နာလွန်းလို့ နားပါဦးနော်

 အိမ်ရောက်တော့သူ့ဇနီးသင်းသင်းကိုမတွေ့၍အိမ်ဖေါ်မသန်းရွှေအားနင့်အမဘယ်သွားသလဲဟု

မေးလိုက်သည်၊
“အော် အကိုပြန်လာပြီလား။အမဟိုဘက်တိုက်ခန်းကအဒေါ်တို့အိမ်သွားနေတယ်ကျမသွားခေါ်
လိုက်ရမလား”
ဒီအခွင့်အရေးကိုစောင့်နေသောကိုဇော်ဝင်းသည်ရတဲ့အခွင့်အရေးကိုလက်မလွတ်စေရန်။စဉ်းစားရင်း
“မခေါ်ပါနဲ့ဟာ။နေပလေ့စေ။” “အော်။ ဒါဖြင့်အကိုလဘက်ရည်သောက်မလား။ကျမသွားဖျော်လိုက်မယ်လေ”
“အေး ကောင်းသားဘဲ” ဆို၍သူ၏ဝတ်ထားသောတိုက်ပုံချွတ်၍ “ရော့ သန်းရွှေ။အကိုအကôျအ
ခန်းထဲမှာသွားချိတ်ထားစမ်း” ဟုဆိုရပြီးလှမ်းပေးလိုက်သည်၊
ဘာမျှသိရှာသောမသန်းရွှေမှာကပြာကသီလှမ်းယူပြီး။အိမ်ခန်းတွင်းသို့ဝင်သွားသောအခါ။အကြံယူနေသေ
ာကိုဇော်ဝင်းကနောက်မှထလိုက်သွားပြီးအခန်းတံခါးကိုပိတ်လိုက်သောအခါ။မသန်းရွှေခမျာ
“ဟင် အကိုဒါဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဘာမှမလုပ်ပါဘူး ညီမကိုအကို ချစ်မလို့ပါ။”

“ဟင့်အင်း အကိုကျမကြောက်တယ်ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့ အကို”
ကိုဇော်ဝင်းသည်အခန်းတံခါးကိုပိတ်ပြီးမသန်းရွှေအနားသို့ထိုးဝင်လာနေပြီး။ “မကြောက်ပါနဲ့ညီ
မရယ်အကိုဟာလေညီမကိုချစ်နေတာကြာပြီ။ဒီလိုအခွင့်အရေးမကြုံလို့စောင့်နေရတာ။အခုမှဒီအခွင့်အရေး
“ကုံတော့တယ်” ဆိုပြီးမသန်းရွှေအားတင်းပွေ့ပြီးပါးနှစ်ဘက်ဘယ်ပြန်ညာပြန်နမ်း၍။ကုတင်
ပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီးဖက်ထား၏၊
မသန်းရွှေလဲအမျိုးမျိုးညင်းဆန်ရုန်းကန်သော်လဲလှောင်အိမ်ထဲမိနေတဲ့ငှက်သတ္တဝါပမာမျက်ရည်ကျ
ငိုကျွေးနေသော်လဲအချီးနှီးသာ
ကိုဇော်ဝင်းသည်သူရဲ့လိုအင်ဆန္ဒပြည့်ဝရေးကိုသာအဓိကထားပြီးကျိုးစားနေသည်၊
“တိတ်ပါကွယ်မငိုပါနဲ့အကိုကညီမကိုတကယ်ချစ်နေလို့ပါ” ဆိုပြီးပါးနှစ်ဘက်ကိုမွှေးမွှေးပေး
လိုက်ပါးစပ်ခြင်းတေ့၍စုတ်လိုက်လုပ်ပေးနေလေသည်၊
မသန်းရွှေမှာအပျိုတော်ဝင်စ ၁၆နှစ်အရွယ်အသက်နှင့်မလိုက်အောင်ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာအ
ဆင်ပြေပြီး။ရင်၃၁။တင်၃၆လက်မရှိ၍ငါးရံ့ကိုယ်အနေအထားရှိလေတော့ကိုဇော်ဝင်းမပြောနဲ့စာရေးသူ။စာဖ
တ်သူတွေရောသရေကျလောက်တဲ့အချိုးအဆစ်ပြေပြစ်သူတယောက်ဖြစ်သည်၊
ကိုဇော်ဝင်း၏အပြုအစုနှင့်အကြမ်းဖက်နေသည်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်သောမသန်းရွှေခမျာမှာတောင်းပန်၍မ
ရသည်ဖြစ်၍ငြိမ်နေလေသည်၊

ထိုအခါကိုဇော်ဝင်းသည်တဆင့်တက်၍မသန်းရွှေ၏အကôျကျယ်သီးများကိုတလုံးစီဖြုတ်ရင်းပါး
နှစ်ဖက်ကိုမွှေးလိုက်ပါးစပ်ချင်းတေ့၍စုတ်လိုက်လုပ်ပေးရင်းပေါ်ထွက်လာသောမသန်းရွှေ၏လ”က်အ
ကြမ်းပုဂံအလုံးသာသာရှိသောဝင်းဝါဖေါင်းကြွနေသောနို့နှစ်လုံးကိုတဘက်သောလက်ကအအားမ
ပေးဘဲဖျစ်လိုက်ညှစ်ပလိုက်ပွတ်လိုက်အမျိုးမျိုးပြုစုပေးနေလေတော့မသန်းရွှေခမျာလူးလွန့်တုန်လှုပ်ရုန်းက
န်လာရင်း
“လွှတ်ပါအကိုရယ်တော်ကြာမမလေးပြန်လာရင်အဆူခံနေရပါအုန်းမယ်”
“အို ဒီအတွက်ဘာမှမပူပါနဲ့ကွယ်။နင့်အမဟိုဘက်တိုက်မှာဖဲသွားကစားနေတာပါ။တော်တော်
နဲ့ပြန်မလာပါဘူး”
“ဟင့် အင်း အကို ဟင့်အင်း ညီမကြောက်တယ်”
“မကြောက်ပါနဲ့ညီမရယ်အကိုတယောက်လုံးရှိသားဘဲအကိုတာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးပါမယ်” ဆိုကာ
မသန်းရွှေရဲ့နို့သီးနှစ်လုံးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်၍ပါးစပ်နဲ့စို့လိုက်လျှာနဲ့ထိုးလိုက်လုပ်ရင်းလက်တဖက်ကမ
သန်းရွှေ၏ပေါင်ကြားထဲမှစောက်ခုံလေးပေါ်သို့တင်လိုက်၏၊
ထိုအခါမသန်းရွှေသည်မျက်လုံးမျက်ဆံပြူးသွားပြီးချွေးသီးချွေးပေါက်ကျလာခါပေါင်နှစ်ချောင်းကိုစေ့၍
လိမ်ထားရင်း

“မလုပ်ပါနဲ့အကိုရယ်ညီမကိုသနားပါ။ရှိခိုးပါရဲ့” ဟုတတွတ်တွတ်တောင်းပန်နေရှာသည်၊
“အေးပါ ညီမရယ်။အကိုညီမကိုသနားလို့ချစ်လို့ယခုလိုကြံတာပါ” ဟုဆိုကာမသန်းရွှေရဲ့ပေါင်
နှစ်ချောင်းကိုတွန်းဖယ်ပြီး။စောက်ခုံလေးပေါ်လက်ရောက်အောင်ကြိုးစာနေပြီး၊
သူ၏ကြမ်းတမ်းသောလက်များဖြင့်ပွတ်သပ်ပေးနေသောအချိန်မှာသူ၏မာကျောတုတ်ခိုင်သော
လီးကြီးသည်ပုဆိုးကြားထဲမှတွန်းကန်ရုန်းထွက်နေ၏၊
“ညီမရယ် အကိုရဲ့ဆန္ဒကိုလိုက်လျှောပါလားဟင်” ဟုဆိုကာမသန်းရွှေ၏လက်တဖက်ကိုဆွဲ၍သူ
၏တောင်မတ်နေသောလီး”ကီပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်သောအခါမသန်းရွှေမှာတုန်လှုပ်ချောက်ချားသွား ပြီး။
“အောင်မယ်လေး” ဟုလန့်၍အော်လိုက်မိသည်၊
မှန်ပါသည် လန့်မည်ဆိုလဲလန့်လောက်ပါ၏၊ကိုဇော်ဝင်း၏လီးကြီးရဲ့အတိုင်းအထွာမှာလဲအရှည်
၆လက်မလုံးပတ်စီးကရက်ဘူးခွန်ကွဲလောက်တော့မသန်းရွှေခမျာပိုမို၍ပင်ကြောက်စိတ်ဝင်သွား၏၊
“မလန့်ပါနဲ့ညီမရယ်။ဒီလီးကြီးဟာလေတွေ့လိုက်တဲ့အမျိုးသျွီးတိုင်းစွဲမက်ပါတယ်၊”
“ဘာကိုစွဲမက်တာလဲဟင်”

“ဘာကိုစွဲမက်တယ်ဆိုတာကိုညီမကိုရှင်းပြနေမဲ့အစားလက်တွေ့အကိုလိုးပြလိုက်ရင်ညီမသိချင်တဲ့အဖြေ
ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ ညီမကမရုန်းမကန်ဘဲအကိုရဲ့အလိုကိုလိုက်ရင်းညိမ်ညိမ်နေပြီးမှိန်းနေ
ပါအရသာစွဲမက်စရာတွေ့ရစေမယ်”
မသန်းရွှေသည်အမျိုးမျိုးရုန်းကန်တောင်းပန်အသနားခံညားသော်လဲမရတော့ဘူးဆိုတာသိနေ
တော့ကိုဇော်ဝင်းရဲ့ဆန္ဒကိုဖြည့်စီးပေးရန်စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်၊
ကိုဇော်ဝင်းသည်အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်၍မသန်းရွှေရဲ့အနေအထားကိုသိသူဖြစ်၍။သူ၏
လီးကြီးကိုမသန်းရွှေ၏နုနုထွတ်ထွတ်လက်လေးများဖြင့်ဆုတ်နယ်ခိုင်းရန်လွယ်ကူနေသောအခါ။မသန်းရွှေက
လဲအလိုက်သိစွာနှင့်ဆုတ်နယ်ပေးနေသည်၊
ကိုဇော်ဝင်းကလဲမသန်းရွှေရဲ့စောက်ခုံလေးပေါ်သို့လက်ဖြင့်ပွတ်လိုက်။စောက်စေ့ကိုကလိလိုက်လုပ်ပေး
ရင်းလက်ဍိ+းဖြင့်စောက်ခေါင်းထဲကိုမွှေပေးလိုက်ရာ
မသန်းရွှေမှာဓါတ်လိုက်သကဲ့သို့တွန့်လိမ်တက်သွားပြီး “အောင်မလေး။အလေး အမေ အား” ဟု
အော်လိုက်ခါ။

ကိုဇောဝြငြးသညမြသနြးရှှပေါးစပကြိုပိတရြငြးသူ၏မာကွောတုတခြိုငနြသေောလီးကှီးဖှငြ့စောကြ
ခေါငျးထဲထိုးသှငျးရနျမသနျးရှှေ၏လြှောကနြသေောထမီကိုခွဖွေငျ့တှနျးကနျခလြိုကျသညျ၊
မသနြးရှှသညေယြောကြွားမွားနှငြ့တခါဘူးမှမကှုံတှေ့ဘူးသောအပွိုဖှဈပှနသြညမြို့ကိုဇောဝြငြး၏
ပွုစုပေးမှုကွောငျ့ကာမအရသာကိုခံစားရငျးစောကျခေါငျးထဲမှအရကွေညျမြားကဆြငျးကာတဟငျး ဟငျး
ဖွဈခါငွိမျနလေသေညျ၊
ထိုအခငွြးအရာကိုစောငြ့ဆိုငြးသိနှငြ့လသေောကိုဇောဝြငြးသညမြသနြးရှှထမေီကွှတသြှားပှီးမိမှေးတိုငြးဖ
မှေးတိုငျးပငျကိုနူးဍံ့ဖေါငျးကွှနသေောစောကျဖုတျလေးကိုကွညျ့ရငျး။
“ညီမရယျ အကိုလဒေီလိုကွညျ့လို့ကောငျးပွီးနူးဍံ့နတေဲ့စောကျဖုတျလေးမြိုးမတှေ့ဘူးသေးဘူး။
ညီမလေးဟာလူကလဲခစွစြရာကောငြးစောကဖြုတလြေးဟာလဲလိုးခငွစြရာကောငြးအောငအြကိုဘဝငြ
ခိုကျနတောဘဲ၊”
“ကဲပါအကိုရယအြခုမှတော့မှမထူးတော့ပါဘူး။အခစွတြညကြာခွဲ့ပှီးစကားကှောရှညမြနပေါနဲ့မှနမြှနအြ
ကိုဆနျဒပှညြ့အောငလြုပပြါတော့ညီမခှငြ့ပှုပါပှီ၊တောကြှာမမပှနလြာလို့အားလုံးဒုကျခတှေ့နေ အုံးမယြ”
ကိုဇောဝြငြးသညမြသနြးရှှရေဲ့ခှငြ့ပှုခကွရြသောအခါသူ၏လီးကှီးကို။ “ကိုငြးငါ့သားကှီး
မှိနရြရှကေရြလေိုးရတော့မယြ” ဟုဆိုကာမသနြးရှှကေိုကုတငပြေါပြကလြကလြှနခြပွှီး၊
ဒူးနှဈလုံးထောငျ၍လကျနှဈဘကျကမသနျးရှှေ၏ထောငျနသေောဒူးနှဈလုံးကိုဖိခပြေးလိုကျရာပေါငျတနျနှ
ဈခြောငျးကားသှားပွီးပေါငျကွားထဲမှဝငျးဝါမောကျကွှနသေောစောကျဖုတျကလေးပွူးထှကျလာတော့သညျ၊
ထိုအခါကိုဇောဝြငြးသညမြသနြးရှှေ၏ပေါငနြှဈလုံးကှားမှာဆောငြ့ဆောငြ့ထိုငြ၍စောကဖြုတနြှငြ့လီးခွိနသြ
ားကိုကျအောငျအသငျ့ပွငျလိုကျ၏၊
မသနြးရှှသညေအြကôလွုံခညွမြရှိကိုယလြုံးတီးဖှဈနသေောသူမ၏ခနျဓာကိုယအြောကပြိုငြးကိုကှညြ့၍ရှကြေ
သှးဖှာကာမကွနြှာကိုလကဝြါးနှငြ့အုပထြားလသညြေ၊
ကိုဇောဝြငြးသညမြသနြးရှှေ၏ပှူးထှကနြသေောစောကခြုံကှားမှစောကစြေ့လေးကိုလကမြနှငြ့အသာမ၍
သူ၏လီးကှီးကိုတေ့ထားလိုကသြောအခါ။မသနြးရှှသညေဖြိုမထိတှေ့မှု၏အရသာကိုအပှညြ့အဝခံစားရငြးကိုေ
ဇာဝြငြး၏လီးထိပသြို့တှနြ့တကလြာ၏၊
ကိုဇောဝြငြးသညမြသနြးရှှေ၏အရိပအြကဲကိုကှညြ့ကာသူ၏လီးကှီးအားမောငြးတငြ၍ဒဈမှှုပရြုံ
ထိုးသှငြးလိုကရြာ။ဗစွြ ဗစွြ ဗစွြ ဖှတနြှငြ့အတူ။
“အောငျမလေး အကို ကြှတျကြှတျ နာတယျအကို နာတယျ။အိ အမေ ရှီး၊” ဟုဆိုကာ
ကိုဇောဝြငြး၏လီးကှီးကိုဆှဲဖယြ၍စောကခြုံလေးအားလကနြှငြ့အုပထြား၏၊
ကိုဇောဝြငြးသညသြူ၏လီးကှီးကွှတသြှား၍ကှညြ့လိုကသြောအခါ။လီးထိပတြှငသြှေးမွားပနသေညေကြိုတှေ့၍
မကွလြုံးပှူးသှားပှီးစောကဖြုတလြေးမှထှကနြသေောသှေးမွားကိုလကနြှငြ့သုတပြေးနေ၏၊
“အဟငြ့ အဟငြ့ အို ရှီး ကွှတကြွှတြ တောဘြီအားတောတြော့အကို။ကမွအဖုတကြှဲသှားပှီ။
အားစပျပွီးနာလိုကျတာအကိုရယျ၊အား ရှီး ကြှတျ ကြှတျ “
ကိုဇောဝြငြးသညသြူ၏ဒေါမာနကြှီးသောလီးကှီးအတှကအြမွိုးမွိုးကှိုးစားထားသောလြညြးမ
အောငျမွငျဇောခြှေးမြားပွနျနေ၏၊
“တောပြါတော့အကိုရယြ။ကွှတြ ကွှတြ နာတယြ။ ကမွစောကပြတအြမှေးကှဲသှးပှီထငတြယြ၊
စပဖြှငြးဖှငြးဖှဈနတယြေ။ မနကဖြနတြနငြျဂနှနေေ့မဟုတလြား အကို မနကဖြနမြှအကိုသဘောလုပပြါ နောြ”
ဆို၍တောငျးပနျရှာသညျ၊
ကိုဇောဝြငြးသညအြမွိုးမွိုးလှညြ့စားပမေဲ့မရတဲ့အဆုံးလကလြှှတလြိုကရြသောလဲ။သူ၏လီးကှီးကတော့ေ
တာငျဆဲပငျရှိနေ၏၊
မသနျးရှှအေဝတျမြားဝတျ၍အခနျးတံခါးဖှငျ့ပွီးကှတကှတနှငျ့ခွလှေမျးမမှနျဘဲအထှကျတှငျ။သငျးသငျးပွ
နရြောကနြှငြ့မကွနြှာခှငြးဆိုငတြှေ့လိုကသြောအခါမသနြးရှှမကွေလြုံးပှူး၍ခေါငြးကှီးသှား၏၊
“ဟဲ့ သနျးရှှေ အခနျးထဲညီး။ဘာဝငျလုပျတာလဲ။ဟာအပွငျကတံခါးလဲပိတျမထားဘူး”
တုနတြုနရြီရီဖှငြ့ “ဘာ ဘာ မှမလုပပြါဘူး အကိုပှနလြာလို့ကောဖြီဖွောပြှီးသှားပို့တာပါ”
“အောြ ကိုဇောရြောကနြပှေီးလား” ဆိုကာသငြးသငြးအခနြးထဲဝငသြှားသောအခါ။ကုတငပြေါတြ
ဖကစြောငြးပှီးအိပနြသေောကိုဇောဝြငြးဘေးမှာဝငထြိုငပြှီး
“ဟငြ ကိုဇောဘြာဖှဈလို့အိပနြတောလဲ။ နမကေောငြးဘူးလား ဟငြ”
“ကောငျးပါတယျကှာ” ဟုဆိုကာသငျးသငျးဘကျလှညျ့၍သငျးသငျးရဲ့ကိုယျလေးအားပှေ့ဖကျပွီး
ကုတငပြေါဆြှဲတငလြိုကြ၏၊
“အို အို ကိုဇောဘြယလြိုဖှဈတာလဲအခုနကောငမြလေးနဲ့စခမြးသှားနတယေထြငတြယြ”
“ဟာ သငြးကလဲကှာမဟုတတြာ။အကိုသောကဖြို့ကောဖြီလာပိုတာပါ” ဟုဖှရငြေးသငြးသငြးရဲ့
ပါးပွငျနှဈဖကျကိုမှှေးမှှေးပေးပွီးထမီကိုခြှတျမညျအပွုတှငျ။
“အို ကိုဇောနြအေုံးဟို အခနြးတံခါးသှားပိတအြုံးမယြ”
တံခါးပိတြ၍ပှနလြာပှီး။ကုတငပြေါကြိုယလြုံးတီးဖှငြ့လဲလွှောငြးနသေောကိုဇောနြှငြ့အတူမတနြသေောလီ
းကှီးကိုကှညြ့၍။ “ဒီကနေ့ဘယလြိုဖှဈတာလဲကိုဇောြ။ထူးခှားလှခညွြ့လားဟငြ။”
“ဘာထူးခွားလို့လဲသငျးအကိုစနနေေ့မို့ရုံးကပွနျလာပွီးဟောဒီကဇနီးမယားလေးကိုမတှေ့လို့စဉျးစားနေ
တုံး။ဖွုံးဆို ဟောဒီမယားခြောရောကျလာတာပါဘဲ။ ကဲကှာလာစမျးပါ။” ဆို၍သငျးသငျးလကျ
ကိုလှမျးဆှဲပွီးရငျခှငျထဲသှငျးခါ။သူ၏အရှိနျမပွသေေးဘဲတောငျနသေောလီးကွီးကိုသငျးသငျး၏လကျထဲသို့အ
ပျလိုကျသောအခါ။
“အိုဟို ဒါကဘယလြိုနပေါလိမြ့။ကိုဇောအြဖှဈသဲလှနြးပှီထငတြယြ။”
“အဖှဈသဲတာမဟုတဘြူးသငြး အကိုရုံးကပှနလြာတာသငြးနဲ့အခစွခြှငြးဖလှယမြလို့စိတကြူးယဉြ
လာတာပါ”
“အဖှဈမသဲပါနဲ့ကိုဇောရြယြ။အခုနသနြးရှှအခေနြးထဲကထှကလြာတာမူမမှနဘြူး။ကိုဇောဘြာလုပြ
လိုကျသလဲဟငျ”
“ဟာ မဟုတျရပါဘူးသငျးအရမျးမဲ့မစှတျစှဲပါနဲ့” ဟုပွောရငျးသငျး၏ပေါငျးကွားထဲမှဖေါငျးပှပှ
စောကျဖုတျလေးကိုပှတျရငျး။ထမီခြှတျမညျအပွုတှငျသငျးသငျးကအလိုကျသိစှာ
“အို နအေုံး သငြးအဝတအြစားတှခွှတေပြေးမယကြိုဇောလြဲအားလုံးခွှတလြိုကနြောြ” ဟုဆိုကာ
ကုတငအြောကတြနရောတှငမြတတြတရြပြ၍။အကôွ။လုံခညွမြွားခွှတခြလွိုကသြောအခါပငကြိုယအြလှပိုငရြှငသြ
ငျးသညျမိမှေးတိုငျးဖမှေးတိုငျးကိုယျလုံးတီးဖွဈသှားတော့သညျ၊
ထိုအခါကိုဇောသြညသြူ့အဝတမြွားခွှတပြှီး၍သငြးသငြးရှိရာသို့အပှေးလေးသှားကာပှေ့ဖကပြှီးကုတငပြေ
ါသြို့တငကြာ။သငြး၏ဖှူဖှေးဖေါငြးကှှနသညြေ့စောကဖြုတလြေးကိုလကနြှငြ့ပှတလြိုကပြှူး
ထှကျနသေောစောကျစေ့လေးကိုမှှလေိုကျနှငျ့စိတျကွိုကျပွုစုပေးလိုကျသောအခါ။
သငျးသငျးသညျငါးပွမေဆားပကျသလိုတှနျ့လိမျပွီးကော့ကာကော့ကာနှငျ့စောကျစေ့လေးဟာ
ပှူးထှကလြာပှီးအရကှညေမြွားစီးဆငြးထှကပြေါလြာတော့သညြ၊
သငျးသငျးသညျ တဟငျးဟငျးဖွဈလာပွီး
“ယားတယကြိုဇောရြယြ လိုးမှသာလိုးစမြးပါ”
“ဉောြ သငြးကလဲကှာလိုးပါမယဒြီလိုတယုတရပှုစုပေးမှယောကြွားနဲ့မိနြးမဆကဆြံတဲ့အခါလိုးကှတဲ့အ
ခါအရသာတှေ့လာနိုငျတယျကှ” ဟုဆို၍စောကျစေ့လေးကိုပှတျ၍ကလိပေးနပွေီးလိုးရနျဟနျပွငျ၍
သငျးသငျး၏ခွထေောကျနှဈခြောငျးကိုသူ၏ခါးကိုအခှခိုငျးပွီးသူ၏တုတျခိုငျနသေောလီးကွီးနှငျ့စောကျစေ့ထိ
ပျထိလိုကျခှာလိုကျလုပျနေ၏၊
ထိုအခါသငြးသငြးသညကြိုဇောခြါးကိုညှပြ၍။သူမ၏စောကပြတနြှငြ့ထိအောငရြှေ့ကိုထိုးထိုးတကလြာပှီး
“ကိုဇောကြလဲအထဲရောကအြောငလြိုးတော့လေ” ဟုဆို၏၊
ကိုဇောဝြငြးသညသြငြးသငြး၏အခှအနေကေိုသိနှငြ့ပှီး။ဒဈÕမပရြုံထိုးသှငြးပေးလိုကရြာ။
“အိုး ဟိုး ဟိုး ရှီး အောငမြလေးဖှေးဖှေးကိုဇောြ ဖှေး ဖှေး ကွှတြ ကွှတြ”
ထိုအခါကိုဇောဝြငြးသညစြောကခြေါငြးထဲအားသူ၏လီးကှီးကိုဒဈÕမပရြုံသှငြးထားရာမှပှနဆြှဲနှုတြ
မညျအပွုတှငျ
“အို ကိုဇောမြနှုတလြိုကနြဲ့လဒေီအတိုငြးထား”ဟုဆိုကာခှနှဈေခွောငြးနှငြ့မလှတတြမြးညှပြ
ထားလသေညျ၊
“နဲနဲလောကလြွှောစမြးပါအုံးသငြး အခုလိုလုပထြားတော့ကိုဇောလြိုးအားမရှိဘူးပေါ့” ဆို၍
သငြး၏ပေါငနြှဈခွောငြးကိုလကနြှငြ့ဖယခြပွှီး။လီးကှီးကိုတဝကဝြငအြောငဖြိလိုးပေးလိုကသြောအခါ။ ဗစွြ
ဗစွြ ဖှငြ့တဝကဝြငသြှား၏၊
“အောငမြယလြေး အိုး ရှီး ကွှတကြွှတြ အား။ကိုဇောခြနလေးနားထားပါ အို ကွှတကြွှတြ
နာလှနျးလို့ပါ၊”
“သငြးသငြးကလဲကှာ နဲနဲတော့အောငြ့ပှီးနပေါတောကြှာအရှိနရြလာတော့မနာတော့ပါဘူး။ြ