မြင်းဇောင်းမှာ အတင်းထောင်းတာ

 အပိုင်း ၁



ပန်းရိုင်း



( ၁ )


ပီတာဇော်အောင်သည် အသားလတ်လတ် ယောကျ်ား ပီသတဲ့ ကြံ့ခိုင်ကျစ်လစ် တောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်လုံး နဲ့



လူငယ်တယောက်ပါ ။ ငယ်ငယ်ထဲက အားကစား လုပ်တာကို အားပေးပံ့ပိုးခဲ့တဲ့ မိဘတွေကြောင့် ပီတာဇော်



အောင်သည် စက်ဘီးစီး လှေလှော်..တင်းနစ်ရိုက် ဂေါက်ရိုက် ကရာတေး ကစား အစုံလုပ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်တယောက်



ပါ ။ ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးအာကာဇော်အောင် သည် မြင်းစီး ဝါသနာရှင် တယောက်မို့ မှော်ဘီက ခြံထဲမှာ မြင်းတွေ



မွေးထားပြီး မြင်း အမြဲစီးလို့ တူတော်မောင် ပီတာဇော်အောင်ကို ငယ်ငယ်ထဲက မြင်းစီး သင်ပေးခဲ့လို့ ပီတာဇော်



အောင်သည် မြင်းစီး ကျွမ်းခဲ့သည် ။





ဆယ်တန်းအောင်ပြီးတဲ့နောက် အမေရိကန်ပြည် ဝါရှင်တန်ဒီစီမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့



အမေ့ညီမ ဒေါ်လေး အေပရယ်လ် က ခေါ်ပေးလို့ ပီတာဇော်အောင်သည် အမေရိကန်ကို ပညာသင် ကျောင်း



သား အဖြစ် ရောက်ရှိလာရသည် ။





ဒေါ်လေး အေပရယ်လ်သည် အပျိုကြီး ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီ ။



ငယ်ငယ်က ဒေါ်လေးကို ကြိုက်တဲ့ လိုချင်တဲ့လူတွေက အများကြီး တဲ့ ။ အမေက ပီတာဇော်အောင်တို့ကို ပြောပြဘူးသည် ။



အခုတော့ ဒေါ်လေးသည် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကို စိတ်မ၀င်စားတော့ဘူး တဲ့ ။







ရန်ကုန် မှာ တုံးက သူ နေခဲ့တဲ့ အ.ထ.က ( ၁ ) ဒဂုံ ကျောင်းမှာ ပီတာဇော်အောင်သည် ယောကျ်ားလေး မိတ်



ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ ပေါများသလို မိန်းကလေးတွေကလည်း ရုပ်ဖြောင့် အပြောချိုတဲ့ သူ့ကို ခင်မင်ကြသည် ။





ပီတာဇော်အောင်ကို ရေလာမြောင်းပေး လုပ်တဲ့ ကောင်မလေးတွေက အများကြီးဘဲ ။



ပီတာဇော်အောင်သည် အချောအလှလေးတွေ ၀ိုင်း၀ိုင်းလည်နေခဲ့တော့ ဘယ်တယောက်ကို ဖမ်း ချိတ်ရမှန်း မ



သိခဲ့လို့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို အီစီကလီတွေက အများကြီးဘဲ ။





သူသည် ဒဂုံ( ၁ )မှာ ကထဲက လူပေါင်းမှားခဲ့သည် လို့ ပြောရမည် ။ သူပေါင်းလိုက်တဲ့ အဲရစ်သိန်းဦး.



( ခေါ် ) အငယ်လေး ...လေးမောင်မောင်( ခေါ် )ဂျင်းကောင်...ဆွေးေ၀း ( ခေါ် ) မိုက်ကယ် ...သန်းေ၀ ( ခေါ် )



ချီးကား တို့သည် သူ့ကို မလုပ်သင့်တာတွေကို လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်း မြှောက်ပင့်ပေးတဲ့သူတွေ ပါ ။





သူတို့နဲ့ပေါင်းပြီး ပီတာဇော်အောင်သည် ဆေးခြောက်ရှုတတ်လာသလို ဖဲလည်း ရိုက်တတ်လာသည် ။



အရက်လည်း ချတတ်လာသလို မိန်းမလည်း လိုက်စားတတ်လာသည် ။ မကောင်းတာတွေ လုပ်ပေမယ့်



ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ မိဘတွေကြောင့် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး အခြေအနေကိုတော့ သူ ရောက်မသွားခဲ့ ။





ပင်ကိုယ်ဉာဏ်ကောင်းသူမို့ ဘယ်လောက် သောင်းကျန်း သောင်းကျန်း ပီတာဇော်အောင်သည်



တနှစ် တတန်း အောင်ခဲ့သည် ။ ဆယ်တန်းမှာလည်း အမှတ်ကောင်းသည် ။ ယူအက်စ်က အဒေါ်က ကျောင်း



သားဗီဇာနဲ့ ခေါ်ပေးလိုက်တာကြောင့် ပီတာဇော်အောင် တယောက် အမေရိကန်နို်င်ငံကို မရည်ရွယ်ဘဲ ခြေချ



ဖြစ်ခဲ့သည် ။





သူ့ကို သူ့ အပေါင်းအသင်းတွေက မခွဲချင်ကြ ။ တက္ကသိုလ်မှာ ဆက်ပြီး ကဲကြအုံးမည် လို့ သူတို့က အားခဲထား



ကြတာ ။ သူက “ သိပ်မကြာပါဘူးကွာ...ငါ ပြန်လာမှာပေါ့...” လို့ အပေါင်းအသင်းတွေကို ပြောခဲ့သည် ။





ပီတာဇော်အောင်ရဲ့အဒေါ် အေပရယ်လ်သည် ဝါရှင်တန် ဒီစီ မြို့ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ပေမယ့် နေထိုင်တာကတော့



ဆယ့်နှစ်မိုင်လောက် ေ၀းတဲ့ ဗာဂျီးနီးယား ပြည်နယ် တောင်ပိုင်းမှာ နေသည် ။ ဒေါ်လေး အေပရယ်လ် သူ့အ



တွက် အပ်ပေးတဲ့ကျောင်းက နံမည်ကြီး ဈေးအကြီးစား တက္ကသိုလ်ကြီး တခု ဖြစ်သည် ။ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့



မိဘတွေက တတ်နိုင်သူတွေ ဖြစ်သလို ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ကလည်း အမေရိကန်မှာ အနေကြာနေတဲ့ အလုပ်



ကောင်း လုပ်နေသူ တယောက် ဖြစ်သည် ။





ပီတာဇော်အောင်သည် ရောက်ရောက်ချင်းမှာ သူ မကျွမ်းကျင်တဲ့ ရပ်၀န်းဒေသ မို့ ငြိမ်ငြိမ်ကုပ်ကုပ်နဲ့ စာကြိုးစား



နေခဲ့ပေမယ့် နည်းနည်း ကြာလာတော့ “ ဇ ”က ပြလာသည် ။ မြန်မာဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဒေါ်လေးနဲ့ လိုက်



သွားရင်း ကိုဗညား ဆိုတဲ့ မြန်မာ သူငယ်ချင်း တယောက် ရခဲ့သည် ။





ကိုဗညားသည် သူ့ဦးလေး တယောက် ခေါ်လိုက်လို့ ရောက်လာတဲ့သူ ။ ပထမပိုင်း ကျောင်းတက်ပေမယ့် စား



ရိတ်ကြီးလို့ ဆက် မတက်တော့ဘဲ အလုပ်၀င်လုပ်နေသည် ။ ကိုဗညားသည် ပီတာဇော်အောင်ထက် နှစ်နှစ်



လောက် ကြီးသည် ။





ကိုဗညားနဲ့ ပေါင်းမိပြီး ပီတာဇော်အောင်သည် အရင်လောက် ခြေမငြိမ်တော့ဘူး ။ ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ ကိုဗညားနဲ့



ဘီယာဆိုင် ထိုင်တတ်လာသလို ဝါရှင်တန်ဒီစီ မြို့လည်က တုံးလုံးချွတ်ကတဲ့ ကလပ်တွေကိုလည်း ရောက်သွား



တတ်သည် ။ မာဆတ်အနှိပ်ခန်း လို့ နံမည်တပ်ထားတဲ့ ကြေးစားမလေးတွေ ရှိတဲ့ နေရာတွေကိုလည်း ရောက်



တတ်သည် ။





ရန်ကုန်က မိဘတွေကတော့ သားလေး ပညာသင်ဖို့ ဆိုပြီး ငွေတွေ လွှဲပို့နေတာ အမြဲဘဲ ။



ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ကတော့ တူလေးကို အလိုအရမ်းလိုက်သူမို့ တူလေး ဘာလုပ်လုပ် ဘာမှ မပြောဘူး ။



အပျိုကြီးတပိုင်း ဖြစ်လာတဲ့ အေပရယ်လ်သည် အိပ်ခန်း လေးခန်းပါတဲ့ အိမ်ကြီးမှာ တယောက်ထဲ နေနေခဲ့သူ



ဖြစ်သည် ။ အထီးကျန် ဆန်နေတဲ့ သူ့ ဘ၀ထဲကို တူလေး ပီတာဇော်အောင် ရောက်လာလို့ ကျေနပ် သဘော



ကျနေသည် ။ ပီတာဇော်အောင်ကလည်း ဒေါ်လေးရဲ့ အိမ်မှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေကို ၀ိုင်း ကူညီတတ်သည် ။



အရင်က လူငှား ရိတ်နေခဲ့တဲ့ အိမ် ပတ်ပတ်လည်က မြက်ခင်းကျယ်ကြီးကို ပီတာဇော်အောင်က တာ၀န်ယူ ရိတ်



ပေးသည် ။





ဒီနေ့ ကျောင်းဆင်းတော့ ပီတာဇော်အောင် အိမ်ကို တန်းပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ ကိုဗညား မအားဘူး ။



သူ တယောက်ထဲလည်း ဘားတွေ ချွတ်ပွဲတွေကို မသွားချင်ဘးလေ ။ ကျောင်း အဆောက်အဦး ဘေးက လမ်းမ



မှာ ရပ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် ဆူဘရူး ကားနက်လေး ထဲကို ၀င်ထိုင် စက်နှိုးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူ့ဖုန်း



ကို ဒေါ်လေးက တက်စ်မက်ဆေ့ ပို့သည် ။





( အိမ်အပြန် ဂျိုင်းရင့် ( Giant ) ၀င်ခဲ့ပေးနိုင်မလား........နွားနို့နဲ့ ကြက်ဥ ကုန်နေလို့...) လို့ တဲ့ ။



( အိုကေ..၀ယ်ခဲ့ပေးမယ်..ဒေါ်လေး....) လို့ သူ ပြန်ပို့လိုက်သည် ။





ဂျိုင်းရင့် ( Giant ) က သူတို့ နယ်ပယ်မှာ ရပ်ကွက်တိုင်းလိုမှာ ရှိတဲ့ ကုန်စုံဆိုင်ကြီး ဖြစ်သည် ။



ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်နဲ့သူ သည် အာရှစားကုန် ပစ္စည်းတွေကို ကိုရီးယား...အိနိ္ဒယ...တရုတ်..ထိုင်း....ကုန်စုံဆိုင်



တွေမှာ ၀ယ်လေ့ရှိပေမယ့် ပေါင်မုံ့..နွားနို့..ကြက်ဥ ထောပတ်တို့ကိုတော့ ဂျိုင်းရင့် ကုန်စုံဆိုင်ကြီးမှာဘဲ လွယ်



လင့်တကူ ၀ယ်တတ်ကြသည် ။





ဂျိုင်းရင့် ကုန်စုံဆိုင်ကြီးထဲကို ပီတာဇော်အောင် ၀င်လိုက်ပြီး နွားနို့ နဲ့ ကြက်ဥ တွေ ရှိတဲ့ဖက်ကို လျောက်သွား



လိုက်တဲ့အချိန် ဆူရှီရောင်းတဲ့ ကောင်တာလေးမှာ ကောင်မလေး ချောချောလေး တယောက် ဆူရှီလိပ်နေတာကို



သူ တွေ့လိုက်ရသည် ။ မြန်မာမလေး ဖြစ်မလား ...။





ဘာလို့ ဒီလို အတွေး တွေးရသလဲ ဆိုတော့ ဒီ ဂျိုင်းရင့် ကုန်စုံဆိုင်ကြီးမှာ ဆူရှီဆိုင်လေး လာဖွင့်တဲ့လူက မြန်



မာလူမျိုး ကိုမိုး မို့ အခု ဆူရှီလိပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးသည်လည်း မြန်မာမလေး ဘဲ ဖြစ်မည် လို့ သူ ခန့်မှန်း



လိုက်တာပါ ။





မိန်းမချောလေး မြင်ရင် စိတ်၀င်စားတတ်သူ ...ကြံတတ်ဖန်တတ်သူ ပီတာဇော်အောင်လည်း “ ဆူရှီ လိပ်ပေးနိုင်



မလား..” လို့ စကား စလိုက်သည် ။ အင်္ဂလိပ်စကားနဲ့ မေးလိုက်တာပါ ။ ကောင်မလေးက မော့ကြည့်ပြီး “ ရ



ပါတယ်..ဘယ်လို လိပ်ချင်သလဲ...” လို့ ပြန်မေးပါသည် ။





ပီတာဇော်အောင်က “ ငါးရှဉ့်နဲ့ ဂဏန်းသားနဲ့ ရမလား...” လို့ မေးလိုက်တော့ ကောင်မလေးက “ ရပါတယ်..



ခဏလေး စောင့်ပေးပါ...” လို့ ပြန်ပြောသည် ။ ပီတာဇော်အောင်လည်း ကောင်မလေးရဲ့ ရင်ဘတ်က အနက်



ရောင် ပလပ်စတစ် နံမည်ကပ်ပြားလေးကို ဖတ်လိုက်သည် ။





( မြတ်နိုး ) တဲ့ ..။





မြန်မာမလေး ဆိုတာ သေချာသွားပြီ ။



ကောင်မလေး သူ့အတွက် ဆူရှီ လိပ်ပေးနေတဲ့အချိန် “ ကိုမိုး နဲ့ ဘာတော်လဲ..” လို့ မေးကြည့်လိုက်သည် ။



ကောင်မလေးက မော့ကြည့်ပြီး....“ ဘာမှ မတော်ပါဘူး......ငါက အလုပ်သမားပါ..” လို့ ပြန်ဖြေသည် ။



“ မြန်မာလား...” လို့ မြန်မာလိုဘဲမေးပစ်လိုက်သည် ။



ကောင်မလေးက မော့ကြည့် ပြုံးပြပြီး....“ ဟုတ်...အကိုက မြန်မာကိုး..မြတ်နိုးက တူပါတယ် ဆိုပြီးတော့ ကြည့်



နေတာ...တခါတလေလည်း မြန်မာထင်ပြီး တခြား ဖိလစ်ပီနိုတို့ ထိုင်းတို့ ဖြစ်နေတတ်တာနဲ့ မမေးတော့တာ..”



လို့ ပြောသည် ။



“ မြတ်နိုးက ဒီနားမှာဘဲ နေတာလား....”



“ ဟင့်အင်း..ကျမက မေရီလင်း ဖက်မှာ နေတာပါ...အလုပ်က ဒီဆိုင်မှာ ရလို့ လာလုပ်တာ...”



“ ကားမောင်းလာတာလား...”



“ ဟုတ်တယ်..အကို....အကိုကကော ဒီနားမှာ နေတာလား....”



“ ဟုတ်တယ်.....သိပ် မေ၀းဘူး.....နံမည်က..မြတ်နိုး နော်.....”



“ ဟုတ်..မြတ်နိုးေ၀ ...ပါ အကို . . ”



“ အကို့နံမည်က ပီတာဇော်အောင် ...ခုလို ခင်မင်သိခွင့်ရတာ ၀မ်းသာတယ် ညီမ....”



“ ဟုတ်ကဲ့့ပါ.....အကို....”





ကောင်မလေး လိပ်ပေးတဲ့ ဆူရှီက အရင် စားဖူးတာတွေထက် ပိုကောင်းနေသည် လို့ ပီတာဇော်အောင် ထင်မိ



သည် ။



( ၂ )











ကိုဗညားကို မြတ်နိုးေ၀ အကြောင်းကို ပြောပြတော့ ကိုဗညားက ပီတာဇော်အောင်ကို မြတ်နိုးေ၀ကို ဖန်ဖို့ တိုက်



တွန်းတော့တာဘဲ ။ “ ဒီမှာ ပီတာ...မင်းလည်း ဂွတ်ဂိုင်းစ် ( တုံးလုံးချွတ်ပွဲ ကလပ်ရဲ့ နံမည် ) ကို သွားလိုက်



ဂွေကိုင်ပေးတဲ့ အနှိပ်ခန်းက ကိုရီးယားမလေးတွေဆီ သွားလိုက်နဲ့ အတည်တကျ မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်....ဒီစော်



လေးနဲ့ အဆင်ပြေသွားရင် မင်း မှန်မှန်လေး စားသုံးလို့ ရပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြစ်သွားမယ် ...ကိုယ့်ဆရာ..”



လို့ ကိုဗညားက လုပ်ဖို့ မြှောက်ပေးသည် ။





ပီတာဇော်အောင်လည်း မြှောက်ပေးရင် ဂွေးတက်အောင်ကသူ ဖြစ်ခဲ့သည် ။ သူငယ်ချင်းတွေ မြှောက်ပေးခဲ့လို့



ရန်ကုန်မှာတုံးက စွတ်လုပ်ခဲ့တာတွေ အများကြီးဘဲ ။





မြတ်နိုးေ၀ကို ဖန်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။





ကျောင်းက အပြန်မှာ ၀ယ်စရာ မရှိလည်း ဂျိုင်းယင့်ကို ၀င်ပြီး ဈေး၀ယ်လာသယောင်နဲ့ မြတ်နိုးေ၀ကို သွားတွေ့



သည် ။ တခါတလေ သူစားချင်လို့ ဆူရှီ လိပ်ခိုင်းတတ်ပြီး တခါတလေလည်း ဒေါ်လေး စားချင်လို့ မှာလိုက်တာ



ကြောင့် ၀င်၀ယ်သလို သူ ဟန်ဆောင်သည် ။ မြတ်နိုးေ၀ အကြောင်းကို စပ်စုသည် ။ မိသားစုနဲ့နေတာလား...



...မေးသည် ။



မြတ်နိုးေ၀က ပွင့်လင်းစွာနဲ့ သူမသည် ဂရင်းကပ်မဲ ပေါက်ပြီး ယူအက််စ်ကို ရောက်



လာတယ် ဆိုတာရယ်...မိဘတွေ မပါ တကိုယ်တည်း တယောက်ထဲ ဆိုတာရယ်



ကို ပီတာဇော်အောင်ကို ပြောပြသည် ။ မြတ်နိုေ၀လို ခေတ်လူငယ် မိန်းကလေး တယောက်သည် ရွှေစွန်ညို ဘာ



ကို လိုလို့ ၀ဲနေသည်ကို သဘောပေါက်မှာပါဘဲ ။ အထူးသဖြင့် ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ မျက်လုံး အကြည့်တွေက



သိသာနေသည် ။





ူမြတ်နိုးေ၀





ကပ်စတန်မာတယောက် စပါယ်ရှယ်အော်ဒါ မှာထားတာမို့ ဆယ်မွန် ဆယ်လိပ် လိပ်ပြီး ဖြတ်တောက်



ဘူးတွေထဲ ထည့်နေတုံး ပီတာဇော်အောင် လျောက်လာတာကို တွေ့လိုက်သည် ။



သူ မြတ်နိုးေ၀ ဆီကို လာလာနေတာ သုံးလေးကြိမ်လောက် ရှိပြီ ။



မြတ်နိုးေ၀ အတွက် ပီတာဇော်အောင်လို ရုပ်ချောချော ဘဲက သူ့ဆီကို အကြောင်းရှာပြီး ခဏခဏ လာ



နေတာကို ကျေနပ်မိသလို ရင်လည်း ခုံမိတာ အမှန်ပါဘဲ ။ ဒါပေမယ့် မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာ



က ချစ်သူတယောက် ရဖို့ထက် ဒီတိုင်းပြည်မှာ ပညာတခုခု ဆက်တက်ဖို့နဲ့ အလုပ်ကောင်း တခုခု ရ



ဖို့က အရေးကြီးနေသည် ။



ဒါပေမယ့် ပီတာဇော်အောင်ကို မြတ်နိုးေ၀ စိတ်ထဲက သဘောတော့ ကျမိနေတာ အမှန်ဘဲ ။ သူငယ်



ချင်း ဆွေမျိုး မရှိတဲ့ ဒီတခြားတိုင်းပြည်မှာ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း စကားပြောဖေါ် ရတာကလည်း တမျိုး



ကောင်းပါသည် ။ ပီတာဇော်အောင်က သူ့အကြောင်းတွေ ပြောပြသလို မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အကြောင်းတွေကို



လည်း စပ်စုသည် ။ အဓိက သူသိချင်တာက မြတ်နိုးေ၀မှာ ချစ်သူ ရှိနေသလား...။ မြတ်နိုးေ၀က မရှိ



ဘူးလို့ ပြောပြလိုက်သည် ။ သူ့ပုံက သိသိသာသာကြီးပျော်သွားသည် ။



ပီတာဇော်အောင်နဲ့ စကားပြောလို့တော့ ကောင်းသည် ။ အလုပ်တွေက ထပ်ပေါ်လာသည် ။ နောက်



ထပ် ဆူရှီအော်ဒါတွေ ရလိုက်သည် ။



သူကလည်း အလိုက်သိသည် ။ “ မြတ်နိုးလည်း အလုပ်ပေါ်လာပြီ...ကိုယ် နောက်မှ တွေ့မယ် မြတ်နိုး



ရေ..” လို့ နုတ်ဆက်ပြီး ပြန်သွားသည် ။



သူပြန်သွားပြီး ဒီဆိုင်လေးကို ကွန်ထရိုက်ရတဲ့ ဆူရှီသမား က ဖုန်းဆက်သည် ။ “ မေရီလန်း



ဖက်က ဆိုင်တဆိုင်မှာ လုပ်တဲ့ မိန်းမတယောက် အရေးပေါ် ဆေးရုံတက်လိုက်ရလို့ လူလိုနေသည် ..



မြတ်နိုးေ၀ သွားလုပ်ပေးနိုင်ရင် လုပ်ပေးပါ လို့ ပြောသည် ။



အင်း...သူက ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဘဲ..သူသွားလုပ်ပေးစေချင်ရင် သွားပေးရမှာပေါ့ ။





ခက်တာက ပီတာဇော်အောင် ညံ့သွားတဲ့ အချက်က မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းဖို့ သူ မေ့



သွားတာဘဲ ။ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်သာ သူ့မှာ ရှိခဲ့ရင် ခဲယဉ်းတဲ့ အချိန်တွေနဲ့ သူ ရင်ဆိုင်ရမှာ မ



ဟုတ်ဘူး ။





ဒီနေ့ ၀ယ်စရာ ဘာမှ မရှိဘဲ ဂျိုင်းရင့်ကို ပီတာဇော်အောင် ရောက်သွားသည် ။ မြတ်နိုးေ၀နဲ့ တွေ့ဖို့



သက်သက်ပါ ။





ဒါပေမယ့် မြတ်နိုးေ၀ မရှိဘူး ။ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ နေရာမှာ မျက်နှာပေါက်ဆိုးတဲ့ လူငယ် တယောက် ဆူရှီလိပ်နေသည် ။





ပီတာဇော်အောင်လည်း “ ဒီမှာ အရင် ဆူရှီလိပ်တဲ့ မိန်းကလေး မရှိတော့ဘူးလား..” လို့ မေးကြည့်တဲ့အခါ ဒီလူငယ်က “ မသိဘူး...” လို့ဘဲ တုံးတိတိ နဲ့ ခပ်မာမာ ဖြေ



သည် ။ “ အလုပ်ထွက်သွားတာလား..ဘယ်မှာ လုပ်နေလဲ..သူ ဘယ်မှာနေလဲ သိသလား...” ဆိုတဲ့မေးခွန်းတွေကို ပီတာဇော်အောင် ထပ်မေးတဲ့အခါ ဒီလူငယ်သည် “ ဘာမှ



မသိဘူး...” လို့ ခပ်မာမာ ပြောလိုက်ပြီး ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ေ၀းသွားအောင် အနောက်ဖက်က အခန်းလေးထဲကို ၀င်သွားပြီး ပြန်ထွက်မလာတော့ ။





ပီတာဇော်အောင်လည်း စိတ်ပျက်စွာနဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည် ။ မြတ်နိုးေ၀ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ။ ဘယ်လို လိုက်



ရှာရမလဲ ။ ကိုဗညားဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး မြတ်နိုးေ၀ ကို လိုက်ရှာချင်သည်..ကူညီပါအုံး လို့ ပြောမိသည် ။ ကိုဗညား



က သူ့မှာ ဆူရှီလိပ်တဲ့ မြန်မာဘော်ဒါတွေ ရှိသည် မပူနဲ့...စုံစမ်းပေးမည် လို့ ပြောသည် ။





နောက် တလကျော် အထိ မြတ်နိုးေ၀ ကို ခြေရာခံလို့ မရခဲ့ဘူး ။



ပီတာဇော်အောင်လည်း ဂစ်တာ တလက် ၀ယ်လိုက်ပြီး ကိုဗညားနဲ့ သီချင်းတွေ ဆိုကြ တီးကြသည် ။





ကိုဗညားကို သူ ရန်ကုန်မှာတုံးက လိုင်းမျိုးစုံ ပူးခဲ့တာတွေကို ပြောပြဖြစ်သည် ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆေးရှူတာ....အရက်သောက်တာ...စော်ဖိုက်တာတွေကို ပြောပြသည် ။ အဖေနဲ့



ဂေါက်ရိုက်..တင်းနစ်ရိုက်သလို ဦးလေးနဲ့လည်း မြင်းစီးကြတဲ့အကြောင်းတွေကို ပြောပြသည် ။ ကိုဗညားက“ မင်း ဒီမှာလည်း မြင်းစီး



လို့ရတယ် သိလား....ငါ အရင်က သွားစီးဘူးတယ်.....မင်း စီးချင်ရင် ငါသွားခဲ့ဘူးတဲ့နေရာကို ပြပေးမယ်.....ဒို့တ



တွေ နေတဲ့နေရာနဲ့ သိပ် မေ၀းလှပါဘူး......ရှန်နင်ဒိုရာ တောင်ခြေက မြင်းခြံတွေ မှာဘဲ ...” လို့ ပြောလို့ ပီတာ



ဇော်အောင်လည်း စိတ်၀င်စားပြီး မြတ်နိုးေ၀ မရှိတော့လို့ ဖီလင်တက်နေတာကို ဖြေဖျောက်တဲ့အနေနဲ့ မြင်းသွား



စီးမည် လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။





ကိုဗညားပြောတဲ့ မြင်းခြံကို အင်တာနက် ၀က်ဘ်ဆိုက်မှာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းပိတ်ရက် စနေနေ့မှာ သွားစီး



ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ ကိုဗညားကို ခေါ်တော့ သူက မအားလို့ မလိုက်သေးဘူး..နောက်တခေါက်မှ လိုက်မယ်



လို့ ပြောတာနဲ့ စနေနေ့ မနက်မှာ သူ တယောက်ထဲ ရှန်နင်ဒိုရာ တောင်ခြေဖက်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။



ဒီနေရာက ကမ်းထရီး အဆိုတော် ဂျွန်ဒင်ဗာ ရဲ့ သီချင်းတပုဒ် ဖြစ်တဲ့ ( Take me home Country road ) ထဲက နေရာလေး ဖြစ်သည် ။





တိတ်ဆိတ် သာယာ တဲ့ မနက်ခင်းလေးမှာ သူ မြင်းခြံကို ရောက်သွားသည် ။



ကား ရပ်တဲ့နေရာကွက်လပ် နားက ခြံထဲမှာ မြင်းသုံးကောင် မြက်စားနေကြတာကို တွေ့ရသည် ။ လမ်းကလေး



အတိုင်း နီညိုရောင် မြင်းဇောင်းကြီးဆီကို ဦးတည်ပြီး လျောက်သွားလိုက်သည် ။ မြင်းဇောင်းကြီးထဲမှာ ဘယ်သူမှ



မရှိဘူး ။ ကန့်ထားတဲ့ မြင်းအိမ်တွေထဲမှာ မြင်းတကောင် ရှိနေသည် ။ ကုန်းနှီးတွေ ဆင်ထားတာ တွေ့ရလို့ သူ



စီးဖို့ မြင်း ဖြစ်လိမ့်မည် လို့ ခန့်မှန်းလိုက်သည် ။ သူက မနေ့ထဲက ကြိုတင်ပြီး ဖုန်းခေါ် ( ရက်ဆာဗေးရှင်း )



လုပ်ထားခဲ့သည်လေ ။



“ မြင်းစီးဖို့ လာတာလား.....”



အနောက်က ပြောလိုက်တဲ့ အသံကြောင့် သူ လှည့်ကြည့်သည် ။



အိုး....



ရွှေရောင် ဘလွန်းဒ် ဆံပင် တိုတို..မျက်လုံး ပြာလဲ့လဲ့...ရှပ်လက်ရှည် အကွက် နဲ့ အရောင်လွင့်နေတဲ့ ဂျင်း



ဘောင်းဘီနွမ်းကို ၀တ်ထားတဲ့ ကော့ကေးရှင်း ( အဖြူ ) ကောင်မလေး တယောက် ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။



အချိုးကျတဲ့ သူမကိုယ်လုံးလေးကို ငေးကြည့်မိတဲ့ သူ့အကြည့်ရိုင်းတွေကို သူမ သတိပြုမိလေသလား မသိ ။





( ၃ )







“ ဒီဖေါင်( Form ) ဖြည့်ပေးပါ...မြင်းစီးတာက အန္တရာယ် ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီး တခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်



ကိုယ့်ဖါသာ တာ၀န်ယူပါမယ် ဆိုတာလေးပါ ...” လို့ ပြောပြီး ဖေါင်တရွက် ဖြည့်ခိုင်းပါသည် ။ ဟဲလ်မက်



ခမောက်လည်း ဆောင်းဖို့ တိုက်တွန်းသည် ။ သူကလေးက သူမကိုယ်သူမ “ ငါ့နံမည်က ကေစီပါ...မင်းကို မြင်း



အတူတူ လိုက်စီးပေးမယ့် လမ်းပြပါ..” လို့ မိတ်ဆက်လိုက်တဲ့အခါ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ရင်ထဲ စိတ်ထဲ အတိုင်း



မသိ ၀မ်းသာ ပျော်ရွှင်သွားပါသည် ။ မိန်းမချောလေးနဲ့ အတူတူ မြင်းစီးရမှာမို့ပါ ။ ကိုဗညား ပြောခဲ့တုံးက လိုက်



စီးမယ့် လမ်းပြ ( ဂိုက် ) သည် ဘော့ပ် ဆိုတဲ့ အသက်ငါးဆယ်လောက် လူကြီး ဖြစ်သည် ။



ကံကုသိုလ်က လိုက်တော့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ အလှည့်မှာ ဘော့ပ် ဆိုတာကြီး မဟုတ်ဘဲ ကေစီ ဆို



တဲ့ ကောင်မချောလေး ဖြစ်နေသည် ။ ( ကျေးဇူးပါဘဲ ဘုရားသခင် ..Thank you God ) လို့ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်တာကို ကေစီ



ကြားသွားသည် ။ “ ဘာပြောတာလဲ..” လို့ လာမေးသည် ။



ပီတာဇော်အောင်က “ ဒီနေ့ ရာသီဥတု ကောင်းတယ် လို့ ငါပြောတာပါ....” လို့ ပြောလိုက်တော့ ကေစီက “



ဟုတ်တယ်....ငါက မနေ့က မင်း ဖုန်းခေါ်တော့ ဒီနေ့ မနက်များ မိုးရွာမလား လို့ ထင်မိခဲ့တယ်..” လို့ ပြန်ပြောသည်။







ကျသင့်ငွေကို ရှင်းပေးလိုက်သည် ။ ကေစီက “ မင်း စီးရမယ့် မြင်းက ဟောဟိုက အနက်ရောင် မြင်း..သူ့နံမည်



က ရူးဆိုး ( Russo )....တဲ့...အရမ်း လိမ္မာတဲ့ ကောင်ကြီးပါ....” လို့ ပြောပြပြီး ရူးဆိုးကို သွားဆွဲခေါ်လာသည် ။



“ မင်းမှာ မြင်းစီးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိဖူးလား...ပီတာ....” လို့လည်း မေးသည် ။ သူက မြန်မာပြည်ထဲက ဦးလေးမှာ



မြင်းတွေ ရှိလို့ ကောင်းကောင်း စီးတတ်ပါသည် လို့ ဖြေလိုက်သည် ။





“ အိုး..ကောင်းတာပေါ့..မင်း တောင်ပေါ်ကို စီးရဲတယ် မဟုတ်လား..လမ်းတော့ ကြမ်းတယ်...အတက်အဆင်းတွေ



လည်း ရှိတယ်....” လို့ ကေစီက ပြောလိုက်တဲ့အခါ ( စီးနိုင်တယ်...စီးလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်....) လို့ ဖြေလိုက်သည် ။



တောထဲတောင်ထဲ ကောင်မလေးနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ အတူတူ စီးရမယ့် အခြေအနေကို စိတ်ထဲမှာ ကျိတ် ပျော်နေမိလေသည် ။





ကေစီက သူ စီးမယ့် ရော်နီ ဆိုတဲ့ အညိုေ၇ာင် မြင်းကြီးကို ဆွဲထုတ်လာသည် ။



မြင်းဇောင်းကြီးရဲ့ရှေ့က ကွက်လပ်ကြီးကနေ မြက်ခင်းစိမ်း လွင်ပြင်လေးအတိုင်း ကေစီက ေ၇့ှက ပီတာဇော်အောင်



က အနောက်က ကပ်ရက် စီးသွားကြသည် ။ ရှေ့မှာ စမ်းချောင်းလေးကို တွေ့နေရသည် ။ စမ်းချောင်းလေးရဲ့



တဖက်မှာ စိမ်းစိုနေတဲ့ တောအုပ်ကြီး ။



တကယ်တမ်း စမ်းချောင်းကို ဖြတ်ကြတဲ့အခါ စမ်းချောင်းသည် ရေတိမ်သလို အောက်က ကျောက်စရစ်တွေကို



တွေ့နေရအောင်ကို ရေက ကြည်သည် ။ သူတို့ တဖက်ကမ်းကို ရောက်သွားတော့ ကေစီက သူ့ဖက်ကို လှည့်



ကြည့်ပြီး “ တောင်ပေါ် စတက်တော့မယ်..ပီတာ....တောင်တက် အတွေ့အကြုံ ရှိလား ” လို့ မေးလိုက်သည် ။





တကယ်တော့ ပီတာဇော်အောင်သည် မှော်ဘီ တ၀ိုက် လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ စီးဖူးတာ ဖြစ်ပြီး တောင်တက်တောင်



ဆင်း အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ပါဘူး ။





“ မရှိဘူး..ကေစီ ...မြင်းတွေက ဒီ လမ်းတွေကို အခေါက်ခေါက် အခါခါ ကျွမ်းပြီးသား မဟုတ်လား..” လို့ သူက မေး



လိုက်တဲ့အခါ “ သူတို့ သွားနေကျပါ..ဒါပေမယ့် သူတို့က တိရစ္ဆာန်တွေလေ...ကိုယ်ကသူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့



တော့ လိုအပ်တာပေါ့...တောင်စတက်တဲ့အခါ ကိုယ်ကို ရှေ့ကို ကိုင်းထားမယ်....အဆင်းကျရင်တော့ ကိုယ်ကို



အနောက်ကို လှန်ထားမယ်...ခြေနင်းကွင်းကိုတော့ မြဲမြဲ ကန်နင်းထားပေါ့..” လို့ ကေစီက ပြောသည် ။





သူ့ရှေ့က မြင်းစီးနေတဲ့ ကေစီရဲ့ တင်ပါး၀ိုင်း၀ိုင်းတွေနဲ့ ပေါင်တန်ရှည် လှလှတွေကို သူ တချိန်လုံး



တွေ့နေရသည် ။



“ မင်းက ဒီ ဗဂျင်းနီးယား ပြည်နယ်( Virginia State ) ကဘဲလား....”



“ မဟုတ်ဖူး..ငါက ကလိုရာဒိုပြည်နယ် ( Colorado State ) က....ငါ ဒီမှာ အလုပ် လာလုပ်တာ.....”



“ မင်းကို ကြည့်ရတာ မြင်းစီး တော်တော် ကျွမ်းတယ် ကေစီ.....”



“ ဟုတ်တယ်..ငါ ငါးနှစ်သမီးလောက်ကထဲက မြင်းစစီးနေပြီ ...ငါ့မိဘတွေရော အကိုတွေရော မြင်းတွေ စီးကြ



တော့ ငါ့ကို အရှေ့မှာ တင်စီးရာက ငါလည်း ငယ်ငယ်လေးထဲက မြင်းစီးးတတ်ခဲ့တယ်...မြင်းတွေနဲ့ ယဉ်ပါး



ခဲ့တယ်.....မင်းက ဘယ်တိုင်းပြည်ကလည်း...”



“ ငါက မြန်မာက ..အရှေ့တောင် အာရှက မြန်မာ..”



ကေစီသည် မြန်မာပြည်ကို သိပုံမပေါ် ။ သိတာမသိတာက အရေးမပါလို့ ပီတာဇော်အောင် ထင်သည် ။ အဓိက



က ကေစီရဲ့ ဖျင်ကြမ်း ရှပ်ထဲက မြင်းခုန်ရင် လိုက်ခုန်တုန်နေတဲ့ သဘေ်ာသီး အရွယ် ချိုချိုကြီးတွေကို စို့ရဖို့



ဘဲ ။



အမေရိကန်ပြည်မှာ ပထမဆုံး မြင်းစီးဖူးခြင်း ဖြစ်သလို ဆံပင်ရွှေရောင် မျက်လုံးပြာ နဲ့ တောင့်တင်း အချိုးကျတဲ့



ကေစီနဲ့ လူသူမရှိတဲ့ တောင်ပေါ်ကို နှစ်ယောက်ထဲ တက်လာရတာကလည်း ပီတာဇော်အောင် အတွက် စိတ်



လှုပ်ရှားစရာ ရင်ခုံစရာ အတွေ့အကြုံပါဘဲ ။





ဒီလို မိန်းမချောလေးနဲ့ နှစ်ပါးသွားချင်တာကတော့ ပီတာဇော်အောင်မှ မဟုတ်ပါဘူး ။ အသက်ကြီးကြီး ငယ်ငယ်



ဖိုသတ္တဝါတွေရဲ့ စိတ်တွေထဲမှာ ဆန္ဒတွေ ရှိကြမှာပါ ။ သို့ပေမယ့် အလိုမတူ အတင်း ကြမ်းလိုက်ရင်တော့ အုတ်



နံရံလေးဖက်ထဲကို ရောက်သွားကြမှာ ဖြစ်သည် ။ 





“ မင်းက စင်းဂဲလ် Single ( လူလွတ် ) တယောက်လား ပီတာ....” လို့ ကေစီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည် ။



“ ဟုတ်တယ်..ကေစီ..ငါက လူပျို..ကျောင်းလာတက်နေတာ...” လို့ သူဖြေလိုက်သည် ။



“ ငါလည်း အပျိုဘဲ...” လို့ ကေစီက ပြောလိုက်လို့ ပီတာဇော်အောင် တအား ပျော်သွားပါသည် ။





တောင်ပေါ်ကို ရောက်သွားပြီ ။ ဒရယ် တအုပ် ေဝါကနဲ ဖြတ်သွားသည်။ အမြီးဖြူ ဒရယ်(White Tail Deer ) လေးတွေ ။ လေးကောင်



အုပ် ။ ဇီးကွက်တကောင်လည်း ဖလူးဖလူး ဆိုပြီး သူတို့အရှေ့ သစ်ပင်ကနေ ပျံထွက်သွားသည် ။ အဖြူရောင်



ဇီးကွက်တကောင်ပါ ။



( ဟောဟိုမှာ ကျောက်တုံးတွေ ပုံထားတာ တွေ့လား...အဲဒါ တောင်ပိုင်းနဲ့ မြောက်ပိုင်း ပြည်တွင်းစစ်( Civil War



)တုံးက ဒီတောင်ပေါ်ကနေ ခံပစ်တဲ့ ကတုတ်ကျင်းတွေထဲက တခုပေါ့....လူတွေ အများကြီး သေခဲ့တာ..မင်းလည်း



စာအုပ်တွေထဲ ဖတ်ခဲ့ဖူးမှာပေါ့....)



ကေစီ ပြောပြနေတာတွေကိ စိတ်၀င်စားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပီတာဇော်အောင် နားထောင်နေပေမယ့် သူကြည့်



နေတာက ကေစီရဲ့ ဆေးမဆိုးဘဲ ရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးတွေ....မြင်းစီးလို့ အပေါ်အောက် တုန်ခါနေတဲ့



ရင်သားလှလှတွေ ကိုပါ ။



“ မင်းမှာ ဘွိုင်းဖရင်း ( ချစ်သူ ) ရှိသလား ကေစီ ...”



ကေစီက ရယ်လိုက်ပြီး “ ဘာလို့ မေးတာလဲ ပီတာ..” လို့ ပြန်မေးသည် ။



“ အော်..မင်းလို ချောချောလေး တယောက်က ရည်းစား ချစ်သူ ရှိကို ရှိနေမှာဘဲ လို့ ထင်မိလို့ပါ...”



“ မင်း ထင်တာမြင်တာ မှားသွားပြီ....လတ်တလော ငါ့မှာ ချစ်သူ မရှိဘူး ..ဆယ်ကျော်သက်တုံးကတော့ ရည်းစား



ထားမှ ခေတ်မှီတယ်လေ....ခဏပါဘဲ..သူလည်း နယ်ပြောင်းသွားတယ်....ငါတို့က လွင်တီးခေါင်ခေါင် မြေရိုင်းတွေ



မှာ မြင်းတွေ နွားတွေ မွေးပြီး ခြံလုပ်ငန်း ( ဖားမ် ) လုပ်တာ..မိသားစု သွေးရင်းတွေဘဲ ရှိတယ်...တစိမ်းနဲ့ ထိတွေ့



မှု မရှိဘူး..ပီတာ....”



“ ဒီမှာ မင်း တယောက်ထဲလား....”



“ ဟုတ်တယ်..ငါ့ ဦးလေးနဲ့ သူ့မိန်းမက ဒီမှာ လာ အလုပ်လုပ်နေတာ ကြာပြီ ...ငါလည်း သူတို့ ရှိနေလို့ ဒီမှာ



လည်း မြင်းစီးကျွမ်းတဲ့လူ လိုအပ်နေတယ် ဆိုလို့ လာလုပ်တာ....”



“ မင်း မြင်းအလုပ် ကျွမ်းတာ ငါ သတိထားမိတယ်...လုပ်တာကိုင်တာ မြန်တယ်....မြင်းအတက်ဆင်းတွေ မြန်တယ်



ကေစီ..”



“ တသက်လုံး လုပ်လာတာကိုး.....” လို့ ပြောရင်း ဖြူဖွေးညီညာတဲ့ သွားလေးတွေ ပေါ်အောင် ကေစီ ရယ်ပါသည် ။





“ ဒါနဲ့..မင်းမှာကော ချစ်သူ မရှိဘူးလား...ပီတာ....”



ကေစီ မေးလိုက်တာကြောင့် ပီတာဇော်အောင်လည်း ရယ်လိုက်ပြီး..“ မင်းလိုဘဲပေါ့ ကေစီ....ငါ့မှာ လတ်တလော



မရှိဘူး......ငယ်ငယ်ကတော့ ရှိခဲ့ဘူးတာပေါ့......” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။





စကားတပြောပြောနဲ့ မြင်းစီးနေကြရင်း နည်းနည်း မတ်စောက်တဲ့ အဆင်းတွေကျရင် ကေစီက သူ့ကို စိုးရိမ်



တကြီး သတိပေးတတ်သည် ။





တောင်အောက်ကို ပြန်ဆင်းလာကြတော့ ကြက်ဆင်ရိုင်းအုပ်တအုပ်ကို တွေ့သည် ။



စမ်းချောင်းလေးကို ပြန်ဖြတ်တော့ ပီတာဇော်အောင် စီးလာတဲ့ “ရူးဆိုး ( Russo ) ” က ရေငုံ့သောက်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်လည်း ပေးသောက်လိုက်သည် ။



ကေစီက “ မြက်တော့ ပေးမစားနဲ့..ဒီကောင်တွေက ပါးတယ်...စီးသူက သိပ် သဘောကောင်းပြီး သူတို့ လုပ်ချင်



တာကို ပေးလုပ်ရင် ပေကပ်ကပ် လုပ်လာလိမ့်မယ်...ပီတာ..မြက်ကို မရပ်တန်း စားနေရင် မင်း ဇက်ကြိုးဆွဲ..



ဖနောင့်နဲ့ပေါက်လည်း ဒီကောင် နားမထောင်မှာ စိုးရတယ်...” လို့ ပြောသည် ။





ရုးဆိုး ချီးတဘွတ်ဘွတ်နဲ့ ပါနေရင်လည်း ရပ်စောင့်ပေးရသည် ။ တချို့မြင်းတွေက လမ်းလျောက်ရင်း ချီးပါချတတ်



ပေမယ့် တချို့မြင်းတွေက သူတို့ သေးပေါက်ချီးပါလုပ်ရင် ရပ်နေတတ်သည် ။



စကားတပြောပြောနဲ့ ခြံကျယ်ကြီးရဲ့ ခြံစည်းရိုး အပြင်ဖက် လမ်းနီလေး အတိုင်း ကေစီနဲ့ မြင်းစီးရတာကို သ



ဘောကျလွန်းလို့ အချိန်တွေကို ဆွဲဆန့်လို့ ရရင် ဆွဲဆန့်ချင်သည် လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးနေသည် ။





မြက်စားနေတဲ့ မြင်း သုံးကောင်ကို တွေ့ရသည် ။



“ ဒါ ငါတို့ ခြံပိုင်ရှင်ရဲ့ မြင်းတွေဘဲ ...ပီတာ....” လို့ ကေစီက ပြပြီး ပြောသည် ။



“ ဟောဟိုက မြင်းဖြူလေး နံမည်က ဘရစ်တနီ.( Brittany ) ....တဲ့.....သိပ် ယဉ်တဲ့ မြင်းမလေး....ပေါ့ ပီတာ....”



တော်တော်လှတဲ့ မြင်းဖြူလေး ။



နံမည်ကလည်း ဘရစ်တနီ...တဲ့ ။





ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ကား ရပ်ထားတဲ့ ကွက်လပ်ဘေးကနေ ဖြတ်စီးလာကြတော့ “ အဲဒါ မင်းရဲ့ကားလား...စပို့တ်



ကားလေးနော်..အမိုက်စားဘဲ...ငါ မောင်းကြည့်ချင်လိုက်တာ....” လို့ ကေစီက ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ကားလေးကို



ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။ အကွက်ကတော့ ၀င်ပြီ ။ ဒီဂွင်ကို ပီတာတို့က စောင့်နေတာ ။





“ မင်း မောင်းကြည့်လေ..မင်းတို့ မြို့လေးက ဆိုင်တဆိုင်ဆိုင်မှာ မင်းကို လန့်ချ် ( Lunch ) ငါ ကျွေးပါရစေ....” လို့



ခပ်သွက်သွက်ဘဲ ခေါ်လိုက်သည် ။



ကေစီက ရယ်သည် ။



“ ဒီနေ့တော့ ထွက်လို့ မရဘူး..ငါက On The Clock ( အလုပ်ချိန် ) ဆိုတော့ ခြံကနေ ခွာလို့ မရဘူး....နောက်များပေါ့ ပီတာ”



လို့ ပြောသည် ။



“ မင်းနဲ့ မြင်း အတူတူ စီးရတာ ငါ ပျော်တယ်ကွာ..နောက်လည်း လာစီးချင်တယ်....”



“ လာခဲ့လေ..ဖုန်းကြို ဆက်လိုက်ပေါ့...ငါ အမြဲ ရှိပါတယ်....”



“ ဘယ်တော့ လန့်ချ် Lunch ( နေ့လည်စာ ) စားလို့ရမလဲ..မင်းရဲ့ အော့ဖ်( Off ) နေ့ ရှိသလား . . ”



“ ရှိတယ်..ပီတာ....တနင်္ဂနွေနေ့....”



“ ငါ လာခဲ့လို့ရမလား....ကားလေးလည်း မောင်းကြည့်လေ....”



“ မင်း တကူးတက လာနေရလိမ့်မယ်....မပင်ပန်းဘူးလား......ပီတာ...”



“ ဟင့်အင်း....တနာရီ မောင်း ခရီးပါ.....လာခဲ့မယ်နော်..လာမယ့် ဆန်းဒေး...”



“ အိုကေလေ....ဟိုမှာ တွေ့လား..ငါမောင်းတဲ့ကား..ပစ်ကပ်ကြီး....”



အိုဟောင်းစုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ရှယ်ဗီ ပစ်ကပ် ထရပ်ကားကြီးကို ကေစီက ပြသည် ။





ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ မြင်းစီး စွန့်စားခန်းလေး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ ။ ကေစီက သူ မြင်းပေါ်ဆင်းတာကို အနားလာပြီး



စောင့်ပေးသည် ။



ကေစီကတော့ မြင်းပေါ်က လွှားကနဲ ခုန်ဆင်းတာကို ပီတာဇော်အောင် တွေ့လိုက်သည် ။



“ အဆင်းမှာ တခါတလေ ချော်ကျတတ်တယ် ပီတာ....သတိထား....မြင်းက နည်းနည်း မြင့်တယ် …. ”



ကေစီက မြင်းနှစ်ကောင်ရဲ့ ကုန်းနှီးတွေကို ပြန်ဖြုတ်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်က နှစ်ဆယ်တန် နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး ကေစီ့လက်ထဲကို ထည့်သည် ။ ဒီဒေသ



ဒီတိုင်းပြည်မှာ Tips ပေးတဲ့ ထုံးစံ ရှိတယ် မဟုတ်လား ။





( မပေးနဲ့ ပီတာ..မင်းက ဆန်းဒေးကျရင် အစားလိုက်ကျွေးမယ် ဆို....) လို့ ပြောပေမယ့် လူသူကင်းေ၀းတဲ့ ဒီ



လို ခြံထဲ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကေစီ့ကို ၀င်ငွေလေး ရစေချင်သည် ။ မြင်းဇောင်းထဲက စားပွဲလေးပေါ်မှာ ဘောလ်



ပင်နဲ့ ဖိပြီး ထားခဲ့လိုက်သည် ။





“ ကဲ သွားပြီ ကေစီ.....ဆီးယူး ဆန်းဒေး.....”



“ အိုကေ...ပီတာ...ဆီးယူး......ဘိုင်း... ကား သိပ် မြန်မြန် မမောင်းနဲ့နော်..ဒီနယ်က ရှဲရစ်ဖ် ( ရဲ ) က အဖမ်းကြမ်းတယ်...သူ့မှာ တခြား အလုပ် မရှိလို့ အားနေ



ပြီး ကား စပီဒင်း( Speeding ) တွေဘဲ လိုက်ဖမ်းနေသလားဘဲ.... .”



“ ဘိုင်း ...ကေစီ.....”



ကေစီလည်း မြင်းတွေကို အစာကျွေးရင်း သူ့ကို လက်ပြပြီး ကျန်ခဲ့သည် ။



လူသူ မရှိခြင်းကလည်း ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ စိတ်တွေကို လှုပ်ရှား ယိမ်းယိုင်စေတာ ဖြစ်မည် ။





( ၄ )





ဒန်းကင်းဒိုးနတ် ကော်ဖီနဲ့ ဒိုးနတ်ဆိုင် ( Dunkin Donut )



ကိုဗညားသည် ပီတာဇော်အောင် ပြောပြတဲ့ ရှန်နန်ဒိုးရာ တောင်ခြေက ကေစီ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ရင်း သ



ဘောကျနေသည် ။ ( ပီတာရေ..မင်းရဲ့ ကေစီ ဇာတ်လမ်းက ပိုသွက်တယ်ကွ....မြတ်နိုးေ၀ ဇာတ်လမ်းထက်လေ...



မြတ်နိုးေ၀ ဇာတ်လမ်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတယ်....မဖြစ်သေးပါဘူး..ငါ လိုက် စုံစမ်းပေးအုံးမှပါဘဲ....) လို့



ပြောလိုက်သည် ။





“ မင်း ဒီ ဆန်းဒေး ကေစီ ဆီကို သွားမှာပေါ့ ..ဟုတ်လား . .”



“ အင်း....ဆန်းဒေး မရောက်နိုင်သေးလို့ စိတ်က လောနေမိတာဗျ..ဟားဟား.....”



“ မြတ်နိုးေ၀ ဇာတ်လမ်းကော ဘာထူးသေးလဲ.....”



“ ဟွန်း..ကိုဗညားဘဲ မေရီလင်းက ဘော်ဒါဆီမှာ စုံစမ်းပေးမယ် ဆိုပြီ.....”



ကိုဗညားက ရယ်သည် ။



“ အေး..ငါ ဖုန်းခေါ်ကြည့်သေးတယ်..အဲ့ သူငယ်ချင်းက ဖုန်း မကိုင်လို့....”



“ အကြောတွေ တင်းနေတယ်ဗျာ....လျော့မှ ဖြစ်မယ်....ကိုရီးယားမလေး မီမီ ဆီကို သွားကြမလား.....”



“ မင်းက အဖြူမလေး သဘောကျနေလို့ မင်း အဖြူ မ ဂွေကိုင်ပေးတာ ခံချင်ရင် ငါ တနေရာ တွေ့ထားတယ်....သွားမလား...ပီတာ...“



“ အမ် . . ဟုတ်လား..ဘယ်နားမှာလဲ....ကိုဗညားရယ်..နေရာကောင်းလေးတွေ သိရင်လည်း ပြောပါဗျာ...ဟဲဟဲ....”



“ ရတယ်လေ....ငါ ခေါ်သွားပေးပါမယ်....ဒီလိုကွ...အဲ့ဆိုင်က ချွတ်ကတဲ့ ကလပ်ဘဲ..ဒါပေမယ့် မင်း ကြိုက်တဲ့စော် ရှိရင် အထဲက အခန်းလေးကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်....Lap Dance ဆိုပြီး



...သူက ထိုင်နေတဲ့ မင်းကို တက်ခွလိမ့်မယ်....ကိုင်ချင်ရာ ကိုင်ပေါ့ကွာ.....ဂွေကိုင်ချင်ရင် ငွေထပ်ပေး....ရိတ်တာကတော့ ရိတ်တယ်....မင်း မိန်းမဓါတ် လိုချင်ရင်တော့ သွားပေါ့....”



“ အင်း..အခု သိတဲ့အတိုင်းဘဲ ထန်တောင်ကြီး ဖြစ်ပြီး စားစရာမဲ့နေတာ...ဆရာသမား သိတဲ့အတိုင်း.....”



“ ဟုတ်ပါပြီ....သွားချင်ရင် လိုက်ပို့ပါမယ် ဆို..”



“ နံမည်က ဘာတဲ့လဲ....”



“ ပါပယ်လ် မွန်း ( န် ) PURPLE MOON....တဲ့.....”



“ စော်တွေ မိုက်လား....”



“ မဆိုးပါဘူး...အင်တာနယ်ရှင်နယ်ဘဲ...အဖြူ အမဲ အဝါ အညို အစုံရှိတယ်......”



“ ကဲ သွားစို့...ကိုဗညား....”



“ ချက်ချင်းကြီးပါလား...”



“ ဟုတ်တယ်....”



“ အိုကေလေ . . ”



ခရမ်းရောင်လမင်း ရဲ့ အ၀င်၀မှာ ၀င်ကြေး ကောက်သည် ။



တယောက်ကို ငါးဒေါ်လာ ပါ ။



အထဲရောက်သွားတော့ ဘီကီနီလေး ၀တ်ထားတဲ့ အဖြူမလေးတယောက်က သူတို့ကို နေရာချထား



ပေးသည် ။ စင်ကလေးတွေ အပေါ်မှာ တလှုပ်လှုပ်တက်ကနေတဲ့ ကောင်မလေးတွေ လေးယောက်



လောက် ရှိသည် ။ ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ကိုဗညားတို့ ဘီယာတလုံးစီ မှာသောက်လိုက်သည် ။ အာရှမ



လေးတယောက်က “ လက်ပ်ဒန့်စ် လုပ်ချင်ရင်လည်း အထဲခန်းမှာ ဆားဗစ် ရှိပါတယ်...လူကြီးမင်းတို့ ”



လို့ လာပြောသည် ။ ကိုဗညားက “ ငါတော့ သဘောကျပါတယ်....ဒါပေမယ့် ငါ ရန်ကုန်က



လာလည်တဲ့ ကိုသိန်းဆိုင်ကြီးကို ခေါ်လာတာ သူက မတန်ဘူး ဘာညာ လုပ်တယ်ကွ..ရန်ကုန်မှာက



တသိန်း ဆိုရင် ဆယ့်ရှစ်နှစ်လေးကို ၀မ်းရှိုး ဖြုတ်လို့ရတယ် တဲ့..ဒီမှာက ကွင်းဘဲ ကစားပေးတယ် ဆို



တော့ မတန်ဘူး ထင်တာပေါ့ကွာ....” လို့ ပြောပြသည် ။



လုံးကြီးပေါက်လှ ရေဆေးငါး တကောင် သူ့ဘေးကို လာထိုင်လို့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဖွံ့



ထွားတဲ့ သူမရဲ့ ရင်စိုင်တွေနဲ့ ပေါင်တန်လှလှဖြူဖွေးဖွေးတွေအပေါ် လေ့လာဆန်းစစ်နေခိုက် သူမက



“ လစ်ဇ်က စက်ာပူကပါ...တရုတ်နဲ့ ပြင်သစ်ကပြား....ယူ လစ်ဇ်နဲ့ လက်ပဒန့်စ် လုပ်ချင်လား..လစ်ဇ်က



အကုန်လုပ်ပေးမှာ....လက်ကွင်း( မာစတာဘိတ် ) တခုထဲ မဟုတ်ဘူး....” လို့ ပြောသည် ။



“ လက်ကွင်း တခုထဲ မဟုတ်တော့ ဘာတွေ ပိုထူးအုံးမှာလဲ....” လို့ ပီတာဇော်အောင် မေးလိုက်သည် ။



လစ်ဇ်က “ မင်းကို ငါ့ပူစီကို ပြမယ်....မင်း ကိုင်ချင်ရင်လည်း ကိုင်ခွင့်ပြုမယ်..” လို့ ညုတုတုနဲ့ ပြုံးစိစိ



နဲ့ ပြောလိုက်သည် ။



လစ်ဇ်သည် မျက်နှာပေါက်က တရုတ်မလေး ဖြစ်ပေမယ့် အသားက ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသလို ဒေါင်ကောင်း



သည် ။ ဘီကီနီ အနက်လေးနဲ့မို့ သူမ အသားအရောင်က ပို ဖြူဆွတ်နေလေသလား ။



“ ကဲ ကိုဗညားရေ..လစ်ဇ်လေးနဲ့ အထဲကို လစ်စ်လိုက်အုံးမယ်....ဘိုင်းဘိုင်..”



“ ကောင်းပါပြီ...ဆရာပီတာ....”



မှောင်တောင်တောင် အတွင်းခန်းလေး ။



ခုံတန်းရှည်လေး တလုံးဘဲ ချထားသည် ။



“ အဲဒီမှာ ထိုင်ပါ...”



လစ်ဇ်က သူ့ကို ပြောလိုက်လို့ ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ လစ်ဇ်သည် သူ့အပေါ်ကို ခွတက်လိုက်သည် ။ ဖွံ့



ထွားထွား စနေနှစ်ခိုင်သည် ဘတ်ကနဲ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်လာသည် ။ လစ်ဇ်က ရင်စည်းလေးကို



ချွတ်ပေးလိုက်သည် ။ အားပါး...နို့သီးထောင်ထောင်လေးတွေနဲ့ ရင်သားကြီးတွေက ကိုင်ပါတော့ ညှစ်



ပါတော့လို့ ဖိတ်ခေါ်နေကြပြီ ။



လစ်ဇ်က သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမရဲ့ စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေ အပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်



သည် ။ တင်ပါးကြီးတွေက ချောမွှတ်ပြီး ကိုင်လို့ တအားကောင်းသည် ။ အောက်ပိုင်းက ပင်တီလေးကို



သူက ချွတ်ဖို့ ပြောတော့ လစ်ဇ်က “ ချွတ်ခွင့် မရှိဘူး..ကလပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်း ” လို့ ပြောသည် ။



သူက “ အပြင်မှာတုံးက မင်းက ပူစီပြမယ်..ပူစီ ကိုင်လို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ...” လို့ မကျေမနပ်



ပြောလိုက်တော့ လစ်ဇ်က ပင်တီလေးကို ဘေးကို ဆွဲကပ်ပြီး သူမရဲ့ ပူစီကို ပြပါသည် ။ ကိုင်ပါ



လို့လည်း ပြောလို့ သူ ကိုင်ပွတ်လိုက်သည် ။ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်စိုင်ကြီးတွေကိုလည်း ဆုပ်ညှစ်ကစားမိ



သည် ။



“ ကြိုက်လား...” လို့ လစ်ဇ်က ပြောသည် ။ ပြီးတော့ သူ့ဆီးခုံကို အပေါ်ကနေ ဖိဖိပွတ်သည် ။



သူ့ပင်တီ ကိုယ့်ဘောင်းဘီ …. အ၀တ်တွေ ခံနေပေမယ့် သူ့ဒုတ်ကလည်း တအားမာထောင်နေတော့



ပွတ်တာက အရသာတော့ အတော်ကောင်းသား ။



ဖင်တုံးကြီးတွေကို ဆုပ်တယ်လိုက် ရင်သားကြီးတွေကို ဖျစ်ညှစ်လိုက် ဖိပွတ်တာကိုလည်း ခံလိုက်နဲ့ အ



တာ့်ကို ဇိမ်ကျသည် ။ စိတ်တွေက တအား ကြွထန်တော့ လစ်ဇ်ကို လိုးလို့ရမလား လို့ သူမေးမိသည်



။ လစ်ဇ်က ခေါင်းခါပြသည် ။ “ ကလပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်း ” အရ လိုးခွင့်မရှိဘူးတဲ့ ။





တောင်ပြန် ဘ၀ပေမယ့် အတော်တော့ အရသာရှိသည် လို့ သူ မှတ်ချက်ချရင်း အပြင်ဖက်ကို ပြန်ထွက်



ခဲ့သည် ။ ကိုဗညားသည် အညိုမလေး တယောက်နဲ့ စကားလက်ဆုံကျနေသည် ။





“ ပီတာရေ..ဒီမှာ....ဆာရာ တဲ့....အယ်လ်ဆဗားဒိုးက....ငါ့အတင်းခေါ်နေတယ်..အထဲခန်းကို သွားဖို့...”



ကိုဗညားတယောက် နောက်ဆုံး အတွင်းခန်းးကို ဆာရာနဲ့ ပါသွားသည် ။



ဆံပင်အနီရောင်နဲ့ အညိုရောင် ကောင်မလေး တယောက် သူ့ရှေ့က စင်လေးပေါ်မှာ ကနေသည် ။ ကောင်မလေးရဲ့ ရင်သားတွေက အတုကြီး မှန်း သိသာနေသည် ။



ပီတာဇော်အောင် တယောက် လစ်ဇ်နဲ့ အထဲခန်းမှာ ထိတွေ့ခဲ့ရတာတွေက စိတ်တွေ ထကြွ ဖွားဖက်တော်လည်း တအား ကြွထောင်တင်း နေတော့ လစ်ဇ်ကိုဘဲ သုံးရာပေးပြီး



မိုတယ် တခုကို ခေါ်သွားရမလား စဉ်းစားနေသည် ။



ဒါပေမယ့် ကိုဗညား ပြန်ထွက်လာတော့ သူနဲ့ ဆိုင်တဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်တာကြောင့် မလုပ်ဖြစ်တော့ ။



( ၅ )





ဒီနေ့ ဆန်းဒေး ပါ ။





ကေစီ့ဆီကို သွားရမှာမို့ အစောကြီးထ ..အိမ်နားက ပန်းခြံထဲ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်ပြီး



ပြန်လာတဲ့အချိန် ဒေါ်လေးက မီးဖိုခန်းထဲမှာ ဘရိတ်ဖတ်စ် လုပ်နေရာက ပီတာဇော်အောင်ကို လှမ်းခေါ်



လိုက်သည် ။





“ သားရေ.....ဒေါ်လေး အောမလက် ( ကြက်ဥခေါက်ကြော် ) လုပ်နေတယ်..လာစား..ကော်ဖီလည်း အဆင်



သင့်ဘဲ ...”



ကေစီနဲ့ ထွက်စားမှာမို့ သိပ်စားလို့ မဖြစ်ဘူး ။



ဒေါ်လေး ကျေနပ်အောင်တော့ နည်းနည်းပါးပါး စားမည် ။



“ သားက ဒီနေ့ တယ် ရွှင်လန်း တက်ကြွနေပါလားကွ..ဘာလဲ.....ကောင်မလေး တယောက်နဲ့များ ဒိတ်



လုပ်ထားသလား.....”



“ ဟာ....ဒေါ်လေးက အကြားအမြင် ပေါက်နေတာကိုး.....ဟားဟား....”



“ ဟင်..သားက တကယ် ဒိတ် ထွက်မလို့လား....ကောင်မလေး က ဘယ်ကလဲ....”



“ ဒိတ် မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်လေး...အခုမှ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြတာပါ ...”





ဒေါ်လေး ဖျော်ထားတဲ့ ကော်ဖီက တအား မွှေးသည် ။



ဒေါ်လေးက Folgers ကော်ဖီကို အသုံးများသည် ။ တခါတခါလည်း Maxwell House ကို သုံးသည် ။



ဒေါ်လေးက နို့ပူပူနဲ့ ကော်ဖီဖျော်ပြီး သူ့ကို ပေးသည် ။





မနေ့ကထဲက ကားဆေးထားသည် ။ ပေါလစ်တိုက်ထားလို့ ကားလေးက ဖိတ်ဖိတ်တောက် ပြောင်လက်



နေသည် ။ ကေစီ့ဆီကို သွားရင် ဘာ အ၀တ်အစား ၀တ်မလဲ ဆိုတာလည်း စောစောထဲကပြင်ဆင်ထားသည် ။





အနက်နဲ့ အဖြူ စပ်ထားတဲ့ NIKE ဖိနပ်ကို အပေါ်ထပ်တက်တဲ့ လှေခါး အောက်ဆုံးထစ်မှာ ထိုင် စီးရင်း



“ ဒေါ်လေး..သား သွားလိုက်အုံးမယ်.....” လို့ နုတ်ဆက်လိုက်သည် ။



“ ဘယ်သွားမလို့လဲ..သား........ဒီစီထဲလား . . .”



“ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေး . . .ရှန်နမ်ဒိုးဝါး....တောင်ခြေ . . . . .”



“ ဟုတ်လား..အဲဒီဖက်က ခုအချိန် အရမ်း သာယာမှာဘဲ.....ဓါတ်ပုံရိုက်ခဲ့..သား......”





အိမ်က မထွက်ခင် လစ်စရင်းနဲ့ ပါးလုပ်ကျင်းလိုက်သေးသည် ။ ကေစီနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် စကားပြောရင်



အနံ့အသက် မနံအောင် ။



ကဲ....ထွက်ပါပြီ . . . ။



နှစ်တော်တော်ကြာတုံးက ခေတ်စား ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ Beautiful Sunday ဆိုတဲ့ သီချင်းဟောင်းလေးကို လေချွန်ရင်း



ပီတာဇော်အောင်သည် ကေစီတို့ရဲ့ ၇ှန်နန်ဒိုရာ တောင်ခြေကို ကားမောင်း သွားလိုက်သည် ။





တနာရီလောက် ကြာအောင် ကားမောင်းရင်း ကေစီနဲ့ ဒီနေ့ ဘာတွေ ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို စိတ်ကူးကြည့်နေမိပေမယ့် ဘာမှ ကြိုတင်



မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး ။



ဟိုတနေ့က မြင်းစီးရင်း နှစ်နာရီ ကျော်ကျော်လောက် ကြာအောင် အတူတူ ခင်ခင်မင်မင် စကားပြောဖူးသလောက်တော့ ကေစီ့ကို



ခန့်မှန်းကြည့်ရတာ သဘောကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး တယောက်ပါ ။



ဟိုင်းေ၀းလမ်းမကြီးပေါ်မှာ တနာရီလောက် မောင်းပြီးတော့ လမ်းချိုးထဲကို ချိုးကွေ့၀င်လိုက်ရသည် ။ လူနေအိမ်ခြေတွေ နည်းပါးသွားပြီး



စိမ်းစိုတဲ့ ယာခင်းတွေ လယ်စိုက်ခင်းတွေကို တွေ့လာရသည် ။



မြက်စားနေတဲ့ အနက်ရောင် နွားကြီးတွေနဲ့ မြင်းတွေ ..အိုဟောင်းနေတဲ့ စပါးကျီကြီးတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည် ။





လမ်းဆုံမီးပွိုင့်လေးမှာ ဘယ်ဖက်ကို ချိုးကွေ့လိုက်သည် ။



သူတို့မြို့ကလေးကို စ၀င်ပြီ ။



မြို့ထဲက ဖြတ်ပြီး တောင်ခြေဖက်က မြင်းခြံတွေ ရှိတဲ့ဖက်ကို ဦးတည်လိုက်သည် ။



သစ်ပင်ရိပ်တခုမှာ ရပ်ထားတဲ့ ရှရစ်ဖ်ရဲ့ ရဲကား အနက်ရောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ သတ်မှတ်တဲ့ မိုင်နှုံးနဲ့ မောင်းနေရဲ့လား ဆိုတာ သူ



ဖျတ်ကနဲ ကြည့်လိုက်သည် ။ တော်ကြာ ရဲဖမ်းတားနေရင် ကေစီ့ဆီသွားတာ နှောင့်နှေးနေမှာ စိုးလို့ ။



စိတ်တွေက လှုပ်ရှားနေသည် ။



ဘယ်ကွေ့ ညာကွေ့ နဲ့ မောင်းနေရင်း ABBA အဖွဲ့ရဲ့ သီချင်း တပုဒ် ဖြစ်တဲ့ Does your mother knows? ကို တီးတိုး ညည်းနေမိသည် ။





ရောက်ပြီ ။



ကေစီတို့ ခြံရှေ့ကို ။



ကေစီသည် သစ်လုံးအိမ်လေးထဲ့နေ ပြေးထွက်လာသည် ။





ကေစီတို့ အိမ်ကလေးသည် မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းကြီးထဲ ထီးထီးလေး ရှိနေတာကြောင့် သူ့ကား ရောက်လာတာကို ကေစီက အိမ်ထဲက



မြင်လိုက်ပုံ ရသည် ။



“ ဟေး . . .ပီတာ....”



ကေစီသည် ဟိုတနေ့က မြင်းစီးတုံးကလို ကောင်းဘွိုင်မလေး လို မဟုတ်ဘဲ သေသေသပ်သပ် အလှပြင်ဆင်ထားတာကို



ပီတာဇော်အောင် တွေ့လိုက်ရသည် ။



အားပါးပါး ..အရမ်း လန်းတဲ့ ကောင်မလေး ။





သူ့ကားဆီကို ပြေးလာတဲ့ ကေစီရဲ့ ရင်သားစိုင်နှစ်လုံးက တုန်ခါလှုပ်နေတာကို မြင်ရသည် ။



“ ကေစီ....မင်းနဲ့ လျောက်လည်ဖို့ ငါ ရောက်လာပြီ...ဘယ်သွားမလဲ..ဘာစားမလဲ.....”





ပီတာဇော်အောင် ပျော်နေသည် ။





ကေစီက “ ငါ မူဗီ ( ရုပ်ရှင် ) မကြည့်ဖြစ်တာ နှစ်နဲ့ချီ ကြာနေပြီ...မင်းနဲ့ မူဗီ အတူ ကြည့်ချင်တယ်....အင်း..နောက်ပြီး....ငါတို့



မြို့လေးက နံမည်အကြီးဆုံး စတိတ်ဟောက်စ်မှာ နေ့လည်စာ အတူတူ စားကြမယ်....ဘယ်လိုလဲ..သဘောတူလား....” လို့ သူ့ကို



မေးလိုက်လို့ ပီတာဇော်အောင် တအား ပျော်သွားပါသည် ။





မိတ်ကပ် လိမ်း..နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေး ဆိုး ဆံပင်ပြင်ထားတဲ့ ကေစီသည် အရင်ထက် ပိုလှနေသလား...လို့ သူ နောက်ထပ် သေသေချာချာ



ကြည့်လိုက်မိတော့ ကေစီက ပြုံးပြီး..“ ဟိတ် ပီတာ...ဘာလို့ငါ့ကို သေချာ ကြည့်နေတာလဲ...တခုခု မှားယွင်းနေလို့လား...” လို့



မေးပါသည် ။





သူက “ မင်း သိပ်လှနေလို့ ကေစီ....” လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ကေစီက “ မင်းက တော်တော် ညာတတ်တာဘဲ ပီတာ..” လို့



ရှက်တဲ့ပုံစံလေးနဲ့ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။



ကေစီရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက ရဲနေသည် ။



“ မညာပါဘူး..မင်းက မိန်းမချောလေး တယောက်ဘဲ ကေစီ...ဒါကြောင့် ငါ မင်းဆီကို ပြန်ရောက်လာတာပေါ့..နောက်ကို အမြဲလာနေလို့



မင်း စိတ်ပျက်မှာ မြင်ယောင်သေးတယ်.....”



“ ဟားဟား...ငါက ဘာလို့ စိတ်ပျက်ရမှာလဲ..မင်းလာရင် ပိုတောင် ကြိုက်သေး....ငါ က သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေ မရှိလို့ တယောက်ထဲ



ငေါင်ကြောင်နေတဲ့သူ...ပီတာရဲ့....”



သူက သူ့ကားလေးရဲ့ တံခါးကို ကေစီ့အတွက် ဖွင့်ပေးသည် ။



“ သိုင့်စ်....”



ကေစီက ၀င်ထိုင်လိုက်အပြီး ကားတံခါးကို သူ ပိတ်လိုက်သည် ။ ကား အနောက်က ပတ်ပြီး ကားမောင်းသူ ဖက်ကို ၀င်လိုက်သည် ။



“ မင်းကားလေးက သန့်ပြန့်နေတာဘဲ ပီတာ...ငါ့ ထရပ်နဲ့ တခြားစီဘဲ...အေးလေ..ငါက မြင်းခြံ အလုပ်သမားကိုး...ဟားဟားဟား.....”



ကေစီက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရယ်တတ်တာကို သူ သတိပြုမိသည် ။





လမ်း တဖက်တချက်မှာ မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းတွေ နဲ့ အဖြူခံမှာ အနက်ကွက်တွေနဲ့ နို့စားနွားကြီးတွေ မြက်



စားနေသည် ။ တောင်တန်းပြာပြာကြီး နောက်ခံနဲ့ အိမ်လေးတွေလည်း ရှိသည် ။ ပြာလွန်းတဲ့ မျက်၀န်း



တွေနဲ့ ကေစီသည် ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ဘေးမှာ စကားတွေ ဖေါင်ပြီး လိုက်ပါလာသည် ။ ပြူတင်းပေါက် ဖွင့်ထားလို့ ကေစီ့ ရွှေဝါရောင်



ဆံနွယ်တွေသည်တဖျတ်ဖျတ် လွင့်လှုပ်နေကြသည် ။



တချက် တချက် လေအေ၀့မှာ ကေစီ့ဆံပင်တွေ ဆီက ခေါင်းလျော်ရည်နံ့ သင်းသင်းကို သူ ရလိုက်သည် ။





သူတို့မြို့ကလေးသည် သေးပေမယ့် မြို့ကြီးမှာ ရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးတွေ အကုန် ရှိနေတာကို တွေ့ရသည် ။



ပေါ့ပိုင်း ကြက်ကြော်ဆိုင်လေး( POP EYE Fried Chicken ) ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခိုက် သူက ကေစီ့ကို “ ပေါ့ပိုင်းကြက်ကြော်



မင်းစားတတ်လား...” လို့ မေးလိုက်သည် ။



ကေစီက “ တခါတလေတော့ စားတာပေါ့..ငါက အဲ့ဆိုင်က ကေဂျင်းရိုက်စ် ( အမဲသားစဉ်းကောနဲ့ နယ်ထားတဲ့ ထမင်း ) ကြိုက်တယ်...



အမြဲတော့ မစားပါဘူး...” လို့ ပြန်ဖြေသည် ။



( KFC ကြက်ကြော် နဲ့ POP EYE ကြက်ကြော် ဘယ်ဟာကို ပိုကြိုက်လဲ )



( POP EYE..မင်းကော....)



( အင်း ငါလည်း POP EYE ပိုကြိုက်တယ်.....)



တနင်္ဂနွေနေ့ မို့ ဘုရားရှိခိုးကျောင်း တကျောင်းရှေ့မှာ လူတွေ ကားတွေ အများကြီးကို တွေ့ရသည် ။



“ မင်း ဆာပြီလား..ကေစီ...”



“ ပီတာ....ငါ သိပ် မဆာသေးပါဘူး....ဒို့ ..လန့်ချ်စားဖို့က စောသေးတယ်....ကော်ဖီ ထိုင် သောက်ကြမလား....”



“ ကောင်းသားဘဲ ကေစီ....”





စတားဘတ်ခ်( STAR BUCK ) ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ ကပါချီနိုနဲ့ ကာဖေလတေ ထိုင်သောက်ကြသည် ။



“ ညဖက်မှာ မြင်းဇောင်းမှာ လူစောင့်ရှိလားဟင်...ကေစီ.....”



“ အင်း...ရှိတယ်.....တခါတလေ..ဘော့ဘ် အိပ်တယ်..တခါတလေ ဘော့ဘ် တခြားသွားရင် ကေစီ အိပ်



တယ်...အဲဒီမှာ အခန်းလေး ရှိတယ်လေ.....အိမ်သာရဲ့ ဘေးမှာ.....”



“ ဒီဖက်မှာကော တောခွေးတွေ ဘာတွေ ရှိလား . . .”



“ ရှိတယ်....ပီတာ.....ကာရိုးတေးတွေလေ . . တခါတလေ လာတတ်တယ်.....”



“ ကူးဂါး ( တောင်ခြသေ့် Mountain Lion ) ရော ရှိလား....”



“ အင်း..အဲဒါတော့ မရှိဘူးလည်း တတ်အပ်တော့ ပြောလို့ မရဘူး....ရှိနိုင်တယ်..ငါနဲ့တော့ မတိုးသေးဘူး....၀က်ဝံတော့ ရှိတယ်....”



“ ကေစီတို့ မြင်းဇောင်းမှာ သေနတ်ရှိလား ...”



“ အင်း..ထားရတာပေါ့...တောခွေးတို့ ၀က်ဝံတို့ လာရင် ခြောက်လှန့်ဖို့ပေါ့...ရှော့တ်ဂန်း....ရှိတယ်....”



သူက တောခွေးတို့ ၀က်ဝံတို့ကို မပူပါ ။ အချောစား ကောင်မလေး ကေစီ အတွက်ကို စိတ်ပူမိတာပါ ။





ဒီနေ့သည် ပီတာဇော်အောင် အတွက် အပျော်ဆုံး နေ့တနေ့လို့ ဆိုရမည် ။



မြန်မာမလေး မြတ်နိုးေ၀ နဲ့ ထပ် မဆုံရတော့ပေမယ့် အမေရိကန်မလေး ကေစီနဲ့ တွဲသွား စားသောက်



နေရသည် ။ ကော်ဖီသောက်ပြီးတော့ မြို့လေးထဲ ကေစီ့ကို ကား တပတ်မောင်းခိုင်းသည် ။ သူ့ကား



လေးကို ကေစီ အရမ်း သဘောကျသည် ။



“ Out Door Store တဲ့..၀င်ကြည့်ကြမလား ကေစီ....”



“ ကြည့်လေ....ငါးမျှားတန်တို့ ..ရိုင်ဖယ်သေနတ် ..တလုံးပြူးသေနတ် တို့...ဦးထုပ်တို့ ..အစုံ ရောင်းတဲ့နေရာပေါ့ ...”





Out Door Store လေးထဲကို ၀င်ကြည့်ပြီး သူ က ကေစီ့အတွက် မြင်းစီးတဲ့အခါ သုံးဖို့ သားရေအကောင်းစားနဲ့ ချုပ်ထားတဲ့



လက်အိတ်လေး ၀ယ်ပေးသည် ။





“ အိုး....ကျေးဇူးဘဲ...ပီတာရယ်.....မင်းက အရမ်း သဘောကောင်း တာဘဲကွာ.....”





စီလ်ဗာရာဒိုး စတိတ်ဟောက်စ် ဆိုတဲ့ ဆိုင်မှာ နေ့လည်စာ စားကြသည် ။ ကေစီက ပြင်သစ်ပြည်ကို



ဗကေးရှင်း ထွက်ဖူးကြောင်း ပြောပြလို့ “ ဘယ်သူနဲ့သွားတာလဲ...” လို့ သူမေးလိုက်သည် ။ ရည်းစား



နဲ့ သွားတယ်လို့ ထင်မိလို့ ။ ကေစီက “ အမေနဲ့ သွားကြတာ..အမေက ပြင်သစ်ပြည်က စပျစ်ခြံတွေ



မှာ ၀ိုင်သွားသောက်ရတာ သိပ်သဘောကျတယ်လေ … အမေနဲ့ လတ်တလော



ခွဲနေရပေမယ့် အမေ့ကို ကေစီ အမြဲ လွမ်းတယ်.....သိလား...ပီတာ....” လို့ ပြောသည် ။



“ အင်း..အမေကကော ဒီ ကို လာမလည်ဘူးလား..ကေစီ....”





“ နိုး...မလည်ဖြစ်သေးဘူး . .မင်း..ငါတို့ ကိုလိုရာဒိုကို တခါလောက် လိုက်လည်ပါလား....ပီတာ....” လို့ပြောသည် ။



“ မင်းးခေါ်ရင်...မင်းနဲ့ဆိုရင် ငါ လည်ချင်တာပေါ့....အဲဒီမှာ . .မင်းမှာ မြင်းတွေ ရှိလား....”



ကေစီက ရယ်သည် ။



“ ဒို့မိသားစုက မြင်းတွေ မွေးတယ်လေ...ရှိတာမှ အများကြီး.....မြေကလည်း အကျယ်ကြီး....ပီတာ....”





သူတို့ ရုပ်ရှင် ၀င်ကြည့်ကြသည် ။



ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ လူ သိပ်မရှိ ။ လေးယောက်ဘဲ ရှိသည် ။



ရုပ်ရှင်က လိင်ကိစ္စ အသားပေး နံမည်ကြီး Fifty Shade of Grey ဖြစ်သည် ။ အိပ်ရာ၀င် အခန်းတွေ ခ



ဏခဏ ပါသည် ။ ကေစီ့ဆီက သက်ပြင်းချသံလေးတွေ ကြားနေရသည် ။



မြင်းခြံကို ပြန်ရောက်တော့ မှောင်စပြုနေပြီ ။





ပတ်၀န်းကျင် တခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည် ။



ကမ္ဘာလောက တခုလုံးမှာ သူနဲ့ ကေစီဘဲ ရှိနေသလိုကြီး ။ မြင်းဇောင်းရဲ့ တဖက်တချက်က ခြံကျယ်



မြက်ခင်းတွေမှာ ဘာဆိုဘာမှ မရှိ ။ လူမရှိ ။ မြင်းလည်း မရှိ ။ ခွေးတကောင် ကြောင်တမြီးမှ မရှိ ။





“ အစစအရာရာ အတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်...ပီတာ....မင်းလည်း ကား အေ၀းကြီး ပြန်မောင်းရအုံးမယ်...



ပြန်တော့နော်....”



မြင်းဇောင်းကြီးနားမှာ တွဲလျောက်ရင်း ကေစီက ပြောလိုက်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စိုင်းထီးဆိုင် သီချင်းဟောင်း တပုဒ်ကို သတိရလိုက်မိသလား ။



( မပြန်ချင်ဘူး...မပြန်ချင်ဘူးကွယ်...နေချင်သေးတယ်...ချစ်သူရဲ့ အနားမှာကွယ်.....ကိုယ်လည်း ဘယ်ခွဲရက်မှာလဲ...တွေ့မြင်ချစ်စ



အချိန်မှာ....)





“ မင်းနဲ့ သွားလာစားသောက်ရတာ အရမ်း ပျော်တာဘဲ ကေစီ...နောက်လည်း ဒီလိုဘဲ သွားချင် စားချင်



သေးတယ်...” လို့ သူပြောလိုက်သည် ။



“ ငါလည်း တအား ပျော်တာဘဲ ပီတာ....မင်းပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေးလည်း ကြိုက်တယ်....ငါ့မှာတော့



မင်းကို အမှတ်တရ ပေးဖို့ ဘာမှလည်း မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်...”



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ “ ဟား...ရှိတာပေါ့ ကေစီရယ်....မင်းမှာ ငါကြိုက်တတ်တာတွေ အ



များကြီး ရှိနေတာ....မင်းပေးနိုင်တာတွေ သုံးလေးခုလောက် ရှိနေတာ မင်း မသိဘူးလား....” လို့



ပြောလိုက်မိသည် ။



ပါးစပ်ကတော့ “ မလိုပါဘူး..ကေစီ..မင်းဆီ နောက်ကို ငါ အမြဲလာဦးမှာဘဲဟာ....ဒို့ ဒီနေ့လိုဘဲ အတူတူ လည်ကြဦးမယ်လေ.....” လို့



သူ ပြောလိုက်သည် ။





ကေစီသည် ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာပြောလိုက်သည်ကို ထိုးဖေါက် သိနိုင်စွမ်း ပါဝါ တန်ခိုး



များ ရှိနေသလား မသိဘူး ။



“ အင်း....တခုတော့ ပေးလိုက်လို့ရတယ်...လာ...လာ.....” လို့ ပြောလိုက်ပြီး ပီတာဇော်အောင်ကို မြင်း



ဇောင်း အတွင်းထဲကို လက်ဆွဲခေါ်ဆောင်သွားလိုက်ပါသည် ။





သစ်သားတိုင်လုံးကြီးကို မှီပြီး သူမပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ကတော့ ဖေါင်းဖေါင်းဖူးဖူး နှုတ်ခမ်းလေး



နဲ့ ပီတာဇော်အောင်ကို စုတ်နမ်းလိုက်တာပါဘဲ ။





မထင်ထားဘဲ အနမ်းလေး ရလိုက်လို့ ပီတာဇော်အောင် အံ့အားသင့်သွားသည် ။ ချက်ချင်းဘဲ ကေစီ



ရဲ့ ခါးသေးသေးလေးကနေ ဆွဲကာဖက်လို့ သူမ နှုတ်ခမ်းလှလှတွေကို မက်မက်မောမော ပြန် စုတ်နမ်း



မိသည် ။ အနမ်းတွေက ရပ်လို့ မရဘဲ ရှည်ကြာတဲ့ အနမ်းတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည် ။



တော်တော်လေး ကြာသွားသည် ။





“ ပီတာ.....မင်းကို ငါ ချစ်မိသွားတယ်....မင်း ငါ့ကို ချစ်လားဟင်....”



မိန်းကလေးက စပြီး ချစ်စကားပြောသည် .. ။ ပီတာဇော်အောင်က ချက်ချင်း အဖြေပေးသည် ။



“ ချစ်တယ်...ကေစီ..စတွေ့တွေ့ခြင်းထဲက ချစ်မိတယ် ...အခုတော့ အရမ်း ချစ်သွားတယ်....” လို့ သူ



ပြန်ပြောလိုက်ပြီးတဲ့နောက် နှုတ်ခမ်းချင်း ပြန်ထိကြသည် ။ လူချင်းလည်း ပူးနေသည် ။ ရင်ချင်းလည်း



တအား ပူးနေသည် . ။ ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ ကေစီ့ချိုချိုကြီး နှစ်လုံးက သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ တအားဖိကပ်နေသည် ။



စိတ်ဇောအဟုန်တွေ ဟုန်းကနဲ ထကြွလာသည် ။





သူ့လက်တွေက ခါးသေးသေးလေးရဲ့ အောက်ဖက်က စွင့်ကား လုံးထယ်နေတဲ့ ကစီ့ဖင်တုံးတွေဆီကို ရောက်သွားသည် ။



ဆုပ်ညှစ်လိုက်မိသည် ။ ကေစီ့လက်တွေကလည်း သူ့ဖင်တုံးတွေကို ဖျစ်ညှစ်နေသည် ။ မြင်းဇောင်းထဲက အနမ်းတွေက အငမ်းမရတွေ



ဖြစ်လာသည် ။ ရမက်ပြင်းပြင်းနဲ့ အနမ်းကြမ်းတွေက ရပ်လို့မရဘူး ။ လျာတွေချင်း ကလိပေးကြရင်း ကေစီ



က သူ့ကို စားပွဲရှည်ကြီးပေါ်ကို တွန်းလှဲချလိုက်လို့ သူ ပက်လက် လန်ကျသွားရသည် ။





ကေစီက အပေါ်က သူ့ကို တက်ခွပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို စုတ်သည် ။ ကေစီ့ဆံနွယ်တွေက သူ့မျက်နှာပေါ်ကို ဖုံးနေသည် ။



ကားထဲတုံးက ရခဲ့တဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ခေါင်းလျော်ရည်နံ့ကို သူရသည် ။





ကေစီ့ချိုချိုကြီးတွေက အပေါ်ကနေ ဖိထိနေသည် ။ လီဗိုက်စ် အမျိုးအစား အကွက်တုံး ဂျင်းရှပ်လေးရဲ့ သံနှိပ်ကြယ်သီးလေးတွေက



ကနုကမာရောင် ပြောင်လက်နေကြသည် ။



တော်တော်လေး ကြာအောင် လျာချင်းကလိကြအပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း အခွာ ကေစီက “ နမ်းတာကို မရပ်လိုက်ချင်တော့ဘူး...ရှေ့ကို



ဆက်ချင်နေမိတယ်....ပီတာ...” လို့တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သလို သူ့လက်တဖက်က ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ပေါင်ကြားဂွဆုံကို



ဖမ်းစမ်းလိုက်သည် ။



တအားမာကြော ထောင်ထနေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ဖွားဖက်တော် အတန်ရှည်ကို ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ ကေစီ စမ်းမိသွားသည် ။





ဒါက ပီတာဇော်အောင် အတွက် မီးစိမ်း ပြလိုက်တာပါဘဲ ။ လက်မြန်တဲ့ ပီတာဇော်အောင် ကလည်း ကနုကမာ နှပ်ကြယ်သီးလေးတွေကို



တထောက်ထောက်နဲ့ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည် ။



မဲနက်နက် ဘရာစီယာလေးထဲက အတင်းကြီး ထွက်ချင်နေကြတဲ့ ကေစီ့ချိုချိုကြီး နှစ်လုံးကို ဘွားကနဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်



ကေစီကလည်း သူ့ဘောင်းဘီရဲ့ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်နေသည် ။





သူ့ ခါးပတ် ပွင့်ပြုတ်သွားပြီး သူ့ဘောင်းဘီကို ကေစီက အောက်ကို ဆွဲချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကေစီ့ ချိုချိုကြီးတွေကို အတင်း



ဆွဲချုပ်ထားတဲ့ ဘရာ အနက်လေးရဲ့ ချိတ်တွေကိုလည်း သူက ဖြုတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည် ။





လွတ်လပ်သွားတဲ့ ကေစီ့ ရင်စိုင်နှစ်လုံးက တင်းမာဖီးထနေကြသည် ။ ကေစီက သူ့အတွင်းခံ ကိုလည်း အောက်ကို



ဆွဲချလိုက်တော့ ဖွားဖက်တော်သည် အချုပ်အနှောင်က လွတ်သွားလို့ ဒန်းကနဲ ကန်ထွက်လာသည် ။





ကေစီ့ရဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်းတွေက စားပွဲရဲ့ အောက်မှာ ရောက်နေသည် ။ ကေစီရဲ့



မျက်နှာလေးသည် သူ့ဖွားဖက်တော် အပေါ်မှာ ပွတ်သပ် နမ်းရှုံ့နေသည် ။ ကေစီ့နှာခေါင်းချွန်ချွန်လေးသည် ဖွားဖက်တော်ရဲ့ ထိပ်ပိုင်း



ဒစ်လုံးကြီးကို ပွတ်သပ်ကြည်ဆယ်နေသည် ။





“ မင်း ဒုတ်က တော်တော် ကြီးတယ်...ပီတာ..” လို့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ ကေစီသည် သူ့ဖွားဖက်တော် ထိပ်ပိုင်းကို လက်နဲ့



ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်ပေးနေရာက နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးနဲ့ ငုံပစ်လိုက်တာကို သူ တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ခံလိုက်ရသည် ။



“ အိုး အင်း........”



ကေစီသည် လျာလေး ေ၀့လိုက်၀ိုက်လိုက်နဲ့ သူ့ဒုတ်ကို အပီ စုတ်ပေးနေပြီ ။





အိပ်မက်တခုလိုဘဲ စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေရသည် ။



မြင်းတွေကို အကန့်လိုက် အခန်းလေးတွေနဲ့ ထားတဲ့ မြင်းဇောင်းကြီးထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သစ်သားစားပွဲကြီးပေါ်မှာ သူသည်



ကိုယ်အောက်ပိုင်း ဗလာနဲ့ ရွှေဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆံနွယ်တွေနဲ့ အသားဖြူဆွတ်ဆွတ် ကောင်မလေးရဲ့ မှုတ်ပေးတာကို ခံနေရသည် ။





မြန်မာပြည်မှာ နေတုံး ရှုပ်ပွေခဲ့သူမို့ မြန်မာမလေးတွေရဲ့ မှုတ်ပေးတာကို ခံခဲ့ဘူးတာ အများကြီး ။ ထိုင်းနယ်စပ်ကို ရောက်ဖူးပြီး ကဲခဲ့



ဘူးတာမို့လည်း ထိုင်းမလေးတွေရဲ့အမှုတ်ကို ခံခဲ့ဘူးသည် ။ အနောက်နိုင်ငံသူ အဖြူ မ ရဲ့အမှုတ်ကို ခံဖူးရတာက ဒါ ပထမဆုံးလေ ။



လှုပ်တုပ်တုပ် ဖြစ်နေတဲ့ ကေစီ့ရဲ့ ချိုချိုကြီးတွေကိုလည်း ကိုင်ချင် စို့ချင်နေမိသည် ။ သူက ပက်လက် ဖြစ်နေလို့ ကိုင်ဖို့ စို့ဖို့



လက်လှမ်းမမှီ ။ ေ၀းကွာနေသည် ။





နားထဲမှာ စက်သံလိုလို ကြားလိုက်မိသည် ။



မှုတ်နေတဲ့ ကေစီက ဆတ်ကနဲ ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ပါးစပ်ကနေ ချွတ်လိုက်ရင်း...“



ဘော့ဘ်...လာနေတယ်....အ၀တ် ပြန်၀တ်လိုက်....” လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်သည် ။



ကေစီလည်း ဘရာစီယာနဲ့ အကျၤ ီလေးကို ပြန်၀တ်လိုက်သည် ။



“ ငါ က မင်းနဲ့ လျောက်လည်တာ ဘယ်အချိန်ထိ ကြာမယ်မှန်း မသိလို့ ဘော့ဘ်ကို မြင်းဇောင်ကမှာ လာအိပ်ခိုင်းထားတာ..ငါ့ဖါသာ



မေ့သွားတယ်...ပီတာ..ဘော့ဘ် လာမယ် ဆိုတာ..” လို့လျာလေး တစ်လစ် ထုတ်ပြီး ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်တဲ့ ကေစီသည် အရမ်း



ချစ်စရာကောင်းနေသည် ။



ဘော့ဘ်က ထရက်တာ အသေးစားလေးကို မောင်းပြီး ရောက်လာတာ ။ ထရက်တာရဲ့ အနောက်မှာ လှည်းလေးနဲ့



ကောက်ရိုးစည်းတွေနဲ့ အိတ်တချို့ ပါလာတာကို တွေ့ရသည် ။



ဘော့ဘ်သည် လူအေးကြီး တယောက် ဖြစ်ပုံရသည် ။ “ ဟိုင်း...” လို့ တခွန်းဘဲ နုတ်ဆက်ပြီး တဖက်က အခန်းလေးထဲကို ၀င်သွားသည် ။





ကေစီနဲ့ သူနဲ့ မြင်းဇောင်းထဲက ပြန်လျောက်ထွက်ခဲ့ကြသည် ။



ကေစီက သူ့လက်ကို ကိုင်ဆုပ်ထားသည် ။



“ ပီတာ...ပျော်လား...ဒီနေ့....” လို့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မေးသည် ။



“ အရမ်း ပျော်တာပေါ့..”



အမှန်ပြောတဲ့ စကားပါ ။ စိတ်ထဲမှာ ကေစီနဲ့ အခုလောက် အခြေအနေအထိ ဖြစ်သွားတာကို အရမ်း ကျေနပ်မိနေတာပါ ။ သူ့ဒုတ်ကို



စုတ်ပေးတဲ့အထိ ဖြစ်သွားတာက မထင်မှတ်တဲ့ ကိစ္စ ။ ဘော့ဘ်သာ ရောက်မလာဘူး ဆိုရင် သူနဲ့ ကေစီနဲ့ ပွဲပြီးသွားမှာ



သေချာနေသည် လေ ။





“ ငါလည်း တအား ပျော်တယ်..ပီတာ..မင်းနဲ့ အေးဆေး ထပ်တွေ့ကြမယ်လေ . . နောက်တခါ ထပ် ချိန်းလိုက်ပေါ့...” လို့ ကေစီက



ပြောလိုက်သည် ။



သူ့ကားဆီကို ရောက်လာသည် ။



“ ပီတာ....သွားတော့....မှောင်တောင် မှောင်နေပြီ ....”



“ အိုကေ...ကေစီ..မင်း အားတဲ့ ရက်ကို ငါ့ကို ဖုန်းဆက် ပြောနော်.....တွေ့ကြမယ်....”



“ အိုကေ...ပီတာ.....“



နေ၀င် ဆည်းဆာ အချိန် မြင်းဇောင်းကြီး ရှေ့က ကားရပ်တဲ့ ကွက်လပ်လေးမှာ ကေစီက သူ့ကို ဖက်သိုင်းပြီး နုတ်ဆက်လိုက်သည် ။



ဖွံ့ထွားတဲ့ တင်းလုံးနေတဲ့ ကေစီ့ရဲ့ချိုချိုကြီး နှစ်လုံးနဲ့ သူ့ရင်ဘတ် ထိကပ်မိတာကို မခွာချင့်ခွာချင်နဲ့ ပြန်ခွာလိုက်ရသည် ။



“ ချစ်တယ်..ကေစီ..” လို့ ပါးစပ်က လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားသည် ။



“ ငါလည်း မင်းကို ချစ်တယ်...ပီတာ....” လို့ ကေစီက ပြန်ပြောလိုက်သည် ။



တလမ်းလုံး ကေစီရဲ့ ဖြူ၀ဆွတ် လုံးတင်းတဲ့ ချိုချိုကြီးတွေကို မြင်ယောင်မိလာသည် ။ ကေစီ့အမှုတ်တွေကိုလည်း သတိရ နေသည် ။



ပြန်လည် ခံစားကြည့်မိနေသည် ။



မှောင်နေပြီမို့ ကား ရှေ့မီးကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည် ။



ဒရယ် နှစ်ကောင်က တောစပ်ကနေ ပြူးကြောင်ကြောင် မျက်လုံးတွေနဲ့ ရပ်ကြည့်နေသည် ။



မိုးစုံးစုံး ချုပ်ပြီ ။



ရှန်နန်ဒိုးဝါး တောင်တန်းကြီးတွေကို မမြင်ရတော့ ။



တောအုပ်လေး အကွယ်မှာ ရှဲရစ်ဖ် ရဲကားကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ တော်သေးသည် ။ သူမောင်းလာတဲ့ အရှိန်နှုံးသည်



သတ်မှတ်ထားတဲ့ နှုံးထား ဖြစ်နေသည် ။



( ဇီး..ဇီး....ဇီး.......)



တုန်ခါ လှုပ်လာတဲ့ ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ ကေစီ ခေါ်တာ ထင်လိုက်ပေမယ့် ဒေါ်လေး ခေါ်တာ ဖြစ်နေသည် ။



ဒေါ်လေးက “ သား ပြန်လာပြီလား..ဘယ်တော့ ရောက်မလဲ.....” လို့ မေးလိုက်သည် ။



“ လေးဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် တော့ ကြာအုံးမယ်..ဒေါ်လေး.....”



“ ဒေါ်လေး..ထမင်းစား စောင့်ရမလား....သား...စားခဲ့ပြီးပြီလား.....”



“ မစောင့်နဲ့တော့ ဒေါ်လေး..သား ..စားပြီးနေပြီ......”



“ အေး..အေး...ဒေါ်လေး စားနှင့်လိုက်မယ်.....အိုကေ သားရေ....ဆီးယူးနော် . .ဘိုင်း ”



ဒေါ်လေးသည် သူ့အပေါ် သားတယောက်လိုဘဲ ကောင်းသည် ။



ရောက်ခါစကတော့ ကိုယ့်အဒေါ် ဖြစ်ပေမယ့် အတူတူ မနေဘူးခဲ့လို့ နည်းနည်း စိမ်းနေသလို ခံစားရသည် ။ ဒေါ်လေးသည် အမေ့ညီမ



ဖြစ်ပေမယ့် ငယ်ငယ်ထဲက ဒီကို စာသင်ဖို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး မပြန်ဖြစ်တော့ဘဲ အလုပ်လုပ်ပြီး အပြီးနေနေတာ ။



ဟိုင်းေ၀း လမ်းမကြီးပေါ်ကို သူ ရောက်သွားပြီ ။

အပိုင်း ၂



ပန်းရိုင်း



( ၆ )





Rush Hour မို့ ကားတွေက ကြပ်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်သည် ခါတိုင်းဆိုရင် ကားကြပ်တာ နဲ့ မကြုံချင်လို့ Rush Hour မတိုင်ခင် ပြန်လေ့ရှိသည် ။ ဒီနေ့တော့ တက်စရာ အတန်း ရှိနေတာနဲ့ နည်းနည်း



နောက်ကျတော့ Rush Hourနဲ့ တိုးသည် ။





H.O V ( High Occupancy Vehicle )အမြန်လမ်းကို သုံးမှ ဖြစ်မည် ။ H.O V ကို သုံးဖို့က ကားပေါ်မှာ လူသုံးယောက် စီးရတာကြောင့် ပီတာဇော်အောင်သည် လူနှစ်ယောက်ကို



တင်သွားရမည် ။



ဒီလို တင်နိုင်အောင် H.O V အမြန်လမ်းပေါ် မောင်းမယ့်ကားကို လိုက်စီးမယ့် လူတွေ ရှိသည် ။ Car Pool လုပ်တာပေါ့ ။ ဒီလူတွေက မနက် ဆိုရင် ပီတာဇော်အောင်တို့ နေတဲ့



မြို့ဖက်မှာ တန်းစီပြီး ကားစောင့်နေကြပြီး H.O V အမြန်လမ်းကို သုံးမယ့် ကားသမားတွေက သူတို့ကို ရပ်ပြီး တင်သွားရသည် ။ သူတို့သည် သူများကားတွေနဲ့ ကပ်လိုက်စီးတာမို့



သူတို့ကို ခရုပက်ကျိ ( SLUGS ) လို့ခေါ်ပြီး သူတို့ တန်းစီစောင့်တဲ့ နေရာကို ( SLUG LINE ) လို့ ခေါ်ကြသည် ။





ညနေ ရုံးဆင်းချိန် Rush Hour မှာလည်း မြို့ထဲကနေ မြို့ပြင်ကို အပြန်မှာ အမြန်လမ်း H.O V ကို သုံးဖို့ လူတင်သွားကြရသည် ။ အမြန်လမ်းနဲ့ ရိုးရိုးလမ်းသည် သိသိသာသာ



ကွာသည် ။



ရိုးရိုးလမ်းသည် ကားတွေ ပိတ်ကြပ်နေပေမယ့် အမြန်လမ်း H.O V သည် ကားနည်းလို့ အမြန်မောင်းလို့ ရသည် ။





ပီတာဇော်အောင်သည် H.O V အမြန်လမ်းက သွားနိုင်ဖို့ သူ့ကျောင်းနားက ( SLUG LINE ) ကနေ SLUGS Rider နှစ်ယောက် တင်သွားဖို့ လုပ်သည် ။



လူတွေ စီတန်း စောင့်နေတဲ့ SLUG LINEကို ရောက်တော့ ပြူတင်းပေါက် မှန်ကို ခလုပ်နှိပ် လျော့ချလိုက်ပြီး....“ 2 for Bobs ” လို့ ခေါ်လိုက်သည် ..။ Bobs ဆိုတာက ဟိုဖက်က



Destination လမ်းဆုံး ရပ်မယ့်နေရာ..။ Bobs Evens Restaurant ကို အတိုကောက်နဲ့ Bobs လို့ ခေါ်ကြတာပါ ။





တန်းစီနေတဲ့ လူတွေရဲ့ ရှေ့ဆုံးက နှစ်ယောက် ကားပေါ်ကို တက်လာသည် ။ သူ့ဘေး ရှေ့ခန်းကို တယောက် ..နောက်ခန်းကို တယောက် ..။



သူ့ဘေးကို လာထိုင်လိုက်တဲ့ တယောက်က ကောင်မလေး တယောက် ဖြစ်နေသည် ။



ကြည့်လိုက်တော့ ...ပီတာဇော်အောင် အရမ်း အံ့သြသွားသည် ။





ဟင် ....မြတ်နိုးေ၀ ....



ကို...ကို ပီတာဇော်အောင် .....





အရင်ထက်တောင် ပို လှနေပါလား.....



“ မြတ်နိုးေ၀ ...ကို ဂျိုင်းရင့် ဆူရှီဆိုင်လေးမှာ မတွေ့တော့လို့..ဘယ်များ ရောက်သွားသလဲလို့....”



မြတ်နိုးေ၀ က ရယ်သည် ။



“ ဟုတ်တယ်...အကို...မေရီလင်း ဖက်မှာ လူလိုလို့ မြတ်နိုး သွား ကူပေးနေလို့...”



“ အော်....၀မ်းသာလိုက်တာ....ပြန်တွေ့ရတာ....”



“ မြတ်နိုးလည်း ၀မ်းသာပါတယ်..အကို့ကို ပြန်ဆုံရတာ....အခု မြတ်နိုး အဲ့ ...ဂျိုင်းရင့်မှာ ပြန်လုပ်နေပြီ....”



“ ဟင်..ဟုတ်လား.....”



“ ဟုတ်..အခု ဒီစီက သူငယ်ချင်း တယောက် ဆီကို ခဏ သွားတာ....ဟိုဖက်ကို ပြန်ဖို့ ရထားစီးမယ် လုပ်တော့ သူငယ်ချင်းက Rush Hourမှာ Slug Line နဲ့ ပြန်တာက



ပိုမြန်တယ် လို့ သင်ပြလို့ လာစီးရင်း အကို့ကားနဲ့ ကြုံသွားတာ ...”





မြတ်နိုးေ၀ကိုဘဲ လှည့်ကြည့်နေလို့ တခြားကားနဲ့ ညိမလို ဖြစ်တာ ခဏ ခဏဘဲ ။





သူ အရမ်း ပျော်သွားသည် ။ မြတ်နိုးေ၀နဲ့ ပြန်ဆုံရတာရော မြတ်နိုးေ၀ အိမ်နားက ဂျိုင်းရင့်မှာ ပြန်ရောက်နေပြီ ဆိုတာကို သိရတာရောက သူ့အတွက်ကို ကောင်းခြင်း ကံကြမ္မာတွေ



မဟုတ်လား ။



၁၂မိုင် ေ၀းတဲ့ သူတို့ မြို့ကလေးဆီကို ဟိုင်းေ၀း အမှတ် ၃၉၅ ပေါ်မှာ မောင်းလာခဲ့ပြီး Exit ထဲကို ချိုး၀င်လိုက်သည် ။ သတ်မှတ်တဲ့ ကားရပ် လမ်းဆုံးနေရာ Bobs မှာ အနောက်က



ပါဆင်ဂျာကို ချထားခဲ့ပြီးတော့ မြတ်နိုးေ၀ကို သူမနေတဲ့ Apartment ဆီကို



သူ လိုက်ပို့လိုက်တာကြောင့် မြတ်နိုးေ၀ ဘယ်မှာ နေတယ် ဆိုတာကိုပါ သူ သိလိုက်ရသည် ။





ကိုဗညားကို မြတ်နိုေ၀နဲ့ ပြန်ဆုံတဲ့အကြောင်း ထိုင်နေကျ ဒန်းကင်းဒိုးနတ် ဆိုင်လေးမှာ ကော်ဖီနဲ့ အသားညှပ်ပေါင်မုန့် စားကြရင်း ပြောပြလိုက်တော့ ကိုဗညားက



သဘောကျလိုက်တာ အရမ်းဘဲ ။



“ ဟာ..ကိုယ့်ဆရာလေး....ကံတက်လာပြီ.....မြင်းထိန်းမလေးရော ဆူရှီမလေးရော .....ကိုယ် သဘောကျတဲ့ စာရေးဆရာ တယောက် ရေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေလို ...မင်းလည်း



“ ကျနော့် မြင်းထိန်း ဆရာမလေး...” တို့ “ ကျနော့် ဆူရှီလိပ်ဆရာမလေး..” တို့အွန်လိုင်း ၁၈+ ဇာတ်လမ်း ရေးပေတော့ ....ဟားဟားဟား....”





ကေစီနဲ့ ဖြစ်တာတွေကို ကိုဗညားကို ပြောပြတော့ ကိုဗညားက “ ဒါဆိုရင် နောက်တခါ ချိန်းကြရင်တော့ ဝါးရမှာ သေချာတယ်...မြင်းဇောင်းမှာ မလုပ်နဲ့ ပီတာရေ..မိုတယ်ကိုသာ



ခေါ်သွား....တယောက်ယောက် ရောက်လာရင် တ၀က်တပျက်နဲ့ မနိတ်ဘူး.....” လို့



အကြံပေးသည် ။



ကေစီနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ နေ့က အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ဒေါ်လေးက ကောင်မလေး နဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား..ဘယ်က ကောင်မလေးလဲ..ကျောင်းသူလား လို့ မေးခွန်းတွေ



ထုတ်သေးသည် ။ သူက ရိုးရိုး ခင်တဲ့ သူငယ်ချင်းပါ လို့ဘဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေလိုက်သည် ။





ကေစီနဲ့ ထပ်တွေ့ဖို့ ချိန်းရမည် ။ ဒီအချိန်မှာ မြတ်နိုးေ၀ကလည်း ပြန်ပေါ်လာသည် ။ ကိုဗညားက “ ဆရာပီတာတော့ ငါးရံ နှစ်ကောင် တပြိုင်နက်



ဖမ်းတော့မယ်....ဟဲဟဲ....ချသာချ...နှစ်ယောက်စလုံး က ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေဘဲ....” လို့ အားပေးခဲ့သည် ။



ကိုဗညားနဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုလည်း လိုက်သွားလိုက်လို့ ညနက်မှ အိမ်ကို ပြန်ရောက်သည် ။



ဒေါ်လေးက “ သား ညနေစာ စားခဲ့ပြီလား....ဒေါ်လေး သားအတွက် မြန်မာဆိုင်က ဆိတ်သားဟင်းနဲ့ ချဉ်ပေါင်ဟင်း ၀ယ်လာသေးတယ်.....စားချင်စားနော်...” လို့ လာပြောသည် ။



“ သား..စားခဲ့ပြီးပြီ..ဒေါ်လေး....ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အလှူ ရှိလို့..အဲ့မှာ စားခဲ့တယ်..ကိုဗညားနဲ့...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေးက “ ရန်ကုန်က မက်ဆေ့ရတာ ဒက်ဒီ



တော်တော် အသဲအသန် ဖြစ်နေတယ်....မဟေဇယ်လ်က ဒက်ဒီ အခြေအနေ မကောင်း



လို့ ဒေါ်လေးနဲ့ သား ရန်ကုန်ကို ပြန်လာကြဖို့ ခေါ်တယ်...ဒေါ်လေးလည်း အလုပ်မှာ ခွင့်ယူဖို့ လုပ်လိုက်အုံးမယ်....” လို့ ပြောသည် ။





ပီတာဇော်အောင်သည် အမေ့ အဖေ ဖိုးဖိုးနဲ့ အရမ်း ရင်းနှီး ချစ်ခင်သည် ။ ဖိုးဖိုးက မြေးယောကျ်ားလေး တယောက်ထဲမို့ ပီတာဇော်အောင်ကို အလို အရမ်းလိုက်သည် ။ အမြဲ



ပေးကျွေးသည် ။ လိုချင်တာတွေ အားလုံး ၀ယ်ပေးသည် ။ ဖိုးဖိုး ရဲ့ နေ၀င်ချိန်ကို ရောက်လာပြီ



လား ။ ပီတာဇော်အောင်သည် ဖိုးဖိုးရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်မှာတော့ တွေ့လိုက်ချင်သည် ။



“ သား..အင်တာနက်မှာ လေကြောင်းလိုင်းတွေ ကြည့်ပေးမလား.....”



“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး..ကြည့်ပေးမယ်....”



( ၇ )





ဒေါ်အေပရယ်လ်မိုးလွင်





မြန်မာ အသိုင်းအ၀ိုင်းက သူမရဲ့ တည်ကြည်တဲ့ ရုပ်သွင်ပြင်နဲ့ အလုပ်အကိုင် နဲ့ ပညာတွေကြောင့်



“ ဒေါ် ” ရှေ့က တပ် ခေါ်ကြေ ပမယ့် အေပရယ် လ်သည် နုပျို ချောလှဆဲ..အချိုးကျတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ရှင်လေး



တယောက်ပါ ။



အေပရယ်လ် အိမ် ၀ယ်တုံးက တယောက်ထဲ နေတာ ဖြစ်လို့ ရေကူးကန်ရဲ့ တာ၀န်က ကြီသည် ဆိုပြီး ရေကူးကန်ပါတဲ့ အိမ်ကို မ၀ယ်ခဲဘူး ။



ဒါပေမယ့် အေပရယ်လ်သည် ရေကူး ဝါသနာ ပါပြီး ရေအမြဲကူးချင်တဲ့ မိန်းမ တယောက်မို့ သူနေတဲ့ ရပ်ကွက်က အများသုံး ရေကူးကန် ( Community Pool )မှာ ရေသွား ကူးလေ့ရှိပါသည် ။



အများသုံး ဆိုလို့ လူတကာ လာပြီး ကူးနိုင်တဲ့ ရေကူးကန်တော့ မဟုတ် ။ ဒီရပ်ကွက်မှာ နေတဲ့လူ



တွေကို ကပ်ပြား ထုတ်ပေးထားပြီး ဒီကပ်ပြား ပြနိုင်သူတွေကိုသာ ကူးခွင့်ပေးတဲ့ ကော်မြူနတီ ကလပ်ဟောက်စ်လေး က ကန် ဖြစ်သည် ။





အေပရယ်လ်တယောက် ရေကူး၀တ်စုံနဲ့ ရေကူးကန်ထဲကို ဒိုင်ဗင်ထိုးချ သွားတာကို ယောကျ်ားသား အား



လုံးသည် ပါးစပ် အဟောင်းသား မျက်လုံးကြီးတွေ ပြူးလို့ ငေးမောနေကြတာကို အေပရယ်လ် ရေသွားကူးတိုင်း သတိထားမိသည် ။





ဒီလို ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်တွေက သူမအပေါ် အသဲသန် ဖြစ်ကြတာကို အေပရယ်လ်သည် စိတ်ထဲမှာ အ



ရမ်း ကျေနပ်နေခဲ့မိတာ အပျိုပေါက် အရွယ်ထဲကနေ အခု အပျိုကြီး တပိုင်း ဖြစ်လာတဲ့ အထိ ပါ ။



ရေ တ၀ကူးပြီးလို့ ကန်ထဲက တက်လာတဲ့ အချိန်မှာလည်း ယောကျ်ားသားတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံ



ရပြန်သည် ။ ရေစိုနေတဲ့ အေပရယ်လ်ရဲ့ အချိုးအဆက် အကွေ့အကောက် အဖုအထစ်တွေက သူတို့



ကို ရင်တုန် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်လေ ။





အ၀တ်လဲခန်းလေးထဲကို ရောက်ပြီး အေပရယ်လ်သည် ကိုယ်ပေါ်က ရေကူး၀တ်စုံလေးကို ချွတ်ခွာ ပစ်



လိုက်သည် ။ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ချပ်ကြီးထဲမှာ သူမရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာကို ပြန်မြင်နေရသည် ။ မိမိကိုယ်ကို စေ့



စေ့စပ်စပ် သေချာစွာ ကြည့်နေမိပြီး အလှအပတွေကို ကျေနပ် ပီတိဖြာနေမိသည် ။





နောက်တော့ ရုတ်တရက် ဒီလို အ၀တ်လဲခန်းတွေမှာ လှို့၀ှက် စပိုင် ကင်မရာလေးတွေ တပ်ဆင်ထား



တတ်တာကို သတိရလိုက်ပြီး ချက်ချင်းဘဲ ကြောက်လန့်ကာ မျက်နှာသုတ် ပုဝါကြီးနဲ့ သူမကိုယ်တွေကို



ရစ်ပတ်လိုက်လေသည် ။



အင်း....တူလေး ပီတာဇော်အောင်သာ ငါ့ကိုယ်လုံးတွေကို အ၀တ်မပါဘဲ မြင်လိုက်ရင် ဘယ်လိုများ ဖြစ်



သွားလေမလဲ လို့ ကြံကြံဖန်ဖန် တွေးမိလိုက်သည် ။ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ရင်း သူမ တွေ့ဖူးထားတဲ့



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ယောကျ်ား တန်ဆာ လှလှကြီးကို သတိရ မြင်ယောင်မိလိုက်သည် ။





အေပရယ်လ်သည် မမဟေဇယ်လ်ရဲ့သားလေး ပီတာဇော်အောင်ကို တူအရင်း တယောက်လို ဘယ်လို



မှ သဘောထားလို့ မရဘူး ။ သွေးသားမတော်စပ်ဘူး ဆိုတာကို စိတ်ထဲက အမြဲသိနေလို့ ။ ပီတာ



ဇော်အောင်ကတော့ အေပရယ်လ့်ကို အဒေါ်အရင်း တယောက်လို့ဘဲ အခုထိ ထင်နေသည် ။





မဟေဇယ်လ်ကလည်း သူ့သားကို အေပရယ်လ်ဟာ ညီမအရင်း မဟုတ်ဘဲ မွေးစားသမီး တယောက် ဆို



တာကို မပြောပြခဲ့ဘူး ဖြစ်မည် ။ အခုထိ အေပရယ်လ်သည် သူ့အဒေါ်မဟုတ်တာကို မသိသေးဘူး ။





ပီတာဇော်အောင်ကို ကျောင်းလာတက်ဖို့ အေပရယ်လ် ကူညီခဲ့သည် ။



အေပရယ်လ်သည် မွေးစား မိဘတွေ ပို့လွှတ်လို့ အမေရိကန်ပြည်မှာ ပညာသင်ခွင့် ရခဲ့သည် ။



ကြိုးစားသူ ဉာဏ်ရည် ထက်မြက်သူမို့ မြင့်မားတဲ့ ပညာတွေ ဘွဲ့တွေကို အထပ်ထပ် ရခဲ့သည် ။ အ



လုပ်လည်း မြင့်မြင့်မားမား အဆင့်ကို ရခဲ့သည် ။



အမဖြစ်တဲ့ ဟေဇယ်လ်က သူ့သားလေး ရန်ကုန်မှာ အပေါင်းအသင်းမှားပြီး စိတ်လေနေတာကြောင့်



အေပရယ်လ့်ဆီကို စာသင်ဖို့ လွှတ်ချင်သည် ..ကုန်ကျတာတွေ ပေးမည် လို့ ပြောလာတဲ့အခါ မမဟေ



ဇယ်လ်ရဲ့ သား တူလေး ပီတာဇော်အောင်ကို ကျောင်းတက်ဗီဇာနဲ့ ခေါ်ပေးခဲ့တာပါ ။



အေပရယ်လ် အပ်လိုက်တဲ့ ကျောင်းက ဈေးကြီးတဲ့ နံမည်ကျော် ကျောင်းကြီး ဖြစ်လို့ အမေရိကန် လူ



၀င်မှုက ဗီဇာ ချက်ချင်း ပေးခဲ့လို့ ပီတာဇော်အောင် တယောက် အမေရိကန်မြေကို ခြေချနိုင်ခဲ့ပေသည်



။







တယောက်ထဲနေတဲ့အေပရယ်လ်က ပီတာဇော်အောင်ကို အိမ်မှာဘဲ နေခိုင်းသည် ။ ကြီးမားတဲ့



အိမ်ကြီးထဲမှာ အတူတူ နေကြတဲဲ့အချိန်မှာ ပီတာဇော်အောင် အတွက်ကတော့ သူ့အဒေါ်အရင်း ဆိုပြီး



စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ မဖြစ်ပေမယ့် သွေးမတော်စပ်ဘူး ဆိုတာကို သိနေတဲ့ အေပရယ်လ်ကတော့ သူနဲ့



နီးနီးကပ်ကပ် နေတဲ့ အခါမှာ ရင်တွေ ခုံမိတာ အခါခါပါဘဲ ။





အတူတူ မနေကြဘဲ ကြီးမှ တွေ့ကြတာကြောင့်လည်း ကျစ်လစ်တောင့်ခိုင်တဲ့



လူငယ်လေး ပီတာဇော်အောင်ဟာ အေပရယ်လ့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားရတဲ့ ဆန့်ကျင်ဖက် ယောကျ်ား



သား တယောက် ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။





ပီတာဇော်အောင်က လွတ်လွတ်လပ်လပ် အားကစားလည်း လေ့ကျင့်နိုင်အောင် မြေအောက်ထပ်



( ဘေ့စ်မင့်န့် ) မှာ နေချင်လို့ အေပရယ်လ်က ပေးနေလိုက်သည် ။ အေပရယ်လ်က အပေါ်ထပ်မှာ



နေသည် ။ မြေအောက်ထပ် ဆိုပေမယ့် အိမ်နောက်ဖေးဖက်ကို ထွက်တဲ့ တံခါးပေါက်နဲ့ ပြူတင်းပေါက်



လည်း ရှိလို့ အလင်းရောင်နဲ့ လေကောင်းလေသန့် ရတဲ့အတွက် နေရတာ အဆင်ပြေသည် ။



အိမ်သာရေချိုးခန်းလည်း ရှိသလို မီးဖိုခန်း အသေးစားလေးလည်း ပါသည် ။ ရေခဲသေတ္တာလည်း ရှိသည်။





ဒါပေမယ့် ရေရှည် နေလာတော့ တနေ့မဟုတ်တနေ့ ပီတာဇော်အောင် အရက်မူး ပြန်လာပြီး ခြေလွတ်



လက်လွတ် အိပ်ပျော်နေတာတွေ ..ပီတာဇော်အောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးနဲ့ အားကစား လေ့ကျင့်



ခန်း လုပ်နေတာတွေ ကို အေပရယ်လ် အမှတ်မထင် မြင်ရတော့ သူ့ရဲ့ ယောကျ်ားပီသတဲ့ ကိုယ်လုံး



ကိုယ်ခန္ဓာတွေကို ရင်ခုံမိသည် ။





ဒါပေမယ့် အေပရယ်လ်သည် သူမ ခံစားချက်တွေကို မြိုသိပ်ဖို့ ကြိုးစားသည် ။ အပျိုကြီးတပိုင်း ဖြစ်လာ



တဲ့ အေပရယ်လ်သည် သူမကို လာကြိုက်တဲ့ ယောကျ်ားတွေကို အကြောင်း အမျိုးမျိုးနဲ့ ငြင်းပယ်ခဲ့



ပေမယ့် သူမသည်လည်း သွေးနဲ့ကိုယ် သားနဲ့ကိုယ် ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ မိန်းမသား တယောက်မို့ သ



ဘာ၀ ကာမစိတ်တွေက တခါတခါ ဖြစ်ပေါ် ထကြွတော့ ဆန့်ကျင်ဖက် ယောကျ်ားကို တောင့်တလိုလား



မိရသည် ။ ဆန္ဒကို ဖြေဖျောက်ပစ်လိုက်ချင်တဲ့စိတ်တွေက မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်နေသည် ။





ရောက်နေတဲ့ တိုင်းပြည်ကြောင့် မိန်းမသားတွေ ကာမဆန္ဒစိတ်တွေ ပြင်းပြတဲ့အခါ တကိုယ်ရည် ဖြေ



ဖျောက်ဖို့ ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းကရိယာ မျိုးစုံကလည်း လွယ်လင့်တကူ ၀ယ်ယူနိုင်နေသည် ။



ဆိုင်မှာ ကိုယ်တိုင်သွား ၀ယ်စရာ တောင် မလိုအပ် ။ အွန်လိုင်း ကနေ မှာလိုက်ရုံဘဲ ။ အိမ်တိုင်ရာ



ရောက် လာပို့နေကြတဲ့ ၀န်ဆောင်မှု ကုမ္ပဏီတွေကလည်း အပြိုင်အဆိုင်ကို သူ့ထက်ငါ မြန်ဆန်အောင်



ပို့နေကြသည် ဆိုတော့ အေပရယ်လ်လည်း ဒါတွေကို သုံးစွဲ ဖြေဖျောက်နေခဲ့တာ ပီတာဇော်အောင် မ



ရောက်လာခင်ထဲက ပါ ။



သူ မရောက်လာခင်က တယောက်ထဲ နေတာမို့ တခါတခါ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်ကို တအား တောင့်တ



ရင် တယောက်ထဲ ကလပ်တွေကို သွားတတ်သည် ။ ဒီမှာက လူလွတ်တွေက ကလပ်မှာ ခံစားချက် တူ



သူတွေများ ရမလား ဆိုပြီး လာရှာလေ့ရှိတော့ ကိုယ်လို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ လူနဲ့ တွေ့နိုင်ပြီး



ဆန္ဒ အလိုကို တညတာ အတွက်ဘဲ ( One night stand ) ဖြေရှင်းပစ်လေ့ရှိသည် ။



အေပရယ်လ့်လို ရုပ်ကလည်း ချော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကလည်း ပြေပြစ်တဲ့ မိန်းမ တယောက်ကို လုပ်



ဖေါ်ကိုင်ဖက်တွေ ထဲကရော အထက်လူကြီးတွေထဲကရော သဘောကျကြတဲ့ လူတွေ အများကြီးပါ ။



တချို့ဆိုရင် အိမ်ထောင်ရှိသူတွေကပါ စိတ်ညွှတ် ယိမ်းပြီး ကြံကြဖန်ကြတာတွေ ရှိခဲ့သည် ။ ဒါပေမယ့်



အေပရယ်လ်က သူတို့ကို မကြိုက်လို့ လက်မခံခဲ့ဘူး ။ ကာမလိုလားချက်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ဆိုရင်



( ရွာနွား..ရွာနားက မြက်ကို မစား ) ဆိုတဲ့ စကားလိုဘဲ အနီးအနားက ကိုယ့်ကို သိသူတွေ အလုပ် အ



တူတူ လုပ်သူတွေ နဲ့ မလုပ်ချင် ။ ဒါကြောင့် ကလပ်တွေမှာ သွားသောက်သွားကခြင်း အားဖြင့် ကြိုက်



ကောင် တွေ့နိုင်သည် မဟုတ်လား ။ သို့သော် အရိုးများ ချေးခါး ရွေးလွန်းတဲ့ အေပရယ်လ် သည် တ



ညတာ အပျော် အိပ်ဖို့လူကိုတောင် ရှာရခက်ခဲ့သည် ။





ဒီလူက ဘိုက်ပူနေပြန် ဟိုလူက အနံ့အသက်မကောင်း..ချေးများလို့ အိမ်ကို တကိုယ်တည်း ပြန်လာပြီး



ဘိုက်ဘရေတာ ရာဘာ အတုချောင်းနဲ့ဘဲ နှစ်ပါးသွားခဲ့ရတာက များသည် ။





ပီတာဇော်အောင်သည် သူ့အမေရဲ့ ညီမအရင်း ခေါက်ခေါက်လို့ ထင်နေတာကြောင့် အေပရယ်လ့်ကို



သဘောရိုးနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်ဆံခဲ့သည် ။ တခါတလေး အေပရယ်လ် ခေါင်းကိုက် ဇက်ကြောတက်



နေတဲ့ အခါမျိုးတွေမှာ “ သား....နှိပ်ပေးမယ်လေ..ဒေါ်လေး..” ဆိုပြီး လာနှိပ်ပေးတတ်သည် ။



တခါလည်း အေပရယ်လ် တယောက်ထဲနေတဲ့ အပေါ်ထပ်ကို သူ တက်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ၀င်လာ



တာနဲ့ အေပရယ်လ် ရေချိုးပြီး တဘက်တာဝါလ်လေး ကိုယ်မှာ ပတ်ပြီး ထွက်အလာ သူနဲ့ ပက်ပင်း



တိုးသည် ။ သူ့မျက်လုံးတွေက အေပရယ်လ်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို ဖျတ်ကနဲ ရောက်လာခဲ့ပေမယ့် ချက်ချင်း



ဘဲ လွှဲဖယ်လိုက်တာကို တွေ့ရသည် ။





နှစ်ယောက် အတူတူ နေကြတော့ ဒီလို ကြုံတာလေးတွေ ထိတွေ့တာလေးတွေ ရှိတော့တာပေါ့ ။



တခါလည်း ဆန်းဒီးပွိုင့် ဆိုတဲ့ ပင်လယ်၀က နေရာလေးမှာ ပီတာဇော်အောင် နဲ့ အေပရယ်လ် ငါးသွား



မျှားကြတော့ ကားရပ်ထားတဲ့နေရာနဲ့ တော်တော် ေ၀းတဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေ နားမှာ ငါးမျှားနေကြတဲ့



အချိန် လေပြင်းမုန်တိုင်းကျပြီး မိုးထစ်ခြုံးရွာလို့ ကားဆီကို ပြန်ပြေးကြရသည် ။ ကားထဲကို ရောက်တော့



တုတ်တုတ်ရွှဲစိုနေပြီ ။ အေပရယ်လ်ကလည်း ဒီလို မိုးမိမယ် မထင်တော့ အကျၤ ီပါးပါး ဘောင်းဘီပါးပါး



တိုတိုလေးကို ၀တ်လာခဲ့သည် ။ မိုးလည်း တကိုယ်လုံး ရွှဲရော အေပရယ်လ့် ဖွံ့ထွားထွား ချိုချိုကြီးတွေ



က ထင်းထင်းကြီးတွေ အလုံးလိုက် ဖြစ်နေတော့တာပေါ့ ။ အဲဒီတုံးကလည်း ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ မျက်



လုံးတွေက အေပရယ်လ့် ချိုဗူးတွေ ပေါ်ကို ရောက်ရောက်လာတာ သတိထားမိသည် ။ သူလည်း အ



ဒေါ်အရင်းမို့ ဆိုပြီး ရှောင်လွှဲရှောင်ကွင်း နေသည် ဆိုတာ သိသာသည် ။





အခုလည်း ဒက်ဒီ အသဲအသန်ဖြစ်နေလို့ ရန်ကုန်က အသက်မှီချင်ရင် လာခဲ့ပါလို့ ခေါ်နေတာကြောင့်



ပီတာဇော်အောင်နဲ့ အတူ ရန်ကုန်ကို သွားကြဖို့ လုပ်ကိုင်ပြင်ဆင်နေရသည် ။ သူ ကျောင်းသွားနေတုံး



အေပရယ်လ် အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့အချိန် သူ နေတဲ့ အောက်ထပ် ဘေ့စ်မင့်ကို ဆင်းသွားမိသည် ။





သူ့ကွန်ပြူတာကို ဖွင့်ကြည့်ပေမယ့် ပါ့စ်၀ပ် မသိတာကြောင့် ၀င်လို့ မရဘူး ။



သူ ချွတ်ထားတဲ့ ၀တ်ပြီးသား အ၀တ်တွေကို လျော်ဖို့ ထည့်တဲ့ ပလပ်စတစ်ခြင်းကြီထဲမှာ ကောက်ယူ



ကြည့်မိတဲ့ အေပရယ်လ်သည် သူ၀တ်တဲ့ ဘောက်ဆာ ဘောင်းဘီတိုမှာ



ခြောက်နေတဲ့သုတ်ရည်ကွက်တွေကို တွေ့ရလို့ သူလေးလည်း ကာမစိတ်တွေ ပြင်းပြပြီး လက်နဲ့



အာသာဖြေတာပါဘဲလား ဆိုတာကို သိလိုက်ရသည် ။



ညဖက်အထိ သူ ပြန်မလာဘူး ။



ဒါနဲ့ အေပရယ်လ်လည်း မက်ဆေ့ပို့ပြီး သူ့ကို လေယာဉ်လက်မှတ် ရှာပြီးပြီလား လို့ မေးလိုက်သည် ။



တော်တော်လေး ကြာတော့ သူက အကြောင်းပြန်လာသည် ။ ရှာပြီးပြီ..သွားဖို့ မှန်းတဲ့ရက်မှာ ၀ယ်ပြီး



ပြီ..ဂျပန်မှာ တည အိပ်ရမည် လို့ မက်ဆေ့ ပြန်ပို့သည် ။



သူ့ကို ဘယ်ရောက်နေလဲ လို့ မေးလိုက်တော့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ညစာ စားနေသည် လို့ အကြောင်းပြန်



သည် ။



သူပြန်လာတော့ ညနက်နေပြီ ။



သူလည်း တက်မလာတာကြောင့် အေပရယ်လ် သူနေတဲ့ အောက်ဆုံးထပ်ကို ဆင်းသွားလိုက်သည် ။



သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ သူ မရှိလို့ ဘယ်မှာလည်း လို့ စူးစမ်းလိုက်တဲ့အခါ ရေချိုးခန်းထဲမှာ သူရေချိုးနေတာ



ကို သိလိုက်ရသည် ။ တေဝါေဝါ ကျနေတဲ့ ရေသံတွေကြောင့် ။



သူက ရေချိုးခန်း တံခါးကို ပိတ်မထားဘူး ။ ဟနေတဲ့ တံခါးကြားကနေ ရေပန်းအောက်မှာ ရေချိုးနေတဲ့



ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ သူ့ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရသည် ။ 



ဟယ်....



ရေမှုန်ရေငွေ့တွေကြားကနေ သူ့တကိုယ်လုံးကို အ၀တ်မပါဘဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ အေပရယ်လ် တ



ယောက် ငေးမောသွားရသည် ။ အို . . . သားရယ်......ရှေးခေတ်က ခေါမရောမ ရုပ်ထု တခုလို အချိုးအ



ဆစ် ပြေပြစ်တဲ့ ကိုယ်လုံးတွေ....။ ပေါင်တန်တွေရဲ့ ကြားထဲက ရှည်လျားလုံးတုတ်တဲ့ ယောကျ်ား တန်



ဆာချောင်း . .။ အေပရယ်လ် မျက်တောင် မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည် ။



ထောင်မနေသေးတာတောင် တော်တော် ကြီးတုတ်တဲ့ ရှည်တဲ့ တန်ဆာကြီးကို တပ်မက် စွဲလန်းသွား



မိပြီကွယ် ..။ သူ့လိင်တန်က တော်တော် ကြည့်ကောင်းသည် လို့ အေပရယ်လ့်စိတ်ထဲ တွေးထင်မိပြီး



သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်မိတော့ တကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ တဖျန်းဖျန်း ထသွားရသည် ။



နဂိုထဲက ပီတာဇော်အောင်ကို တဖက်သပ် သဘောကျ ရင်ခုံနေတဲ့ အေပရယ်လ် တယောက် လိင်တန်



လှလှကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ ဖီလင်ရိုင်းတွေ တထိန်းထိန်း ထကြွကုန်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်ကတော့ သူမ ကြည့်နေတာကို မသိ ။



ရေပန်းအောက်မှာ ဇိမ်ခံနေသည် ။



အေပရယ်လ်လည်း အိမ်ပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်ခဲ့တဲ့အခါ သူမ ဒူးတွေသည် ခွေယိုင်လဲမတတ် တုံနေသည် ။ အိပ်ရာပေါ်ကို ပစ်လှဲရင်း မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းက မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး ။



( ၈ )







ပီတာဇော်အောင်သည် ဒေါ်လေးနဲ့ ရန်ကုန်ကို အမြန်ဆုံး သွားရတော့မှာမို့ ကေစီ့ဆီကို လာမယ့် တနင်္ဂနွေနေ့ သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ။



ဒီနေ့ သို့မဟုတ် မနက်ဖန်မှာ ပြေးသွားမှ ဖြစ်မည်မို့ ကျောင်းမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန် ကေစီ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်လိုက်သည် ။ ကေစီတို့ နေတဲ့ဆီက ဖုန်းက တခါတလေ လိုင်းမမိတတ်ဘူး ။



အခုလည်း သုံးခါလောက် ခေါ်ကြည့်ပေမယ့် ကေစီ့ဖက်က ဖုန်းမကိုင်ဘူး ။ သူ မြင်းစီးလာတဲ့ ဧည့်သည်အုပ်စုတွေကို လိုက်ပို့နေလို့ မအားလို့ ဖုန်းမကိုင်တာများလား လို့ တွေးနေမိသည် ။



ကေစီနဲ့ သွားတွေ့ချင်စိတ်တွေက အရမ်း ပြင်းပြနေသည် ။





ကျောင်းက အပြန်မှာ ဂျိုင်းရင့်နားက ဖြတ်ခဲ့တော့ မြတ်နိုးေ၀ကို သတိရပြီး ဂငယ်ကွေ့ ( ယူတန်း ) ပြန်ကွေ့လိုက်သည် ။



ဂျိုင်းရင့်ထဲကို ၀င်ခဲ့လိုက်တဲ့အခါ ပစ္စည်းထည့်ဖို့ တွန်းလှည်းလေးတွေကို နေရာချထားနေတဲ့ ဂျိုင်းရင့်က အလုပ်သမားလေး လီယိုနတ်က ပီတာဇော်အောင်ကို လှမ်း နုတ်ဆက်သည် ။ လာနေကျ



ကပ်စတန်မာမို့ မျက်မှန်းတန်းမိနေသည် ။



အသားငါးဒတွေ ရောင်းတဲ့ အတန်းဘေးက ဆူရှီဆိုင်လေးကို အေ၀းကနေ လှမ်းတွေ့လိုက်ရသည် ။



ဟင်....မြတ်နိုးေ၀လည်း မရှိဘူး ။



ရင်ထဲမှာ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်သွားသည် ။ စိတ်ပျက်သွားပေမယ့် ဆူရှီဆိုင်မှာ တယောက်ယောက် ရှိနေရင် မြတ်နိုးေ၀ အကြောင်း သတင်းမေးမည် ဆိုပြီး ရှေ့ဆက် လျောက်လိုက်သည် ။



ဆူရှီဆိုင်ရဲ့ အတွင်းဖက်နေရာလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ ဘယ်သူမှ ရှိမနေဘူး ။



ပြန်လှည့်မယ် လုပ်ပြီးကာမှ ဒေါ်လေး စားနေကျ ဂရိဒိန်ချင် ကုန်နေတာ သတိရမိလို့ ဒိန်ချဉ်တွေ ထားတဲ့ဖက်ကို လျောက်သွားဖို့ ပြင်သည် ။



“ အကို ”



သူ့အနောက်ကနေ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံ ။ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အသံ ။



“ ဟင်..မြတ်နိုးေ၀......အခုမှ အလုပ် လာတာလား...”



မြတ်နိုးေ၀က ပြုံးပြုံးလေး ခေါင်းညှိမ့်ပြသည် ။



“ ဟုတ်.....”



“ ဒို့က မြတ်နိုး အလုပ် မလာဘူး ထင်လို့.....”



“ ဟုတ်တယ်...မနက်ပိုင်း ဒီမှာ တယောက်က စောစော လာပြီး မနက်ပိုင်း နဲ့ နေ့လည်ပိုင်း အတွက် ဆူရှိတွေ လိပ်ပြီး ထားခဲ့ပြီးပြီ..ဒါကြောင့် မြတ်နိုး



က အခု အချိန်မှ လာပြီး လိုတာတွေ ထပ် လိပ်သွားမလို့ ..”



“ အော်....မြတ်နိုးကို တွေ့ချင်လို့ လာခဲ့တာ....”



“ ဟုတ်လား...အကို ဆူရှီ စားချင်လို့လား..အကို ဘာစားမလဲဟင်..မြတ်နိုး လိပ်ပေးမယ်လေ...”



“ ဟင့်အင်း....ဆူရှီ မစားချင်ပါဘူး..မြတ်နိုးကို တွေ့ချင်တာ...”



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ စကားကြောင့် မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ မျက်နှာလေး ပန်းရောင်လေး သန်းသွားသည် ။



“ အခု တွေ့နေပြီလေ....”



“ အင်း....ပြောစရာ ရှိလို့ ...”



“ အင်..ဘာပြောမလို့လဲဟင်....”



“ ဒို့....ရန်ကုန်ကို သွားမလို့...၂ပတ်လောက် ကြာမယ်...”



“ ဟယ်...တယ်ဟုတ်ပါလား....အလည်သွားမှာပေါ့နော်..အားကျလိုက်တာ...”



“ မဟုတ်ဘူး..အလည် မဟုတ်ဘူး....အဖိုး အသဲအသန် ဖြစ်လို့...သွားကြည့်မလို့....”



“ အော်..ဟုတ်လား..စိတ်မကောင်းပါဘူး..အကို..အဖိုးက အသက် တော်တော် ကြီးပြီလား...”



“ အင်း..ကြီးပြီ.....”



တကယ်တော့ ဖိုးဖိုး အသက် ဘယ်လောက်လည်း ဆိုတာကို ပီတာဇော်အောင် တိတိကျကျ မသိပါ ။



“ မြတ်နိုး..ဘာမှာအုံးမလဲ....ပေးချင်တာ ရှိလဲ ပေးလိုက်လေ..အကို ယူသွားပေးမယ်.....”



“ ဟုတ် အကို...မြတ်နိုး အိမ်ကို ပစ္စည်းထုပ်လေး တထုပ်လိုက် ပါးလိုက်လို့ ရမလားဟင်..”



“ ရတာပေါ့...ပေးလိုက်လေ ....”



“ အကိုက ဘယ်နေ့ သွားမလဲဟင်....”



“ နောက် နှစ်ရက်သုံးရက်ကြာရင် သွားမယ်..ဒို့ လာယူလိုက်မယ်လေ..မြတ်နိုး အိမ်မှာ လာယူပေးလို့လဲ ရတယ်...”



“ မြတ်နိုး အဆင်သင့် ဖြစ်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်လေ..အကို့ဆီကို....”



“ ကောင်းပြီ....မြတ်နိုး....”



ပြတ်နိုးေ၀က ဆူရှီလိပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေလို့ သူ နောက်မှ တွေ့မယ် ဆိုပြီး နုတ်ဆက်လိုက်သည် ။ မြတ်နိုးေ၀က သူ့ကို တော်တော့်ကို ခင်ခင်မင်မင် စကားပြောလို့



သူ့စိတ်ထဲမှာ အတိုင်းမသိ ၀မ်းသာကျေနပ်သွားသည် ။



ဒေါ်လေးအတွက် ဒိန်ချဉ်ဘူးကို ငွေရှင်းပေးပြီး ဂျိုင်းရင့်ထဲက ပြန်ထွက်လိုက်တဲ့ အချိန် ဖုန်းလာလို့ ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကေစီ ခေါ်တာ ဖြစ်နေလို့ အရမ်း ၀မ်းသာသွားသည် ။



“ ဟယ်လို.....ကေစီ.....”



“ ဟေး...ပီတာ.....မင်း ခေါ်ထားတဲ့ မစ်စ်ကောလ်တွေ တွေ့လို့ ပြန်ခေါ်လိုက်တာ...မင်း မခေါ်ချင အချိန်မှာ ငါလည်း မင်းကို သတိရတွေ့ချင်လို့ ခေါ်မလို့ ပြင်နေတာ..ဧည့်သည်အုပ်စု



ရောက်လာလို့ တောင်ကြောတလျောက် လိုက်ပို့ပေးနေရလို့ အခုမှဘဲ ခေါ်ရတယ်ကွာ...ဆောရီးနော်...”



“ မင်း နဲ့ အရမ်း တွေ့ချင်မိလို့..ကေစီ....မင်းကို အရမ်း သတိရနေတယ်.....”



“ ငါရောဘဲ ပီတာ..မင်းကို သတိရ တွေ့ချင်နေတာ ...မင်း လာမယ့် ဆန်းဒေးမှာ လာခဲ့လေ...ခါတိုင်း အချိန်ပေါ့...”



“ ဆန်းဒေး ငါ မလာနိုင်ဘူး..ကေစီ..ငါ့အဖိုက အသဲအသန် ဖြစ်လို့ မြန်မာပြည်ကို သွားရမယ်....”



“ ဟင်..ဟုတ်လား..ဒါဆိုလည်း မင်း ဒီကို ပြန်လာတဲ့ အခါကျမှ ဒို့ တွေ့ကြမယ်လေ . . .ပိတာ....”



“ အဲဒါက နှစ်ပတ် ကျော်ကျော်တောင် ကြာအုံးမယ်.....ကေစီ..မင်းနဲ့ တွေ့ချင်လွန်းလို့ ရူးတော့မယ်..သိလား...”



ကေစီရဲ့ ရယ်သံလေးကို ကြားလိုက်ရသည် ။



“ ဘာလဲ..မင်းက မယုံလို့လား....ငါ့ကို ရယ်စရာပြောတယ် ထင်နေလို့လား.....”



“ အို...မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး......ငါက မင်း ငါ့ကို တအား တွေ့ချင်နေတယ် ဆိုတာ ပြောလို့ ငါ ကျေနပ် သဘောကျပြီး ရယ်မိတာ....”



“ ငါ အခုတောင် လာတွေ့လိုက်ချင်တယ်...ကေစီ....”



“ လာမလား..လာခဲ့လေ...ငါ အခု အလုပ်ပြီးပြီ.....အိမ်ပြန်တော့မလို့... မင်း လာမယ် ဆိုရင် စောင့်နေမယ်....မင်းကိုလည်း ငါ တအား လွမ်းနေတာ သိလား.....”



“ အိုကေ...လာခဲ့မယ်.....”



ဒေါ်လေးအတွက် ချိန်ချဉ်ဘူးကိုတောင် အိမ်ပြန်မပို့တော့ ။ ဂျိုင်းရင့်ကနေ ကေစီတို့ ဖက်ကို မောင်းချသွားလိုက်သည် ။





မင်းကိုလည်း ငါ တအား လွမ်းနေတာ သိလား. လို့ ပြောလိုက်တဲ့ ကေစီရဲ့ အသံလေးကို ကြားယောင်နေသည် ။



ဒီတခါတော့ မြင်းဇောင်းထဲမှာ ချစ်ဗြူဟာ မခင်းတော့ဘဲ မိုတယ်ကို ခေါ်သွားတော့မယ် လို့ ဆုံးဖြတ်ရင်း ကားကို အရှိန်မြှင့်ပြီး မောင်းလိုက်လေသည် ။



Rush Hour မို့ ကားတွေက များလွန်း ကြပ်လွန်းသည် ။



ကေစီတို့ မြို့လေး ဖက်ကို ရောက်သွားတော့မှ နည်းနည်း ကားနည်းသွားသည် ။



မြန်မြန်မောင်းခဲ့တဲ့ ပီတာဇော်အောင်သည် လမ်းမှာ စောင့်ချောင်းနေကြတဲ့ ရဲကားတွေနဲ့ ပက်ပင်း တိုးခဲ့ပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မလို့ အဖမ်း မခံ



ခဲ့ရဘူး ။ ကြိုတင်ကြံရွယ်ချက် မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့လို့ ကွန်ဒန်လည်း မပါခဲ့ဘူး ။ ကေစီကို ဒီတခါတော့ ဆွဲဖြစ်အောင် ဆွဲမည် လို့ အားခဲထားသည် ။



( ၉ )









မြင်းဇောင်းထဲက အချစ်ည







ကေစီတို့ မြင်းဇောင်းကို ရောက်သွားတော့ နေ၀င်ခါနီး မှောင်စပျိုးနေပြီ ။



ကားပေါ်က ဆင်းပြီး မြင်းဇောင်းဆီကို ရောက်အောင် ဖေါက်ထားတဲ့ ကွန်ကရစ်လမ်းကလေး အတိုင်း



သူလျောက်သွားတဲ့အချိန် မြင်းဇောင်းကြီးထဲက မီးရောင်နဲ့ ကေစီ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။



ကေစီ သူ့ကို မျှော်နေတာ ။





လက်လှမ်းပြလိုက်တော့ ကေစီ သူ့ဆီကို ပြေးလာနေသည် ။ သူကလည်း ကေစီ့ဆီကို ပြေးသွားသည် ။



“ ဟေး...ဘေဘီ...ပီတာ....ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ....”



ကေစီသည် ရေချိုး ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်နေပါလား ။ ချည်သား ဘလောက်စ်အဖြူလက်ပြတ်လေးကို ၀တ်



ထားပေမယ့် ဘလောက်စ် အထဲမှာ ရင်စည်း မပါဘူး ဆိုတာ သူ သိလိုက်သည် ။ အောက်က puma



တံဆိပ်လေးနဲ့ အနက်ရောင် ဘောင်းဘီတို ပွပွလေး ၀တ်ထားသည် ။



တွေ့တွေ့ချင်း ဖက်သိုင်းလို့ နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်နမ်းလိုက်ကြတာ တော်တော်နဲ့ ရပ်လို့ ခွာလို့ မရ ။





“ မင်းကို လွမ်းလိုက်ရတာ ကေစီရယ် . . ”



“ ငါရောဘဲ ( me too ) ”



မြင်းဇောင်းဆီကို ဖက်တွယ်ထားကြရင်း လျောက်သွားလိုက်ကြသည် ။



မြင်းတကောင်ရဲ့ နှာမှုတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည် ။ မြင်းဇောင်းထဲက အခန်းလေးထဲကို ၀င်ခဲ့လိုက်ပြီး



နောက် ကေစီနဲ့ သူနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်း ပြန် ဂဟေဆက်မိကြပြန်ရော ။



ကေစီ့နှုတ်ခမ်းတွေဆီက သင်းပျံ့တဲ့ အနံ့လေး ရလိုက်သည် ။



“ ဘာစားမလဲ ကေစီ ...ဘယ်ကို သွားကြမလဲ..ငါ ငါ့တိုင်းပြည်ကို အရေးတကြီး ပြန်စရာ ရှိနေလို့ မင်း



နဲ့ ၂ပတ်လောက် ခွဲရမယ်.....မင်းနဲ့ ဒီည တ၀ကြီး အတူတူ နေချင်တယ်.....ဖြစ်မလား....”



“ ငါ မင်းနဲ့ တွေ့ရလို့ ဘာမှ စားချင်စိတ် မရှိတော့ပါဘူး..ပီတာ....ငါလည်း မင်းနဲ့ ချစ်မိပြီးတဲ့နောက်



မင်းကိုဘဲ သတိရနေတယ်...အလုပ်လုပ်လည်း ဒီသတိရတဲ့စိတ်....ဖြစ်နေတယ်...အချစ် ဆိုတာ



ထူးဆန်းသား နော်...”လို့ ကေစီ ပြောလိုက်တော့ ပီတာဇော်အောင်ကလည်း “ ငါလည်း ထပ်တူ ဖြစ်



နေခဲ့တယ် ဆိုရင် မင်း ယုံပါ့မလား မသိဘူး..ကေစီ..မင်းကို တအား တွေ့ချင်နေမိတယ်...ဒါကြောင့်လဲ



ငါ အခု ထွက်လာတာပေါ့...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။





ကေစီက “ ငါ ဘော့ဘ်နဲ့ မေရီတို့ကို ဒီည ငါ မြင်းဇောင်းမှာ အိပ်မယ် လို့ ပြောထားပြီးတာကြောင့်



ဒီကို ဘယ်သူမှ မလာဘူး...ပီတာ....မင်း ဒီမှာ ငါနဲ့ တညလုံး အတူတူ နေလို့ရတယ်...” လို့ ပြောလိုက်



သည် ။ ကေစီက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တိုး၀င်ပြီး “ ချစ်တယ် ပီတာရယ်..” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့



အခါ သူက ကုတင်လေးပေါ်ကို ကေစီ့ကို ဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး “ ငါလည်း မင်းလိုဘဲ..” လို့ ပြောရင်း ကေစီ့



လည်တိုင်နဲ့ ပုခုံးသားလေးတွေကို ဆက်တိုက် လိုက်နမ်းသည် ။



“ မင်း တိုင်းပြည်ကို သွားနေတဲ့အချိန် ငါတော့ မင်းကို လွမ်းနေတော့မှာဘဲ...ပီတာ....”



“ ငါလည်း ဒီလိုဘဲ ဖြစ်မှာဘဲ...ကေစီ....”



နှုတ်ခမ်းချင်း ပူးကပ် ဖိစုတ်မိကြပြန်သည် ။



သူ့လက်တွေက ကေစီ့ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားတွေကို ကိုင်မိသည် ။ တင်ပါးတွေကိုလည်း ဖျစ်ညှစ်မိသည်။



ကေစီက ဘလောက်စ် အဖြူလေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။ ဖြူဖွေးဖွေး ရင်သားလုံးကြီးတွေက ဘွားကနဲ



ပေါ်လာသည် ။ ပန်းနုရောင် ရင်သီးလုံးလေးတွေက တင်းထောင်နေသည် ။



ဘာပြောကောင်းမလဲ ။



နမ်းလိုက် စို့လိုက်မိတာ အရမ်းပေါ့ ။ ကေစီရဲ့ ညည်းတွားသံလေး ထွက်လာသည် ။





တချက်တချက် တဖက်က မြင်းဇောင်းထဲက မြင်းတွေရဲ့ နှာမှုတ်သံ..ခွာရှပ်သံတွေ ထွက်တာက လွဲလို့



ပတ်၀န်းကျင် တခုလုံးသည် ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်နေသည် ။



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ အစုတ်အယက်တွေက ရင်သားထွားလုံးလုံးတွေဆီကနေ အောက်ဖက်ကို ရွေ့လာ



တော့ ၀မ်းပျဉ်သား ရှပ်ရှပ်လေး ဆီကို ရောက်သွားသည် ။ ကေစီရဲ့ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးကို ကြားနေ



ရသည် ။ ဒီထက် ဆက်ဆင်းရင်တော့ ကေစီရဲ့ ရွှေကြုတ်ဆီကို ရောက်တော့မည် ။



ပီတာဇော်အောင်က ဘာဂျာသမား စစ်စစ် တယောက်ပါ ။ သူဖြုတ််တဲ့ မိန်းမတွေကို ဘာဂျာ မမှုတ်ခဲ့



တာ တယောက်မှ မရှိ ။ ဘာဂျာကို မက်မက်မောမော ခုံခုံမင်မင် မှုတ်ခဲ့တဲ့ကောင် ။



ဘာဂျာ အမြဲ မှုတ်တော့ အနံ့အသက် ဆိုးဝါးတာတွေနဲ့ တခါတလေ ကြုံခဲ့ဖူးသည် ။ ဒါကြောင့် ပီတာ



ဇော်အောင်သည် အောက်ဖက်ကို စုန်ဆင်းတဲ့အခါ အရင်ဆုံး အနံ့ခံကောင်းတဲ့ သူ့နှာခေါင်းက နည်း



နည်း ေ၀းနေကထဲက စူးစမ်းသည် ။ မသိမသာ ရှုကြည့်သည် ။ အိုကေရဲ့လား...ရှေ့ဆက်ရမလား...။



ဟိုလိုဒီလိုနဲ့ အပေါ်ကို ပြန်ဆန်တက်ရမလား ဆိုတာ ။



ကေစီကို ချစ်လည်းချစ်မိ မက်လည်း မက်မောပေမယ့် အနံ့အသက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွင်းကျကျ သူ



မသိသေးတော့ နည်းနည်း စမ်းရှုကြည့်လိုက်သည် ။ အနံ့အသက်က အိုကေသည် ဆိုတော့မှ တခါထဲ



ဝါညိုညို အမွှေးနုနုတွေ ဖုံးနေတဲ့ ဆင်ဦးကင်းပုံ ဖေါင်းမို့မို့ ရွှေကြုတ်ကြီးဆီကို တန်းဆင်းသွားလိုက်ပြီး



မက်မက်မောမော နမ်းရှုံ့လိုက်လေသည် ။



ကေစီရဲ့ အကွဲကြောင်း တခုလုံးသည် ကာမရှေ့ပြေး အရည်တွေနဲ့ ပြည့်လျံစိုလူးနေသည် ။



“ အို....အင်း.....ပီတာ.....အိုး...ပီတာ....မင်း.....မင်း.....နမ်းပေးနေလား....အို.....ပီတာ....အိုး......”



ကေစီရဲ့ မပီမသ ခပ်တိုးတိုး စကားပြောသံတွေကို သူ ကြားနေပေမယ့် သေချာ ဂရုမစိုက်မိ ။



အကွဲကြောင်း နီညိုညိုလေးကို နှာခေါင်းနဲ့ ထိုးပေးနေရာက လျာအပြားလိုက်နဲ့ စယက်လိုက်သည် ။



နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေသည် သူ့လျာ ကြမ်းကြမ်းကြီးနဲ့ ဖိဖိ ယက်လိုက်တဲ့အခါ အရည်တွေ



တရွှမ်းရွှမ်း ယိုစီးနေသည် ။ ကေစီသည် တင်ပါးကြီးတွေ လှုပ်ခါလို့ သူ့လျာချက်တွေကို



မခံနိုင်တဲ့အလား လျာချက်နဲ့ ေ၀းရာကို ဆုတ်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။



ဒါပေမယ့် ပီတာဇော်အောင်သည် ရန်ကုန်မှာ နေခဲ့စဉ်ထဲက ဘာဂျာကို အဆက်မပြတ် မှုတ်ခဲ့သူ ဆို



တော့ ကေစီ့တင်ပါးကြီးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင် ဖမ်းထားပြီး ဖိယက်နေတဲ့အတွက် ကေစီ



ဆုတ်ပြေးလို့ မရဘူး ။





ပလပ်..ရွှပ်..ပလပ်...ရွှပ် ဆိုတဲ့ ဘာဂျာသံတွေနဲ့ တအိုးအိုး တအားအား အော်ညည်းသံတွေ သည် မြင်း



ဇောင်းထဲမှာ ဆူညံနေသည် ။



( ၁၀ )







ကေစီ့ရဲ့ အစိချွန်ချွန်လေးကို လျာနဲ့ ကော်ယက်ပေးရုံမကဘဲ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ငုံစုတ်တော့ ကေစီ ထွန့်



ထွန့်လူးနေသည် ။ ချောမွတ်တင်းနေတဲ့ ကေစီ့တင်ပါးလုံးလုံးတွေကို လက်နဲ့ ဆုပ်ညှစ်ထားပြီး ရွှေ



ကြုတ်အဖုတ်ကို အပီအပြင် ယက်စုတ်ပေးနေတာ ကေစီက ဒီလောက်ဆို ရပြီ...တော်ပြီ..လို့ တားတဲ့အ



ထိပါဘဲ ။ ကေစီက မှုတ်တာနဲ့တင် နှစ်ခါတောင် ပြီးတယ် လို့ ပြောသည် ။



“ လိုးကြစို့ ( လက်စ်ဖတ်ခ် ) ” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ကာမသွေးရိုင်းတွေ တအား



ဆူေ၀သွားသည် ။ မိန်းမတွေက ကာမကိစ္စ လုပ်ချင်သည် လုပ်ကြရအောင်လို့ ပြောတဲ့အခါတိုင်း သူ့



စိတ်တွေ တအားထသည် ။ ကြွသည် ။



ကေစီ့ကို လှေကြီးထိုး ပက်လက် တက်မှောက် ပုံစံနဲ့ စလုပ်သည် ။ ကေစီ့ရဲ့ ရွှေကြုတ်အဖုတ်သည်



ဘာဂျာမကိုင်ခင်ထဲက အရည်တွေနဲ့ စိုစိုရွှဲနေခဲ့သည် ။ ဘာဂျာကိုင်ပြီးတော့ ပိုရွှဲသည် ။ သူ့ဒုတ်နဲ့



ရွှေကြုတ်ကို သုံးလေးကြိမ်လောက် အစုန်အဆန် ဖိပွတ်လိုက်ပြီးမှ အထဲကို ဖိသွင်းလိုက်သည် ။ ကေစီ



ရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေ စုံမှိတ်ထားသည် ။ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက မဟတဟလေး ပွင့်နေသည် ။



ဖိသွင်းလိုက်တဲ့အချိန်..ဒီနှုတ်ခမ်းလေးတွေဆီ “ အိုး...” ဆိုတဲ့ အသံလေး ခပ်တိုးတိုး ထွက်လာသည် ။



ကေစီရဲ့ ရွှေကြုတ်သည် တင်းကြပ်နေပေမယ့် စိုအိနေသည် ။ တထစ်ထစ်နဲ့ သွင်းထည့်လိုက်တဲ့အ



ချိန် ကေစီ့ပေါင်တန်တွေ အပေါ်ထောင်လာကြသည် ။ ပြန်ဆုတ်ပြီး ပြန်တိုး ဖြည်းဖြည်းချင်း စလုပ်တဲ့



အချိန် ကေစီ့နုတ်ဖျားက “ အင်း...အိုး......ပီတာ....ကောင်းလိုက်တာ....” လို့ ညည်းသံလေး ထွက်လာ



သည် ။ “ မင်း ငါ့စောက်ပတ်ကို စားတော့ မင်းလီးကို တအား လိုချင်သွားတယ်..” လို့ လည်း ပြော



လိုက်သည် ။ ( သူပြောသည့်အတိုင်း တိုက်ရိုက် မြန်မာလို ရေးသားတာ ဖြစ်သည် )



ကေစီနဲ့ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် စလိုက်ကြတာကနေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြန်လာသည် ။ အားပါလာသည် ။



ကေစီရဲ့ တုံ့ပြန်ချက်တွေကလည်း သိသိသာသာ ကောင်းသည် ။ အပေးအယူမျှတဲ့ ဆက်ဆံမှုက အရှိန်



ထပ်မြင့်လာသည် ။ ဆောင့်ထည့်လုပ်တဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလာသည် ။



မြန်လာ အားပြင်းလာသလို ကောင်းလည်း ပိုကောင်းလာသည် ။ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို တက်လှမ်း



ဖို့ နှစ်ယောက်သား ကြိုးပန်း အားထုတ်ကြသည် ။ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ တကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲလာပြီး



ကေစီက အပေါ်က ရောက်လိုက် ပီတာဇော်အောင်က အပေါ်က ရောက်လိုက် နဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စပ်



ယှက်ရင်း ပြပြလေး မြင်လာရတဲ့ လမ်းဆုံးကို ရောက်ခါနီး ကေစီက.. “ တအား...တအား...ပြင်းပြင်းလေး..



မြန်မြန်လေး...” လို့ တောင်းဆိုလိုက်လို့ ပီတာဇော်အောင်လည်း အသားကုန် ဆောင့်ပစ်လိုက်တဲ့အခါ



ကေစီ အရင်ဆုံး လမ်းဆုံးကို ရောက်သွားပြီး သူ့ကို တအားဖက်တွယ် ကုတ်ခြစ်ရင်း တဆတ်ဆတ် တုန်



ခါသွားသည် ။ ကေစီ ပြီးသွားသည်ကို သိတာနဲ့ ဆက်ထိန်းမနေတော့ဘဲ သူပါ လိုက်ပြီးထည့်လိုက်တဲ့



အခါ ကေစီလည်း “ ဒီအတိုင်း တဆုံးထည့်ထားပါ ” လို့ ပြောသည် ။ သုတ်ရည်တွေ တထပ်ထပ်နဲ့



ကေစီ့ကိုယ်အတွင်းကို ပန်းထုတ်လိုက်ရင်း သူ့တန်ဆာကို တဆုံး ထိုးသွင်းထားရက် တယောက် နဲ့



တယောက် ဖက်တွယ်ကာ ငြိမ်ငြိမ်လေး မှိန်းနေလိုက်ကြသည် ။



တော်တော်လေး ကြတဲ့အချိန် ကေစီက သူ ရေချိုးခန်း ၀င်လိုက်အုံးမည် လို့ ပြောရင်း ကုတင်ပေါ်က



ဆင်းသည် ။ ကေစီ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့အချိန် မြင်းဇောင်း အပြင်ဖက်က ကားရပ်တဲ့ ကွက်လပ်



က ကားတစီးရဲ့ စက်သံကို ကြားလိုက်ရလို့ ပြူတင်းပေါက်က ကြည့်လိုက်တော့ ရဲကားတစီး ဖြစ်နေ



တာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူ ကြည့်နေတုံးဘဲ ကားတံခါး ပွင့်လာပြီး ရှဲရစ်ဖ်ကြီး ဆင်းလိုက်တာ



ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူ့လက်ထဲမှာ လက်နှိပ်မီး ရှည်ရှည် တချောင်းကို ကိုင်ထားသည် ။



ကေစီ ရေချိုးခန်းထဲက ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ လျောက်ထွက်လာသည် ။



“ ကေစီ....ရှဲရစ်ဖ် လာနေတယ်...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။



ကေစီလည်း ရှပ်အကျၤ ီတထည်ကို ကောက်စွပ် ကြယ်သီးတပ် ၀တ်လိုက်ပြီး အခန်းလေးထဲက ထွက်



လိုက်သည် ။



“ ဟိုင်း...ဂျက်ခ်....”



“ ဟိုင်း...ကေစီ.....မင်း ပါကင်လော့တ် မှာ ကားတစီး ရပ်ထားတာ တွေ့လို့..မင်း ကား ၀ယ်လိုက်သ



လား..”



“ ဟင့်အင်း...ဂျက်ခ်.....ငါ့မိတ်ဆွေရဲ့ကားပါ....”



“ အော...အိုခေ..အိုခေ.....ငါက ချက်ခ်လုပ်တာပါ....ကဲ...ငါ တပတ် သွားလိုက်အုံးမယ်....ကောင်းသောည



ဖြစ်ပါစေ..ကေစီ....”



“ မင်းရောဘဲ ဂျက်ခ်...ဂွတ်နိုက်တ်.......ဂျက်ခ်....”



“ ဘိုင်း....ကေစီ.....”



ရှဲရစ်ဖ်ကြီး ရဲကားဆီကို ပြန်လှည့်သွားသည် ။



ကေစီလည်း အခန်းထဲကို ပြန် ၀င်လာပြီး သူ့ကို ဖက်လိုက်သည် ။



“ ငါ တအားကောင်းသွားတာဘဲ ပီတာ....မင်းက သိပ်လိုးတတ်တာဘဲ ပီတာ.....ငါ့ကို တသက်လုံး အဲလို



လိုးပေးမှာလားဟင်....”



“ မင်း လိုးပေးစေချင်ရင်ပေါ့ ကေစီ....”



“ ဟွန့်...လိုးပေးစေချင်လို့ ပြောနေတာပေါ့ ပီတာ....”



ကေစီက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိကပ် စုတ်လာသည် ။ ကေစီ့ရင်သားကော့ကော့လုံးလုံးကြီးတွေက သူ့ရင်



ဘတ်ကို ပွတ်မိထိမိနေသည် ။ ကေစီ့တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည် ။



သူ့ဒုတ်သည် တန်းကနဲ မတ်ထောင်စ ပြုလာပြန်ပြီ ။



( ၁၁ )











ကေစီ့ဖင်တုံးနှစ်လုံး ကြားထဲကို လိုင်းဆွဲ ပွတ်သပ်နေရင်း ခရေပွင့် စအိုလေးဆီကို ရောက်သွားသည် ။ နောက်လက်တဖက်က ကေစီ့



နို့လုံးကြီး တလုံးကို ကိုင်ထားသည် ။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ကိုင်ဆုပ်ထားတာတော့ မဟုတ် ။ နို့သီးလေးကို ချေပေးနေသည် ။





ဒီအချိန်မှာ ကေစီ့လက်တဖက်ကလည်း မတ်ထောင်စပြုနေတဲ့ သူ့ဒုတ်ကို လာကိုင်ဆုပ်ပေးနေသည် ။





ကေစီနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်း ပူးကပ်လိုက်မိတဲ့အချိန် ကေစီ့လျာလေးက သူ့လျာတွေကို ရှာဖွေလာတာမို့ သူ့လျာနဲ့ ကေစီ့လျာတို့ရဲ့



တိုက်ပွဲလေးက ပြင်းထန်သွားရသည် ။ ပွတ်ချေနေတဲ့ စအိုပေါက်လေးက သူ့



လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းပူးကလည်း ကေစီ့အဖုတ်ထဲက ယိုစီးကျလာတဲ့ အရည်တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ခရေပွင့် စအိုပေါက်လေးထဲကို



လူးလိုက်လွန့်လိုက်နဲ့ တိုး၀င်နေသည် ။



ကေစီ့နုတ်က မပီမသ ညည်းသံလေး ထွက်လာသည် ။





သူတို့ ကုတင်ပေါ်ကို ပြန်ရောက်သွားကြပြီး ဒုတိယအကြိမ် ချစ်တလင်းခေါ်ပွဲလေး စတင်လိုက်ပြန်သည် ။



ဒီတခါမှာတော့ ပထမ အခါတုံးကလို အငမ်းမရ ကမူးရှုးထိုးတွေ မကြမ်းတော့ဘဲ နည်းနည်းကို အိနြေ္ဒရ လာသည် ။



ကေစီ့ရင်သားတွေကို တဖက်ပြီးတဖက် နမ်းလိုက် စို့လိုက်နဲ့ လုပ်နေတဲ့အချိန် သူ့လက်တဖက်ကလည်း ကေစီ့စောက်ဖုတ်ကို ထိုးနှိုက်



မွှေနှောက်ပေးနေမိသည် ။





ကေစီ ဖီလင်တွေ အရမ်း တက်လာတော့ အရင်တခါက ပြောသလိုမျိုး လိုးကြစို့ ( လက်စ်ဖတ်ခ် ) လို့ပြောသည် ။ ဒီတခါတော့ သူက



ကေစီ့ကို လေးဖက်ထောက် ဖင်ကုန်းခိုင်းလိုက်သည် ။ ကေစီလည်း သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း မညည်းမတွားဘဲ ချက်ချင်း ကုန်းပေးလိုက်တာမို့



ဖင်အနောက် တည့်တည့်မှာ နေရာ၀င်ယူလိုက်ပြီး ဖင်တုံးဖြူဖြူကားကားတွေ ကြားထဲက အနောက်ကို ပြူးထွက်နေတဲ့



စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ လီးထိပ်ကို တေ့ထောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းထည့်လိုက်သည် ။





“ အိုး.....အိုး.......အင်း......အင်း......”



သူ့လီးတန်ချောင်းက ကေစီ့စောက်ဖုတ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းလေး တထစ်ထစ်နဲ့ ၀င်သွားသည် ။ ကေစီလည်း လီး၀င်တဲ့ အရသာကို



သဘောကျ နှစ်ခြိုက်သလိုဘဲ ။ နုတ်ဖျားက အသံလေး တိုးတိုး ညည်း



သည် ။ ကေစီရဲ့ ဖင်တုံးတွေကို ဆုပ်ညှစ်ရင်း ခပ်မှန်မှန်လေး လိုးသွင်းလိုက်သည် ။





“ အိုး.....အား.....အား.....ဟင်း....ကောင်းတယ်.....ကောင်းတယ်.....ဂွတ်ဒ်.....ဂွတ်ဒ် . . . ”



သူ့လီးတဆုံးထိ သွင်းလိုက် ဆုတ်လိုက်နဲ့ လိုးပေးနေသည် ။ ကေစီက ဖင်တွေကို နောက်ပြန် ကော့ပေးသည် ။ လီးနဲ့ စောက်ဖုတ်



၀င်ထွက်သံတွေက တဖတ်ဖတ် တစွိစွိနဲ့ ။



အိတွဲကျနေတဲ့ ကေစီရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှမ်းကိုင်ဆုပ်လိုက်ပြီး ဖိဖိလိုးပေးနေသည် ။





“ ကောင်းလားဟင်....ကေစီ....”



“ အရမ်းကောင်းတယ်.....လိုး...လိုး......ပီတာ...မင်းရဲ့ အလိုးတွေကို ငါ တအား ကြိုက်တယ်.....လိုး....လိုး..”



တဖတ်ဖတ် အသံတွေက မြန်သထက် မြန်လာသည် ။ “ အိုး..ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ်...လိုး....လိုး....အားအား......အိုး....” လို့



ကေစီ အော်တဲ့ အသံတွေက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မြင်းဇောင်းမှာ



အကျယ်ကြီး ကြားနေရသည် ။



လေးဖက်ကုန်းပေးနေတဲ့ ကေစီ့ကို ပက်လက်ပြန်အိပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး လိုးပြန်သည် ။ ဖြဲကားထားတဲ့ ကေစီ့ခြေထောက်တွေကို ဆွဲမပြီး



လိုးသည် ။ကေစီကလည်း ပင့်ပေး ကော့ပေးသည် ။



အားကုန်သုံးပြီး ကေစီ့ကို လိုးပစ်လိုက်သည် ။ တကိုယ်လုံး ချွေးတွေ စိုစိုရွှဲရော ။



ကေစီ ပြီးတာက သိသာသည် ။ ခါးလေးကော့ပြီး တအီးအီးအော်ရင်း ငြိမ်ကျသွားသည် ။ ကေစီ ပြီးပြီ ဆိုတာ သိတာနဲ့ စိတ်ကို



လွှတ်လိုက်ပြီး ကေစီ့ဘိုက်သားလေးပေါ်မှာ သုတ်တွေ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြီးပစ်လိုက်သည် ။





ကုတင်လေးပေါ်မှာ ကေစီနဲ့ ယှဉ်တွဲ လှဲအိပ်နေလိုက်ကြတာ တော်တော်လေး ကြာသည် ။



အရင်ဆုံး ထတာက ကေစီ ။



ဖင်အပြောင်သားလေးနဲ့ ရေချိုးခန်းဆီကို ထသွားတဲ့ ကေစီက သေးပေါက်ရင်း “ ပီတာ ကော်ဖီသောက်ကြမလား...” လို့ လှမ်းမေးသည် ။



သူက “ သောက်လေ ကေစီ..ကောင်းသားဘဲ...” လို့ ပြန်ဖြေသည် ။



အ၀တ်မဲ့ ဖင်တုံး လှလှတွေ လှုပ်သွားနေတာက ကြည့်လို့ ကောင်းနေသည် ။



၀ှူး.....ကိုယ့်ဘ၀ကိုယ် အံ့သြနေသလိုဘဲ ။



ချောလှတဲ့ ကောင်မလေးတယောက် သည် သူနဲ့အတူ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ရှိနေသည် ။ ကံကောင်းလေစွ ..။





ကေစီက ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ကော်ဖီတည်နေသည် ။



အချိုးကျတဲ့ ကေစီ့နောက်ပိုင်း အကွေ့အကောက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကေစီရှိရာကို သူ လျောက်သွားလိုက်သည် ။



အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ နို့မပါ သကြားမပါ ကော်ဖီခါးခါး တခွက်ကို ကေစီက သူ့ကို



ကမ်းပေးသည် ။



စောင်ပါး တထည်ကို ခြုံထားတဲ့ကေစီနဲ့ ခုံတန်းရှည်ပေါ်မှာ အတူတူ ထိုင်ရင်း ကော်ဖီ သောက်ကြသည် ။



“ မင်း တိုင်းပြည်ကို မင်း သွားနေတဲ့အချိန် ငါ တအား လွမ်း သတိရနေမှာဘဲ ပီတာ...”



“ ငါလည်း ဒီလိုဘဲ ကေစီ...အရေးတကြီး မို့သာ သွားရမှာ..မင်းနဲ့ ချစ်စ အချိန်မှာ ငါ ဘယ်သွားချင်မလဲ.....အခုလို အတူတူဘဲ



နေနေချင်တာပေါ့..”



“ ငါ ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်..ကိုလိုရာဒိုက ငါ့မိဘတွေ နေမကောင်းရင်လည်း ငါ သူတို့ဆီကို ပြန်ပြေးရမှာဘဲလေ . .”



ကေစီက သူ့ပုခုံးကို ခေါင်းလေး မှီပြီး ပြောလိုက်သည် ။

 

အပိုင်း ၃



ပန်းရိုင်း



( ၁၂ )





ဒေါ်အေပရယ်လ်မိုးလွင်







ညက ပီတာ ပြန်မလာဘူး ။



အေပရယ်လ်လည်း သောကြာနေ့ညမို့ ပီတာ ပြန်လာရင် ရုပ်ရှင် တခုခု အတူတူ သွားကြည့်မလား



လို့ စဉ်းစားထားတာ ည သန်းကောင် အချိန်အထိ သူ ပြန်ရောက်မလာလို့ စိတ်လျော့လိုက်ပြီး အိပ်



ပစ်လိုက်သည် ။ အိပ်လို့ကတော့ တော်တော်နဲ့ မပျော်ဘူး ။



တကိုယ်တည်း အပျိုကြီးမမ ဘ၀မှာ ဒီလို ညတွေက တော်တော်များခဲ့တာပါဘဲ ။



ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်ကို လိုလား တောင့်တတဲ့ စိတ်တွေက ခဏခဏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရ



တာမို့ မိမိဖါသာ ဖြေဖျောက်ခဲ့ရတာလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပါ ။



မနက်ကျတော့ ပီတာ့ဆီကို တက်စ်မက်ဆေ့ချ် ပို့ပြီး “ ဘယ်ရောက်နေလဲ..” လို့ မေးလိုက်မိသည် ။



ပီတာဆီက တော်တော်နဲ့ အကြောင်း ပြန်မလာဘူး ။



စနေနေ့ မနက်မို့ သိပ် အစောကြီး အိပ်ရာက မထဘူး ။



ပီတာ့ဆီက ဘာ မက်ဆေ့ချ်မှ ပြန်မလာသေး ။



ဟွန်း...သူ့ကို စိတ်နည်းနည်းဆိုးသည် ။ တကယ်ဆို ဒေါ်လေးကို ဘယ်သွားမယ်...ဘယ်တော့ ပြန်လာ



မယ် ဆိုတာ အကြောင်းကြားသင့်တယ် ။ ပြောသင့်တယ်လေ ။



အင်း..ရာသီဥတုကလည်း တော်တော် ပူသည် ။ 



ရေကူးချင်စိတ် ပေါက်လာလို့ ရေကူးကန်ဆီကို ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။ ရေကူးကန်က ဒေါ်အေပရယ်လ်



ရဲ့ အိမ်နဲ့ သိပ် မေ၀းလှဘူး ။



ရောက်သွားတော့ ရေကူးကန်မှာ ဆယ်ကျော်သက် ကောင်မလေး တယောက်ဘဲ နေပူစာလှုံနေတာကို



တွေ့ရသည် ။ အ၀တ်လဲခန်းထဲကို ၀င်ပြီး ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို အကုန်လုံး ချွတ်ချလိုက်ပြီး ရေ



ကူး၀တ်စုံလေးကို ၀တ်ဖို့ အိတ်ထဲက ထုတ်လိုက်သည် ။ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ကြီးထဲက မိမွေးတိုင်း ကိုယ်



တွေကို ဖျတ်ကနဲ ကြည့်လိုက်မိသည် ။ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားတွေက တကယ့်ကို ဦးမော့နေကြသည် ။



လုံးတင်းတဲ့ ဒီ ရင်သားစိုင်တွေက အခုလို အ၀တ်မပါ ပကတိ အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အ၀တ်အစားတွေ ဖုံး



ကွယ်ထားတာတောင် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင် ယောကျ်ားသားတွေက အခိုးအငွေ့တွေ လျံနေတဲ့ မျက်လုံး



ကြီးတွေနဲ့ ပြူးကြည့်ကြတာကို တချိန်လုံး ကြုံတွေ့နေခဲ့ရသည်လေ ။





လေ့ကျင့်ခန်း မှန်မှန် လုပ်ထားပြီး ၀စေတဲ့ အစားအစာ Junk Food တွေကို ရှောင်ပြီး သစ်သီး နဲ့ ဟင်း



သီးဟင်းရွက်ကို များများ စားပေးခဲ့လို့ ဘိုက်က ချပ် ခါးက သေးသည် ။ စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါး၀ိုင်း၀ိုင်း



တွေက တအားတောင့်တင်း လုံးကော့နေကြသည် ။



ရေကူး၀တ်စုံလေးကို အမြန် ၀တ်လိုက်သည် ။



အ၀တ်လဲခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ရေကူးကန်ဆီကို လျောက်သွားတဲ့ အေပရယ်လ့်ကို လူတယောက်က



စိုက်ကြည့်နေသည် ။ လူငယ်တယောက် မဟုတ် ။ အသက် ငါးဆယ်လောက် အဖြူတယောက် ။



ခပ်ကျစ်ကျစ် ပိန်ပါးပါး ဒီလူကြီးသည် အားကစား လိုက်စားဟန်တူသည် ။ ဘိုက်မပူဘဲ ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ။



အေပရယ်လ် ရေထဲဆင်းကူးနေတာကို တချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေသည် ။ လူဆိုးတယောက်လို့တော့ မ



ထင်မိပါဘူး ။ အေပရယ်လ့် အလှအပတွေကို စွဲမက်သွားသူ တယောက်ဘဲ ဖြစ်မည် ။



အေပရယ်လ် ရေကူးအပြီး ရေကန်ထဲက တက်အလာ သူက လာ စကားပြောသည် ။ မိတ်ဖွဲ့ခြင်းလို့ ဆို



နိုင်သည် ။ သူက အေပရယ်လ်ရဲ့ အိမ် ရှိတဲ့လမ်းနဲ့ ကပ်ရက်က လမ်းက တဲ့ ။ သူက ခွဲစိတ် အထူးကု



ဆရာ၀န်ကြီး တယောက် ။ လူလွတ်တယောက် ဆိုတာ သိလိုက်ရသည် ။



သူက အေပရယ်လ်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို လိုချင်တဲ့သဘော ရှိသည် ။ ဘာမှ မသိသေးတဲ့ လူတယောက်ကို



အေပရယ်လ်က ဖုန်းနံပါတ် မပေးချင် ။



ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီလူကြီးဟာ ကြည့်ကောင်းတဲ့ လူကြီး ဖြစ်ပြီး ဆရာ၀န်တယောက်လည်း ဖြစ်နေလို့



မဆိုးပါဘူးလို့ အေပရယ်လ် ထင်မိသည် ။ ဘာဘဲ ပြောပြော ယောကျ်ား တယောက်က ကိုယ့်ကို စိတ်



၀င်စားပြီး လာစကားပြော မိတ်ဖွဲ့တာကြောင့် ရင်တွေ ခုံမိတာ အမှန်ပါ ။





ပီတာဇော်အောင် အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ အေပရယ်လ်လည်း သူ့ကို စိတ်နည်းနည်း ကောက်ချင်မိတာ



နဲ့ စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည် ။ ဒါပေမယ့် မနက်ဖန်ကျရင် သူနဲ့ အတူတူ မြန်မာပြည်ကို ခရီးသွား



ရမှာ ။ မီးဖိုထဲက အလည်ခေါင်မှာ ရှိတဲ့ စားပွဲရှည်ပေါ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ လှီးနေတဲ့အချိန် သူ



အိမ်ပြန်ရောက်လာသည် ။ တညလုံး ဘယ်မှာ သွားကဲခဲ့သလဲမသိဘူး ။ ကောင်လေးက ရုပ်ချောချော



လေး ဆိုတော့ ကျောင်းမှာ တော်တော် စွံပုံရသည် ။



“ ဒေါ်လေး....ဆောရီးဘဲ.....”



သူ မျက်နှာချို လာသွေးနေပြီ ။ သူ့မျက်နှာက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ။



“ ဘာလဲ..ဘာအတွက် ဆောရီးလဲ....”



ခပ်တည်တည် မျက်နှာနဲ့ သူ့ကို မေးလိုက်သည် ။



“ သား ဒေါ်လေး မက်ဆေ့ကို မပြန်မိဘူး..ညက ကိုဗညားတို့နဲ့ စကားကောင်းပြီး ပြန်မလာဖြစ်တော့ဘူး



ညဉ့်နက်သွားတာနဲ့ သူတို့နဲ့ဘဲ အိပ်လိုက်တယ်...ဒေါ်လေး....”



သူ့ကို ဘာမှ ပြန်မပြောမိ ။ လှီးစရာတွေကိုဘဲ လှီးနေလိုက်သည် ။



“ ဒေါ်လေး....သား ဘာ၀ိုင်းကူရဦးမလဲဟင်.....”



“ ရတယ်....မလိုဘူး . . .”









မြတ်နိုးေ၀





ဒီနေ့ ကိုပီတာဇော်အောင်များ ဖုန်းဆက်မလား..လာမလား လို့ မျှော်နေမိသည် ။



ဂျိုင်းရင့်ဆိုင်မှာ မနက်ထဲက ဆူရှီလိပ်ရင်း မြတ်နိုးေ၀ သူလာမည် လို့ ထင်နေသည် ။ ရန်ကုန်က အမ



လတ်တိုးေ၀ အတွက် လူကြုံပစ္စည်း သူယူသွားပေးမယ် လို့ ပြောထားပြီး မေ့သွားသလား မသိပါဘူး ။



အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ ဆူရှီဘူးတွေကို စင်ပေါ်မှာ တန်းစီ တင်ပြီးတဲ့နောက် လက်ဆေးလိုက်သည် ။



ညနေကျမှ တခေါက် ပြန်လာမည် ။



ဆိုင်ထဲက အထွက် ပီတာဇော်အောင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးသည် ။



“ မြတ်နိုး . . ”



“ ဟင် အကို ပီတာ....”



“ အိမ်ပြန်တော့မလို့လား...မြတ်နိုး . .”



“ မပြန်သေးပါဘူး....ဆူရှီတွေ လိပ်ပြီး စင်ပေါ် တင်ထားပေးပြီးပြီမို့ နည်းနည်း အားသွားလို့..တခုခု ထွက်



စားမလားလို့...အကို့ကို မြတ်နိုး မျှော်နေတာ..မနက်ပိုင်းက ..”



“ ဟုတ်တယ်...ခုမှ အားလို့ လာခဲ့တာ..ရန်ကုန်ကို ပေးမယ့် အထုပ်ကော..အဲဒါ လာယူတာ....မြတ်နိုး



ဘာသွားစားမလို့လဲ..အကို လည်း ဘိုက်ဆာနေတာနဲ့ အတော်ဘဲ...တခုခု အတူတူ သွားစားကြမယ်



လေ...”



“ အထုပ်ပါတယ်အကို...ကားထဲမှာ....အကို ဘာစားချင်လဲ...မြတ်နိုးကျွေးမယ်လေ....”



“ မြတ်နိုးကို အကိုက ကျွေးချင်နေတာပါ...ဘာစားချင်လဲ...”



“ အကို့သဘော.....”



“ ဗီယက်နမ်စာ စားမလား....အရှေ့အလယ်ပိုင်းစာ..အဲ..လက်ဘနွမ်စာ စားမလား..ကုလားစာ စားမ



လား..တရုတ်စာ စားမလား....”



“ အကို့သဘောပါဆို....မြတ်နိုးက ဘာဖြစ်ဖြစ် စားတယ်...”



“ ဒါဆို ဒီနားက ဂိုးလ်ဒင်းဟောင်ကောင် တရုတ်စာ ဒင်ဆမ်း သွားစားကြရအောင်...”



“ ဟုတ်...အကို...”



( ၁၃ )





ငါးရံ့နှစ်ကောင်မက ဖမ်းချင်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်







ပီတာဇော်အောင်သည် ဂိုးလ်ဒင်းဟောင်ကောင် စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ မိန်းမချောလေး မြတ်နိုးေ၀ နဲ့



ဒင်ဆမ်း အတူတူ ထိုင်စားနေရင်း ကုသိုလ်ကံထူးတဲ့ သူ့ဘ၀ကိုယ်သူ ကျေနပ်နေသည် ။ ဒီနေ့ မနက်



စောစောတုံးက ရှန်နန်ဒိုးယာ တောင်ခြေမှာ ကေစီနဲ့ ဘရိတ်ဖတ်စ် အတူတူ ထိုင်စားခဲ့တဲ့သူသည် အခု



နေ့လည်စာကို မြတ်နိုးေ၀ ဆိုတဲ့ မိန်းမချောလေးနဲ့ အတူတူ ထိုင်စားနေရပြန်သည် ။





“ မြတ်နိုး....မြန်မာပြည်က လိုချင်တာ ရှိရင် ပြောနော်...ကိုယ် ယူလာပေးမယ်.....”



“ မြတ်နိုး ဘာမှ မလိုပါဘူး အကို..ကျေးဇူးပါ.....”



“ စား..နော်..မြတ်နိုး..ကိုယ် ဘာထပ်မှာပေးရမလဲ......”





တွန်းလှည်းလေးတွေနဲ့ စားပွဲတွေကို လိုက်ပြနေတဲ့ ဒန်ခွက်လေးတွေနဲ့ ထည့်ထားတဲ့အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေတဲ့



၀က်သားပေါင်း ပေါက်စီ နံရိုးပေါင်းတွေကိုအတင်း ချခိုင်းပြီး မြတ်နိုးရဲ့ပုဂံထဲကို စေတနာ သဒ္ဒါတရား လွန်ကဲစွာနဲ့ ထည့်ပေးနေတဲ့



ပီတာဇော်အောင်သည် မနက်ဖန် မနက်ဆိုရင်လည်း မိန်းမချောတယောက် ဖြစ်တဲ့



ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်နဲ့အတူ လေယာဉ် အတူတူ စီးပြီး မြန်မာပြည်ကို သွားရဦးမှာ ဖြစ်သည် ။





တညလုံး ကေစီနဲ့ အ၀တ်မပါဘဲ အတူတူ အိပ်ခဲ့တဲ့ သူသည် မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ လုံးတင်းတဲ့ ရင်စ်ုင်တွေ



ကိုလည်း မသိမသာ ခိုးကြည့်ပြီး ကေစီရဲ့ ရင်စိုင်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နေသည်ကိုတော့ မြတ်နိုးေ၀ တယောက် သိရှိလိမ့်မည် မထင်ပါ ။



အ၀တ်တွေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ စနေနှစ်ခိုင်သည် ဘယ်လိုများ နေလိမ့်မလဲ ဆိုတာကို သူ့အတွင်းစိတ်ရိုင်းတွေက



မှန်းဆနေသည် ။





“ စိတ်ချ..ကိုယ် မြတ်နိုးရဲ့ အမကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပစ္စည်းထုပ်ကို သွားပေးလိုက်မယ်....”



“ ကျေးဇူးပါ အကို . . .”



မြတ်နိုးေ၀ကို စိတ်ထဲက တအား စွဲမက်နေမိသည် ။ ကေစီကို မကြိုက်ဖူးလား ဆိုတော့လည်း ကေစီ့ကို



လည်း သူ ကြိုက်သည် ။ အင်း..ငါသာ သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်ကြီး ဆိုရင် ကေစီနဲ့ မြတ်နိုးေ၀ကို တောင်



နန်းစံ မြောက်နန်းစံ မိဖုရားတွေ အဖြစ် တပြိုင်နက် ကောက်ယူလိုက်ချင်တာဘဲ လို့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ



တွေးနေတာကို မြတ်နိုးေ၀ တယောက်များ သိသာသိရင် သူ့ကို ဘယ်လောက် စိတ်ဆိုးလေမလဲ ။



“ ဘာပြုံးတာလဲ...အကို...ဘာ သဘောကျလဲဟင်.....”



“ အော်..ဒင်ဆမ်းလှည်းနဲ့ တရုတ်မကြီးက အရမ်း ရောင်းချင်နေပြီး အတင်း စားကြည့်ခိုင်းနေတာ



သဘောကျမိလို့ပါ..မြတ်နိုး ...”



ပီတာဇော်အောင်သည် ညာတတ်တဲ့ သတ္တဝါတကောင်ဘဲ ။



“ အကို ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် မြတ်နိုးက အကို့ကို ဂျပန်ဆိုင်မှာ ကျွေးမယ်...မြတ်နိုး အဲ့ဆိုင်မှာ ပတ်



တိုင်း (မ် ) လုပ်ဖူးတယ်....အကို ငါးရှဉ့်ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား.....”



“ ကြိုက်တယ်....မြတ်နိုး . . .”



“ အဲ့ဆိုင်မှာ ငါးရှဉ့် တအားကောင်းတယ်....ယဲလိုးတေးငါးရဲ့ ဂျောစ်အကင်လည်း တအား



နံမည်ကြီးတယ်...အကို ”



“ သွားစားကြမယ်လေ..အကို ပြန်လာတဲ့အခါ....”



“ အကို့ဖိုးဖိုး သက်သာနေကောင်းလာပါစေလို့ မြတ်နိုး ဆုတောင်းပေးနေမယ် အကို....”







ဒင်ဆမ်း စားပြီး မြတ်နိုးေ၀နဲ့ အတူတူ ဆိုင်ထဲက ထွက်ခဲ့ကြပြီးနောက် မြတ်နိုးေ၀က နုတ်ဆက်စကား ပြောပြီး ဂျိုင်းရင့်ဆိုင်ဖက်ကို



ပြန်လျောက်သွားသလို သူကလည်း ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ သူ့ကားလေး ဆီကို လျောက်သွားလိုက်တော့ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ နောက်ပိုင်း



အလှအပတွေကို ငေးစိုက်ကြည့်မိရင်း ကေစီနဲ့ နင်လားငါလား အချိုးကျ စွင့်ကားတဲ့ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ တင်ပါးတွေနဲ့ ခါးသေးသေးလေးကို



သဘောကျ တပ်မက်သွားရသည် ။





မြန်မာပြည်က ပြန်လာရင် ဒီကောင်မလေးကို မရရအောင် ဖန်မည် လို့လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည် ။





မနက်အစောကြီး လေယာဉ်ကွင်းကို တက်စီကားနဲ့ ဆင်းကြတော့ ဒေါ်လေးသည် သူ့ကို ခင်ခင်မင်မင် စကားတွေ ပြန်ပြောနေသည် ။



သူ့ကို စိတ်မဆိုးတော့တာ တွေ့ရသည် ။



ဒေါ်လေးသည် တလမ်းလုံး ဖိုးဖိုး နေပြန်ကောင်းပါစေ လို့ တတွတ်တွတ်နဲ့ ဘုရားစာရွတ်..ဆုတောင်းနေသည် ။





ဒေါ်လေးသည် လေယာဉ်ကို အထူးတန်း ( ဘစ်ဇ်ဇနက်စ် အတန်း )ကနေ စီးတာ ဖြစ်လို့ တလမ်းလုံး



ခြေဆန့်လှဲအိပ်နိုင်ပြီး လေယာဉ်ရဲ့ တဖက်ခြမ်းမှာ ဒေါ်လေးနဲ့သူ နှစ်ယောက်ထဲ ထိုင်ရတာမို့ အရမ်းကို လွတ်လပ် အေးချမ်းသည် ။



မီးမှောင်ချထားပေးတဲ့အချိန် ဒေါ်လေးနေရာမှာ ကေစီနဲ့ မြတ်နိုးေ၀သာ ဖြစ်မယ် ဆိုရင် တိတ်တိတ်လေး



ခိုးနမ်းတာတွေ..ဟိုဒင်းဒီဒင်း လုပ်တာတွေ လုပ်ဖြစ်ကြမှာဘဲ လို့ စဉ်းစားမိလိုက်သေးသည် ။





တလမ်းလုံး သက်တောင့်သက်သာ အိပ်လာရလို့ ဒေါ်လေးရဲ့ အထူးတန်း ကို သူ အရမ်းသဘောကျသွားသည် ..။



ဒေါ်လေးက ရုပ်ရှင် ကြည့်ပေမယ့် သူကတော့ အပြတ်ကို အိပ်သည် ။ အစားကျွေးတဲ့ အချိန်ဘဲ ထစားသည် ။







တိုကျိုမှာ တည ၀င်နားတော့ ဒေါ်လေးနဲ့ မြို့ထဲ လမ်းလျောက်ဖြစ်ကြသည် ။ ဒေါ်လေးက အသားကင်



ဆိုင်လေးကို ခေါ်သွားပြီး ဘီယာနဲ့ အသားကင်တွေ ကျွေးသည် ။ ဟိုတယ်မှာ ကုတင်နှစ်လုံးနဲ့ အခန်း



တခန်းထဲ ဒေါ်လေးနဲ့ အိပ်ကြတော့ မနက် လေဆိပ်ဆင်းဖို့ ဒေါ်လေး လာနှိုးတဲ့အချိန် သူ့ညီလေး



တအားမာထောင်နေလို့ ဒေါ်လေးများ တွေ့သွားလေပြီလား ဆိုပြီး အားနာမိရသည် ။ ဒေါ်လေးကတော့



ဘာမှ မတွေ့သလို မသိသလိုမို့ တော်ပါသေးသည် ။





မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်သွားတော့ လေယာဉ်ကွင်းမှာထဲက ဖိုးဖိုး ဆုံးသွားပြီ ဆိုတာကို သူနဲ့ ဒေါ်လေး



တို့ သိလိုက်ရသည် ။ ဖိုးဖိုးရဲ့ အသက်ကို မမှီလိုက်တော့ပေမယ့် ဖိုးဖိုးရဲ့ ဈာပနကို ရောက်လာနိုင်လို့



မိသားစုတွေက ကျေနပ်ကြသည် ။





ဖိုးဖိုးရဲ့ အသုဘကိစ္စတွေကြောင့် မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ လူကြုံပါး အထုပ်ကို ချက်ချင်း မပေးလိုက်နိုင်ပေမယ့် အားတာနဲ့ ဖုန်းဆက်ပြီး



သွားပေးလိုက်သည် ။ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အမ သက်ထားေ၀နဲ့ တွေ့တော့ သူ စိတ်တွေ လှုပ်ရှား ဖေါက်ပြန်သွားရပြန်သည် ။ မိန်းမချောလေး



တယောက် ဖြစ်နေတာကြောင့်ပါ ။



ဘာကြောင့် မိန်းမချောလေးတိုင်းကို ပီတာဇော်အောင် ရင်ခုံ စိတ်လှုပ်ရှားနေပါလိမ့် ။





သက်ထားေ၀သည် မြတ်နိုးေ၀ လိုဘဲ အချိုးကျတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ရှင်လေး ဖြစ်သည် ။ အပြန်မှာလည်း မြတ်နိုးေ၀ကို ပေးချင်တာ ရှိရင်



ယူသွားပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်သည် ။



သက်ထားေ၀ကိုလည်း သူ ကြိုက်သွားမိပြန်တာလား ။



အင်း....မြင်မြင်ရာ ခင်တွယ်တာ ပီတာဇော်အောင်ပါ..လို့ တယောက်ထဲ ရေရွတ်နေမိသည် ။







ဖိုးဖိုးရဲ့ ရည်လည်ဆွမ်း ကျွေးတဲ့နေ့မှာ ဘကြီးရယ်...မာမီရယ်....ကြီးလေးခင်ရယ် ညဖက်ကြီး စုထိုင်



စကားပြော ဆွေးနွေးနေကြတဲ့အချိန် ပီတာဇော်အောင်သည် မလှမ်းမကမ်းက ကွန်ပြူတာ စားပွဲမှာ



ထိုင်ပြီး သူ့အီးမေးလ်တွေ စစ်ကြည့်နေသည် ။





ဒေါ်လေးတော့ မပါဘူး ။ ဒေါ်လေးက မြန်မာပြည်ကို ပြန်မရောက်တာ တော်တော်လေး ကြာနေပြီမို့



ငယ်သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေနဲ့ သွားတွေ့နေသည် ထင်တာဘဲ ။ ဖိုးဖိုး ဈာပနကြောင့် အစောပိုင်းတုံး



ကလည်း မအားလို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကောင်းကောင်း မတွေ့ရသေးဘူးလေ ။





ဖိုးဖိုးက အိမ်တွေ တိုက်တွေ မြေတွေ ကျန်ခဲ့တာမို့ ဖိုးဖိုးရဲ့ သေတမ်းစာကို ဖွင့်ဖတ်ကြပြီး သူလုပ်စေ



ချင်တဲ့အတိုင်း သားသမီးတွေကို ခွဲေ၀ပေးဖို့ သူတို့ တိုင်ပင်နေကြတာပါ ။



မာမီတို့ ဘာပြောနေကြသလဲ ဆိုတာ သူ စိတ်မ၀င်စား ခဲ့ပေမယ့် ဒေါ်လေးဟာ မွေးစားတဲ့သမီး ဆို



တာ ပါလာတဲ့အခါ သူ့ခေါင်းထဲ ထိန်းကနဲ ပူထူသွားသည် ။ ဟာ...ဒေါ်လေးဟာ ငါ့အဒေါ် အရင်း မ



ဟုတ်ဘူး ဆိုပါလား ။ ဘာမှ သွေးမတော်တဲ့ မွေးစားထားတဲ့ သမီး တယောက် တဲ့ ။



ဖိုးဖိုးက ဒေါ်လေးကိုလည်း သူ့သားသမီး အရင်းတွေလိုဘဲ ခွဲေ၀ပေးထားတယ် ဆိုတာကို မာမီတို့ ဘကြီး



တို့က သေတမ်းစာကို ဖတ်ပြီး ပြောလိုက်ကြလို့ ပီတာဇော်အောင် ကြားလိုက်တာပါ ။



သူဟာ ဒေါ်လေးကို အဒေါ်အရင်း လို့ဘဲ တချိန်လုံး ထင်မှတ်ခဲ့တာပါ ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒေါ်လေးနဲ့



အိမ်မှာ နှစ်ယောက်ထဲ နေကြတဲ့အချိန် ..ဟိုတယ်မှာ တခန်းထဲ နေကြတဲ့အချိန်တွေမှာ သူ့မျက်လုံးတွေ



က မတော်တရော် မြင်ခဲ့ရင်တောင်မှ ငါ့အဒေါ်အရင်း ဆိုပြီး ခေါင်းထဲက ချက်ချင်း ထုတ်ပစ်ခဲ့သည် ။



အခုတော့ ဒေါ်လေးသည် သွေးမတော်ဘူး ဆိုတာ သူသိသွားရပြီ ။





လူ့ရဲ့ စိတ် ဆိုတာကလည်း ဆန်းသား ။



ကိုယ့်အဒေါ် အရင်း ဆိုပြီး အတူတူ တအိမ်ထဲ နှစ်ယောက်ထဲ နီးနီးစပ်စပ် နေခဲ့တာ အကြာကြီး ။



ဒေါ်လေးက အနောက်ထုံးစံနဲ့ ဟက်ဂ် လုပ်တာ( ဖက်သိုင်းပြီး နုတ်ဆက်တာ ) လည်း ခဏ ခဏ ။ ဒေါ်လေးရဲ့ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားတွေနဲ့



သူ့ရင်ဘတ် ဖိကပ်မိတာတွေက အကြိမ်ကြိမ် ။ ကိုယ့်အဒေါ်အရင်း သွေးသားတော်စပ်သည် လို့ သိနေတော့ ဘာမှ စိတ်က မဖေါက်ပြန် ။



ရေကူးကန်မှာ ဒေါ်လေးကို ဘီကီနီနဲ့လည်း တွေ့ဖူးနေကျ ။





တခြား သွေးမတော်သားမစပ် မိန်းမတွေကိုဆိုရင် ပီတာဇော်အောင် မျက်လုံးကြီး ပြူးပြီး တဏှာစိတ်တွေ ပွားများနေကျ ။



အခုတော့ ဒီဒေါ်လေးသည် မိမိနဲ့ ဘာမှ မတော်စပ်တဲ့ တစိမ်း တယောက် ဖြစ်နေပါလား ။





မြန်မာပြည်ကို အလာ လေယာဉ်ပျံပေါ်မှာလည်း မိမိရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာတွေ....မိမိကို ဖက်သိုင်းတာတွေ လုပ်ခဲ့သည် ။



မိမိသည် ဘာမှ ဖေါက်ပြန်တဲ့ စိတ် မဖြစ်မိ ။



အခု သိသွားပြီးတဲ့ နောက် မိမိသည် အရင်လို ရိုးရိုးသားသား စိတ် ဆက် ထားနိုင်ပါ့မလား ။



( ၁၄ )





ဒေါ်လေးက ပီတာဇော်အောင် တယောက် မွေးစားသမီး ဆိုတာ သိသွားပြီ ဆိုတာကို မသိသေးဘူး ။



အပြင်က ပြန်လာတော့ ရောက်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်တွေ အစားအသောက်တွေ အကြောင်းကို ဖက်လှဲတကင်း



နဲ့ “ သားရယ်..သား ဆိုရင် ကြိုက်မှာဘဲ သိလား....ဒေါ်လေး သားကို သတိရတယ်...အချိန်ရရင် ဒေါ်



လေးနဲ့သား သွားစားကြဦးမယ်နော်...” လို့ လာပြောသည် ။





ဒေါ်လေးနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေတော့ ဒေါ်လေးရဲ့ အပွေ့အဖက်တွေကို ခံရတော့ ပီတာဇော်အောင် သည်



စိတ်တွေ ဖေါက်ပြားနေသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ ခါးသေးသေး အောက်က တင်ပါး၀ိုင်းကော့ကော့ကြီးးတွေကို တိတ်တခိုး ကြည့်ကြည့်ပြီး



တဏှာတွေ ပွားနေမိသည် ။





ပီတာဇော်အောင်သည် မိန်းမ ကြိုက်တတ်သူ ကာမစိတ် ပြင်းထန်သူ မိန်းမလိုက်စားသူ တယောက် ဖြစ်



သည့်အားလျော်စွာ ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ဟာ သူနဲ့ ဘာသွေးမှ မတော်စပ်တာကို သိပြီးတဲ့နောက်



ဒေါ်လေး နေတဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ၀င်သွားပြီး ဒေါ်လေးရဲ့ ခရီးဆောင် သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ပင်တီဘောင်း



ဘီလေးတွေကို ထုတ်ပြီး သူ့မျက်နှာနဲ့ လူးကာ ရှုရှိုက်တာတွေ လုပ်သည် ။ ဒေါ်လေးသည် တင်ပါး



လှလှကြီးတွေ နဲ့ ရင်သား ထွားထွားဖွံ့ဖွံ့တွေ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းကို တွေ့နေသိနေပေမယ့် ကိုယ့်အဒေါ်



အရင်း ဆိုပြီး မသိကျေးကျွန်ပြုထား ခဲ့တာလေ ။ အခုတော့ ဟိုတုံးက ဒေါ်လေးနဲ့ တအိမ်ထဲ နေခဲ့



တဲ့အချိန်တွေက မြင်ကွင်းတွေ အထိအတွေ့တွေကို ပြန်စဉ်းစားပြီး စိတ်တွေ ထန်ကြွနေသည် ။





သူငယ်ချင်းတယောက် မှာလို့ သူ ဟိုက ၀ယ်လာတဲ့ စားပွဲတင် နာရီ ပုံစံ လှို့၀ှက် ကင်မရာလေးကို



ဒေါ်လေးရဲ့ ရေချိုးခန်းက စင်လေးမှာ တင်ထားလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေး ရေချိုးတဲ့အခါ ဒီ ကင်မရာလေး



ကနေ ဒေါ်လေးရဲ့ မိမွေးတိုင်း အလှအပတွေကို သူ တွေ့နိုင်အောင်ပေါ့ ။





အပြင်က ပြန်လာတဲ ဒေါ်လေးသည် တချိန်ချိန်တော့ မုချ ရေချိုးမှာဘဲလေ ။ ပီတာဇော်အောင်သည်



ဒေါ်လေးရဲ့ မိမွေးတိုင်း ကိုယ်တွေကို မြင်ရတော့မှာမို့ စိတ်တွေ တအား လှုပ်ရှားနေသည် ။ ဒီအတိုင်း



ဆိုရင် သူသည် ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ကို တအား သဘောကျမိနေပြီ ။ မြင်းဇောင်းမှာ အတင်းထောင်းခဲ့



တဲ့ ကေစီနဲ့ ဆူရှီဆရာမလေး မြတ်နိုးေ၀တို့ကို တောင် သတိမရတော့ဘဲ ဒေါ်လေး...ဒေါ်လေး ဆိုပြီး



အသဲအသန်တွေ ဖြစ်နေပြီ ။



ပီတာဇော်အောင် ဒီလို ဖြစ်မယ် ဆိုလည်း ဖြစ်လောက်သည် ။



အေပရယ်လ်သည် တကယ့်ကိုဘဲ ဖြူဖွေးတောင့်တင်း စိုပြေတဲ့ ချောလှတဲ့ မိန်းမတယောက် ပါ ။



ပီတာဇော်အောင်သည် အရင်က ဒေါ်လေးသည် ဘာကြောင့် သူ့မာမီနဲ့ မတူဘဲ ထူးထူးခြားခြား လှပ



ဖြူဖွေးနေပါလိမ့်လို့တော့ ထင်ခဲ့မိသည် ။ အခုတော့ ရှင်းသွားရပြီ ။ ဒေါ်လေးသည် မွေးစားသမီး ဖြစ်



လို့ သူ့မာမီတို့ မောင်နှမတွေနဲ့ လားလားမှ မတူဘဲ ဖြူဖွေးဆွတ်ပြီး ဥရောပ ဆန်ဆန် လှနေတာကိုး ။





ညနေပိုင်းကို ရောက်လာတော့ မာမီတို့ ဘကြီးတို့က ဆွေမျိုးတွေ စုပြီး ညစာသွားစားကြမယ် လို့ ပြော



လို့ ဒေါ်လေးက “ ရေသွားချိုးလိုက်အုံးမယ် ” လို့ ပြောပြီး ထသွားတဲ့အခါ မသိမသာနဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့



အနောက်ကနေ လိုက်သွားလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေး ရေချိုးခန်းထဲ ၀င်သွားတဲ့အချိန် ကုတင်ခြေရင်းမှာ



အခုဘဲ ဒေါ်လေး ချွတ်ချသွားလို့ ကျနေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ ပင်တီလေးကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ ကောက်ယူ



လိုက်ပြီး ဂွကြားနေရာလေးကို ရှုရှိုက်လိုက်သည် ။



“ ဟင်း.....”



လောလောလတ်လတ် ဒေါ်လေးရဲ့ ပေါင်ကြားဂွဆုံက အနံ့ကို ရှုလိုက်ရလို့ သူ့ကာမသွေးဆိုးတွေ တ



အား ထကြွသွားရသည် ။ ပင်တီလေးကို သူ့ဘောင်းဘီအိတ်ထဲကို ထိုးထည့်ပြီး သူနေနေတဲ့ အိပ်ခန်း



ဆီကို အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည် ။ သူ့နုတ်ဘုတ်( က် )ကို ဖွင့်ကြည့်သည် ။



ရေချိုးခန်းထဲက စားပွဲတင် နာရီလေးက ကင်မရာလေးကနေ ရိုက်လွှင့်လိုက်တဲ့ ဗီဒီယိုပုံတွေကို သူ



တွေ့ရပြီ ။ ဟာ......အို....လှလိုက်တာ ဒေါ်လေးရယ်.....ဒေါ်လေးသည် မိမွေးတိုင်း ကိုယ်တွေနဲ့ ရေချိုးနေ



ပါသည် ။ ပက်ပက်စက်စက် မတရားကြီး လှလွန်းနေတဲ့ ဒေါ်လေး ။



ဖွံ့ထွားလွန်းတဲ့ ရင်သားကြီးတွေက ပီတာဇော်အောင် ဘ၀မှာ တခါမှ ဒီလောက် အချိုးကျ လှပတာ မ



မြင်ဖုူးခဲ့ဘူး ။ အချိုးအဆက်က သူ့နေရာနဲ့သူ ပြေပြစ်လွန်းနေသည် ။ ခါးသေးသေး ဘိုက်သားရှပ်ရှပ်



ပေါင်တန်သွယ်တွေက လည်း ဖြူဆွပ်၀င်းဖန့်နေသည် ။



ပေါင်ဂွဆုံက မိန်းမကိုယ်ကြီးမှာ အမွှေး လုံး၀ မရှိ ။ ပြောင်ခါတင်းမို့နေသည် ။ ဒေါ်လေးသည် သန့်ရှင်း



မှုကို ဂရုစိုက်တဲ့ မိန်းမ တယောက်မို့ သူမကိုယ်ကို အသေးစိတ် ဆပ်ပြာရည်နဲ့ ပွတ်တိုက် ချေးချွတ်



ဆေးကြောနေသည် ။





မျက်စိကြီးပြူး ဒုတ်ကြီး တောင်မတ် မာကြောပြီး ဒေါ်လေးရဲ့ အလှအပတွေကို စိုက်ကြည့်နေမိတဲ့ ပီတာဇော်အောင်သည် သူ့အိပ်ခန်းထဲကို အသံမပေးဘဲ ၀င်လာတဲ့ အိမ်အကူ



ကောင်မလေး ပွင့် ကို မတွေ့ဘဲ သူ့ဒုတ်ကြီးကို လက်နဲ့ ကွင်းဆောင့်ရင်း ဒေါ်လေး ပုံတွေကို ကြည့်နေလေသည် ။





( ၁၅ )





“ ဟာ..အကိုလေး......ဆောရီး......”



အိမ်အကူကောင်မလေး ပွင့်သည် မျက်နှာလည်း မလွှဲ....ထွက်လည်း မသွားဘဲ သူ့ဒုတ်ကို စိုက်ကြည့်



နေလို့ “ ဟဲ့....ကောင်မလေး..အသံမပေး ဘာမပေးနဲ့ စွတ်၀င်လာရလား.......” လို့ လေသံမာမာနဲ့ ပြော



လိုက်ပေမယ့် ဒီကောင်မလေးသည် ဟီး...လို့ရယ်လိုက်ပြီး ထွက်မသွားသေးဘဲ....“ အန်တီက အကိုလေး



ကို အပြင်သွားစားကြမှာမို့ အ၀တ်လဲပြီး ဆင်းခဲ့ပါ လို့ ပြောခိုင်းလိုက်လို့.....” လို့ ပီတာဇော်အောင်ကို



ပြောလိုက်သည် ။





ပီတာဇော်အောင် ကွင်းတိုက်နေတာကိုတော့ ဆက်ကြည့်နေသည် ။



ကြည့်ရတာ ဒီ ပွင့် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးသည် အပျိုရိုင်းလေး ပီပီ လီးကို စိတ်၀င်စားနေသည် ။



ပီတာဇော်အောင်တို့ မြန်မာပြည်ကို ရောက်တဲ့နေ့ထဲက ပွင့်သည် ပီတာဇော်အောင်ကို ပြုံးပြလိုက်



ရှက်သလိုလို မျက်နှာပေးနဲ့ လာလာ စကားးပြောလိုက်နဲ့ အထာပေးနေတာကို ပီတာဇော်အောင် သတိ



ထားမိသည် ။





“ ဟဲ့....နင် လီး မမြင်ဖူးဘူးလား..စိုက်ကြည့်နေလိုက်တာ..မျက်တောင် မခတ်တမ်း....”



“ ဟုတ် အကိုလေး...မတွေ့ဖူးဘူး.....အကိုလေး ဟာက အကြီးစားကြီးနော်.....”



ပွင့်က အနားကို ပိုလို့တောင် တိုးကပ်လာလို့ ပီတာဇော်အောင်လည်း သူ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲကိုင်လိုက်



ပြီး “ နင်ကိုင်ချင်နေတယ် မဟုတ်လား...လာ ကိုင်ကြည့်..” လို့ ပြောရင်း သူ့ဒုတ်ကြီးကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်



လေသည် ။ ကောင်မလေးရဲ့ လက်တွေ အေးစက် တုန်ရီနေသည် ။ ကောင်မလေးသည် ပီတာဇော်



အောင်ရဲ့ ပူနွေးနွေး လိင်တန်ဆာချောင်းကို ဆုပ်ညှစ်ကြည့်နေသည် ။





ဒေါ်လေးအေပရယ်လ် ရေချိုးတာကို ကြည့်ပြီး တအား ထန်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်လည်း လိင်တန်ဆာ



ကို သဘောကျနေတဲ့ အပျိုရိုင်းမလေးကို မထင်မမှတ်ဘဲ ကြုံဆုံ လိုက်ရတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ



ကောင်မလေးကို ဖက်ထားလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံစုတ်ပစ်လိုက်လေသည် ။



ကောင်မလေးသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော့ကျသွားသည် ။ လက်ကလေး တဖက်က လိင်တန်ကြီးကို



ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ . .။ ကျန်လက်တဖက်က ပီတာဇော်အောင့်ကို ပြန်ဖက်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လက်တဖက်က ကောင်မလေးရဲ့ ခပ်ပွပွ ဘလောက်စ်ထဲကို အောက်ကနေ



လျိုသွင်းပြီး ရင်သားလုံးလုံးတွေကို စမ်းလိုက်သည် ။



နှုတ်ခမ်းစုတ်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးရဲ့ ရင်သားစိုင်တွေကို အပီအပြင် ကိုင်နယ်နေရင်း



“ ပွင့်..နင် လိုးဘူးလား....”လို့ မေးလိုက်သည် ။



“ ဟင့်အင်း......”



“ လီးကော စုတ်ဖူးလား.....”



“ ဟင့်အင်း.....”



“ တွေ့ကော တွေ့ဘူးလား......”



“ အင်း...တွေ့တော့ တွေ့ဘူးတယ်...အရင် နေတဲ့ အိမ်က အိမ်ရှင် လင်မယား အိပ်တာကို တွေ့ဖူးတယ်



”



“ လာ..ငါ့လီးကို စုတ်ကြည့်မလား.....”



ကောင်မလေးက ခေါင်းညှိမ့်ပြသည် ။ အပျိုရိုင်းလေးသည်လည်း စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ပုံရသည် ။ ပီတာ



ဇော်အောင်ရဲ့ လိင်တန်ကြီးကို ဖမ်းငုံလိုက်သည် ။



“ အေး..ဟုတ်ပြီ...စုတ်...စုတ်..စုတ်ပေး......”



ပွင့်သည် လီးကို မစုတ်တတ်ပေမယ့် ကြိုးစားပြီး စုတ်ပေးနေသည် ။ ပီတာဇော်အောင်က ဘယ်လိုစုတ်



ရမည် ဆိုတာကို ပြသသင်ကြားပေးနေသည် ။



“ ၀ှူး.....အိုး......အား..........အင်း.......ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ်.......”



ပွင့်ရဲ့ လျာလေးသည် သူ့ဒစ်ကြားကို တအား မွှေနှောက် လှည့်ပတ်ပေးနေလို့ ပီတာဇော်အောင် တ



ယောက် နုတ်ဖျားက အသံမျိုးစုံ ထွက်နေသည် ။



ဒီအချိန်မှာ အိမ်အောက်ထပ်က ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ အမေ ဒေါ်ဟေဇယ်လ်ရဲ့ အော်ခေါ်သံက သူတို့



နှစ်ယောက်စလုံးကို လန့်ဖျန့်သွားစေသည် ။





“ ဟဲ့...ပွင့်....ပွင့်ရေ...အာ..ဒီကောင်မလေး...ဘယ်ရောက်နေပါလိမ့်.......ပွင့်....ပွင့်....”





ကောင်မလေးလည်း ပီတာဇော်အောင်ကို မှုတ်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး “ နောက်မှနော်...အကို...” လို့



တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး အိမ်အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းသွားလေသည် ။





( ၁၆ )







ဒေါ်လေး သိသွားပြီ







ညစာစားပွဲမှာလည်း ပီတာဇော်အောင် တယောက် ဒေါ်လေးအေပရယ်လ် အပေါ်မှာ မရိုးသားတဲ့စိတ်နဲ့ မရိုးသားတဲ့ တပ်မက်တဲ့



အကြည့်ရိုင်းတွေနဲ့ ပြစ်မှားမိတာ အကြိမ်ကြိမ် ပါဘဲ ။



ပွင့် ရဲ့ ပုလွေမှုတ်ပေးတာကို ခံရပြီး မပြီးလိုက်ဘဲ မိသားစုနဲ့ ညစာစားပွဲကို လိုက်သွားခဲ့ရလို့ စိတ်ရိုင်းတွေက ထကြွ



ဖေါက်ပြန်နေဆဲဘဲလေ ။



သူတို့ ကား အိမ်ကနေ ထွက်တဲ့အခါ တံခါးပေါက် တနေရာကနေ ခိုးကြည့်နေတဲ့ ပွင့်ကို သူ တွေ့လိုက်သည် ..။ အပျိုရိုင်းမလေး



ပွင့်သည် ကာမကို စိတ်၀င်စားနေတာကြောင့် သူ့ကို အထာပေး



နေခဲ့တာကို မြန်မာပြည် ရောက်ရောက်ချင်းထဲက သတိပြုမိခဲ့သည် ။ ဒီည အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အခွင့်အရေးသာခဲ့ရင် ဒီ ပွင့် ဆိုတဲ့



ကောင်မလေးကို ဖွင့်ပစ်မည် လို့ ခေါင်းထဲမှာ တွေးဆနေခဲ့သည် ။



သို့ပေမယ့် တကယ်တမ်း သူတို့ အိမ်ကို ပြန်ရောက်ကြပြီး စောစော အိပ်ရာ၀င်သွားတဲ့ ပွင့်ကို သူ တွေ့ခွင့်မရတော့လို့



စိတ်တော်တော် ညစ်နေခဲ့သည် ။



ပွင့်ရဲ့ အိပ်ခန်းလေးထဲကို သွားဖို့ သူ စဉ်းစား ကြံဆနေသည် ။





ဒီအချိန်မှာ ဒေါ်လေးသည် သူ့အိပ်ခန်းထဲကို ဗြုံးကနဲ ၀င်လာတာကို သူ ရုတ်တရက်မို့ တအား အံ့သြသွားသည် ။



( သားကို ဒေါ်လေး ပြောစရာ ရှိလို့....)



ဒေါ်လေးရဲ့ အပြုံးလေးက အရမ်း ချစ်စရာ ကောင်းနေသည် ။ ဒေါ်လေးရဲ့ လေသံလေးက သိပ် တိုးတာဘဲ ။ ကုတင်ပေါ်မှာ



ပက်လက်အိပ်ရင်း ဖုန်းပွတ်နေတဲ့ သူ့ကို ဒေါ်လေးက ကုတင်ဘေးမှာလာရပ်ရင်း ပြောလိုက်တာပါ ။ ဒေါ်လေးသည် ခါးစည်းကြိုးနဲ့



ည၀တ် အင်္ကျ ီပါးပါး တထည်ကို ၀တ်ထားသည် ။ ဒီ အကျၤ ီသည် အကျ ၤ ီ ဆိုတာထက် ၀တ်ရုံတထည် လို့ ပြော၇င် ပို မှန်လိမ့်မည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ ခြေသလုံး ဖြူဖွေးဖွေးတွေက သူ့ကို တအား ရင်ခုံစေသည် ။



( ပြောလေ..ဒေါ်လေး....ဘာပြောမလို့လဲဟင်...)



( သား ဒေါ်လေးက မွေးစားသမီး ဆိုတာ သိသွားပြီပေါ့နော်.....)



ထိတ်လန့်တကြား သူ ဒေါ်လေးရဲ့ မျက်နှာလေးကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည် ။



( ဒေါ်လေး....ဘယ်လို..သိ.....သိတာလဲဟင်..သား သိတယ် ဆိုတာ....)



ဒေါ်လေးက ပြုံးပြီး...( သိတာပေါ့..သား ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒေါ်လေးကို ကြည့်တာ အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူးလေ....ဟင်းဟင်း.....) လို့



ပြောလိုက်ရင်း ကုတင်စောင်းမှာ တင်ပုလွှဲ ၀င်ထိုင်လိုက်သည် ။



( ဟာ..ဒေါ်လေး.....သား အကြည့်တွေကို သိနေတယ်နော်.....သားကို စိတ်ဆိုးလားဟင်.....)



( စိတ်ဆိုးရင် မင်းလေးကို ဒေါ်လေးက ခုလို လာ စကားပြောနေပါ့မလားကွာ......သားကို တခု ဒေါ်လေး တောင်းပန်ချင်တာက



မြန်မာပြည်မှာ ရှိနေတဲ့ အတောအတွင်းတော့ သား ဆင်ခြင်နော်....



ဒေါ်လေးအပေါ် သား စိတ်ပြောင်းသွားတာကို ပြောတာပါ..တတ်နိုင်ရင် မိသားစုတွေ အရှေ့မှာ ဒေါ်လေးကို အရင်လိုဘဲ အဒေါ်အရင်း



တယောက်လိုဘဲ ဆက်ဆံဖို့ ကြိုးစားကွာ......)



( သားက ဘာအမှား လုပ်မိလို့လဲဟင်..ဒေါ်လေး.....)



( လုပ်တာပေါ့..ဒေါ်လေး အခန်းထဲကို ၀င် ဒေါ်လေး ပင်တီတွေကို ရှူ....အင်း...ပင်တီ တထည်ကိုလည်း မင်း ခိုးသွားတယ်....အဲဒါ လည်း



ဒေါ်လေးကို ပြန်ပေးအုံး.....)



( ဟာ.....)



ဒေါ်လေးက ပြုံးတုံ့တုံ့နဲ့ ပြောလိုက်တာပါ ။ စိတ်ဆိုးတဲ့ ပုံစံတော့ မရှိဘူး ။



သူ့ခေါင်းအုံးအောက်က ဒေါ်လေးရဲ့ ပင်တီကို သူ ရှက်၇ှက်နဲ့ ပြန်ထုတ်ပေးလိုက်ရပါသည် ။ ဒီပင်တီက ပေါင်ဂွကြား နေရာလေးကို သူ



အကြိမ်ကြိမ်ဘဲ ရှူခဲ့မိပြီး ဒေါ်လေးရဲ့ အနံ့အသက်လေးက သူ့စိတ်တွေကို အရမ်းကို ထကြွစေခဲ့လို့ တအား မာတောင် ကြီးထွားနေတဲ့



သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ကွင်းတိုက်ခဲ့ရတာလည်း အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ပါဘဲ ။





ဒေါ်လေးက ( နောင်ကို ပိုင်ရှင် မသိဘဲနဲ့ အခန်းထဲ လာ၀င်ယူတာမျိုး မလုပ်တော့နဲ့ကွာ....အဲဒါ သူခိုးအလုပ်....ကြားလား....) လို့



သူ့နဖူးကို လက်သီးဆုပ် ဖြူဖြူလေးနဲ့ မနာအောင် ခပ်ဖွဖွ ထုလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် ..။



( အဲလို ခိုးခဲ့တဲ့ အတွက် ဒေါ်လေးက သားကို အပြစ်ပေးရမယ်ကွာ....ဘယ်လိုလဲ...ဒေါ်လေး ပေးတဲ့ အပြစ်ကို မင်း ခံမှာလား....)



( ဟုတ်...ဒေါ်လေး....သား ခံပါမယ်.....) လို့ သူ ဖြေလိုက်သည် ။





( ၁၇ )



ဒေါ်လေး ပေးတဲ့ အပြစ်ဒါဏ်









“ လာ...လိုက်ခဲ့...ဒေါ်လေးရဲ့ အခန်းကို.......”





ဒေါ်လေးရဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ အသံလေးက ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ နားထဲမှာ မိုးချိန်းသံလို ကျယ်လောင်လှသည် ။



တကိုယ်လုံးလည်း ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထသွားသည် ။



“ ဟုတ်...ဒေါ်လေး.....”



ဒေါ်လေးက အရှေ့ကသွား သူက အနောက်က လိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ တင်ပါးလှလှကြီးတွေက တုန်ခါနေတာကို သူ စိုက်ငေးရင်း စိတ်တွေ ဘလောင်ဆူ ထကြွလာသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို သူနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ရောက်သွားကြတဲ့အခါ ဒေါ်လေးက တံခါးကို လက်ကိုင် ဘုလုံးလေးက ခလုပ်ကို ဖိနှိပ်ပြီး



ဂျက်ချလိုက်သည် ။



“ လာ..သား......ကုတင်ဘေးကို......”



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ပေါင်ကြားကို ဒေါ်လေးရဲ့ လက်တဖက် ရောက်လာသည် ။ ပုဆိုးပေါ်ကနေပြီး တင်းမာစပြုနေတဲ့



ငေါက်တောက်ထောင်မာစပြုနေတဲ့ သူ့တန်ဆာချောင်းကို စမ်းလိုက်တာကို ခံရသည် ။



“ မင်း.....မာထောင်နေပြီဘဲ.....မင်း ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်စမ်း..နှာဘူးလေး......မင်း ယူအက်စ်မှာ တုံးက ဒေါ်လေး ရေချိုးတာတို့



အ၀တ်လဲတာတို့ကို ချောင်းသေးလား...မှန်မှန်ဖြေစမ်း.....”



“ မ....မ.....မချောင်းပါဘူး..ဒေါ်လေး......သားက ဒေါ်လေးကို အဒေါ်အရင်းလို့ဘဲ ထင်နေတော့ အဒေါ်အရင်းကို ဘယ်လုပ်ပါ့မလဲ......”



“ ရော့..ဒီမှာ ၀တ်ပြီးသား ပင်တီ ..စောစောက ထမင်းစားပွဲ သွားတုံးက တောက်လျောက် ၀တ်ထားတာ...မင်း ရှုစမ်း....”



ဒူးထောက်ရက် နေနေတဲ့ သူ့လက်ထဲကို ပင်တီလေး ကမ်းပေးလိုက်တဲ့ အခါ ပီတာဇော်အောင်လည်း ဒေါ်လေး ၀တ်ထားတဲ့



ပင်တီလေးရဲ့ ပေါင်ဂွကြားနေရာလေးကို မက်မက်မောမောနဲ့ ရှူလိုက်ပါတော့သည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ အဓိက နေရာက ညှီစို့စို့ အနံ့လေးက သူ့ကို ကြက်သီးတွေ တဖျန်းဖျန်း ထသွားစေသည် ။



“ ဘယ်လိုလဲ....ကြိုက်လား......”



ခေါင်းကြီး ညှိမ့်ပြီး..“ ဟုတ်..အရမ်း ကြိုက်တယ်....ဒေါ်လေး......” လို့ သူ ဖြေလိုက်တဲ့ အခါ ဒေါ်လေးက လေသံလေးနဲ့ “ အဲဒါ



..စောက်ပတ်အနံ့..သိလား..မင်း စောက်ပတ် ကို အရမ်းကြိုက်တယ် မဟုတ်လားဟင်..စောက်ပတ်စားလေး.....”



လို့ အသံတုန်တုန် နဲ့ ပြောလိုက်သည် ။



“ ဟုတ်...ဒေါ်လေး.....သား..သား.......ကြိုက်တယ်........”



“ ဒါဆို ပက်လက် အိပ်လိုက်...မျက်စိတွေ ပိတ်လိုက်........”



ဒေါ်လေး ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကုတင်ဘေးက ကော်ဇောပေါ်မှာ သူ ပက်လက် အိပ်ချလိုက်ပြီး မျက်စိတွေကို စုံပိတ်ထားလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေး သူမကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို ဖယ်ချွတ်လိုက်တာကို သူ မျက်စိ နည်းနည်းလေး ဖွင့်ကြည့်မိလို့ တွေ့လိုက်သည် ။



လှလိုက်တဲ့ မိန်းမ ။



အို....



မထင်ထားတာကို ဒေါ်လေး လုပ်လိုက်သည် ။



သူ့မျက်နှာပေါ်ကို ခွထိုင်လိုက်တာ.....အို...ဒေါ်လေးရဲ့ မို့ဖေါင်းဖေါင်း အဓိကကြီး သူ့မျက်နှာနဲ့ လက်နှစ်လုံးလောက် အကွာမှာ



ရောက်နေပါလား...။



“ ပီတာ...ရှူစမ်း..ပင်တီကို ရှူနေမယ့် အစား...စောက်ပတ် အစစ်ကို ရှုလိုက်စမ်း...”



နီညိုညို အကွဲကြောင်းကြီးကို ရှုလိုက်သည် ။ ရှုရုံနဲ့ မရဘဲ လျာနဲ့ ယက် ပါးစပ်နဲ့ စုတ်ဖို့ သူ ကြိုးစားလိုက်သည် ။



ကောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီး ။



စောက်မွှေး တပင်မှ မရှိအောင် ရိပ်သင်ထားသည် ။





ဒေါ်လေးရဲ့ နုတ်ဖျားက ညည်းသံ သဲ့သဲ့လေး ထွက်လာသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ ပေါင်တန်ဖြူဖြူ နှစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို အငမ်းမရ ယက်နေမိသည် ။



ပြတ် ပလပ် ပြတ်ပြတ် ပလပ်လပ် ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်နေသလို ဒေါ်လေးရဲ့ တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းသံတွေက ထွက်နေသည် ။



“ မင်း....မင်း သိပ် ယက်တတ်တာဘဲ....လူလည်လေး.....အိုး.....အား.......အင်းအင်း...အားရှီး....ရှီး.......”



ဒေါ်လေး ပေးတဲ့ အပြစ်ဒါဏ်က ကောင်းလှချည်လား.....လို့ ပီတာဇော်အောင် စိတ်ထဲက ပြောလိုက်မိပြီး



ချွန်ထွက်နေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်စိကို လျာလေးနဲ့ ကလိပေးလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးသည် အခန်းပြင်က ကြားကုန်မှာ စိုးလို့ ကြိတ်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ညည်းနေသည် ။



အဖေသေပြီးလို့ ရက်ပိုင်းလေးဘဲ ရှိသေးတယ်.....တူတော်မောင်နဲ့ ကာမဆက်ဆံနေတာကို မိသားစု သိသွားလို့ မဖြစ်ဖူးလေ ။



ဒေါ်လေးသည် သူ့မျက်နှာကို အပေါ်ကနေ သူမ စောက်ပတ်ကြီးနဲ့ ဖိပွတ်နေပြီ ။



ငယ်ငယ်က ရပ်ကွက်တွေထဲက အာကြမ်း လျာကြမ်း မိန်းမကြီးတွေ သည် ရန်ဖြစ်ကြတဲ့ အခါ “ ကောင်မ..ငါ စောက်ပတ်နဲ့



တက်ပွတ်လိုက်မယ်ဟဲ့...” လို့ အော်ဟစ်ခဲ့တာတွေကို သူ ကြားဖူးခဲ့သည် ။



အခုတော့ စောက်ပတ်နဲ့ တက်ပွတ်တာကို သူ လက်တွေ့ ကြုံဘူးရပြီ ။



သူ တအား သဘောကျ ကျေနပ်တာက စောက်ပတ်နဲ့ တက်ပါတ်တဲ့ မိန်းမသည် အရမ်းချော အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဒေါ်လေး



အေပရယ်လ် ဖြစ်နေလို့ပါ ။



“ ဟိတ်...တော်တော့..ရပ်တော့မယ်.....” လို့ ဒေါ်လေးက တိုးတိုးလေး သူ့ကို ပြောလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ကို ခွထိုင်ထားရာကနေ



ဖယ်လိုက်တော့ သူလည်း “ နေ...နေ....နေပါဦး..ဒေါ်လေးရယ်.....” လို့



ပြောလိုက်မိသည် ။ မှုတ်ရတာ မ၀သေးဘူးလေ ။



ဒါပေမယ့် ဒေါ်လေးက ပြုံးစိစိနဲ့ “ မင်း မလိုးချင်ဘူးလား..” လို့ မေးလိုက်တော့ သူ အရမ်း သဘောကျသွားရပြန်သည် ။



ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ကို လှေကြီးထိုး ပက်လက်ပေါင်ဖြဲ ပုံစံနဲ့ဘဲ ပီတာဇော်အောင် လိုးလေသည် ။



ပီတာဇော်အောင်သည် ဘာဂျာအမှုတ် ကျွမ်း၇ုံမက ကျကျနနလည်း လိုးပေးတတ်ကြောင်းကို ဒေါ်လေး တယောက် ကောင်းကောင်းကြီး



သဘောပေါက်သွားရသည် ။



( ၁၈ )









စွဲနေပြီ







ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လိင်တန် သွတ်သွင်းတဲ့အခါ အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေသည့်တိုင် တအား



တင်းကြပ်ပြီး ဒေါ်လေးဟာ လိင်တန် သွင်းတာကို ထူးခြားစွာ ကြောက်လန့်တကြား စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ



ကို ပီတာဇော်အောင် တွေ့လိုက်ရလို့ အံ့သြနေသည် ။





ဒီအရွယ်ရောက်မှ အမြီးမပေါက်ရင် ဘာမျောက်လဲ လို့ လူတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားလိုဘဲ ဒေါ်လေး



သည် ရေခြားမြေခြား အနောက်နို်င်ငံမှာ တယောက်ထဲ နေနေတဲ့ မိန်းမ တယောက်မို့ အတွေ့အကြုံ



ရှိပြီးသားလို့ သူ ထင်ခဲ့မိသည် ။



တင်းကြပ်နေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ဖိသွင်းရင်း ဒေါ်လေး



ရဲ့ ရင်သားစိုင်ကြီးတွေက ထောင်ထနေကြတဲ့ နီတြာတြာ နို့သီးခေါင်းမာမာလုံးလုံးလေးတွေကို တလှည့်



စီ စို့ပေးနေရင်း စိတ်ထဲက “ ကောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်..ငါ့လီးကို ညှစ်ဆုပ်ထားသလိုပါဘဲ ” လို့



ပြောလိုက်မိသည် ။





“ တူလေး၇ယ်....မင်းဟာက ကြီးလွန်းတယ်...ဒေါ်လေးဟာ ကွဲပြဲများ သွားမလား..” လို့ ဒေါ်လေး အေပ



ရယ်လ်က ညည်းတွားလိုက်လို့ “ ဒေါ်လေးရယ်....အိုကေမှာပါ...ကျနော်က ချော့လိုးပေးနေတာပါ..ဒေါ်



လေးရဲ့ စောက်ရည်တွေကလည်း တအားရွှမ်းနေတော့ ကျနော့်လီး ဘယ်လောက် တုတ်တုတ် အဆင်



ပြေလာမှာပါ...” လို့ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်လေသည် ။



ဖြူဖြူချောချော တောင့်တောင့်ကြီးကို တက်လိုးနေရတာက မြင်းဇောင်းက ကောင်မလေး ကေစီကို လိုး



ရတာထက်တောင် ပို အရသာ ရှိနေသည် ။





ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်သည် တကယ်တော့ ယောကျ်ားတွေနဲ့ ဒိတ်တွေ ထွက်ပြီး အီစီကလီတွေ



အများကြီး လုပ်ခဲ့ဘူးပေမယ့် တခါမှ ယောကျ်ားလိင်တန်ဆာ နဲ့ ကာမစပ်ယှက်ခြင်းကို မလုပ်ဘူးခဲ့ ။



အပျိုမကြီး တယောက်ပီပီ မိမိဖါသာ အာသာဖြေဖျောက်ခဲ့တာတွေကတော့ အကြိမ်ကြိမ် မရေမတွက်



နိုင်အောင်ဘဲပေါ့ ။ ရောဂါရမှာကိုလည်း သေမတတ်ကြောက်ခဲ့တဲ့ အေပရယ်လ်သည် အပြာကားတွေ



ကြည့်ပြီး လက်နဲ့ အစိကို ပွတ်ချေကာ အာသာဖြေခဲ့ပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ပီတာဇော်



အောင် ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ရာဘာလိင်တန် အတုနဲ့ ထိုးထည့်ကာ အာသာဖြေခဲ့မိသည် ။ ပီတာ



ဇော်အောင်ရဲ့ အထိအတွေ့တွေနဲ့ သူရဲ့ မိမွေးတိုင်း ကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေကို မြင်မိပြီးတဲ့နောက်



ဒေါ်အေပရယ်လ်ရဲ့ စိတ်တွေသည် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ထကြွပြင်းထန်ခဲ့ရတာကြောင့်ပါ ။





အခုတော့ ဒေါ်အေပရယ်လ်သည် ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ဖြစ်ပျက်လိုက်ခြင်းက သူမအတွက် ပထမဆုံး



လိင်တန် အစစ် ( လီးအစစ် )နဲ့ ကြုံရတာ ဖြစ်လို့ အထူး စိတ်လှုပ်ရှားရသည် ။ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့



အကိုင်အတွယ် အနမ်းအစုတ်တွေနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် စပ်ယှက် ( လိုး ) ပေးတာတွေကြောင့် ပီတာ



ဇော်အောင်ကို အစွဲကြီး စွဲသွားမိရပြီ ။ ပီတာဇော်အောင်သည်လည်း ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်လို ဖြူဖြူ



သန့်သန့် မိန်းမလှလှတောင့်တောင့်ကို လိုးရတာကြောင့် အရမ်းအရသာကောင်းလွန်းတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့



စောက်ဖုတ်အိအိကြပ်ကြပ်ကို လိုးလို့ အားမရနိုင်ဘဲ လိုးပြီးရင်း လိုးချင်ရင်း ဖြစ်နေပေသည် ။



ငါဟာ တယ်ကံကောင်းတဲ့ ကောင်ပါလား လို့လည်း မိမိကိုယ်ကို အိပ်မက်တခုမက်နေသလို ခံစားနေရ



သည် ။ ဒေါ်လေးသည် သူ့ကို သဘောကောင်းလှသည် ။ သူလိုချင်တဲ့ ပုံစံ ( ပိုဇေရှင် ) တွေ နေပေး



သည် ။ ဖင်ထောင်ကုန်း ပေးတဲ့ ဖင်ပူးတောင်းထောင်ပေးတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ ပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်



က တအား လှသည် ။ ပီတာဇော်အောင်သည် ဒေါ်လေးနဲ့ တညလုံး ဆွဲတာတောင် အားမရနိုင်တဲ့အ



တွက် ဒေါ်လေးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ထဲ လွတ်လပ်တဲ့ တနေရာကို ထွက်သွားကြပြီး အား



ရပါးရ လိုးကြဖို့ လုပ်တဲ့အခါ ဒေါ်လေးကလည်း စိတ်တူကိုယ်တူနဲ့ သဘောတူတဲ့အတွက် သူတို့သည်



နောက်တနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ ပီတာဇော်အောင်ကလည်း သူ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခရီးထွက်တဲ့ ပုံစံ



လုပ် ..ဒေါ်လေးကလည်း သူ့မိတ်ဆွေဟောင်းတွေနဲ့ ခရီးထွက်တယ်လို့ အိမ်က မိသားစုကို ပြောပြီး



တက်ဆီကားတစီးငှားပြီး မြို့စွန် တနေရာက ဟိုတယ်တခုကို အတူတူ သွားလိုက်ကြသည် ။





ပီတာဇော်အောင်သည် ကောင်းကောင်း လိုးပေးနိုင်ရုံမကဘဲ လိင်တန်ကလည်း တကယ့်ကို တုတ်တုတ်ခဲ



ခဲ ရှည်လည်းရှည်လို့ အေပရယ်လ်လည်း အရမ်းကို ကျေနပ် သဘောကျမိသည် ။



ဟိုတယ် အခန်းကို ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်းဘဲ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို အမြန် ချွတ်ပစ်ကြရင်း



တယောက်နဲ့ တယောက် နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်ရင်း ကိုယ်တွေ အနှံ့ကို ကိုင်ဆုပ် ပွတ်သပ်မိကြသည် ။



ကော့ထောင်နေတဲ့ တင်းမာတဲ့ နို့လုံးကြီးတွေကို လက်နဲ့ ဆုပ်နယ်ရင်း နို့သီးမာမာလေးတွေကို တ



ဖက်ပြီးတဖက် စို့ပေးလိုက် ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကြားက မို့ဖေါင်းဖေါင်း စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကိုင်ပွတ်လိုက်



လုပ်ရင်း ကုတင်ပေါ်ကို တက်လှမ်းလိုက်ကြသည် ။





“ ပီတာ...အစွပ်နဲ့ လုပ်မလားဟင်....တော်ကြာ ဒေါ်လေး ဘိုက်ကြီးနေမှ အခက်တွေ့နေရမယ်.....”



“ အစွပ်တော့ မစွပ်ချင်ဘူး ဒေါ်လေးရယ်...ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်က အရမ်း လိုးလို့ကောင်းနေတယ်...



ကြပ်တောက်နေတာဘဲ...ပြီးခါနီးကျ ကျနော့် လရည်တွေကို အပြင်မှာ ထုတ်လိုက်မယ်..စိတ်မပူပါနဲ့...



ဘိုက်မကြီးစေရပါဘူး.....” လို့ ပီတာဇော်အောင်က ပြောလိုက်ရင်း ပဏာမ အနေနဲ့ ဒေါ်လေး ကို ဘာ



ဂျာကိုင်ပေးသည် ။





အေပရယ်လ် အဖို့ ပီတာဇော်အောင်နဲ့ကျမှ အပျိုဖေါ်၀င်ခါစ အရွယ်ထဲက တောင့်တလိုလားခဲ့တဲ့ ဆန့်



ကျင်ဖက် ယောကျ်ား တယောက်ရဲ့ ကာမဆက်ဆံမှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စိတ်တိုင်းကျ ရယူလိုက်လေ



ပြီ ။ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လျာနဲ့ တပြတ်ပြတ် ယက်ပေးနေတာကို ပေါင်ဖြဲကားကာ ခံနေရင်း ပါးစပ်က



တဟင်းဟင်း နဲ့ ညည်းငြူနေမိသည် ။





“ ကောင်းလားဟင်....ဒေါ်လေး....”



“ အင်း..အင်း....တအားကောင်းတယ်.....မင်း....မင်း.....သိပ်...သိပ် လုပ်တတ်တာဘဲ.......”



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လျာထိပ်ချွန်လေးက အေပရယ်လ်ရဲ့ ထောင်ထွက်နေတဲ့ စောက်စိလေးကို ထိုးဆွ



ပေးနေလို့ အေပရယ်လ် တယောက် ဖင်တကြွကြွနဲ့ တုန်ခါနေရသည် ။



“ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား..ဒေါ်လေး.....”



“ အေး.....တအား ကောင်းတာဘဲ တူလေးရယ်......လုပ်....လုပ်....အရမ်းကြိုက်တယ် . . ”







ဆွလေ ကြွလေ ဘဲ ။ ဒေါ်လေး အရမ်း ထန်လာသည် ။



ဆက် မမှုတ်တော့ဘဲ လိုးပေးပါတော့လို့ ဒေါ်လေးက တောင်းဆိုလာတော့ ပီတာဇော်အောင်လည်း ဒေါ်လေးကို ဖင်ပူးတောင်း



ထောင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဖင်တုံးကြီးတွေ ကြားထဲက ပြူးထွက်နေတဲ့ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို သူ့လီးထိုးသွင်းကာ လိုးသည် ။ စစချင်း



သုံးလေးငါးချက်ကိုဘဲ ဖြည်းညဖည်းချင်း လိုးပြီး အရှိန်ရလာတာနဲ့ တအားဆောင့်ဆောင့်လိုးပေးသည် ။



ဒေါ်လေးသည် လီးတုတ်တုတ်ကြီးနဲ့ ဆက်တိုက်ဆောင့်ထည့်လိုးပေးတာကို အရမ်းကြိုက်ပြီး သွေးရူးသွေးတမ်းတွေ ပါးစပ်က



ရွတ်အော်ပြီး ကာမအထွဋ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းရောက်ရှိသွားသည် ။



“ လုပ်..လုပ်..ဆက်လုပ် ပီတာ...မင်း ပြီးအောင်လုပ်.....ဒေါ်လေးတော့ ပြီးသွားပြီ.....”



ဒေါ်လေးရဲ့ ခါးကျဉ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး တအားဆောင့်ထည့်သည် ။ အချက်ပေါင်း တရာ မက



ဆောင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့တန်ဆာကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။ ကောင်းလွန်းလာပြီး ပြီးတော့မယ့်



ဆဲဆဲမှာ စောက်ဖုတ်ထဲက ထုတ်လိုက်ပြီး ကွင်းတိုက်ပစ်လိုက်သည် ။ သူ့တန်ဆာထိပ်ပေါက်က သုတ်ရည် ပျစ်ပျစ်တွေ တအား



ပန်းထွက်ကုန်သည် ။



ဒေါ်လေးသည် တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ပန်းထွက်လာတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ သုတ်ရည်တွေကို တအံ့တသြ ငေးကြည့်နေသည် ။ သုတ်ရည်



ပျစ်ပျစ်တွေသည် ဒေါ်လေးရဲ့ ၀မ်းဘိုက်သား ရှပ်ရှပ်လေး အပေါ်ကို ထိမှန် ပေရေကုန်သည် ။



ပူနွေးနွေး သုတ်ရည်တွေ အိုင်ထွန်းသွားတဲ့ ဘိုက်သားဖွေးဖွေးကို အသဲတယားယား နဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ



တွေဆီကို သူ့လိင်တန် ထိပ်ကို တိုးကပ်ပေးလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးလည်း သုတ်ရည်တွေ ပေနေတဲ့ တန်ဆာထိပ်ကို မရဲတရဲလေးနဲ့ ပြွတ်ကနဲ စုတ်ယူ လိုက်သည် ။



“ ဒေါ်လေးတို့ ပြန်ကြရင် ကောင်းမယ် ပီတာ.....”



“ ဟာ..ဒေါ်လေးကလည်း ခုနကဘဲ ရောက်လာတာ နေပါအုံး...အေးအေးဆေးဆေး.......”



“ ဒေါ်လေးက ဒီဟိုတယ်ကနေ ပြန်ကြဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး...ဒို့တတွေ ယူအက်စ်ကို ပြန်ကြဖို့ ပြောတာပါ....မိသားစု ရိပ်မိသွားရင်



မကောင်းဘူးကွာ..မင်းက လူငယ်လေးမို့ မှားတယ် ဆို တော်သေးတယ်..ဒေါ်လေးက လူကြီးတယောက် ဖြစ်နေပြီ..ဒီလို



မမှားသင့်ဘူး.....”



“ ဒါ မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး..ဒေါ်လေးရယ်....တယောက်နဲ့တယောက် ချစ်ကြတာ..သဘာ၀ဘဲလေ......”



“ ကဲ ဒေါ်လေး ရေသွားဆေးလိုက်အုံးမယ်.....”



ဖင်အပြောင်သားနဲ့ ရေချိုးခန်းဆီကို ထသွားတဲ့ ဒေါ်လေးကို ပီတာဇော်အောင် စိုက်ကြည့်နေသည် ။ ခါးသေးသေးလေး နဲ့ တင်ပါး



ကားကားအိအိတွေက လှလိုက်တာ အရမ်းပါဘဲ ။



( ၁၉ )









ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်တို့သည် ဟိုတယ်မှာ တနေကုန် လုပ်ခဲ့ကြပြီးတဲ့နောက် အိမ်



ကို ပြန်ရောက်ကြတော့လည်း တယောက်နဲ့တယောက် ထပ် တွေ့ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်မိကြလို့ ပီတာဇော်



အောင်လည်း ဒေါ်လေးရဲ့ အခန်းကို လူခြေတိတ်တဲ့အချိန်မှာ သွားဖို့ ကြံသည် ။ သို့ပေမယ့် သူ့အခန်း



ကို အိမ်အကူမလေး ပွင့် ရောက်လာလို့ ဒေါ်လေးဆီကို သွားဖို့ ဖင့်နှေးသွားရသည် ။



ပွင့်သည် သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့ သူ့ကို တချိန်လုံး ချောင်းနေခဲ့တာ တဲ့ ။





ပွင့်သည် အပျိုဖြစ်ခါစ အချိန် ကာမဆိုတာကို စမ်းချင် သိချင်နေတဲ့ အရွယ် ဆိုတော့ ပီတာဇော်အောင်



နဲ့ အချစ်စခန်း ဖွင့်ချင်နေလို့ ဆတ်စလူးခါနေတာ ။ ပီတာဇော်အောင်ကလည်း ဒေါ်လေးနဲ့ ဟိုတယ်



မှာ အချစ်စခန်းတွေ ဖွင့် ချစ်တလင်းတွေ ခေါ်နေတော့ ကောင်မလေးလည်း ညအချိန် ပီတာဇော်အောင်



ရှိနေတဲ့ အိပ်ခန်းဆီကို ပြေးလာလိုက်တာ ။



“ အကို့ကို အရမ်း လွမ်းနေတာ အကိုရဲ့...ပွင့်နဲ့ အကိုက မတွေ့ချင်လို့လားဟင်....” လို့ မျက်စိလေး



ပေကလပ်ပေကလပ် နဲ့ မေးလိုက်တော့ ပီတာဇော်အောင်လည်း “ တွေ့ချင်ပါတယ် ပွင့်ရယ်..အကိုက



အလုပ်တွေ များနေလို့ပါ...” လို့ ပြောလိုက်ရင်း အခန်းတံခါးကို သော့ခတ် မီးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည် ။



အားဖျော့တဲ့ ဝါတာတာ ညမီးလေးကိုဘဲ ဖွင့်ထားသည် ။



“ ကဲ ပွင့်..မင်း အ၀တ်တွေကို အကုန်လုံး ချွတ်ပစ်လိုက်ကွာ........” လို့ လေသံလေးနဲ့ ကောင်မလေးကို



ပြောလိုက်တဲ့အခါ တအားထန်နေတဲ့ ပွင့်လည်း လက်ကလေး တုန်တုန် နဲ့ သူမကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်



တွေကို အကုန်လုံး ချွတ်ပစ်လိုက်ပါတော့သည် ။





မီးရောင် မှိန်မှိန်မှာ ပွင့်ရဲ့ ဖြူဖွေး အချိုးကျတဲ့ ကိုယ်လုံးတီးကိုယ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ပီတာ



ဇော်အောင် တယောက် ကာမစိတ်ရိုင်းတွေ တဟုန်ထိုး ထကြွ လာရတော့သည် ။ လုံးတစ်နေတဲ့ ပွင့်



ရဲ့ နို့အုံကြီးတွေက ပီတာဇော်အောင်ကို လာ ဆုပ်ညှစ်လိုက်ပါတော့ လို့ ခေါ်ဖိတ်နေသလို ဘဲ ။



အကိုင်ခံ အလိုးခံချင်နေတဲ့ ဒီကောင်မလေးကို ကောင်းကောင်း ဗျင်းလိုက်မည် လို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်



ပြီး ကောင်မလေး ပို စိတ်ထသွားအောင် ဘာဂျာကိုင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးကို သူ့ကု



တင်ပေါ်မှာ ပက်လက် အိပ်ခိုင်းပြီး ပေါင်တန်တွေကို ဆွဲဖြဲကားလိုက်သည် ။



အမွှေးပါးပါးနဲ့ ဆီးခုံမို့မို့ကြီးကို အရင်ဆုံး ငုံ့နမ်းလိုက်တော့ ကောင်မလေး တုန်ခါသွားသည် ။



ပေါင်ဖြဲလိုက်သည့်တိုင် နှုတ်ခမ်းသားထူထူ နှစ်ချပ်က တခုနဲ့တခု ထိကပ်နေကြသည် ။ အပျိုမလေး



ရဲ့ အကွဲကြောင်းကို လျာနဲ့ လိုင်းဆွဲလိုက်သည် ။



“ အင်ဟင်.....”



ညည်းသံလေး ထွက်လာသည် ။ အစိလေးကို လျာနဲ့ ထိုးလိုက် ယက်လိုက်နဲ့ ကစားပေးလိုက်သည် ။



“ အို့ အကို....ပွင့် ယားတယ်.....”



လျာအပြားလိုက်နဲ့ အကွဲကြောင်းကို အစုန်အဆန် ယက်ပေးလိုက်ရင်း လက်တွေက ပွင့်ရဲ့ နို့အုံကြီး



တွေကို လှမ်း ကိုင်လိုက်သည် ။ ချောမွတ်ပြီး တင်းမာနေတဲ့ နို့ကြီးတွေကို ဆုပ်ညှစ်မိရသည် ။



စောက်ဖုတ်ယက်လိုက် နို့စို့လိုက် လုပ်ပေးနေတာ ကောင်မလေး ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ဘူး ။ တအား



ခံချင်လာပုံရသည် ။



“ အကို....ပွင့် မနေတတ်တော့ဘူး....တော်တော့ ...ဆက် မယက်နဲ့တော့ကွာ....” လို့ ပြောလာသည် ။



ပွင့် စောက်ပတ် တအား ယားလာပြီး ခံချင်လွန်းနေပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ပြီး ပွင့်ပေါင်ကြားထဲ



တက်မှောက်ပြီး သူ့တန်ဆာချောင်းကို ပွင့် စောက်ဖုတ်မှာ တေ့လိုက်သည် ။



ပွင့်သည် လီး စစ်စစ်နဲ့ မလိုးဖူးသေးပေမယ့် မီးဖိုခန်းထဲမှာ ခရမ်းသီးနှပ် ချက်ဖို့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့



အမေ ၀ယ်၀ယ်ထားတဲ့ ခရမ်းသီးတောင့်ရှည်တွေနဲ့ ညဖက် အိပ်ရာထဲမှာ ဖြေဖျောက်နေကျ ။ အခု



တော့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ စံချိန်မှီ တန်ဆာချောင်း စစ်စစ်ကြီးနဲ့ အထိုးခံရတော့မှာမို့ စိတ်တွေ ပြင်းပြင်း



ထန်ထန် လှုပ်ရှားနေသည် ။ စိုအိနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသား နုနုတွေ ကြားထဲကို ထိပ်ဖူး ဒစ်လုံးကြီး ဖိသွင်း



လိုက်တဲ့အခါ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အရသာနဲ့ ၀င်တယ် ဆိုရုံလေး ၀င်သွားတဲ့အချိန် ပွင့်ရဲ့ နုတ်ဖျား



က “ အို...အို.....အမလေး....” လို့ အသံလေး ထွက်လာသည် ။



ခံလည်း ခံချင်း နာမှာလည်း ကြောက်နေတဲ့ ပွင့်သည် ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကြီးကို



လက်ဖဝါးလေးနဲ့ တွန်းထားသည် ။ “ အကို . . .ဖြည်းဖြည်း....” လို့လည်း လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်



ပေမယ့် ပီတာဇော်အောင်သည် စားနေကျ ကျားတကောင်မို့ သားကောင် သမင်မလေးကို သနား ညှာ



တာရိုး ထုံးစံက မရှိ ။ အသားစား ကျားတကောင်ပီပီ ပွင့်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လီးတန်ကို ဖိသွင်း



ပါတော့သည် ။



“ အိုး...အားရှီး....အားရှီး..မဆန့်မပြဲကြီး....”



ထိပ်ဖူးခေါင်းလုံးကြီးသည် ပပ် ပပ် ပပ် ဆိုတဲ့ အသံလေးတွေ ထွက်အောင် ၀င်လိုက် ထွက်လိုက် နဲ့



ကြိမ်ဖန်များစွာ အတင်းကြီး ၀င်ရောက်ဖို့ကို ကြိုစားနေသည် ။ အရည်တွေကလည်း တအား စိုစိုရွှဲနေ



အောင် စိမ့်ထွက်နေတော့ ထိပ်ဖူးကြီးသည် တင်းမခံနိုင်တော့တဲ့ စောက်ဖုတ် အပေါက်ထဲကို တစတစ



နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ၀င်ထွက် လာနိုင်တော့ ပီတာဇော်အောင်လည်း လိုးချက်တွေကို သွက်ပစ်လိုက်သည် ။



“ အို့....အား......”



တန်ဆာချောင်း တုတ်တုတ်ကြီးသည် တစွပ်စွပ်နဲ့ ပွင့်စောက်ဖုတ်ထဲကို လိုးဆောင့်နေပြီ ။



ပွင့်သည် ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြီး လိုချင်မိခဲ့တဲ့ ယောကျ်ား လီးတန်ကို ခံစား ရယူနေ



ပြီ ။ ပီတာဇော်အောင်လည်း စောက်ပတ်ယားနေတဲ့ ဒီလို ကောင်မလေးကို လိုးရတာ သိပ်ကြိုက်သည် ။



ပွင့်နို့ကြီးတလုံးကို စို့ရင်း ခပ်မြန်မြန် လိုးဆောင့်လိုက်သည် ။



“ ကောင်းလား...ကောင်းလား....လိုးတာ ကြိုက်လား.....” လို့ မေးလိုက်တဲ့ အခါ ပွင့်က “ ကောင်းတယ်



တအားကောင်းတယ်.....” လို့ ဖြေလေသည် ။ အပျိုမ စောက်ဖုတ်မို့ တင်းကြပ်နေကာ သူ့လိင်တန်ကို



သားရေကွင်းနဲ့ ပတ်စည်း ချည်နှောင်ထားသလိုမျိုး အရသာကို ပီတာဇော်အောင် ရရှိနေသည် ။ ထိုး



ချက်တိုင်းသည် အရသာ ထူးလှလို့ ပွင့် အထွဋ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းသွားတာနဲ့ တပြိုင်တည်း သူ



လည်း သုတ်ရည်တွေကို ပွင့်ရဲ့ ဘိုက်သားလေး ပေါ်မှာ ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး တအား ကောင်းသွားသည် ။



ပွင့်လည်း ပြီးတာနဲ့ အ၀တ်တွေ အမြန်ကောက်ယူ၀တ်လိုက်ပြီး သူ့အိပ်ခန်းထဲက ထွက်သွားလေသည် ။



ပီတာဇော်အောင်လည်း အရည်တွေ တအား ပေရေနေတဲ့ သူ့တန်ဆာချောင်းကို ဆေးကြောဖို့ ရေချိုး



ခန်းဆီကို ထွက်ခဲ့တဲ့အခါ သူကိုင်လာခဲ့တဲ့ သူ့ဖုန်းမှာ မက်ဆေ့တခု ၀င်လာတဲ့ တိန် ဆိုတဲ့ အသံ



လေးကို ကြားလိုက်သည် ။



ဟင်....ဒေါ်လေး မက်ဆေ့ချ် ပို့တာပါလား ...။



( လာမလားလို့ မျှော်နေမိတယ်...မလာတော့ရင်လည်း အိပ်လိုက်တော့မယ်.....) တဲ့ ။





ပီတာဇော်အောင်လည်း တန်ဆာချောင်းကို အမြန် ဆေးကြောသုတ်သင်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးရဲ့ အိပ်ခန်း



ဆီကို ခြေဖေါ့နင်းပြီး တိုးကပ်သွားလိုက်သည် ။

အပိုင်း ၄



ပန်းရိုင်း



( ၂၀ )





ကာမကို ငတ်မွတ်နေသူများ





ဒေါ်လေးရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ၀င်လိုက်တာနဲ့ ဒေါ်လေး သုံးနေကျ ရေမွှေးအနံ့လေးကို ရလိုက်သည် ။



( တူလေး ...ပီတာ တံခါးကို အတွင်းကနေ သော့ခတ်လိုက်ကွယ် . . . )





လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ အသံလေး က သူ့စိတ်တွေကို လှုပ်ရှားသွားစေသည် ။



ဒေါ်လေး ခိုင်းတဲ့အတိုင်း အိပ်ခန်းတံခါးကို အတွင်းကနေ သော့ပိတ်လိုက်သည် ။



ကုတင်ပေါ်က ဒေါ်လေးကို မှုန်ဝါးဝါး ညမီးရောင်လေးနဲ့ တွေ့နေရသည် ။





အိမ်အကူမလေး ပွင့်ကို စိတ်ရှိလက်ရှိ လိုးထားပေမယ့် ဒေါ်လေးကိုလည်း မြင်ရော သူ့ဖွားဖက်တော်ဟာ တရှိန်ထိုး ကြီးထွား မတ်



ထောင်လာတာကို အံ့သြဖွယ်ရာ သိလိုက်သည် ။



( မင်း မလာတော့ဘူး ထင်လို့ ဒေါ်လေး အိပ်တော့မလို့...ဒါပေမယ့် မင်းကို တွေ့ချင်စိတ်တွေက အရမ်း များနေလို့ တက်စ်



လုပ်လိုက်တာ )



ဒေါ်လေးသည် ဖြူဖျော့ ပါးလွှာတဲ့ ည၀တ် ၀တ်ရုံလေးကို တထပ်ထဲ ၀တ်ထားတာကို အနီးကပ် တွေ့လိုက်ရသည် ။ ဒေါ်လေးရဲ့



ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်စိုင်နှစ်လုံးကို ရိုးတိုရိပ်တိတ် တွေ့နေရသည် ။ ဖူးကြွနေတဲ့ ရင်သီးလုံးတွေကို လှမ်းကိုင်မိရသည် ။



ဒေါ်လေးဆီက သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့တွေ ရလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေး လိမ်းနေကျ ကရင်းမ်လား ... ဒါမှ မဟုတ် ဒေါ်လေး ဆွတ်ထားတဲ့



ရေမွှေးလား ..မသဲကွဲ ..။



ဒေါ်လေးသည် ပေါင်ကြားကို ရေမွှေး ဆွတ်လေ့ရှိတာကို သတိထားမိသည် ။



ဒေါ်လေးကို စောက်ဖုတ် ယက်တဲ့အခါ ရေမွှေးနံ့ကို သူ အမြဲရသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို သူရောက်သွားသည် ။ ဒေါ်လေးရဲ့ ဖူးကြွနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သူ ဖိကပ် နမ်းလိုက်သည် ။



နှုတ်ခမ်းစုတ်တဲ့အခါ လျာချင်း မိတ်ဖွဲ့မိကြသည် ။





သူ့လက်တဖက်က ဒေါ်လေးရဲ့ ည၀တ် ၀တ်ရုံ ခါးစည်းကြိုးကို ဖြည်မိသည် ။



( ဒေါ်လေး ညအိပ်ရင်လေ...မင်း လီးကြီးကို အမြဲ သတိရရနေတယ်ကွယ်.....အင်း......ဒေါ်လေး ကြိုက်တယ်ကွယ်...)



တီးတိုးလေး ပြောနေတဲ့ ဒေါ်လေးသည် သူ့ဖွားဖက်တော်ကို လာ ဆုပ်ညှစ်လိုက်တာကို ခံရသည် ။



( ဒေါ်လေး စုတ်ချင်လားဟင် . . . )



( အင်း....စုတ်ချင်တယ်......)



ဒေါ်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို သူ တက်ခွပေးလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေးသည် သူ့လီးထစ်ကြီးကို လျာနဲ့ ယက်ပေးနေတာ အကြာကြီးဘဲ ။



စုတ်တာလည်း အားရပါးရဘဲ ။





လီး တ၀စုတ်ပြီးတော့ ဒေါ်လေးက သူ့ကို တွန်းလှဲလိုက်သည် ။



ပက်လက် အနေအထားနဲ့ ဖြစ်သွားချိန်မှာ ဒေါ်လေးက သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ခွတက်လာသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ လက်တဖက်က သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ထိပ်ဖူးဒစ်ကနေ ကိုင်ပြီး သူမ စောက်ဖုတ်မှာ တေ့လိုက်သည် ။



စိုစွတ်နူးညံ့တဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းသားတွေနဲ့ သူ့လထစ်ထိပ် ထိတွေ့လိုက်တာက ကြက်သီးတွေ ထသွားစေသည် ။



ဒေါ်လေးက ဖြည်းဖြည်းလေး ဖိချလိုက်သည် ။



စိုစိုရွှဲနေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြောင့် သူ့လထစ်လုံးကြီးသည် ပတ်ကနဲ အသံလေးနဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်လှိုဏ်ခေါင်းထဲကို ၀င်ရောက်သွားနိုင်သည် ။



( အင်း......)



ဒေါ်လေးရဲ့ ပါးစပ်က တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သံ ။



ဒေါ်လေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ပြီး ဖိထိုင်ချလိုက်တော့ ဖွားဖက်တော် တုတ်တုတ်ကြီးသည် တထစ်ထစ်နဲ့ တဆုံးတိုင်အောင် ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို



လုံးလုံးလျားလျား ရောက်သွားလေပြီ ။



သူကောင်း ကိုယ်ကောင်း နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းသွားတဲ့ ဖီလင် ။



လီးနဲ့ စောက်ဖုတ် ဆိုတာ ရှေးရှေးခေတ် ကျောက်ခေတ် လူရယ်လို့ စပေါ်ပေါက်ကထဲက စွပ်ကြတပ်ကြ အရသာထူးကြတာဘဲလေ ။



ဒေါ်လေးက ပြန်ကြွလိုက် ဖိချလိုက်နဲ့ လုပ်ရင်း မျက်နှာလေးကို မော့ထားပြီး မျက်လုံးတွေ မှိတ်ရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းသည် ။ ဒေါ်လေးသည် အခုလို အပေါ်က



တက်လိုးရသည်ကို သဘောကျဟန်တူသည် ။ ဟိုတယ်မှာ တနေကုန် လိုးတုံးကလည်း ခဏ ခဏ အပေါ်က နေသည် ။ ဒေါ်လေး လိုးပေးနေတဲ့အချိန် ဒေါ်လေးရဲ့



နို့ကြီးနှစ်လုံးက လှုပ်ခါ တုန်ခါနေကြသည် ။





ပီတာဇော်အောင်လည်း အောက်ကနေ ပင့်ကော့ထည့်ပေးနေသည် ။ အပေးအယူမျှတဲ့ နှစ်ယောက်လုံး တက်ညီလက်ညီ လိုးကြရမည် မဟုတ်လား ။



( အင်း..ကောင်းလိုက်တာ ကလေးရယ်...အိုး......ဟင်း......)



ဒေါ်လေးသည် တော်တော်လေး ကြာအောင် စိတ်ကြိုက် တက်ဆောင့်နေပြီးမှ ပီတာဇော်အောင်ကို ဘယ်လို ပုံစံနဲ့ လိုးချင်သလဲ လို့ မေးသည် ။



ပီတာဇော်အောင်လည်း ဒေါ်လေးကို ဖင်ကုန်းပေးဖို့ ပြောလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးလည်း ချက်ချင်းဘဲ သူခိုင်းတာကို လုပ်ပေးလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေး ဖင်ကုန်းပေးတာ အရမ်းလှသည် ။ စွင့်ကားတဲ့ ဖင်တုံးကြီးတွေက ကုန်းလိုက်တဲ့အခါ ပိုပြီး



ကြည့်လို့ကောင်းသည် ။





အရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက တအား စွဲဆောင်နေသည် ။ အမွှေးတွေ ရိပ်ထား ရှင်း



ထားလို့ မို့ပြောင်ပြီး တအား ကြည့်ကောင်းသည် ။





ဖင်ပေါက် နီညိုညိုလေးနဲ့ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးက တအားလှသည် ။ သူ့စိတ်တွေကို တဟုန်ထိုး ထကြွစေလို့ ဒေါ်လေး စောက်ဖုတ်ကို မလိုးထည့်သေးဘဲ



အရင်ဆုံး လျာနဲ့ ယက်လိုက်သည် ။



( အိုး........အို့.......ကလေးရယ်...မင်း ဒေါ်လေး အဖုတ်ကို တချိန်လုံး ယက်နေပါလားကွယ် . . .)



ပီတာဇော်အောင်သည် ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ဆက်တိုက် ယက်နေသည် ။





( အား......အား.....အို.......အို.....မင်း....မင်း...အရမ်း မှုတ်တတ်တာဘဲကွယ်.....အိုး.......အိုး......အား......အမ



လေး...ဒေါ်လေး မနေတတ်တော့ဘူး.....လုပ်ရင်လည်း လုပ်ပါတော့....)





ဒေါ်လေး တအား လိုးစေချင်နေပြီ ။



ဒါကြောင့် ဆက် မမှုတ်တော့ဘဲ ဒေါ်လေး ဖင်တုံးကြီးတွေရဲ့ အနောက်မှာ နေရာယူလိုက်ပြီး ဒေါ်



လေးရဲ့ အဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးရဲ့ အပေါက်ထဲကို သူ့လီးတန်ရဲ့ ထိပ်ဖူးလုံး ဒစ်ကြီးကို တေ့ဖိပြီး ထိုး



သွင်းထည့်လိုက်ပါတော့သည် ။



“ အိုး.......အား.....”



လီးထိပ်ဖူးက ဇွတ်ကနဲ တိုး၀င်သွားတဲ့အခါ ဒေါ်လေးရဲ့ အော်သံလေး ထွက်လာသည်် ။



“ ဖြည်းဖြည်း”



ဒေါ်လေး ပြောလိုက်တာကြောင့် လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလိုက်သည် ။ တထစ်ထစ်နဲ့ လီးကြီး



သည် စောက်ဖုတ် အတွင်းသား အိအိတွေကို ပွတ်တိုက်ပြီး တိုး၀င်သွားသည် ။ ဒီလို ပွတ်တိုက်တာက



စောက်ဖုတ်ထဲမှာ ကောင်းစေတာ ။ ဒေါ်လေး လည်း ယားနေတဲ့ သူမစောက်ဖုတ်သည် လီးနဲ့ တွေ့ပြီ



မို့ အရသာတွေ ပေးစွမ်းနေပြီမို့ တအား ကျေနပ်နေတဲ့ပုံ ။





ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှန်မှန်လေး လိုးသွင်းပေးနေသည် ။



ဒေါ်လေးက “ ဒေါ်လေးရဲ့ နို့တွေကိုလည်း ညှစ်နယ်ပေးအုံးလေကွယ်...မင်း မကြိုက်ဘူးလား...” လို့



ပြောလိုက်သည် ။ သူသည် ဒေါ်လေးရဲ့ နို့ကြီးတွေကို ကြိုက်ပါသည် ။ တအားကြိုက်သည် ။



စောက်ဖုတ်ကို စလိုးနေတဲ့အချိန် စောက်ဖုတ်ထဲ လီး၀င်တဲ့ အီဆိမ့်တဲ့ အရသာကို ခံစားနေလို့ ဒေါ်



လေးရဲ့ နို့ကြီးတွေကို မကိုင်သေးတာ ။





တင်းကြပ် အိစိုနေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက လိုးလို့ တအား အရသာထူးနေ အရသာရှိနေ



သည်လေ ။



( ၂၁ )







ဒေါ်လေး ပြောလိုက်လို့ ဒေါ်လေးရဲ့ နို့ကြီးတလုံးကို လှမ်း ဆုပ်ကိုင်ပြီး နယ်ပေးရင် တစွပ်စွပ်နဲ့ လိုး



ထည့်နေသည် ။ ဒေါ်လေးကို သွေးသား မတော်စပ်ဘူး ဆိုတာ မသိခင်က ဖွံ့ထွားလုံးတင်းတဲ့ နို့ကြီး



တွေကို သတိထားမိရက်နဲ့ ကိုယ့်အဒေါ် ဆိုပြီး မသိယောင်ဆောင် လျစ်လျူရှုခဲ့ရတာ ။ ဒေါ်လေးသည်



တကယ်တော့ ပစ်မှား တပ်မက်ချင်စရာ ဖြူဖွေးဖွေး လုံးကြီးပေါက်လှ လို့ ရှေးလူကြီးတွေ က သုံးနှုံးခဲ့



တဲ့ ရေဆေးငါးကြီး လေ ။



ဒေါ်လေးကို ဖင်ပူးတောင်းထောင် ပုံစံနဲ့ စိတ်ကြိုက် အပြတ် ဆောင့်လိုးလိုက်ပြီး ပက်လက် အနေ



အထားနဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို ပူးရက် ကိုင်ဆုပ် မြှောက်တင်ပြီး အားနဲ့ဆောင့်လိုး



ပြန်သည် ။ ဒေါ်လေးသည် မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့ပြီး တအင်အင်နဲ့ ဖြစ်နေသည် ။



“ နာလို့လားဟင်..ဒေါ်လေး...”



“ ဟင့်အင်း......ကောင်းလို့..ကောင်းလွန်းလို့...”



ဒေါ်လေးရဲ့ အဖြေက သူ့အတွက် အားသစ်လောင်းပေးလိုက်တဲ့ အားဆေး တခွက်ပါ ။



လီးတဆုံး ဆောင့်ထည့်တဲ့ အရှိန်တွေကို ထပ် မြှင့်တင်လိုက်သည် ။



“ အိုး...အို့....အို့........အား....ဟိုး......အိုး.....”



ဒေါ်လေးရဲ့ နို့ထွားထွားကြီး နှစ်လုံးသည် သူ့ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်လွန်းလို့ တုန်ခါနေကြသည် ။



“ တူလေး.....သိပ် မကြမ်းနဲ့...အိမ်သားတွေ သိကုန်လို့ ဟုတ်ပေ့ ဖြစ်နေမယ်...အမယ်ရီးကား ပြန်ရောက်



မှ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဆွဲကြရအောင်...”



ဒေါ်လေး သတိပေးလိုက်လို့ အရှိန်ကို ထိန်းလိုက်ရသည် ။ တဖပ်ဖပ် အသံတွေကလည်း ဆူညံနေသည်



လေ ။



ဒေါ်လေး ခြေထောက်တွေကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းရင်း ဆောင့်လိုးရင်း ဒေါ်လေးလည်း ပြီး သူလည်းပြီး ကြ



ရပြီး တကိုယ်လုံးလည်း ချွေးတွေ တုတ်တုတ်ရွှဲနေသည် ။



“ ၀ူး.....ရှီး....ကောင်းလိုက်တာ ဒေါ်လေးရယ် . . .”



ဒေါ်လေး ရဲ့ နဖူး၀င်း၀င်းလေးကို မွှေးမွှေးပေးပြီး “ ဂွတ်နိုက် ” ပြောလိုက်ပြီးတော့ သူ ဒေါ်လေး အခန်း



ကနေ သူ့အခန်းကို ပြန်သည် ။



ပွင့်နဲ့ ဒေါ်လေးကို စိတ်တိုင်းကျ အသားကုန် လိုးခဲ့လို့ အိပ်လို့ ကောင်းလိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့ ။



နေမြင့်မှ ထသည် ။ ထတာလည်း မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အမ သက်ထားေ၀က သူ့ညီမ မြတ်နိုးေ၀ အတွက် လူ



ကြုံပါး အထုပ် လာပေးရင်း တခုခု လိုက်ကျွေးချင်လို့ ဖုန်းဆက်တဲ့အတွက် ဖုန်းကို ပွင့်က



သူ့အိပ်ခန်းထဲကို ယူလာပေးတဲ့အတွက် သူ နိုးလာရတာပါ ။



ပွင့်က ဖုန်း လှမ်းပေးအပြီး ပြန်ထွက်သွားမလို့ လုပ်တဲ့အချိန် ပွင့်လက်မောင်းတဖက်ကို သူ လှမ်းဆွဲ



ပြီး ထွက်သွားခွင့် မပေး ။ သက်ထားေ၀နဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းပြီးတာနဲ့ ပွင့်ကို ကုတင်ပေါ် ဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး



၀တ်ထားတဲ့ ဘလောက်စ်လေးကို နှိပ်ကြယ်သီးတွေ ဖွင့်ပစ်လိုက်သည် ။ ထောက်ထောက်ထောက်



ထောက် နဲ့ ကြယ်သီးတွေ ပြုတ်ပွင့်သွားတော့ ဘရာဖြူဖြူလေး နဲ့ ရင်သားဖွေးဖွေးတွေရဲ့ အပေါ်ပိုင်း



သားတွေကို မြင်လိုက်ရသည် ။



ပွင့်က “ အကို..ကျမ ကြာလို့ မရဘူး....အန်တီ ဆူလိမ့်မယ်....” လို့ ပြောလိုက်ပေမယ့် သူက ဂရုမစိုက်



ဘဲ ပွင့် ဘရာကို လှန်တင်ပြီး နို့ကြီးတွေကို နမ်းရှုံ့ နို့သီးတွေကို တပြွတ်ပြွတ် စို့လေသည် ။



သူ့လီးကလည်း မာကြော ကြီးထွား မတ်မတ်ကို ထောင်နေပြီ ။



“ အကို..တကယ်ပြောတာ...ကျမ သွားမှ ဖြစ်မယ်.....”



သူ နားမကြားသလို အမူအရာနဲ့ ပွင့် စကပ်လေးကို လှန်တင်လိုက်ပြန်သည် ။ ပင်တီ နွမ်းနွမ်းလေးကို



တွေ့လိုက်ရတော့ သူ့ကာမစိတ်တွေ ပြင်းထန် သောင်းကျန်းသွားသည် ။ ပင်တီလေးကို ဘေးကို ဆွဲ



ဖယ်ပြီး အကွဲကြောင်း ညိုညိလေးကို ကြည့်သည် ။



ဒီအချိန်မှာ အောက်ထပ်က သူ့အမေရဲ့ “ ပွင့်ရေ..နင် ဘယ်ရောက်သွားပြန်သလဲ....ပွင့်.....” လို့ အော်



ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည် ။



ပွင့်လည်း အ၀တ်အစားတွေ ပြန်ပြင်ဆင်ရင်း “ ကျမ သွားတော့မယ်...အကို..” လို့ ပြောပြီး သူ့အိပ်ခန်း



ထဲက အမြန် ပြန်ထွက်ပြေးသွားပါသည် ။





သက်ထားေ၀သည် သူ့ညီမ မြတ်နိုးေ၀ လိုဘဲ တအား လှသည် ။ ပိုပြီးတောင် တောင့်သလား မဆို



နိုင်ဘူး ။ သက်ထားေ၀က သူ့ကို နံမည်ကြီး နန်းကြီးတို့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲတို့ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တဆိုင်ကို



ခေါ်သွားပြီး နေ့လည်စာ ကျွေးသည် ။ အစားအသောက်ထက် သက်ထားေ၀ ရဲ့ အလှအပတွေကို မြင်



ရ ခံစားရတာကို သူ တအား သဘောကျနေသည် ။



သက်ထားေ၀သည် မကြာခင် ညီမဆီကို အလည်လာမည် လို့ သူ့ကို ပြောပြသည် ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ



သက်ထားေ၀ ချစ်သူ( ဘဲ ) ရှိမရှိ သိချင်နေသည် ။ မေးဖြစ်အောင် သူ မေးလိုက်သည် ။ သက်ထားေ၀



က အရင်က ဘဲ ရှိခဲ့ပြီး အခုတော့ ပြတ်သွားပြီ လို့ ပြောပြသည် ။



သက်ထားေ၀နဲ့ နုတ်ဆက် လမ်းခွဲခါနီး ဖုန်းတခု ၀င်လာသည် ။ သူ့ငယ်သူငယ်ချင်းပါ ။ စိုးေ၀သစ် ..။



စိုးေ၀သစ်က စက်ာပူမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ။ သူ ရန်ကုန် ရောက်နေတယ် ကြားလို့ ပြေးလာတွေ့တဲ့



သူငယ်ချင်း ။ ငယ်ငယ်က ကဲဖေါ်ကဲဖက် ။ သူလည်း ဒဂုံ ( ၁ )ကဘဲ ။



ငယ်ငယ်က စော်တွေ ဖန်ပြီး အတူတူ ဖြုတ်ခဲ့ကြတဲ့ ဘော်ဒါတွေ ။





စိုးေ၀သစ်က မြန်မာပလာဇာ နားက ဟိုတယ် မှာ တည်းနေသည်..ဆုံကြမလား...လို့ ပြောလို့ အချိန်



ကြည့်ပြီး ချိန်းလိုက်ကြသည် ။



စိုးေ၀သစ်သည် လူပိန်သေးသလောက် အလိုးကြမ်းတဲ့ကောင် ။



လူနံပိန် ကျွဲချိုလိန် ဆိုတာ စိုးေ၀သစ် လိုကောင် ။



လူသေးပေမယ့် လီးက မသေး ။



သူငယ်ချင်း မျိုးသော်၀င်းက သူ့ကို မြန်မာပလာဇာကို လိုက်ပို့သည် ။ စားသောက်တန်း မှာ



လျောက်ကြည့်နေတဲ့အချိန် စိုးေ၀သစ် ရောက်လာသည် ။



“ ဘာစားမလဲ...ဘာသောက်မလဲ....မစားရင် သွားမယ်....လာ...”



စိုးေ၀သစ်က ငယ်ငယ်က ကျောင်းသွားဖေါ် သူငယ်ချင်း ညိုမင်းအောင်ရဲ့ လက်သုံးစကားစုကို ပြန်



ပြောရင်း နုတ်ဆက်လိုက်သည် ။ ညိုမင်းအောင်က သူ့စော်ကို ကျောင်းကင်တင်းကို ခေါ်လာတဲ့ အချိန်



စော်ကို မကျွေးချင်လို့ ဘာစားရင် ကောင်းမလဲ လျောက်ကြည့်နေတဲ့ သူ့စော်ကို ကင်တင်းထဲက



အမြန်ပြန်ထွက်သွားချင်လို့ မေးလိုက်တဲ့ စကားစု လေ ။



ပီတာဇော်အောင်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သည် ။ တဟားဟား ရယ်လိုက်ရင်း “ မင်း စားတာ ငါ



စားမယ်....” လို့ ပြောလိုက်သည် ။ မျိုးသော်၀င်းကလည်း စိုးေ၀သစ်နဲ့ ခင်မင်ပြီးသားတွေ ။ သူတို့သုံး



ယောက် ၀က်သားသုံးထပ်သားပေါင်း...ဘဲကင်...၀က်အူပြုတ်တွေနဲ့ စားကြရင်း ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ်



တွေ ထိုင်ပြောကြသည် ။



စိုးေ၀သစ်က စားပြီးလို့ သစ်သီးဖျော်ရည် တခွက်စီ သောက်နေကြတဲ့ အချိန် “ ပီတာ...မင်း စော် ဖိုက်



မလား...” လို့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်လို့ စိုးေ၀သစ် မျက်နှာကို ပီတာဇော်အောင် မော့ကြည့်လိုက်သည် ။



“ ဟင်....ဘာလို့လဲ..ဖိုက်စရာ စော် ရှိလို့လား....” လို့ ပြန်မေးလိုက်သည် ။



စိုးေ၀သစ်က “ ဟီး..မင်းကလည်း ငါ့အကြောင်း သိသားနဲ့..ငါက စော်မရှိရင် နေလို့ မပျော်ဘူး......မင်း



ဖြုတ်ချင်ရင် ငါ့ဟိုတယ်ကို လိုက်ခဲ့....” လို့ ပြောလေသည် ။



“ ဘယ်က စော်တွေလဲ …. ”



“ အမှန်အကန်တော့ မဟုတ်ပါဘူး....ဒါပေမယ့် မင်း မြင်ရင် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး...ရေလည် ရှိုင်းတယ်...”



“ ဟေ.....”



စိုးေ၀သစ်က ကွန်တက် အသစ် တခု ရလို့ စမ်းခေါ်ကြည့်တာ အရမ်း မိုက်တဲ့ စော်လေးတွေ ဖြစ်နေ



လို့ နမူနာ အနေနဲ့ နှစ်ယောက် ခေါ်ထားတယ် လို့ ပြောသည် ။



“ ဟာ..မင်းကလည်း အားကြီးလှချည်လား....နှစ်ယောက်တောင် ခေါ်ရတယ်လို့....”



“ ဟ..မင်း အတွက်လေကွာ..မင်းက ငြင်းမယ့်ကောင်မှ မဟုတ်တာ ပီတာ...ဒါကြောင့် မင်းကို မမေး



ဘဲနဲ့ ကြို ခေါ်ထားလိုက်တာ...”





တကယ်တော့ ပီတာဇော်အောင်သည် ဒီကနေ့ အချိန်မှာ ကြေးစား ( လိုင်း )တွေ မလုပ်တော့ပါ ။ သူ



သည် လတ်တလော အမေရိကန်မ ကေစီ နဲ့ လိုးခဲ့သလို အိမ်အကူလေး ပွင့်နဲ့ရော ဒေါ်လေးနဲ့ရော



လိုးနေသည် ။ အရင်လို စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ဘူး ။





“ စိုးေ၀သစ်...ငါ မလုပ်တော့ဘူး...ငါ မအားဘူး..သွားစရာလေး ရှိသေးလို့...နောက်မှ...နောက်မှ....”



“ ဟာ...ငါက နှစ်ယောက်တောင် ခေါ်ထားတာ..ပုံကြည့်မလား...ဒီမှာ..”



ဖုန်းမက်ဆေ့က စော်ပုံလေးတွေကို ပြနေသည် ။



စော်လေးတွေက လိုင်းလို့ မထင်ရအောင် လှပ သားနား ကြပါသည် ။ ပီတာဇော်အောင်လည်း တကယ့်



ကို မလုပ်ချင်လို့ ကားမောင်းပေးတဲ့ သူငယ်ချင်း မျိုးသော်၀င်းကို စိုးေ၀သစ် နဲ့ ထည့်လိုက်သည် ။



သူကတော့ တက်စီကားတစီး တားပြီး မတွေ့ရသေးတဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း အုပ်စုဆီကို ထွက်သွားလိုက်



သည် ။



( ၂၂ )









ဒါပေမယ့် ဆရာစံရွှေဘဲဆိုင်မှာ ဘော်ဒါတွေနဲ့ ၀ိုင်းကောင်းနေတဲ့အချိန် စိုးေ၀သစ်နဲ့ ထားခဲ့တဲ့ သူ့



ရောင်းရင်း မျိုးသော်၀င်းက ဖုန်းခေါ်လာသည် ။



“ ပီတာ....မင်း လာနိုင်ရင် လာခဲ့ပါ ...စိုးေ၀သစ် ခေါ်လိုက်တဲ့ စော်နှစ်ကောင်ထဲက တယောက်က မင်း



၀တ်နေကြအဆင်မျိုး...မင်း ဒီဇိုင်းကွာ....မင်း မြင်ရင် ကြွေသွားမယ်.....ခဏလောက် လာခဲ့ပါလား....”



လို့ ပြောသည် ။ မျိုးသော်၀င်းသည် သူ့အကြောင်း သိသူ ဘော်ဒါ အရင်း ဖြစ်သည် ။ သူပြောတာကို



ပီတာဇော်အောင် အကြွင်းမဲ့ ယုံသည် ။



ဘော်ဒါတွေထဲမှာလည်း မတွေ့တာ ကြာတဲ့ ဇံကြီးနဲ့ကလည်း စကားပြောလို့ မ၀သေးဘူး ။ ဒါပေမယ့်



သိပ်လည်း မေ၀းတာနဲ့ ကျသင့်ငွေ ကြို ရှင်းပေးလိုက်ပြီး မျိုးသော်၀င်း တို့ဆီကို သွားလိုက်သည် ။



သူ တက်စီကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ ဟိုတယ်က ၀န်ထမ်း ချာတိတ်လေးက သူ့ကို ကြိုနေသည် ။



စိုးေ၀သစ်က ကြိုခိုင်းတာ ဖြစ်မည် ။





စိုးေ၀သစ်ရဲ့ အခန်းကို ရောက်သွားတော့ သူ တံခါးခေါက်လိုက်တဲ့အခါ တော်တော်နဲ့ မဖွင့်ဘူး ။



ကြည့်ရတာ ဒီဘဲ စော်ဆွဲနေတာ ဖြစ်မည် ။ ခဏကြာတော့ တံခါး ပွင့်လာသည် ။ မျက်နှာသုတ် တ



ဘက်လေးဘဲ ခါးမှာ ပတ်ထားတဲ့ စိုးေ၀သစ် ကို ထမိန်ရင်လျားထားတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ တွေ့ရသည် ။



ကောင်မလေးက အသားဖြူဖြူ ပါးတဖက်မှာ မှဲ့နက်လေးနဲ့ ။





ပိန်သွယ်သွယ်လေး ။ ရုပ်ကလေးက သန့်ပြန့်သည် ။ လိုင်းလို့ မထင်ရဘူး ။



“ ပီတာ..ဟိုဖက်အခန်းမှာ မျိုး၀င်းသော် ရှိနေတယ်..သူက မင်းကို တွေ့စေချင်လို့ ဖုန်းဆက်ခေါ်တာ...



သွားကြည့်လိုက်ပါ..မင်း ကြိုက်တတ်တဲ့ ပုံစံလေး..တဲ့....” လို့ စိုးေ၀သစ်က ပြောလိုက်လို့ ကပ်ရက် အ



ခန်းကို သူ ခေါက်လိုက်သည် ။



မျိုးသော်၀င်း တံခါးဖွင့်ပေးသည် ။



“ လာ...ပီတာ....လာ..လာ....”



ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ စော်လေးကို ပြသည် ။



“ အိုး...”



မျိုးသော်၀င်း ပြောတာ ရာနှုံးပြည့် မှန်သည် ။



စော်လေးသည် တကယ့်ကို ချောပြီး အချိုးအဆက်ကလည်း ပြေသည် ။ တောင့်တင်းစိုပြေတဲ့ ပစ္စည်း



ကောင်းလေး ။



မျိုးသော်၀င်းက ( ငါမပြောလား..ဘယ်နှယ်ရှိစ ) ဆိုတဲ့ မျက်နှာနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည် ။



“ ဟုတ်တယ်...မင်း ပြောတာ မှန်တယ်....” လို့ သူ မျိုးသော်၀င်းကို အမှတ်ပေးလိုက်သည် ။ မျိုးသော်



၀င်းက သူနဲ့ ကောင်မလေးကို ထားခဲ့ပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားသည် ။



ကောင်မလေးက “ အကို..နေတော့မလားဟင်....” လို့ မေးသည် ။



“ အင်း...ဖြည်းဖြည်းပေါ့..မလောနဲ့လေ...ဘာလဲ...ပြန်ချင်နေပြီလား . . ”



“ ညီမက အိမ်ကို ညာပြောပြီး ထွက်လာတာ အကိုရဲ့...တကယ်ပြောတာ....အကြွေးတွေ တင်နေလို့ ဒါ



လုပ်လိုက်တာ...ညီမက အမြဲ လုပ်စားတာ မဟုတ်ဘူး....”



အင်း..လိုင်းတွေက ဒီလိုဘဲ ပြောကြတာဘဲ လို့ သူ့စိတ်ထဲ ထင်လိုက်သည် ။



“ ကဲ..ကဲ....အ၀တ်တွေ ချွတ်...မင်းနံမည်က ...”



“ယွန်းသင်ဇာ ...”



အင်း သင်ဇာ ဆိုတဲ့ နံမည်နဲ့ စော်တွေက ရင်သား ထွားကြလေသလား ။



ယွန်းသင်ဇာရဲ့ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားကြီးတွေကို တွေ့ချင် မြင်ချင်မိသွားသည် ။ တအားကြီး ကြီးတာ မ



ဟုတ်ဘဲ တင်းတင်းလုံးလုံးနဲ့ ကြည့်ကောင်းမယ့်ပုံ ။ ဒါပေမယ့် ယွန်းသင်ဇာက အရေးထဲ ရှက်အားပို



ကညာစစ်နေသည် ။



“ မီးပိတ်လိုက်ပါ...အကို....” တဲ့ ။ ကြည့်ရတာ ဖုန်းပြောသလိုလို နဲ့ ဗီဒီယို ရိုက်လိုက်မှာကို စိုးတဲ့ပုံဘဲ ။



“ မီးပိတ်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး...မင်းလို တောင့်တောင့်ဖွေးဖွေး ကောင်မလေး တယောက်ကို ဗျင်းတဲ့အခါ



မှောင်ကြီးထဲ ဆိုတော့ ဘယ်မှာ ကောင်းနိုင်ပါ့မလဲ....” လို့ သူက ပြန်ပြောလိုက်သည် ။



ယွန်းသင်ဇာက “ ဒါဖြင့် ရေချိုးခန်း မီးကို ဖွင့်ထားလိုက်လေ ... တံခါးကို ဖွင့်ထားလို့ရမလား . . ”



လို့ ဈေးစစ်သည် ။



အ၀တ်တွေ အကုန် ချွတ်လိုက်တော့ တကယ့်ကို အချိုးကျ လှပတဲ့ ကိုယ်လုံးက သူ့ကာမစိတ်တွေ



ကို ၀ုန်းကနဲ ထကြွသွားစေသည် ။ ဖင်တုံးတွေက ကော့တင်းကားနေတာ မြင်ရတာနဲ့ ကာမဇောတွေ



ကြွပြီး ဖွားဖက်တော်က ဒိုင်းကနဲ မတ်မတ်ထောင်သွားရသည် ။



“ ဟယ်...အကိုက လက်နက်ကြီးသမား ပါလား...”



ကောင်မလေးက အံ့သြတဲ့ ပုံလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။



“ ကဲ...မှုတ်ပေးမလား..သင်ဇာ.....”



“ ညီမ အဲဒါ မလုပ်ဘူး....” လို့ ငြင်းလိုက်လို့ ပီတာဇော်အောင် ကျွဲမြီးတိုသွားသည် ။ သူ လတ်တလော



နှိပ်နေတဲ့ ဒေါ်လေး အပါအ၀င် စော်တွေ အားလုံး သူ့ကို မှုတ်ပေးကြသည် ။ မှုတ်တာမှ အရမ်းကောင်း



ကြသည် ။



“ ဟေ့...နင်က ချီးချွတ် စောက်ရမ်း များပါလား....ငါ စိတ်ပျက်ချင်လာပြီ ….” လို့ သူ ပြောလိုက်သည် ။



“ ဆောရီး အကို....ကျမ တခါမှ မလုပ်ဖူးသေးဘူး....တကယ်ပါ...ကျမ တကယ် အကြွေးတွေ တင်နေလို့



လာလုပ်ရတာပါ....”



“ အပျိုစစ်စစ်လေး လို့ကော နင် ပြောအုံးမှာလား....”



“ ညီမ အပျိုတော့ မစစ်တော့ဘူး....အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်..ညီမကို ကြွေးရှင် ဦးလေးကြီးက အတိုး



သွားပေးတဲ့ အချိန်မှာ အတင်း မုဒိန်းကျင့်ပစ်လိုက်လို့..”



“ ဟင်.....မင်း....မင်း တကယ် ပြောနေတာလား....”



“ အင်း....တကယ်ပါ..ညီမ မညာပါဘူး....အကို...တတက်စားလည်း ကြက်သွန်...မထူးတော့ဘူး ဆိုပြီး ကျမ



ဒီလို လုပ်လိုက်တာ...”း



ရေချိုးခန်းထဲက မီးအလင်းရောင်နဲ့ ဖြိုးကြွနေတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ရင်သားစိုင်တွေကို သူ ကိုင်ဆုပ်လိုက်



တဲ့အချိန် ကောင်မလေးကလည်း သူ့ဖွားဖက်တော်ကို အသာ ပွတ်ပေးလာသည် ။



“ ကဲ...စုတ်လိုက်....စုတ်..စုတ်....”



“ ကျမ တခါမှတော့ မစုတ်ဖူးဘူး..အကို့ကို အခု စုတ်ပေးကြည့်မယ်...” လို့ ပြောရင်း ကောင်မလေးက



သူ့ဖွားဖက်တော် ထိပ်ဖူးခေါင်းကို ငုံလိုက်သည် ။



“ အိုး...စုတ်...စုတ်.......အူး......ကောင်းတယ်....စုတ်..စုတ်......”



ကောင်မလေးကို ပုလွေပညာ ကျွမ်းလာအောင် သူ သင်ပြပေးလိုက်သည် ။



နို့ထွားထွားကြီး နှစ်လုံးကိုလည်း အားရပါးရ နယ်ပေးလိုက်ရင်း ပေါင်တွေကို ဖြဲကားကာ ပါးစပ်ထဲကို



ကော့ညှောင့်နေမိသည် ။



“ အူး......ကောင်းတယ်...နင့်လျာလေးနဲ့ ၀ိုက်ပေး.......အင်း..ဟုတ်ပြီ.....အူး.......ကောင်း....ကောင်းတယ်....”



ကောင်မလေးသည် ဒုံးမေ၀းဘူး ။ နည်းနည်းပါးပါး ပြောပြသင်ပေးလိုက်တာနဲ့ အထာညက်သည် ။



ပုလွေကောင်းကောင်း မှုတ်ပေးနိုင်သည် ။



စောက်ဖုတ်သည် တင်းကြပ်အိစိုနေသည် ။ သူပြောတာ ဖြစ်နိုင်သည် ။ ပစ္စည်းက လတ်သည် ။ လိုးလို့



တအားကောင်းသည် ။ ပက်လက် အနေအထားနဲ့ တော်တော် ကြာကြာ ဆွဲလိုက်ပြီးတဲ့နောက် ဖင်ကုန်း



ခိုင်းလိုက်သည် ။ ဖင်ပူးတောင်းထောင်ပေးတဲ့ ယွန်းသင်ဇာရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက ဖင်ကြားကနေ ပြူးကာ



ထွက်နေတာက သူ့စိတ်ရိုင်းတွေကို ထိန်းမရအောင် ထကြွသွားစေသည် ။



အမွှေးရှင်းထားလို့ စောက်ဖုတ်ကြီးက မို့ဖေါင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေက ထူထူထဲထဲနဲ့ ပန်းနု



ရောင်ထနေသည် ။ အရည်တွေက တအား စိုစိုရွှဲနေသည် ။ ဖင်ပူးတောင်း ထောင် ပုံစံနဲ့ လိုးပစ်လိုက်



သည် ။ စွပ်ဖတ်ဖတ် အသံတွေ နဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ညည်းသံတွေက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဟိုတယ်ခန်း



ထဲမှာ ကြားနေရသည် ။



ပြီးသွားတဲ့အချိန် ကောင်မလေးက ကွန်ဒုံးကို ချွတ်ပေးသလို ဖွားဖက်တော်ကို ဆပ်ပြာနဲ့ ပွတ်တိုက်ပြီး



ရေဆေးပေးသည် ။



အင်း...မျိုးသော်၀င်း ကြောင့် လုပ်ဖြစ်သွားတဲ့ ယွန်းသင်ဇာသည် တကယ့်ကို လိုးလို့ကောင်းတဲ့ စော်



လေးပါ ။



ဒေါ်လေးက ဖုန်းဆက်ခေါ်လို့ မျိုးသော်၀င်းတို့ကို နုတ်ဆက်ပြီး တက်စီကားနဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်သည် ။



( ၂၃ )





နေရစ်တော့ကွယ် သွားတော့မယ်







ပြန်တော့မယ့်ည ။



ဒေါ်လေးက သူ့မောင်နှမတွေ..အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း စင်သီယာမင်း တို့နဲ့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စကားကောင်းနေသည် ။



မီးဖိုခန်းထဲကို ရေခဲလာယူတဲ့ ဒေါ်လေးနဲ့ ဘီယာပုလင်း လာယူတဲ့ ပီတာဇော်အောင်တို့ ဆုံမိသည် ။ ဒေါ်လေး ၀တ်ထားတဲ့ အသားပျော့ပျော့နဲ့ စကပ်ကြောင့် ဒေါ်လေးရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေ



က အရမ်းကြည့်လို့ လှနေလို့ ပီတာဇော်အောင်လည်း ရုတ်တရက် ထောင်းကနဲ စိတ်ရိုင်းတွေ ထကြွသွားရသည် ။



ဒေါ်လေးက ( ဟိတ်....လူသိကုန်မယ်....) လို့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပေမယ့် ဘေးဘီကို ကြည့်ပြီး ကိုင်ဖြစ်အောင် ကိုင်လိုက်သေးသည် ။ အတွင်းခံ မပါဘူး ဆိုတာ သိလိုက်ရပြီး ရှေ့ဖက်ကိုပါ



ကိုင်ချင်စိတ်ပေါ်သွားသည် ။



( နောက်မှကွယ်...) လို့ ဒေါ်လေးက ပြောလိုက်ပြီး ရေခဲဇလုံနဲ့ ဧည့်ခန်းဖက်ကို ပြန်သွားလိုက်သည် ။



ဖွားဖက်တော် ငတိကလည်း ထစ်ကနဲဆို မတ်မတ်ထောင်နေပြီ ။ တင်းမာလွန်းလို့ မနေတတ် ။ လျော့ပစ်ရမည် ။ သူ့အိပ်ခန်းထဲကို ပြန်ရောက်တော့ ကွင်းထုဖို့ အင်တာနက်က အပြာဆိုက်ကို သွား



လိုက်ပြီး ပုဆိုးကို ဖြေချလိုက်တဲ့အချိန် ခြေသံသဲ့ကြားလိုက်လို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အခန်းပေါက်၀မှာ ရောက်နေတဲ့ ပွင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။



( အကို..ပြန်တော့မှာပေါ့နော် . . . )



( အင်း..ဘာလဲ..ညည်း လိုက်ခဲ့ချင်လို့လား...)



( အကိုက ရယ်နိုင်သေးတယ်နော်...သူများမှာတော့ ရင်ကွဲပက်လက်...)



ပွင့်က နှုတ်ခမ်းလေး စူပြီး ပြောလိုက်သည် ။



ပွင့်သည် အိပ်ရာက ထလာတာ ဖြစ်မည် ။ ဘလောက်စ် အနွမ်းလေးကို အတွင်းခံ မပါဘဲ ၀တ်ထားလို့ နို့ကြီးတွေက ထိုးထိုးထောင်ထောင် နဲ့ ဖြစ်နေသည် ။



ထနေတဲ့ စိ်တ်ရိုင်းတွေက တအားကြွသွားသည် ။



( လာစမ်း...ဒီကို...)



ပုဆိုးကို ဖြည်ချပြီး တောင်နေတဲ့ ဖွားဖက်တော်ကို ပြလိုက်သည် ။



( စုတ်ပေး..)



အမိန့်သံက ခပ်မာမာ ။



လီးဆာနေတဲ့ ပွင့်တယောက် ချက်ချင်းဘဲ ကြမ်းပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ပေါင်ကြားကို ခေါင်းထိုးရင်း ဖွားဖက်တော် လီးတန်ကို အားရပါးးရ စုတ်ပေးပါသည် ။



လက်ကလည်း ဂွေးစိတွေကို ဆုပ်ညှစ်နေသည် ။



( အင်း....အား......အား...ကောင်းတယ်.....နင် တော်တော် ကျွမ်းနေပြီဘဲ ပွင့်...)



ပွင့်ရဲ့ လျာလေးက ထိပ်ဖူးလုံးကို တအား ကလိပေးနေသည် ။



( အူး...ကောင်းတယ်......အိုး.....ဟား.....အားအား.........)



အရင်းထိ တချောင်းလုံး ပျောက်သွားအောင် ငုံထားတာက အရသာတမျိုး ကောင်းနေသည် ။



( တော်ပြီ...)



ပွင့်က မော့ကြည့်သည် ။



( လိုးကြမယ်...)



အခန်းတံခါးကို ပိတ် သော့ခတ်လိုက်ပြီး ပွင့်ကို ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်မနေတော့ဘဲ ထမိန်ကိုဘဲ လှန်တင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကို လက်နဲ့ ကိုင် ကလိလိုက်သည် ။



အရည်တွေက ဘာ ရွှဲသလဲ မမေးနဲ့ ။



ဟူး.....ကောင်မလေး တအား ထန်နေပြီ ။ ယားနေပြီ . .။





( နင် စောက်ပတ် တအား ယားနေလား...ပွင့် )



( အင်း..တအား ယားနေတယ်....အကို ....)



( မပူနဲ့..နင့်ကို ငါ ကောင်းကောင်း လိုးပေးမယ်....ဖင်ကုန်းလိုက် ....)





ကုတင်စောင်းမှာ ဖင်ထောင်ပေးတဲ့ ပွင့်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက ဖင်ကြားက ပြူးထွက်နေသည် ။ စောက်ဖုတ်တခုလုံး အရည်တွေနဲ့ ပေလူးနေသည် ။ တဏှာကြွနေလို့ စောက်ဖုတ်ကြီးသည်



ဖါးခုံညင်းကြီးတကောင်လို ခုံးကြွနေသည် ။







ထိပ်ဖူးကြီးနဲ့ အကွဲကြောင်းကို အစုန်အဆန် ပွတ်တိုက် ကလိပေးလိုက်တော့ ပွင့် ပါးစပ်က အီးဟီး....လို့ အသံ ထွက်လာသည် ။



စအိုပေါက် ညိုညိုလေးကို ကလိပေးလိုက်ပြန်တော့ ခံချင်လှပြီမို့ ပွင့်တယောက် ( လုပ်ပေးပါတော့ အကို..) လို့ ထုတ်ပြောလာသည် ။



ပွင့်ရဲ့ စောက်ရည်တွေနဲ့ လူးပေနေတဲ့ လထစ်လုံးကြီးကို စောက်ဖုတ်ပေါက်ထဲ တေ့ကာ ဖိသွင်းပေးလိုက်သည် ။



( အာ......အ....အ....)



စီးစီးပိုင်ပိုင်နဲ့ ဖွားဖက်တော်ကြီးတခုလုံး တင်းကြပ်ကြပ် စောက်ဖုတ်ထဲကို ၀င်သွားတာက အရသာထူးကဲလှသည် ။



မျက်လုံးလေး မှိတ် ပါးစပ်လေး ဟပြီး လီးရဲ့ အရသာထူးကို မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် ခံစားနေတဲ့ ပွင့်ရဲ့ ဘလောက်စ်လေးကိုလည်း ကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဖွံ့ထွားတဲ့ နို့ကြီးတွေကို



ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆုပ်ကိုင်ကစားပေးနေရင်း ဖွားဖက်တော်ကို အသွင်းအထုတ်လေးတွေ လုပ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ပွင့်တယောက် တအား ကျေနပ် သဘောကျနေပြီ ။





( ကောင်းလား....)



( အင်း...ကောင်းတယ်...အကို......ပွင့် ကြိုက်တယ်....)



( မြန်ချင်ရင် ပြော....)



( အင်း...)



တချက်ချင်း လိုးပေးနေသည် ။ ပွင့်သည် စောက်ရည်ရွှမ်းတဲ့ ကောင်မလေး ဘဲ ။ အရည်တွေက လီးနဲ့ စောက်ဖုတ် သွပ်သွင်း ပွတ်တိုက်လွန်းတဲ့အခါ ပေါင်တလျောက် တသွင်သွင် စီးကာကျနေသည် ။



ဖွပ်ဖွပ် ဖပ်ဖပ် အသံတွေလည်း ထွက်လာသည် ။



( အကို မြန်မြန်လေး....ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့်ပေးပါ..)



အလှည့်ကျရင် မနွဲ့ကြစတမ်းပေါ့ ။



ပွင့်ကို စိတ်ရှိလက်ရှိ အသားကုန် လိုးဆောင့်ပစ်လိုက်သည် ။



( အိုး...အား...အား...အား....အား...)



ပွင့် ပါးစပ်က အော်တာကိုလည်း သူ မတားဖြစ်တော့ ။ ပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့ တအားကြုံးလိုးသည် ။ လူသိလည်း မတတ်နိုင်တော့ ။



ပွင့်လည်း တအီးအီးအော်ရင်း သူ့ထက် အရင် ပြီးသွားသည် ။



ဆက်မလိုးတော့ဘဲ ဖွားဖက်တော်ကို စောက်ဖုတ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။



( အကို မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား.....)



( အင်း..နင့်ပါးစပ်ထဲမှာ ပြီးမလို့....)



( ဟုတ်...ပွင့် အကို့ သုတ်တွေကို မြိုချချင်တယ်...စိတ်ကူးထားတာ.....နောက်ဆုံး အမှတ်တရလေးပေါ့...)



နှုတ်ခမ်းထူထူလေးထဲကို ကော့ထိုးဆောင့်သည် ။





မကြာခင် သုတ်ရည်တွေကို ပွင့်ပါးစပ်ထဲမှာ ပန်းထုတ်လိုက်တဲ့အချိန် ပွင့်သည် အကုန်လုံးကို မြိုချ ပစ်လိုက်သည် ။





( ကဲ..ပွင့်...နင်နဲ့ငါ တနေ့နေ့တော့ ပြန်တွေ့ကြမှာပါ.....)



ပွင့်က ခေါင်းလေး ညှိမ့်ပြသည် ။







( ၂၄ )







ရမက်မီးတောက်လောင်တဲ့ အပြန်ခရီး





ဒေါ်လေးသည် လေယာဉ်ကွင်းကို လိုက်ပို့ကြတဲ့ မိသားစု မိတ်ဆွေ တပည့်တပန်းတွေရဲ့ အရှေ့မှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ရှိသလောက်



လေယာဉ်ထွက်ပြီးတဲ့နောက် သူနဲ့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ကဲပစ်လိုက်သည် လို့ ပီတာဇော်အောင် ထင်မိသည် ။



အထူးတန်း ( ဘစ်ဇ်နက်စ် ကလပ်စ် ) က စီးရတာမို့ ဒေါ်လေးနဲ့ သူနဲ့ ပိုပြီး လွတ်လပ်ကြသည် ။ သောက်စရာ ယမကာတွေကလည်း အကန့်အသတ်မရှိဘူး



ဆိုတော့ အရက်လေး သောက်လိုက်အမြည်းလေး စားလိုက် နဲ့ စောင်ပါးလေး ခြုံထားတဲ့အောက်မှာ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ဘလောက်စ်ပွပွ



၀တ်ထားလို့ နှိုက်ရ လွယ်ကူနေလို့ ဒေါ်လေးရဲ့ အိစက်ချောမွတ်နေတဲ့ နို့ကြီးတွေကို အားရပါးရ ကိုင်ဆုပ် ညှစ်ပွတ်နိုင်သည် ။ ဒေါ်လေးက ( မင်းအတွက် ဒေါ်လေး



ဘရာ ချွတ်ထားပေးပါမယ်ကွယ်...) လို့ ပြောသည် ။



ကိုင်တာများလာတော့ စို့ချင်လာပြန်ရော ။



မီးလေးပိတ်ထားတာကြောင့်ဒေါ်လေးကို စောင်ခြုံအောက်မှာ နို့စို့ရတာ အရသာ ရှိလိုက်တာ အရမ်းပါဘဲ ။



နို့ကြီးတွေကို တဖက်ပြီးတဖက် စို့ပေးပြီးတဲ့နောက် ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ကလိပေးရပြန်သည် ။ ဒေါ်လေးလည်း အရည်တွေ တအား ယိုစီးထွက်ကျပြီး



သုံးခါတောင် ပြီးရသည် လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြလာသည် ။



သူက စောက်ဖုတ်ကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ကစားပေးရင်း ဒေါ်လေးရဲ့ ဖင်ပေါက်လေးကိုပါ ကလိကစားပေးသည် ။



( အ...အို့....အိ...) ဆိုတဲ့ အသံလေးတွေ တိုးတိုးလေး ကြားရသည် ။ သူ့လက်ချောင်းတွေက ဒေါ်လေးရဲ့ ဖင်ပေါက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲကို ၀င်လိုက် ထွက်လိုက်နဲ့ ။



လက်ချောင်းနဲ့ လိုးပေးသည် လို့ပြောရမှာပေါ့ ။





( ဒီတခါ ဒေါ်လေး အလှည့်....) လို့ ပြောရင်း စောင်ခြုံထားတဲ့အောက်မှာ သူ့ဘောင်းဘီကို လျော့ချလိုက်ပြီး မတ်မတ်တောင်နေတဲ့ သူ့ဖွားဖက်တော်ကို



မှုတ်ခိုင်းလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေးသည် အပျိုပေါက်မလေး တယောက်လိုဘဲ ချစ်စရာ အပြုံးလေးနဲ့ မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်ပြီး စောင်အောက်ထဲကို ၀င်လိုက်သည် ။



မတ်မတ်ထောင်နေတဲ့ လီးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ လျာလေးနဲ့ကလိပေးသည် ။





အို...ကောင်းလိုက်တာ ဒေါ်လေးရယ် . . . ။



လေယာဉ်မယ်လေးသည် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရမက်ဇာတ်လမ်းကို ရိပ်မိ သိရှိသွားပုံရသည် ။ သူတို့ဖက်ကို မလာတော့ ။ စားစရာ သောက်စရာတွေကို



စင်လေးအပေါ် တင်ထားပေးခဲ့သည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပြီးသွားရသည် ။ ( ကောင်းလိုက်တာ ဒေါ်လေးရယ်. . . .) လို့ ပီတာဇော်အောင် ညည်းမိသည် ။



ဒေါ်လေးက အရည်တွေကို မြိုချပစ်လိုက်သည် ။





တလမ်းလုံး ဒေါ်လေးနဲ့ ကဲလာခဲ့ကြပြီး အချိန်တွေက အကုန်မြန်သည် ။ မကြာခင်မှာ ထရန်စစ် အဖြစ် တညအိပ်ရမယ့် ထိုင်ပေလေဆိပ်ကို ဆင်းသက်တော့သည် ။



ထိုင်ပေလေဆိပ်နားက ( မိုဗိုတယ် ဟိုတယ် )မှာ တည အိပ်ပြီး နောက်တနေ့ မနက်မှာ အမေရိကန်ကို ခရီးဆက်ရမှာ ဖြစ်သည် ။



ဟိုတယ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့အချိန် ဒေါ်လေးက ဟိုတယ်က ၀န်ထမ်းကို မြို့ထဲဖက်ကို သွားလည်လို့ ရမလား လို့ မေးကြည့်နေတာကို ပီတာဇော်အောင်



ကြားလိုက်သည် ။



( ဒေါ်လေးက မြို့ထဲ လည်ချင်လို့လား..) လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ ဒေါ်လေးက ( အင်း ထိုင်၀မ်က အစားအသောက်တွေ စားဖူးတယ် ရှိအောင် သွားစားကြမလား လို့



) လို့ ပြောလိုက်သည် ။



ထိုင်ပေမြို့လည်ကို သွားနိုင်သလို ခပ်ေ၀းေ၀းက ကောက်ရွှန်းမြို့ကိုလည်း သွားလည်နိုင်တယ် လို့ ၀န်ထမ်းကောင်လေးက ရှင်းပြသည် ။



အရမ်းမြန်တဲ့ အမြန်ရထား ရှိတယ် လို့ ပြောပြသည် ။



ဒေါ်လေးက တိုးရစ်စ်တွေ အတွက် ထားပေးထားတဲ့ ထိုင်၀မ်နိုင်ငံ ကို လည်စရာ နေရာ ဆိုတဲ့ စာအုပ်လေးကို လှန်လှော ကြည့်ပြီး ( ကောက်၇ွှန်းကို



သွားကြရအောင်.....) လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။



ဟိုတယ်က ကောင်လေး ညွှန်ပြတဲ့အတိုင်း မီးရထားဘူတာကို တက်စီနဲ့ ထွက်ခဲ့ကြသည် ။





( နီးနီးလေးဘဲ နော်....ပီတာ...)



ဘူတာကို ရောက်ပြီ ။



လက်မှတ်၀ယ်နေတုံး ဒေါ်လေးသည် ဘူတာထိပ်က ( ဆဲဗင်းအလဲဗင်း ဆိုင် )လေးက ပေါက်စီနဲ့ ၀က်သားပေါင်းတွေကို ၀ယ်လာသည် ။



ရထားအလာ စောင့်နေကြတဲ့အချိန် အတူတူ ထိုင်စားရင်း ကောက်ရွှန်း ညဈေးတန်းကျရင် ဘာတွေ စားမယ် ဆိုပြီး ဒေါ်လေးက စိတ်ကူးယဉ်နေသည် ။



ရထားစီးရင်း ဒေါ်လေးနဲ့ စိတ်တွေ လာကြပြန်ပြီး တယောက်နဲ့ တယောက် နမ်းချင် ကိုင်ချင်မိကြပြန်သည် ။





( စိတ်ထိန်း..စိတ်ထိန်း....ပီတာ...ဟိုတယ်လ် ပြန်ရောက်မှကွာ....) လို့ ဒေါ်လေးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည် ။





ကောက်ရွှန်းမြို့ကို ရောက်တော့ တက်စီတစီး ငှားပြီး မြို့တပတ် လျောက်လည်ကြသည် ။



မမှောင်သေးပေမယ့် ညဈေးတန်းလေးက လူတွေ ဆိုင်တွေနဲ့ စည်ကားနေသည် ။



ဒေါ်လေးနဲ့ လမ်းဘေးဆိုင်လေးတွေမှာ ၀ယ်စားကြရင်း ဓါတ်ပုံတွေ ရိုက်ကြသည် ။ တကယ့်ကို အမှတ်တရ ခရီးလေး ပါဘဲ ။



ထိုင်ပေလေဆိပ်နားက နိုဗီုတယ် ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် ဒေးလေးက ရေချိုးချင်တာတောင် ပီတာဇော်အောင်က ခွင့်မပြုဘဲ တခါထဲ ကုတင်စောင်းမှာ



ပက်လက်လှန်ခိုင်းပြီး အပြတ်ကို ဘာဂျာမှုတ်ပစ်သည် ။



ဒေါ်လေးကလည်း အားကျမခံ သူ့ကို ပုလွေပြန်မှုတ်ပေးသည် ။ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်လုံးတီးတွေနဲ့ လိုးလိုက်ကြတာ တဖန်းဖန်းဘဲ ။





( ကြိုက်တယ်...ပီတာရယ်......ကောင်းလိုက်တာ....ကျေးဇူးဘဲကွယ်....) လို့ ပြောလိုက်တော့ ပီတာဇော်အောင်လည်း ( ဘာအတွက်လဲ ဒေါ်လေး ) လို့



မေးလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးက ( ဒေါ်လေး အကြိမ်ကြိမ် ပြီးအောင် လိုးပေးလို့ပေါ့ ကလေးရယ်.....) လို့ ပြောလိုက်သည် ။





ရေချိုးခန်းထဲကို မှန်ချပ်ကြီးကြောင့် အိပ်ရာပေါ်ကနေ မြင်နေရသည် ။



ရေပန်းအောက်မှာ ရပ်ပြီး ရေချိုးနေတဲ့ ဒေါ်လေးကို ပီတာဇော်အောင် လှဲအိပ်နေရာက မြင်နေရသည် ။



ပွတ်သပ်ပြီး ရေချိုးနေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ နို့ကြီးတွေက တုန်ခုန်နေသည် ။ လှုပ်နေသည် ။



အိုး...လှလိုက်တာ ဒေါ်လေးရယ် . . .။



ခါးသေးသေးရဲ့ အောက်ဖက်က စွင့်ကားတဲ့ ဖင်တုံးဖြူဖြူကြီးတွေကလည်း တအားလှနေသည် ။



အမွှေးရှင်းရိပ်ထားတဲ့ ဆီးခုံမို့ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကလည်း နမ်းလို့ စုတ်လို့ မ၀နိုင်တဲ့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာကြီး ။



( ၂၅ )





ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ယောကျ်ားတန်ဆာသည် ဒေါ်လေးရဲ့ အလှအပတွေကို ငေးစိုက်ကြည့်မိတာနဲ့ တမ



ဟုတ်ချင်း ထကြွ ကြီးထွားလာသည် ။ မာကြောက ဒုံးပျံကြီးတစင်းလို မတ်မတ်ထောင်လာသည် ။



ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဒေါ်လေးသည် သူမကိုယ်အနှံ့ကို မျက်နှာသုတ်တဲ့ မွေးပွ တဘက်ကြီးနဲ့ ပွတ်သုတ်နေ



သည် ။ မကြာခင် ဒေါ်လေးသည် သူ ရှိနေတဲ့ ဒီကုတင်ဆီကို ရောက်လာတော့မည် ။





ရေချိုးထားလို့ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့တွေနဲ့ သန့်ရှင်းနေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ တကိုယ်လုံးကို နေရာလပ် မကျန်



အောင် သူ နမ်းပစ်မည် လို့ အားခဲထားတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လက်နက်ကြီးသည် မြွေဟောက်ကြီး



တကောင် လို ပါးပျဉ်းကြီးထောင်ကာ တဆတ်ဆတ်နဲ့ ပေါက်ချင်လွန်းတဲ့ပုံဘဲ ။





သောက်လေ သောက်လေ ငတ်မပြေတဲ့ ဆားငံရေ ဆိုသလိုဘဲ ပီတာဇော်အောင်သည် သူနဲ့ သွေးသား



မတော်စပ်မှန်း သိပြီးကထဲက ဖြူဖွေးတဲ့ နို့နှစ်ရောင် အသား..ဥရောပဆန်ဆန် လှတဲ့ အချောအလှ..



အချိုးကျ ပြေပြစ်လွန်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဒေါ်လေး အေပရယ်လ်ကို တန်း



တန်းစွဲ သဘောကျ ပြီး ကြံစည်ခဲ့ရာက ဒေါ်လေးကလည်း အလိုတူစွာနဲ့ ကာမစပ်ယှက်တာကြောင့် အ



ခုအချိန်ထိ ကြိမ်ဖန်များစွာ ကာမပွဲတွေ ကြမ်းခဲ့သည် ။ သို့ပေမယ့် ကျေနပ်တင်းတိမ်သည်လို့ မရှိခဲ့



ဘဲ ထပ်ခါထပ်ခါ အဖန်တလဲ ကာမရေယဉ်ကြောမှာ နစ်မျောလို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး ။



“ ဟင်......”



တဘက်လေး ကိုယ်မှာ ပတ်ရစ်ထားပြီး ကနွဲ့ကရနဲ့ လှမ်း၀င်လာတဲ့ ဒေါ်လေးသည် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်



လက်ကြီး အိပ်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင် တယောက် လီးကြီး မတ်မတ်ထောင်နေတာကို တွေ့သွားသည် ။



“ ကလေးရယ်.....မင်းက အဲဗားရယ်ဒီ ပါဘဲလား . . ဒီလောက်တောင်ဘဲလား.....”



ဒေါ်လေးက လီးကြီးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည် ။



“ ဒေါ်လေး ရေချိုးနေတာကို ဒီကနေ ကြည့်ပြီး သား အရမ်းထန်လာတယ်...ဒေါ်လေး...သားတို့ တချီ



လောက် ချစ်လိုက်ကြရအောင် ...” လို့ ပီတာဇော်အောင်က ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဒေါ်လေးက “ မင်း



သဘော..မင်းလေး သဘောတော် အတိုင်းပါကွယ် . . .” လို့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ပါသည် ။



ပီတာဇော်အောင်လည်း ဒေါ်လေးရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကပ် စုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကိုယ်မှာ ပတ်ထားတဲ့ တ



ဘက်လေးကို ဆတ်ကနဲ ရုတ်တရက်ကြီး ဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်သည် ။ တဘက်ဖြူလေး ဖုတ်ကနဲ ကြမ်းပြင်



က ကော်ဇောပေါ်ကို ပုံရက်သားလေး ကျသွားသည် ။



ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးကြီး မိမွေးတိုင်း ဗလာကျင်းသွားသည် ။



နို့လုံးကြီးတွေက တင်းမာပြီး အဖျားနားမှာ အပေါ်ကို ကော့သယောင်ယောင် နဲ့ ။



နို့သီးလုံးလေးတွေက တအား ထောင်စူထွက်နေကြသည် ။



( ဒေါ်လေးရယ်....လှလိုက်တာဗျာ . . .)



နို့လုံးကြီးကို နမ်းလို့ မ၀ ။ နို့သီးလေးတွေကို သူ စို့သည် ။ တဖက်ပြီးတဖက် စို့ပေးသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပိတ်ကျသွားသည် ။



လေးကိုင်းပုံနှုတ်ခမ်းလေး ဟသွားသည် ။



( အို....သားရယ် . . .)



ပီတာဇော်အောင်သည် ဒေါ်လေးရဲ့ တကိုယ်လုံးကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး နမ်းရှုံ့ပါတော့သည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ ကျောပြင်လေး တလျောက် နမ်းနေရာကနေ စွင့်ကားနေတဲ့ ဖင်တုံးကြီး နှစ်တုံးကိုလည်း ဆက် နမ်းသည် ။





“ အိုကွယ်....သားရယ်....မင်း တတ်နိိုင်လွန်းတယ်ကွယ်.....မရွံဘူးလား.....အို....ဖင်...ဖင်ပေါက်ကို ဘာလို့ နမ်းနေပြန်တာလဲ.......အို....လျာနဲ့ ထိုးနေပြန်ပြီ . . . . . ”



အေပရယ်လ်ရဲ့ ကာမစိတ်တွေ အရမ်းကို ထကြွ ပြင်းထန်နေပြီ ။



ပီတာဇော်အောင်က စောက်ဖုတ်ကို အပြတ်ကို ယက်ပေးနေသည် ။ စောက်စိကို စုတ်တာက အေပရယ်လ့်ကို ဆတ်ဆတ်ခါ လူးလွန့်နေရအောင် ကောင်းလှသည် ။



( အိုး...အိုး........ဟင့်ဟင့်...အ......အ.....အ.....အ.......အား........အား...ရှီး......)



သူ ယက်နေတုံး အေပရယ်လ် ပြီးသွားရသည် ။ သူကတော့ ဖင်ပေါက်ကို ယက်လိုက် စောက်ဖုတ်ကို ယက်လိုက်..စောက်စိကို လျာနဲ့ ထိုးကလိလိုက် နဲ့ လုပ်ပေးနေသည် ။



( ပီတာ.....ဒေါ်လေးကို ချစ်ပေးတော့ကွာ..ဒေါ်လေး တအား လိုချင်နေပြီ....)





( ၂၆ )





ဒေါ်လေး တအားယားနေပြီ ။ အရမ်း ခံချင်နေပြီ ။





ပီတာဇော်အောင်လည်း ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လီးကို အမြန်ဆုံး ထိုးသွင်းပြီး သွက်သွက်လေး



ဆောင့်လိုးပေးဖို့ ဒေါ်လေးကို ပက်လက် ပေါင်ဖြဲကား ပုံစံနဲ့နေခိုင်းပြီး သူက ဒေါ်လေးရဲ့



ခြေထောက်တွေကို စုကိုင်ကာ ပင့်မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့တန်ဆာကို အပေါ်ကနေ မြေစိုက်လိုးနည်းနဲ့



စတင်ထိုးထည့် ဆောင့်လိုးပေးပါသည် ။





စိုအိတင်းကြပ်နေတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို လီးကြီး ရှီးကနဲ တထစ်ထစ် တိုး၀င်သွား ပြီ ။





“ အိုး.....အားအားအား.....”



ဒေါ်လေးလည်း ပီတာရဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးထည့်ချက်က ပြင်းထန်လို့ “ ဖြည်းဖြည်း....ပီတာ...”



လို့ တားလိုက်သည် ။





ဒါပေမယ့် နွာသိုးကြိုးပြတ် ဖြစ်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ကတော့ ဖြည်းဖြည်းလိုးဖို့ မစဉ်းစားဘူး ။ သူနဲ့ ဒေါ်လေးက ပွဲကြမ်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲခဲ့ပြီးသူတွေ မဟုတ်လား ။



ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို သူ့ပုခုံးပေါ်ကို ထမ်းတင်ပြီး အားမာန်အပြည့်နဲ့ ဆောင့်လိုးပါတော့သည် ။



( အိုး...အာ့.....ကြမ်းလိုက်တာကွယ်...အိုး...အိုး . . .)





ဖတ်..ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်......





အသားချင်း ရိုက်သံတွေက ဆက်တိုက် ဆူညံနေသလို တချက်တချက် စောက်ဖုတ်နဲ့ လီး ပွတ်တိုက် ထွက်၀င်တဲ့ အင်္ဂါစပ်နှစ်ခု ထိတွေ့တဲ့နေရာက ဖွတ် ဘွတ်



ဆိုတဲ့ အသံတွေလည်း ထွက်ထွက်လာသည် ။



ဒေါ်လေးသည် လိုးလို့ စောက်ရမ်းကောင်းသည် ။ ဒေါ်လေးကို လိုးပြီးရင်း လိုးချင်ရင်း ဘဲ ။







“ ပုံစံပြောင်းရအောင်....”



“ အင်း...ဒေါ်လေး....ဘယ်လို နေပေးရမလဲဟင်.....”



သိပ်သဘောကောင်းတဲ့ ဒေါ်လေး ။



မညီးမငြူဘဲ သူ့ကို အလိုလိုက်သည် ။ သူ လုပ်စေချင်သလို လုပ်ပေးသည် ။ သူတောင်းဆိုတဲ့ ပုံစံ ကို နေပေးသည် ။







ဒေါ်လေးကို လေးဖက်ကုန်း ခိုင်းပြီး လိုးသည် ။ ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည် ။ ဒေါ်လေးသည် သူ ကြမ်း



ကြမ်းလိုးပေးတာတွေကို ကြိုက်သည် ။ ဒေါ်လေးသည် နိုင်ငံခြား အပြာကားတွေကလိုဘဲ သူပြီးခါနီးမှာ



သူက လီးကို စောက်ဖုတ်ထဲက ဆွဲနုတ်လိုက်တဲ့အချိန် ဒူးလေးထောက်ပြီး မျက်နှာလေးကို မော့ထား



ပေးသည် ။ သုတ်ရည်တွေ တဖျတ်ဖျတ် ပန်းထွက်လာတဲ့အချိန် ဒေါ်လေးရဲ့ ပါးစပ်လေး ဟလိုက်လို့



အရည် တချို့ ဟာ ဒေါ်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ထိမှန်သလို ဒေါ်လေးရဲ့ ပါးစပ်ထဲကိုလည်း တချို့



၀င်သွားသည် ။



ထိုင်၀မ်ကနေ ယူအက်စ်ကို သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ထိုင်၀မ်မှာ စိတ်



တိုင်းကျ ကဲခဲ့ကြပြီမို့ နည်းနည်း ငြိမ်ကျသွားသည် ။ တော်တော်ကြာကြာ ကိုယ့်ဖါသာဘဲ အိပ်လိုက်



ကြပြီး ရောက်ခါနီးမှာမှ ပီတာဇော်အောင်လည်း စိတ်ထလာပြီး စောင်ခြုံထားတဲ့အောက်မှာ ဒေါ်လေးကို



နှိုက်သည် ။ ဒေါ်လေးက သူ ဘာလုပ်လုပ် စိတ်မဆိုးဘူး ။ မတားဘူး ။ သိပ်သဘောကောင်းသည် ။



သူ့လက်ချောင်းမှာ ပေကျံသွားတဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ စောက်ရည်တွေကို သူ လျာနဲ့ ယက်ပြသည် ။



ဒေါ်လေးက ရယ်မောနေသည် ။ “ မင်း သိပ်ကဲတာဘဲ ကလေးရယ်....” လို့ ပြောသည် ။





ဒါးလတ်စ် လေယာဉ်ကွင်းကို ဆင်းတဲ့အချိန် ပီတာဇော်အောင်သည် မြင်းဇောင်းက ကောင်မလေး ကေစီ



နဲ့ ဆူရှီလိပ်တဲ့ မြန်မာမလေး မြတ်နိုးေ၀ တို့ကို ပြန်တွေ့တော့မှာမို့ စိတ်တွေ တအား တက်ကြွ ပျော်



ရွှင်သွားပါသည် ။



( ၂၇ )





ထိုင်နေကျ ဒန်းကင်းဒိုးနတ် ဆိုင်ကလေး



ကိုဗညားနဲ့ ပီတာဇော်အောင် ကော်ဖီနဲ့ အသားညှပ်မုန့် စားသောက်နေကြရင်း မြန်မာပြည်မှာ ကြုံခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ကိုဗညားကို ဖေါက်သည်ချနေသည် ။



အိမ်အကူ ကောင်မလေး ပွင့်နဲ့ ပွဲကြမ်းခဲ့တာတွေ ကြေးစားမ ယွန်းသင်ဇာနဲ့ ဆွဲခဲ့ထောင်းခဲ့တာတွေပါ ။



ဒေါ်လေးနဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာ သွားတာတွေကိုတော့ သူ ဘယ်ပြောမလဲ ။



ဒါက ထိပ်တန်းလှို့၀ှက် လေ ။







ကိုဗညားက အားကျလိုက်တာ...လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ပြောလိုက်သည် ။



ဆူရှီဆရာမလေးနဲ့ကော ဘာထူးသေးလဲ...လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ ပီတာဇော်အောင်လည်း ရန်ကုန်က မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အမကို မြတ်နိုးေ၀ ပေးလိုက်တဲ့ အထုပ် သွားပေးပြီး ဟိုက ပြန်ပေးလိုက်တဲ့ အထုပ်



ကို တော်ကြာကျရင် မြတ်နိုးေ၀ဆီ သွားပို့မယ်...လို့ ပြောပြသည် ။



( မြင်းဇောင်းက အဖြူမလေး ကေစီ အတွက်ကော လက်ဆောင်တွေ ဘာတွေ ပါရဲ့လား....)



( ပါပါတယ်....အစုံဘဲ...ကျောက်စိမ်း လက်ကောက်လေးတွေ ပုတီးလေးတွေနဲ့ နံမည်ကြီး ယန်းဂွတ် လက်ကိုင်အိတ် ..)



( ကေစီလေးလည်း လွမ်းလှရော့မယ်....ဘယ်တော့ သွားတွေ့မှာလဲ....)



( ဒီညနေ . . .ဒီညနေ သွားတွေ့မှာ.....)



( ဟင်..ဆူရှီဆရာမလေးနဲ့ သွားတွေ့မယ်ဆို.....)



( အင်း....ဆူရှီဆရာမလေးနဲ့လည်း တွေ့မယ်..မြင်းစီးသင် ဆရာမလေးနဲ့လည်း တွေ့မယ်...)



( အိုက်ရှားဘား...... ကိုယ့်ဆရာကတော့ ဘာအားကြီးသလဲ မမေးနဲ့ ...တနေ့ထဲ နှစ်ယောက် သွားတွေ့မှာပေါ့လေ. . .)



( ဟုတ်တယ်....ဟီး....)







Giant ကုန်စုံဆိုင်ကြီးထဲက



ဆူရှီဆိုင်လေး





မြတ်နိုးေ၀သည် ဒီညနေ ရောင်းဖို့အတွက် ဆူရှီဘူး မျိုးစုံကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန် ပီတာဇော်အောင်ကို သတိရမိနေပါသည် ။



အမ သက်ထားေ၀က ပီတာဇော်အောင် လာပြီး လူကြုံအထုပ် ပေးတယ် ဆိုတာနဲ့ ပီတာဇော်အောင်နဲ့လည်း အထုပ်တထုပ် လူကြုံပါးလိုက်တယ် ဆိုတာကို ဖုန်းခေါ် ပြောပြပြီးတာကြောင့် အခုရက်



အတောအတွင်း ပီတာဇော်အောင် တယောက် ရောက်ချလာလိမ့်မယ်လို့ မြတ်နိုးေ၀ မျေျာ်လင့်ထားခဲ့ပါသည် ။



မနေ့ကနဲ့ ဒီနေ့ ဆူရှီ လာလိပ်ဖို့ အိမ်က ထွက်လာတဲ့အချိန် မြတ်နိုးေ၀သည် အရင်ကထည် အလှပိုပြင်မိသလို မှန်ကိုလည်း ခဏခဏ ကြည့်မိသည် ။ ပီတာဇော်အောင် လာများ လာလေမလား ဆိုတဲ့



အတွေးကြောင့်ပါ ။ သူမကို ပီတာဇော်အောင် ကြိုက်နေသည် ဆိုတာကို မြတ်နိုးေ၀က သိနေပါသည် ။ တနေ့နေ့မှာ ချစ်စကား ပြောလာလိမ့်မည် ဆိုတာကိုလည်း သိနေပါသည် ။



သူ့ကို ပြန်ချစ်ရမလား ဆိုတာကိုလည်း စဉ်းစားကြည့်မိပါသည် ။ အခုထိတော့ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး ။



ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီမို့ ချစ်သူ ထားချင်တဲ့စိတ်တော့လည်း ခဏ ခဏ ပေါက်မိပါသည် ။



ပီတာဇော်အောင်သည် ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့် ကိုယ်လုံးမိုက်မိုက်နဲ့ လူငယ်တယောက်ပါ ။ သူနဲ့ သိကျွမ်းရတာ ခင်မင်ခဲ့ရတာ မြတ်နိုးေ၀ ရင်ခုံမိတာ အမှန်ပါ ။





မြတ်နိုးေ၀သည် ဆူရှီဘူးလေးတွေကို မှန်ရှိုးကေ့ထဲမှာ ခင်းကျင်း ထည့်သွင်းနေသည် ။





( မြတ်နိုး . . )



( ဟင်....ကိုပီတာ.....)



အနောက်က ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့် သမင်လည်ပြန်လေး ပြန်ကြည့်မိလိုက်သည် ။



ပြုံးပြုံးကြီး ရောက်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။





( ဒီမှာ..မြတ်နိုးရဲ့ အမ ပေးလိုက်တဲ့ အထုပ် . . .)



ကမ်းပေးလိုက်လို့ လက်ခံ ယူလိုက်ရသည် ။





( ဒါကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ မြန်မာပြည် လက်ဆောင်...မြတ်နိုး အတွက် . .)



( အော်..အို..အားနာစရာကြီး . .ကိုပီတာ....)



( အစုံဘဲ....ကျောက်စိမ်းလေးတွေရော...ထိုးမုန့် လမုန့် မလိုင်ကရေကရာ....)



( ကျေးဇူးဘဲနော် ကိုပီတာ.....အများကြီး ယူလာပေးတာ....အားနာစရာကြီး.....)



( မြတ်နိုးနဲ့ ကိုယ်နဲ့က အားနာရမယ့် လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး......နောက်ကိုလည်း လိုချင်တာရှိ ပြောနော် . .ကိုယ် မှာပေးမယ် . . .)



( ခဏနော်..မြတ်နိုး..နည်းနည်း သိမ်းလိုက်အုံးမယ်....ကိုပီတာ...)



( ရတယ်..လုပ်...လုပ် မြတ်နိုး . . ကိုယ်လည်း တခြား လူကြုံပေးစရာတွေ လိုက်ပေးလိုက်အုံးမယ်.....မနက်ဖန် မြတ်နိုးအားလား....ထမင်း ထွက်စားရအောင်....)



( အားတယ်..ကိုပီတာ..သွားစားချင်တဲ့အချိန် ဖုန်းဆက်လိုက်လေ . .. )



( အိုကေ..ဆက်လိုက်မယ်....ကဲ...ကိုယ် သွားလိုက်အုံးမယ်....မြတ်နိုးရေ..)



( ဟုတ်ကဲ့ ကိုပီတာ....ဆီးယူးနော်...ဘိုင်း.....)



( ဘိုင်း...မြတ်နိုး . . .)



မြတ်နိုးေ၀ကို နုတ်ဆက်ပြီး ဂျိုင်းရင့်ဆိုင်ထဲက ထွက်ခဲ့လိုက်တဲ့ ပီတာဇော်အောင်သည် စောစောက ဒန်းကင်းဒိုးနတ်ဆိုင်မှာ ကိုဗညား ပြောခဲ့တဲ့ စကားသံလေးတွေကို ကြားယောင်လိုက်မိသည် ။



( ပီတာရေ...မြတ်နိုးေ၀ကို ဆီးရီးရက်စ် စဉ်းစားစေချင်တယ်....သူကလေးက မြန်မာ အချင်းချင်းလည်း ဖြစ်တော့ ပီတာ့အတွက် ရာသက်ပန် လက်တွဲမယ့် အဖေါ်မွန် ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်ကွာ) တဲ့



...။



သူ့စိတ်ထဲမှာကတော့ ( ကျနော့်အတွက် အဖေါ်မွန်က ဒေါ်အေပရယ်လ် ဆိုတဲ့ ဒေါ်လေး ဆိုရင် ပိုမှန်မလားမသိဘူး..ကိုဗညားရေ...) လို့ ရေရွတ်လိုက်မိပါသည် ။



ကားပေါ်တက် စက်နှိုး မောင်းထွက်လိုက်တဲ့အချိန် သူ့ဖုန်းရဲ့ လူနံမည်စာရင်းက ( ကေစီ ..မြင်းဇောင်း ) ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးကို လက်ညှိုး နဲ့ နှိပ်လိုက်သည် ။





တီတိတီတီ......တစ်....



ဟယ်လို.....



ကေစီရဲ့ အသံလေး ။





( ကေစီ . . .)



( ဟင်....ပီတာ......ပီတာမဟုတ်လား...ယူ ပြန်ရောက်ပြီလား . . . )



( ရက်စ် .....ရောက်ပြီ...ကေစီ...ခု ဘာလုပ်နေလဲ..အလုပ်ပြီးပြီလား......)



( ပြီးပြီ...ပီတာ...အခု ကေစီ ရေချိုးမလို့..အဲ..စပြီး ရေချိုးနေတယ်....)



( အိုး..ဒါဆို နေးကက် ဖြစ်နေတာပေါ့..)



(ဟီးဟီး.....အင်း...ဟုတ်တယ်....ဘာလဲ..တွေ့ချင်လို့လား...ဖေ့စ်တိုင်းမ် ဖွင့်လိုက်လေ . . .)



( မဖွင့်တော့ဘူး..ကားမောင်းနေတယ်.....)



( ဘယ်သွားမလို့လဲ.....)



( ငါ့ချစ်သူကို သွားတွေ့မလို့...သူ့နံမည်က ကေစီ.....တဲ့ )



( ဟင်..မင်း ငါ့ဆီ လာနေတာလား.....ပီတာ...)



( အင်း...ဘာလို့လဲ..မအားဘူးလား.....)



( ဟင်းဟင်း......အားတယ်......မင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်....ငါ သိပ် သတိရနေတာ.....ကဲ..ငါ တကိုယ်လုံးကို သေသေချာချာ တိုက်ချွတ် ဆေးကြောလိုက်အုံးမယ်.....ဆီးယူး..မြင်းဇောင်းကိုဘဲ လာမှာလား...)



( ဟုတ်တယ်....တွေ့မယ်နော်...ကေစီ.....လပ်ဖ်ယူ.....ဆီးယူး....)





ပွဲကြီးပွဲကောင်း တပွဲတော့ နွှဲဖြစ်တော့မည် ။



ကားအရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည် ။



ကိုးဆယ့်ငါး ဟိုင်းေ၀းကြီးပေါ်ကို တက်လိုက်လို့ပါ ။





ကေစီရေ......ပီတာ လာပြီ ....



မြင်းဇောင်းမှာ မင်းကို ထောင်းဖို့ ပီတာဇော်အောင် လာနေပြီ . . ။

  အပိုင်း ၅



ပန်းရိုင်း



( ၂၈ )





ဒေါ်အေပရယ်လ်သည် မြန်မာပြည်က ပြန်ရောက်ပြီး နောက်တရက်မှာဘဲ အလုပ်ခွင်ကို ပြန်၀င်ခဲ့သည် ။



အလုပ်သွားမယ့် မနက်စောစော အိပ်ရာက ထလိုက်တဲ့အချိန် မိန်းမကိုယ်နဲ့ စအိုက ကျိန်းစပ်နာကျင်သွားရလို့ စိတ်ထဲက ကောင်ဆိုးလေး ပီတာ့လက်ချက် လို့



အပြစ်တင်သလို ရေရွတ်လိုက်မိရင်းရေချိုးခန်းဆီကို လျောက်သွားလိုက်သည် ။





ကိုယ်ပေါ်က ည၀တ်အိပ်တဲ့ ၀တ်ရုံကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး ရေချိုးတဲ့ ကြွေကန်ကြီးထဲကို လှမ်း၀င်လိုက်သည် ။



ပူနွေးတဲ့ ရေတွေ တေဝါေဝါကျနေတဲ့ ရေပန်းအောက်မှာမျက်လုံး မှိတ်ထားရင်း ရေချိုးနေရင်း မနေ့ညက မိန်းမကိုယ်ရော စအိုကိုရော ဆက်ဆံသွားခဲ့တဲ့ ပီတာ့



ကာမနည်းပညာတွေ သန်မာတဲ့ သူ့လက်တွေကို မြင်ယောင်နေမိပြန်သည် ။ မိမိ ရင်သားစိုင်တွေကို မိမိဖါသာ စမ်းလိုက်တော့ ဒီကောင်လေး ငုံခဲသွားခဲ့တဲ့



တအားစို့စုတ်ခဲ့တဲ့ ရင်သီးလုံးလေးတွေကလည်း နာကျင်နေသလို ခံစားရမိသည် ။





ဆပ်ပြာနဲ့ တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်တဲ့အချိန် တင်ပါး၀ိုင်းထွားထွားတွေကို လက်က ရောက်သွားတဲ့အချိန် စအိုပေါက်လေးကိုပါ စမ်းမိလိုက်သည် ။ သူ ဒီအထဲကို



ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆက်ဆံ ထိုးဆောင့်ခဲ့တာတွေက အေပရယ်လ့်ကို တကယ်ဘဲ တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားစရာ ေ၀ဒနာတွေ ပေးခဲ့သည် ။



အခုတော့ သူနဲ့ လိင်ဆက်ဆံရင် ဒီစအိုကိုပါ ဆက်ဆံချင်လာမိတာက ဆန်းသည် ။ ဒီအထဲကို ဆက်ဆံတာကို မိမိ ကြိုက်သွားရတာ ဆန်းသည် ။



သူ့တန်ဆာထိပ်ပိုင်းက အထစ်က မိမိ စအို လမ်းကြောင်းထဲမှာ သိသိသာသာ ထိုးပွတ်တာကို ထပ် လိုချင်မိနေသည် ။





အလုပ်ကို ကားမောင်းနေတဲ့အချိန် လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက် လဇ်ရဲ့ ဖုန်း ၀င်လာသည် ။



သုံးကိုးငါး ဟိုင်းေ၀းကြီးသည် ထုံးစံအတိုင်း မနက် ငါးနာရီခဲမှာ ကားတွေ တအား များနေပြီ ။



( ဟေး ..အေပရယ်လ် . . . အလုပ်ပြန်တက်မှာလား . . . .)



( ရက်စ်....တက်မှာ...လဇ် . . . ယူ အလုပ်ကို ရောက်နေပြီလား . . . .)



( ရောက်တော့မယ် . . .မြို့ထဲ ရောက်နေပြီ . . .)



( ယူ့အတွက် မြန်မာ လက်ဆောင်တွေ ပါခဲ့တယ် . . .)



( ငါ အဲဒါတွေ မလိုဘူး....အေပရယ်လ် . . .ငါလိုချင်နေတာ မင်း သိပါတယ် . . . )



လဇ်သည် အေပရယ်လ့်ကို တပ်မက် စွဲလန်းနေတဲ့ မိန်းမချင်း ကြိုက်တဲ့ လက်စ်ဘီယန်မတယောက် ။ အေပရယ်လ်သည် လဇ်ကို ခင်ပါသည် ။ သို့ပေမယ့် လဇ် ကို



ပြန်မကြိုက်ခဲ့ဘူး ။ လဇ်ကတော့လစ်ရင် လစ်သလို အခွင့်အရေး ရရင် ရသလို အေပရယ်လ့်ကို ကြံစည်သည် ။ စမ်းသည် ။ ဆွယ်သည် ။ တခါတုံးကဆို



ခရစ်စမတ်ပါတီ အပြီးမှာ အမူးလွန်သလိုလိုနဲ့ အေပရယ်လ့်ကို ကိုင်သည် ။



နမ်းသည် ။ အဲဒီညက အေပရယ်လ်သည် လဇ်ရဲ့ အကိုင်အတွယ်တွေကို သာယာမိခဲ့သလိုဘဲ ။ ဒါပေမယ့် မိန်းမချင်း ကြိုက်ရမှာကို ၀န်လေးလို့ အတင်းကြီး



ငြင်းပယ်ခဲ့မိသည် ။



လဇ်က စိတ်မဆိုး ။



ရယ်ပြီး တနေ့တော့ မင်း ငါ့ကို ပြန်ကြိုက်မယ် ဆိုတာ ငါ ယုံကြည်နေတယ်..ငါ သိနေတယ်...အေပရယ်လ် လို့ ပြောသည် ။



( လဇ် . . .မင်း ရုံးကို ရောက်ရင် ငါနဲ့မင်း သောက်ဖို့ ကော်ဖီအိုး တည်ထားမလား.....)



အေပရယ်လ်က လဇ်ကို စကားလွှဲပြောချင်လို့ ကော်ဖီ မသောက်ချင်ပေမယ့် ကော်ဖိအိုး တည်ပေးဖို့ ပြောလိုက်သည် ..။



( အိုကေ..အေပရယ်လ်..ငါ တည်ထားလိုက်မယ်.....မင်းကို ငါ အရမ်း လွမ်းနေတယ်....သိလား.....မင်းသိပါ....အေပရယ်လ်....ငါ မင်းကို ချစ်တယ် . . .)



ရုံးကို ရောက်သွားတော့ အေပရယ်လ်လည်း လဇ်နဲ့ တွေ့တွေ့ချင်း လဇ်က တအားဖက်ပြီး နမ်းလိုက်တာကို ခံရသည် ။ ရုံးမှာက လူတွေ မရောက်ကြသေးဘူး ။



( အရမ်း လွမ်းနေရတာ အေပရယ်လ်ရယ် . . .)



အေပရယ်လ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို သူမ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ဖိကပ် စုတ်ရုံမကဘူး ...။ အေပရယ်လ်ရဲ့ သိမ်တဲ့ခါးလေး အောက်က စွင့်၀ိုင်းကားနေတဲ့



တင်ပါးအိအိကြီးတွေကိုလည်း သူမလက်နဲ့ ဆုပ်နယ်သည် ။



( လူတွေ တွေ့သွားမယ်...လဇ်ရယ် . . .)



လဇ်က ရယ်လိုက်သည် ။



( ဘယ်လိုလဲ အေပရယ်လ် . . .မင်းရဲ့ တူလေးနဲ့ မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းက မြန်မာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်သေးလဲ . . . .)



အေပရယ်လ်သည် တူလေးနဲ့ ဘာမှ သွေးသား မတော်စပ်လို့ တအိမ်ထဲ နေကြတဲ့အခါ သူမစိတ်တွေ တအား ဖေါက်ပြန် သောင်းကျန်းခဲ့ရသည်ကို လဇ်ကို



ပြောပြဖူးလေသည် ။



လဇ်သည် အေပရယ်လ့်ကို တူလေးနဲ့ လိုးပစ်လိုက်ဖို့ အကြံပေးခဲ့သည် ။



သူမသည် အေပရယ်လ် တူလေးနဲ့ ကာမစပ်ယှက်ဖြစ်သွားရင် မကြာခင် သူမကိုလည်း လက်ခံလာလိမ့်မည် လို့ တွေးထင်ပြီး လိုးပစ်လိုက်ဖို့ တိုက်တွန်းတာ



ဖြစ်မည် ။



( ဒို့...လိုးဖြစ်သွားတယ် . .လိုးဖြစ်တော့လည်း မရပ်မနား ဆက်တိုက်ဘဲ တချိန်လုံး လိုးချင်ကြတော့တာဘဲ ) လို့ ပြောပြလိုက်တော့ လဇ်လည်း



ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောတော့တာဘဲ ။



လဇ်က ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ တန်ဆာက ကြီးလား လို့ မေးသည် ။



အေပရယ်လ်က ခေါင်းညှိမ့်ပြသည် ။



လဇ်က ကြက်သီးတွေ ထသွားသည် လို့ ရယ်ပြီး ပြောသည် ။ ( ဘယ်လို ပုံစံတွေနဲ့ လုပ်ကြသလဲ...သူက ဘာဂျာမှုတ်လား.....အေပရယ်လ်ကရော



ပုလွေမှုတ်သလား ) ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ တခုပြီး



တခု မေးတော့တာဘဲ ။



နေ့လည် လပ်ချ် အချိန်မှာ ပီတာဇော်အောင် ဖုန်းခေါ်သည် ။



( ဒေါ်လေး . . .သား..ဒီည ကိုဗညားနဲ့ အိပ်မယ်..ဒေါ်လေး သားကို မစောင့်နဲ့နော် . . .) တဲ့ ။



အေပရယ်လ်လည်း သူ့ကို ခွင့်ပြုပါသည် ။ သူနဲ့ကလည်း မြန်မာပြည်ထဲက လိုးလိုက်ကြတာ ဆက်တိုက်ဘဲလေ ။ တခါတလေ နည်းနည်း အနားပေးရမယ်လေ ။



အင်း...လဇ်ရဲ့ အကိုင်အတွယ်တွေကြောင့် အေပရယ်လ်လည်း စိတ်တွေက ထကြွနေသလိုဘဲ ဆိုတော့ အလုပ်က ဆင်းရင် လဇ်နဲ့ ( ဟက်ပီးအာဝါ Happy Hour



) မှာ သွားသောက်ကြမည် လို့ စဉ်းစားလိုက်သည် ။ 







နေ၀င်တော့မည် ။



မြင်းခြံတွေကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရင်း ကေစီရဲ့ မြင်းဇောင်းကြီးဆီကို ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ကားလေး ရောက်သွားသည် ။



စိမ်းမြတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးတွေထဲက နီညိုရောင် မြင်းဇောင်းကြီးထဲမှာ မီးရောင်လဲ့လဲ့ မြင်နေရသည် ။



ပီတာဇော်အောင် ကားကို ထိုးဆိုက် ရပ်လိုက်တဲ့အချိန် မြင်းဇောင်းထဲက ကေစီ ပြေးထွက်လာတာ မြင်ရသည် ။



( ဟေး........ကေစီ . . . .)



( ပီတာ . . . . . . . . )



လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်ကို မြှောက်ပြီး တအားပြေးလာတဲ့ ကေစီသည် သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အရမ်း လှနေသည် ။



သူတို့ တွေ့ဆုံ ဖက်သိုင်းလိုက်တဲ့အချိန် ကေစီက စပြီး ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကပ် စုတ်လိုက်သည် ။



သူတို့ အနမ်းတွေက ရှည်ကြာသွားသည် ။



( လွမ်းလိုက်တာ ပီတာရယ် . . .)



( ငါရောဘဲ . . .)



မြင်းဇောင်းထဲကို တယောက်နဲ့ တယောက် ဖက်ထားကြရင်း ၀င်သွားကြသည် ။



( ဒီ တညလုံး မင်း မအိပ်ရဘူးနော်....ပီတာ . . . )



၀တ်ထားတဲ့ တီရှပ်ပွပွကြီးကို ချွတ်နေရင်း ကေစီက ပြောလိုက်တဲ့အခါ ပီတာဇော်အောင်က ( စိတ်ချ ကေစီ . . . ငါကလည်း မောင်းတင်ပြီး လာခဲ့တာဘဲ ....) လို့



ပြောလိုက်ရင်း ၀တ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချပစ်လိုက်တဲ့အခါ မာကြောမတ်ထောင်နေတဲ့ သူ့တန်ဆာချောင်း တုတ်တုတ်ရှည်ရည်ကြီး ဘွားကနဲ ပေါ်လာတာကို



ကေစီ တွေ့လိုက်ရသည် ။





( အို..ပီတာ....မင်း ရယ်ဒီ ဖြစ်နေပါလား . . .)



ကေစီသည်လည်း မိမွေတိုင်း ဖြစ်နေပြီ ။



( ၂၉ )





“ သူ့ကို ငါ အရမ်းလွမ်းနေတာ..ပီတာ . . .”



ကေစီက ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ မတ်မတ်ထောင်နေတဲ့ ဒုံးပျံကြီးကို လှမ်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်



တဲ့အခါ ပီတာဇော်အောင်ကလည်း ကေစီရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကြားက အမွှေးရေးရေးနဲ့ ဖေါင်းမို့နေတဲ့



အင်္ဂါစပ်ကို လှမ်း စမ်းလိုက်ပြီး “ ငါလည်း သူ့ကို အရမ်းသတိရနေတာ...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။





လျာချင်း ပလူး လူးလှိမ့်လိန်ယှက်ကြရင်း ကုတင်ပေါ်ကို ထိုင်မိကြသည် ။ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လက်က



ကေစီရဲ့ ရွှေကြုတ်ကို ဖိပွတ်ပေးနေသလို ကေစီကလည်း သူ့ဒုံးပျံမာမာကြီးကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် ကွင်း



တိုက်ပေးနေသည် ။



လျာချင်း ပွတ်လူးတာကို ရပ်လိုက်ကြတဲ့အချိန် ကေစီက “ငါ စုတ်ချင်တယ် . .” လို့ ပြောလိုက်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လိင်တန်သည် ကာမအဟုန်ကြောင့် တဆတ်ဆတ် နဲ့ တုန်ခါလျက် ရှိနေပြီ ။





ကေစီသည် ခါတိုင်းလို လျာလေးနဲ့ ထိပ်ခေါင်း ဒစ်လုံးကို မယက်တော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်ပြီး အားရ



ပါးရ စုတ်ပေးပါတော့သည် ။ သူမသည် ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ဖွားဖက်တော် ဒုံးပျံကြီးကို တော်တော့်ကို



လွမ်းနေပုံရသည် ။ အရင်းပိုင်းအထိ ငုံထားတာက အကြာကြီး ။





ပီတာဇော်အောင် အဖို့ သူ့ဒုတ်ကို အရင်းဆုံးထိ ရောက်အောင် ငုံထားခြင်းက စိတ်ထကြွဖွယ် လုပ်ရပ်



ဖြစ်လို့ သဘောကျပေမယ့် ရှေ့တိုးနောက်ငင် စုတ်ပေးတာလောက် အရသာ မရှိလို့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ကာ



ငုံထားတာကို မကြိုက်လို့ ကေစီကို စုတ်..စုတ်လို့ ပါးစပ်က ပြောလိုက်ရင်း ကေစီ့ပါးစပ်ထဲကိုလည်း သူ့



ဒုတ်ကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် လိုးထည့်လိုက်မိသည် ။



ဒီတော့လည်း ကေစီသည် ပီတာဇော်အောင့် ဒုတ်ကို တပြွတ်ပြွတ် အသံထွက်အောင်ကို စိတ်ပါလက်ပါ



နဲ့ စုတ်ပေးလေသည် ။



“ အား.......အား.....ကောင်းတယ်...ကေစီ...မင်းရဲ့ ဒီအစုတ်လေးတွေကို ငါ တအား လွမ်းနေတာ ...” လို့



ပြောလိုက်ရင်း ကေစီ စုတ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကေစီ့ပါးစပ်ထဲကို သူကလည်း တန်ပြန် လိုးဆောင့်ထည့်



ပေးလိုက်သည် ။





ကေစီသည် ဒီလို လီးနဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ဆောင့်လိုးပေးတဲ့အခါ တကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖျန်းဖျန်းထရလောက်



အောင် ဖီလင်တက် အရသာကောင်းလှသည်လို့ အရင် လိုးကြတုံးက ပြောထားဘူးသည် ။





ပြွတ်အွတ်...ပြွတ်အွတ် ...စွပ်စွပ် . . .



တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ဂွေးစိနှစ်လုံးက ကေစီရဲ့ မေးစိလေးကို တဘတ်ဘတ်နဲ့ ရိုက်



ခတ်နေသည် ။



အိုး..ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာ....မဖြစ်သေးပါဘူး . . သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်သွားပြီး ပြီးသွားလိမ့်မယ် ..



လိုးတော့မှဘဲ . . .



“ ကဲ ကေစီ...လိုးကြရအောင် . . .” လို့ ပြောလိုက်ပြီး ကေစီရဲ့ ပါးစပ်ထဲက သူ့ဒုံးပျံမာမာကြီးကို ပြန်



ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။



ကေစီသည်လည်း အင်္ဂါစပ်အတွင်းထဲက တအားကို ပွစိပွစိနဲ့ လှိုက်လှိုက်ယားနေပြီ လို့ တုန်ခါတဲ့ အ



သံလေးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ရင်း ပက်လက်လှဲအိပ်ချ ပေါင်တန်တွေကို ဖြဲကားပေးသည် ။ ကေစီရဲ့ အင်္ဂါစပ်



သည် အရည်တွေ တအားစိုရွှဲကာ မီးရောင်အောက်မှာ ပြောင်လက်နေသည် ။ နှုတ်ခမ်းသား ပန်းရောင်



ခပ်ရင့်ရင့်တွေက မသိမသာလေး ပြဲဟနေသည် ။



ကေစီ့အင်္ဂါစပ်ကို စိုက်ကြည့်မိလို့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ဖွားဖက်တော် ဒုံးပျံကြီးသည် ပါးပျဉ်းထောင်နေ



တဲ့ မြွေဟောက်ကြီး တကောင်လိုဘဲ တအား ထကြွနေပြီ ။



သုံးလေးကြိမ်လောက် အပေါ်အောက် ပွတ်တိုက် လိုင်းဆွဲ ကစားလိုက်ပြီးတော့ အပေါက်မှာ တေ့ဖိကာ



သွင်းလိုက်သည် ။



“ အို . . .ဟင်း . . . .မင်းဟာကြီးက ငါ့အထဲမှာ နေရာအပြည့်ယူလိုက်တယ်....ပီတာ......” လို့ ရမက်ပြင်း



တဲ့ အသံတုန်ုတုန်လေးနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ ကေစီသည် သူမပေါင်တန်တွေကို အစွမ်းကုန် ဖြဲပေးလိုက်တာ



ကို တွေ့ရသည် ။



တကယ်ဘဲ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လိင်တန် တုတ်တုတ်သည် ကေစီရဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲမှာ ပြည့်ကြပ်နေသည် ။



လိင်တန်ကို အရင်းအဆုံးအထိ သွတ်လိုက်ချိန် အတံင်းသားနုနုတွေနဲ့ လိင်တန်ရဲ့ ကိုယ်ထည်တို့ ပွတ်



တိုက်တာက အရည်တွေ ရွှဲနေသည့်တိုင် ကေစီ့ကို အသဲခိုက်အောင် အရသာထူးသွားစေသည် ။



“ အူး . . .ဟိုး......အား......ဆိုး....ဂွတ်ဒ်......ပီတာ . . .”



ပီတာဇော်အောင် လိုးပြီ ။ ခဏလောက် တချက်ချင်း ခပ်ဖြည်းဖြည်း မှန်မှန်လေး လိုးလိုက်သည် ။



စွိဖပ်..စွိဖပ် နဲ့ . .။



ကေစီ တအား သဘောကျနေသည် ။ အို...အို....နဲ့ အသံလေး ထွက်နေသည် ။



ကေစီ့နို့ကြီးတွေကို ကုန်းစို့လိုက်ပြန်သည် ။



အလိုး ရပ်လိုက်တာကို ကေစီက သိပ် မကြိုက်ဘူး ။ လိုးတာကို မရပ်နဲ့ကွာ......လို့ ပြောလိုက်သံကို



ကြားလိုက်ရသည် ။ ပီတာဇော်အောင် ပြုံးလိုက်သည် ။



မရပ်ပါဘူး ကေစီရယ်...ငါဟာ တာေ၀းအလိုးသမား တယောက်ပါ..မင်း တအားကောင်းသွားအောင် လိုး



ပေးမယ့် ပီတာဇော်အောင်ပါ . .လို့ စိတ်ထဲက ပြောလိုက်ရင်း နို့စို့တာကို ရပ် ပြီး ခပ်သွက်သွက် ပြင်း



ပြင်း လိုးဆောင့်ပါတော့သည် ။





ဖပ် ဖပ် ဖပ်......ဖွတ်ဖွတ် ဘွတ်....ဖပ် ဖပ် ဖပ် …..



အား....အား....အား.......အိုး.....ဟူးဟူး......အား......အား.........











အေပရယ်လ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပီတာဇော်အောင် ဒီည ပြန်မလာဘူး ဆိုတာ သိရလို့ လဇ်နဲ့ ထွက် သောက်



ကြရင် ကောင်းမလား စဉ်းစားနေတုံး လဇ်ဆီက အီးမေးလ် ဖတ်ကနဲ ပေါ်လာသည် ။ သူတို့အလုပ်မှာ



တယောက်နဲ့တယောက် အမြဲ အီးမေးလ်နဲ့ ဆက်သွယ် လုပ်ကိုင်နေကျလေ ။



( အေပရယ်လ်...ဒီညနေ ဟက်ပီးအာဝါ အချိန် မာဂရီးတား သွားသောက်ကြမလား.....)



အေပရယ်လ်လည်း အကြံတူနေတာမို့ ပြုံးလိုက်မိပြီး လဇ်ကို ( အိုကေ....သွားမယ်.....) လို့ ပြန်ပို့လိုက်



သည် ။





ရုံးမဆင်းခင် သန့်စင်ခန်းကို ၀င်ပြီး ဟိုနေရာ ဒိနေရာတွေကို သန့်ရှင်းလိုက်ရသေးသည် ။ လဇ်သည်



ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့ လက်ဇ်ဘို တိုက်ခိုက်ရေးသမား တယောက်မို့ အချိန်မရွေး နှိုက်တာ



ယက်တာတွေ လုပ်တတ်လွန်းလို့ ။



အလုပ်လည်း ဆင်းရော လဇ်နဲ့အတူ ဓါတ်လှေခါးနဲ့ ဆင်းခဲ့တဲ့အချိန် ရုံးက သန့်ရှင်းရေး ၀န်ထမ်းကြီး



က သူတို့နှစ်ယောက်ကို တပ်မက်တဲ့ အကြည့်ရိုင်းရိုင်းတွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ရုံး



တံခါးက အထွက် လဇ်ကို “ သန့်ရှင်းရေး ကောင်ကြီး၇ဲ့ အကြည့်က မင်းနဲ့ငါ့ကို စောက်ပတ်ယက်



ချင်နေတဲ့ ပုံကြီး ...” လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်မိသည် ။



လဇ်က “ ဟီး....ယောကျ်ားတွေက စိတ်ကူးနဲ့ အ၀တ်ချွတ်ကြည့်တတ်ကြသလို စိတ်နဲ့ ပြစ်မှား ( စိတ်



နဲ့ မှန်းလိုး ) တတ်ကြတယ်လေကွာ......ငါလည်း ၀န်ခံရရင်...မင်းကို ခဏခဏ စိတ်နဲ့ ပြစ်မှားမိခဲ့တယ်)



လို့ ပြောလိုက်သည် ။



လဇ်သည် အညိုရောင် ဖျော့ဖျော့ ဆံပင်တိုတို ကိုယ်လုံး အချိုးကျ လှပတဲ့ အဖြူမလေး ဖြစ်သည် ။



ယောကျ်ားသားတွေ တပ်မက်ကြပြီး “ ဒိတ် ” ထွက်ချင်လို့ ကမ်းလှမ်း ချဉ်းကပ်ကြတာ အများကြီး ဘဲ ။



သို့ပေမယ့် ဓါတ်သဘာ၀က လွဲနေပြီး လဇ်သည် စလောင်းဖုံးချင်း တီးခတ်ချင်နေတဲ့ မိန်းမချင်းမှ ကြိုက်



တဲ့ လက်စ်ဘီယန်မ တယောက် ။



သူတို့ နှစ်ယောက် စကား တပြောပြောနဲ့ လမ်းမကြီး အတိုင်း လျောက်လာကြသည် ။ သူတို့ ဦးတည်



နေတာက မက်စ်ခရို ဆိုတဲ့ စားသောက်ဆိုင် ။



တခါတလေ အရင်တုံးက ညနေပိုင်းမှာ သွားသောက်ဖူးတဲ့ ဆိုင် ။



ထောင့်ကျကျ စားပွဲ၀ိုင်းမှာ လဇ်နဲ့ သောက်ကြစားကြတာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရှိန်ရလာသည် ။



လဇ်က အေပရယ်လ်နဲ့ ခုလို ထွက်သောက်ရတာကို အရမ်း ပျော်နေသည် ။



မူးလည်း မူးလာ..ဘိုက်လည်း ပြည့်နေပြီ ဆိုတော့ ဆက် မသောက်ချင် မစားချင်တော့ဘူး ။



“ ပြန်ကြစို့....” လို့ အေပရယ်လ်က ပြောလိုက်သည် ။



“ အေပရယ်လ် . . ကားမောင်းနိုင်ရဲ့လား . . .” လို့ လဇ်က မေးသည် ။ အေပရယ်လ် ထိုင်ရာက ထ



လိုက်တဲ့အချိန် နည်းနည်း ယိုင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ။



အေပရယ်လ်က ရယ်လိုက်ပြီး “ မမောင်းနိုင်လည်း မောင်းရမှာပေါ့ လဇ်ရယ်....ယူကတော့ နေတဲ့နေရာ



က မြို့ထဲတင် ဆိုတော့ နီးတယ်လေ...ရထား နှစ်ဘူတာလောက်ဘဲ စီးရတယ် မဟုတ်လား . .” လို့ လဇ်



ကို ပြောလိုက်တော့ လဇ်က “ ယူ ကိုယ့်အခန်းမှာဘဲ ဒီည အိပ်လိုက်ပါလား....မနက်ဖန်က စနေနေ့



ဆိုတော့ အလုပ်လာစရာမှ မလိုတာ..နေမြင့်အောင် အိပ်ပြီးမှ ကိုယ်နဲ့ ဘရိတ်ဖတ်စ်ကောင်းကောင်း စား



ကြမယ်လေ..ယူ့ကားက ရုံးက ဂိုဒေါင်ထဲမှာဘဲ ဆိုတော့ စိတ်ချရတာဘဲ....” လို့ သူ့အခန်းကို လိုက်



အိပ်ဖို့ ခေါ်သည် ။



လဇ်နဲ့ လိုက်အိပ်ရင် အိပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး ။ လဇ်က ဒီအခွင့်အရေးကို ချောင်းနေတာ ။ ဒါကို စဉ်းစား



လိုက်တော့လည်း အေပရယ်လ့်စိတ်တွေ လှုပ်ရှားသွားသည် ။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားသည် ။



လဇ် ဘာတွေ လုပ်မယ် ဆိုတာ မြင်ယောင်လိုက်မိတော့ ကြက်သီးတွေလည်း ဖျန်းကနဲ ဖျန်းကနဲ ထ



ရသည် ။



“ ဟိတ်..ဘာတွေ စဉ်းစားနေလဲ ...ဘာလဲ..ယူက ကိုယ့်အခန်းက စုတ်လို့ မလိုက်ချင်တဲ့သဘောလား..”



“ အို..မဟုတ်ပါဘူး....အဲလို......လဇ်အခန်းက တအား သန့်ပါတယ်....စဉ်းစားနေတာက မနက်ဖန် မနက်



စောစော တူလေး ပီတာ အိမ်ပြန်လာရင် အေပရယ်လ့်ကို အိမ်မှာ မအိပ်တာ သူ သိသွားမယ်..သူမေး



ရင် ဘယ်လိုဖြေမလဲ..တွေးနေတာပါ . .”



“ ဘာလဲ..ယူက သူ့ကို ကြေက်နေရပြီလား....”



“ အို..မကြောက်ရပါဘူး....လျောက်တွေးနေတာပါ..ရတယ်..ရတယ်...သူ့ဆီကို မက်ဆေ့ ပို့ပြီး အေပရယ်



လ် လဇ်နဲ့ အိပ်မယ် လို့ ကြို ပြောထားလိုက်မယ်....”



“ ဒါဖြင့် ယူ လိုက်အိပ်မယ်ပေါ့...”



“ အင်း . .”





လဇ် အရမ်းပျော်သွားသည် ။







သူတို့ စားသောက်ဆိုင်က ထွက်ခဲ့ကြတော့ ရုံးကို မပြန်တော့ဘဲ မက်ထရို ( မြေအောက်ရထား )



ဘူတာရုံအောက်ကို ဆင်းလိုက်ကြသည် ။



( ၃၀ )





လဇ်ရဲ့ တိုက်ခန်းက ရှစ်ထပ်မှာ ။



ဓါတ်လှေခါးထဲမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်ထဲ ။ လဇ်က မူးမူးနဲ့ အေပရယ်လ့် ဖင်တုံးတွေကို လာကိုင်လိုက်



သည် ။



“ ဟိတ်...လဇ်....ကင်မရာ ရှိနေအုံးမယ်နော် ...”



အခုခေတ်က စီစီတီဗီ ကင်မရာတွေက နေရာအနှံ့ တပ်ထားကြတာ မဟုတ်လား ။ တော်ကြာ အင်တာ



နက်ထဲ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ထဲမှာ ကိုယ့်ပုံတွေ ပါလာမှာကို ကြောက်နေရတယ်လေ ။



လဇ်က “ မရှိနိုင်ပါဘူး...အေပရယ်လ်..” လို့ ပြောပြီး အေပရယ်လ်ရဲ့ လည်တိုင် နဲ့ ပါးတွေကိုလည်း နမ်း



သည် ။



တိန် . .



ရှစ်ထပ်ကို ရောက်သွားပြီ ။ အေပရယ်လ် လည်း ဒီလောက် ထန်နေတဲ့ လဇ်သည် အိပ်ရာထဲမှာဆို



ဘယ်လောက်တောင် ကဲလိုက်မလဲ လို့ တွေးမိလိုက်ရင်း စိတ်တွေ လှုပ်ရှားသွားသည် ။ အရင်ဆုံး ရေ



ချိုးလိုက်ဖို့လည်း စဉ်းစားလိုက်မိသည် ။





“ တနေကုန် အလုပ်ခွင်မှာ ဆိုတော့ ချွေးတွေနဲ့ကွယ်..လဇ်ရေ..ကိုယ်တော့



ရေမိုးချိုးလိုက်ချင်တာဘဲကွယ်...” လို့လဇ်ကို ပြောလိုက်တော့ လဇ်က “ အော့ဖ်ကော့စ်.....ချိုးရမှာပေါ့..



ဒို့နှစ်ယောက် အတူတူ ချိုးကြမယ်လေ . .” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။



အမလေး . . လင်္ဇရဲ့ အကြိုက် ဖြစ်သွားပါလား ။



သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲမှာ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်အစားတွေကို တခုမကျန် အကုန်လုံး ချွတ်ပစ်



လိုက်ကြသည် ။ လဇ်သည် တပ်မက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အေပရယ်လ့် တကိုယ်လုံးကို ငေးစိုက်ကြည့်



နေသည် ။



“ အရမ်း လှတာဘဲ အေပရယ်လ်ရယ်..ကိုယ်တော့ ယူ့တူလေး ပီတာကို အရမ်း မနာလို ဖြစ်မိတာဘဲ ”



လို့ ပြောရင်း ရေချိုးခန်းထဲ အ၀င်မှာထဲက တအားဖက်ပြီး နမ်းလေတော့သည် ။





ကြွေရေကန်ခွက်ထဲမှာ ဆပ်ပြာပူပေါင်းတွေနဲ့ ရေစိမ် ချိုးကြတဲ့အချိန် လဇ်သည် အေပရယ်လ့်ကို ကျ



ကျနန ကိုင်တွယ် ဆော့ကစားလေသည် ။ အေပရယ်လ်လည်း လဇ်ရဲ့ အနမ်း အစုတ် လျာချင်း ကစား



ပေးတာတွေကို ရင်ဖိုစွာ ခံယူနေမိသည် ။ လဇ်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကလည်း သူမရဲ့ နို့သီးခေါင်းဖုလေး



တွေကို ဆွဲလိုက် ချေလိုက် လုပ်ပေးရုံမက တခါတခါ ပါးစပ်နဲ့ စို့ပေး လျာနဲ့ သိမ်းယက်ပေးသည် ။





ရေချိုးရင်း ကိုင်တွယ် နှိုက်ကစား ပြီးတဲ့နောက် ကုတင်ပေါ်က ထူထဲတဲ့ ရေမြုပ်မွေ့ယာကြီးပေါ်ကို



ရောက်သွားကြတော့ လဇ်သည် အေပရယ်လ့် ပေါင်ကြားထဲကို ခေါင်းထိုးသွင်းပြီး စောက်ဖုတ်ကို နမ်း



လိုက် ယက်လိုက်နဲ့ ထပ်ပြီး ဆွပေးပြန်တော့ အေပရယ်လ်လည်း တအားထန်လာရသည် ။ စောက်ဖုတ်



ကလည်း တအားကို ယားလွန်းပြီး အလိုးခံချင်စိ်တ်တွေက တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်ရတော့ မရှက်နိုင်တော့



ဘဲ လဇ်ကို လိုးပေးမလား လို့ မေးမိသည် ။ လဇ်ကလည်း “ လိုးပေးမှာပေါ့..မင်းကို ငါက လိုးချင်နေ



တာ ကြာပြီ..” လို့ ပြန်ပြောရင်း ကုတင်အောက်ဲက ဘူးကြီးတဘူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။





ဘူးကြီးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ရာဘာနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ယောကျ်ား လီးအတုချောင်းကြီးတချောင်းကို တွေ့



လိုက်ရသည် ။ အေပရယ်လ်မှာလည်း တကိုယ်တည်း အပျိုကြီး ဘ၀နဲ့ နေလာခဲ့တော့ ရာဘာလီးအတု



က သူမအတွက် မဆန်းတော့ပါ ။





လဇ်က ခါးပတ်သိုင်းကြိုးနဲ့ လီးအတုကြီးကို သူမ ပေါင်ကြားမှာ တပ်ဆင် ချည်နှောင်လိုက်သည် ။ ပြီး



တော့ အေ၀ိုင်ဂျယ်လီ ဆိုတာကို လီးတုကြီးမှာ ကျကျနန သုတ်လိမ်းလိုက်သည် ။ အေပရယ်လ်ရဲ့



စောက်ဖုတ်ကတော့ အရည်တွေနဲ့ စိုစိုရွှဲနေလို့ ဘာမှ သုတ်လိမ်းစရာ မလိုတော့ဘူး ။



လဇ်ရဲ့ လီးအတုကြီးနဲ့ လိုးပေးတာကို မျက်လုံးလေး မှိတ်ခါ ခံယူနေရင်း အေပရယ်လ်သည် ပီတာဇော်



အောင် လိုးပေးတာအပြင် တခြားနည်းနဲ့ ကာမ အရသာကို ခံစားရယူရတာကို ကျေနပ်မိသွားသည် ။





အေပရယ်လ် တယောက် ပြီးသွားတဲ့အထိ ဆက်တိုက် ဖိဖိဆောင့်ပေးတဲ့နောက် အေပရယ်လ်ကလည်း



“ လဇ်...ယူ့ကိုလည်း ကိုယ် လိုးပေးရမလား...” လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ လဇ်လည်း သူမလည်း စောက်



ဖုတ် အရမ်း ယားနေသည်...လိုးပေးပါ...လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တဲ့အတွက် အေပရယ်လ်လည်း ခါးပတ်ပြောင်း



ပတ်ပြီး လဇ်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို လီးအတုကြီးနဲ့ တအား ဆောင့်ဆောင့် လိုးထည့်ပေးရလေသည် ။



အပြန်အလှန် လိုးပွဲကြီး ပြီးသွားလို့ ဘေးချင်းယှဉ်ရက် လှဲအိပ် အနားယူနေမိကြတော့ လဇ်လည်း သူမ



နဲ့ အေပရယ်လ်သည် အခုတော့ ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ ဆက်ဆံရေး ဖြစ်သွားပြီမို့ အရမ်းကျေနပ် ပျော်မိ



သည် လို့ ပြောလိုက်သည် ။



( ၃၁ )







ဂျိုင်းရင့်ကုန်စုံဆိုင်ကြီးထဲက ဆူရှီဆိုင်လေး





မြတ်နိုးေ၀သည် လိပ်ပြီးသား ဆူရှီလိပ်တွေကို ဓါးနဲ့ အတုံးလေးတွေ ဖြတ်လိုက်ပြီး ဘူးလေးတွေထဲကို



သေသေသပ်သပ်နဲ့ ထည့်နေရင်း ကိုပီတာဇော်အောင်များ ဖုန်းဆက်ခေါ်တော့မလား ဆိုပြီး မျှော်နေ



မိသည် ။ သူက ဒီနေ့ မြတ်နိုးေ၀နဲ့ ထမင်းထွက်စားမည် လို့ ပြောထားသည် ။



ခုထိ မခေါ်သေးဘူး ။ ဟွန်း....စောင့်မျှော်ရတဲ့သူက မောလှပြီ ။





ဆူရှီဘူးတွေကို မှန်ပုံးထဲကို ထည့်လိုက်တဲ့အချိန် ဖုန်းမြည်လာသည် ။



အို...သူခေါ်ပြီ ။



“ ဟယ်လို..မြတ်နိုးေ၀ပါ . . .”



“ ဟေး..မြတ်နိုး....ထမင်းသွားစားကြမလား . . ”



“ ဟုတ်..ကိုပီတာ....မြတ်နိုးလည်း ခုဘဲ အလုပ်ပြီးသွားတယ်....လာခဲ့လေ..စောင့်နေမယ်....”



“ အိုကေ..ငါးမိနစ် အတွင်း ရောက်လာမယ် . . .”



မြတ်နိုးေ၀လည်း ဆူရှီလိပ်တဲ့ နေရာကို သေသေချာချာ ရှင်းလိုက်ပြီး လက်သွားဆေးလိုက်သည် ။



ဆူရှီလုပ်တဲ့အချိန် ၀တ်တဲ့ အဖြူရောင် ကုတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီးတဲ့အချိန် ပီတာဇော်အောင်



ရောက်လာသည် ။



“ ဟာ...ကိုပီတာ.....”



“ မြတ်နိုး..ဘယ်ဆိုင် စားချင်လဲ . . ”



ပီတာဇော်အောင်သည် ပိုလို စပို့ရှပ် မီးခိုးရောင် ဘောင်းဘီအနက် ရှူးအနက်နဲ့ လက်မှာက သားရေကြိုး



နဲ့ ရွှေရောင် နာရီပြားလေးကို ပတ်ထားသည် ။ နောက်လက်တဖက်မှာက ရွှေဟန်းချိန်းလေးနဲ့ ။



“ ကိုပီတာ့သဘော..မြတ်နိုးက ဘာဖြစ်ဖြစ် စားတယ် . .”



ပီတာဇော်အောင်က မြတ်နိုးေ၀ကို ဒေါ်လေးနဲ့ သွားစားဖူးတဲ့ စားသောက်ဆိုင် တဆိုင်ကို ခေါ်သွား



သည် ။ ရောက်လို့ ၀င်တာနဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ သူဌေးတွေ စားတဲ့ ဆိုင်တဆိုင်မှန်း မြတ်နိုးေ၀ သိလိုက်သည်



။ စားပွဲထိုး ၀န်ထမ်းတွေကလည်း သားသားနားနား ၀တ််ထားသည် ။



တီဗီ အချက်အပြုတ် အစီအစဉ်မှာ တွေ့ဖူးတဲ့ နံမည်ကျော် အချက်ပညာရှင် မိန်းမ တယောက်ရဲ့ ဆိုင်



ဖြစ်နေသည် ။ ဆံပင်ရွှေရောင်နဲ့ ဒီမိန်းမက ဟင်းပွဲတွေကို ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင် ပေးသည် ။



အရသာကောင်းသလို ပြင်ဆင်တဲ့ ဒီဇိုင်းတွေက လှသည် ။



ပီတာဇော်အောင်က စားပြီးရင် ရုပ်ရှင် ၀င်ကြည့်မလား လို့ မေးသည် ။ မြတ်နိုးေ၀လည်း သူ့အခေါ်ကို



စောင့်နေတာ ဆိုတော့ “ ကိုပီတာ့သဘော...” လို့ ဖြေလိုက်သည် ။



ကိုယ့်တိုင်းပြည် မဟုတ်တဲ့ ဒီနေရာမှာ တယောက်ထဲ အထီးကျန်ဆန်နေတဲ့ မြတ်နိုးေ၀သည် အဖေါ်



လိုနေတာ အမှန်ဘဲလေ ။



မုန်လာဥဝါကို ပန်းပွင့်လေးတွေလို လှီးဖြတ် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အလယ်မှာ အညိုရောင် အချို၇ည် ဆမ်း



ထားတဲ့ ရေဘ၀ဲကင်တုံးကလေးကို မြတ်နိုးေ၀ အတွက် ပီတာဇော်အောင်က မှာပေးသည် ။ ပြီးတော့



ထီးကလေး တပ်ထားတဲ့ ဖရဲသီးနဲ့ ဗော့ဒ်ဂါ ဖျော်ရည်ကိုလည်း မှာတိုက်သည် ။



အမှန်တကယ်ဘဲ ပျော်မိသည် ။ ရင်လည်း ခုံသည် ။



မနီးမေ၀းက ရုပ်ရှင်ရုံမှာ “ အိုးရှင်းအိပ်” ဆိုတဲ့ မိန်းမတွေ စုပေါင်းပြီး စိန်ဘယက်ကြီးကို ခိုးတဲ့ ရုပ်ရှင်



ကားကို ၀င်ကြည့်ကြသည် ။ ပီတာဇော်အောင်က ပေါက်ပေါက်ဆုပ်နဲ့ ကိုကာကိုလာ



သွား၀ယ်လာပေးသည် ။ သူ့ဂရုစိုက်မှုတွေကို မြတ်နိုး သာယာမိသည် ။ ကျေနပ် ကြည်နူးမိသည် ။



ရုပ်ရှင်ရုံက အထွက် သူနဲ့ ပန်းခြံလေး တခုထဲမှာ လမ်းလျောက်ကြသည် ။



ပီတာဇော်အောင်က မြတ်နိုးေ၀ကို ချစ်စကားပြောသည် ။ ရှေးရှေးခေတ်ကလို စဉ်းစားပါရစေအုံး....အဖြေ



ပေးဖို့ စောင့်ပါအုံးလို့ မပြောတော့တဲ့ ခေတ်ပါ ။



“ ကိုပီတာ့ကို မြတ်နိုးလည်း ချစ်တယ်....”လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။





ပီတာဇော်အောင်က ၀က်သစ်ချပင်အိုကြီး အောက်က ခုံတန်းလေးမှာ မြတ်နိုးေ၀ကို နမ်းလိုက်သည် ။



သူ့အနမ်းတွေက ရင်ကို တုန်ခါစေသလား ။ အေးမြစေသလား ။ မြတ်နိုးေ၀ စဉ်းစားချိန် မရဘူး ။



အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည် ။





သူက မြတ်နိုးေ၀ကို အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်ပို့ပေးသည် ။



မြတ်နိုးေ၀ ချစ်သူ ရသွားပြီ ။



( ၃၂ )





လဇ်သည် တညလုံး အေပရယ်လ့်ကို အနားမပေး ။ သူက လာလာဆွတော့လည်း အေပရယ်လ်ရဲ့



စိတ်တွေက ပြန်ထကြွသည် ။ ရာဘာလီး အတုချောင်းကြီးနဲ့ မိုးအလင်း “ လင်းဆွဲ ” ဆွဲလိုက်သေး



သည် ။



သူနေတဲ့ ကွန်ဒိုတိုက် နားက “ ဟောင်ကောင် ဒိုင်နက်စ်တီး ဒင်ဆမ်း ” ဆိုင်မှာ ဘရိတ်ဖတ်စ် ကျွေး



သည် ။



ဒင်ဆမ်းလှည်းကလေးတွေဆီက ၀က်သားပေါင်း ပေါက်စီ ပေါင်မုန့်အသားသွတ် အမျိုးမျိုးကို လဇ်က



အေပရယ်လ့်အတွက် ဆိုပြီး ဆွဲယူပြီး ကျွေးသည် ။



ဒင်ဆမ်းစားနေတုံး တူလေး ပီတာကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်သည် ။ ပီတာ အိပ်ပျော်နေသည် ထင်သည် ။



ဖုန်း မကိုင်ဘူး ။



လဇ် ကြမ်းထားလို့ အေပရယ်လ်ရဲ့ မိန်းမကိုယ်ရော နောက်ဖက်ပေါက်ရော နာကျင် ကြိမ်းစပ်နေသည် ။



ပြန်ချင်ပြီ ။



ဒင်ဆမ်းဆိုင်ကနေ ရုံးကို တန်းသွားလိုက်သည် ။



စနေနေ့မို့ ရုံးမှာ လုံခြုံရေး အစောင့်ဘဲ ရှိနေသည် ။ ရုံးကြီးရဲ့ ဧည့်ခန်းကြီး ဘေးက ဓါတ်လှေခါးက



နေ ကား ဂိုဒေါင်ထဲကို ဆင်းလိုက်သည် ။ အေပရယ်လ့်ကား တစီးထဲ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ရှိနေသည် ။



လဇ်က အေပရယ်လ့်ကို ပြန်မလွှတ်ချင်သေးဘူး ။ သူ့တိုက်ခန်းကို ပြန်သွားပြီး တကြောင်းလောက်



ထပ်ဆွဲချင်သည် ။





လဇ်သည် တကယ့် အချစ်ကြမ်းသမားဘဲ ။ ချစ်လို့ကို မ၀နိုင်ပါလား ။



အေပရယ်လ်လည်း “ မောပြီ...နောက်မှ...” လို့ ငြင်းဆန်မိရသည် ။



အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ပီတာ မရောက်သေးဘူး ။



ကြည့်ရတာ ကောင်မလေး တယောက်ယောက်နဲ့ သွားအိပ်တာဘဲ ဖြစ်မည် ။ ကိုဗညားကို သူ ခင်မင်



ပေမယ့် ကိုဗညားအခန်းမှာ သွားအိပ်ရလောက်အောင် မရင်းနှီးကြဘူး ထင်တာဘဲ ။



အေပရယ်လ်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလိုလို တကိုယ်လုံး နာကျင် နေသလိုလို ခံစားရတာနဲ့ ရေချိုးပစ်



လိုက်ချင်သည် ။



ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို အကုန်လုံး ချွတ်ချပစ်လိုက်ပြီး ေ၇ချိုးခန်းထဲကို လှမ်း ၀င်လိုက်သည် ။



တညလုံး လဇ်နဲ့ ကာမ ခရီးကြမ်းကို ပျော်ပျော်ကြီး လွှင့်ခဲ့ကြတာကို ပြန် မြင်ယောင် စဉ်းစားမိပြန်



ရင်း ပြုံးမိသည် ။ လဇ်သည် တကယ့်ကို အစွမ်းကုန် နမ်းတာ စုတ်တာ ယက်တာ ။



မိန်းမကိုယ်က နည်းနည်း နာသလိုလို စပ်သလိုလိုနဲ့ ။ ရင်သားတွေလည်း အဲလိုဘဲ ။ လဇ်ရဲ့ လက်



ချက်တွေလေ ။



ရေပန်းကို ဖွင့်လိုက်သည် ။ ရေပူက ချက်ချင်းကြီး မလာတတ် ။ တမိနစ်လောက် ကြာမှ ပူလာလို့



သွားတိုက်ရင်း စောင့်လိုက်ပြီး ရေပူတာနဲ့ ရေပန်းအောက်ထဲကို ၀င်ရပ်လိုက်သည် ။



ခေါင်းလျော်ရည်ဘူးကို လှမ်းယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရေချိုးခန်း အပေါက်ဆီက လူရိပ်လိုလို မြင်လိုက်



သည် ။



သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိ ။



စိတ်ထဲမှာတော့ ထိတ်သွားသည် ။ လူတယောက်ယောက်များ အိမ်ထဲကို ၀င်လာသလား ဆိုတဲ့ စိုး



ရိမ်စိတ်နဲ့ ။



“ ဒေါ်လေး . . . ”



“ ဟယ်..ကြည့်စမ်း..ဒီကောင်လေး..တော်တော် နောက်တယ်...ဒါကြောင့် လူရိပ် မြင်လိုက်ပါတယ် လို့ ”



ပီတာဇော်အောင်သည် ရေပန်းအောက်က ဒေါ်လေးဆီကို ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ လျောက်သွားလိုက်သည် ။



အို..သူ..သူလည်း ကိုယ်တုံးလုံးကြီးနဲ့ ။



သူ့ပေါင်ကြားက လက်နက်က တွဲလောင်းကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ။



နည်းတဲ့ ထိပ်ဖူးလုံးကြီး မဟုတ်ဘူး ..။



ဒါကြီးနဲ့ အေပရယ်လ့်ကို ထိုးဆောင့်ပေးနေတာလေ....ခိခိ...။



“ ဟိတ်...ဘာလာလုပ်တာလဲ....ကောင်လေး . .”



“ ဒေါ်လေးနဲ့ ရေ အတူတူ ချိုးချင်လို့ပေါ့.....”



“ မသိရင် ခက်မယ်...ပီတာရယ်...ရေချိုးချင်တာလား...ဟိုဟာ လုပ်ချင်တာလား....”



“ ဒေါ်လေး စောက်ဖုတ်ကို ယက်ချင်တယ်ဗျာ...”



ပြောပြောဆိုဆို ပီတာဇော်အောင်က ဒေါ်လေးရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပေါင်တန်တွေ ကြားထဲကို ခေါင်း



အပ်လိုက်ရင်း မို့ဖေါင်းဖေါင်း မိန်းမကိုယ်ကို နမ်းရှုံ့ပါတော့သည် ။



“ အိုကွယ်....ဟိတ်....အာ.....ဟင်း.....အ.....အား.....”



ဒေါ်လေးရဲ့ ပေါင်ကြားက အကွဲကြောင်းကြီးကို လျာနဲ့ ဖိဖိယက်နေပြီ ။ ဒေါ်လေးရဲ့ ပါးစပ်က မပီမသ



အသံတွေ မျိုးစုံအောင် ထွက်နေသည် ။ သိနေသည် ။ ဒီကောင်လေး သူမကို ကုတင်ပေါ်ကို ဆွဲခေါ်



ပြီး လိုးတော့မယ် ဆိုတာ ။



သူ့လျာက အတွင်းထဲကို အတင်းကြီး တိုး၀င်ဖို့ ကြိုးစားနေသည် ။



“ အား.....အား.....အား.......ပီတာရယ်.....ဒေါ်လေးကို မနေတတ်အောင် လုပ်နေတော့တာဘဲ.....”



ပီတာဇော်အောင်သည် စောက်ဖုတ်ကို အမျိုးမျိုး ကလိလိုက် ယက်လိုက် လျာနဲ့ ထိုးလိုက် လုပ်နေရာ



က နေ ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ရဲ့ ဖင်တုံးကြီးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး စအိုပေါက်လေးကို



လျာနဲ့ ယက်လိုက်ပြန်သည် ။



“ အို...အား....အား.........ဟင့်........ပီတာ...ပီတာ.......တော်....တော်ပြီ...ဒေါ်လေး စိတ်တွေ တအား ကြွနေ



ပြီ . . .ကုတင်ပေါ်ကို သွားကြစို့နော် . . .”



ဒေါ်လေး ကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါကြီးနဲ့ ရေသုတ်ပေးရင်း ဒေါ်လေးရဲ့ ရွှေရင်ဖြိုးဖြိုးတွေကို ပီတာဇေ်အောင်



နမ်းလိုက်စို့လိုက် လုပ်နေပြန်လို့ ဒေါ်လေးလည်း စိတ်တွေ ပိုပိုကြွလာရပြီး ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လက်



နက်ကြီးကို တအား စုတ်ပါတော့သည် ။ ပီတာဇော်အောင်ကလည်း ဒေါ်လေးရဲ့ မိန်းမကိုယ်ထဲကို သူ့



လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းပူးနဲ့ ထိုးဆွ ကလိပေးနေသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ လျာက သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လိင်တန်ထိပ်ကို ေ၀့၀ိုက် လှည့်ပတ်



ကစားပေးနေလို့ ပီတာဇော်အောင်လည်း အရသာထူးနေသည် ။ ဒေါ်လေးသည်လည်း အတွေ့အကြုံရ



လာတော့ ပုလွေ ပိုပြီး ကောင်းလာသည် လို့ သူသိလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးက သိပ်ကြာကြာ မမှုတ်ပေးဘူး ။ တအားယားနေပြီ တဲ့ ။ လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ “ လိုးပေး”



လို့ ပြောသည် .. ။





ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ စိတ်တိုင်းကျ လိုးလိုက်ကြတာ တဖန်းဖန်း တဖွတ်ဖွတ်ဘဲ ။





အစားဆင်းစားလိုက်ကြ ပြန်တက်ပြီး လိုးလိုက်ကြနဲ့ ဒီ ပိတ်ရက်တွေမှာ ဒေါ်လေးနဲ့ ပီတာဇော်အောင်တို့



တ၀ကြီး လိုးဖြစ်လိုက်ကြသည် ။



( ၃၃ )









မနက် ကိုးနာရီ



ဂျိုင်းရင့်စတိုးဆိုင်ကြီးထဲမှာ လူသိပ် မရှိဘူး ။





မြတ်နိုးေ၀သည် မနက် အစောကြီးထဲက လာပြီး ဆူရှီတွေ လိပ်သည် ။ ဘူးတွေကို မှန်ပုံးထဲ ထည့်နေတဲ့အချိန် ပီတာဇော်အောင် ဆီက ဖုန်းလာသည် ။



သူ မြတ်နိုးကို လာခေါ်ပြီ ထင်သည် ။





( ဟယ်လို...ကိုပီတာ လား.....)



( ဟုတ်တယ်..မြတ်နိုး...ကိုယ် ဆိုင် အပြင်မှာ ရောက်နေပြီ . . .အထဲ၀င်ခဲ့ရမလား..)



( မ၀င်နဲ့တော့..မြတ်နိုး ထွက်လာခဲ့မယ် . . )



မြတ်နိုးလည်း သူနဲ့ဒီနေ့လည်း ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်အုံးမလဲ ဆိုတာကို တွေးပြီး ရင်တွေ တအားခုံနေသည် ။ စိတ်တွေ အရမ်း လှုပ်ရှားသည် ။



ဒါပေမယ့် သူနဲ့ တွေ့ဘဲ တွေ့ချင်နေမိသည် ။





မနေ့ကလည်း သူနဲ့ တွေ့ပြီးပြီ ။



မနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့မှာ သူ့ဆီက ဖုန်းလာမလား လို့ မျေျာ်နေမိပေမယ့် မလာလို့ သူ့ဆီကို မြတ်နိုး ဖုန်းခေါ်လိုက်မိသည် ။ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘဲ မိန်းမ တယောက်



ကိုင်သည် ။



ပီတာနဲ့ ပြောချင်လို့လား လို့ အင်္ဂလိပ်လို ပြောသည် ။ မြတ်နိုးက ဟုတ်တယ် လို့ ဖြေလိုက်သည် ။ ဒီမိန်းမက သူက ပီတာရဲ့ အဒေါ်ပါ ခဏ ကိုင်ထားနော် လို့



ပြောပြီး ကိုပီတာ့ကို ခေါ်ပေးသည် ။



ကိုပီတာကို မြတ်နိုးလည်း ( ဘာလို့ ဖုန်းမခေါ်တာလဲ ) လို့ မေးလိုက်သည် ။ ကိုပီတာက အိမ်မှာ အလုပ်တွေ များနေလို့ မခေါ်ဖြစ်တာ..မြတ်နိုးကို အရမ်း



သတိရတယ်... လို့ ပြောသည် ။



မြတ်နိုးလည်း ( သတိရလို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်တာ ..ဒါဘဲ ) လို့ ပြောလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ချလိုက်သည် ။



ချစ်သူ ဖြစ်ဖြစ်ချင်း အချိန်မှာ ချစ်သူနဲ့ လူချင်း မတွေ့တောင် ဖုန်းနဲ့တော့ စကားပြောချင်တာပေါ့ ။



ကိုပီတာက ချက်ချင်းဘဲ ပြန်ခေါ်သည် ။



( ဘာလို့ ဖုန်းချလိုက်တာလဲ မြတ်နိုးရယ် . . . ) လို့ ပြောသည် ။



မြတ်နိုးလည်း ( မသိဘူး...) လို့ ဖြေလိုက်သည် ။



( စိတ်ကောက်တာလား..) လို့ သူက မေးသည် ။ ( မဟုတ်ပါဘူး....ကိုပီတာ မအားမှာစိုးလို့ပါ ) လို့ မြတ်နိုးက ပြောလိုက်သည် ။



( အားတယ်..ကိုယ် အခု မြတ်နိုးကို လာခေါ်မယ်...ရလား..အားလား....) လို့ သူက မေးသည် ။



မြတ်နိုးလည်း ( အင်း...) လို့ဘဲ ဖြေလိုက်သည် ။



( အခုဘဲ ထွက်ခဲ့မယ်....အောက်ကို ရောက်ရင် ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်နော်....) လို့ သူက ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ကြသည် ။





မြတ်နိုးလည်း ချက်ချင်းဘဲ နည်းနည်း အလှပြင်ပြီး သူ့အလာကို စောင့်လိုက်သည် ။



သူ ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့ မြတ်နိုးလည်း တိုက်ပေါ်က ဆင်းသွားလိုက်သည် ။



အ၀င်ပေါက် ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်ထားတဲ့ သူ့ကားဆီကို မြတ်နိုး လျောက်သွားလိုက်သည် ။



သူက စွပ်ကြယ်လက်ပြတ် အနက်ရောင်နဲ့ နေကာမျက်မှန် အနက်နဲ့ ..ခပ်မိုက်မိုက် ပုံစံ နဲ့ ပြုံးပြနေသည် ။



မြတ်နိုး သူ့ကားပေါ်ကို တက်လိုက်သည် ။





( မြတ်နိုးက အရမ်း လှတာဘဲ...) လို့ သူက ပြောပြီး ကားမမောင်းတဲ့ လက်တဖက်နဲ့ မြတ်နိုး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။



( ဟင်..မြတ်နိုးရဲ့ လက်ကလေးက အေးစက်နေတာဘဲ . . .) လို့ သူက ပြောလိုက်သည် ။





ကားထဲ တတီတီ မြည်လို့ သူက ( အိုး..မြတ်နိုး...ခါးပတ် ပတ်လိုက်အုံး..) လို့ ပြောလိုက်လို့ မြတ်နိုးလည်း စိတ်တွေ ှုပ်ရှားပြီး ခါးပတ် မပတ်မိတာကို



သတိထားမိသည် ။



( ဆောရီး...) လို့ ပြောပြီး ခါးပတ်ကို ဆွဲပတ်လိုက်သည် ။



( မြတ်နိုး ညနေစာ မစားရသေးဘူး မဟုတ်လား . . .) လို့ သူက မေးသည် ။



( မစားရသေးဘူး...)



( ဘာစားချင်လဲ . . .)



( ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် . . . )



မြတ်နိုးက အစား စားချင်တာမှ မဟုတ်တာ ။ သူနဲ့တွေ့ချင်တာ ။ သူနဲ့ အတူတူ နေချင်တာ ။



( ရာမင်း ခေါက်ဆွဲ သွားစားရအောင် . . မြတ်နိုး စားဘူးလား . . .)



( ဟင့်အင်း...စားဖူးဘူး . . .)



သူ ခေါ်သွားတဲ့ဆိုင်လေးက ဂျပန်အစားအစာတွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်လေး ။ ဒါပေမယ့် ဆိုင်ရင်ရော အလုပ်သမား ၀န်ထမ်းတွေရော အားလုံးက ကိုရီးယား လူမျိုးတွေ ။



အရည်ပျစ်ပျစ်နဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က ကြက်ဥပြုတ် တလုံး . .၀က်သားသုံးထပ်သား အပြားတပြားနဲ့ ကျွတ်နေအောင် ကြော်ထားတဲ့ မှိုပွင့်ကြီး တပွင့် ပါသည် ။



အရသာက တော်တော် ကောင်းသည် ။



( အရမ်းချစ်တာဘဲ မြတ်နိုးရယ် . . .) ဆိုတာကို သူ ခဏ ခဏ ပြောသလို ( ကိုပီတာ ) လို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့ကွာ..ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီဘဲ.....လို့လည်း ပြောသည် ။





မြတ်နိုးလည်း ( ဘယ်လို ခေါ်စေချင်လို့လဲ....ပြောလေ . . .) လို့ သူ့ကို မေးလိုက်သည် ။



သူက ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ ( ကိုကို....လို့ ခေါ်....) လို့ ပြောလိုက်သည် ။



သူ့ကို ကိုကို လို့ ခေါ်ဖြစ်သွားသည် ။



သူကလည်း မြတ်နိုးကို ( ချစ်လေး ) လို့ ပြောင်းခေါ်လိုက်သည် ။



ရာမင်း ခေါက်ဆွဲ စားကြပြီးတော့ ပန်းခြံကြီး တခုထဲမှာ သွားထိုင်ကြသည် ။ ( ချစ်လေးရယ်..ကိုကို သိပ် ချစ်တာဘဲ......) လို့ သူ ပြောပြီး မြတ်နိုးကို နမ်းသည် ။



စစချင်း နဖူးနဲ့ ပါး မေးစိ လည်ပင်းတွေကို သူ နမ်းသည် ။ နောက်တော့ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းသည် ။ စုတ်သည် လို့ ပြောရင် ပို မှန်သည် ။



မြတ်နိုး သူ့ကို ပြန်ဖက်ထားမိသည် ။ ရင်တွေ ခုံတာ အရမ်းဘဲ ။





ညက တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်ဘူး ။ သူနဲ့ ဖက်ခဲ့တာ နမ်းခဲ့တာတွေကို ပြန် သတိရနေမိလို့ ။ သူက ( ချစ်လေး . .. ပြန်နမ်းလေ . . ) လို့ ပြောလို့ မြတ်နိုးလည်း



သူ့ပါးတဖက်ကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းလိုက်သည် ။ သူက အဲလို နမ်းခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး....ဆိုပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းဖို့ လက်နဲ့ ပြသည် ။



မြတ်နိုးလည်း သူ့ကို နမ်းလိုက်သည် ။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ။





အင်း..ဒီနေ့လည်း ဘာတွေ ထပ် ဖြစ်အုံးမလဲ မသိဘူး ။



သူခေါ်ရာကိုတော့ လိုက်ခဲ့မိပြန်ပြီ ။





မနက်စောသေးတော့ အခုအချိန်က ဘရိတ်ဖတ်စ် စားတဲ့ အချိန် ။ သူနဲ့ မြတ်နိုးတို့ သိပ် မေ၀းတဲ့ ( အိုင်ဟော့ပ် ) I HOP ဆိုတဲ့ဆိုင်မှာ ပေါင်မုန့်မီးကင်



ကြက်ဥမွှေကြော် ၀က်ပေါင်ခြောက် နဲ့ ကော်ဖီပူပူ တအိုးနဲ့ ထိုင် စားသောက်ကြသည် ။





( ချစ်လေးတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ ကိုကို . . .) လို့ မေးလိုက်တော့ သူက ( ကိုကိုတို့ အိမ်ကို ...) လို့ ပြောလိုက်လို့ မြတ်နိုးလည်း အံ့သြသွားသည် ။



( ဟင်..ကောင်းပါ့မလား..ကိုကို...ကိုကို့ဒေါ်လေး ရှိတယ် မဟုတ်လား....) လို့ မေးလိုက်တော့ သူက ( ဒေါ်လေး..အလုပ်သွားပြီ..ချစ်လေး . . အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ



မရှိနေဘူး . . .) လို့ ဖြေလိုက်သည် ။





သူ့ဒေါ်လေးနဲ့ သူ နှစ်ယောက်ထဲ နေတဲ့ အိမ်မှာ သူ့ဒေါ်လေး မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ သူနဲ့ မြတ်နိုး



နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ပေါ့ ..။





အင်း...သူက အနည်းဆုံး ဖက်တာ နမ်းတာတွေတော့ လုပ်မှာဘဲ ။



မြတ်နိုး ရင်တွေ တအား အခုံမြန်နေသည် ။ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ အတွက် စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေရသည် ။



( ၃၄ )





အပျိုစင်ရဲ့ရင်ခုံသံ





ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ကားလေးသည် တောင်ကုန်းလေး ပေါ်ကို ထိုးတက်လိုက်ပြီး ကားဂိုဒေါင်တွေရဲ့အရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တော့ မြတ်နိုးေ၀လည်း သန့်ရှင်း သပ်ရပ်တဲ့



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ဒေါ်လေးအေပရယ်လ်ရဲ့ အိမ်ကြီးကို လိုက်ကြည့်နေမိသည် ။



( အိမ် ရောက်ပြီ...ချစ်လေး . . .)



ပီတာဇော်အောင်က ကားပေါ်က အမြန်ဆင်းလိုက်ပြီး မြတ်နိုးေ၀ဖက်က ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးသည် ။



( လာ..ချစ်လေး..ကိုကိုတို့ အိမ်ထဲကို ၀င်ကြမယ် . . .)



မြတ်နိုးေ၀ ဒူးတွေ တုန်နေသလိုဘဲ ။ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လှုပ်ရှားနေတဲ့ စိတ်နဲ့ အိမ်ထဲကို လိုက်၀င်သွားရသည် ။



ပီတာဇော်အောင်က အိမ်ကြီးကို လိုက်ပြသည် ။ ဧည့်ခန်း နှစ်ခန်းနဲ့ အိမ်ကြီး ။ ထမင်းစားခန်းကြီးကလည်း တော်တော် ကျယ်သည် ။ မီးဖိုခန်းကလည်း ကျယ်သည် ။



ကြီးမားတဲ့ အခန်းကြီးတွေကို မြတ်နိုးေ၀ တအံ့တသြ လိုက်ကြည့်နေသည် ။





( အပေါ်ထပ်ကို တက်ကြရအောင်...ချစ်လေး . . .) လို့ပီတာဇော်အောင်က ပြောလိုက်သည် ။ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်အပေါ်ထပ်ကို လှေခါးကြီးကနေ



တက်သွားကြသည် ။





ပီတာဇော်အောင်က သူနေတဲ့ အခန်းကို ခေါ်သွားသည် ။



တယောက်အိပ် ကုတင် တလုံးရယ်....ကွန်ပြူတာ ထားတဲ့ စာကြည့်စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင် တလုံးရယ်



ဘဲ ရှိသည် ။





ပီတာဇော်အောင်က မြတ်နိုးေ၀ကို သူ့အကြောင်းတွေ ပြောပြရင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကြသည် ။



( ကိုကိုလေ...ချစ်လေးကို အရမ်း ချစ်တယ်ကွာ..ချစ်လေးရော ကိုကို့ကို ချစ်လား....)





ဖက်လိုက်ရင်း မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်တော့ မြတ်နိုးေ၀လည်း “ ချစ်တယ်..



ကိုကို...” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။





( ချစ်ရင် ...နမ်း . .) ဆိုပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို ရှေ့တိုးပေးလိုက်ပေမယ့် မြတ်နိုးေ၀လည်း သူ့ကို စနမ်းရ



မှာကို ရှက်သလို ဖြစ်မိလို့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ပြုံးနေတော့ သူက အတင်းဘဲ တိုးကပ်ပြီး မြတ်နိုးေ၀ရဲ့



နှုတ်ခမ်းတွေကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ဖိကပ်ပြီး စုတ်သည် ။





မြတ်နိုးေ၀လည်း သူ ဖက်သလို ပြန်ဖက် သူစုတ်သလို ပြန်စုတ်ပစ်လိုက်သည် ။ သူ့လက်တွေက မြတ်



နိုးေ၀ရဲ့ ကိုယ်လုံးတွေ အပေါ်မှာ သွက်သွက်လေး ရွေ့လျားနေသည် ။ ကိုင်တယ်လို့ ပြောမလား ။



ပွတ်တယ်လို့ ပြောမလား ။ မြွေတကောင်လိုဘဲ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ပေါင်တန်တွေပေါ်မှာရော ။



စိတ်တွေက လှုပ်ရှားရာက ထကြွလာသည် ။ မီးတောင်တတောင် ပေါက်ကွဲခါနီး အချိန်လို ဖြစ်လာသည်။



ဆူကြွပြင်းထန်လာတဲ့ ကာမစိတ်တွေကြောင့် မြတ်နိုးေ၀သည် မိမိရဲ့ ပေါင်တန်တွေ ကြားထဲက အဓိက



နေရာမှာ ကာမရှေ့ပြေး အရည်တွေနဲ့ ပြည့်လျံနေပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်သည် ။





နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်လူးနေတာတွေက တော်တော့်ကို ကြာသွားပေမယ့် ရပ်သွားတဲ့ တချိန်တော့ ရှိတာ



ပေါ့ ။ နှုတ်ခမ်းချင်း အခွာ မောနေတဲ့ အသံတုန်ုတုန်လေးနဲ့ မြတ်နိုးေ၀က “ ကိုကိုရယ်...ရင်တွေ အ



ရမ်းတုန်တာဘဲ.....မြတ်နိုးတို့ ရပ်လိုက်ကြရအောင်နော် . . ” လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်မိသည် ။ သူက



“ ဟင့်အင်း..ကိုကိုက ချစ်လေးကို အရမ်းချစ်တယ်....နမ်းချင်တယ်.....မရပ်ချင်ဘူး...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်



ပြီး မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ လည်တိုင်..ပုခုံး လက်မောင်းရင်းတွေကို ဆက်တိုက်ဘဲ နမ်းရှုံ့သည် ။ သူ့လက်တဖက်



ကလည်း မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ပွတ်သပ် ဆုပ်ညှစ်နေသည် ။





အမှန်အတိုင်း ၀န်ခံရရင် မြတ်နိုးေ၀သည် သူ့အကိုင်အတွယ် ..သူ့အနမ်း..သူ့အထိအတွေ့တွေကနေ



မရုန်းထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိသည် ။



( ၃၅ )







အပျိုရည် ပျက်တဲ့ နေ့









ဒီအတိုင်းဆိုရင် အဆုံး အထိ ဖြစ်ကုန်ကြလိမ့်မည် ဆိုတာကို မြတ်နိုးေ၀ သိနေသည် ။



သူမကိုယ်တိုင်က ဘယ်လောက်တောင် လိုလားနေမိပြီ ဆိုတာကို သိနေလို့ပါ ။ အင်္ဂါစပ်ထဲက ဆန့်ကျင်



ဖက် တန်ဆာကို တောင့်တနေမှုက ဆိုးလှသည် ။



အတွင်းထဲက လှိုက်ယားနေတာက အပြင်ဖက် အစိလောက်ကို ပွတ်တာနဲ့တင် မရနိုင်ဘဲ ယောကျ်ားတန်



ဆာနဲ့ ထိုးသွင်း ဖြေဖျောက်ပေးမှ ရမယ့်သဘော ဖြစ်နေသည် ။



ပီတာဇော်အောင်ကိုဘဲ တင်းကြပ်စွာ ပြန်ဖက်ထားရင်း မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလိုက်မိသည် ။



သူ့လက်တွေက မြတ်နိုးရဲ့ တင်ပါးတွေကို ကိုင်နေရာကနေ ပေါင်ကြားကို ရောက်လာသည် ။ သူ့ကို မ



တားမိ ။ မတားချင် ။ မြတ်နိုး ကိုယ်တိုင်က လိုချင်နေတာကိုး ။



စိုစိုရွှဲနေတဲ့ ပင်တီလေးကို သူ စမ်းမိသွားသည် ။ မြတ်နိုးရဲ့ စိတ်တွေ တအား လာနေတာကို သူသိသွား



ပြီ ။ ဒါ သဘာ၀ဘဲလေ ။ ယောကျ်ားဘဲ ဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဘဲ ဖြစ်ဖြစ် လူရယ်လို့ ဖြစ်လာပြီး အရွယ်ရောက်



အချိန်အခါရောက်လာရင် ကာမဆန္ဒစိတ်တွေက ဖြစ်ပေါ် ထကြွလာရတာဘဲလေ ။



သူ့လက်ချောင်းတွေက ပင်တီဘေးကနေ အင်္ဂါစပ် အကွဲကြောင်းဆီကို ရောက်လာ ထိတွေ့ကြသည် ။



ဖူးကြွနေတဲ့ အင်္ဂါစပ် နှုတ်ခမ်းသားတွေကို သူ့လက်ချောင်းတွေက စမ်းနေသည် ။ ပွတ်နေသည် ။



အရည်တွေနဲ့ ပြည့်လျံနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ပေါက်ထဲကို သူ့လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းပူးက တိုး၀င်ဖို့ ကြိုးစား



လာသည် ။ သူ့လက်တဖက်က မြတ်နိုးရဲ့ လက်တဖက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ပေါင်ကြားနေရာကို ပို့လိုက်



တဲ့အခါ သူ့အတန်ချောင်း ပူနွေးနွေးကြီးကို မြတ်နိုးရဲ့ လက်က စမ်းမိသွားသည် ။



မြတ်နိုးရဲ့ မျက်စိတွေ ဖျတ်ကနဲ ပွင့်သွားသည် ။



သူ့အတန်ချောင်းမာမာကြီးကို စမ်းမိသွားလို့ သူ့အောက်ပိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည် ။



( အို . . )



ဘယ်အချိန်က သူ သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချထားမှန်း မသိလိုက် ။ သူ့ကိုယ်အောက်ပိုင်းသည် ဗလာကျင်း



နေပြီး တုတ်တုတ်ခဲခဲ ရှည်လမျော လိင်တန်ဆာကြီးကို မြင်လည်း မြင်လိုက်ရသည် ။



မိန်းမတန်ဆာထဲကို ထိုးသွင်းမယ့် တန်ဆာချောင်းရဲ့ လုံးပတ်နဲ့ အရှည်ကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ မြတ်နိုး



တကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ဖျန်းဖျန်းထသွားရသည် ။ အိုးအို . .နည်းနည်းနောနောကြီး မဟုတ်ပါလား ..။



ပီတာဇော်အောင်သည် မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ လက်ကို အပေါ်က အုပ်ကိုင်ပြီး လိင်တန်ချောင်းကို ဆုပ်ညှစ်စေ



သည် ။ ပွတ်သပ်စေသည် ။ စိတ်တွေက ထန်သထက်ထန်လာသည် ။ သူထန်ကိုယ်ထန် ။ နှစ်ယောက်



စလုံး တအားထန်နေပြီ ဆိုတော့ အရှက်လည်း ကင်းမဲ့သွားသည် ။



သဘာ၀ကာမစိတ်ရဲ့ လှုံ့ဆော်ချက်ကြောင့် ကာမရဲ့ ခရီးကို နှင်ကြဖို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ အ၀တ်တွေ



ကို ချွတ်ပစ်မိကြသည် ။ နှစ်ယောက်စလုံး မိမွေးတိုင်းတွေ ဖြစ်ကုန်ကြသည် ။ ပီတာဇော်အောင်လည်း



( ချစ်လေးကို ကိုကို ချစ်တော့မယ်...ချစ်ချင်တယ် မဟုတ်လား....) လို့ မေးလိုက်သည် ။ မြတ်နိုးလည်း



ခေါင်းလေး ညှိမ့်ပြပြီး...( အင်း...အင်း....ချစ်......ချစ် . .. ) လို့ ပြန်ပြောလိုက်မိသည် ။



မြတ်နိုးရဲ့ ပေါင်တန်တွေကို ဖြဲကားပစ်လိုက်တာ ဒါဟာ မြတ်နိုး ဘ၀မှာ ပထမဆုံးပါဘဲ ။ ပေါင်တွေ ဖြဲ



ကားပြီး အဂါစပ်ကြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ဖြစ်သွားရတာ ။ သူ့လက်ချောင်းတွေက အင်္ဂါစပ်ထဲကို ထိုး



နှိုက် ကလိပေးနေရာက သူ့တန်ဆာတုတ်တုတ်ကြီးရဲ့ ထိပ်ဖူးကြီးက မှိုပွင့်ကြီးလို ကားကားကြီးနဲ့



အင်္ဂါစပ်ထဲကို တိုး၀င်ဖို့ ထိကပ် တေ့လိုက်တာကို ခံလိုက်ရသည် ။



“ ကိုကို...ချစ်လေးဟာ ကွဲများကွဲသွားမလားဟင် . . ”



“ မိန်းမနဲ့ ယောကျ်ား မတန်ဘူး မဆန့်ဘူး ဆိုတာ မရှိပါဘူး....ချစ်လေးရယ်....” လို့ သူက ပြောလိုက်



ပြီး သူ့တန်ဆာကြီးကို မြတ်နိုးရဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲကို ဖိသွင်းထည့်လိုက်ပါသည် ။



အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲကို လိင်တန်ထိပ်ဖူး ၀င်သွားတာက တင်းကြပ်ပေမယ့် သိပ် ခဲယဉ်း



မှု မရှိလှဘူး ။ ကြပ်တည်းပေမယ့် ကွဲပြဲသွားလိမ့်မယ်တော့ မထင်ဘူး ။ သူက ဒီကိစ္စကို ကျွမ်းနေတဲ့



သဘောရှိနေသည် ။ မြတ်နိုး သူ့ကို တအားဖက်ပြီး တအင်းအင်း ညည်းနေတုံးမှာဘဲ လိင်တန်ချောင်း



ထိပ်ဖူးကြီးသည် အထဲကို ရောက်နေပြီ ။ သူက ထိပ်ဖူးလေးတင် တစွပ်စွပ်နဲ့ အသွင်းအထုတ်တွေ ကြိမ်



ဖန်များစွာ လုပ်ပေးနေတာ ။ ကျင့်ပေးနေတာ ။ အဆင်ပြေလာတာနဲ့ ဖိဖိသွင်းပြန်ရော ။ လိုလားတောင့်



တနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးဟာ နှဲ့ပြန်များတော့လည်း နောက်ဆုံး တင်းမထားနိုင်တော့ဘူးပေါ့ ။ တန်ဆာ



ချောင်း ရှည်ကြီးကို လက်ခံမိသွားရသည် ။ တစွပ်စွပ်နဲ့ သူ ဖိဖိ လုပ်တော့ မြတ်နိုးလည်း



ယားနေတဲ့အချိန် အယားဖျောက်ပေးတာကို ခံရတာမို့ အရသာ ရှိလိုက်တာ အရမ်းပါဘဲ ။



ယောကျ်ားနဲ့ လိင်ဆက်ဆံတဲ့ အရသာကို ခံဖူးသွားရပြီ ။ အင်း..ဒါကြောင့်လည်း မိိန်းမတွေဟာ လင်ယူ



ကြတာပါလား...ကောင်းတာကိုး ဆိုတဲ့ အသိတရားလည်း ခေါင်းထဲမှာ ၀င်လာသည် ။

 

အပိုင်း ၆



ပန်းရိုင်း



( ၃၆ )









မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ရင်သားတွေက လှလွန်းနေသည် ။ ရင်သီးလုံး နီညိုညိုလေးတွေကို စို့လို့ စုတ်လို့ကို



မ၀နိုင်ဘူး ။ တအားညှစ်ဆုပ် မကိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ နယ်ဖတ်နေရင်း အောက်ပိုင်းမှာလည်း စောက်ဖုတ်ထဲ



ကို လီးနဲ့ ခပ်မှန််မှန်လေး ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုးနေသည် ။ လိုးလိုက်တိုင်း မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ နုတ်ဖျားက အင်း



အင်း အီးအီးနဲ့ အသံလေးတွေ ထွက်နေသည် ။



တင်းကြပ်လွန်းတဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲ လိုးသွင်းနေရတာက အရသာထူးလှသည် ။ အပျိုစင်လေးကို ပက်ကင်



ဖွင့်လိုက်ရတာက ကျေနပ် ဂုဏ်ယူစရာပါ ။ သို့ပေမယ့် “ ငါးသိုင်းများတော့ ဟင်းဟုန် ” ဆိုသလို



ပီတာဇော်အောင်သည် မိန်းမချောတွေကို တပြိုင်နက် လုပ်နေရလို့ သိပ် တန်ဖိုးမထားဘူး လို့ ဆိုရမည်။



လွယ်လွယ်နဲ့ စားနေရသလို ဖြစ်နေလို့ ရနေတာတွေကို တန်ဖိုး မထားတာလား ။



လိုးရင်းလိုးရင်း မြတ်နိုးေ၀လည်း ခံနိုင်လာပြီး ပြန်တုံ့ပြန်တာတွေကို တွေ့တော့ ပီတာဇော်အောင်လည်း



လိုးတဲ့အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည် ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုးနေရာက ဆောင့်ထည့်ပြီး လိုးလာသည် ။



“ အို.....အင့်...အင့်.....အင်း...အင်း.....”



“ ရလား ချစ်လေး . . .”



“ ရတယ်...ကို......”



နှုတ်ခမ်းလှလှဖေါင်းဖေါင်းလေးတွေက မပွင့်တပွင့်နဲ့ ။



မျက်လုံးလှလှတွေဆီမှာက မျက်ရည်စလေးတွေ တွဲခိုနေသည် ။



ပီတာဇော်အောင် ကြိုက်တဲ့ သီချင်းတပုဒ်ရဲ့ နံမည်လေးလိုပေါ့ ။ အပြာရောင် မျက်ရည် ဆိုတာလေ ။



ဆီးစပ်ချင်း ရိုက်ထိတဲ့ တဖပ်ဖပ် အသံတွေနဲ့ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို မထောင်ပြီး တအား



ဆောင့်လိုးပေးလိုက်တာ တအားကောင်းတက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့လို့ သုတ်ရည်တွေ စောက်ဖုတ်အထဲ



ကို ပန်းထုတ်မိရင်း ပီတာဇော်အောင် ပြီးသွားရသည် ။





အေပရယ်လ်သည် လဇ်နဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာသွားပြီးတဲ့နောက် လဇ်သည် အလုပ်ခွင်မှာပါ လူလစ်တာနဲ့



ကိုင်တာ နှိုက်တာတွေ နမ်းတာတွေ လုပ်ချင်လို့ လဇ်ကို ပထမ ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်းနဲ့ ပြောပြီး



တားပေမယ့် လဇ်က နားမထောင်တာကြောင့် စိတ်ပျက် စိတ်ဆိုးမိပြီး လဇ်ကို အလုပ်ခွင်မှာ မလုပ်ဖို့



ခပ်မာမာနဲ့ တားလိုက်သည် ။



လဇ်သည် အေပရယ်လ် စိတ်ဆိုးတာကို ရယ်မောလို့သာ နေသည် ။ စိတ်ဆိုးတဲ့ပုံမရှိဘူး ။ ဒါပေမယ့်



လာကိုင်ပွတ်တာ နှိုက်တာတွေတော့ ရပ်သွားသည် ။



ဒီနေ့ အလုပ်ပြီးလို့ အိမ်ပြန်ခါနီး လဇ်က ဖုန်းဆက်သည် ။ လဇ်ရဲ့ ရုံးခန်းက အေပရယ်လ်ရဲ့ ရုံးခန်း



နဲ့ သိပ်လည်း မေ၀း ..သိပ်လည်း မနီး ။



“ အေပရယ်လ် ….ဒို့ ပုဇွန်အစပ်ဆိုင် Hot and Juicy သွားစားကြရအောင်..ငါ မင်းကို ကျွေးချင်တယ်....” လို့



ပြောသည် ။ အေပရယ်လ်လည်း လဇ်ကို အော်မိလိုက်တာကို စိတ်မကောင်းဘူး ။ ဒါနဲ့ လဇ် ဖိတ်ခေါ်



တာကို လက်ခံလိုက်သည် ။



သူတို့နှစ်ယောက် ရုံးကနေ ကားနဲ့ ထွက်လာကြတဲ့အခါ လဇ်က Hot and Juicy ဆိုင်ကို ဖြတ်လမ်းကနေ



သွားဖို့ ပြောသည် ။ အေပရယ်လ်လည်း သူပြောတဲ့လမ်းကနေ လာခဲ့တာ ကနေဒီစင်တာ အလွန် ဝါး



တားဂိတ် အဆောက်အဦးကြီးနားကို ရောက်တဲ့အခါ Rock Creek Park ပန်းခြံထဲ လမ်းလျောက်နေတဲ့



အတွဲတတွဲကို ဖျတ်ကနဲ တွေ့လိုက်လို့ သေချာ ကြည့်လိုက်တော့ တူလေး ပီတာဇော်အောင်နဲ့ မိန်း



ကလေး တယောက် ဖြစ်နေတာကို အံ့သြစွာနဲ့ တွေ့လိုက်ရသည် ။



ဟင် . . .ပီတာ ပါလား....မိန်းကလေးကလည်း မြန်မာမလေး ထင်ရတာဘဲ . .



လဇ်က အေပရယ်လ့်ကို “ ဘယ်သူ့ကို တွေ့လို့လဲ..ဟို အတွဲလား....သူတို့က မင်း တိုင်းပြည်ကလား”



လို့ မေးလိုက်သည် ။



“ ဟုတ်တယ်...အဲဒါ ငါ့တူလေ . . ”



ဆိုင်ထဲ ရောက်တော့ လဇ်က စားစရာတွေ မှာနေတဲ့အချိန် အေပရယ်လ်က ပီတာဇော်အောင့်ဆီကို



ဖုန်းခေါ်ကြည့်လိုက်သည် ။



“ ပီတာ....ဒေါ်လေးပါ …...........သား အခု ဘယ်ရောက်နေလဲဟင် . .”



“ သား......အင်း.....ဒီစီ မှာဘဲ ဆိုပါတော့....အဟဲ...နယ်စပ်မှာ ရောက်နေတယ်...ဗဂျင်းနီးယားနဲ့ ဒီစီ နယ်



စပ်....”



“ သား ရည်းစားနဲ့ လျောက်လည်နေတာပေါ့လေ . . ”



“ ဟင်...ဒေါ်လေးက ဘယ်လိုသိနေလဲ....မြင်လိုက်လို့လား.....”



“ အင်း....မင်းက ဒေါ်လေးကို ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ...ဒေါ်လေးက တားမယ် လို့ ထင်လို့လား...”



“ မဟုတ်ပါဘူး..ဒေါ်လေး.....”



“ အေး...သား ပျော်ပျော်သာနေနော်...ဒေါ်လေးက သား ဘာလုပ်လုပ် ခွင့်ပြုတယ်....”



“ ဟုတ်...ဒေါ်လေး . . .မြတ်နိုး နဲ့ တနေ့ ဒေါ်လေးကို တွေ့ပေးပါမယ်....”



“ အိုကေ...ကောင်းပြီ..ဒါဘဲနော်....ဆီးယူးအက်ဟုမ်း....”



လဇ်က “ ဒို့နှစ်ယောက် ပုဇွန်အစပ်တွေ စားပြီးရင် နမ်းလို့ မကောင်းဘူးကွာ....” လို့ ပြောလိုက်ပြီး



အေပရယ်လ့်ကို အိမ်သာဆီကိုသွားကြရအောင် လို့ ခေါ်သည် ။ အေပရယ်လ်လည်း သူဆိုလိုတာကို



သဘောပေါက်သည် ။ ပုဇွန်တွေကို ငရုပ်သီးနဲ့ ကြက်သွန်ဖြူ အများကြီးနဲ့ ချက်ထားတာတွေက အနံ့က



အရမ်းပြင်းထန်သည် ။ သွားတိုက် ပလုပ်ကျင်းတာနဲ့ မပျောက်ဘူး ။



သူတို့ နှစ်ယောက် အိမ်သာခန်းထဲလည်း ရောက်ရော နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်ကြ တယောက်နဲ့တယောက်



ကိုင်ပွတ်မိကြသည် ။



လဇ်က ဆာလောင်နေတာ ကြာပြီ ထင်သည် ။ အေပရယ်လ့် စကပ်ကို လှန်တင်ပြီး ဘာဂျာကိုင်ဖို့ ကြိုး



စားလိုက်လို့ အေပရယ်လ်လည်း “ နောက်မှကွာ..ဆိုင်အိမ်သာထဲမှာ မကောင်းပါဘူး . . .” လို့ ပြောလိုက်



ရင်း လဇ်နဲ့ လူချင်းခွာဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။ ဒါပေမယ့် လဇ်က အေပရယ်လ်ရဲ့ စွင့်ကားတောင့်တင်း



တဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို အားရပါးရဘဲ နယ်ဆုပ်ညှစ်ကိုင်နေတုံးပါဘဲ ။



“ ကဲလိုက်တာ လဇ်ရယ် . . .”



“ ချစ်တယ်..အေပရယ်လ်ရယ်...မင်းနဲ့ ကိုယ် လက်ထပ်ချင်တယ်...”



လဇ်ရဲ့ စကားကြောင့် အေပရယ်လ် ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသည် ။



“ ဘာရယ်.....”



“ ကိုယ် မင်းကို တကယ် ချစ်တာ...မင်းကို လက်ထပ်ပါရစေ..အေပရယ်လ်. . . ”



“ အို …. ”



( ၃၇ )











( ဒေါ်လေးနဲ့ မင်းက သွေးသား တောင့်တချက် အရ ဖိုနဲ့မ နီးစပ်လို့ ညိစွန်းကြတယ်လို့ဘဲ သဘောထားလိုက် . .ပီတာ...ဒေါ်လေးနဲ့ မင်း လူမသိသူမသိဘဲ



အတူတူ အိပ်ကြရုံလောက်ဘဲကောင်းတယ်. . .ဒီထက် ရှေ့ဆက်ပြီး မလူပ်သင့်ဘူးလို့ ဒေါ်လေး ယူဆတယ်....ငါ့အမ မင်း အမေ ဟေဇယ်က ငါနဲ့



သွေးမတော်ဘူးလို့ ပြောပေမယ့် ငယ်ငယ်ထဲက ညီအမ အရင်းတွေလိုဘဲ



ချစ်ခဲ့ နေခဲ့ကြတာ..မင်းနဲ့ ဒေါ်လေး ဖြစ်ကြတယ် ဆိုတာ သူတို့ကို ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ပြောမလဲ...ရင်ဆိုင်မလဲ.....ပီတာ....ဒါကြောင့် မင်းလည်း မင်းချစ်တဲ့



ကောင်မလေးနဲ့ဘဲ လက်ထပ်သင့်



တယ်..ဒေါ်လေးကို မင်းရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်လာဖို့ မမျေျာ်လင့်နဲ့...)





ဒေါ်လေး ပြောနေတာတွေကို ပီတာဇော်အောင် ခေါင်းကြီး ငုံ့ပြီး နားထောင်နေသည် ။



သူ ဒေါ်လေးကို တအား ချစ်သည် လို့ ထင်သည် ။



ဒေါ်လေး ပြောနေတာတွေကို သူ သဘောပေါက်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ မကြိုက်လှဘူး ။





ဒေါ်လေးသည် ဖြူဆွတ်တောင့်တင်းပြီး အရမ်းလည်း လှတဲ့ မိန်းမတယောက် ဖြစ်ပြီး ဒေါ်လေးနဲ့ ကာမစပ်ယှက် ( လိုး ) ရတာက သူ့ကိုယ်သူ ကံထူးလှသည် လို့



သူ ထင်သည် ။ မိမွေးတိုင်းကိုယ်နဲ့ ဒေါ်လေးကို နဖူးကနေ ခြေဖျား နမ်းရှုံ့ ယက်စုတ်ခွင့်ရတာက တကယ့်ကို ကံထူးတာ မဟုတ်လား ။



ဒေါ်လေးရဲ့ ကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေသည် တခုမကျန် အကုန် လှသည် ။ ကြည့်ကောင်းသည်လို့ သူ ထင်သည် ။ ခြေဖမိုးလေးက အစ ...လက်မောင်းတွေ



လက်ဖျန်တွေ ပေါင်တန်တွေ အကုန်လုံးက နမ်းချင်စရာ ။



စောက်ဖုတ်ကတော့ အလှဆုံးဘဲ ။







ဒေါ်လေးကို သူက ချစ်သည် လို့ ထင်နေပေမယ့် ဒေါ်လေးကတော့ ဒါဟာ လိင်ဆက်ဆံချင်တဲ့ တဏှာစိတ်သက်သက်နဲ့ ညိစွန်းကြတာပါ လို့ တွင်တွင် ပြောနေသည် ။



( ပီတာ....မင်း မြတ်နိုးေ၀ကိုလည်း ချစ်တယ် မဟုတ်လား . . .မြတ်နိုးေ၀က မင်း အတွက် အကောင်းဆုံး အဖေါ်မွန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ် . . .ဒေါ်လေးမှာ မင်းနဲ့



မြတ်နိုးေ၀ အတွက် အကောင်းဆုံးစဉ်းစားထားတာတွေ ရှိတယ်.....မင်း မြတ်နိုးေ၀ကို လက်ထပ်ပါ..ဒေါ်လေးက မင်း သူ့ကို



လက်ထပ်စေချင်တယ်....မင်းတို့ရှေ့ရေးအတွက် ဒေါ်လေး အစစ လုပ်ပေးမယ်.....ဒေါ်လေးရဲ့ မွေးစားအဖေ



မင်းရဲ့ အဖိုး ချန်ခဲ့တဲ့ အမွေတွေကို ဒေးလေးတို့ မောင်နှမတွေ ခွဲကြတော့ ဒေးလေးဟာ မွေးစားသမီး ဖြစ်ပေမယ့်လည်း သားသမီး အရင်းတွေလိုဘဲ ညီတူမျျတူ



အမွေတွေ ရခဲ့တယ် ....ဒေါ်လေးက မယူချင်ပါဘူးလို့ ပြောလည်း မရဘူး..ဒီတော့ ဒီအမွေတွေနဲ့ မင်းတို့ ဘ၀ ထူထောင်ဖို့ ဒေါ်လေး ကူညီမယ်.... )





( ဒေါ်လေးရယ်....ကျနော် မြတ်နိုးေ၀ကို ချစ်တယ်..လက်ထပ်မယ်.....ဒါ..ဒါ...ဒါပေမယ့်....ကျနော် ဒေါ်လေးနဲ့ ေ၀းရမှာ ကင်းကင်းနေရမှာ....မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ် . . .)



ဒေါ်လေးက ပြုံးသည် ။



( အရာရာဟာ မမြဲဘူး...ပီတာ...မင်း စဉ်းစားကြည့်..နောက် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ဆိုရင် ဒေးလေးဟာ အခုလို လှပါတောကမလား....အလှ ကျန်တယ်



ထား...အသားအရည်တွေက အခုလို တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိပါအုံးမလား... အဲဒီအခါကျ မင်း ဒေါ်လေးကို ကြိုက်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူးကွာ...)





ဒေါ်လေးက မိသားစု ဆွေမျိုးတွေကို ပီတာနဲ့ ညိစွန်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အသိမခံနိုင်ဘူး ။



ဒါကြောင့် ပီတာ့ကို မြတ်နိုးေ၀နဲ့ဘဲ ယူစေချင်သည် ။



( ဒီတော့ ဒေါ်လေးကရော ဘယ်သူနဲ့ ယူမှာလဲ . . .)



ပီတာက မကျေမနပ်နဲ့ မေးလိုက်သည် ။



သူချစ်တဲ့ ဒေါ်လေးကို တခြား လူတယောက်နဲ့ မြင်တွေ့ဖို့က ပီတာ့အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မည် ။



( မင်း....သိပ် စိတ်မပူပါနဲ့ ပီတာရယ် . . . )



( ပူတယ်...ပူတယ်....ဒေါ်လေး..... ဒေါ်လေးကို အရမ်းချစ်တယ် . . . .)



( ပီတာ...မင်း ချစ်တာ နဲ့ ကြိုက်တာ ကို ခွဲခြားပြီး မမြင်သေးဘူး......မင်း..မြတ်နိုးကိုရော ချစ်တယ် မဟုတ်လား....)



ပီတာဇော်အောင် မျက်နှာကြီး သုန်မှုန်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး ။





ပီတာဇော်အောင် သည် ဒေါ်လေးကို ပြေးဖက်လိုက်ပြီး အငမ်းမရ နမ်းလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိစုတ်သလို သူ့လျာကို ဒေါ်လေး ပါးစပ်ထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်သည် ။



လက်တွေက ဒေါ်လေးရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို တအား ဖျစ်ညှစ်သည် ။ ကိုင်တွယ်သည် ။ ဆုပ်ညှစ်သည် ။



ဒေါ်လေးက သူ့ကို အနမ်းတွေနဲ့ တုံ့ပြန်သည် ။ လျာချင်း ကလိကြသည် ။ သူ ဒေါ်လေးရဲ့ စကပ်ကို ချွတ်ဖို့ ကြိုးစားသည် ။



သူ့ဘောင်းဘီဇစ်ကိုလည်း ဒေါ်လေးက ဖြုတ်ချ ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားသည် ။



ရမက်ပြင်းလာကြလို့ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို အကုန် ဖယ်ရှားပစ်မိကြသည် ။



ကိုယ်တုံးလုံးတွေ ဖြစ်သွားကြတဲ့အခါ ကုတင်စောင်းမှာ ဒေါ်လေးက ပက်လက်နေပေးပြီး ပေါင်တန်တွေ ခြေထောက်တွေကို ဖြဲကားပေးသည် ။ ပီတာဇော်အောင်က



ကမူးရှူးတိုး တအားတက်လိုးလေတော့သည် ။ ဒေါ်လေးရဲ့ စော်ကဖုတ်ထဲကို ခပ်ကြမ်းးကြမ်း ဖိဆောင့်ကာ လိုးသည် ။



( အိုး....အား......အား.....အိုး....ပီတာရယ်....ဖြည်းဖြည်း . . . )



ဒေါ်လေးရဲ့ ဖင်တုံးကြီးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ညှစ်ထားပြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည် ။



ဒေါ်လေးရဲ့ မပီမသ ညည်းသံတွေ ထွက်လာသည် ။



( အိုး......ကြမ်းလိုက်တာ ပီတာရယ် . . .)



( ဒေါ်လေးက မကြိုက်ဘူးလား...)



( ကြိုက်တယ်...လိုး..လိုး....တအားလိုး....)



( ၃၈ )





ဒေါ်အေပရယ်လ်သည် ပီတာဇော်အောင် တယောက် မြတ်နိုးေ၀ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ရည်းစား ဖြစ်



သွားတာကို သဘောကျမိပြီး သူက ပီတာဇော်အောင်နဲ့ တကယ့်တူနဲ့ အဒေါ်လိုဘဲ ဆက်ပြီး နေသွားကြ



ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မအောင်မြင်ဘူး ။





ပီတာဇော်အောင်သည် ဒေါ်အေပရယ်လ်ကို မြင်တာနဲ့ တအား ဖက်နမ်း ကိုင်တွယ်နှိုက်ပွတ်ပြီး နောက်



ဆုံးမှာ အတင်း တက်လိုးတဲ့အထိ ဖြစ်ကုန်သည် ။ ဒေါ်အေပရယ်လ်မှာလည်း သူ့အထိအတွေ့တွေနဲ့



တကယ်တမ်း ရင်ဆိုင်တွေ့ကြုံတဲ့အခါ စိတ်တွေ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူခေါ်ရာ ကာမခရီးကြမ်းကို လိုက်



ပါသွားမိခဲ့ရသည် ။



အခုလည်း ကြည့်လေ ။



လူကြမ်းကလေး ပီတာဇော်အောင်က ပက်လက် အနေအထားနဲ့ သူမကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးပေး



ပြီးတဲ့နောက် ( ဒေါ်လေး...ဖင်ကုန်းပေးအုံး...) လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ သူမသည် ဟန်တောင် မဆောင်ဘဲ



ချက်ချင်းဘဲ သူ့အလိုကျ ဖင်ထောင်ကုန်းပေးလိုက်မိတော့ ဒီကောင်လေးက ဖင်ကြီးတွေ အပေါ်ကို ခွ



ရပ်ပြီး အပေါ်စီးကနေ မြေစိုက်လိုးနည်းနဲ့ ဖိဖိလိုးတော့တာဘဲ ။



သူ့လိုးချက် ဆောင့်ချက်တွေက ထိမိလိုက်တာ ။ ဒေါ်အေပရယ်လ် တအား သဘောကျနေသည် ။



တအီးအီး ညည်းပြီး အရသာတွေ့နေသည် ။



စိတ်ကြိုက် အချိန်ဆွဲ လိုးဆောင့်ပစ်လိုက်တာ လိုးသူရော ခံသူရော တအားကျေနပ်ကြပြီးတဲ့နောက်



နှစ်ယောက်စလုံး ပြီးခြင်းကို တက်လှမ်း ရောက်ရှိသွားကြသည် ။



ပီတာဇော်အောင်က သုတ်ရည်တွေကို ဒေါ်အေပရယ်လ်ရဲ့ ဖင်တုံးဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီးတွေ အပေါ်ကို



ထုတ်ပန်းပစ်လိုက်သည် ။



ဒေါ်အေပရယ်လ်လည်း ( ကဲ မင်း ကျေနပ်ပြီ မဟုတ်လား....သွား..သွားတော့...မင်း ရည်းစားလေးကို တ



လှည့်သွားလိုးလိုက်အုံး ..ပီတာ.....) လို့ မောဟိုက်တဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။



တကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်လည်း ( အင်း မြတ်နိုးဆီ သွားမလိုးဘဲ ဒီကို



ခေါ်လာခဲ့ပြီး ဒေါ်လေးနဲ့ သုံးပွင့်ဆိုင် သရီးဆန်း လိုးချင်တယ်...ခေါ်လာခဲကရမလား . ..) လို့



ပြောလိုက်လေသည် ။



ဒေါ်အေပရယ်လ်က ( ပီတာရယ်...အပြာကားတွေ ကြည့်ပြီး ကဲမလာပါနဲ့...အဲလောက်ကြီးတော့ မလုပ်



ရဲပါဘူး..မင်းဖါသာမင်း သွားလိုးစမ်းပါကွာ...) လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ပီတာဇော်အောင်လည်း တဟင်းဟင်း



နဲ့ ရယ်မောရင်း ဘောင်းဘီကောက်စွပ်လိုက်လေသည် ။





မြတ်နိုးေ၀သည် ပီတာဇော်အောင်နဲ့ အချစ်လွန်မိတာတွေ အကြိမ်ကြိမ်ဘဲ ။



သူနဲ့ လိုးပြီးခါစ ဆိုရင် ( နောင်ကို မလိုးတော့ဘူး..လက်ထပ်ပြီးမှဘဲ သူနဲ့ လိုးကြမယ် ) လို့ စိတ်ပိုင်း



ဖြတ်ခဲ့ပေမယ့် သူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပွတ်သီးပွတ်သပ် နမ်းတာတွေ ဖက်တာကိုင်တာတွေ နှိုက်



တာတွေကို ခံရတဲ့အခါ စိတ်တွေက အလိုလို ပါလာသည် ။ ထကြွလာတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေကြောင့် သူနဲ့



ထပ်တလဲလဲ လိုးမိပြန်သည် ။



ဒီနေ့တော့ သူ ဖုန်းမဆက်ဘူး ။



မြတ်နိုးေ၀လည်း သူ အလုပ်မအားလို့ နေမည် လို့ တွက်ပြီး သူ့ဆီလည်း ဖုန်း မခေါ်မိဘူး ။



ဆူရှီဆိုင်ကို မနက်စောစော သွားလိုက်ပြီး ဆူရှီတွေ လိပ်သည် ။ ကျကျနန ပြင်ဆင်ပြီး မှန်ပုံးထဲ စီထည့်



သည် ။ အလုပ်ပြီးစီးလို့ ကားဆီကို လျောက်လာတဲ့အချိန် ( ဟိတ် ချစ်လေး....) ဆိုပြီး အနောက်ကနေ



ဖက်သိုင်းလိုက်တာကို ခံရသည် ။



( ဟင်..ကိုကို....ဖုန်းလည်းမဆက်....ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာပါလား......)



( ချစ်လေးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပေါ့...ချစ်လေးနဲ့ ချစ်ချင်လို့..)



( အိုး...တွေ့တာနဲ့ တဏှာက ထပြီကွာ..ကိုကိုနော်..သိပ် မကဲနဲ့ ဘိုက်ကြီးလို့ ဟုတ်ပေ့ ဖြစ်နေမယ် ..)



( ကဲ ချစ်လေး....ဘာသွားစားကြမလဲ.....)



( ကိုကို...အပြင်မှာချည်း စားဖို့ စဉ်းစားမနေနဲ့ကွာ...တခါတလေးလည်း အိမ်မှာ ချက်တာနဲ့ စားလိုက်...



မြတ်နိုး ချက်ထားတယ်.....ငါးဟင်းနဲ့ ပဲဟင်း . .စားမလား....)



( အင်း..စားမယ်.....ဘိုက်ဆာတယ် . .. )



ပီတာဇော်အောင်သည် မြတ်နိုးမောင်းတဲ့ ကားလေးထဲ လိုက်ပါရင်း မြတ်နိုးရဲ့ တိုက်ခန်းဆီကို လိုက်သွား



လိုက်ပါသည် ။ မြတ်နိုးသည် ရှယ်လီထွား ဆိုတဲ့ ကရင်မလေး တယောက်နဲ့ အခန်း စပ်တူငှားပြီး နေ



သည် ။



( အပါ့တ်မင့် မှာ ဟိုကောင်မလေး ရှိနေလား . . )



( မရှိဘူး..ကိုကို...သူ့အမျိုးတွေ ရှိတဲ့ မင်နီဆိုးတာကို သွားလည်နေတယ်. . )



( ဟာ...ကောင်းလိုက်တာ....)



( ဘာ...ဘာကောင်းတာလဲ..ကိုကိုနော် မကဲနဲ့..အမြဲဘဲ အဲဒါ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာဘဲ......)



မြတ်နိုးေ၀က ကားကို ဂိုဒေါင်ကြီးထဲ နေရာရှာက ရပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။



တိုက်ခန်းပေါ်ကို ဓါတ်လှေခါးနဲ့ တက်နေတဲ့အချိန်မှာထဲက ပီတာဇော်အောင်သည် မြတ်နိုးေ၀ကို ဖက်



လိုက် ကိုင်လိုက်နဲ့ ဖြစ်နေသည် ။



“ ကိုကို...ကိုကိုက အရမ်း တဏှာကြီးတာဘဲနော်.....ဘာချစ်တာလဲ...တဏှာစိတ်နဲ့ ဟိုဒင်း လုပ်ချင်တာ



မဟုတ်လား . . .”



ပီတာဇော်အောင်သည် မြတ်နိုးက ဒီလို ပြောလိုက်လည်း မနာပါ ။ တဟီးဟီးနဲ့ “ ဒီလောက် ချောတဲ့



ချစ်သူလေး ရထားတာ ဒါ မလုပ်ဘဲ ဘယ်နေနိုင်မလဲ...ကိုကိုက ဂျီပုံးမှ မဟုတ်တာ.....ယောကျ်ားစစ်စစ်



ကြီးဘဲဟာ..”



“ ဟိတ်..လူတွေ မြင်ကုန်မယ် . . ”



အခန်းတံခါးကို သော့နဲ့ ဖွင့်နေတဲ့အချိန်မှာ ပီတာဇော်အောင်က မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါးအိ



အိတွေကို လက်သရမ်းလိုက်လို့ မြတ်နိုးေ၀က အော်လိုက်သည် ။



အခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ အငမ်းမရ နမ်းစုတ်ရင်း မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို အတင်းကြီး



ဆွဲချွတ်ပါတော့သည် ။



“ ကိုကို...တအား လွန်နေပြီနော်....ကဲလိုက်တာ.....”



နောက်ဆုံးတော့ မြတ်နိုးေ၀ တယောက် ကိုယ်တုံးလုံးလေး ဖြစ်သွားရတာပါဘဲ ။



“ လှလိုက်တာ ချစ်လေး ရယ် . . ”



ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားတွေကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ လည်တိုက်လေးကို နမ်းစုတ်လိုက်သည် ။



လက်တဖက်ကလည်း တင်ပါးအိအိကြီးတလုံးကို အားရပါးရ ဆုပ်ညှစ်ထားသည် ။



မြတ်နိုးေ၀လည်း အခန်းဖေါ် ရှယ်လီထွားက နောက် သုံးရက်လောက် ကြာမှ ပြန်လာမယ် ဆိုတာကို သိ



ထားလို့ ချစ်သူကို အလိုလိုက်လိုက်သည် ။ အရင်က တခါမှ ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ဒီတိုက်ခန်းမှာ ဒါမျိုး



မလုပ်ဖူးဘူး ။ အခန်းဖေါ်ကလည်း ရှိနေတယ် မဟုတ်လား ။ အခုတော့ အခန်းဖေါ်လည်း ခရီးသွားနေ



လို့ လွတ်လပ်နေတယ် ဆိုပြီး ပီတာ့ကို ခွင့်ပြုလိုက်တာ ။



“ ကိုကိုရယ်....ရေချိုးလိုက်ချင်သေးတယ်...တော်ကြာ ကိုကို နံနေမှာစိုးလို့..”



ချစ်သူက ဘာဂျာသမား မို့ သူမကို မှုတ်မည်က သေချာနေတာကို သိလို့ ။



“ မလိုပါဘူး....ချစ်လေးရယ် . . ”



ပီတာဇော်အောင်က အတင်းဘဲ တက်ခွချင်ပေမယ့် မြတ်နိုးေ၀က ရုန်းထွက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲကို ပြေး၀င်



ခဲ့သည် ။ ပီတာဇော်အောင်လည်း လီးကြီး မတ်မတ်ထောင်လို့ ကျန်နေခဲ့သည် ။



မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ စီဒီ ပလေယာ စက်လေး တွေ့တာနဲ့ ခလုပ်နှိပ်ကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် ။



ရေချိုးခန်းထဲက ရေသံတွေကို ကြားနေရသည် ။



ချစ်သူလေး မြတ်နိုးေ၀သည် ပေါင်ကြား ဖင်ကြား နေရာတွေကို ကျကျနန သေသေချာချာ ပွတ်ဆေး



နေလောက်ပြီလို့ ပီတာဇော်အောင် တွေးလိုက်ရင်း ပြုံးနေသည် ။





အိုင်းရင်းခရော့စ် တီး၀ိုင်းက အဆိုတော် အငဲရဲ့ ဟဲဗီးမက်တဲလ် သီချင်းတပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသည် ။



သီချင်းနားထောင်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှဲအိပ်ရင်း ချစ်သူလေး ထွက်အလာကို ပီတာဇော်အောင်



စောင့်နေသည် ။





ဒီအချိန်မှာ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အခန်းဖေါ် ကရင်မလေး ရှယ်လီထွားသည် ဂရေးဟောင်း အေ၀းပြေးဘတ်စ်ကား



ကြီးနဲ့ ပြန်ရောက်လာသည် ။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ကနေ အိမ်ကို တက်စီကားနဲ့ ခရီးပြန်ဆက်သည် ။





ရှယ်လီထွားသည် နံမည်နဲ့လိုက်အောင် ထွားသည် ။ ရင်သားတွေက ထွားသည် ။ တင်သားတွေက ကား



သည် ။ သူမရဲ့ တင်ပါးတွေက အမေရိကန် လူမဲမတွေရဲ့ တင်ပါးတွေလိုဘဲ စွင့်ကားလုံးနေတာမို့ လူမဲ



တွေက သဘောကျ တပ်မက်ပြီး ရှယ်လီထွားကို မျက်စိကျကြသည် ။



ရှယ်လီထွားသည် သူမကို လူမဲတွေ သဘောကျပြီး လိုက်ကြတာကို ကျေနပ် ဂုဏ်ယူနေသည် ။ သူမ



ရဲ့ ကိုယ်လုံးက ဘာမှ မပြုမပြင်ဘဲ မွေးရာပါ ဖြစ်သည် ။ ဒါဟာဘုရားပေးတဲ့ဆု လို့ သူမက အမြဲ ပြော



ဆိုတတ်သည် ။



တိုက်ခန်းတံခါးကို သော့နဲ့ ဖွင့်ပြီး ၀င်လိုက်တဲ့အချိန် မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အိပ်ခန်းက ဆူညံတဲ့ သီချင်းသံတွေ



ကို ကြားလိုက်ရသည် ။ ဟင်..မြတ်နိုးက အရင်က အဲလို အကျယ်ကြီး မဖွင့်တတ်ပါဘူး . .ဘယ်သူများ



ရောက်နေသလဲ....။



ရှယ်လီထွားလည်း မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ အခန်းဖက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အခန်းတံခါးသည် ပိတ်မထားဘဲ



ဟတတ ဖြစ်နေလို့ အထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည် ။



“ ဟင် . . ”



မြတ်နိုးေ၀သည် လူတယောက်နဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ကာမဘီလူးစီးနေသည် ။ တအိုးအိုး တအားအားနဲ့ ဒီ



လူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ တက်ဆောင့်နေသည် ။ အနောက်က မြင်ရတာမို့ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေ



မြောက်လိုက် ကျလိုက်နဲ့ ဖြစ်နေသည်ကို ရှယ်လီထွား အံ့သြစွာနဲ့ ကြည့်နေမိသည် ။ ညိုမောင်း တုတ်



ခိုင်တဲ့ ယောကျ်ားတန်ဆာကြီးပေါ်ကနေ တက်ဆောင့်နေတာပါလား ။



လုံး၀ မထင်ရဘူး ။ မြတ်နိုးေ၀လို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ရှက်တတ် ကြောက်တတ်တဲ့ မိန်းကလေး တ



ယောက်က အခုလို ကာမစိတ်တွေ ပြင်းထန်နေတာကို ။





ဖေါက်ဖွတ်ဖွတ် ဖေါက်ဖွတ်ဖွတ် ဘွတ်ဖပ်ဖပ်



ရှယ်လီထွားသည် သူတို့ရဲ့ ကာမပွဲကြမ်းကို မျက်တောင် မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေမိသည် ။



တကယ်တော့ အပျိုကြီးဖါးဖါး ဖြစ်နေတဲ့ ရှယ်လီထွားသည် ဒီလို လိင်ကိစ္စတွေကို တအား စိတ်၀င်စား



နေတာပါ ။ ရည်းစား မထားသေးပေမယ့် ကာမစိတ်တွေ ထကြွသောင်းကျန်းလာခဲ့ရင် လက်နဲ့ ဖိပွတ်



အာသာဖြေတတ်သူ ဖြစ်သည် ။





အခုလည်း အိပ်ခန်းထဲက မြတ်နိုးေ၀တို့စုံတွဲရဲ့ အားရပါးရ လိုးနေတာတွေကို စိတ်၀င်တစား ငေးမော



ကြည့်ရင်း ကာမစိတ်တွေ တဟုန်ထိုး ထကြွလာရသည် ။ ရှယ်လီထွားရဲ့ လက်တဖက်က အလိုလို



ပေါင်ကြားနေရာကို ရောက်သွားခဲ့သည် ။ သူမရဲ့ မိန်းမအင်္ဂါ စောက်ဖုတ်ကို လက်နဲ့ ဖိအုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်နေမိသည် ။



စောက်ဖုတ်က အရည်တွေ ရွှဲရွှဲစိုနေသည် ။



( ၃၉ )





ရှယ်လီထွားသည် မြတ်နိုးေ၀နဲ့ သူ့ဘဲတို့ရဲ့ လိင်အင်္ဂါချင်း သွတ်သွင်း ပွတ်တိုက်နေတဲ့ နေရာကို စူး



စိုက်ကြည့်နေမိရင်း ညာဖက်လက်နဲ့ သူမရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို ဖိပွတ်နေသလို ဘယ်ဖက်လက်နဲ့လည်း သူမ



ရဲ့ ရင်သားထွားထွားတဖက်ကို ဆုပ်နယ် ဖျစ်ညှစ်နေမိသည် ။





မြတ်နိုးေ၀နဲ့ ပီတာဇော်အောင်တို့သည် ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်ထားတဲ့ အိုင်းရင်းခရော့စ် တေးဂီတသံ



တွေကြောင့် အခန်းဖေါ် ရှယ်လီထွား တံခါးဖွင့် ၀င်လာသည်ကို မကြားလိုက်ကြဘူး ။ သီချင်းသံတွေ



ကြောင့်သာမကဘဲ ကာမဘီလူး စီးနေကြတာကြောင့် ရမက်ပြင်းပြင်းနဲ့ တဖွတ်ဖွတ် တဖန်းဖန်းနဲ့ ဆူ



ညံနေအောင် ဖြုတ်မှုတ်နေကြတော့ ဘယ်ကြားမလဲ ။



ရှယ်လီထွားလည်း စောက်ပတ် တအားယားလာပြီး လိုးနေကြတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကို ၀င်သွားလိုက်



ပြီး လိုးပေးဖို့တောင် ပြောလိုက်ချင်သည် ။



မဖြစ်ပါဘူး ။ ထိန်း...ထိန်း...စိတ်ကို ထိန်း မိရှယ်လီ ...။



စိတ်ကို အတင်းကြီး ချုပ်ထိန်းပြီး အခန်းထဲကနေ ပြန်ထွက်သွားလိုက်သည် ။









( ၄၀ )







ရှန်နန်ဒိုးဝါး တောင်ခြေက မြင်းခြံတွေသည် လူသူမရှိ ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်နေသည် ။



မြင်းဇောင်းထဲကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ကေစီသည် တနေကုန် အလုပ်နဲ့ လက် မပြတ်အောင် လုပ်ထားလို့ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည် ။



နေ၀င်ချိန် ရောက်၇င် ကေစီတယောက် ပီတာဇော်အောင်ကို သတိရနေသည် ။





ပီတာဇော်အောင်သည် ကေစီ့ဆိကို ခုတလော ရောက်မလာတော့ ။ ကေစီလည်း ပီတာ သူ့ကို လိုး



ရတာ ရိုးအီသွားလို့ မလာတော့ဘူးလို့တောင် ထင်မိသည် ။



သူ တခြားကောင်မ တယောက် နဲ့များ ကြိုက်နေပြီလား ။





အမေကလည်း ကိုလိုရာဒိုကို ပြန်လာလည်ဖို့ ခေါ်နေသည် ။ ကေစီလည်း ပီတာ့ကို လွမ်းတဲ့စိတ်တွေ



များနေသည် ။ အမေ့ဆီကို ပြန်လိုက်ရင် ကောင်းမလား လို့ တွေးနေမိသည် ။



အိမ်ကို ပြန်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည် ။





ကေစီ မြင်းဇောင်းထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်လိုက်သည် ။





မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းတွေအပေါ် ဖြတ်လျောက်ရင်း သူမရဲ့ကားကြီးဆီကို ရောက်ခါနီးအချိန် ကြက်ဆင်ရိုင်း



တွေ ဖလူးဖလူးနဲ့ ထပျံသွားကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ကားပေါ်တက်ထိုင်လိုက်ပြီး ခါတိုင်းလို ကားစက်ကို မနှိုးဖြစ်သေးဘဲ ငိုင်တွေနေမိသည် ။



ဟင်..ဟိုမှာ ကားလေးတစီး ဒီဖက်ကို လာနေပါလား ။



ဟာ...



ဒါ....ဒါ.....ပီတာရဲ့ ကား....



ကေစီ သူ့ကားကြီးပေါ်က ဆင်းလိုက်သည် ။



( ပီတာ . . .)



လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး အော်ဟစ်ရင်း သူ့ကား လာနေတဲ့ လမ်းပေါ်ကို ပြေးသွားလိုက်မိသည် ။



ပီတာရဲ့ ကားလေး ထိုးရပ်သွားသည် ။



( ကေစီ . . .)



ပီတာဇော်အောင်သည် ကေစီ့ဆီကို ပြေးလာနေသည် ။



( မင်း ငါ့ကို ရိုးအီသွားပြီး မလာချင်တော့ဘူး ထင်နေလို့...ပီတာ.....ငါ အသဲကွဲနေတာ . . )



( ငါ ကျောင်းစာတွေနဲ့ ပိနေလို့ ကေစီ..ဆောရီးဘဲ . . . )



တယောက်နဲ့ တယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်ကြသည် ။



( မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်...ကေစီ ....)



( ငါရောဘဲ ပီတာ . . .မင်း..မင်း...မင်းကို ငါချစ်နေမိတာ အ၇မ်းပါဘဲ...)







နောက် ဆယ့်ငါးမိနစ် အကြာ . .။





ကေစီတို့မြို့ကလေးက ဟိုတယ်ပေါက်စလေးထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ရေချိုးနေကြပြီ ။



ဆပ်ပြာမြုပ်တွေနဲ့ ကြွေရေကန်ထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် စိမ်နေကြသည် ။ အ၀တ်မဲ့ မိမွေးတိုင်း ကိုယ်တွေနဲ့ ။



ကေစီ့ရဲ့ ရင်သားလုံးကြီးတွေက တင်းပြောင်နေကြသည် ။ စူထွက်နေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကလည်း မာထောင်နေကြသည် ။



ထို့အတူဘဲ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လိင်တန်ချောင်း ရှည်လမျောကြီးကလည်း မာတင်း မတ်ထောင်နေသည် ။



တီတု တီတု တီတု . . .တီတုတီတု . . .



ပီတာဇော်အောင် ကြွေကန်ဘေး ကြမ်းပြင်မှာ ချထားတဲ့ ဆမ်ဆောင်းဖုန်းလေး မြည်လာသည် ။ ပီတာဇော်အောင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။



မြတ်နိုးေ၀ . . .လို့ ကော်လာအိုင်ဒီက ပြသနေသည် ။



ပီတာဇော်အောင် ဖုန်းထူးလိုက်သည် ။



( ချစ်လေး . . .လွမ်းနေလား . . .)



( အင်း...ကိုကို့ဒေါ်လေး ခိုင်းတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေတာလား...)



( ဟုတ်တယ်...ချစ်လေး . . .အလုပ်တွေက တော်တော် များတယ် . . .. )



( လုပ်လိုက် လုပ်လိုက်....ကိုကို...ကိုယ့်ဒေါ်လေး ခိုင်းတာ လုပ်ပေးတယ် ဆိုတာ ကောင်းတယ်.....)



( အိုကေ..ချစ်လေး..နောက်မှ ကိုကို ဆက်မယ် . . .)



( အိုကေ ကိုကို..ဘိုင်းနော်. . .)



( ဘိုင်း . . .)



ကေစီက ကြွေကန်ဘေးမှာ တင်ထားတဲ့ ၀ိုင်ခွက်ကို လှမ်းယူကား သောက်လိုက်ပြီး ( ပီတာ..မင်း ဒေါ်လေးလား.....) လို့ မေးလိုက်သည် ။



( ဟုတ်တယ်..ကေစီ....အလုပ်တွေ လာခိုင်းနေတယ် . . .မလွယ်ဘူး....) လို့ ပီတာဇော်အောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။





ကေစီက ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ရေမြုပ်တုံးကြီးနဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးသည် ။ ပီတာဖော်အောင်က



လည်း ကေစီ့တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ် ချေးတွန်းပေးရင်း စိတ်တွေ တအားထန်ကြွလာပြီး ကုတင်ပေါ်



ကို သွားကြစို့လို့ ကေစီ့ကို ပြောလိုက်သည် ။



( ၄၁ )





ဒီနေ့ ပီတာဇော်အောင် ကျောင်းမရှိလို့ နေမြင့်အောင် အိပ်ပစ်လိုက်သည် ။



လတ်တလော သူသည် မိန်းမချောလေး သုံးယောက်ကို တလှည့်စီ ထောင်းပေးနေရသည် ဆိုတော့



အားရှိဖို့ လိုသည် ။ အိပ်ရေး၀ဖို့ လိုသည် ။ မနေ့ညကလည်း ညသန်းကောင်ကျော်ကျော် အချိန်



လောက်မှာ သူ့အခန်းပေါက်၀က ခြေသံလိုလို ကြားလိုက်မိလို့ အိမ်ထဲကို သူခိုး လူဆိုး ၀င်ပြီလားလို့



ထိတ်ကနဲ စိတ်ပူသွားပြီး အသာ နားစွင့်နေတာ သူ့အခန်းထဲကို အမှောင်ထဲ ၀င်လာတဲ့သူက ဒေါ်လေး



ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။



“ ပီတာ....”



“ အင်..ဒေါ်လေး . . ”



“ အိပ်လို့ မရဘူးကွယ် . . ”



“ နေမကောင်းဘူးလား ဒေါ်လေး . .”



“ အင်း ….မသိပါဘူးကွာ...တကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနေသလိုလို ဖြစ်နေတယ် . .”



“ လာလေ...ကျနော် နှိပ်ပေးမယ် . . ”



“ အင်း...ကောင်းသားဘဲ....”



သူ့ကုတင်ပေါ် တက်လှဲလိုက်တဲ့ ဒေါ်လေးကို သူ နှိပ်ပေးသည် ။ အရင်ဆုံး ပုခုံးသား နှစ်ဖက်နဲ့ ဇက်



ပိုး ။ ပြီးတော့ ကျောပြင်နဲ့ခါး ။ ဒေါ်လေးရဲ့ ခါးလေးကို ဖိနှိပ်ပေးနေရင်း တင်ပါးကားကားတွေဆီကို



သူ့လက်က အလိုလိုရောက်သွားသည် ။



“ ပီတာ..အဲ့နေရာက မညောင်းဘူး . .. ”



ဒေါ်လေး ပြောလိုက်တာကို သူ ဂရုမစိုက်ပါဘူး ။ တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ကိုင်ဆုပ်ပွတ်သပ်နေမိသည် ။



ဒေါ်လေး ၀တ်ထားတာကလည်း ပါးလွန်းတဲ့ ည၀တ် ၀တ်ရုံလေး ။တင်ပါးကြီးတွေကို ပွတ်သပ် ကိုင်တွယ်



ရင်း စိတ်တွေ တအား ထန်လာတော့ ဒေါ်လေးကိုယ်ပေါ်က ၀တ်ရုံ ကို ဖယ်ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေး



တကိုယ်လုံးကို နမ်းရံှု့မိသည် ။ ဒေါ်လေးရဲ့ ရင်ထွားထွားတွေကို ကိုင်ဆုပ်ရင်း နို့သီးလေးတွေကို စို့မိ



သည် ။ ဒေါ်လေးလည်း စိတ်ပါလာပြီး သူနဲ့ ကာမပွဲကြမ်းလေးတခုကို အတူတူ နွှဲဖြစ်လိုက်သည် ။



ဒေါ်လေး ဘယ်အချိန်က ထသွားမှန်းတောင် မသိလိုက် ။



ဘေးစားပွဲလေး ပေါ်က ဖုန်းကို ကောက်ယူကြည့်သည် ။



အိပ်ရာထဲက ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ဘဲ သူ ထလိုက်ပြီး ဖုန်းပွတ်ရင်း အောက်ထပ်ကို ဆင်းခဲ့သည် ။



မီးဖိုခန်းထဲက ကော်ဖီအနံ့သင်းသင်းလေး ရလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေး ကော်ဖီအိုး တည်ထားခဲ့ပုံရသည် ။



မတ်ခွက်တခွက်ကို စင်ပေါ်က ယူပြီး ကော်ဖီအိုးထဲက ကော်ဖီကို လောင်းထည့်လိုက်သည် ။



စားပွဲပေါ်မှာ တွေ့တဲ့ သတင်းစာကို ဆွဲယူပြီး ကော်ဖီသောက်နေတဲ့အချိန် ဖုန်းမြည်လာသည် ။



ကော်လာအိုင်ဒီမှာ ရှယ်လီထွား လို့ တွေ့လိုက်ရသည် ။



ဟင်...ဒါ...ဒါ......မြတ်နိုးရဲ့ ရွန်းမိတ် ( အခန်းဖေါ် )ဘဲ . . .။



( ဟယ်လို ပီတာဇော်အောင် ပါ . . .)



( ကိုပီတာဇော်အောင်....ကျမက မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ရွန်းမိတ် ပါ ..)



( ဟုတ်ကဲ့..ကျနော်တို့ တခါ ဆုံဘူးတယ်လေ . .)



( စကားပြောလို့ အားရဲ့လား . .နည်းနည်း မေးစရာလေး ရှိလို့..)



( အားပါတယ်...ပြောပါ ရှယ်လီ …)



(ကိုပီတာက မြင်းစီးတယ် ဆိုလို့..ကျမလည်း မြင်းစီးတတ်ချင်လို့ . . )



( ရပါတယ်...ကျနော် မြင်းသွားစီးတဲ့ မြင်းခြံ ပြောပြမယ်လေ..ဖုန်းနံပါတ် ပေးမယ် . .)



( အင်း..ဟိုလေ...ရှယ်လီက မသွားတတ်ဘူး . . .ကားလည်း မရှိဘူးလေ . .ဟို.....ဟိုလေ . .အားလည်း



နာတယ်...ကိုပီတာဘဲ လိုက်ပို့ပေးနိုင်မလား.....)



ပီတာဇော်အောင်က ( ဟုတ်..ရပါတယ်...ရှယ်လီ . . ရှယ်လီ သွားစီးချင်တဲ့အခါ ပြောလေ..ကျနော် လိုက်



ပို့ပေးမယ် . . ) လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါသည် ..။



အင်း..ဘော်ဒါကြီး ကိုဗညား ပြောတာ သွား သတိရသည် ။ သူက “ ပီတာရယ်....မင်းကို စော်တွေက



ကြည်နိုင်လွန်းတယ်ကွာ...တပြိုင်နက် နှစ်ယောက်..” လို့ ပြောခဲ့သည် ။ သူက မြတ်နိုးေ၀နဲ့ ကေစီ့ကို



ပြောတာ။ သူက ဒေါ်လေးနဲ့ ညိတာကို မသိဘူး ။



ရှယ်လီထွားကို မြတ်နိုးေ၀က မိတ်ဆက်ပေးကထဲက ရှယ်လီထွားသည် ရင်သားတွေက တင်းမာဖီးထ



နေသည်ကို သတိပြုမိသလို ခါးကျဉ်လေး နဲ့ တင်ပါးကားကားထွားထွားတွေကလည်း မက်မောစရာ ဆို



တာ သိလိုက်သည် ။



ရှယ်လီထွားကို ကေစီရဲ့ မြင်းဇောင်းကိုတော့ ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး ။ လိုင်းပူးကုန်မယ်....။ အင်း....



မောင်ပီတာရေ...ကြံစမ်း..ရှာစမ်း..မြင်းဇောင်း နောက်တနေရာ.....။



( ၄၂ )





ဒီနေ့ မြတ်နိုးသူကို ပီတာဇော်အောင် သွားခေါ်တော့ မြတ်နိုးသူရဲ့ မျက်နှာလေး ညှိုးနေသည် ။



“ ဘာဖြစ်လဲ...ချစ်လေး . . ”



“ မြတ်နိုးရဲ့ မေမေ အရမ်း အသဲအသန် ဖြစ်နေတယ်...ကိုကို...မြတ်နိုး ရန်ကုန် အမြန် ပြန်ရမယ် . .”



“ ဟင်....ဟုတ်လား...လေယာဉ်လက်မှတ် ၀ယ်မလား....”



“ ၀ယ်ပြီးပြီ ကိုကို.....ဒီနေ့ညဘဲ မြတ်နိုး သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ် . . ”



“ ကိုကို စိတ်မကောင်းဘူး..ချစ်လေးရယ် . .ကိုကို ဘာလုပ်ပေးရမလဲ...”



“ မလိုဘူးကိုကို....မေမေ...နေပြန်ကောင်းပါစေဘဲ ဆုတောင်းပေးနေနော်...မြတ်နိုး...မေမေ့ကို သွားတွေ့



လိုက်အုံးမယ်. . .”



“ ညနေကျ ကိုကို လိုက်ပို့ပေးမယ် . .ချစ်လေး . . ”





မြတ်နိုးေ၀ကို လေယာဉ်ကွင်း လိုက်ပို့ပြီးလို့ အိမ်ကို ကားပြန်မောင်းလာတဲ့အချိန် ဒေါ်လေးက ဖုန်းဆက်



ပြီး အိမ်ကို ပြန်မလာဘဲ လေယာဉ်ကွင်းနားက ဘီအမ်ဒဗလျူကားရောင်းတဲ့ ဆိုင်ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောသည်



။ ဒေါ်လေးပြောတဲ့အတိုင်း အဲဒီကား ဒီလာရှစ်ပ် ကို သူ မောင်းသွားလိုက်သည် ။



ဒေါ်လေးသည် သူ့ရုံးက လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက် လဇ် ဆိုတဲ့ မိန်းမ နဲ့အတူ ကားရောင်းတဲ့ဆိုင်က မန်နေဂျာ



ကို စကားပြောနေသည် ။ သူ နားထောင်လိုက်တော့ ဈေးဆစ်နေတာ ဖြစ်နေသည် ။



ဒေါ်လေးကို “ ဒေါ်လေး..ကား၀ယ်မလို့လား...” လို့ သူ မေးလိုက်တော့ ဒေါ်လေးက “ ဟုတ်တယ်...



မင်းအတွက်လေ....” လို့ ပြန်ပြောသည် ။



“ ဟာ...ဒေါ်လေး....ဘာလို့ ဘီအမ်ဒဗလျူ ၀ယ်မှာလဲ....ဈေးမကြီးဖူးလား....” လို့ သူက မေးလိုက်တော့



ဒေါ်လေးက ပြုံးသည် ။ “ ဒေါ်လေး ရန်ကုန်က အမွေတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်..ပီတာ...မင်းအတွက်



ကို တခုခု ၀ယ်ပေးချင်လို့....” လို့ ပြန်ပြောပြီး သူနဲ့ပါတဲ့ လဇ်နဲ့ ပီတာဇော်အောင့်ကို



မိတ်ဆက်ပေးပါသည် ။



လဇ်သည် ရုပ်ကလည်း ချော ကိုယ်လုံး အချိုးအဆက်ကလည်း တော်တော့်ကို ပြေပြစ်တဲ့ မိန်းမ တ



ယောက် ဆိုတာ အရင် တွေ့ဖူးထဲက သတိပြုမိခဲ့တာပါ ။



ဒေးလေး ၀ယ်ပေးတာက နှစ်ယောက်စီး ပြိုင်ကားလေး ပါ ။



“ ဟာ..ဒေါ်လေးက ရုတ်တရက်ပြီး စပရိုက်စ် လုပ်လိုက်တာ..ကားက တအား လှတာဘဲ ဒေါ်လေး..”



” အေး..မင်း ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား.....ပီတာ.....”



“ အရမ်းကြိုက်တယ်...ဒေါ်လေး....ကျေးဇူးကမ္ဘာပါ ဒေါ်လေး . .”



လဇ်ကလည်း သူတို့နဲ့ တချိန်လုံး ကား၀ယ်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ၀င်ပါသည် ။ ကားရပြီးတော့ တော်တော်



လေးတောင် မိုးချုပ်နေပြီ ။



“ ကဲ ပီတာ..ဒေါ်လေးတို့ သုံးယောက် တနေရာရာမှာ တခုခု သွားစားကြရအောင် . . ” လို့ ဒေါ်လေးက



ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်ဆိုင်မှာ စားကြမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစား တိုင်ပင်ကြရတော့သည် ။



လဇ်က အာရှ အစားအစာ စားချင်သည် ဆိုလို့ ပီအက်ဖ်ချန်းကို သွားလိုက်ကြသည် ။ ဒေါ်လေးနဲ့ လဇ်



တို့က ၀ိုင်သောက်ပြီး ပီတာဇော်အောင်က တရုတ်ဘီယာ ချင်တောင်ကို သောက်သည် ။ စားကြသောက်



ကြပြီး စကားကောင်းနေကြတာနဲ့ ညဉ့်နက်လာသည် ။





ဒေါ်လေးက လဇ်ကို မနက်ဖန်က စနေနေ့မို့ အလုပ်ပိတ်တာကြောင့် လဇ် ကိုယ့်အိမ်မှာ လိုက်အိပ်ပါ



လား လို့ ခေါ်ဖိတ်လိုက်တာကို ပီတာဇော်အောက် အရမ်း အံ့သြသွားသည် ။ လဇ်လာအိပ်ခြင်း အား



ဖြင့် သူနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ပွဲကြမ်းလို့ မရတော့ဘူး မဟုတ်လား ။





ဒီထက် အံ့သြစရာတွေကို ဒီည ပီတာဇော်အောင် ထပ်တွေ့ရသည် ။



လဇ်နဲ့ ဒေါ်လေးတို. တခန်းထဲ အိပ်ကြတာကို သူ တွေ့ရလို့ပါဘဲ ။





ည သန်းကောင်ယံလောက်မှ အိပ်ဖြစ်တဲ့ ပီတာဇော်အောင်သည် မနက် သုံးနာရီလောက်မှာ ရေငတ်လို့



နိုးလာသည် ။ သူ ခါတိုင်းထားနေကျ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပုလေးပေါ်မှာ ရေပုလင်း ရှိမလားလို့ လက်



နဲ့ လှမ်း စမ်းလိုက်သည် ။ မရှိဘူး ။





ဆီးသွားချင်စိတ်လည်း ပေါ်လာလို့ အိပ်ရာထပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းဖို့ လှေခါးဆီကို လျောက်အလာ



လှေခါးရဲ့ တဖက်က ဒေါ်လေးရဲ့ အိပ်ခန်းဆီက အသံလိုလို ကြားလိုက်လို့ ဒေါ်လေးများ အိပ်နေရင်း



ယောင်နေတာလားလို့ ထင်လိုက်မိပြီး နားစွင့်လိုက်တဲ့အခါ လဇ်ရဲ့ အသံကိုပါ ကြားလိုက်မိတာကြောင့်



မနက် သုံးနာရီ အချိန်ကြီး သူတို့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ရတာ စိတ်ထဲမှာ အံ့သြသွားသည် ။





ဒါကြောင့် အောက်ထပ်ကို ဆင်းတော့မယ့် ခြေထောက်တွေက ဒေါ်လေးရဲ့ အိပ်ခန်းဖက်ကို ဦးလှည့်



လိုက်မိသည် ။





ဒေါ်လေးရဲ့ အိပ်ခန်း အနားိကု ခြေဖျားထောက်ပြီး အသာ ကပ်သွားလိုက်သည် ။



ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံတွေက ပြွတ်ပြတ်ပြိပြတ်နဲ့ ယက်သံ စုတ်သံတွေပါ ။





ဟာ....ဒေါ်လေးနဲ့ လဇ်တို့ အပြန်အလှန် ဘာဂျာဆွဲနေတဲ့ အသံတွေ ...။





အင်း.....ဒေါ်လေး လိုင်းပြောင်းသွားပြီ လို့ စိတ်ထဲမှာ သိလိုက်သည် ။



( ၄၃ )











ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ငယ်ပါသည် တမဟုတ်ချင်း ထကြွ မာတင်းလာသည် ။ မတ်ထောင်လာသည် ။



ဒေါ်လေးနဲ့ လဇ်တို့ရဲ့ အသံတွေကိုဘဲ ကြားနေရပေမယ့် သူတို့ ဘယ်လိုတွေ လုပ်နေကြမလဲ ဆိုတာကို သူမြင်ယောင်မိနေပြီး အခန်းထဲကို ပြေး၀င်သွားပြီး ဒေါ်လေးကိုရော လဇ်ကိုရော လိုးပစ်ချင်မိ



သည် ။ စိတ်ကို ချုပ်ထိန်းပြီး သူ့အိပ်ရာဆီကို ပြန်သွားလိုက်ပြီး ကွင်းတိုက်ပစ်လိုက်သည် ။





မနက်မှာ ဒေါ်လေးတို့ အပြင်ထွက်သွားပြီးမှ သူ အိပ်ရာက ထသည် ။



ကားအသစ်လေးနဲ့ ကေစီ့ဆီကို သွားမည် လို့ စိတ်ကူးလိုက်ပေမယ့် ကေစီက သူ့မြင်းခြံ အလုပ်တွေကို လုပ်နေမှာမို့ အားမှ မဟုတ်လို့ ညနေစောင်း သူမ အလုပ်တွေ ပြီးတဲ့အချိန် ကျမှ



သွားတာဘဲ ကောင်းမယ်လို့ စဉ်းစားမိသည် ။ ဒီအချိန်မှာ ဖုန်းလာလို့ ကြည့်လိုက်တော့ မြတ်နိုးေ၀ရဲ့ ရွန်းမိတ် ( အခန်းဖေါ် ) ရှယ်လီထွား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။



( ဟယ်လို ကိုပီတာ...)



( အော်..ရှယ်လီလား . .)



( ဟုတ်တယ် . . .ကိုပီတာ...ရှယ်လီပါ ...မြင်းစီးဖို့ လိုက်ပို့မယ်ဆို...)



( ပို့မှာပေါ့..ဘယတော့ သွားချင်လဲ....ဒီ စနေ အားလား...)



( အင်း..အားတယ် . .)





ရှယ်လီထွားသည် မြတ်နိုးေ၀ မရှိတဲ့အချိန်မှ သူ့ကို မြင်းသွားစီးဖို့ ခေါ်သည် ။



အထာ ကတော့ ပေးနေပြီ ။ ဒေါ်လေးက လိုင်းပြောင်း မြတ်နိုးေ၀က ရန်ကုန်ထွက်သွား ဒီအချိန်မှာ ထယ်ထယ်ထွားထွား ရှယ်လီထွားက ရောက်လာသည် ။



ပီတာဇော်အောင်ကလည်း စိန်ခေါ်ရင် တိမ်ပေါ်အထိ တက်မယ့်လူစား ။



ကိုဗညားနဲ့ ဒန်းကင်းဒိုးနတ်ဆိုင်မှာ ကော်ဖီသောက်ကြတော့ ပီတာဇော်အောင်က ဒေါ်လေးအကြောင်းကိုဘဲ ချန်ထားပြီး ကျန်တာတွေကို ဖွင့်ဟပြောပြသလို ရှယ်လီထွားကို



မြင်းစီးဖို့ ခေါ်သွားမယ့်အကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါ ကိုဗညားက သူ့မိတ်ဆွေ ဂက်ဖရီဆီ ခေါ်သွားလိုက် လို့ ပြောသည် ။



( ကျနော်နဲ့ ဂျက်ဖရီမှ မသိတာ....) လို့ ပီတာဇော်အောင်က ပြောတဲ့အခါ ကိုဗညားက ပြုံးသည် ။ ကိုဗညား ပြုံးတဲ့ပုံက ရုပ်ရှင်မင်းသား တယောက်နဲ့ တူသည် လို့ ပီတာဇော်အောင်



ထင်မိလိုက်သည် ။ ( မပူပါနဲ့ ပီတာ....ငါ လိုက်ပို့ပေးပြီး မိတ်ဆက်ပေးမှာပေါ့...ရှယ်လီနဲ့ စနေနေ့ သွားကြမယ် ဆိုရင် စနေနေ့ မတိုင်ခင် မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ကြိုတင် သွားလိုက်ကြမယ်လေ . .



ဂျက်ဖရီရဲ့ ခြံက မင်း အတွက် အကောင်းဆုံးဘဲ . . .( နေရာ ) လည်း ရှိနေတယ် . . .ဂျက်ဖရီက ငါ့သူငယ်ချင်း ဆိုပြီး မင်းကို ကူညီမှာပါ ...) လို့ ကိုဗညားက ပြောသည် ။



ကိုဗညားရဲ့ ဘော်ဒါ ဂျက်ဖရီက ၀က်စ်ဗဂျင်းနီးယားမှာ ။



ခြံကျယ်ကြီးနဲ့ မြင်းတွေ မွေးထားပြီး အမဲလိုက်နေတဲ့ ကိုဗညားရဲ့ သူငယ်ချင်းဆီကို ရောက်သွားကြသည် ။ ဂျက်ဖရီက ရှယ်လီထွားကို ခေါ်ခဲ့ဖို့ ဘာမှ မပူနဲ့ လို့ ပြောသည် ။ သူ့အိမ်ကလည်း သန့်



ရှင်း သေသပ်တဲ့ အခန်းတွေ အများကြီးနဲ့ အိမ်လေး ။ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရတယ်...မင်းတို့ လာပြီး မြင်းစီး..အရက်သောက်ချင်သောက် ..အဲ....အခန်းတခန်းထဲ ၀င်ပြီး စော်နဲ့ အိပ် ....လို့ ရယ်



ပြီး ပြောသည် ။



ပီတာဇော်အောင် ရှယ်လီထွားကို ဂျက်ဖရီရဲ့ ခြံကြီးထဲကို ခေါ်သွားတဲ့နေ့မှာ ဒေါ်လေး နဲ့ လဇ်တို့ ပြင်သစ်ပြည် ကို အပျော်ခရီး ထွက်သွားကြသည် ။



( ကိုပီတာ....ဘာများ စိတ်ညစ်နေလဲဟင်..ကိုပီတာ့ပုံစံက မပျော်တဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်....) လို့ ရှယ်လီထွားက ပြောလိုက်သည် ။ ဒေါ်လေး တယောက် လဇ်နဲ့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားတာကို သူ စိတ်ထိခိုက်



မိနေသည် ။ ရှယ်လီထွားသည် ဂျက်ဖရီရဲ့ ခြံကြီးထဲကို ရောက်တော့ အရမ်းကို အံ့သြနေသည် ။



( အရမ်းသာယာတာဘဲ ကိုပီတာရယ် . . .ရှယ်လီ ပျော်လိုက်တာ....မြင်းတွေကလည်း အရမ်း လှတာဘဲ . . . .)



ဂျက်ဖရီက သူတို့ကို မြင်းဇောင်းကို ခေါ်သွားသည် ။



သူတို့ လက်ထဲကို အစိမ်းရောင် ပန်းသီးတွေ ထည့်ပေးပြီး သူ့မြင်းတွေကို ကျွေးခိုင်းသည် ။



( ဒီကောင်တွေက သူတို့ကို အစာကျွေးတဲ့ လူဆိုရင် အရမ်း ခင်တတ်တယ် . .) လို့ ဂျက်ဖရီက ပြောသည် ။



မြင်းကုန်းနှီးတွေ ဆင်ပေးပြီး ရှယ်လီထွားကို မြင်းစီးတဲ့ နည်းတွေ သင်ပေးသည် ။ သူတို့သုံးယောက် ဂျက်ဖရီ ပိုင်တဲ့ မြေကွက်ကြီးထဲ မြင်းစီးကြသည် ။ ဂျက်ဖရီက ရိုင်ဖယ်သေနတ် တလက်ကို ပုခုံး



မှာ လွယ်လာလို့ ရှယ်လီထွားက ( ဘာလုပ်ဖို့လဲ...) လို့ မေးသည် ။ ( တခါတလေ..၀က်ဝံတွေ နဲ့ ပက်ပင်း တိုးတတ်တယ်..ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်ဖို့ ယူလာတာပါ...) လို့ ရှင်းပြသည် ။



မြင်းစီးပြီး ပြန်ရောက်ကြတဲ့အချိန် ဂျက်ဖရီက သူတို့ကို သူ့အိမ်ထဲကို ခေါ်သွားပြီး အရက်တွေ ၀ိုင်တွေ ထုတ်တိုက်သည် ။ စားစရာတွေလည်း ထုတ်ကျွေးသည် ။



ဂျက်ဖရီရဲ့ အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ ကျယ်၀န်းလှတဲ့ ခြံကြီးထဲကို သူတို့ ကြည့်ရင်း အရက်သောက်ကြသည် ။ ဂျက်ဖရီက သူ့ အာရ်ဗီ ကားလေးနဲ့ ထွက်သွားသည် ။ သူတို့ကို ရှောင်ပေးတာ ။



( ကိုပီတာ . . .မြတ်နိုးကို ဒီခြံထဲကို ခေါ်လာဖူးလားဟင်....)



( ဟင့်အင်း..မခေါ်လာဖူးဘူး ...ရှယ်လီ . . .)



( အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာဘဲနော်....အခုလို ရှယ်လီနဲ့ ဒီကို လာတာကို မြတ်နိုးကို ပြန်ပြောပြရမလားဟင် .....)



( မပြောပါနဲ့ ရှယ်လီ . . ဒါက ရှယ်လီ့ကို ရောက်ဖူးစေချင်လို့ ကျနော်က ပို့ပေးတာပါ . . .)



( အိုကေ..မပြောဘူး ...)



၀ိုင်ပုလင်းထဲက ၀ိုင်တွေကို ဖန်ခွက်ထဲကို လောင်းထည့်နေတဲ့ ရှယ်လီရဲ့ ကိုယ်လုံး အလှအပတွေကို ခိုးကြည့်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ရှယ်လီက လှည့်ကြည့်လိုက်လို့



မြင်သွားသည် ။



( ဟိတ်..ဘာကြည့်တာလဲ...)



( ဟဲဟဲ...လှလို့ ..)



( ဘာလှတာလဲ....)



( ရှယ်လီက ရုပ်ကော ကိုယ်လုံး ကော ....တအားလှတာဘဲ ....)



( တကယ် . . .ဟုတ်လို့လား ...)



( တကယ် . .)



( ၄၄ )







ဂျက်ဖရီ မရှိတော့လို့ သူ့အိမ်ထဲမှာ ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ရှယ်လီထွားတို့ နှစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်နေတာကလည်း သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ စိတ်တွေကို



နိုးကြားထကြွလာစေသည် ။



ရှယ်လီထွားလည်း ဒီလို ဖြစ်ချင်လို့ကို ဒီနေရာကို လိုက်လာတာ မဟုတ်လား ။



သူမထင်ထားတာက မြင်းစီးတဲ့ မြင်းဇောင်းမှာ ရင်းနှီးမှုတွေ ပိုလာပြီး နောက်တခါ ထပ်ချိန်းပြီး ပွဲတွေကြမ်းမည်ပေါ့ ။ အခုတော့ ထင်ထားတာထက် ပို



ခရီးတွင်နေသည် ။



ပီတာဇော်အောင်က ငွေကြေးယူပြီး မြင်းစီးခိုင်းတဲ့ ကေစီတို့လို မြင်းဇောင်းတွေဆီကို ခေါ်မသွားဘဲ ကိုဗညားရဲ့ အဆက်အသွယ် ကိုယ်ပိုင် မြင်းခြံဆီကို



ခေါ်လာလိုက်တော့ တိုတိုနဲ့ လိုရင်း ကို အခုလို အမြန်ရောက်သွားတော့တာပေါ့ ။





( ရှယ်လီကလေ . . .မြတ်နိုး ဟိုးတခါ မိတ်ဆက်ပေးကထဲက ကိုပီတာ့ကို စိတ်၀င်စားမိပါတယ် . . . ဟင်းဟင်း...)



( ကိုယ်လည်း ဒီလိုပါဘဲ....ရှယ်လီ့ကို တအားလှမှန်း ဘော်ဒီမိုက်မှန်း အဲဒီထဲက သတိပြုမိတယ် . .ရှယ်လီ . . .)



( ရှယ်လီ က ကိုပီတာနဲ့ မြတ်နိုးတို့ ချစ်ခြင်းကို ခွဲချင်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူးလေ ..ဟိုလေ . . .ဒါ...ဒါပေမယ့်....ကိုပီတာနဲ့ အခုလို လွတ်လွတ်လပ်လပ်



ဆုံလိုက်ချင်တဲ့စိတ်တွေက တားလို့ ဆီးလို့ မရဘူး



ဟူး....တခါတခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အားမရဘူး . . .ရှယ်လီက ကိုယ့်စိတ်ကို အလိုလိုက်တယ်လေ . ..)



( ဒါတွေ မစဉ်းစားနဲ့တော့ ရှယ်လီ . .ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ကြီး ပျော်ပစ်လိုက်ရအောင် . . .)



လက်မြန်တဲ့ ပီတာဇော်အောင်သည် ရှယ်လီထွားကို ဖက်သိုင်းပြီး သူမရဲ့ တပ်မက်စရာ နှုတ်ခမ်းထူထူလေးတွေကို ဖိကပ် စုတ်လိုက်တဲ့အခါ ရှယ်လီထွားကလည်း



ပီတာဇော်အောင်ကို ချက်ချင်းဘဲ တုံ့



ပြန် စုတ်သလို သူမလက်တွေကလည်း ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ် ကုတ်ခြစ်လေသည် ။



နှုတ်ခမ်းချင်း လျာချင်း လူးလှိမ့် ကလိနေကြတာက အကြာကြီး ။



ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို စခွ ျတ်လိုက်တာက ပီတာဇော်အောင် ။



ရှယ်လီထွားကိုလည်း ( အ၀တ်တွေ ချွတ်လိုက် ရှယ်လီ . . . .) လို့ လေသံ အေးအေးတိုးတိုး နဲ့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ရှယ်လီထွားလည်း စိတ်အညှို့ခံထားရတဲ့



လူတယောက်လို သူ့စကားကို တသွေမတိမ်း လိုက်နာကာ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို တခုမကျန် ခွ ျတ်ပစ်ပါတော့သည် ။



တယောက်နဲ့တယောက် ကိုယ်တုံးလုံး ကိုယ်တွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြမိရင်း ပထမ စလိုက်သူက ရှယ်လီပါ ။





( ကိုပီတာ.....ရှယ်လီ မှုတ်ပေး၇မလားဟင် . . .) လို့ မေးလိုက်သည် ။



ရှယ်လီသည် အတွေ့အကြုံ ရှိပြီးသား မိန်းကလေး တယောက် ဖြစ်မည် လို့ ပီတာဇော်အောင် ထင်လိုက်သည် ။





( အင်..မှုတ်ပေး . . .)



ပီတာဇော်အောင်က ရှေ့တိုးလာသလို ရှယ်လီထွားက သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်သည် ။





လိင်တန်တုတ်တုတ်ရှည်ရှည်ကြီးက သူမ မျက်နှာနားမှာ ရောက်ရှိနေပြီ ဆိုတော့ ရှယ်လီထွားသည် လိင်တန်ကြီးကို လက်ကလေးနဲ့ တယုတယ ပွတ်သပ်လိုက်သည် ။



( အကြီးကြီးဘဲ.....)



ထိပ်ဖူးကြီးက နီညိုညိုကြီး ။ အရည်ကြည်လေးတွေလည်း အပေါက်ကနေ ယိုစီး စိမ့်ထွက်နေသည် ။



ရှယ်လီက လက်ကလေးနဲ့ အရည်ကြည်လေးတွေကို ထိတွေ့ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်နဲ့ ထိပ်ဖူးကြီးကို ဖွဖွလေး ငုံပစ်လိုက်ပါတော့သည် ။



ရှယ်လီရဲ့ လျာလေးက ချက်ချင်းဘဲ လှုပ်၇ှားသွားသည် ။



ထိပ်ဖူးကြီး တခုလုံးကို လျာနဲ့ ၀ိုက်ကစားပေးလိုက်သည် ။ အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ကစားပေးနေသည် ။



( အိုး...၀ိုး........အားဟား......)



ပီတာဇော်အောင် ကောင်းလွန်းလို့ တုန်ခါသွားသည် ။ ရှယ်လီရဲ့ ခေါင်းကို လက်တဖက်နဲ့ သွားကိုင်မိသည် ။ ပီတာဇော်အောင် အခုလို ဖြစ်သွားတာကို ရှယ်လီက



သဘောကျသွားသည် ။



သူမရဲ့ ပညာပါပါ ကလိပေးလိုက်တာတွေက ထိရောက်သွားလို့ ။



ပြွတ်ပြွတ် ပြတ်ပြတ် ပြိပြိ နဲ့ ဆက်တိုက် မှုတ်ပေးလိုက်တာ ပီတာဇော်အောင် တယောက် ပြီးခါနီးတောင် ဖြစ်သွားရသည် ။



( အိုး...ကောင်း...ကောင်းလိုက်တာ...ရှယ်လီရယ် . . .အား.....အား....ရှယ်လီက တကယ်...အိုး....တကယ်.......အမှုတ်ကွ ျမ်းတာဘဲကွာ....)



ပီတာဇော်အောင်လည်း ရှယ်လီ့ပါးစပ်ထဲကို ကော့ညှောင့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။



ရှယ်လီက စုတ် သူက ကော့ညှောင့် ...။ ပြတ်ပြတ်ပြတ် ဆိုတဲ့ အသံလေးတွေ ထွက်လာသည် ။



( အိုး....အိုး...ကောင်းလိုက်တာ ရှယ်လီရယ် . . . .စုတ်..စုတ်ပေး...အိုး...လ ျာလေး..လ ျာလေး . .လ ျာလေး ကစားပေး....အား......အား....အား.......)



ထိလွန်းလို့ သုတ်တွေ ထွက်ပြီး ပြီးသွားမှာကိုတောင် စိုးရိမ်လိုက်ရလို့ ပီတာဇော်အောင်လည်း သူ့တန်ဆာကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည် ။



ရှယ်လီထွားလည်း စုတ်ကောင်းနေတဲ့အချိန် တန်ဆာချောင်းကြီး သူမပါးစပ်ထဲက ထွက်သွားလို့ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်သွားသည် ။



( လိုးကြစို့ ရှယ်လီ . . .) လို့ ပီတာဇော်အောင်က ပြောလိုက်သည် ။



( ၄၅ )





ရှယ်လီသည် ပီတာဇော်အောင်နဲ့ ကုတင်ပေါ်ကို လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ပက်လက်အိပ်ချလိုက်တာနဲ့ တပြိုင်



နက် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဘေးကို ဖြဲကားပစ်လိုက်သည် ။ အရည်စိုစိုရွှဲနေတဲ့ ရှယ်လီရဲ့ မိန်မအင်္ဂါ



ကြီးသည် ဖတ်ကနဲ ကွဲဟပြဲသွားသည် ။ အတွင်းသားနီနီလေးတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ပီတာဇော်အောင်



သည် နွားသိုးကြိုးပြတ်ဘဲ ရှယ်လီ့ကို တက်လိုးသည် ။



ရှယ်လီရဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲကို တေ့ကာ ထိုးလိုက်ပေမယ့် မ၀င်လို့ ရှယ်လီက လက်ကလေးနဲ့ သူ့တန်ဆာ



ကို တွန်းပို့ပေးလိုက်သည် ။ အတွင်းသားနုနုတွေကို တအားကြီး ပွတ်တိုက်တွန်း၀င်သွားတဲ့ လိင်တန်ဆာ



ကြောင့် ရှယ်လီ့တကိုယ်လုံး ဖိန်းရှိန်းတဲ့ ကြက်သီးတွေ ထသွားရသည် ။



ကာမဇောထန်နေတဲ့ ပီတာဇော်အောင်သည် စလိုးတာနဲ့ ဆက်တိုက် ကြုံးဆောင့်လို့ ရှယ်လီလည်း



အိုအိုအားအား နဲ့ ပေါင်တွေကို ဖြဲကား အောက်က ကော့ပင့်ကာ တအားကြိုက်နေသည် ။ သူလိုးတာ



ကို ပြန်ကော့ တုံ့ပြန်ရင်း “ တအား...တအား....တအားလိုး...ဆက်တိုက်လိုး..မြန်မြန်လိုး.....” လို့ အားမ



လို အားမရ အော်ဟစ် တောင်းဆိုနေတာကြောင့် ပီတာဇော်အောင်လည်း ဒီလို လိုလားတဲ့ စော်မျိုးနဲ့



တခါမှ မကြုံဘူးသေးလို့ အရမ်း သဘောကျသွားပြီး တအားဆောင့်ဆောင့် လိုးလေတော့သည် ။



“ အား......အား......ကောင်းတယ်...ကောင်းတယ်.....လိုး...တအားဆောင့်...ဆောင့်ပါ ကိုပီတာရဲ့...”



ရှယ်လီရဲ့ စောက်ဖုတ်သည် သူ့လိင်တန်ကို တအားညှစ်ဆွဲယူနေသည် လို့ ခံစားနေရလို့ ကောင်းလွန်း



တဲ့ ဒီ အရသာကြောင့် သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်ပြီး ပြီးသွားမှာကိုတောင် သူစိတ်ပူသွားသည် ။





ရှယ်လီ့ကို အချိန်ဆွဲပြီး အရသာခံ လိုးမည် လို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာကြောင့် မြန်မြန် မပြီးချင်သေး ။



ရှယ်လီကတော့ ရမက်ကြီးတဲ့ မိန်းကလေးပီပီ သူ့ကို ဆက်တိုက်ကို တအားကြုံး ဆောင့်ခိုင်းနေသည် ။



တအားဆောင့်ထည့်လို့ ကိုယ်ချင်း ထိရိုက်တဲ့ အသံတွေက တဖေါက်ဖေါက် နဲ့ မြည်နေသည် ။



“ နို့တွေကို ကိုင်ညှစ်ထားပြီး လိုးပေးပါ.....”



ရှယ်လီသည် အရမ်းကို ထကြွနေသည် ။ ပီတာဇော်အောင်လည်း တင်းကြပ်ဆွဲညှစ်နေတဲ့



သူမစောက်ဖုတ်ကို တအားကြိုက်သွားသည် ။ဖွံ့ထွားတဲ့ နို့ကြီးတွေကို ဆုပ်ညှစ်ရင်း ကော့ကာ ဆောင့်



ပစ်တာ အချက်ပေါင်း တရာကျော်သည် ။



“ အိုး..ကောင်းတယ်...ကောင်းတယ်.....အမလေး.....အိုး.....ပြီး....ပြီး.....ပြီးသွားပြီ . . . .”



ရှယ်လီ အထွဋ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းရောက်သွားတဲ့ အချိန် အော်ညည်းလိုက်တဲ့ အသံတွေက ဆူညံ



သွားသည် ။ ရှယ်လီ ပြီးသွားပေမယ့် သူ မပြီးသေးတာကြောင့် ရှယ်လီ့ စောက်ဖုတ်ထဲက သူ့တန်ဆာ



ကို မထုတ်သေးဘူး ။ ရှယ်လီကလည်း တန်ဆာကို တဆုံးထိုးသွင်းထားရက်နဲ့ မထုတ်စေချင်ဘူး ။



“ ကိုပီတာ ..မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား.....ပြီးအောင် လိုးလိုက်လေ . . .”





ရှယ်လီပြောလိုက်တဲ့အခါ ပီတာဇော်အောင်လည်း “ အင်း...လိုးမယ်....ရှယ်လီ ..ပုံစံပြောင်းလို့ ရမလား..”



လို့ မေးလိုက်သည် ။ ရှယ်လီက “ ရတယ်လေ...ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လိုးချင်လဲ....” လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ



ပီတာဇော်အောင်က ကုတင်ဘေးက ချောဆီဘူး ( ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီ ဘူး )လေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး



စောက်ဖုတ်ထဲက သူ့လီးတန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။



( ကုန်းပေးမလား..)



( ရတယ်လေ . . .)



ရှယ်လီက ပက်လက်အနေအထားကနေ လေးဖက်ထောက်ကာ ကုန်းပေးလိုက်သည် ။



ပီတာဇော်အောင်လည်း ဖင်တုံးဖြူဖြူကြီးတွေ ကြားထဲက ပြူးထွက်နေတဲ့ ဖေါင်းခုံးတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို



သေသေချာချာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည် ။ အရည်တွေ ရွှဲစိုပြီး မီးရောင်အောက်မှာ ပြောင်လက်နေတဲ့



စောက်ဖုတ်အကွဲကြီးသည် သူ့ကာမစိတ်တွေကို ပြင်းထန်ပေါက်ကွဲ မြင့်တက်စေတာမို့ သူ့တန်ဆာ



သည်လည်း မာတင်းသထက် မာတင်း မတ်သထက် မတ်ထောင်နေသည် ။



စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းထဲ လက်ချောင်းတွေ ထိုးသွင်းပြီး ပွတ်ဆွဲ ကစားပေးလိုက်ရင်း ကပ်ရက်က စူ



တူတူနဲ့ ဖင်ပေါက် လေးကို စိတ်၀င်စားစွာနဲ့ လေ့လာနေသည် ။



စောက်ဖုတ်ကို မလိုးဘဲ ဖင်ပေါက်ကို ထည့်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေကို ထိန်းလို့ မရဘူး ။



“ ရှယ်လီ . .”



“ ဖင်လိုးခံဘူးလားဟင်.....”



“ အင်း...ခံဘူးတယ် . . .ဘာလို့လဲ....ဖင်ချချင်လို့လား . . ”



“ အင်း....ဖင်လိုးချင်တယ်. . .”



“ လိုးလေ . .ဆီ သေသေချာချာ ဆွတ်နော်...လီးကိုလည်း သေချာဆီလိမ်း.....”



“ အင်း....”



ပီတာဇော်အောင်ရဲ့ လီးတုတ်တုတ်ကြီးသည် ရှယ်လီရဲ့ ဖင်ပေါက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲကို တချက်ချင်း



မှန်မှန်လေး လိုးပေးနေသည် ။



“ အား.......အား.........အိုး............အိုး . . . .”



“ အိုကေလား......”



“ အင်း . . .”





ဖင်တုံးကြီးကြီးနဲ့ ရှယ်လီ့ကို ဖင်ရော စောက်ပတ်ရော တလှည့်စီ လိုးပေးသည် ။ ရှယ်လီလည်း အခန်း



ဖေါ် မြတ်နိုးေ၀ ပြန်မလာမချင်း သူမကို လာ လိုးပေးဖို့ ပီတာဇော်အောင်ကို ပြောလိုက်သည် ။





ခြံပိုင်ရှင် ဂျက်ဖရီကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး ကြိုတင် ၀ယ်ယူလာတဲ့ အရက်ပုလင်းနဲ့ ၀ိုင်ပုလင်း



တွေကို လက်ဆောင်ပေးပြီး ပြန်ခဲ့ကြသည် ။ ပွင့်လင်းသွားကြပြီမို့ ရှယ်လီ့ကို သူတို့နေတဲ့ တိုက်ခန်း



မှာ သူ သွားလိုးပေမည်လို့ ပီတာဇော်အောင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ မြတ်နိုးေ၀က အမေရဲ့ အခြေအနေ



မကောင်းသေးလို့ တော်တော်နဲ့ ပြန်ရောက်အုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ ။





ပီတာဇော်အောင်သည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေတဲ့ ရေပူပူ ရေပန်းအောက်မှာ ဇိမ်ခံ ချိုးနေရာ



က ရေချိုးခန်းထဲက မျက်နှာသုတ်ပုဝါတွေ တင်တဲ့ စင်လေးအပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သူ့ဖုန်းက တတစ်



တစ်နဲ့ မြည်လာလို့ ရေပန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို လှမ်းယူ ကြည့်လိုက်ပါသည် ။



အိုး …...ကေစီ ခေါ်တာပါလား ။





“ ဟယ်လို....ဘေဘီ . . ”





အင်း ...ဒီတခါ အလှည့်ကျတာက မြင်းဇောင်းက ကေစီ ပါဘဲ ။



အားလုံးကို ပျော်စေချင်သူ ပီတာဇော်အောင်သည် ကေစီ ရှိနေတဲ့ မြင်းဇောင်းကို အမြန်သွားပြီး အတင်း



ထောင်းပေးရပေအုံးမည် ။



အားလုံးကို လေးစားလျက် . .





ပြီး





ပန်းရိုင်း



အောက်တိုဘာလ ၁ရက်နေ့ ၂၀၁၈ခုနှစ် ။





အတွေးပင်လယ်ပြာ ဖိုရမ်အတွက် အထူး ရေးသားသည် ။