တစ်ခါတုန်းက တက္ကသိုလ်မှာ

 အပိုင်း ၁



နတ်သား







ညတုန်းက ရဲနောင်တစ်ယောက် ဘယ်လိုလို အဆောင်ပြန်ရောက်သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ချေ။ နောက်ဆုံးမှတ်မိသည်က အကို၀မ်းကွဲဖြစ်သူ ဇော်ဇော်က သူ့ကို ထမ်းကာ ကားထဲထည့်လိုက်သည်ကိုသာ။ ဒီလိုမျိုးသာ တက္ကသိုလ်ရောက်ရောက်ချင်း နေ့တိုင်းသောက်နေရရင်တော့ မလွယ်။



“ကျွတ်..ခေါင်း ကိုက်လိုက်တာကွာ…“



ရဲနောင်သည် ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုးနှင့်ပင် အခန်းထဲက သွားပွတ်တံနှင့် တပတ်ကို ဆွဲကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ အဆောင်ထောင့်၏ လှေကားကို သွားကာ လက်တန်းကို သေချာကိုင်၍ အောက်ကိုဆင်းသည်။ သေချာမကိုင်လို့ မဖြစ်။ တော်ကြာနေ..သူနေရာ ငါးထပ်ကနေ အောက်ကို ပြုတ်ကျလျှင် တခါတည်း ကိစ္စချောသွားနိုင်သည်။ သူ့ခဗျာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့်ပင် ရေချိုးဆောင်နားသို့ ရောက်သွားသည်။ မနက်စောသေးလို့လား မသိ။ ရေချိုးဆောင်တွင် လူရှင်းနေသည်။



ရဲနောင်သည် ခပ်တည်တည်ပင် ၀တ်ထားသော ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ မရှိသည့်မို့ စည်ပိုင်းတွေ ချထားရာထောင့်ကို ချိန်ကာ တစ်ညလုံး အောင်းထားသမျှ ကော့ပန်းလိုက်သည်။ အံမယ်..အငွေ့လေးများပင် ထောင်းခနဲ ထသွားသည်။ ကိစ္စ ပြီးသွားလျှင်တော့ ကိုယ်ကို နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ကော့လိုက်သည်။ လက်ဖြင့်လဲ အသာဆွဲကာ ခါလိုက်သည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ညီတော်မောင်သည် သူကလဲ နိုးနေပြီဟု ရဲနောင်ကို ပြန်အချက်ပေးသလို အသာထောင်နေသည်။



“မဖြစ်သေးပါဘူး…ခေါင်းကကိုက်နေတာ…ရေချိုးတာပဲ ကောင်းပါတယ်..ကွာ..“



ရဲနောင်သည် ညီတော်မောင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စည်ပိုင်းထဲက ရေကို လှမ်းခတ်လိုက်သည်။ အသာပင် မျက်နှာကို ဖြန်းပက်လိုက်သည်။ အေးမြသောရေ၏ အထိအတွေ့က သူ့ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။ ပါလာသည့် သွားတိုက်ဆေးကို သွားတိုက်တန်ပေါ်တွင် အသာညှစ်တင်သည်။ ပြီးလျှင်တော့ ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ အသာတိုက်လိုက်သည်။ မျက်စိကိုတော့ ရှေ့ရှိ ပြဒါးပြယ်စပြုနေသည့် ချိတ်ထားသည့် မှန်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။



ယောကျ်ားပီသ၍ ခန့်ချောချောသော မျက်နှာတစ်ခုက သူ့ကိုမှန်ထဲကနေ ပြန်ကြည့်နေသည်။ ဟုတ်သည်။ ရဲနောင်သည် အတော်ဖြောင့်သည်။ သူရုပ်ရည်သည် ဟိုမော်ဒယ်ဘွိုင်း နိုင်းနိုင်းနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်ဖြစ်သည်။ ဆယ်တန်းအောင်တုန်းကဆိုလျှင် သူ့ကို မင်းသားလုပ်ဖို့ပင် လာပြောတဲ့ သူတွေရှိသည်။ သူကစိတ်မ၀င်စား၍သာ။ နောက်ပြီး သူ့တွင် အခြားလက်နက်ကြီး တစ်ခုရှိသေးသည်။ အဲဒါကတော့…



ရဲနောင်၏ ညီတော်မောင်သည် အတော်ထွားသည်။ ဤအဆောင်သည် ယောကျ်ားလေးအဆောင်ဖြစ်တဲ့ အတွက် သူတို့တွေသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အရှက်မရှိကြချေ။ ဂွင်းထုတာတို့ ဘာတို့ ဆိုလျှင် ပေါ်တင်ပင် လုပ်ကြသည်သာ။ ပုဆိုးများ၀တ်ထားလျှင်တော့ မြဲမြဲသာ ၀တ်ပေတော့။ ဒီလိုမှ မဟုတ်လျှင်တော့ ရှေ့ကသွားနေတုန်း နောက်ကဆွဲချွတ်သူတွေက မနည်း။ ပြောရလျှင်တော့…ဤအဆောင်တွင် သူ့ညီတော်မောင်လောက် ထွားသူမရှိ။ သူနှင့် မတိမ်းမယိမ်းရှိသူသာ တစ်ယောက်စ၊ နှစ်ယောက်စရှိသည်။



အဲ..ပြောရဦးမယ်…။ ရဲနောင်တို့ အဆောင်သည် သောင်းကျန်းကျသည်လဲ မပြောနှင့်။ နာမည်ကိုက “ကိုကြီးကျော်“ ဟု ပေးထားသည်။ မူရင်းအဆောင်နာမည်က ဘာမှန်းမသိသော်လဲ အဆောင်သူ ကျောင်းသားများ၏ လက်စွမ်း (အဲ..လေ ပါးစပ်စွမ်းကြောင့်) ဒီနာမည်ရသွားသည်။ ပိုဆိုးချင်တော့ သူတို့အဆောင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ခန်ထားသည် ကျူတာဖြစ်သူ ဦးကျော်သူကလဲ ယစ်ထုတ်ကြီးပင်။



ရဲနောင်သည် ရေချိုးနေရင်းနှင့် ညတုန်းက အကိုဖြစ်သူ ဇော်ဇော်ပြောသည့် စကားတစ်ခုကို သွားသတိရသည်။



“ဟေ့ကောင်..ရဲနောင်…“

“ငါ မင်းကို အရေးတကြီး ပြောစရာရှိတယ်..ငါမနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတို့ အဆောင်လာခဲ့မယ်..“

“လောလောဆယ်တော့ ငါမပြောချင်ဘူး…မင်းက မူးနေတာ…“

“ငါ့ စကားကို အရေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး...“



ရဲခေါင်သည် ကိုဇော်ဇော်၏ စကားကို ပြန်ကြားယောင်ကာ ဘာလဲဟု တွေးမိသည်။ ဘာမှ အဖြေထွက်မလာသဖြင့် ရေကိုသာ မြန်မြန်ပြီးအောင် ချိုးလိုက်သည်။ ပြီးလျှင်တော့ အဆောင်အပေါ်ပြန်တက်ကာ အ၀တ်အစားလဲ၍ အသာကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးနေလိုက်သည်။ ဒီနေ့ Lecture ကနေ့လယ်ဘက်မှ ဖြစ်လို့ သူတစ်ရေးပြန်နှပ်ဖို့ အချိန်ရသေးသည် မဟုတ်လား…။ တော်တော်လေးကြာတော့ သူအိပ်ပျော်သွားသည်.........။



“ဒေါက်..ဒေါက်..ဟေ့ကောင် ရဲနောင်“

“တံခါးဖွင့်..ဟ..ဒေါက်..ဒေါက်..“



“ကျွီ…“

“ဟ..ဘာဖြစ်လို့ အသံပြဲကြီးနဲ့ စွတ်အော်နေတာလဲ ကိုဇော်ရ..“

“ဒီမှာ အိပ်ကောင်းနေတာကိုး…“



ဖွင့်ပေးလိုက်သော တံခါးကနေ ရဲနောင်၏ အကို၀မ်းကွဲဖြစ်သူ ကိုဇော်ဇော်၀င်လာသည်။ ရဲနောင်ကို မကြည့်ကြည့်ကာ..



“ဟာ..မင်းကပဲ….အော်မကြား ခေါ်မကြား အိပ်နေသေးတယ်…“

“ငါ့ကိုလဲ..ပြန်ပြောရသေးတယ်လို့ ခွေးကောင်..“

“ညတုန်းက တိုက်ထားတာကိုမှ မထောက်..“



အဲဒီတော့မှ ရဲနောင်လဲ သွားလေး အဖြီးသားနဲ့..



“အလကားစတာပါ အကိုကလဲ စိတ်မဆိုးပါနဲ့..အကို ကြီးက ချောရဲ့သားနဲ့…“



ဇော်ဇော်လဲ ရဲနောင်ကို ကြည့်ကာ ကျောချမ်းသွားသည့် ဟန်နှင့်…



“ဟေ့ကောင် ..ငါ့ကို လာညုမနေနဲ့..ယောက်ျား အချင်းချင်းကြီး…ကန်တော့ဆွမ်းပါပဲ….“

“ဒီမှာ ငါစကားအကောင်းပြောမလို့ …နားထောင်..“



ရဲနောင်လဲ အဲဒီတော့မှ မျက်နှာပိုးကို သပ်လိုက်သည်။ ကိုဇော်ဇော်သည် ရဲနောင်ငြိမ်သွားသည်နှင့်…



“ငါမင်းကို ဟိုတစ်နေ့က..ကျောင်းဆေးခန်းမှာ Part-time ပြောပေးတဲ့ အလုပ်ကို မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား…“

“အင်း..မှတ်မိတယ်လေ…ကိုဇော် ဘာဖြစ်လို့လဲ…“

“ဒီလိုကွ..ဒီအကြောင်းတွေက ပြောရရင် တော်တော်ကြာလိမ့်မယ်….“

“မင်း ..အချိန်ရသေးတယ် မှတ်လား…“



ရဲနောင်သည် လက်ကလက်ပတ်နာရီကို ကြည့်ကာ …



“တစ်နာရီလောက်တော့ အချိန်ရပါသေးတယ်…ကိုဇော်ဟာက အဲဒီလောက် ရှည်မှာမှတ်လို့လား…“

“အဲဒီလောက်ဆိုရင်တော့ …အဆင်ပြေပါတယ်…ဒီကိစ္စက ငါ့တို့ ဘကြီးဖြစ်သူ ဦးထွန်းနိုင်က စတာကွ…“



ရဲနောင်တို့ မျိုးရိုးသည် တော်တော်တောင့်သည်။ ရဲနောင်၏ အဖိုးသည် သားသမီးကြီးပဲ ၁၀ယောက်တောင်ရှိကာ ယောကျာ်းလေးက ၈ယောက်တောင်ရှိသည်။ အဲဒီထဲတွင် ကိုဇော်ဇော်ပြောသည့် ဦးထွန်းနိုင်သည် နံပတ်နှစ် ဘကြီးဖြစ်သည်။ ဘကြီးသည် တော်တော်လဲ ချမ်းသာသည်။ သို့သော် မိန်းမမရှိချေ။ စိတ်မကောင်းစရာက လောလောဆယ်တွင် ကင်ဆာလိုလို ရောဂါဖြစ်ကာ အိပ်ယာထဲလဲနေသည်။ အမျိုးနားနီးစပ်သည် အကို တစ်ယောက်က အမေရိကားကို ခေါ်ကာ ထားသည်။ ကိုဇော်ဇော်က ပြောသည်မှာ..



“ဘကြီး ဦးထွန်းနိုင်က..သူငယ်ငယ်တုန်းက ဒီတက္ကသိုလ်ကြီးမှာ တက်ဖူးတယ်ကွ…“

“ပြောရရင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်၄၀ကျော်လောက်ကပေါ့…“



ဦးထွန်းနိုင် တက္ကသိုလ်စတက်ခါစတုန်းက ရဲနောင်တို့လိုပင် အဆောင်နေခဲ့သည်။ အဆောင်နေလာရင်း ဒုတိယနှစ်တွင် ကြော်ညာဘုတ်တွင် တွေ့သည့် ကျောင်းဆေးခန်း အကူဆိုသော အလုပ်ကို သွားတွေ့သည်။ ညဘက်တွေ ပျင်းနေမည့်အတူတူ ဒီအလုပ်လုပ်ရရင် မဆိုးဆိုကာ သွားလျှောက်သည်။ အဲ..အဲဒီမှာ ဦးထွန်းနိုင်၏ ဘ၀ကို ပြောင်းလဲစေမည့် သူမကိုတွေ့သည်။ ဆေးခန်း၏ ဆရာ၀န်မလေး ဒေါ်မေသူဖြစ်သည်။ ဒေါ်မေသူသည် အင်မတန်မှ မြန်မာဆန်ဆန်လှကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကတော့ လုံးကြီးပေါက်လှဖြစ်သည်။ ဦးထွန်းနိုင်သည် ဒေါ်မေသူကို မြင်မြင်ချင်းပင် မေတ္တာသက်၀င်သွားသဖြင့် ဆေးခန်းအကူအလုပ်ကို ရအောင်လုပ်သည်။

သို့သော် သူ့ခဗျာ..မှန်းချက်ကမကိုက်ဖြစ်ရရှာသည်။ ဒေါ်မေသူတွင် စေ့စပ်ထားသူရှိသည်။ နောက်တစ်နှစ်အကြာတွင်တော့ သူမ၏ ချစ်သူနှင့် လက်ထပ်သွားရှာသည်။ ဦးထွန်းနိုင် ခဗျာ တော်တော်ပင် အသည်းကွဲသွားရှာသည်။ ဒါပေမယ့် ပျော်ပျော်နေတတ်သူ ဖြစ်သည့်အတွက် သူက ဒါကို အခြား အကြောင်းအရာတစ်ခုနှင့် ကုစားလိုက်သည်။



“ဘကြီးက..ဘယ်လို လုပ်ပြီး..ကုစားတာလဲ..“

“ဘာလဲ..နေ့တိုင်း..သောက်ပြီး မှောက်နေတာလား…“



“ဟေ့ကောင်.စကားကောင်း ပြောနေရင်..၀င်မဖောက်နဲ့..သေသေချာချာ နားထောင်..“



ကိုဇော်ဇော်လဲ ရဲနောင်ကို အသာလှန့်ကာ တားရင်း စကားစကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။



ဦးထွန်းနိုင်သည် ဒေါ်မေသူ၏ ဆေးကုခန်းတွင် ထိုင်ရင်း သေချာသိမ်းထားသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို သွားတွေ့သည်။ ဒါကတော့ ဒေါ်မေသူသည်..သူမ၏ research တစ်ခုအတွက် ပြုစုထားသည့် ကျောင်းသူများ၏ ဆေးမှတ်တမ်းပင် ဖြစ်သည်။ အစတွင်တော့ ဘာမှန်းမသိသော်လဲ..ကျောင်းသူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အောက်ခြေတွင် ရေးထားသည့် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ကာ ဦးထွန်းနိုင် တော်တော်အံသြသွားသည်။ မှတ်ချက်ကတော့..တခြားမဟုတ်…ဤကျောင်းသူတွင် အပျိုအမှေးပါးဟု ခေါ်သော (Hymen) ရှိသေးလား၊ မရှိသေးလားဆိုသည့် အချက်ပင်။ တစ်နည်းပြောရသော်..အပျိုစင် ဟုတ်သည်၊ မဟုတ်သည် ဆိုသော သက်သေ သာဓကပင်..။



ဦးထွန်းနိုင်သည် ဒါကိုတွေ့သည်နှင့် အကြံတစ်ခု ရကာ..မှတ်တမ်းထဲက သူနှင့် မျက်မှန်းတန်းမိသော မိန်းကလေးတစ်ချို့၏ နာမည်များကို ကူးယူသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ပထမဆုံးအနေနှင့် မိုးမိုးေ၀ ဆိုသည့် ကောင်မလေးကို စတင်လှုပ်ရှားသည်။ မုန့်၀ယ်ကျွေးလိုက်၊ လက်ဆောင်တွေပေးလိုက်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်လိုက်ဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ၂လလောက် အကြာတွင်တော့ ရည်းစားတွေ ဖြစ်သွားကြသည်။ ရည်းစားဖြစ်ပြီး တစ်ပတ်အတွင်းပင် ဦးထွန်းနိုင်သည် လက်သွက်ခြေသွက်ဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မိုးမိုးေ၀၏ အပျိုပန်းကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့သည်။



အရသာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သော ဦးထွန်းနိုင်သည် မိုးမိုးေ၀နှင့် ညိနေတုန်းကိုပင် နောက်ထပ် ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို ဆက်လှုပ်ရှားသည်။ မိုးမိုးေ၀လဲ ဦးထွန်းနိုင်က အပျော်တွဲနေသည်သာ ဟု ရိပ်မိသွားကာ နှစ်ဦးသား လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။ ဦးထွန်းနိုင်လဲ အကြိုက်တွေ့သွားကာ..လိုက်နေသည့် နောက်နှစ်ယောက်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နောက်တစ်လမပြည့်ခင်ပင် ခင်မာလာဆိုသည့် နောက်တစ်ယောက်နှင့် ညက်သွားသည်။



အမှန်က ဘာဖြစ်လို့ ဦးထွန်းနိုင် ဒီလောက်တောင် စွမ်းသလဲဟု ပြောရရင်တော့ အချက်တွေ အများကြီးရှိသည်…။ တစ်အချက်အနေနှင့် သူသည့် ပိုက်ဆံရှိသည်။ သူများတွေ ကျောင်းကို လိုင်းကား၊ ဖယ်ရီကားတို့ဖြင့် လာသည့် အခိျန်တွင် သူက Corolla လေး စီးကာ ကျောင်းတက်နိုင်သူဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ချက်က အပြောအဆိုညက်သည်။ နောက်ဆုံး အနေနှင့်တော့ သူသည် ရဲနောင်တို့၏ မျိုးရိုးဂုဏ်နှင့် အညီ ရုပ်ဖြောင့်သည်လေ…။



“အင်း..ဟုတ်ပြီလေ…“

“ဘကြီး စွမ်းတာက..ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ…ကိုဇော်ကလဲ လိုရင်းပြောစမ်းပါ..“



“အင်းပါကွာ..ပြီးတော့မှာပါ….အတို ချုပ်ပြောရရင်တော့…..“

“တို့ဘကြီး လက်ထဲက စခဲ့တဲ့ ဒီထုံးစံက ..ဒီကျောင်းကို တက်ခဲ့တဲ့ ငါတို့ညီအကို တွေဆီမှာ အစဉ်အဆက် စီးဆင်းနေတယ်ကွ..“

“မင်းလဲ..သိသားပဲ..ငါက ဒီနှစ်အစောပိုင်းကမှ ဖိုင်နယ်ဖြေထားတယ်ဆိုတာ..“

“အဲဒီတော့..မိသားစု အစဉ်အလာကို စောင့်ရှောက်ဖို့က မင်းရဲ ့ ပုခုံးပေါ် ကျရောက်လာပြီ ဆိုပါတော့ကွာ….“



“ဟင်…“

“ကိုဇော်..ခင်ဗျား ကျွန်တော်ကို လာနောက်နေတာမှတ်လား….ညက အမူးမပြေသေးဘူးထင်တယ်…“



ဇော်ဇော်လဲ စိတ်တိုသွားသည့် ဟန်နှင့်..



“နင့်..အမေကလွှားနဲ့မှ..မင်ကို လေကုန်ခံပြီး…ဘာလို့ လာနောက်နေရမှာလဲ….“

“နောက်ထပ်ရှိသေးတာ ပြောလိုက်ရင်..မင်းအံသြသွားမယ်…“



ကိုဇော်ဇော် ထပ်မံ၍ ပြောပြချက်ကိုတော့ ရဲနောင်အမှန်ပင် အံသြသွားသည်။ ဦးထွန်းနိုင်သည် ဒီလိုမျိုး အပျိုစင်လေးများကို အရယူခြင်းကို အစွဲကြီးစွဲသွားကာ ဒီကိစ္စကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအနေနှင့် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ နဂိုက ပိုက်ဆံချမ်းသာသူမို့လို့လဲ သူချမ်းသာသမျှကို ဘဏ်တွင်အပ်ကာ ရန်ပုံငွေ ထောင်ပေးခဲ့သည်။ ရရှိလာသည့် အကျိုးအမြတ်ကိုတော့ အပျိုပန်းဘယ်နှစ်ပွင့် ဆွတ်ခူးနိုင်သည်ပေါ်မူတည်ကာ အချိုးကျ ခွဲေ၀ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အခုလို အနှစ်၄၀ကြာပြီးချိန်တွင်တော့ အများဆုံးစွမ်းဆောင်နိုင်သူသည် အခုခေတ်ပိုက်ဆံအနေနှင့် သိန်းငါးထောင်လောက်ရရှိမည်သာ။



“ဟင်..ဘာ..သိန်းငါးထောင်..“

“ကိုဇော်..ခင်ဗျား..နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်…“



“ဟေ့ကောင်..နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး..“

“မင်းသိအောင် ပြောရရင်..ငါ့တုန်းက…ကောင်မလေး ရှစ်ယောက်တောင် ရခဲ့တာနော်…“



ရဲနောင်သည် မယုံကြည်ဟန်နှင့် သူ့အကို ဖြစ်သူ ကိုဇော်ဇော်ကို သေချာကြည့်ကာ…



“ခင်ဗျားက..ရှစ်ယောက်တောင်…“



ကိုဇော်ဇော်သည် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားဟန်နှင့် ၀တ်လာသော အကျၤီမှ ကော်လံစကို ထောင်ကာ..



“ဟုတ်တယ်..မောင်..“

“ငါက ..စာရင်း အရဆို..လောလောဆယ် နံပါတ် နှစ်နေရာက မောင်….“

“ငါ့တို့ အကို တစ်ယောက် ဆို ငါ့ထက်တောင် နှစ်ယောက်သာသေး…“



ရဲနောင်သည် မယုံကြည်ဟန်နှင့်သာ ခေါင်းကို တသွင်သွင်ခါသည်။ သေချာတာကတော့ ကိုဇော်သည် သူ့ကို နောက်နေတာတော့ မဟုတ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုမျိုးထူးဆန်းလှသည့် ပြိုင်ပွဲကို ကြားတောင်မကြားဘူး။ ကောင်မလေးတွေကရော လက်ခံတယ်တဲ့လား….။



“နေပါဦးဗျ….ကောင်မလေးတွေက ခင်ဗျားတို့ကို ..ဘာမှ ကွိုင်မစားကြဘူးလား…“

“တော်ကြာနေ..ရုံးရောက် ဂတ်ရောက် ဖြစ်ကုန်ဦးမယ်…“



ဇော်ဇော်သည် ရှင်းပြရက်ခက်သည့် ညီငယ်ကို ကြည့်ကာ…



“မင်းက..ဒါဆိုလျှင် တက္ကသိုလ်အကြောင်းကို မသိလို့ကွ..“

“တက္ကသိုလ် ရောက်လာပြီ ဆို အနည်းနဲ့ အများ အချစ်ကို ရင်ခုန်ချင်ကြတာပဲ….“

“အချစ်ဆိုတာ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော နောက်ဆုံးကျတော့ ဟိုအပေါက်ထဲကို ဒီဟာထည့်တာပဲ..ခပ်ရိုင်းရိုင်းပြောရင်ပေါ့ကွာ…“

“အဲဒီမှာ မင်းသိထားဖို့က..မိန်းကလေးတွေ အတွက်က ပထမဆုံးအကြိမ်က အင်မတန်မှ အရေးကြီးတယ်…“

“ပထမဆုံးအကြိမ်မှာ…အဆင်မပြေလျှင်..ကောင်မလေးတွေရဲ့ ဘ၀မှာ ဒီကိစ္စကို ကြောက်လှန့်သွားကြလေ့ရှိတယ်…“



“အဲဒီတော့..သေသေချာချာ ကျွမ်းကျင်ပြုစုနိုင်တဲ့ ငါတို့လို လူမျိုးနဲ့ တွေ့မှ သူတို့ဟာ ဘ၀မှ ကာမစည်းစိမ် ဘယ်လိုဆိုတာ သိတာကွ….“

“အဲဒီတော့…ငါ့တစ်သက်တာမှာတော့ ပြန်ပြီး ရန်ရှာခံရတာတို့။ စိတ်နာတာတို့ မတွေ့ဘူးပါဘူးကွာ….“



“နောက်ပြီးတော့..ငါ မင်းကို လေကုန်ခံပြီး ရှင်းပြရတဲ့ အကြောင်းရင်းက..မင်းလဲ သိတဲ့ အတိုင်းပဲ..“

“ဘယ်တော့ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ပြောလို့ မရဘူး..“

“အဲဒီတော့…သူ့ရဲ့ ဆန္ဒအရ ဒီကိစ္စက နောက်ဆုံးလူဖြစ်တဲ့ မင်းဆီ ရောက်လာတာပဲ…..“

“မင်း..သာလက်မခံရင်တော့ ဒီကိစ္စက စည်းကမ်းချက်အရ ပျက်သွားမှာ မှတ်လို့ ..ငါက ဒီလောက်တောင် လေကုန်ခံပြီး ရှင်းပြနေတာ….“

“ပြောချင်တာက..ဒါပဲ…“



ကိုဇော်ဇော်သည် စကားအဆုံးတွင်တော့ ရဲနောင်၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပြစ် ၀င်ထိုင်သည်။ ပါးစပ်ကလဲ ၀ူးခနဲ လေပူကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်သည်။ ရဲနောင်သည် ကိုဇော်ဇော်၏ စကားများကို နားထောင်ပြီး ချိန်တွင်တော့ တော်တော် တွေေ၀သွားသည်။ အတန်းချိန်ကလဲ နီးနေပြီမို့ ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ လက်ချာစာအုပ်ကိုသာ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်လိုက်တော့သည်….။



ရဲနောင်သည် နေ့လယ်ပိုင်း လက်ချာချိန်တွင်ပင် စာကောင်းကောင်းမလိုက်နိုင်။ တော်သေးသည်။ ဒီနေ့က သူတို့ပထမနှစ် ကျောင်းသားများအဖို့ သိပ်အရေးမပါသော Minor ချိန်ဖြစ်လို့။ ကိုဇော်ဇော် ပြောသွားသည့် အကြောင်းအရာများကိုသာ တ၀ဲလည်လည် တွေးနေမိသည်။ လူငယ်ပီပီ နောက်ဆုံး ကိုဇော်ဇော်ပြန်ခါနီးတွင် ခနဲ့့သလို ပြောသွားသော စကားကိုတော့ သိပ်မကျေနပ်..။



“ဒီမှာ..ရဲနောင်…..“

“ငါတို့ မျိုးရိုး တလျှောက်မှာတော့ ဘကြီးထွန်းနိုင်က စခဲ့တဲ့ အစဉ်အလာကို ဘယ်သူမှ မဖောက်ခဲ့ဘူး..“

“ဟဲ..ဟဲ..မင်း သွေးမကြောင်ရင်ပေ့ါကွာ….“



ရဲနောင်သည် လက်ချာချိန်ပြီးသွားချိန်တွင်တော့ သူများတွေလို roll sheet မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး ပြန်ထွက်လာသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာရသည်၊ မရသည်ဖြစ်စေ။ roll call ရရင်ပင် မဆိုး မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ အတန်းလာမတက်သော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ နေလင်းအတွက်လဲ အလစ်၀င်ထိုးပေးခဲ့သေးသည်။



အတန်းထဲက ထွက်လာချိန်တွင် အခန်းမပြန်သေးပဲ ကန်တင်းကို အရင်သွားသည်။ ၀ယ်နေကျ “စိမ်းလန်းသာ“ ဆိုသည့် ထမင်းဆိုင်ကနေ ထမင်းကို ထုတ်ကာပြန်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းသည် ဖွင့်ခါစမှတ်လို့ ထင်သည်။ လူသိပ်မရှိသေး။ ကန်တင်းပင် လူရှင်းနေသည်။ ကြည့်ရတာ နောက်တစ်ပတ်လောက်နေမှ လူစုံမည်ထင်သည်။

ထမင်းစားသောက်ပြီးချိန်တွင်တော့ ရဲနောင်သည် အပေါ်ကနေ ဆွယ်တာလေး ကောက်၀တ်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။ ဆွယ်တာ မ၀တ်လို့ မဖြစ်။ အခုခေတ်တွင် တက္ကသိုလ်များသည် နိုင်ငံတော် အစိုးရ၏ အမျှော်အမြင်ကြီးမှုကြောင့် မြိုပြင်ရောက်ကုန်ကျရာ အခုရဲနောင်တို့ ကျောင်းသည်လဲ လယ်ကွင်းပြင်များ အလယ်တွင် ထီးထီးရှိနေသည်သာ။ ဒီတော့ ညဘက်ညဘက်တွင် ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာသော လေအေးများကြောင့် အနည်းငယ်ချမ်းတတ်သည်လေ။



ရဲနောင်သည် Main Hall ထဲသို့ အရောက်တွင်တော့ အတော်နွေးသွားသည်။ လေက ကွယ်သွားသည်ကိုး။ အမှန်က ခါတိုင်းဆို ဒီအချိန်ဆိုလျှင် သူကုတင်ပေါ်တက်ကာ ကွေးနေကြဖြစ်သည်။ ဒီကိုလာရသည့် အကြောင်းက ဒီနေ့သည် ဒေါ်မေသူ၏ ဆေးခန်းတွင် စအလုပ်၀င်သည့်နေ့ မဟုတ်လား။ ရဲနောင်သည် လမ်းလျှောက်လာရင်းပင် သူ့ကို ဘာကြောင့် ကိုဇော်ဇော်က ဒီအလုပ်ကို လုပ်စေချင်တာကို ပို၍ သဘောပေါက်လာသည်။ သြော်...သူက အကြံနှင့်ကိုး…။



Library ဆောင်ကို ကျော်ကာ Equipment Rooms တွေ အရောက်တွင်တော့ မပြယ့်တပြယ် ဖြစ်နေသော ဆေးသားများနှင့် ရေးထားသည့် Clinic ဆိုသော ဆိုင်းဘုတ်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်သည်။ ဟင်…မီးရောင်တောင် လင်းနေပါလား..။ ဒေါက်တာ ရောက်နေပြီ ထင်သည်..။

ရဲနောင်သည် လက်ကနာရီကို ငုံကြည့်လိုက်ရာတွင်တော့ Seiko နာရီလေး၏ မြားတန်သည် ခြောက်နာရီသို့ ညွှန်ပြနေချေပြီ။ အသာခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို အသာတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။



“ကျွီ…“



ဒေါက်တာ ဒေါ်မေသူသည် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေရာမှ အသာထသည်။ လူငယ်တစ်ယောက် ၀င်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆွယ်တာလေး ၀တ်ထားသဖြင့်..



“နေမကောင်းလို့လား… ကလေး…“



ရဲနောင်သည် ဂျူတီကုတ် အဖြူ ၀င်ထားသည့် ဒေါ်မေသူကို မြင်ယုံနှင့် ဘယ်သူမှန်းတန်းသိသည်။ ဒေါ်မေသူသည် အသက်၆၀ကျော် အရွယ်ဖြစ်သော်လဲ အရွယ်ကတော့ မကျချေ။ အခုခေတ် မိန်းမကြီးတွေလို အ၀လွန်တာတွေ၊ ဘာတွေ မရှိ။ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနှင့် ကြည့်လို့ကောင်းနေဆဲပင်..။



“သား.နာမည်က..ရဲနောင်ပါ…“

“ကိုဇော်ဇော်က..ဒေါက်တာကို ပြောထားတယ် ထင်ပါတယ်..“

“ဆေးခန်း အကူလုပ်ဖို့ပါ…“



ဒေါက်တာမေသူသည် ဆွဲငင်အားအပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည့် ကောင်ကလေးကို ကြည့်ကာ အတော်သဘောကျသွားသည်။ အင်း..မောင်ဇော်ဇော်က လူရွေးတော်သားပဲ လို့ တွေးလိုက်မိသည်။



“သြော်..ဟုတ်သားပဲ..“

“လာ..သား…အန်တီ မင်းလုပ်ရမယ့် ဟာတွေ ပြပေးမယ်…“



ရဲနောင်သည် အသာပင် စားပွဲနား ကပ်သွားသည်။ ဒေါက်တာမေသူသည် အသာပင် ခုံနောက်ကနေ ထွက်လာသည်။ စာရင်းစာအုပ်ရှည် တစ်ခုကိုလဲ ဘေးနားက စင်ကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စာရွက်ကို လှန်ကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို ပြသည်။ ရဲနောင် ဘာတွေလုပ်ရမည် ဆိုတာကိုလဲ ရှင်းပြသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ် မကြာလိုက်။ ရဲနောင်သည် သူလုပ်ရမည့် တာ၀န်ကို နားလည်သွားသည်။ မရှင်းသည့် အချက်တစ်ချက် နှစ်ချက်ကိုပင် ပြန်မေးလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်မေသူသည် ရဲနောင်၏ အမေးကို ပြန်ဖြေပြီးသည့် နောက်တွင်တော့ ကုတ်အင်္ကျီထဲကနေ သော့တွဲတစ်တွဲကို ထုတ်လိုက်သည်။



“သား..ဒီမှာ…အခန်း သော့နဲ့..အံဆွဲသော့ အပို…“

“မင်းဖို့ တစ်စုံ ယူထားလိုက်..“



ရဲနောင်သည် အလိုက်သင့်ပင် ဒေါ်မေသူ ကမ်းပေးလိုက်သည့် သော့တွဲကို ယူလိုက်သည်။ ဒေါ်မေသူသည် ရဲနောင်ကို သေ့ကမ်းပေးပြီးနောက်တွင်တော့ လိုက်ကာလေးကာထားသော သူမ၏ အတွင်း စမ်းသပ်ခန်းထဲသို့ ၀င်ရောက်သွားသည်။ ရဲနောင်လဲ သူအပိုင်စားရသည့် စားပွဲနောက်က ကုလားထိုင်တွင် အသာ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ ကိုဇော်ဇော် ပြောသည့် စာရင်းဖိုင်ဆိုတာ ဘယ်ဟာများလဲ…။





ရဲနောင်၏ မျက်လုံးသည် စားပွဲဘေးနားရှိ Cabinet ကိုကြည့်နေရာမှ အပေါ်က စင်ကလေးတွင် ထောင်ထားသည့် A4 size ဖိုင် အပြာလေးတစ်ခုကို တွေ့သွားသည်။ အသာထကာ ယူမယ် ဟု ပြင်လိုက်စဉ်..



“ကျွီ….“

“ဒေါက်တာ ရှိလားဟင်…“



ရဲနောင်သည် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်သည် ဗိုက်ကိုနှိပ်ကာ ၀င်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။



“ရှိပါတယ်..ဗျ..ဘာဖြစ်လာလို့လဲ…“

“အင်း..ကျွတ်…ကျွတ်..ဗိုက်အောင့်နေလို့….ရှင့်…“

“ရှိရင် တွေ့ချင်ပါတယ်….“

“အင်း…ထိုင်ဦးလေ….“



“အော်….ဒေါက်တာ..ဗိုက်အောင့်လို့တဲ့…“



ရဲနောင် အတွင်းသို့ လှမ်းခေါ်မည် အပြုတွင်ပင် ဒေါက်တာဒေါ်မေသူသည် လိုက်ကာလေးကို ဖယ်ကာ ထွက်လာသည်။ ကြည့်ရတာ ရဲနောင်တို့ ပြောနေသည်ကို ကြားသွားဟန် တူသည်။ ရဲနောင်လဲ ဒေါက်တာ ထွက်လာသည်နှင့် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ.. သူလုပ်ရမည့် အလုပ်အတိုင်း စားပွဲပေါ်က Form တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်..။



“ပထမဆုံး အကြိမ် လာပြတာလား မသိဘူး…“



“ဟုတ်..ဟုတ်ပါတယ်..သီတာက Fresher ပါ….“



ကောင်မလေးက ပြန်အဖြေတွင်တော့..ရဲနောင်သည် စာရွက်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ..



“ကျေးဇူးပြုပြီး…ဒါလေးကို ဖြည့်ပေးပါ…“

“အဲဒါပြီးရင်တော့..ဒေါက်တာက ကြည့်ပေးပါလိမ့်မယ်….“



သီတာဆိုသော ကောင်မလေးသည် ရဲနောင်ပေးသည့် စာရွက်လေးကို အသာလှမ်းယူသည်။ စားပွဲရှေ့က လွတ်နေသော ခုံတွင် ၀င်ထိုင်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။



ရဲနောင်သည် ကောင်မလေး Form ဖြည့်ပေးနေသည်ကို ပြန်မထိုင်ဘဲ အသာအပေါ်ကနေ အသာ ကြည့်နေသည်။ မရှင်းတာရှိလျှင် ပြောပြလို့ရအောင် ဖြစ်သည်။ ကောင်မလေးသည် လက်ရေးအတော်လှသည်။ စာလုံးလေးတွေက ညီညာ၀ိုင်းစက်နေသည်။



ရဲနောင်၏ မျက်လုံးများသည် သီတာ၏ လက်ကနေ ခေါင်းငုံ့ထားသည့် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို အသာရွှေ့ကြည့်သည်။ ကောင်မလေးသည် ဆံပင်ဂုတ်၀ဲလေးနှင့် ဖြစ်သည်။ ဆေးအနည်းငယ် ဆိုးထားဟန်တူသည်။ မဲနက်မနေဘဲ အနည်းငယ် ရွှေရောင်သန်းနေသည်။ အလဲ့….သူဟာလေးကလဲ လုံးလုံးလေးပါလား….



ကောင်မလေးသည် ညဘက်မို့လို့ထင်သည်။ ဘလောက်စ် အင်္ကျီပါးကို ၀တ်ထားသည်။ အင်္ကျီက အတော်ဟိုက်ရာ နို့ကလေးနှစ်လုံး၏ ၀င်းဝါနေသည့် အပေါ်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ လက်ရေးကလေးလိုပင် ညီညာ၀ိုင်းစက်နေပါလား..။



“ရော့..ဖြည့်ပြီးသွားပြီ…“



ရဲနောင်သည် ကမန်းကတန်းပင် အကြည့်ကို လွှဲကာ ကောင်မလေး ပေးလိုက်သည် ့ Form ကို အသာယူလိုက်သည်။



“လာ.. သမီး..အတွင်းကို…. ကြည့်ရအောင်…“



ဒေါက်တာဒေါ်မေသူသည် ကောင်မလေးကို အသာပင် ခေါ်သွားသည်။ ရဲနောင်သည် စာရွက်လေးကို ဆေးရုံများတွင် သုံးလေးရှိသည့် Clipboard လေးနှင့် အသာညက်လိုက်သည်။ ကောင်မလေး ဖြည့်ထားတာတွေကို ကြည့်လိုက်ရာ..



“အံ မယ်… နာမည်က နန်းသီတာ ဆိုပါလား….“

“ဟား..ဟား…. သီတာ သဘောၤကြီး နာမည်ပဲ….“



ရဲနောင်သည် ကျိတ်က ရယ်လိုက်ပြီး အသာပြန်ထိုင်နေလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အသင့်တွေ့သည့် ဂျာနယ်တစ်စောင်ကို အသာကောက်ဆွဲကာ ဖတ်လိုက်သည်။ ဘာတဲ့…ဘွဲ့ရ အလုပ်လက်မဲ့များ ပေါ်လာခြင်း ဆိုပါလား။ ဟုတ်လိမ့်မည်။ သူတို့ရပ်ကွက်ထဲက ကိုဂျင်ကလိ နှင့် ကိုချမ်းကို ဆိုလျှင် ဘွဲ့ရတာတောင် တော်တော်ကြာသွားသည်။ ဘာမှ လုပ်တာ မတွေ့။ ကိုဂျင်ကလိကတော့ တခါတခါ ပေါ်လာတာတွေ့သေးသည်။ ကိုချမ်းကိုကတော့ အိမ်ထဲကနေ အပြင်ထွက်တာတောင် မတွေ့။ အင်းလေ..ငါကလဲ အိမ်မပြန် ဖြစ်တော့ လွဲနေတာလဲ ဖြစ်မှာပါ ဟု တဆက်တည်း တွေးလိုက်သေးသည်…။ ;D ;D ;D ;D ;D



ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် အကြာတွင်တော့ လိုက်ကာလေး လှုပ်သွားသည်။ နန်းသီတာဆိုသည့် ကောင်မလေး ပြန်ထွက်လာသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်မေသူလဲ လိုက်ထွက်လာသည်။ ရဲနောင်သည် အလိုက်သင့်ပင် Clipboard လေးကို ထိုးပေးလိုက်သည်။



“သမီး ခုနက ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးတွေကို အချိန်မှန် သောက်လိုက်…“

“ပျောက်သွားမှာပါ….“

“မသက်သာရင်တော့… မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်လာပြပေါ့…“



“ဟုတ််..ဟုတ်ကဲ့ပါ..ရှင့်..“



ရဲနောင်သည် အသာပင် ပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။ နန်းသီတာသည် ရုပ်ကလေးမဆိုးချေ။ ေ၀ဒနာနှင့်မို့ မပြင်မဆင်ဘဲ ထွက်လာတာတောင် အတော်လေး ကြည့်လို့ကောင်းသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကတော့ ခပ်သေးသေးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့နေရာနှင့်သူ ရှိသင့်တာတွေ ရှိသည်။ ကြည့်ရတာ အရုပ်ကလေးနှင့်တောင် တူနေသေးသည်။



“ကဲ..ဒီဟာကို..ဟောဟို.. အပေါ်က စီထားတဲ့ ဖိုင်တွေထဲမှာ တွဲထားလိုက်…“



ရဲနောင်သည် ဒေါက်တာဒေါ်မေသူ လက်ညှိုးညွှန်ပြသည့် ဖိုင်တွေရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ လူနာမှတ်တမ်းလို့ လေဘယ်ထိုးထားသည့် ဖိုင်ကိုယူသည်။ အသာပင် ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ N နှင့် စသည့် နေရာသို့ အရောက်တွင်တော့ ကလစ်လေးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။



“ဒေါက်တာ သွားဦးမယ်နော်…“



ရဲနောင် ဖိုင်ထဲသို့ စာရွက်လေး ထည့်လိုက်ချိန်တွင်ပင် နန်းသီတာသည် ဆရာ၀န်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားချေပြီ။ ရဲနောင်စိတ်ထဲ တမျိုးတောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ကြတော့ နှုတ်မဆက်သွားပါလား..။



ဒေါ်မေသူသည် ကောင်မလေး ပျောက်သွားသည်တွင်တော့ အတွင်းခန်းလေးထဲသို့ ပြန်၀င်သွားသည်။ ရဲနောင်လဲ သက်ပြင်းချကာ သူ၏ ထိုင်ခုံလေးသို့ အသာပင် ပြန်လျှောက်သွားတော့သည်…။



နန်းသီတာ ပြန်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်နှင့် ကျောင်းသားတစ်ယောက် လာပြသည်။ ကျောင်းသူကတော့ စီနီယာမမ ဖြစ်ကာ ညိုညိုလွင် ဟု သိလို်က်သည်။ ရုပ်က ပုံမှန်သာ ဖြစ်သော်လဲ ဘော်ဒီကတော့ တောင့်သည်။ ကျောင်းသား ဖြစ်သူကို တော့ ယောကျ်ားလေး ပီသစွာ ဂရုတောင် မစိုက်။ ဖာသိဖာသာပင် နေလိုက်သည်။



ဒီနောက်တွင်တော့ ည၈နာရီခွဲ သွားပြီမို့ ရဲနောင်လဲ ဆေးခန်းကို ပိတ်ကာ ပြန်လာလိုက်သည်။ ဒေါ်မေသူက သူမ၏ ကားနှင့် အဆောင်ရှေ့ကို လိုက်ပို့မည် ပြောသော်လဲ သူက အလုပ်ပို ဖြစ်မှာစိုးလို့ မလိုက်ပါရစေနဲ့ ဟု ပြောကာ လမ်းပဲ လျှောက်လာခဲ့သည်။ စိတ်ထဲကလဲ ဒီအဖွားကြီးသည် ညဘက်ကြီးကို ကားမောင်းပြီး တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရဲသည့်လို့ တွေးမိသေးသည်။ အာဂ အဖွားကြီးပဲ….။



ကိုကြီးကျော်ကို ပြန်ရောက်၍ အခန်းပြန်ရန် လှေကားထစ်တွေကို တက်မည်အပြုတွင် ပထမထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုကနေ ဟေး ခနဲ အသံကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်သည်။ ဘယ်အခန်းလဲ ဟု လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ အဆောင်၏ တာ၀န်ခံ အဖြစ် ခန့်ထားသည် ကိုဟိတ် အခန်းက ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့သည်။ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ…မသိ။ ခြေထောက်က အလိုလိုပင် လှမ်းမိသည်..။



“အာဆင်နယ်ကတော့ မန်ယူကို ဂိုးပြတ် ရှုံးချင် ရှုံးမယ်..“

“ကျွန်တော်… ကိုဟိတ်ကို မရှုံးဘူး “



စူးခနဲ ထွက်လာသော အသံကို ကြားလိုက်သည်တွေတော့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ရဲနောင် အတတ်သိသည်။ ဟိုကောင်.. နေလင်း ရောက်နေတာကိုး..။ အခန်း၀က ဖိနပ်တွေကို ကြည့်လိုက်ရာ တော်တော်များနေသည်ကို တွေ့သည်။ အော်..လူစည်ကားနေတာကိုး..။



ရဲနောင်သည် အသာ စိထားသော တံခါးကို တွန်းကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျွီခနဲ အသံမြည်သွားလို့ ၀ိုင်းထိုင်နေကြသူများသည် အလန့်တကြား သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။



“ခွေးကောင်.. တံခါးလေး ဘာလေး မခေါက်ဘူး…“

“လန့်လိုက်တာ… အဆောင်မှုးများလားလို့..“



ရဲနောင်လဲ ၀င်၀င်လာချင်း အဆဲခံလိုက်ရလို့ နေလင်းကို ကြည့်ကာ…



“ဟေ့ကောင်..မသိရင် ပြောမနေနဲ့…ဒီအချိန်ဆို ဦးကျော်သူက မှောက်နေပြီ…“



၀ိုင်း၏ အရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် ကိုဟိတ်က သူတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ..



“ဟ..ဟ…ရဲနောင်တောင်..အကြောင်းတွေ သိနေပါလား…“

“လာလေ ..ပါဦးမှာလား…“



ရဲနောင်သည် ကိုဟိတ် ထောင်ပြသော ဖဲချပ်လေးကို ကြည့်ကာ သဘောပေါက်သွားသည်။ သြော် ရှမ်းကိုးမီး ဆော့နေကြတာကိုး။ ၀ိုင်းထဲတွင် နောက်ထပ် ကျောင်းသား သုံးယောက်ကိုလဲ တွေ့သည်။ Fresher တွေလား Senior တွေလားတော့ မသိ။ သူသိသည်က ကိုဟိတ်နှင့် နေလင်းသာရှိသည်။



ကိုဟိတ်ကတော့ ဒီအဆောင်တွင် မသိသူမရှိ။ သူသည် ဘယ်လိုပြောရမည်နည်း။ ကျောင်းဘိုးအေ ဟုပင် ခေါ်ရမလို။ ကိုဇော်ဇော်တို့ထက်ပင် ဝါရင့်သူဖြစ်သူ။ သို့သော် သူက ပျင်းသည်။ ဖိုင်နယ်တွင် လုပ်ရသည့် စာတမ်းများကို ကောင်းကောင်းမရေး။ ဟိုဟာ တိုးလို့တန်းလန်း၊ ဒီဟာ တိုးလို့တန်းလန်း သာ ဖြစ်နေသည်။ အဲဒါကြောင့် သူများတွေ ဘွဲ့ရသွားသည့် အခိျန်တွင်ပင် သူက ကောလိပ်ဂျင် ဆိုလား ဘာလား အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည် ;D ;D ;D ;D ;D။ ကျောင်းထဲက အကြောင်းတွေကတော့ မသိတာ မရှိ..။ အကုန်မေးလို့ရသည်။



ရဲနောင်သည် ကိုဟိတ်က အခေါ်တွင်တော့ ၀င်ပါရ ကောင်မလား စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံက ဘယ်လောက်ကြေးမှန်းမသိ။ ၀ိုင်းကိုကြည့်လိုက်ရာ…



“ကိုဟိတ်တို့က ဘာကြေးလဲဗျ…“

“ကျွန်တော့်မှာ သိပ်မပါဘူးဗျ…“



ရဲနောင်၏ စကား အကြားတွင်တော့ နေလင်းသည် ဖင်ကို အသာကြွကာ အောက်ကနေ စာအုပ်လေးတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဝါကျင့်ကျင့် အဖုံးတွေ မြင်တော့ ရဲနောင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့က အောစာအုပ်ကြေး ရိုက်နေတာကိုး။ နေလင်းထုတ်ပြသည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းဆုံး ၁၀အုပ်ထက် မနည်းတွေ့ရသဖြင့်..



“ဟေ့ကောင် များလှချည်းလားကွ….“

“ဘယ်က ရလာတာလဲ…“



နေလင်းသည် သွားလေး အဖြဲသားနှင့်..



“ဟို အလယ်ခန်းက ကိုကောင်းမြတ်ထွန်းဆီကနေ ဆွဲလာတာ…“

“သူ့ဆီမှာ စာအုပ်တွေ အများကြီးပဲ…“

“ငါဆွဲလာ တုန်းကတော့ ဖတ်မလို့ဘဲ…. အခုတော့ ကိုဟိတ်လက်ထဲတောင် တော်တော်ပါသွားပြီ….“



ရဲနောင် ကိုဟိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာတွင်တော့ ကိုယ်ကလေးကို အသာစောင်းပြလိုက်သည်ကို တွေ့သည်။ ဟုတ်သားပဲ..။ သူ၏ နောက်တွင် စာအုပ်တွေ ပုံထားတာ မနည်း။ အင်း..ဒီလိုဆိုတော့လဲ ၀င်ပါရတာပေါ့…။တော်ကြာနေ ဟိုကောင် နေလင်း ရှုံးသွားပြီး စာအုပ်တွေ ပြန်မရရင် ကိုကောင်းမြတ်ထွန်းက စိတ်ဆိုးနေလိမ့်မည်။ တော်ကြာနေ နောက်စာအုပ်တွေ ရှာမပေးရင် အခက်မဟုတ်လား….။



တော်သေးသည်။ ရဲနောင် ၀င်ပါလိုက်သည်တွင်တော့ သူတို့ဘက်က ပြန်သာသွားသည်။ ကိုဟိတ် နောက်က စာအုပ်ပုံသည် တဖြေးဖြေးနှင့် လျော့စပြုလာသည်။ နေလင်း၏ မျက်နှာက စပ်ဖြဲဖြဲ ပြန်ဖြစ်လာသည်။



“တော်ပြီဗျာ..ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်…“

“မနက်ကျရင် ..ချိန်းထားတာလေး ရှိသေးလို့…“

“ဟေ့ကောင်..နေလင်း..ငါ ဒီစာအုပ် ၃အုပ် မသွားပြီ…“



ရဲနောင်သည် နေလင်း၏ စာအုပ်တွေ ပြန်ရသည်နှင့် ဆက်မဆော့ချင်တော့ပေ။ ဖဲကို ဖြတ်ကာ ထထွက်လာခဲ့သည်။ ကိုဟိတ်ကိုလဲ နောက်မှ မေးစရာရှိတာ မေးတော့မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ အခန်းပြန်ရောက်သည်နှင့် ည၀တ်ပုဆိုးလဲကာ အသာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။ ကုတင်ဘေးက စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ပါလာသည့် စာအုပ်လေး သုံးအုပ်ထဲမှာ တစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။



ဘာတဲ့..“အပျော်ချစ်ကလေး လက်ဆောင်ပေးမည်“ ဆိုပါလား… ။ နာမည်လေးကတော့ မဆိုး။ ရေးသူက အမည်မသိဆိုပါလား။ အမည်သိသိ မသိ ဖတ်လို့ကောင်းရင်တော့ မဆိုးဘူးလို့ တွေးသည်။ ဟုတ်သည်လေ။ နာမည်က ဘာအရေးမှတ်လို့။ ဟိုတလောတုန်းက ဆိုရင် စာရေးဆရာ အသစ်တစ်ယောက် ရေးတာဖတ်လိုက်ရသည်။ ဘာတဲ့ နတ်သားရေးသည့် “တိမ်နဂါး“ ဆိုလား ဘာလား။ ဖတ်လို့မဆိုး။ ဖတ်လို့ကောင်းကောင်းနှင့် တထိုင်တည်း ဖတ်လိုက်ရာ ညစာ ထမင်းစားဖို့တောင် မေ့သွားသေးသည်။ (အ ဟီး..ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆိုတော့ နည်းနည်း ချီးကျူးထားတာပါ.. ;D ;D ;D ;D)



ရဲနောင် စာအုပ်လေး၏ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။ ဘတ်စကားတိုးစီရာက စထားသဖြင့် ..တယ် ဟုတ်ပါလားဟု တွေးလိုက်သည်။ သူလဲ ဒါမျိုးကြုံဖူးသည် မဟုတ်လား။



ဖတ်လာရင်း ဖတ်လာရင်းနှင့် အောက်ကညီတော်မောင်က ထောင်လာသည်။ ရဲနောင်လဲ အလိုအလျောက်ပင် ညီတော်မောင်ကို ကိုင်ဆုပ်ကာ ငါးဦးကော်မတီကို အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ (အဟီး..ကိုကြပ် စကားကို ယူသုံးလိုက်တယ်..သူကမှ ကော်ပီရိုက်ဆိုပြီး ပြောမထားတာ :-* :-* :-* :-*)



ရဲနောင် တစ်ယောက် တော်တော် အရှိန်မြင့်နေချိန်တွင်ပင် စာအုပ်က ဆုံးသွားသည်။ မိုမိုဟန်က သူမအမေနှင့် ဖြစ်နေတာကို ချောင်းနေခန်းမို့ ရဲနောင်တစ်ယောက် တော်တော်မချင့်မရဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဇာတ်လမ်းကလဲ တမျိုးပါလားဟုတောင် တွေးလိုက်သေးသည်။ အောက်က ညီတော်မောင်က အရှိန်တက်နေဆဲမို့ နောက်တစ်အုပ်ကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သည်။



“တီ…တီ…တီ..“

“ဟဲ့..သောက်ခွေး…“



ခေါင်းရင်းဘက်တွင် တင်ထားသည့် ရဲနောင်၏ Handphone က မြည်လာ၍ ရုတ်တရက် လန့်တောင်လန့်သွားသည်။ အရေးကောင်းတုန်းကွာ။ ဖုန်းကို ကောက်ဖွင့်လိုက်ရာတွင်တော့..



“ရဲနောင်..ဘာလဲ..နှပ်နေတာလား..“

“ဒီနေ့ ဆေးခန်းက ဘယ်လိုလဲ ကွ..“



အကို၀မ်းကွဲ ဖြစ်သူ ကိုဇော်ဇော်၏ ဖြစ်သည်။ ရဲနောင်လဲ သူ့အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြချင်တာနှင့်ပင် ဖုန်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။



“မဆိုးပါဘူး..ကိုဇော်ရ..“

“အဆင်ပြေပါတယ်..ဒေါ်မေသူက သဘောကောင်းပါတယ်…“



“အေး..အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပဲလေ… ငါက မင်းဘာများလိုဦး မလို့လဲလို့ ဆက်လိုက်တာပါ..“

“ဒါနဲ့..ဆေးခန်းကို ကောင်မလေးတွေရော လာပြသေးလား“



ကိုဇော်ဇော်၏ အမေးတွင်တော့ ရဲနောင်သည် နန်းသီတာ၏ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်သည်။



“လာပြပါတယ်..ဗျ..“



“ပထမဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ နာမည်သေချာမှတ်မိတယ်… နန်းသီတာ ဆိုပဲဗျ..“

“မဆိုးဘူး…နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မမ တစ်ယောက်ပဲ..ညိုညို..ဆိုလားပဲ..“



“အော်.. ညိုညိုလွင်ထင်တယ်….အ ဟဲ..ဟဲ..“



ရဲနောင်သည် ကိုဇော်ဇော်၏ မခိုးမခန့် ရယ်သံကို ကြားကာ သံသယ၀င်သွားသည်။



“ခင်ဗျားက ဘယ်ရယ်တာလဲဗျ…“



“အဟီး…အဲဒီ ညိုညိုလွင် ဆိုတာ ငါ့ ငါးယောက်မြောက်လေ… အဲဒါလေး သတိရသွားလို့ပါ..“



ရဲနောင်သည် ကိုဇော်ဇော် ပြန်အဖြေတွင်တော့ စိတ်ထဲ မခံချင်ဖြစ်သွားသည်။ အံမယ်..ဒီလူက ဒါကို သိပ် ဂုဏ်ယူနေပါလား..



“ကဲဗျာ..ကိုဇော်..ခင်ဗျားက ဒီလောက်တောင် သိပ်ကြွားနေရင်တော့.. ကျွန်တော်လဲ ဒီပြိုင်ပွဲထဲ ၀င်ပါမယ်ကွာ..“

“ဘယ်နှစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ဖြစ် ရတယ်မှတ်လား..“



ဖုန်းဟိုဘက်က ကိုဇော်ဇော်သည် ရဲနောင်၏ အဖြေအကြားတွင် အားရ၀မ်းသာသွားသည်။



“ဟေး.. ကောင်းတာပေါ့ကွာ.. ဒါမှပေါ့ကွ… ရဲနောင်ရ..“



“နေပါဦး… မင်းက ဘယ်သူက စမလဲ ဆိုတာ တွေ့သွားပြီလားကွ… ဘာလဲ နန်းသီတာ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးလား..“



ရဲနောင်သည် ကိုဇော်ဇော် မေးမှ သတိရသည်။ သူသည် လူနာစာရင်း မှတ်တမ်းတွင် အပျိုစင်ဟုတ်ကြောင်း မဟုတ်ကြောင်း ဘယ်နားတွင် ရေးထားသည်ကို အခုထက်ထိ မသိသေးချေ။



“နေဦး.. ကိုဇော် … ကျွန်တော် တစ်ခုမေးဦးမယ်..“

“ခင်ဗျားပြောတဲ့… အပျိုစင် ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်မှာ ရေးထားတာလဲ… “

“ကျွန်တော် ရှာမတွေ့လို့..“



“ဟင်.. မင်းကလဲ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား လုပ်နေပြီး ည့ံပါ့ကွာ…“

“ဆေးမှတ်တမ်းရဲ ့အောက်မှ ဒေါ်မေသူက Still Intact ဆိုပြီး မှတ်ချက်ရေးတဲ့ အကွက်လေးရှိတယ်လေကွာ“

“အဲဒီမှာ အမှန်ခြစ်ထားရင် အပျိုစင်ပဲဟေ့။ မခြစ်ထားရင်တော့ မဟုတ်လို့ပဲကွ..“



ရဲနောင်သည် ကိုဇော်ဇော် ရှင်းပြမှ သူသေချာ မဖတ်သည်ကို သွားသတိရသည်။ ကိုဇော်ပြသည့် အကွက်ကလေးကို တွေ့မိသလိုလိုဟုလဲ ထင်သည်။ အင်း..မနက်ဖြန်က စနေနေ့ ဆိုတော့ ဆေးခန်းပိတ်သည်။ သြော်..သူမှာ သော့ရှိနေသေးတာပဲ…



“ဟေ့ကောင် .. ရဲနောင်..“



ဖုန်းထဲကနေ ကိုဇော်ဇော်၏ အော်သံကြောင့် ရဲနောင် အသိ၀င်သွားသည်။ ကမန်းကတန်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။



“ဆောရီးဗျာ… ကျွန်တော် အတွေးလွန် သွားလို့.. ကိုဇော် ဘာပြောလိုက်တာလဲ..“



“မင်းကလဲကွာ…“

“ငါက အရေးကြီးတာ ပြောမလို့ .. ကောင်မလေးတွေက ဆေးမှတ်တမ်းထဲက ဟာလေးတွေပဲ ဖြစ်ရမှာနော်“

“အပြင်ကလူဆိုရင် ..အကျုံးမ၀င်ဘူး… အဲဒါလဲ မှတ်ထားဦး“



“နောက်ပြီးတော့.. မနက်ဖြန် ကျရင် ကိုစိုင်း မင်းဆီ ဖုန်းဆက်လိမ့်မယ်….“

“မင်း ရေကူးအသင်းထဲ ပါချင်တယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စ.. အဲဒါ သူက နည်းပြဆရာနဲ့ မင်းကို လိုက်တွေ့ပြီး အပ်ပေးလိမ့်မယ်..“

“ငါ သူ့ကို မင်းဖုန်းနံပါတ် ပေးထားတယ်… သူ မနက်ကျရင် ဖုန်းခေါ်လိမ့်မယ်.. မင်းစောင့်နေလိုက်..“



ရဲနောင်သည် ကိုဇော်ဇော်ပြောသည်ကို သေသေချာချာပင် လိုက်မှတ်ထားသည်။ သူသည် Highschool ထဲက ကျန်းမာရေးအတွက် ရေကူးသည်။ တော်တော်လဲ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ကူးနိုင်သည်။ အဲဒါကြောင့် တက္ကသိုလ်ရောက်ရင်ဖြင့် ရေကူအသင်းထဲ ပါမည်ဟု ကြံစည်ထားသူ ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့ .နေပါဦး.. ကိုစိုင်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ…“



“အော်သူက.. ငါ့အသိပါ.. မင်းထက်တော့ တစ်တန်းကြီး လိမ့်မယ်..Second Year က … ခင်ဖို့ကောင်းပါတယ်..“

“ကောင်းကောင်း လဘက်ရည်တိုက်လိုက်…. မင်း ခိုင်းချင်တာတောင် ခိုင်းလို့ ရဦးမယ်…“



“အိုကေလေ… ဒါဖြင့်လဲ မနက်ကျရင် ဖုန်းစောင့်နေလိုက်မယ်ဗျာ…“

“ဒါပဲ မှတ်လား…“



ရဲနောင်သည် စကားစ ဖြတ်ချင်သည်နှင့် အပြတ်ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်သည်လေ။ သူ့တွင် စာအုပ်နှစ်အုပ် ကျန်နေသေးသည် မဟုတ်လား။



“အေး ..ဒါပဲ…“

“ဟေ့ကောင်…. စာအုပ်တွေဖတ်ပြီး.. ဒေါက်တာ ဒေါ်မေသူကို စိတ်ကူးယဉ် မနေနဲ့ဦးနော်..“



“ဟာ..ဗျာ.. ခင်ဗျားကလဲ..“



ရဲနောင် ကိုဇော်ဇော်၏ ဖုန်းမချခင် နောက်သွားသောစကားတွင်တော့ တော်တော်စိတ်လေသွားသည်။ သာသနာဖျက်။ ငါ့ဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်မလို့ဟာကို လာပြီး အဖွားကြီးနှင့် နောက်သွားသေးတယ်။ စိတ်လေသွားသည်နှင့် ကျန်နေသည့် စာအုပ်တွေကိုပင် ကောက်မကိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးသာ အသာမှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။