မမထား ၁ (နရသူ)
အပိုင်း ၁
နရသူ
ဒေါ်ခင်ထားရီ ကိုယ်ပေါ်မှာခြုံလွှမ်းထားသော အညာစောင်ပါးကလေးက ကိုယ်ပေါ်ကနေ အောက်ကို လျှောကျသွားသည်။ ကျော်နန်းမောင်၏လက်တစ်ဖက်က စောင်ကလေးကို ကုတင်ခြေရင်းဆီပို့ပစ်လိုက်ရင်း ဘေးတစ်စောင်းကလေးအိပ်နေသည့် ဒေါ်ခင်ထားရီ၏ဖွံ့ထွားစွင့်ကားလှသော တင်ပဆုံအသားဆိုင် အိအိကားကားကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လိုက်လံဆုပ်ညှစ်ပွတ်သပ်ကာ ဖျစ်နယ်ပေးနေလေသည်။ ကျော်နန်းမောင်၏ကိုယ်ခန္ဓာအရှေ့ပိုင်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း သူမ၏ကိုယ်အနောက်မှနေ၍ တင်သားအိအိကြီးတွေရှိရာဆီကို ဖိကပ်ထိတွေ့လာလျှက်ရှိလေသည်။
“အင်း မောင်ရယ် ”
သူမနှုတ်မှ အသံကလေးထွက်သွားပြီး မျက်လုံးများပွင့်၍လာခဲ့ကာ ကျော်နန်းမောင်ရှိရာဖက်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပါသည်။
“နိုးလာပြီလား မမထား ”
“အင်း ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ မောင်ရဲ့ ”
“မောင် ချစ်ချင်တယ် ”
ကျော်နန်းမောင်ပြောပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်အနောက်မှနေ၍ တစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကျုံးပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေရာ ဒေါ်ခင်ထားရီ မနေသာတော့ဘဲ ကိုယ်လုံးကလေးအနောက်ဖက် လှည့်လာခဲ့ရသည်။
သူ့မျက်နှာကို ရီရီဝေဝေကလေးကြည့်နေသည်။ ပြီးမှ သူ့နှုတ်ခမ်းကို သူမလက်ချောင်းကလေးများနှင့် လာရောက် စမ်းသပ်ထိကိုင်ကြည့်လိုက်ရာက …
“လူဆိုးလေး တော်တော် ကဲချင်နေတယ် ”
ဆိုပြီး သူ့ကိုမပြောမဆို သူမနှုတ်ခမ်းများဖြင့်ဖိကပ်၍ စုပ်နမ်းပစ်လိုက်ပါလေသည်။ ကျော်နန်းမောင်လည်း သူမကို ပြန်လည်စုပ်နမ်းသည်။ နှစ်ယောက်သား အနမ်းတွေက မထင်မှတ်ဘဲ ကြာမြင့်စွာ ရှည်လျားသွား ခဲ့ရလေသည်။
ကျော်နန်းမောင်လက်တစ်ဖက်က သူမကိုယ်ပေါ်မှ လျော့တိလျော့ရဲဖြစ်နေသော ညဝတ်အင်္ကျီမှ ခါးစည်းကြိုး ကလေးကို အသာဖြေချလိုက်သည်။
လျှောကျွတ်ကျသွားသည့် ညဝတ်အင်္ကျီပါးကလေးအောက်မှ သူမ၏ ကိုယ်လုံးအလှက ညအိပ်မီးသီး အလင်းရောင်အောက်မှာ ကြွားဝင့်ငွါးစွင့်လှစွာဖြင့် အထင်းသားကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရလေသည်။
“အင် ရှက်လိုက်တာ မောင်ကလဲ ”
“မရှက်နဲ့ မရယ် တစ်ညလုံးလည်း ဟင်း ဟင်း … ”
“သွား သူ့ဖြင့် ဒါ ချည့် ပဲ အဲဒါလုပ်ဖို့ ပဲ စိတ်ကူးနေ သိလား ဟင်း ”
ဒေါ်ခင်ထားရီ သူမလက်သီးဆုပ်ကလေးဖြင့် ကျော်နန်းမောင်၏ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးကို မနာကျင်အောင် ထုရိုက်နေလေသည်။ ကျော်နန်းမောင်၏လက်များကမူ သူမ၏ တင်ပဆုံ အသားဆိုင်အိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို အားပါးတရ ဆုပ်ကိုင်ညှစ်နယ်နေလျှက်ရှိပြီ။ တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်အလယ်ရှိ အကွဲကြောင်းလေးဆီကို သူ့လက်ကရောက်ရှိသွားသည်။
“အနေခက်တယ် မောင်ရယ် ”
“မောင် မမထားကို ချစ်လို့ကို မဝသေးဘူး ”
“တကယ်လားမောင် နောက်မှ မမထက် ချစ်ရမယ့်သူပေါ်လာလို့ ဆိုပြီး မမကို မစွန့်ပစ်လိုက်ပါနဲ့နော် မမကြောက်တယ် ”
“မမရယ် မမနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်တာ ဒီလိုဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ”
ကျော်နန်းမောင်က ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်ခင်ထားရီ သူ့ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်လာပြီး သူ့လည်တိုင်ကို သိုင်းဖက်လိုက်ရာက …
“မမ အစိုးရိမ်လွန်လို့ ပြောမိတာပါ ငါ့မောင်ရယ် မင်းနဲ့မမဟာ မောင်နှမအရင်းအခြာ မဟုတ်ကြပေမယ့် မောင်နှမအရင်းတွေထက်တောင် ချစ်ခဲ့ကြသူတွေပါ မင်း မမကိုဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ မမသိနားလည်ပြီးသားပါ ”
သူမက ကျော်နန်းမောင် စိတ်ဆိုးသွားမှာစိုး၍ ချော့ချော့မော့မော့ကလေးပြောဆိုလိုက်ရင်း ကျော်နန်းမောင်၏ နှုတ်ခမ်းကို သူမနှုတ်ခမ်းနှင့်ဖိကပ်ပြီး အငမ်းမရနိုင်စွာဖြင့် နမ်းနေလိုက်ပြန်ပါသည်။ သူ့အောက်နှုတ်ခမ်း ထူထူကြီးကို သူမနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးနှစ်လွှာဖြင့် ညှပ်၍ စုပ်လိုက်သည်။
“တော်ပြီ မမရယ် မမနမ်းတာ နေရာမှား နေပြီ ”
“ဟင် မောင် ဘာဖြစ် လို့ … ”
“ဒီမှာလေ ဒီနေရာကို နမ်းရမှာ လို့ပြောတာ ဟင်း ဟင်း ”
သူမလက်တစ်ဖက်ဆွဲပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲသွင်းပေးလိုက်တော့မှ ဒေါ်ခင်ထားရီသဘောပေါက်ပြီး တဟင်းဟင်းနှင့် ကိုယ်ကလေးတသိမ့်သိမ့်ခါသွားအောင်ပင် ရယ်နေလိုက်ကာ …
“သွား မောင် မကောင်း ဘူးကွာ ပြစမ်းပါဦး ဘာဖြစ်နေပြီလဲ ”
ကျော်နန်းမောင် လဲလျောင်းနေရာက ထလိုက်ကာ ခါးမှပုဆိုးကို ဖြေချလိုက်သည်။ တောင့်တင်းနေပြီဖြစ်သော သူ့ယောက်ျားတန်ဆာကြီးက ဒေါ်ခင်ထားရီ ကို ညှို့ငင်ထားဘိသည့်အလား လက်တစ်ဆုပ်စာမကသော ညိုညိုတုတ်တုတ် အလျား ၈ လက်မသာသာခန့်ရှိမည့် အချောင်းအတန်ကြီးက သူမမျက်စိရှေ့မှောက်မှာ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလှုပ်ရှားလျက် ထွက်ပေါ်လို့လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည့် သူမယောက်ျား ဦးကိုကိုဇော်၏ လိင်အင်္ဂါထက် ၂ ဆနီးနီးကြီးမား ထည်ဝါလှပေသည် ဟုလည်း တွေးမိသွားရသည်။
ကျော်နန်းမောင်မှာ ယခင်က သူမနှင့်ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးသည့် လူပျိုပေါက်စအရွယ် လောက်က ကျော်နန်းမောင် မဟုတ်ပေတော့ပြီ။ ကမ္ဘာပတ်ပြီး အဖြူအမည်းပေါင်းစုံ တွယ်ချင်တိုင်း တွယ်၍ လာခဲ့သည့် နိုင်ငံခြားသင်္ဘောသား အရင့်အမာကြီးတစ်ယောက်ပီပီ သူ့ပစ္စည်းကလည်း ဆေးကောင်းဝါးကောင်း များ အမြဲမပြတ် မှီဝဲထား၍ စံချိန်လွန်အောင် ကြီးမားထွားကျိုင်းနေသော ဧရာမပစ္စည်းကြီး ဖြစ်လို့ နေချေပြီ။
“မောင့် ဟာကြီး တောင်နေပြီ နော် နည်းတဲ့ဟာကြီး မဟုတ်ဘူး ”
“မမ လူရဲ့ဟာကြီးနဲ့ ဘာတွေကွာလဲ မမရဲ့ ”
“မင်း ဥစ္စာက သူ့ထက် နှစ်ဆ သုံးဆလောက် ကြီးနေတာကွယ် သူ့အကြောင်းတော့ မပြောပါနဲ့တော့ မောင်ရယ် သူ ဆုံးသွားတာတောင် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လောက် ရှိနေပါပြီ မမက ခု တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီပဲ ဥစ္စာ ”
“အင်း ဆောရီးပါ မမ ရယ် ကျွန်တော်က မမနဲ့ကျွန်တော်မဆုံဖြစ်ခဲ့တာ ပြန်တွေးပြီး ခုအချိန်ထိ သူ့ကို အစာမကြေဖြစ်နေတုန်းပဲ ”
“ပြီးခဲ့တာတွေ ပြီးခဲ့ပါပြီ မမတို့အရွယ်တွေလည်း ရလာကြပြီ ခုဆိုမင်းလည်းမငယ်တော့သလို မမလည်း သုံးဆယ်ကျော် လေးဆယ်အရွယ်တောင် ရောက်နေပါပြီ ကလေးစိတ်မမွေးတော့နဲ့ ငါ့မောင်ရယ် ”
“အင်း ”
ကျော်နန်းမောင်သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။
အတိတ်ကိုပြန်တွေးရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ အရာအားလုံးဟာ မနေ့တစ်နေ့ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုပင် တအုံနွေးနွေးကြီး ဖြစ်ပေါ်ခံစားနေရပါသေးသည်။
မမထားနှင့်သူက တစ်အိမ်တည်း တစ်မိသားစုထဲမှာနေထိုင်ကြီးပြင်းခဲ့ကြသည်။ မမထားက သူ့ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်က ပါလာခဲ့သောသမီးဖြစ်သည်။ သမီးအရင်းတော့မဟုတ် မယားပါသမီးဟုဆိုရမည်။ ကျော်နန်းမောင်၏မိခင် ဒေါ်နန်းကြာအုံက သူငါးနှစ်သားလောက်မှာ ကင်ဆာရောဂါနှင့် ဆုံးပါးသွားတော့ အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ထပ်ပြုသည်။
အမေနန်းကြာအုံ၏ ညီမဝမ်းကွဲတော်စပ်သော ဒေါ်ကေသီခေါ် နန်းကေသီနှင့်ဖြစ်ပြီး သူမကလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ တရုတ်နယ်စပ်မှာ သေနတ်အပစ်ခံရကာ သေဆုံးသွား၍ ပူပူနွေးနွေးမုဆိုးမလေးဖြစ်နေတာကြောင့် ကျော်နန်းမောင်ဖခင် ဦးကျော်ခေါင်က ဂရုဏာသက်ပြီး သမီးတစ်ယောက်အမေဖြစ်သော သူမကို ရွေးချယ် လက်တွဲခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။
ဒေါ်နန်းကေသီက အစ်မဖြစ်သူနန်းကြာအုံထက်စောပြီး အိမ်ထောင်ရက်သားကျခဲ့သူမို့ သူ့သမီးဖြစ်သူ ခင်ထားရီက ကျော်နန်းမောင်ထက် အသက်သုံးနှစ်လောက်ပိုကြီးသည်။
ဒေါ်ကေသီမှာ မိထွေးပေမယ့် အဒေါ်လို့လည်းဆိုနိုင်တာကြောင့် သမီးဖြစ်သူကိုသာမက သူ့ကိုလည်း သားအရင်းတစ်ယောက်လိုပင် ချစ်ရှာပါသည်။
အဒေါ်တစ်ဖြစ်လဲ မိထွေးဖြစ်သူ ဒေါ်ကေသီရဲ့ဆုံးမသွန်သင်မှု အောက်မှာ သူတို့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမ နှစ်ယောက် ကြီးပြင်းအရွယ်ရောက်လာခဲ့ရသည်။ စားအတူ သွားအတူ ကစားလည်းအတူ ပါပေ။ အိပ်တော့လည်း တစ်ခန်းတည်း တစ်ကုတင်တည်းမှာအတူ အိပ်ခဲ့ကြသည်။ သံယောဇဉ်ကြီးခဲ့ကြသည်။
ထိုသို့ လက်ပွန်းတတီး အနေများမှုကြောင့်ပင် အရွယ်မရောက်မီအချိန်ကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်၏ သာမန်ထက်မကသော ရင်းနှီးဆက်ဆံမှုက စတင်ကန္ဓေတည်လာခဲ့ရသည်ဟုဆိုရပေမည်။
ဇာတ်လမ်းကို စခဲ့သူက မမခင်ထားရီပဲ ဖြစ်သည်။
ကုတင်တစ်ခုတည်းအတူအိပ်ရာကနေ မောင်ဖြစ်သူကို ဟိုကိုင်ဒီကိုင်ပြုလာပြီး သူမ ( … ) နှစ် သမီးအရွယ် ကျော်နန်းမောင် ကလေးသာသာလောက်မှာ နှစ်ယောက်သား လူကြီးတွေမသိအောင် လင်မယားလုပ်တမ်း ကစားလာခဲ့ကြသည်။
မိထွေးဖြစ်သူမှာ ထိုစဉ်က အသက် ၃၀ ကျော်မျှသာရှိသေးပြီး ရုပ်ရည်ချောမောတောင့်တင်းသူဖြစ်ကာ ကျော်နန်းမောင်ဖခင် ဦးကျော်ခေါင်က အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် သန်တုန်းမာတုန်းအရွယ်တွေမို့ အိပ်ခန်းထဲမှာ နေ့စဉ်လိုလို အချစ်စခန်းဖွင့်နေကြတာကို ကလေးနှစ်ယောက်က မကြာခဏ ချောင်းကြည့် မြင်တွေ့ နေခဲ့ရသည်။ အတုမြင်အတတ်သင်ခဲ့ကြသည်။
ခင်ထားရီ ၆တန်းနှစ်လောက်ရောက်မှ တစ်ယောက်တစ်ကုတင်စီ ခွဲအိပ်ကြပေမယ့် သူတို့ နှစ်ယောက်အချစ်က ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် လူမမြင်ကွယ်ရာမှာ ဆထက်ထမ်းပိုးရှင်သန်ကြီးထွားလာရမြဲဖြစ်ပြီး ကျော်နန်းမောင် ၈တန်းကျောင်းသားဖြစ်လာတော့ နှစ်ယောက်သားအချစ်နယ်ကျွံမှုက အဆုံးစွန်အထိရောက်ရှိခဲ့ရလေပြီ။
သူဆယ်တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ်ဆက်တက်သည်။
မမထားက ဆယ်တန်းသုံးနှစ်ဆက်တိုက်ကျပြီး ကျောင်းဆက်မတက်ဖြစ်တော့ဘဲ အိမ်မှာပင် မိဘများနှင့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား အိမ်မှာ ရှိနေချိန်များမှာ ပုံမှန်တွေ့ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြသည်ပင်။ သူတို့ အခြေအနေကို ဘယ်သူမှလည်း သံသယမရှိသလို ရိပ်စားမိခြင်းလည်း မရှိခဲ့ကြချေ။ လူကြီးတွေအရှေ့မှာတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် နေထိုင်ကြပါသည်။
ကျောင်းပြီးတော့ သင်္ဘောသားအလုပ်ကိုလျှောက်ဖို့ ကျော်နန်းမောင် ဆက်လက် လုံးပန်းရပြန်သည်။ ဒီလိုနှင့် သူသင်္ဘောတစ်ခေါက်တက်ပြီး ပြန်လာချိန်မှာ ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်မထားသောအဖြစ်တစ်ခုကို သူကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။
မမထားကို အိမ်ကသဘောတူသူ အောင်ပန်းမြို့မှ သစ်သီးပွဲရုံပိုင်ရှင်တစ်ယောက်နှင့် ပေးစားလိုက်ပြီဆိုခြင်းပင်။ မမထား လင်ဖြစ်သူခေါ်ရာ အောင်ပန်းမြို့သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ရသည်။
ကျော်နန်းမောင်အသည်းကွဲရသည်။ သူ့အဖြစ်က မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှလည်း ရင်ဖွင့်၍မရ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းမဖြစ်တောင် လူသူကဲ့ရဲ့ ရှုံ့ချခြင်းကို ခံရမည်မှာ မုချပဲမဟုတ်လား။ ဒီတော့ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်၍ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ့အချစ်ကို လုယူသွားသူ ကိုကိုဇော်ဆိုသူအား ဓားနှင့်ပင် ပြေးထိုးပစ်လိုက်ချင်သည်။
သူ ခင်ထားရီကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်တော့။ သင်္ဘောပေါ်မှာပင် သူ့အချိန်တွေဖြုန်းပစ်ခဲ့သည်။ ဘယ်မိန်းမကိုမှလည်း တန်ဘိုးမထားဖြစ်တော့ပေ။
ဖြစ်ချင်တော့ ခင်ထားရီ အိမ်ထောင်သက် တော်တော်ကလေးရလာချိန်ကျမှ အိမ်ထောင်ရေးအက်ကြောင်း ထင်လာရသည်။ ကိုကိုဇော် ဇာတိတွေ ပြလာသည်။ ယခင် ပွေခဲ့ရှုပ်ခဲ့သမျှ ဇာတ်လမ်းဟောင်းတွေ မဖုံးနိုင်မဖိနိုင်ပေါ်လာရပြီး လင်မယားချင်း မကြာခဏ စကားများကြရာက ထွက်ပေါက်ရှာသည့်အနေနှင့် အသောက်အစားဖက်ကာ ကဇော်သမားဘဝကို တဖြည်းဖြည်းရောက်ရှိလာသည်။
စီးပွါးရေးလည်း ကျဆင်းလာသည်။
သူ့အလုပ်ကို ဒေါ်ခင်ထားရီကသာ သူ့မိသားစုလူယုံတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီရယူ၍ ဦးစီးလုပ်ကိုင် လာရတော့သည်။ သားထောက်သမီးခံလည်းမရှိကြတာမို့ နှစ်ယောက်သား ငါ့မြင်းငါစိုင်းကာ ဒေါ်ခင်ထားရီလည်း သူ့ကို အိမ်ဦးနတ် ရယ်လို့ပင် မသတ်မှတ်တော့ချေ။ လင်မယားအဖြစ်လည်း အတူတကွ မအိပ်ဖြစ်ကြတော့။
တစ်နေ့တော့ သူ အရက်သေစာများသောက်စားမူးယစ်ပြီး စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် အိမ်မှကားကိုယူ၍ ခြေဦးတည့်ရာထွက်သွားခဲ့ကာ ဟိုင်းဝေးလမ်းတစ်နေရာမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှလာသော ကုန်ကားတစ်စီးနှင့် တည့်တည့်ဝင်အောင်းပြီး မပြန်လမ်းသို့ မြန်းခဲ့ရပါသည်။
သည်သို့နှင့် ခင်ထားရီ အရွယ်ငယ်ငယ်နှင့်မုဆိုးမလေးဘဝရောက်ပြီး မိဘအိမ်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ပွဲရုံလုပ်ငန်းကို ငြီးငွေ့လာပြီဖြစ်၍ အလုပ်ကို လူယုံနှင့်သာ လွှဲအပ်ထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်နှင့်အောင်ပန်းကို သွားလိုက်ပြန်လိုက်သာလုပ်နေခဲ့တော့သည်။
ကျော်နန်းမောင် ဒီသတင်းတွေကြားပေမယ့် ပြန်မလာခဲ့ပါ။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး သူမနှင့်မတွေ့အောင် ရှောင်နေခဲ့သည်။ သူမ ရန်ကုန်မှာရှိချိန်ဆိုလျှင် သူ တခြားဘော်ဒါတွေဆီမှာ လျှောက်နေပြီး သူမအောင်ပန်းပြန်တော့မှသာ အိမ်ကိုပြန်လာသည်။ သင်္ဘောပေါ်တက်လိုက် ဆင်းလိုက်နှင့် အသက်လည်း ၃၀ကျော်လာခဲ့ပြီ။
အဖေဦးကျော်ခေါင် အသည်းအသန်ဖြစ်ပြီဆိုတော့မှသာ အိမ်ကို မဖြစ်မနေပြန်ခဲ့ရပြီး သူ့မမထားနှင့်လည်း ပက်ပင်းတိုးခဲ့ရတော့သည်။ ကျော်နန်းမောင် ရက်၂၀ လောက်သာပြုစုခွင့်ရခဲ့ပြီး ဖခင်ဦးကျော်ခေါင်တစ်ယောက် သူ့လက်ပေါ်မှာပင်ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါသည်။
ဒေါ်နန်းကေသီက ဆုံးမစကားဆိုပေပြီ။
“သား မင်းဖေဖေလည်း မရှိတော့ဘူး မေမေတို့ အားကိုးစရာယောက်ျားသားဆိုလို့လည်း သားမောင်မောင်တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ် မင်းမမထားလည်း အားကိုးမရှိဘူး သားမင်းမမ အိမ်ထောင်ရေးကို မကြည်ဖြူလို့ ခုလိုတရှောင်ရှောင်လုပ်နေတာ မေမေလည်း ရိပ်မိပါတယ်သား ရယ် သား လိမ်မာပါတော့လို့ မေမေနောက်ဆုံး ပြောချင်တယ် ”
ဒေါ်ကေသီ မျက်ရည်တွေတွေ စီးကျလာရသည်။
ကျော်နန်းမောင် ခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ကြီး ငုံ့ကာဖြင့် နောင်တအကြီးအကျယ်ရနေမိပေပြီ။
သူ့ခေါင်းကို လက်ကလေးတစ်ဖက်က တယုတယလာရောက်ကိုုင်တွယ်လာသည်။
မမထား …ပါပေ။
အဖေရက်လည်ဆွမ်းသွပ်အပြီး နောက်တစ်ညမှာပင် အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ မမထားရဲ့အိပ်ခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့မိခဲ့ကြသည်။
မေမေဒေါ်ကေသီက အိမ်အရှေ့ဖက် ဘုရားခန်းနှင့်ကပ်ရက်အခန်းမှာ အိပ်စက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အခန်းတွေက ထိုအခန်း၏နောက်မှ တွဲလျက်တည်ရှိနေကြကာ မေမေ အိပ်ချိန်လောက်ကျမှ ကျော်နန်းမောင်က မမထားအိပ်ခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။
တကယ်တော့ ဒီဇာတ်လမ်းတွေကို ငယ်ရာကနေကြီးလာသည့် မေမေဒေါ်နန်းကေသီတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းကြီးရိပ်စားသိရှိနေခဲ့တာ ကြာပြီဆိုသည့်အချက်ကိုမူ အချစ်စိတ်မွှန်ထူနေသော သူတို့နှစ်ယောက် စေ့စေ့ငုငုတွေးဆ ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းမရှိကြပါချေ။ မေမေက ခုအသက် ၅၅ နှစ်ကျော်လာခဲ့ပြီ။ လောကကြီး၏ဖြစ်ရပ်အထွေထွေကို ရင့်ကျက်သောအသိဖြင့် ကြံ့ကြံ့ခံ၍ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိနေခဲ့ပါချေပြီ။
သူတို့ နှစ်ယောက်၏ချစ်ခြင်းကို မေမေတစ်ယောက် မသိကျိုးကျွံပြု၍ နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ ဒီသမီးနှင့်ဒီသားတို့မှ လွဲပြီး သူ့မှာလည်း တခြားချစ်ရမည့်သူဟူ၍ မရှိတော့ပြီလေ။
မမထားတစ်ယောက် အတွေးများစွာနှင့်ငူငူငေါင်ငေါင်ကလေးဖြစ်သွားသော မောင်ဖြစ်သူကို ဂရုဏာသက်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိရာက ကျော်နန်းမောင်ကိုယ်လုံးကို သူလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ထွေးယူလိုက်ကာ …
“မောင်ရယ် ဘာတွေများ ဒီလောက်တွေးပြီး ဆွေးနေတာလဲ ဟင် ”
“ဘာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မမထားရယ် ”
ကျော်နန်းမောင် ငြင်းလိုက်ရင်း ဘာမှမဖြစ်သလို မျက်နှာကိုပြင်လိုက်ပါသည်။
“မမထားလေ မောင့်ကိုပျော်နေတာပဲ မြင်ချင်တယ် မမတို့အဖြစ်ကို အရင်ကလို မေမေသိသွားမှာကိုလည်း တွေးကြောက်မနေချင်တော့ဘူး ”
“မောင်လည်း မမလိုပါပဲ မမ ရယ် ”
သူတို့ နှစ်ယောက်၏အနမ်းက ကာလကြာမြင့်စွာ ပိတ်ပင်ခံထားရသော ရေကာတာကြီး ကျိုးပေါက်ကျလာရသည့်အလား အပြင်းအထန်ပေါက်ကွဲခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
မမထားနှင့်သူ ကုတင်ပေါ်မှာလုံးထွေးသွားကြသည်။
“မောင့် ဟာကို မမထား ကိုင်ချင်တယ် ”
ပြောရင်း မမထားလက်တစ်ဖက်က သူ့ပေါင်ခွကြားရှိ လိင်အင်္ဂါကြီးဆီ ရောက်ရှိစမ်းသပ်လာသည်။
“ကိုင်လေ မတွေ့တာ ဆယ်နှစ်လောက်ရှိပြီ မဟုတ်လား ”
“ဟင် မဟုတ်တာ မနေ့တစ်နေ့ကပါ မောင်ကလဲ … ”
မမထားက သူ့ကိုချစ်စနိုးကလေး နောက်ပြောင်ကျီစယ်၍ နေသည်။ သူမပုံစံက ကာလအတန်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည့် ကစားစရာအရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကို မထင်မှတ်ဘဲ ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည့် ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်မှုက ဖုံးဖိ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရသည်။
ကျော်နန်းမောင်၏လိင်တန်ချောင်းကို ဆုပ်နယ်၍ ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေရာက သူ့ပေါင်ကြားထဲကို သူမမျက်နှာအပ်ကာ ဖိမှောက်အိပ်ချလိုက်ပြီး ကြင်နာစွာအနမ်းပေးနေလေသည်။
“အို မမရယ် ကောင်းလိုက်တာနော် အား ”
ကျော်နန်းမောင် သူမ၏ခေါင်းမှ ဆံနွယ်စကလေးများကို လက်နှင့်သပ်တင်ပေးလိုက်ရင်း အတန်ကြာသည်အထိ ကော့၍တွန့်၍ စည်းစိမ်ကြီးစွာဖြင့် သူမအယုအယကို ခံစားနေမိလေသည်။
မမထားက ကျော်နန်းမောင်၏ လီးကြီး ဒစ်ထိပ်ကို သူမလျှာဖျားကလေးနှင့် လိုက်လံ တို့ယက်၍ ဒစ်လုံးပတ်လည်ကို လျှာနှင့်ဝေ့ဝိုက် ရစ်ပတ်ကာ စုပ်ဆွဲ ဆွကသားပေးနေသည်။ လီးချောင်း ကိုယ်ထည် တလျှောက် ကိုလည်း လျှာနှင့်အသွားအပြန် ယက်သပ်ပေးရင်း သူ့ဂွေးဥတွဲတွဲနှစ်လုံးကို ပြွတ်ပြွတ် ဟု မြည်သံပေါက်အောင် စုပ်ကာစုပ်ကာပေးနေပေသည်။
ကျော်နန်းမောင်တစ်ယောက် မခံစားရတာကြာပြီဖြစ်သော ဒီအယုအယကို ခံစားရင်း သုက်ထွက်ကာ ပြီးမသွားရအောင်ပင် မနည်းကြီး ချုပ်ထိန်းနေရပါသည်။
“မမရယ် အသံတွေသိပ်ထွက်ရင် မေမေကြားလိမ့်မယ် ”
“အို ဟင်း ကြား ကြားပစေကွာ ကိုယ့်မောင်လေး လီးကို ကိုယ်စုပ်တယ်ကွာ ဘာဖြစ်လဲ ဟင့်ဟင့် ”
“ဟွန်း ခုမှ သတ္တိတွေ ရှိနေတာပေါ့လေ အရင်ကသာ ခုလို ပုန်ကန်ရဲတဲ့သတ္တိရှိရင် … ”
“လာ ပြန်ပြီ အရင်က အကြောင်းတွေ မမ စိတ်ညစ်လာပြီနော် မောင်လေး မင်း … ”
“ကဲ ပါ မပြောနဲ့ ဆိုလည်း မပြောတော့ပါဘူး စုပ်ပေးဦး မမထားရဲ့ ”
“သွား မစုပ်ပေးတော့ ဘူး ဟွန်း ”
“ဒါဖြင့် ကျွန်တော့် အလှည့် ဟင်းဟင်း ဟင်း ”
“အို အို …နေ နေ ပါဦး မောင် မောင် ရယ် ”
မမထား ထွန့်ထွန့်လူးရသည့် အလှည့်ပဲဖြစ်တော့သည်။
ကျော်နန်းမောင် သူမ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ကုတင်ထက်မှာ ဆွဲမထောင်ကားပစ်လိုက်ရင်း သူမပေါင်ကြားထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်၍ မမထား၏ဖောင်းကြွပြန့်ကားလျှက် နက်မှောင်ထူထပ်သည့်အမွှေးအမြင်များ ဝိုင်းရံကာနေသော သူမ၏ အင်္ဂါဇပ် ခေါ်စောက်ပတ်ဖောင်းမို့မို့ ကြီးကို သူ့ပါးစပ်ဖြင့်မရွံမရှာပင် ကုန်း၍ စုပ်ယက်ပေးနေပါသည်။
အိမ်ထောင်ရက်သားကျဖူးပြီး မုဆိုးမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် မမထား၏စောက်ပတ်မှာ အပြင်နှုတ်ခမ်းသားများ တင်းတင်းစေ့ကပ်လျှက်ရှိပြီး စောက်စေ့နီရဲရဲကလေးမှာ ပြူတစ်တစ်ကလေး ထွက်ပေါ်လျှက် နှင်းဆီပွင့်ချပ်သဏ္ဍာန် အတွင်းသားလေးတွေက ပန်းဆီသွေးပြေး၍ စိုအိဝင်းလဲ့လျှက်ရှိသည်။
ကျော်နန်းမောင်လျှာကြီးက အစေ့ထိပ်ကိုလေးငါးဆယ်ချက်လှုပ်ခတ်ဆွနှူးပစ်လိုက်ရာက အစေ့တစ်ခုလုံးကို သူ့ပါးစပ်ဖြင့်ပြွတ်ကနဲ နေအောင်စုပ်ပြီး စောင်ခေါင်းအပေါက်ကျဉ်းကလေးထဲသို့ လျှာတစ်ချောင်းလုံး ထည့်သွင်းကာ ဘယ်ညာလူးလှိမ့် ယက်သပ်ပေးလိုက်တော့ မမထားဖျပ်ဖျပ်လူးသွားသည်။
“အာ မေ ာင့် … ”
ဆိုသော ညည်းသံကြီးက သူမနှုတ်မှ ပွင့်အံထွက်သွားရသည်။
“ကောင်းလား မမ ”
“အ ရှီး အ ကောင်းတယ် မောင် … ယက် ယက် … မမ ဟိုတုန်းကလို … မင်းအကြာကြီး ယက်ပေးတာ ခံချင်တယ် ယက်ပေးပါလား ဟင် ”
“တစ်ချီ ပြီး အောင် ယက်ပေးမယ်လေ ဒီထက်တော့ ပိုမလုပ်ပေးနိုင်ဘူး မောင်လည်း … လီးက တော်တော် တင်းနေပြီ … ဟင်းဟင်း ”
“အင်း သဘောပါ မောင်ရယ် မောင့်သဘော ဟင်း မမ အရမ်းချစ်တယ် မောင်ရယ် ”
“အဲ့ လို ပြောပြန်ပြီ လား ဒီလိုထပ်ပြောရင် မယက်ပေးတော့ဘူး မောင်မမထားကို ဖက်ပြီး သန့်သန့်လေး အိပ်ပစ်လိုက်မှာနော် မမ ”
“အေးပါဟယ် မမ မင်းကို ချစ်တယ် လို့ …နောက်ထပ်မပြော တော့ဘူး … ချစ်တယ်လို့ …မမထပ်ပြောမိရင် …”
“ဟင် မမ ထား နော် ”
“ခိခိ ခိ မမ စတာနော် အင်းဟင့် ဟင့် မောင်ကလဲ …ကဲကွယ် စုပ် စုပ်ပေး အစိနာနာစုပ် … လျှာနဲ့လည်း မမအဖုတ်တစ်ခုလုံး … သိမ်းကျုံးပြီး ယက် … ယက်ပေး ဟင်း ဟင်း ”
သူတို့ မှာ ပြောစရာ အကြောင်းကလေးတွေ တစ်ပုံတစ်ပင်ကြီး အမှတ်ရချင်စရာ အတိတ်ဖြစ်ရပ်တွေ တစ်ပုံကြီးရှိခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်အတွင်းရေးမို့ သူတို့ နှစ်ယောက်သာလျှင် သိနားလည်နေကြသည်။
မမထား၏ ဟန်ဆောင်မှုမျက်နှာဖုံးတို့ ကျွတ်ကွာကျခဲ့ရချေပြီ။
ဣန္ဒြေရှင်အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဖြစ်လဲ ဒေါ်ခင်ထားရီမှာ ယခင်ကလို မလိမ်မိုးမလိမ်မာ မနူးမနပ်ချာတိတ်ကလေး ကျော်နန်းမောင်ရဲ့ မောင့် မမထား အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ရလေသည်။
သူမတို့ နှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်သူက ကျော်နန်းမောင်ဆိုတဲ့ မောင် မဟုတ်ပါချေ။ မမထားဆိုသော သူမကသာလျှင် ချစ်မှုရေးရာနှင့်စပ်လျဉ်းသည့် အစစအရာရာကို အမြဲထာဝရ ဦးဆောင်ခဲ့သူသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။
ကျော်နန်းမောင် စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် သူမစိတ်တိုင်းကျဖြစ်အောင် စောက်စိကလေးကိုနာနာစုပ်ပေးရင်း အဖုတ်တစ်ခုလုံးအားမွှေနှောက်၍ အခေါင်းလေးထဲလျှာကို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်ပြီး ထိုးဆောင့်ကစားပေးသည်။ အဖုတ်အကွဲကြောင်းကို အောက်မှနေ၍အပေါ်ဖက်သို့ အလျားလိုက်ကြီး ပင့်ပင့်ကာ ယက်သပ်တင်ပေးလိုက်ရင်း စောက်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို လျှာတစ်ချောင်းလုံး ထည့်သွင်းမွှေနှောက်ပေးလိုက်ကာ သူမကာမဇောကြွသထက်ကြွအောင် ဆွနှူး၍ပေးလိုက်တော့ မမထားတစ်ယောက် ဖင်သားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို ကော့မြောက်ထွန့်လူးပြီး အောက်ကနေ ပင့်ကာညှောင့်ကာပေးရင်း စောက်ရည်များ ဝေါကနဲ တားမနိုင်ဆီးမရစွာဖြင့် သွန်၍ ကျလာခဲ့ရလေသည်။
သူမ အတော်ကလေးကောင်းသွားရသည်။
ကျော်နန်းမောင်က ရပ်နားခြင်းမရှိသေးဘဲ တဏှာသန်သော သူ့မမကို စောက်ခေါင်းကလေးထဲသို့ သူ့လက်ချောင်းများသွင်း၍ အဆက်မပြတ် လက်နှင့် ထပ်မံလိုးဆောင့် ပေးလိုက်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သူမအဖုတ်အကွဲကြောင်းထိပ်နားရှိ ချွန်တက်တက် ကော့ထောင်တက် နေလေသော စောက်စေ့ အငုံအဖူး ကလေးကို လျှာနှင့်ယက်ကာယက်ကာ ပါးစပ်နှင့်နမ်းကာစုပ်ကာဖြင့် အရှိန်မပျက် ဆက်ဆွပေးနေပြန်ရာ မမထားမခံနိုင်တော့ဘဲ တအီးအီး တဟီးဟီး နှုတ်မှနေ၍ ညည်းသံကြီး အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီး …
“အား အီး အိ မောင် မောင် လိုးတော့ လိုးတော့ မောင်ရေ မမ ပြီးချင်လာပြန်ပြီ … မရတော့ဘူး မမ မင်းလီးနဲ့ လိုးတာ ခံချင်ပြီ ”
ဆိုပြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသည်အထိ တုန်တခိုက်ခိုက် ရွလာထလာခဲ့ရလေတော့သည်။ သူမ၏ အင်္ဂါဇပ်ကြီး တဝိုက်မှာလည်း စောက်ရည်များဖြင့် ရွှွဲှွှဲရွှဲစိုနေလျှက် ရှိပေပြီ။
ကျော်နန်းမောင် မမထားကိုယ်လုံးအိအိကြီးကို ကုတင်ထက်မှာ သူ့စိတ်ကြိုက်နေရာချလိုက်သည်။
သူမကို ပက်လက် ဒူးထောင်ပေါင်ကားအိပ်စေပြီး သူမအင်္ဂါဇပ်ကြီးကို ဟဟပြဲပြဲဖြစ်စေလျှက် သူ့လီးဒစ်ထိပ်ကြီးဖြင့် မမထား၏ အပေါက်ဝမှာ အသေအချာချိန်တေ့လိုက်ကာ အသာပင် ဖိဆောင့်ချလိုက်သည်။
သူ့လီးကြီးက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့်ပင် မမထား၏ စောက်ဖုတ် လိုဏ်ခေါင်းကလေးအတွင်းသို့ တအိအိ စိုက်နစ် ဝင်ရောက်လို့ သွားသည်။ လီးဒစ်ရော လီးကိုယ်ထည်ကြီးပါ လက်တစ်ဆုပ်စာမက ကြီးမားဖွံ့ထွားလှကာ အလုံးတုတ်တုတ်ကြီး ဖြစ်နေတာမို့ သူမအဖုတ်ကလေးထဲမှာ ပြည့်သိပ်တစ်ကြပ်ကာ နေပြီး လီးအလျားလည်း ရှည်လွန်းလှ၍ မမထား၏ အခေါင်းကလေးထဲရှိ သားအိမ်ကိုပင် ဒုတ်ဒုတ်ထိ ထိုးဆောင့်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အ မင့် လီးကြီးက နင့်နေတာပဲ မောင်လေး ရယ် အထဲမှာပြည့်ကြပ်နေတာပဲ ဟင်း … အရင်ကထက် အများကြီးပိုကြီးလာတယ် ဘယ်လိုများလုပ်ထားတာလဲ ဟင် …ပြောစမ်း ”
“ညက လုပ်သေးတာပဲ မမမသိဘူးလား ”
“အိုး ဒါကတော့ ကောင်းလွန်းလို့ ငြိမ်ခံနေတာပေါ့ ညကဆို ကွဲပြီလို့တောင် ထင်တာ ”
“အဲဒါ မမကြောင့် မမကိုစိတ်နာလို့ တမင်တကာကြီးအောင် လုပ်ယူထားရတာ ဒီတစ်ခါတွေ့ရင် အသေလိုးမယ်ဆိုပြီးတော့ ဟင်းဟင်း ”
“ဟင် မင်း …မင်း ကိုယ့်အစ်မကိုယ် ဒီ …ဒီလိုပြောတယ် ပေါ့လေ ဟွင်း ”
“မမထား က စိတ်နာအောင်လုပ်တာကိုးလို့ ကဲပါ လိုးချင်ပြီ မမရယ် ”
မမထားက သူ့ကိုမျက်စောင်းကြီး ပစ်ထိုးပစ်လိုက်ရင်းက
“လိုးလေ လိုးပေါ့ ခု သူလိုးချင်သလို လိုးနေရပြီမဟုတ်လား လုပ် လုပ် .… အသေအလဲ ကွဲပြဲသွားအောင်လုပ် ဟွန်း … ”
ဒေါ်ခင်ထားရီတစ်ယောက် အထက်ပါအတိုင်း ပြောလိုက်ပြီး သူမဖင်အိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို ကျော်နန်းမောင်ဆီသို့ ပိုပိုသာသာကလေး ကော့ကော့ထိုးပစ်လိုက်သည်။ ကျော်နန်းမောင်လည်း စိတ်ကထန်နေပြီဖြစ်၍ သူ့လီးငပဲကြီးကို အထက်စီးကနေ အားပါပါ ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးပေးလိုက်လေသည်။
လီးအဝင်အထွက်က တဖြည်းဖြည်း မှန်လာသွက်လာသည်။ စောစောကတစ်ကြပ်နေမှုထက် သူမ၏ အင်္ဂါဇပ်ဆီမှ မပြတ်ထွက်ကျလာခဲ့သော ကာမရှေ့ပြေး အရည်များကြောင့် ချောဆီသဖွယ် လီးအဝင်ပို၍ ချောမွေ့အောင် ဖန်တီးပေးနေသလိုဖြစ်၍ လာကာ တဇွပ်ဇွပ် တဖွပ်ဖွပ်အသံများနှင့်အတူ နှစ်ယောက်သား လီးနှင့်စောက်ပတ် တည်းဟူသော ဖို မ အင်္ဂါနှစ်ခု၏ အထိအတွေ့အရသာကို ဘယ်အရာနှင့်မှ မတူအောင် စည်းစိမ်ရှိရှိ ခံစားနေရ လေတော့၏။
“စွပ်ဖတ် ဘုတ်ဖတ် ဘတ် စွိ ဇွပ် ဘွတ် ဖတ် ဗလပ် ဘုတ် စွိ ဇွိ စွပ် ဖွပ် ဗွပ် ”
“အင့် အိအိ အ ဆောင့် မောင် ကောင်း ကောင်းတယ် ဟင့် မြန်မြန် ဆောင့် အင့် အိ အလာ့ လား မောင် မောင်လေး မမနို့ကို စို့ပေးဦးကွာ နို့စို့ပြီး လိုးပေး ”
ကျော်နန်းမောင် သူမနို့အုံ ထွားအိအိကြီး နှစ်လုံးကို အပြတ် စို့၍ အောက်ကလည်း သူ့ခါးကို မြှောက်ကာမြှောက်ကာဖြင့် တစ်ချက်ချင်း ထိထိမိမိ ဆောင့်လိုးပေးနေပြန်သည်။
“ကောင်းလား မမ ကျွန်တော့် ဟာကို ခံနိုင်ပြီလား ”
“အင်း ရ ရပြီ ဆောင့် ဆောင့် လီးကြီးက မမအပေါက်ကို တအားဆွဲဖြဲထား သလို ဖြစ်ဖြစ်နေတာ အ အ ကောင်းလည်း ကောင်း ကျိန်းလည်းကျိန်းနေပြီ မင်းဟာကြီး အရင်းဖက်က ပိုပြီးတော့တောင် တုတ်နေသလိုပဲ မဆန့်မပြဲကြီး မောင်လေးရယ် သိပ်အတတ်ဆန်း တာပဲ ဟင်း ”
“မမ ဒါကို ပိုကြိုက်တယ်မဟုတ်လား ”
“အို ကြီးတာတော့ မိန်းမတိုင်း ကြိုက်တာပေါ့ ဟင့်ဟင့် ”
“နောက် ဒီထက်ကြီးအောင် ဆေးထိုးပြီး လိုးပေးမယ် ”
“အမလေ့ လေး တော် ပြီ တော် ပြီ ထပ်မလုပ်နဲ့ တော့ မောင်ရယ် မမလည်းငယ်တော့ တာမဟုတ်ဘူး ကွဲပြဲကုန်မှ ကျော်မကောင်းကြားမကောင်းနဲ့ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
“လိုးရတာ မဝနိုင်ဘူး မမထားရာ မမစောက်ဖုတ်ကြီးကို ဆယ်နှစ်စာလောက် … အတိုးချပြီးတော့ကို လိုးချင်နေတာ ”
“သွား သူပိုပြီ ကိုပို …ဟွန်း ကမ္ဘာပတ်ပြီး အဖြူမတွေ အမည်းမတွေ ကမ်းတက်တိုင်း ဆော်လာတာမဟုတ်လား ဒါနဲ့များ လိုးမဝဘူးလေး ဘာလေးနဲ့ ဟွန်း ”
“မမနဲ့ ဘယ်တူ နိုင်မလဲလို့ ကိုယ့်မမ ကို ကိုယ် ငယ်ငယ်လေးထဲက စွဲလာတဲ့ ဥစ္စာ ”
“မောင်ရယ် မမလည်း မောင့်ကို ဒီတစ်ယောက်တည်းကို တုန်နေအောင် ချစ်ရတဲ့သူပါ မောင်ယုံနော် ”
နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်ပွေ့ဖက်နမ်းစုပ်လိုက် အောက်ကနေ လီးကြီးကလည်း သူမစောက်ဖုတ်ထဲကို ဝင်ချည်တစ်ခါ ထွက်ချည်တစ်လှည့် အဝက်အထွက်မှန်စွာဖြင့် စခန်းသွားရင်း ခရီးအတော်ကလေး ရောက်ရှိ လာကြသည်။
“စကားမပြောနဲ့တော့ မောင်ရယ် ဆောင့် ဆောင့် မြန်မြန် လိုး မြန်မြန် မမ ပြီးချင်သလိုကြီး ဖြစ်လာပြီ ဆောင့်ဆောင့် တအား ဆောင့်လိုးပေး ”
“မောင်လည်း ပြီး ပြီးတော့မှာ မမရဲ့ ကဲ ကဲ ”
ကျော်နန်းမောင် အချက်လေးငါးဆယ် ဆက်တိုက် လိုးဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ မမထား ဖင်အိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားယူကာ ဆုပ်ကိုင်ဆွဲပြီး တရစပ်ဖိလိုးပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၍ မမထားစောက်ပတ်တစ်ခုလုံး ပူထူပြီး ကျိန်းစပ်စပ်ကြီးပင်ဖြစ်သွားရလေသည်။
ကာမစိတ်ထက်သန်လာပြီး မမထား စောက်ပတ်မှာလည်း ပိုရွလာခဲ့သည့်အလျောက် သူမ ဖင်ကြီးနှစ်ဖက်ကို ကော့ကြွ၍ အောက်ကနေ အဆက်မပြတ် ပင့်ညှောင့်ဆောင့်ပေးလိုက်ရင်း တစ်ယောက်ကအပေါ်မှ ဆောင့်ချလိုက် တစ်ယောက်ကဖင်ကို မြှောက်ကြွ၍ အောက်ကနေ ကော့ခံလိုက်နှင့် စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ရှား နေကြရင်း စောက်ရည်နှင့် လရည်များ ပြိုင်တူပင် ဖျစ်ညှစ်ပန်းထွက်သွားရကာ တစ်ချီပြီးခဲ့ကြသည်။
မမထား လက်နှစ်ဖက်က ကျောနန်းမောင်၏ခါးကို တင်းတင်းကြီးပင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ ကျော်နန်းမောင်နှင့်မခွဲလိုတော့ပြီ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် အတူတူသာ နေပစ်လိုက်ချင်တော့သည်။
မောင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို တစိမ့်စိမ့်ငေးကြည့်၍ ကြည့်လို့ မဝနိုင်သော သူ့အဖြစ်ကိုသူ အံ့သြမိရသေးသည်။ ကျော်နန်းမောင်သည်လည်း သူမနည်းနှင်နှင်သာ ဖြစ်ချေသည်။ နှစ်ဦးသားရင်တွင်းမှ အချစ်ခံစားမှုက အချိန်ကာလ ကြာမြင့်လာသည်အထိတိုင် ပျက်ပြယ်သွားခြင်းမရှိသည့်အပြင် ဆထက်ထမ်းပိုး တိုး၍သာ ရစ်ပတ်ချည်နှောင်ထားဆဲပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ကျော်နန်းမောင် သူမ၏နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးတွဲတွဲကလေးကို တရှိုက်မက်မက် စုပ်နမ်းလိုက်မိပြန်သည်။ မမထား ကလည်း အညံ့မခံ သူ့ကိုပြန်လည်နမ်းစုပ်၍နေသည်။
သူမ၏လျှာကလေးက သူ့လျှာကိုရစ်ပတ်၍ လျှာချင်းခလုတ်တိုက်ကာ ယှက်လိမ်ဆွဲယူနေပြီး လျှာတစ်ခုလုံးကို သူမနှုတ်ခမ်းအစုံဖြင့် ပြွတ်ပြွတ်ဟူ၍ မြည်သံထွက်အောင်ပင် စုပ်ယူနေသည်။ သူမလက်တစ်ဖက်က သူ့ရင်ဘတ်အမွေးကြမ်းကြမ်းများကို စမ်းသပ်၍ ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်လာချိန်မှာ ကျော်နန်းမောင်လက်နှစ်ဖက်က သူမ၏တင်ပါးအိအိကြီးများကို ဖျစ်လှိမ့်ကာ ဆုပ်နယ်ပေးလျှက်ရှိပြီ။
မမထားပေါင်တန်အစုံက ပြဲပြဲဟဟကလေးဖြစ်လာသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က သူမပေါင်ကြားရှိ အင်္ဂါဇပ်အကွဲကြောင်းကလေးဆီ ရောက်ရှိလာပြီး အကွဲကြောင်းတလျှောက်ကို ဖွဖွရွရွကလေး ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။
မမထား ဟင်းကနဲ ခါးကလေးကော့တွန့်၍ တက်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
“မမ ”
“ဟင် မောင် ဘာလဲ ”
“ဒီတစ်ကြိမ်နော် တစ်ကြိမ်တည်း ”
“အင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
ဆိုပြီး သူမက လေသံကလေးနှင့်
“မမလည်း ထပ်လိုချင်တယ် မောင်ရယ် ”
“မမထားရယ် ချစ်လိုက်တာ … ဒါ အိပ်မက်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ”
မမထား ကျေကျေနပ်နပ်ပင် သူမနှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းကလေးတစ်ဖက်ကို ကွေး၍ ပြုံးတုံ့တုံ့ကလေး လုပ်နေလေသည်။ သူမ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ကျော်နန်းမောင်က ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီ အသာဖြဲ၍ ထောင်ထောင်ကားကားကလေး လုပ်ပေးလိုက်ရာက သူ့မျက်နှာကို သူမပေါင်ကြားထဲအပ်ပြီး အမွှေးအမြင်တောအုပ် အကြိုအကြားမှ လိုဏ်နန်းတံခါးဝကလေးကိုရှာဖွေကာ သူ့နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သွားရောက်ထိတွေ့မိတ်ဆက်စေလိုက်၏။
သူ့လျှာကို ဂူနန်းအပေါက်ဝမှတဆင့် အတွင်းထဲအထိရောက်အောင် ထိုးသွင်းပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ဝင်ရောက်လှည့်ပတ် ရှာဖွေနေဘိသည့်အလား ထက်အောက်ဝဲယာဆီကို လိုက်လံမွှေနှောက်ခြေဆန့်၍ မမထား၏ရင်ခုန်သံကို ပို၍ မြန်ဆန်လာအောင် တစ်ဖက်ကနေ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပေးနေလေသည်။
မမထားတစ်ယောက် ရင်တစ်ခုလုံးဗြောင်းဆန်လို့ နေရချေပြီ။ သူ့ခေါင်းမှဆံပင်တွေကို ကုပ်ဖွဆုပ်ဆွဲလာရပြီး ကျော်နန်းမောင်ဦးခေါင်းကို သူမလက်နှစ်ဖက်နှင့်ဖိအုပ်ကာ သူ့မျက်နှာကို သူမပေါင်ကြားထဲမှာကပ်၍ ထားလိုက်သည်။
ကျော်နန်းမောင် သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်နေသည်။ မမထား၏ဂူပေါက်ကလေးထဲကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် သွင်းနှိုက်ကာ အဆက်မပြတ်ထိုးဆောင့်၍ ပေးရင်း အစိကလေးရဲ့ထိပ်ကို လျှာနှင့်ထိုး၍ယက်၍ ပင့်ကော်တင်လိုက်ကာ အစိအခြေမှနေ၍ဘယ်မှညာသို့ နာရီလက်တံသွားသည့်အတိုင်း လျှာနှင့်လှည့်ပတ်ရစ်ဝိုက်၍ ဆော့ကစားပေးလိုက်တော့ မမထားအကောင်းကြီးကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ဖင်နှစ်ဖက်စလုံးကော့ပျံကြွတက်ခဲ့ရပြီး …
“မောင်လေး အ အာ့ ယက် ယက် … လုပ် လုပ်ပါ မြန်မြန် အား ထိထိ လိုက်တာ အ အရှီး အိ အီး အီး ”
ဆိုပြီး သူ့မျက်နှာကို သူမအင်္ဂါဇပ်ကြီးနှင့် အဆက်မပြတ်ကော့ထိုးပစ်လိုက်ရင်း ကာမအရည်များ တရွှဲရွှဲယိုစီး ကျလာကာ အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်ရှိသွားရှာပါသည်။
ကျော်နန်းမောင်လည်း သူမစိတ်ပြန်ထလာစေရန် အတွက် အတန်ကြာအောင် မွှေဆွပေးနေရပြန်ပါသည်။
သူမအဖုတ်မှာ အရည်လိုက်သထက်လိုက်လာပြီး အဆင်သင့်ခူးခပ်သုံးဆောင်ရန် အသင့်အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပေပြီ။ ကျော်နန်းမောင်ကို မော့ကြည့်ပြီး …
“မောင့် အလှည့်ပြီးရင် မမအလှည့်နော် မောင် … မောင့် လီးကြီးမမ စုပ်ပေးမယ် ”
“စုပ်လေ မမထား အရည်တော့မထွက်စေနဲ့ ဦး နော် ”
“အင်းပါ ကွယ် မမသိပါတယ် ”
အရင်ကဆိုရင် မမထားက သူကိုယ်တိုင်ပြီးသည်အထိ အမှုတ်ခံသလို ကျော်နန်းမောင်ကိုလည်း တစ်ချီနှစ်ချီပြီးသည်အထိ မှုတ်ပေးတတ်တာမို့ ယခုလို သူက ကြိုတင်၍ စကားပလ္လင်ခံထားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
တချို့ညတွေဆို နှစ်ယောက်သား ပါးစပ်နှင့်သာကိစ္စပြီးခဲ့ရသဖြင့် ကာမမှုကို ကာယကံမြောက်ပင် ကျူးလွန်ဆက်ဆံခွင့်ကို မရရှိခဲ့ကြပါချေ။ မမထားက ဤမျှအထိ ပုလွေရော ဘာဂျာပါ နှစ်ခြိုက်စွဲမက် လွန်းလှသူပင် ဖြစ်သည်။
မမထား သူ့လီးကြီးကို သူမပါးစပ်ထဲထည့်သွင်း၍ လဒစ်ထိပ်ဖူးကိုရော လီးတစ်ချောင်းလုံးကိုပါ ငုံ၍စုပ်နေသည်။ ကျော်နန်းမောင်လီးမှာ ကြီးလွန်းလှ၍ သူမပါးစပ်နှင့်တောင် မဆန့်မပြဲကြီးဖြစ်နေသလို ခံစားနေရပြီး လုံးပတ်ကြီးရသည့်အထဲ အလျားကလည်းရှည်လှတာမို့ သူမအာခေါင်ကိုပင် ထောက်မိသွားကာ အနေရခက်ကြီး ဖြစ်သွားမိသည်။
လီးကြီးကိုငုံ့၍စုပ်လိုက် လျှာနှင့်အသွားအပြန်ယက်လိုက် ဆွလိုက်နှင့် လဒစ်ထိပ်ပြဲကြီးအား လျှာတစ်ပတ်ပတ်ပြီး ဝေ့ဝိုက်စုပ်ဆွဲ၍ နှူးဆွပေးလိုက်တော့ ကျော်နန်းမောင်လီးကြီးက တမုဟုတ်ချင်းပင် မာန်ဖီထောင်ထလာပြီး အကြောအပြိုင်းပြိုင်းထကြွ၍ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလာတာကိုပါ တွေ့ရလေတော့၏။
“လိုးကြစို့ မမရယ် မခံနိုင်တော့ဘူး ”
ကျော်နန်းမောင်ကပြောလိုက်တော့ မမထားက
“မင်း မမကို အနောက်ကလုပ်ပေး ”
ဆိုပြီး ပြောလိုက်ရင်း ကုတင်ထက်မှာ သူမ၏ဖင်ကြီးကို ကုန်းကုန်းကွကွလုပ်၍ပေးလိုက်သည်။
ဖြူဖွေးဝင်းဝါလျှက်ရှိသော သူမ၏တင်ပဆုံအသားဆိုင် အိအိကားကားကြီးနှစ်ဖက်အကြားမှ ပြူတစ်ထွက်ပေါ်နေသော စောက်ရည်အရွှဲသားဖြစ်နေသည့် သူမ၏စောက်ဖုတ်ပြင်ကြီးမှာ မဟတဟကလေး ဖြစ်လျှက် သူ့လီးကြီးထည့်သွင်းလိုးဆောင့်ပေးမှုကို အဆင်သင့်စောင့်ကြို၍နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။
ကျော်နန်းမောင် သူမဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို ရွှတ်ကနဲ ကုန်းနမ်းလိုက်ရင်း အင်္ဂါဇပ်အကွဲကြောင်းကို အောက်မှနေ၍ အထက်သို့ လျှာနှင့် တစ်ချက်နှစ်ချက်ပင့်၍ ယက်သပ်တင်ပစ်လိုက်ရာ မမထားတစ်ယောက် နှုတ်မှ အား ကနဲ အော်ညည်းလိုက်မိပြီး ဖင်သားနှစ်ဖင်ကပို၍ပင် မြောက်ကြွတက်လာရလေသည်။
“ဟင် လုပ်ပြန်ပြီ အချိန်မဆွဲနဲ့ ကိုယ်တော်ရယ် မနက်ကျစောစောထရဦးမှာ ”
“လုပ်မှာပါ မမထားရဲ့”
ကျော်နန်းမောင်ပြောပြီး သူ့လီးထိပ်ဖူးကြီးဖြင့် မမထားစောက်ပတ်ကို တေ့ကာ တစ်ချက်တည်း ဖိဆောင့်လိုးချလိုက်သည်။
သူ့ဆောင့်ချက်က အားပါသွားပြီး လီးကြီးတဆုံးကျွံဝင်သွားခဲ့တာမို့ မမထားတစ်ယောက် မျက်ဖြူပင်ဆိုက်မိ မတတ်ပင် အချီကြီးခံလိုက်ရသဖြင့် …
“မောင် နော် မောင် … လူကို နည်းနည်းမှ မညှာဘူး စိတ်ရှိတိုင်း လိုးချလိုက်တာပဲ ဟွန်း ”
“နာလို့လား မမ ရဲ့ ”
“အေး မနာဘူး အဖုတ်ကွဲရုံကလေး လောက်ပဲ ဟင်း ဟင်း ”
“မမဖင်ကြီး မြင်လို့ စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာ မမရဲ့ ဖြေးဖြေးချင်းပဲ လိုးပေးမယ်နော် ”
“ဟင့်အင်း မလိုးနဲ့ ကြမ်းကြမ်းလိုး ခုနကလို ပြန်ဆောင့်သွင်းပေး ကြားလား မောင် ”
ကျော်နန်းမောင်လည်း သူမရွဲ့ပြောမှန်းသိ၍ အလိုက်အထိုက်လုပ်ပြီး လီးကို ဖိသွင်းလိုက် ပြန်ကြွလိုက်နှင့် အချက်နှစ်ဆယ်အစိတ်လောက် အဝင်အထွက်မှန်မှန်လေး လုပ်ရင်း လိုးဆောင့်ပေးလိုက်တော့ မမထားလည်း ဘဝင်ကျ၍ နှစ်သိမ့်ကျေနပ်သွားပုံရကာ သူမဖင်ကြီးကိုနောက်ပြန်ကော့ထိုးပေးလာခဲ့လေသည်။
“ကောင်းရဲ့လားမမ ”
မေးပြီး သူ့မမထားဖင်သားကားအိအိကြီးတွေကို ကျော်နန်းမောင်ဆုပ်လိုက်ညှစ်လိုက် လုပ်နေပါသည်။ လီးကိုလည်း အချက်မှန်မှန်သွင်းပေးနေသည်။
သူ့လဒစ်ကြီးက ပွင့်အာတော့မည့် မှိုပွင့်ကြီးတစ်ပွင့်အလား ထိပ်ဖူးကားကားကြီး ဖြစ်နေ၍ သူမ၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများမှာ လီးဝင် လီးထွက်ချိန်တိုင်း ပြဲပြဲလန်နေခဲ့ရပြီး လီးကိုဆောင့်လိုးချိန်မှာ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများက အတွင်းသို့ လိမ့်ဝင်သွားလိုက် လီးပြန်နှုတ်လိုက်ချိန်မှာ အတွင်းနှုတ်ခမ်းသား များက လီးနှင့်အတူ အပြင်ကို ကြွ၍ ကပ်ပါလာခဲ့ကြပြီး အဝင်အထွက် အကြိမ်ရေများလာ လေလေ စောက်ပတ်ကပို၍ ပို၍ အပေါက်ကျယ်ကာ ပြဲဟလာရလေလေဖြစ်နေပေတော့သည်။
ကျော်နန်းမောင်လီး ဝင်ထွက်နေသော သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးမှာ အဆီတဝင်းဝင်းနှင့် မုန့်ဆီကြော်ကွင်းကြီးလို ဖြစ်ကာနေပြီး စောက်ရည်များလည်း ထွက်ပြီးရင်းထွက်ဆိုသလို ရွှန်းရွှန်းဝေဝေပင် ထွက်ကျနေလျှက် ရှိတာတွေ့ရပေသည်။
လိုးရင်း ဆောင့်ရင်းဖြင့် စောက်ရည်အလီလီလျှံထွက်ကျပြီး သူမနှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုံးခန်းရောက်ရှိသွားရသည်။ ကျော်နန်းမောင်ကား ခွေးကုန်းလိုးမှုကို နှစ်ထောင်းအားရရှိလှသူပီပီ ရေကုန်ရေခမ်းပင် အဆက်မပြတ် လိုးပေးနေလေရာ သူ့လီးက လရည်တစ်ကြိမ်ထွက်ပြီးတာတောင် အနားယူခြင်းမရှိဘဲ နောက်တစ်ချီကိုပါ ဆက်၍ ထပ်မံလိုးဆောင့်ပေးနေပေသည်။
“မမ ညောင်းလှပြီ မောင် ရယ် မင်း ဒီနေ့ည ပြီးပါ့ဦးမလား ဟင်း ဟင်း ”
မမထားက သူ့ဖက်လှည်ကြည့်ကာပြောလိုက်တော့
“ဒါဆို မမကျွန်တော့် အပေါ်ကတက်လိုးပေးလေ ဖြစ်တယ်မဟုတ်လား”
ကျော်နန်းမောင်က ပြောလိုက်ရာ
“ရတယ် မောင်လေး မမတက်ဆောင့်ပေးမယ် ”
ဆိုပြီး ကျော်နန်းမောင်လည်း ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်အိပ်ချလိုက်ရာက မမထားကို သူ့ကိုယ်ပေါ် တက်ထိုင်စေလိုက်ပြီး မြင်းစီးသလိုပုံစံနှင့်အပေါ်စီးကနေ သူမစိတ်ကြိုက် လိုးစေလိုက်သည်။ မမထားလည်း သူမဖင်သားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို ဖိကာ ကြွကာ လှိမ့်ကြိတ်ကာဖြင့် အားပါးတရဆောင့်ချပေးနေပါသည်။
ကျော်နန်းမောင်လည်း တဖြည်းဖြည်းကောင်းလာသည်။ မမထားဆောင့်ချက်အတိုင်းလိုက်ပြီး သူက အောက်ကနေ လီးကြီးကို ကော့ကော့ထိုးပေးလိုက်သည်။
မမထား ပထမတော့ တစ်ချက်ချင်း ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်သာ ဆောင့်လိုးချသည်။ နောက်တော့ အရှိန်ရလာသလို တဏှာကလည်းအပြတ်ထလာခဲ့ပြီမို့ ဆောင့်ချက်များ သွက်လက်မြန်ဆန်လာကာ တဘုတ်ဘုတ် တဇွပ်ဇွပ် အသံများ မြည်ဟီးအောင်ပင် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်ရမ်းရမ်း ဇွတ်မှိတ်၍ လိုးဆောင့်ချလာတာကို တွေ့ရသည်။
ကျော်နန်းမောင်က သူမဖင်ကြီးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မ၍ ထိန်းကိုင်ပေးထားရသည်။
“အား ကောင်းတယ်… ဆောင့် ဆောင့် မမ မြန်မြန် … အင်း … အင်း ကျွန်တော် ပြီးတော့မယ် ”
“မမ လည်း … ပြီးချင် … လာပြီ … ငါ့မောင် ရယ် … ”
“ဘုတ် စွိ စွိ ဇွပ် ဗြွတ် ဖွပ် ဘုတ်ဖတ် ဘတ် ဗလပ် ဖွပ် ဗွပ် စွတ် ဖွပ် ဗြွတ် စွိ ဖတ် ဗွပ် ”
“အင့် အိ အိ အ အား မ မမ ပြီး ပြီး အင့် အ အင်းး အင်းးး ”
နှစ်ယောက်သားကော့ပျံထွန့်လူးလာကြရင်း သူမက အပေါ်စီးကနေ တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက် လှိမ့်ကာလှိမ့်ကာဖြင့် အသည်းအသန် ဇယ်ဆက်သလို ဖိဆောင့်ချလိုက်သလို ကျော်နန်းမောင်လည်း လီးကြီးကို တစ်ချောင်းလုံးအဆုံးထိဝင်ရောက်အောင် အောက်ကနေ ပင့်ကာ ပင့်ကာ ညှောင့်ဆောင့် လိုးပေးလိုက်ရင်း သူ့လီးမှ သုက်ရည်များရော မမထား၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှစောက်ရည်များပါ တပြိုင်တည်းလိုလို ပန်းလွှတ်ထွက်သွားကြကာ ကာမပန်းတိုင်ဆီသို့ နှစ်ဦးသား အလုအယက်ပင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ရောက်ရှိ သွားခဲ့ကြတော့၏။
“ဟူး …”
“မော လိုက် …တာ မောင် ရယ် … ”
မမထား နွမ်းယဲ့ယဲ့ လေသံကလေးနှင့် ညည်းပြောကလေးပြောရင်း ကျော်နန်းမောင်ကို မလွတ်စတမ်းပင် သူမ လက်ကလေးနှစ်ဖက်နှင့် ထွေးဖက်ထားလိုက်လေတော့သည်။
တစ်ညတာ အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ငနက်ကျော် သူမပေါင်နှစ်ဖက်ကို ထမ်းပြီး အပေါ်စီးကနေ သူှု့လီးကြီး ဒေါ်မမကြီးစောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်ကာ တဇွပ်ဇွပ်အသံထွက်အောင် အသားကုန် ဖိဆောင့် လိုးသွင်း ပေးနေသည်။ လီးကြီးက အစပိုင်းကလောက် အဝင်ခက်သည်အထိ တစ်ကြပ်နေခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ စောက်ရည်အချွဲအကျိ များကြောင့် လီးအဝင်ပိုချောလာသဖြင့် ခုနကထက်ပို၍ မြန်မြန်သွက်သွက် လိုးဆောင့်ပေးနိုင်လာသည်။
ဒေါ်မမကြီးလည်း သူမစောက်ရည် အထွက်ကြမ်းကာ တစ်ချီ ပြီးသာပြီးလိုက်ရပေမယ့် ငနက်ကျော်ရဲ့ အားကောင်းမောင်းသန် ပတ်ကြမ်းတိုက် လိုးဆောင့်မှုက သူမရဲ့ရမ္မက်စိတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြိး နိုးကြွထက်သန်လာအောင် ထပ်မံ စေ့ဆော်လှုပ်နိုး ပေးသလိုကြီးဖြစ်ကာ သူမစောက်ခေါင်းလေး ထဲမှလည်း အရည်တွေ အသည်းအသန် ပြန်လိုက်လာရလေသည်။
“ဆောင့် ဆောင့် မောင်လေး နက် ကျော် လိုးသာလိုး မညှာနဲ့ ကြမ်းကြမ်း လိုး လိုးပေး … မမ သိပ်ကို ကောင်းလွန်းနေတယ်ကွယ် မင်း လီးတစ်ဆုံးသာ ထည့်လိုးပေတော့”
ဟူ၍လည်း အောက်ကနေ သူ့ကို တွန်းအားပေး မီးစိမ်းပြလိုက်လေရာ ငနက်ကျော်လည်း မြှောက်ပေးသူရှိလို့ကတော့ သေပဲသေသေ ကြေပဲကြေကြေ ဂွေးတက်အောင်ကမည့် ငတေငမိုက် တစ်ဇောက်ကန်း သမားတစ်ယောက်ပီပီ လီးကြီးကြီးမတွေ့ဖူးသေး၍ ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း ဖြစ်ကာ နေသည့် ဒေါ်မမကြီး၏စောက်ပတ်ထဲကို လီးကြီးတစ်ချောင်းလုံး တဘုန်းဘုန်းတဗွမ်းဗွမ်းနှင့် မီးခိုးထွက်အောင် ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း လိုးဆောင့်ချလိုက်ရင်း သူ့လီးကြီးတစ်ချောင်းလုံးလည်း ကျင်ကနဲကျင်ကနဲဖြစ်လာရာက လီးထိပ်က လရည်တွေကို သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲကနေ သားအိမ်ဆီထိအရောက် တဒုတ်ဒုတ် ပန်းလွှတ် ထည့်သွင်းပစ်လိုက် လေတော့၏။
“ဟား မမကြီးရာ ဗဲရီးဂွတ်ဒ် ဗျာ ဒီတစ်ခါလိုးရတာ ဘယ်သူ့စောက်ပတ် လိုးရတာနဲ့မှ မတူဘူး ရေလည် မိုက်တာ”
“တကယ်ပဲလားကွယ့် နက်ကျော်ရယ် မမကို ဖက်ထားစမ်းပါ မောင်လေးရာ … အိ အင့် အင့် အင့် ဟင်းး”
မမကြီး ကိုယ်လုံးလေး ကတုန်ကရီနှင့် ကာမမီးတောက်အရှိန်ကောင်းတုန်း စောက်ဖုတ်ရွတုန်းပဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည် လို့တွေးပြီး ငနက်ကျော် သူ့လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူမစောက်ပတ်ဆီ လက်ဖဝါးကြီးအုပ်၍ လက်ညှိုးလက်ခလယ် လက်သူကြွယ် လက်သုံးချောင်းပူးပြီး စောက်ခေါင်းထဲကို လက်နှင့် တဇွပ်ဇွပ်ထိုးနှိုက် ဆောင့်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဆယ်မိနစ်လောက် လက်နှင့်လိုးပြီး လိုးရင်းနှင့်လည်း တစ်ချီပြီး၍ ပျော့ကျမယောင်ဖြစ်သွားသော သူ့လီးကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြီး မာန်ထမတ်တောင်လာအောင် လက်တစ်ဖက်က တဖတ်ဖတ်နှင့် ဂွင်းရိုက်ဆောင့်ပေးနေရာ သူ့လီးကပြန်လည် မတ်တောင်လာပြီဖြစ်သလို မမကြီးခမျာလည်း ရာဂအရှိန် တက်သထက် တက်ကာ သူမနှုတ်ကနေ တအိအိတအင့်အင့်နှင့် ပါးစပ်အမြှုပ်ထွက်မတတ် အဆက်မပြတ် ညည်းတွားရင်း သူမစောက်ပတ်မှ စောက်ရည် တွေလည်း မြေပြင်ပေါ်အထိ အိုင်ထွန်းကျဆင်းလာသည့်အလျောက် ငနက်ကျော် သူမကို အနောက်သို့လှည့်ကာ ဖင်ကုန်းခိုင်းလိုက်ပြီး ဖင်သားအနောက်ကနေ ဖင်ကြားထဲကပြူးထွက်နေသည့် စောက်ပတ်ဟပြဲပြဲကလေးထဲ လီးထည့်သွင်း၍ ဒုတိယတစ်ချီ ဆက်တိုက် ထပ်ဆွဲလိုက်ပြန်တော့သည်။
ဒေါ်မမကြီးလည်း လီးဝင်လာ၍ သူမခါးလေးကော့ကနဲဖြစ်သွားပြီး လိုးနိုင်လွန်းသည့်သူ့ကိုကြည့်ရင်း ခြေဖျားလက်ဖျား အကုန်ခါမိ နေလေတော့သည်။
“အားပါးပါး ဒီလို ၂ချီ ဆက်လိုးတာ မင်းတစ်ယောက်တည်း တွေ့ဖူးတယ် ငါ့မောင်ရယ် မင်းလိုးချင်တဲ့ပုံစံသာပြော မမ တစ်ညလုံး စောက်ပတ် ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက်ကြေအောင် ကုန်းခံပေးမယ် သိလား”
သူမ ပါးစပ်ကနေ၍ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထုတ်ဖော် ချီးကျူးမိသည်အထိပင်။
“မမ ခံမယ်ဆို ခံသလောက် ကျွန်တော်လိုးပေးမယ် မမစောက်ပတ်ကို လိုးချင်ခဲ့တာကြာပြီ ခုမှလိုးရတော့ ဘယ်လိုမှ လိုးလို့မဝဘူး မမကြီး ရ ဖင်ကုန်းလိုးရလိုးရ ပက်လက်လိုးရလိုးရ အကုန်လိုးမှာ လိုးရရင်ပြီးရောပဲ”
ငနက်ကျော်ကလည်း ပြန်ပြောသည်။ နှစ်ယောက်သား ခုံဖိနပ်အပြတ်နှင့် ခွေးငတ်ပမာ သဘောချင်းတူမျှ အပေးအယူမျှကြပြီမို့လည်း ပက်လက်တစ်ချီ ကျုံးလိုးလိုက် ခွေးကုန်းတစ်ချီ ထပ်ဆော်လိုက်နှင့် ငနက်ကျော်လီးကြီးလည်း ဒေါ်မမကြီးစောက်ပတ်နှင့် အံကိုက် စရွေးကိုက်ကျလာခဲ့ပြီး လီးဒစ်ထိပ်ကနေ လီးအရင်းတစ်ဆုံး အတင်းဝင်အတင်းထွက်နှင့် တဖြည်းဖြည်း လီးအဝင်လမ်း ချောမွေ့ ဖြောင့်ဖြုး လမ်းသာလာခဲ့ကာ တစ်ချီပြီး နောက်တစ်ချီ ပျော်မဆုံး လိုးမဆုံးနိုင်အောင် ရှိကြလေတော့သည်။
မမကြီးရဲ့ဖင်သားအိအိနှစ်ဖက် အနောက်ကနေ သူမဖင်စအိုဝညိုတိုတို စူတူတူကလေးကို အသေအချာကြည့်ရင်း သူမဖင်သားနှစ်ဖက် ဆွဲကာဆောင့်ကာနှင့် စောက်ပတ်ထဲကို လီးအရင်းထိဖိကပ်ပြီး အဆက်မပြတ်ညှောင့်၍ တစိမ့်စိမ့်အရသာခံ လိုးနေရသည့်အဖြစ်ကို ငနက်ကျော် ဘာနှင့်မှ မလဲနိုင်အောင် အထူးသဘောကျ နှစ်ခြိုက်နေမိလေသည်။ မမကြီးလည်း ဖီလင်အလွန်ရှိကာ သူမလင်ယောက်ျား ထက် အပုံကြီး သာသော ငနက်ကျော်၏ လီးအရသာကို စွဲမက်လွန်းလှ၍ ဘယ်လောက်အလိုးခံခံ မတင်းတိမ် မရောင့်ရဲနိုင်အောင် ဖြစ်နေရကာ အိမ်ပြန်အိပ်ဖို့ အကြောင်းကိုပင် ပြောဖို့ရာ မေ့လျော့နေ မိလေတော့သည်။
တစ်ချီလိုးပြီးတိုင်း လရည်နှင့်စောက်ရည်များ ပေကျံနေသော သူမစောက်ပတ်ကို မရွံမရှာ လျှာနှင့်ယက်ပေး သူ့ပါးစပ်နှင့် အစစအရာရာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပြီး နောက်တစ်ချီ သူ့လီးပြန်တောင်တာနှင့် ချက်ချင်းပဲ ထလိုးတတ်သည့် ငနက်ကျော်ရဲ့ လီးတောင်နိုင်စွမ်းနှင့် ဇောင်းမှလွှတ်သည့်မြင်းသို့ ရေကုန်ရေခမ်း မဆုတ်မနစ်လိုးနိုင်အားကို မမကြီးတစ်ယောက် အကြီးအကျယ် အောချသွားမိပေပြီ။
သုံးချီမက လေးချီအထိ လိုးချင်တိုင်းလိုးပြီးမှ နှစ်ယောက်သား လူချင်းခွဲကာ အိမ်ပြန်လာခဲ့ချိန်မှာ ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ၏ဟိုမှာဖက်ကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။သူမခင်ပွန်း ဦးမင်းမောင်လည်း တစ်ယောက်တည်း ဟောက်လို့ကောင်းတုန်းပဲရှိလေရာ ဒေါ်မမကြီးအမြင်ကပ်ကပ်နှင့် သူ့ယောက်ျား ပုဆိုးကို ခါးကနေ ချွတ်လျှောချလိုက်ပြီး လူရောလီးပါ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲအလည်ရောက်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလျက် ရှိသည့် ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ပေါင်ကြားမှ လီးငပဲကြီးကို သူမလက်ကလေးနှင့် ပွတ်ကာဆွကာ လက်နှင့်တဆတ်ဆတ် ဂွင်းရိုက်၍ တောင်မာ လာအောင် ပြုလုပ်ရင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ လီးမာလာတာနှင့် ဒေါ်မမကြီးတစ်ယောက် သူ့လီးပေါ်တက်ခွလျက် သူ့လဒစ်ထိပ်ပြဲကြီးကို သူမစောက်ပတ်အဝတည့်တည့် တေ့ချိန်ကာ အပေါ်စီးကနေ ဖင်ကြီးတလှိမ့်လှိမ့်လုပ်ရင်း ဖိထိုင်ဆောင့်ချပစ် လိုက်ပါသည်။
ဦးမင်းမောင်လည်း အိပ်မက်မက်သလိုခံစားနေမိရာမှ လန့်ဖျပ်၍ နိုးလာပြီး သူ့မယား ဒေါ်မမကြီး၏အခြေအနေကို မြင်သိသွားသည်။
“ဟာ မိန်းမ မင်း မင်း ဘယ် ဘယ် အချိန်ကတည်း က … အဲ ဟို ဟို … အင်း ဟင်း … ဟင်း …”
“အို တိတ်တိတ်နေပါ ဦးမင်းမောင်ရာ … ဟင်း ဟင်း ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဇိမ်ရှိရှိ အိပ်နေလိုက်စမ်းပါ ”
ယောက်ျား ဦးမင်းမောင်ပါးစပ်ကို သူမလက်ဖဝါးကလေးနှင့် အသာပိတ်၍ ဒေါ်မမကြီး ခပ်ချွဲချွဲကလေးပြောလိုက်ရင်း အပေါ်စီးကနေ သူမဖင်ကြီးကို နှဲ့ကာနှဲ့ကာနှင့် သုံးလေးချက်ခန့် ထွန့်လူးဖိဆောင့်ချလိုက်ပြီး သူမကိုယ်အရှေ့ပိုင်းကို ယောက်ျာလုပ်သူရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် ဗြုန်းကနဲ ဖိမှောက်အိပ်ချလိုက်ရာက သူ့နှုတ်ခမ်းကို သူမနှုတ်ခမ်းများနှင့် တအားဖိကပ်၍ စုပ်နမ်းပစ်လိုက်ပါသည်။ ယောက်ျားလုပ်သူကလည်း သူမအနမ်းကိုတုံ့ပြန်ကာ ပြန်လည်နမ်းစုပ်ပေးလာသည်။ နှစ်ယောက်သား အတန်ကြာအောင် အနမ်းချင်း ဖလှယ်နေကြပြီး ဦးမင်းမောင်လက်များကလည်း သူ့မယားချောလေးရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကို ရောက်ရှိစမ်းသပ်လာခဲ့ကာ သူမရဲ့ရွှေရင်အိအိ နှစ်မြွှာနှင့် တင်ပဆုံသားထွားထွားကြီးနှစ်ဖက်ကို ဟိုကိုင်ဒီနယ် လုပ်ပေးလာလေသည်။ ဒေါ်မမကြီး ယောက်ျားလုပ်သူကို ချစ်စဖွယ် မျက်စောင်းလှလှကလေးချီပြီး နှာခေါင်းလေးကို အသာရှုံ့၍ ဟင့် ကနဲ အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်ရာက …
“ဟင်း ရှင်ကြီးက ခုတလော အလုပ်သိပ်များနေတော့ ညအိပ်ချိန်ဆိုရင် မယားကိုတောင်မေ့နေတာကိုး ရှင့်မယားက အသက်မဲ့တဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်မှ မဟုတ်ပဲ လူရှင့် လူ လူ အသွေးနဲ့အသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လူ ကိုင်း … မှတ်ပလား ဟင် ရှင်ကြီး ဘာပြောချင်သေးလဲ ”
ယောက်ျားလုပ်သူကို တင်းတင်းကြီးဖက်၍ ပြောရင်း သဏ္ဍာန်လုပ်သရုပ်ပါ ဆိုသလို သူမအသံလေးက ငိုသံကလေးပါ လိုက်ပါလာလေရာ ဦးမင်းမောင်ခမျာလည်း မယားလုပ်သူ ရှက်အားပိုပြီး ဟိုရမ်းဒီရမ်း အပြစ်တွေရမည်ရှာပြီး ပတ်မရမ်းရလေအောင် သူ့တာဝန်ရှိသည့်အတိုင်း တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လည်ချော့မော့ ရပြန်လေသည်။
မယားလုပ်သူရဲ့ မျက်နှာကလေးကို လက်ဖြင့် ညင်ညင်သာသာပွတ်သပ်၍ နဖူးအထက်မှ ဆံနွယ်ကလေးများကို အသာအယာ သိမ်းပေးလိုက်ရင်း အတတ်နိုင်ဆုံး လေသံပျော့ပျော့ကလေး ထားပြီး …
“အော် မ ရယ် … စိတ်မကောင်း မဖြစ်စမ်းပါနဲ့ကွာ ကိုမောင် မကို နားလည်ပါတယ် … မ စိတ်မကောင်းရင် ကိုမောင်လည်း ဘယ်မှာ စိတ်ကောင်းနိုင်ပါ့မလဲ … မလည်း လင်လုပ်တဲ့လူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အချိန်ရသလို ပျော်ချင်ရှာမှာပဲ ကိုမောင် မတွေးမိခဲ့ဘူး … ကိုမောင်လည်း ခုတလော အလုပ်ထဲကိုချည်း စိတ်ကရောက်ရောက်နေတာမို့ မဖက်ကို မလှည့်နိုင်ခဲ့တာပါ … မ ကို မချစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး မ ရယ် ကိုမောင် အနူးအညွတ်တောင်းပန်တယ် နော် နော် …ကဲ လာ ချစ်ရအောင် အရမ်းချစ် ကိုယ့်မယားလေး ကိုယ်သိပ်သိပ်ချစ်တယ် ကဲ မ မောနေမယ် … အောက် ခဏဆင်းပေးလိုက် ခု ကိုမောင့်အလှည့် … နော် နော် ”
“အို မရဘူး သိဘူး သွား သွား သူများဖာသာ သူများပဲ … ဟင့် ဟင့် ဟင့် … အို … ကို ကိုမောင့် အ အိ အိ ”
အပျိုရိုင်းကလေးသဖွယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဟန်မူပိုပိုနှင့် သူ့လက်အောက်ကနေ တွန်းထိုးရုန်းကန်ရင်းနှင့်ပဲ ဒေါ်မမကြီးတစ်ယောက် ကုတင်ကြီးပေါ်ကို ကျောချကာ ပက်လက်ကားယား လဲပြိုကျသွားခဲ့ရပြီ။
ဗုံလုံတစ်လှည့် ငါးပျံတစ်လှည့် ဆိုသည့်စကားအတိုင်းပင် ဒီတစ်လှည့်ကျတော့ ဦးမင်းမောင် ဦးဆောင်ရမည့် အလှည့်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ သူက ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့အားနှင့် ဒေါ်မမကြီးကိုယ်လုံးအိအိကြီးကို စွေ့ကနဲ ပွေ့ပိုက်ထွေးဖက် ထားလိုက်ရင်း ကိုယ်ကိုတစ်ပတ် ပြန်လှည့်လိုက်ကာ ဒေါ်မမကြီးကို ကုတင်ပေါ် ပက်လက်အနေအထားဖြစ်အောင် အသေအချာ ပြုပြင်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မူ ဒေါ်မမကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်စီးကနေ ခွရက်သားပုံစံဖြင့် သူမပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှာ ကျကျနန ခန့်ခန့်ကြီး နေရာဝင်ယူလျက်သား ရှိနေပေသည်။ သူ့လီးကြီးဖြင့် ဒေါ်မမကြီး ပေါင်ခွကြားရှိ စောက်ပတ်ထဲကို ဇွိကနဲ ထိုးစိုက် နှစ်မြုပ်ထည့်လိုက်ရင်း သူမနို့နှစ်ဖက်ကို လှိမ့်နယ်၍ နှုတ်ခမ်းကလေးကို တပြပ်ပြပ်စုပ်နမ်းလျက် ရှိလေသည်။
ဒေါ်မမကြီးကား သူ့ကို မျက်လုံးချင်းရယ်မှ မဆိုင်ဘဲ မျက်နှာလေးကို ဟိုလွှဲဒီလွှဲလုပ်ရင်း အောက်ကနေ ဦးမင်းမောင်လီးကြီး ညစဉ်လိုးနေကျဖြစ်သော သူမစောက်ဖုတ်ထဲကို နေသားတကျ နစ်စိုက်တိုးဝင်လာသည်နှင့်ပင် လီးကြီးဝင်ရောက်မှုကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက အားပေးအားမြှောက် ဖေးကူပေးသည့်အနေနှင့် သူမဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို အောက်ကနေ ခပ်ကြွကြွကလေး လုပ်ပြီး အသင့်အနေအထား အပေါ်ကို ပင့်မ ငေါ့ထောင်ပေး လိုက်တော့ရာ ဝင်နေကျဖြစ်သော ဦးမင်းမောင်၏လီးကလည်း သူ့တွင်းဟောင်းလေးဖြစ်သည့် သူမစောက်ဖုတ်လိုဏ်ခေါင်းလေးထဲကို ရှောကနဲရှောကနဲ ဇွတ်အတင်းတိုးဝင်လာပြီး ဖိုနှင့်မ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ လွန်ဆန်နိုင်ခြင်းမရှိကြသည့် ကာမအရသာထူးကြီးကို နှစ်ယောက်သား အပေးအယူမျှမျှ တွဲဖက်ညီစွာဖြင့် ကျကျနနကြီး ခံစားမိလျက်ရှိကြလေတော့၏။
“စွတ် ဖွတ် ဖွပ် ဖွပ် စွပ် ဘုတ် စွိ ဘွတ် ဗလွတ် ဘုတ် ဖတ် ဘတ် စွိ ဗွပ် ဘွပ် ဖွပ်”
“အ အိ အိ အင့် ဆောင့် အ အင့် နာ နာတယ် အင် ဟင့် အာ ကျွတ် လုပ် လုပ်လေ ကျွတ် အ အရှီး အိ အင့် လိုး လိုး ပါ လိုးပေး တအားလိုး အ အား အား “ဖွတ် စွိ စွပ် ဘုတ် ဖွတ် ဘွတ် ဖွပ် ဗလပ်လပ် ဘုတ် ဖတ် ဗွပ် ဗြိ ဘွတ် ဖွတ် ပလွတ် ဗွပ် ဖောက်ပလောက် ဘတ် ”
ဦးမင်းမောင် တအား အဆောင့်ကြမ်း လာသည့်အလျောက် သူမလည်း အလွန်အမင်း အရသာတွေ့လာရပြီ။ စောစောတုန်းက အိမ်အပြင်မှာ ကတည်းကပင် ငနက်ကျော် ဇောကပ်ပြီး ကရှူးမူးထိုး သူမကိုလိုးခဲ့သမျှ ဒေါ်မမကြီးတစ်ယောက် လေးငါးချီ မကအောင်ဘဲ ပြီးချင်တိုင်း ပြီးခဲ့ရသည့်အတွက်ကြောင့်လည်း သူမစောက်ပတ် တစ်ခုလုံးမှာ စောက်ရည်တွေက ထပ်ပြီး နှူးဆွစရာမလိုလောက်အောင် ရွှန်းရွှန်းဝေဝေ ထွက်ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လီးဝင်ရောက်မှုကို ကောင်းကောင်းကြီး အထောက်အကူပြု ပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ငနက်ကျော်နှင့်တစ်ချက် ကွာခြားသည်က ဦးမင်းမောင်မှာ ပလေးဘွိုင်ဟုခေါ်သော လိင်အပျော်တမ်း သမား ဖိုက်တာတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သမ္ဘာရင့်ပြီးဖြစ်သော အိမ်ထောင်သည် အရင့်အမာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေ၍ သူနှင့် ကာမဆက်ဆံချိန်က ငနက်ကျော်နှင့်ဆက်ဆံချိန်ထက် နှစ်ဆနီးနီးလောက် ပို၍ အချိန်ကြာမြင့် နေခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။
ငနက်ကျော်က အသက်အရွယ်ငယ်သူပီပီ စိတ်ထန်သလို အလိုးလည်းသန် မြန်လည်းမြန်သည်။ ဒါတောင် သူမနှစ်ချီလောက်ပြီးမှ ငနက်ကျော် တစ်ချီပြီးခြင်း ဖြစ်ရာ ဒေါ်မမကြီးအနေနှင့်မူ ငနက်ကျော်လိုးပုံကို အပြစ်မမြင်နိုင်ပါချေ။ အပြစ်မမြင်သည့်အပြင် သူမအလိုကျ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်ရမ်းရမ်းလိုးပေးနိုင်မှုအတွက် အတိုင်းထက်အလွန် အချစ်ဝင်ကာ စွဲမက်မိသည့်အပြင် သူ့ကို ကျေးဇူးပင် တင်မိသေးတော့သည်။
ညဉ့်ဦးယံမှသည် သန်းခါင်သန်းလွှဲအချိန်အထိတိုင် နည်းနည်းကလေးမှအနားမယူဘဲ ယောက်ျားနှစ်ယောက်နှင့် တစ်ဆက်တည်း လိင်ဆက်ဆံမိခဲ့သူပီပီ ဒေါ်မမကြီး၏ကာမဂုဏ်အတိ ဖုံးလွှမ်းနေသော အတွင်းစိတ်ကသာ စွမ်းဆောင်နိုင်ပေမယ့် လူကဖြင့် သိပ်မလိုက်ချင်တော့သလို ခေါင်းထဲမှာရော တစ်ကိုယ်လုံးပါ ထုံတုံတုံငြီးစီစီကလေးဖြစ်လာသည်။ လီးဝင်လီးထွက် အလိုးခံရဖန် များလာ၍ စောက်ဖုတ်လည်း တော်တော်ကလေး ကျိန်းလာသည်ဟု ဆိုရမည်။
တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတွေတာကြာပြီဖြစ်သည့် လင်တော်မောင်ကလည်း သူမကို အပျော့ဆွဲကလေးလိုးလိုက် တစ်ခါတစ်ခါ မထင်မှတ်ဘဲ တအုန်းအုန်းတဖုန်းဖုန်းနှင့် ဇယ်ဆက်သလို ကြမ်းလိုက်လုပ်ပြီး သူမ၏အရည်ရွှန်းနေပြီးသော စောက်ပတ်ကို သူ့တစ်ယောက်တည်း စိတ်ကြိုက်အားသွန်ပြီး ထောင်းလမောင်း ကြေအောင် အမျိးမျိုးအဖုံဖုံ ပတ်မွှေကာ လိုးနေခြင်းဖြစ်ရာ သူမ၏နှုတ်ဖျားဆီမှ တအိအိတဟင့်ဟင့် ညည်းသံတွေနှင့်အတူ စွတ်ဖတ် စွတ်ဖတ် ဘုတ် စွိစွတ်ဖတ် ဘုတ် ဘတ်ဗွပ် ဟူသော လီးနှင့်စောက်ပတ် မိတ်ဆက် ထိတွေ့ပွတ်တိုက်သံများက မကြားချင်မှအဆုံး အခန်းတစ်ခန်းလုံးအနှံ့ အဆက်မပြတ် ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ် နေလေတော့သည်။
နာရီဝက်ကျော် လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အချိန်ကြာပြီးတော့မှ ဦးမင်းမောင် တရစပ် အားသွန်၍လိုးရင်း သူ့လီးထိပ်မှ လရည်တွေကို ဒေါ်မမကြီး စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဇပ်ဇပ်ဇပ်ဇပ်နှင့် ပူကနဲရှိန်းကနဲ နွေးတေးတေး ဖိန်းတိန်းတိန်းကြီး ဖြစ်အောင် ဆင့်ကာဆင့်ကာ ပန်းလွှတ်ထည့် လိုက်ပါသည်။ ဒေါ်မမကြီးလည်း ဖီလင်တွေတက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကော့ပျံကာ ထွန့်လူးသွားသည်။ လင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ တစ်ချိန်တည်း ပြီးခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမအနေနှင့် ယောက်ျားဖြစ်သူ လိုးနေစဉ်မှာ သုံးချီတိတိ စောက်ရည်အလီလီ ပန်းထွက်ခဲ့ရသဖြင့် အတော်ကလေးလည်း နုံးချိသွားကာ တစ်ခါတည်း ဖလက်ပြချင်ချင် ဖြစ်သွားသည်။ ဦးမင်းမောင် သူမကိုချော့နှူးပြီး နောက်တစ်ချီ ထပ်လိုးဦးမည် ပြုရာ …
“မနက်ကျမှ လိုးကြစို့ ဦးမောင်ရယ် သူ့အကြိုက် မိုးမလင်းတလင်း လင်းဆွဲကလေးပဲ ဆွဲကြရအောင် အဲလိုမျိုး ကိုယ့်လင်နဲ့ကိုယ် မနေရတာကြာပြီ ”
“မ သဘောပဲလေ ကိုမောင်က စိတ်ထတုန်းလေး ထပ်လိုးချင်လို့ပြောတာ”
“ကျိန်းတယ် ဦးကိုမောင်ရယ် သူလိုးပုံကြီးက သိပ်အရစ်ရှည်ပြီး သူများနှစ်ခါသုံးခါပြီးအောင် မနားတမ်းလုပ်နေတော့ လူလည်း နုံးသွားတာပဲ အဖုတ်တောင်ပွန်းကုန်ပီလား မသိဘူး”
ယောက်ျားလုပ်သူကို ကျေနပ်အောင် လှည့်ပတ်ပြောဆိုပြီး ဦးမင်းမောင်လည်း မယားရဲ့အလိုကျ ခေါင်းညိတ်လက္ခံလိုက်ရာ ဒေါ်မမကြီးလည်း သူမစိတ်တိုင်းကျ အိပ်ရာထက်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ်ပင် ကောင်းစွာအိပ်စက် အနားယူလိုက်ပါတော့သည်။
သူမအိပ်မက်ထဲ မှာတော့ ငနက်ကျော်လား ဦးမင်းမောင်လား ဒါမှမဟုတ် အခြားယောက်ျား တစ်ယောက်ယောက် ပဲလားတော့မသိ။ သူမအိပ်ပျော်နေတုန်း အိပ်ခန်းထဲကို အမှတ်မထင် ဝင်ရောက်လာပြီး သူမကို အတင်းအဓမ္မ နသားဘာရားပြုကာ သူမအလိုမတူဘဲ နှိပ်စက်ကလူပြုကျင့် ကာမကို မရအရလုယူသည်ဟု မြင်မက်မိသည်။ ထိုသူ၏ လိင်တန်ဆာ (လီးကြီး) ကလည်း တင်းပုတ် အရွယ်အစား ခန့် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူမအင်္ဂါဇပ်တစ်ခုလုံး သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြစ်ကာ စုတ်ပြတ်သတ်ကုန်သည် အထိဖြစ်ရသည် ဟု အိပ်မက်မက်ပြီး အိပ်ပျော်နေရာမှ လန့်နိုးလာခဲ့မိကာ ပေါင်ကြားမှ စောက်ဖုတ်ကိုပင် ယောင်ယမ်းပြီး လက်နှင့် စမ်းမိသေးတော့သည်။
လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး မနက်စောစောနိုး လာကြပြီး ညကပြောသည့်အတိုင်း လင်းဆွဲ တစ်ချီဆွဲကာ ပျော်ပါးကြရာ လင်းဆွဲတို့ထုံးစံ မယားလုပ်သူရဲ့စောက်ဖုတ်ထဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏လီးကို စိမ်ထိုးပြီး စိမ်ပြေနပြေလိုးရခြင်းမို့ တော်ရုံနှင့်မပြီးစီးနိုင်ကြဘဲ ကာမသုခကို နှစ်ယောက်သား မြိန်ရည်ယှက်ရည်ပင် တဝကြီး ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။
ဦးမင်းမောင် အလုပ်သွားပြီး များမကြာခင်မှာပင် ညကသူမနှင့်တိတ်တိတ်ပုန်း ပျော်ပါးခဲ့သော ငနက်ကျော်နှင့် သူ့အဖွဲ့သားသုံးယောက် အိမ်ကိုရောက်လာပြီး ခြံမှာအလုပ်ဆင်းရမည့်ကိစ္စ လာရောက်ညှိနှိုင်းပြောဆို၍ သန်ဘက်ခါလာကြရန် ရက်ချိန်းပေးလိုက်ကာ အဖွဲ့သားတွေ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ငနက်ကျော် သူမနှင့်အတူ အိမ်မှာကျန်နေခဲ့သည်။
နှစ်ယောက်သားစကားပြောရင်း ညကအကြောင်းဆီ ရောက်လာပြီး ငနက်ကျော်လည်း သူမအနားကို တဖြည်းဖြည်းတိုးကပ်လာခဲ့ကာ .…
“မမ ကြီး ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး အချိန်ရတယ်မဟုတ်လား ”
သွေးတိုးစမ်းပြီး မေးရာ …
“အင်း ရတယ်လေ ဘာဖြစ်လို့ မမကို အိမ်ခေါ်သွားဖို့လား ”
“မဟုတ်ပါဘူး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောချင်လို့ပါ ”
“ပြောလေ အိမ်မှာပြောလည်း ရသားနဲ့ မမက ခြံနဲ့အိမ်ကလွဲရင် အပြင်သိပ်သွားလေ့မရှိတော့ မသွားချင်ဘူး”
“ဒါဖြင့်လည်း ပြီးရော မမ ကျွန်တော့်ကို ပြန်တော့ မောင်းမထုတ်ပါဘူးနော်”
“အံမယ် မောင်းထုတ်ချင်လို့ကတော့ ဟွင်း ညကတည်းက အနားကပ်လို့တောင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး ဟွန်းး”
ဒေါ်မမကြီး မျုက်စကလေးချီကာ ဟန်နှင့်ပန်နှင့် ပြောလိုက်ရင်း သူ့လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်ကလေးနှင့် ဘုန်းကနဲ ထုရိုက် ပစ်လိုက်သည်။ ငနက်ကျော်ရဲ့သွက်လက်သော လက်များက သူ့ပုခုံးဆီ ရောက်လာသည့် ဒေါ်မမကြီး လက်ကလေးကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာက သူမကိုယ်လုံး အိအိထွေးထွေး တစ်တုံးတစ်ခဲကြီးကိုပါ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ အားပါးတရ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီ။
ဒေါ်မမကြီး ငနက်ကျော် ရင်ခွင်ထဲကနေ ပြန်ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး “တစ်ခုခုစားကြရအောင် မောင်လေး နို့မို့ ဗိုက်ဆာနေလိမ့်မယ် မမ မနက်စားဖို့ ထမင်းကြော် ကြော်ထားတာရှိတယ်” ပြောလိုက်ရာ ငနက်ကျော်က …
“မမပဲ စားပါ ကျွန်တော်က မစားလည်းရတယ် မမမျက်နှာမြင်ရ ပြီးရော”
“ဟင်း လုပ်မနေနဲ့ ချာတိတ် စားကိုစားရမယ် …ကဲ လွှတ်ကွာ တစ်နေ့လုံး အချိန်အများကြီး ရှိသေးတယ် ပြီးမှ မင်း ကြိုက်တာလုပ်”
မမကြီးကပြောတော့ ငနက်ကျော်လေးလည်း မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်နှင့် လွှတ်ပေး လိုက်ရသည်။ ဒေါ်မမကြီး တင်ပါးအိအိကြီး တစ်တုံတုံနှင့် အိပဲ့အိပဲ့ လှုပ်ခါယမ်းရင်း အိမ်နောက်ဖေးဖက် ဝင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေရာက ငနက်ကျော်ပုဆိုးတွင်းမှ လီးပါးပျဉ်းကြီး တထောင်ထောင် ဖြစ်လာရလေသည်။
စားတော်ပဲပြုတ် ကြက်ဥနှင့် အသေအချာ ကြော်ထားသည့် ထမင်းကြော်ကို ပန်းကန်နှစ်ချပ်မှာထည့်လာပြီး တစ်ယောက်တစ်ပန်းကန်စီ စားသောက်ကာ သူမဖျော်ပေးသည့် လဖက်ရည်သောက်ကြပြီး နှစ်ယောက်သားစကားတပြောပြောနှင့် ရှိကြလေသည်။ အကြံသမား ငနက်ကျော်က ဒေါ်မမကြီးကို အချိန်မဆိုင်းဘဲ အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်သွင်းချင်နေသည်။ သူမအနားကပ်ပြီး ခါးလေးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ဖက်ထားရာကနေ သူ့လက်တွေက မမကြီးရဲ့ရင်သားအုံအိအိကြီးနှစ်မြွှာအား ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖျစ်ကိုင်ဆုပ်နယ်ပေးနေကာ သူမစိတ်အာရုံကို သူလိုရာဖက်သို့ ရောက်အောင် ပြောင်းပေးနေလေသည်။ မမကြီးလည်း အထာနပ်သူပီပီ စားသောက်ပြီး ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသိမ်းဆည်းရဦးမည် ဆိုပြီး ထိုင်ရာကထလိုက်ရာ ငနက်ကျော်လည်း မဆိုင်းမတွပင် သူမကို ပန်းကန်တွေ ကူသယ်ပေးရင်း အိမ်နောက်ဖေးခန်းဖက်ကို အတူတကွ လျှောက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။
ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ရေနှင့်အသေအချာဆေးကြော သိမ်းဆည်းပြီး အိပ်ခန်းထဲကိုရောက်တာနှင့်ပင် ငနက်ကျော်တစ်ယောက် သူ့လုပ်ငန်းစလိုက်လေပြီ။
“အ အာ မင်း သိပ် သိပ် ဆိုးပါလား နက်ကျော်ရယ် အင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း”
သူ့လက်တွေက တဒင်္ဂအချိန် အတွင်းမှာပဲ မမကြီးရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှုပ်ယှက်ခတ် လို့သွားသည်။ မမကြီးတစ်ယောက် အိမ်နေ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဘလောက်စ်အင်္ကျ ီပါးလေးရော ဘရာစီယာနှင့် ထမီ အတွင်းခံပင်တီကလေးပါ သူမကိုယ်ပေါ်ကနေ ကွာကျွတ် ကျသွားခဲ့ရကာ တစ်ကိုယ်လုံး မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ဗလာကျင်းပြီး ဝတ်လစ်စားလစ်ဖြစ်သွားရတော့သည်။
ငနက်ကျော်လည်း သူ့ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်တွေ အကုန်ချွတ်ပစ်လိုက်ကာ ကမ္ဘာဦး လူသားနှစ်ယောက်ပမာ နှစ်ယောက်စလုံး မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်းပဲ ရှိနေကြတော့သည်။
“မမ ကျွန်တော့်လီးစုပ်ပေးမလား မမရဲ့”
“အင်း ထိုင်လိုက်လေ မမ စုပ်ပေးမှာပေါ့ မင်းလေးက ကိုယ့်လင်ကလေးပဲဥစ္စာ ဟင့် ဟင့်ဟင့်”
ဒေါ်မမကြီးတစ်ယောက် ငနက်ကျော်ခြေရင်းအောက်မှာ ပဆစ်ဒူးတုပ်၍ ထိုင်ပြီး သူ့လီးကြီးကို ကျကျနနပင် စုပ်ပေးနေသည်။ ငနက်ကျော်လည်း သူမလီးအစုပ်ကိုခံ၍ သူမခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းရှိ နို့အုံအိအိကြီး နှစ်မြွှာအား လက်နှစ်ဖက်နှင့် အပီအပြင် ဆုပ်ညှစ်ချေနယ်ကာ လက်သန်းထိပ်အရွယ်ခန့် ရှိနေသည့် သူမ၏နို့သီးကလေးနှစ်ခုကို လှိမ့်ချေကစား ပေးနေပါသည်။ မမကြီး လီးစုပ်ရင်း ဖီးလ်တအားတက်လာပုံ ရသည်။ လက်တစ်ဖက်က သူ့လီးကြီးကို အရင်းကနေဆုပ်ကိုင်ကာ လဒစ်လုံးထိပ်ကနေ လီးအရင်းအထိ လီးတန်တစ်ချောင်းလုံးကို ပါးစပ်နှင့်တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ကာ သူမလျှာဖျားကလေးနှင့် လီးတန်ချောင်းတစ်လျှောက် ထိုးလိုက်ယက်လိုက်နှက့် အပြတ်ကို ဆွနှူးပေးနေပေသည်။ ငနက်ကျော်လီးကြီးလည်း အကြောချောင်းတွေ အပြိုင်းပြိုင်း ထောင်ထကာ လီးဒစ်လုံးတစ်ခုလုံး သူမတံတွေးများနှင့်တင်းပြောင်လာရလျက် ပေါက်ကွဲလုမတတ်ပင် ရှိနေပေတော့သည်။
“ကဲ မမအလှည့် ပြီးရင် ကျုပ် အလှည့်နော် ကုတင်ပေါ်တက် စောက်ဖုတ်သာ နာနာဖြဲထားလိုက် မမအဖုတ်ကို အရည်တွေ ချောင်းစီးအောင် ကျွန်တော် အပီမှုတ်ပေးမယ်”
မမကြီးလည်း လင်တော်မောင်နှင့် နှစ်ဦးသားအတူအိပ်စက်နေကျ ကုတင်ကြီးထက်မှာ ဒူူထောင်ပေါင်ကားလုပ်ပြီး သူ့အလာကို ငံ့လင့်ခြင်းကြီးစွာ စောင့်စားနေလျက် ရှိနေလေတော့သည်။ငနက်ကျော် သူမအပေါ်ကနေ ဝမ်းလျာထိုး မှောက်ချပြီး မမကြီးရဲ့ စောက်ပတ်ဆီကို သူ့မျက်နှာ တစ်ခုလုံး ထိုးအပ်လိုက်ကာ နက်မှောင်ထူထဲသော စောက်ပတ်အမွေးအမြှင်များ အုံခဲ ပေါက်ရောက်လျက် ရှိသည့် စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းရှိရာ ဆီးခုံမျက်နှာပြင် ခုံးမို့မို့ကြီးကို ပါးစပ်နှင့်ပြွတ်ကနဲ နမ်းစုပ်၍ လျှာနှင့် အပြားလိုက် ယက်သပ်တင်လိုက်သည်။ ဒေါ်မမကြီး ခါးလေး သိသိသာသာ ကော့ကြွ တက်သွားရသည်။ ခပ်ဟဟဖြစ်နေသည့် စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းကလေးးကို အောက်မှအထက် အထက်မှအောက်သို့ စုန်ချည်ဆန်ချည်နှင့် အသွားအပြန် လျှာနှင့်အပြားလိုက် ယက်ယက်ပေးလိုက်ပြီး အကွဲကြောင်း အောက်ဖက်ရှိ စောက်ခေါင်းအပေါက်ဝ ကလေးထဲကို လက်ညှိုးလက်ခလယ်ထိုးထည့်ကာ အပေါ်ထိပ်နားက စောက်စိအထွတ်ကလေးကိုပါ ပါးစပ်နှင့် လှမ်းဟပ်၍ သူ့အထက်အောက်နှုတ်ခမ်းကြားညှပ်ပြီး မနာမကျင်အောင် ကိုက်ခဲငုံဆွဲလျက် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို နာရီလက်တံ လားရာ အတိုင်း ထက်အောက်ဝဲယာ လှည့်ပတ် ထိုးမွှေပေးလိုက်ရာ အဓိကကျသော ကာမ မိန်းခလုတ်ကိုမှ မိမိရရ အထိအကိုင် ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်၍ မမကြီးတစ်ယောက် “အ အို့ အို့ မောင်လေး အင့် ဟင်း ဟင်း “ဆိုပြီး နှုတ်မှနေ၍ ရုတ်တရက် အမေဋိတ်သံကလေး ပြုရင်း သူမဖင်သားအိုးကြီး နှစ်ဖက်ပါ အိပ်ရာပေါ်ကနေ တစ်တောင်လောက် အပေါ်ကို ကြွမြောက်တက် သွားရပြန်လေသည်။
သူမစောက်ပတ်နှင့် ငနက်ကျော်မျက်နှာက ခွာမရအောင် ပူးကပ်မိသွားကြပြီး ငနက်ကျော်လည်း အဆက်မပြတ်ပင် သူမစောက်ခေါင်း ကလေးထဲကို လက်နှင့်ထိုးမွှေဆောင့်သွင်းပေးနေပြီး ပါးစပ်ကလည်း စောက်စိ အသားထစ်ကလေးအား မလွှတ်စတမ်း ခဲကာ စုပ်၍စုပ်၍ ပေးလိုက်သလို လက်လှုပ်ရှားမှု ကိုလည်း ပိုမိုသွက်လက်မြန်ဆန်စွာ အရှိန်နှုန်းမြှင့်တင် ပေးလိုက်ရာ မမကြီးအသည်းအသန် ထွန့်လူး သွားရပြီး သူမလက်နှစ်ဖက် ကလည်း ငနက်ကျော်ရဲ့ခေါင်းမှဆံပင်တွေ တအားဆုပ်ဆွဲလျက် သူ့ခေါင်းကို အပေါ်ကနေ အတင်းပင် ဆွဲသွင်းကပ်ဖိ ထားလိုက်မိရာက …
“အား နက် နက်ကျော်ရယ် အ အား မောင်လေး … အ ရှီး အီး အိ အိ … မမ ကောင်း ကောင်းလိုက် တာကွယ် စုပ် စုပ် အစိကလေး တအား စုပ်ပေး အစိပြတ်သွားပစေ … အား လာ့လာ့ အိ ကျွတ်ကျွတ် ကျွတ်… မ မလွှတ်နဲ့ ယက် ယက် …ဆောင့် လက်နဲ့လည်း တအားမွှေပြီး ဆောင့်ထိုးပေး အ ကောင်း ကောင်းတယ် မောင်လေး … အ အ မင်း … မင်း လုပ် လုပ် တတ်လိုက်တာ မောင်လေးရယ် နက် ကျော်ရယ် မမ ချစ်လိုက်တာ ကွယ် … အ သေ သေ ပါ ပြီ လုပ် လုပ် … အင့် ဟင့် ဟင့် အိ အိ အင့်”
“စွတ် ဖတ် စွတ် ဖတ် ဖတ် ဗလပ် လပ် ဗွပ် ”
စောက်ရည်တွေ အသည်းအသန် လိုက်လာပြီး ထို အရည်တွေက သူမရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ဆီ ကိုပါ စီးကြောင်းကလေးဖြစ်ကာ သွယ်တန်း ကျဆင်းလာတာ တွေ့ရပေသည်။ ငနက်ကျော် လက်ခုံနှင့် မျက်နှာအောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးမှာလည်း သူမစောက်ရည်တွေ ရွှဲနေပြီ။ ဆက်လုပ်လျှင် တစ်ချီ အသာကလေး ပြီးသွားနိုင်မှန်း သိသော်လည်း နက်ကျော် ဒီအတိုင်း ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ တိုးလိုးတန်းလန်း ရပ်တန့်ထားလိုက်ပြီး သူမကိုယ်ပေါ် ခွတက်၍ အပေါ်ဖက်ကို တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့တက်လာခဲ့ရာက သူ့ပေါင်ကြားက တောင်မတ်နေပြီ ဖြစ်သည့် လီးကြီးကို မမကြီး၏ မျက်နှာရှေ့ ကပ်ထိုးပေးလိုက်လေရာ မမကြီးလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းသိသူပီပီ အထာနပ်စွာဖြင့် နက်ကျော်ရဲ့ လီးကြီးကို သူမပါးစပ်နှင့် ဖျပ်ကနဲ လှမ်းဟပ်၍ အပီအပြင် စုပ်ဆွဲပစ်လိုက်လေတော့သည်။ လီးဒစ်လုံးကြီးကိုရော လီးတန်တစ်လျှောက် နှင့် လီးကြီးအောက်ခြေမှာရှိသည့် ဂွေးဥတွဲတွဲနှစ်လုံးကိုပါ မြိန်ရည်ယှက်ရည် သူမစုပ်ပေးနေသည်။ လျှာကို လဒစ်ပတ်ပြီး တဆတ်ဆတ်နှင့် ထိုးမွှေယက်ဆွ ပေးလိုက်ရာ နက်ကျော်လည်း ပါးစပ်ကနေ အိုးကနဲ အသံထွက်သွားမိပါသည်။
မမကြီးရဲ့ ပုလွေအစွမ်းကို မနေ့ညကတည်းက သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ဖူူးခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူမ အစုပ်အမှုတ် ဘယ်လောက် ကျွမ်းသလဲ ဆိုတာ တပ်အပ်သေချာ သိနေပေပြီ။ လီးစုပ်ကျွမ်းသလို စောက်ပတ် အယက်ခံ ရခြင်းကိုလည်း အထူး ခုံမင်နှစ်သက်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ သူမ ရာဂ ဘယ်လောက် ထက်သန်ပြီး တဏှာ ဘယ်လောက် ကြီးမှန်းကို သူကိုယ်တိုင် မမေးဘဲနှင့်သိနေရပြီဖြစ်သည်။
သူ့မှာ အကြံအစည် တစ်ခု ရှိပြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း နက်ကျော် အချိန်ကောင်း စောင့်ပြီး စကားစလိုက်သည်။
“မမကြီး ကို ပြစရာ တစ်ခု ရှိတယ် ကြည့်မလား ”
“ဘာ ဘာလဲ ဟင် ပြလေ ကြည့်ချင်တယ် ”
“ဟောဒီမှာ အထုပ်ဖြည်ကြည့်လိုက် ”
သူ့အင်္ကျ ီနှင့်လုံးထွေး ဝှက်ထားသည့် ပလပ်စတစ်မိုးကာဖျင်စနှင့် အသေအချာ ရစ်ပတ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို သူမဆီကမ်းပေးလိုက်ရာ မမကြီး စိတ်ဝင်တစားနှင့် လှမ်းယူပြီး အထုပ်ကိုဖြည်၍ ကြည့်လိုက်ပါသည်။
သူမတွေ့လိုက်ရသည်က အကိုင်အတွယ်များ၍ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံ ကားချပ်များပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။ မိန်းမပုံ လုံးဝမပါဘဲ ယောက်ျားပုံ ချည်းသက်သက် ဗမာ ယောက်ျားပျို သုံးလေးယောက် ရဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ရိုက်ကူးထားသော ကိုယ်လုံးတီး ဓာတ်ပုံများပင် ဖြစ်ပေသည်။ မမကြီးလည်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံချင်း လှန်လှော၍ ကြည့်လိုက်ရာ အသက်အစိတ်ကနေ သုံးဆယ်ကြားရှိ သန်သန်မာမာ အရွယ် ခပ်ကောင်းကောင်း ယောက်ျားပျို လေးယောက်ရဲ့ပုံများ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ကို ရှေ့လယ်နောက် သုံးလေးပုံခန့်စီ သူတို့ ခါးရှေ့မှ တုတ်ဖီးဖီး ရှိလှသော လီးကြီးတွေကို အသားပေး ရိုက်ထားခြင်းဖြစ်ကာ ယောက်ျားအားလုံး လည်း လီးတွေက ဒင်ကြီးတွေဖြစ်ပြီး လုံးပတ်တုတ်တုတ် အလျားရှည်လမျောနှင့် တစ်ပုံကမူ သူမနဘေးမှာ ထိုင်နေသော ကာယကံရှင် ငနက်ကျော် ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ရုပ်သေ ဓာတ်ပုံ ဖြစ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ တွေ့မြင်လိုက်ရတော့၏။”ဟင် ဒါက … မင်း မင်း ပုံ ကြီး ပါလား”
“ဟုတ်တယ် ဘာလဲ … မမ သိပ် အံ့သြသွားလား …ကျွန်တော်နဲ့ နောက်သုံးယောက်ကလည်း လူရင်းဘော်ဒါတွေချည်းပဲ ဓာတ်ပုံဆရာကတော့ မြို့ကလာတဲ့ ကျော်ကျော် လို့ခေါ်တဲ့ အခြောက်မ… သူက အလုပ်ဖြစ်အောင် ဆိုပြီး လေးယောက်လုံး တုံးလုံးချွတ်ပြီး လီးတွေချည်း တမင်အသားပေးပြီး ရိုက်ပေးသွားတာ … စော်ကြီးတွေ ချိတ်ပေးမယ်တဲ့ … ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ တစ်ခါလား နှစ်ခါလား ချိတ်ပေးတယ် …သူ့မှာတော့ ပုံတွေ ဒီထက်ကို အများကြီး ရှိဦးမယ် တခြားဘဲတွေလည်း ရှိသေးတယ် … ဆာနေတဲ့ အကိတ်ကြီးတွေနဲ့ လုပ်စားတာတဲ့ …မမ သေသေချာချာ ကြည့်ကြည့်လေ စိတ်မဝင်စားဘူးလား”
“အင်း စိတ်ဝင်စားတယ် … ဒါ ဒါနဲ့ မမ မမက …ဘာ ဘာလုပ် လုပ် ”
“မမ စိတ်မဆိုးနဲ့ …နော်”
“ပြောပါ စိတ်မဆိုးပါဘူး ”
“မမ အဲ့ဒီကောင်တွေနဲ့ရော မလိုးချင် ဘူးလား ”
ထိုသို့မေးလိုက်စဉ်မှာပင် ငနက်ကျော်ရဲ့လက်တစ်ဖက်က သူမပေါင်ကြားထဲ ရှောကနဲတိုးဝင်သွားကာ အရည်တွေချွဲကျိကျိ ရွှဲစိုနေသော သူမရဲ့စောက်ပတ်အကွဲကြောင်း ကလေးထဲကို သူ့လက်ချောင်းများနှင့် ကောင်းကောင်းကြီး ပွတ်နှိုက်ဆွနှူးပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်လုံးအိအိကြီးကိုလည်း အသာထွေးဖက် ထားလိုက်ရင်း စောက်ပတ်ကိုအပြတ်နှူးပေးနေရာ မမကြီးလည်း နှုတ်မှနေ၍ အင်း ကနဲ အသံရှည်ဆွဲ၍ ညည်းလိုက်ရင်း ဖင်ကြီးတရွရွ လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်လာရလေသည်။
“ဟင် ပြောလေ … မမ ကြီးရဲ့ မလိုး ချင် ဘူးလား လို့ ”
“ဟာ နက် ကျော် ကလဲ … ဟင်းးး … မင်း မင်း …ကရော မ မကို … လိုး စေ ချင်လို့လား ဟင့် ဟင့် ”
သူ့ကို မဝံ့မရဲကလေး ပြန်လှန်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သော မမကြီးရဲ့မျက်လုံးများကတော့ အဓိပ္ပါယ်တစ်မျိုးဆောင်ကာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေသည်သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။ ငနက်ကျော် အတတ်နိုင်ဆုံး လေသံအေးအေးကလေးထားပြီး သူမကို အကြောင်းစုံ ပြောပြလိုက်သည်။
“လိုးစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ကိုယ်တိုင် မမကို စိတ်ဝင်စားပြီး လိုးချင်နေတာ”
ဆိုပြီး သူ့ ဘော်ဒါတွေနှင့် ပတ်သက်သမျှ အကြောင်းစုံကို တစ်လုံးမကျန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူနှင့် သူ့လူရင်းမိတ်ဆွေ ဘော်ဒါဘော်ကျွတ်တွေ ညတိုင်းဆုံပြီး သောက်ကြစားကြရာတွင် တစ်ယောက်မှာစားခွင်ရှိလျှင်လည်း အားလုံးကို မကွယ်မဝှက် ထုတ်ပြောပြတတ်ကြကြောင်း တချို့အစိမ်းကလေးတွေကိုထားတော့ အတွေ့အကြုံရင့်သည့် အကိတ်မကြီး တွေဆိုလျှင် တစ်ယောက်ကစလိုက်ပြီ ဆိုတာနှင့်ပင် ကျန်သည့်ကောင်တွေ တစ်ယောက်မကျန် သူတို့ဖာသာ ခွင်ဖန်ပြီး ကိုယ့်အထာနှင့် ကိုယ် ရောသောဖောသော ဝင်လုံးလေ့ ရှိကြကြောင်း သူ့အနေနှင့် မမကြီးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အပိုင်းမှာ ဒီလိုမလုပ်ချင်ဘဲ ကာယကံရှင် ဖြစ်သော မမကြီးရဲ့အဆုံးအဖြတ်ကိုသာ ခံယူလိုကြောင်းနှင့် မမကြီးသာ စိတ်ဝင်စားလျှင် သူကိုယ်တိုင် အချိန်မရွေး သူ့လူတွေ ခေါ်ပေး နိုင်ပြီး အကယ်၍သာ မမကြီးက စိတ်မပါဘူး ဆိုလျှင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ မသိဟန်ဆောင်ပြီး နေနိုင်ပါကြောင်း သူတို့လူစုက အပျော်တမ်းသမား တွေသာ ဖြစ်ပြီး တကယ့် ကြေးစားစစ်စစ်များမဟုတ်ကြ၍ အပေးအယူ ဘာတစ်ခုမှလုပ်စရာမလိုကြောင်း များကို သူမသိအောင် မချွင်းမချန် ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်လေသည်။
ငနက်ကျော် စိတ်ရှိသည့်အတိုင်း ဘွင်းဘွင်းကြီးဖွင့်ပြောလိုက်ကာ သူမဆီက အဖြေစကားကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ မမကြီးရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြဲ၍ သူမ၏ ဟဟပြဲပြဲရှိနေသော စောက်ပတ်လေး ထဲကို သူ့လီးထိုးထည့်ကာ အုန်းကနဲ ဆောင့်လိုးချလိုက် လေသည်။ မမကြီး ဘယ်လိုမှ မတားလိုက်နိုင်ခင်မှာပဲ သူ့လီးကြီးက သူမစောက်ပတ်ကလေးထဲကို တစ်ရှိန်ထိုးကြီး ထိုးနစ်စိုက်ဝင် သွားပေပြီ။
“အ ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် နာ လိုက်တာ ငါ့မောင်ရယ် “”ဆောရီး မမရာ ကျွန်တော်က မမကိုလိုးမယ့်အကြောင်းတွေ ပြောရင်း အတွေးတွေ ဟိုချော်ဒီချော်ဖြစ်ပြီး စိတ်ပါသွားလို့ပါ မမကို ကြမ်းကြမ်း မလိုးပါဘူး ဖြေးဖြေးချင်းပဲ လီး စိမ်ပြီး လိုးပေးမယ် နော် နော် ”
ချော့မော့ပြော လိုက်တော့ မမကြီးလည်း သူ့ရင်ဘတ်ကြီး တဘုန်းဘုန်းထုရင်း …
“သွား … လုပ်ချင်သလိုလုပ်ပြီး … ခုမှ … ဖြေးဖြေးလိုးမလေး ဘာလေးနဲ့ ဟွင်း …လိုး ကြမ်းကြမ်းလိုး … မင်းစိတ်ရှိသလောက်လိုး ရတယ် … အလိုးခံရုံနဲ့တော့ လူမသေနိုင်ဘူး … မင်း တစ်ယောက်တည်း လိုးလို့ အားမရရင် ဟိုကောင်တွေပါ ခေါ်လာပြီး လိုးဦး… စောက်ဖုတ် ဗွက်ပေါက်ပစေ ငါ တစ်ညလုံး ကော့ခံပေးမယ် … ကြားလား နက်ကျော် ”
“တကယ်ပြောတာလား မမ … အတည်နော် ဟင်း ဟင်း …ဟင်း”
“အေး ဟုတ်တယ် … အတည်ပဲ ဒါပေမယ့် ငါ့ယောက်ျား ရှိတဲ့အချိန်တော့ … မရဘူးနော် လမ်းကြော ရှင်းမှ ရမယ် ဒါပဲ”
“စိတ်ချ ပါ မမ ရ … ဒါမျိုးက ကျွန်တော်နားလည်ပြီးသား …အထာ နပ်ပြီးသားပါ … ဟဲဟဲ ဟဲ ”
ငနက်ကျော် စပ်ဖြဲဖြဲလုပ်ရင်း သူ့လီးဒစ်ပြဲကြီးကို သူမစောက်ဖုတ်အဝမှာ တစ်ချက်နှစ်ချက် လှည့်ပတ်ထိုးမွှေ့၍ တစ်ချက်ချင်း ဇွိကနဲ ဇွိကနဲ လီးဒစ်ထိပ်မှသည် လီးအရင်းတစ်ဆုံး ဖိဆောင့်ထည့်သွင်းကာ အရှိန်တဖြည်းဖြည်းရအောင် လိုးပေးနေသည်။ အရှိန်ရမှ သူမကို နားသွင်းချင်တိုင်း သွင်းလို့ရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်း သဘောပေါက် နားလည်နေပါသည်။ မမကြီးလည်း အောက်ကနေ သူမဖင်ကြီးနှစ်ဖက် ကော့ကော့ပေးရင်း အောက်ပေးကောင်းကောင်းနှင့် သူ့လိုးဆောင့်ချက် နောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်လို့နေလေပြီ။
သူမအနေနှင့် အရသာ တဖြည်းဖြည်းတွေ့လာပြီး လီးကြီးဆီမှလည်း နင့်ကနဲနင့်ကနဲ တစ်ကြပ်စီးပိုး လွန်းလှသည့် ထိတွေ့ပွတ်တိုက်မှုကို အချိန်နှင့်အမျှ ရရှိနေတာကြောင့် သူမခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးကြောများထဲမှ ရာဂရမ္မက်လှိုင်းတံပိုးတွေ ပွက်ပွက်ဆူအောင် နိုးကြား ထကြွလာခဲ့ရပြီး သူမပေါင်ခွကြား ဆီမှ စောက်ဖုတ်ယားယံမှုဝေဒနာကို ပိုမိုသည်းထန်စွာ ခံစားလာရလေသည်။ ငနက်ကျော်၏ ကြီးမား လှသည့် လီးကြီးနှင့် တစ်ချက်ချင်း ဖိလိုးပေးနေတာတောင်မှ စိတ်အလိုမကျသလို ခံစားလာရသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူမစောက်ပတ် တစ်ခုလုံးကို ဒီ့ထက် အဆမတန်ကြီးမားသော အရာတစ်ခုခုနှင့် အကြမ်းပတမ်း လိုးစေချင်လှသည်။
“လိုးပါဟယ် မြန်မြန်လိုး နက်ကျော်ရယ် အချိန်ဆွဲမနေနဲ့ လီးတစ်ဆုံးသာ ထည့်ပြီး စောက်ပတ်ကွဲအောင်လိုးပေး ညတုန်းကလို ခွေးလိုး ဝက်လိုး လိုးပေးစမ်း … ”
“အဲဒါမျိုး မမကြိုက်လား … တကယ် ခံနိုင်လို့လား”
“ခံနိုင်လို့ ခံမယ်ပြောတာပေါ့ မမကို မညှာနဲ့ အပြတ်အသတ်လိုး နာနာလေးသာ လိုးပေး နက်ကျော် …မမ စဖုတ် အရမ်းရွလွန်းနေပြီ အခံရခက် လွန်းလို့ နင့်ကို ပြောနေတာ”
သူမတကယ် မခံစားနိုင်မှန်း သိသာနေသည်။ စောက်ပတ်က အရမ်းရွလွန်းနေပြီး ပိုးအမျိုးရှစ်ဆယ်လောက် ထိုးသလို တရွရွတကြွကြွ ဖြစ်လွန်းနေပြီပဲ မဟုတ်လား။
ငနက်ကျော် အရှိန်တင်ပြီး တရစပ်လိုးပစ်လိုက်သည်။ မမကြီးဖင်ကြီးနှစ်ဖက် သိသိသာသာကြီး ကော့တက်လာကာ သူ့လက်မောင်း နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကြီး ဖက်ဆွဲထားလိုက်ရင်း လီးကြီးဝင်လိုက် ထွက်လိုက် လိုးဆောင့်ချမှုကို စိတ်လိုလက်ရ ခါးစည်းကော့ခံ ပေးလာတာ တွေ့ရလေသည်။ ငနက်ကျော်လည်း သူမကိုယ်ပေါ်ကို တစ်ကိုယ်လုံး ဖိမှောက် အိပ်ချလိုက်ရာက သူမချိုင်းနှစ်ဖက် အောက်ကနေ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အားပါးတရ လက်လျှိုဆွဲပြီး သူ့ဖင်တစ်ခုလုံးမြှောက်၍မြှောက်၍ အားပြင်းပြင်းနှင့် သူမစောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လီးဒစ်ကြီး ကြမ်းကြမ်းသွက်သွက်နှင့် စက်သေနတ်ပစ်သလို တရစပ်ဖိဆောင့် လိုးသွင်းပေးလိုက်ရာ နှစ်ဦးစလုံး ဖော်မပြနိုင် လောက်အောင် ဖီလင်တွေ အတက်ကြီးတက်လာကြပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းလည်း စုပ်ကြနမ်းကြ ငနက်ကျော်လည်း သူမနို့ကြီးနှစ်ဖက် ကုန်းစို့၍ စောက်ဖုတ်ရောလီးရော ပူထူသွားအောင် အချက်ပေါင်းရာချီ လိုးချလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း သုက်မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်လာ ခဲ့ရကာ လီးကြီး တဆတ်ဆတ်နှင့် ခွေးလိုးသလိုညှောင့်လိုးနေရင်းက သူ့လီးထိပ်ဆီမှ လရည်ပူပူတွေ ဖြောကနဲဖြောကနဲ သူမစောက်ဖုတ် ထဲကို အဆက်မပြတ် ပန်းလွှတ်ထည့် လိုက်လေတော့သည်။
မမကြီးလည်း ဖင်ကြီးကို ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နှင့် တွန်းထိုးကော့ကြွ အလိုးခံနေရာက တော်ရုံနှင့် သူမဖင်ပြန်ကျမလာဘဲ ငနက်ကျော်လီးနှင့် သူမစောက်ပတ် တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် အောက်ကနေ ကော့ကာကော့ကာ ကပ်ညှောင့်လိုးပေးနေလိုက်ပြီး သူမဖင်သားကြီးနှစ်ဖက် ရှုံ့ကနဲတွန့်ကနဲ သူမစောက်ပတ် အတွင်းနံရံကြွက်သားများ မျှော့သွေးဆွဲသကဲ့သို့ တဖြစ်ဖြစ်နှင့်မည်အောင် အဖုတ်လိုဏ်ခေါင်း အတွင်းကနေ အားပါပါ စုပ်လိုက်ညှစ်လိုက်ဖြင့် ငနက်ကျော် လရည်အထွက်နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် သူမစောက်ပတ်ထဲမှလည်း စောက်ရည်များ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် ညှစ်ပန်း ထုတ်လိုက်ရကာ နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူပင် ကာမပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိ ကိစ္စပြီးသွား ခဲ့ရတော့သည်။
မမကြီးရော နက်ကျော်ပါ နှစ်ယောက်လုံး တဒင်္ဂငြိမ်သက်သွားသည်။
မနက်အစောကြီး မေမေ ဒေါ်ကေသီအား ဘုရားသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးပြီး နေ့ခင်း ၁ နာရီလောက်ကျမှ သူ့ကို လာကြိုဖို့ ပြောတာမို့ ခင်ထားရီရော ကျော်နန်းမောင်ပါ နှစ်ယောက်သား ဘုရားမှာ ဆီမီးကပ်လှူပူဇော်ပြီး စောင်းတန်းမှဆင်းကာ အိမ်ကို လှည့်ပြန်လာကြသည်။
ကျော်နန်းမောင်က ကားကို ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်လာသည်။ သူ့မမခင်ထားရီက အနားကပ်၍ ထိုင်ကာ သူ့ခါးကို ဖက်ပြီး တွတ်တီးတွတ်တာ စကားများပြောဆိုလာခဲ့ကြပါသည်။
စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ နံနက်စာ ဝင်ရောက်စားသောက်ကြပြီး အိမ်ကို တန်းပြန်လာခဲ့ကြကာ အိမ်ရောက်တော့ မမခင်ထားရီက ကျော်နန်းမောင် ကားရုံထဲ ကားသွင်းတာကိုစောင့်ရင်း ဧည့်ခန်းရှိဆက်တီတစ်လုံးပေါ်မှာ ထိုင်၍နေလေသည်။
တစ်အောင့်ခန့်ကြာတော့ ကျော်နန်းမောင်အိမ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး မမထားနဘေးမှာကပ်၍ ထိုင်ချလိုက်ကာ မမထားကိုယ်လုံးအိအိလေးကို သိမ်းကျုံးဖက်လိုက်ပါသည်။
“မောင် ”
မမထားက သူ့နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေးခေါ်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ မမ ”
“မမထား ပြောစရာရှိလို့ပါ ”
“ပြောလေ ဘာပြောဖို့ လဲ ”
“မမ ဒီသုံးလေးရက်နေပြီးရင် အောင်ပန်းသွားမလို့ ဟိုမှာ လချုပ်စာရင်း လက်ကျန်တွေ ရှင်းပေးရမယ် သစ်သီးအော်ဒါတွေ ပရဆေးတွေ မှာဖို့ လုပ်ရဦးမယ် အသွားအပြန် တစ်ပတ်ဆယ်ရက်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ် ”
“အော် ဒါကတော့ ကိုယ့်အလုပ်ရှိသေးတာ သွားရမှာပေါ့ မောင်လည်း ဖေဖေ့ အစုရှယ်ယာကိစ္စတွေ နာမည်လွှဲပြောင်းတာတို့ ဆီဆိုင်ပါမစ်ကျဖို့ နောက်ပြီး ပဲခူးအထွက်က အလုပ်ဆိုဒ်ထဲလည်းသွားပြီး မှာစရာရှိတာတွေ မှာရဦးမယ် အင်း အလုပ်တွေများလို့ ဘယ်ကစရမှန်းတောင်မသိဘူး ဟင်းဟင်း ”
“ဒီလိုပဲပေါ့ မောင်ရယ် မမလည်း ပြန်လာရင်မောင့်ကို ဝိုင်းကူပေးမှာပါ တော်သေးတာပေါ့ မောင်ရယ် မမက ဟိုကိုသွားမယ့်ကိစ္စ မောင်များ စိတ်ခုသွားမလားလို့ ကိုယ့်ဖာသာတွေးရင်း စိတ်သောကရောက်နေရတာ ”
“မမရယ် မောင်က ဒီလောက် အူတိုတဲ့အစားမျိုးမှ မဟုတ်တာကွယ် မမကို ချစ်တာကချစ်တာပဲ အလုပ်ဟာအလုပ် မောင်ဒီလိုပဲ ခံယူထားပါတယ် ”
မမခင်ထားရီတစ်ယောက် ခုမှပင် သက်ပြင်း ဟင်းကနဲ ချနိုင်ပါတော့သည်။ သဘောထားကြီးသော မောင်ဖြစ်သူကို အချစ်ပိုစွာဖြင့် သူမလက်ကလေးနှစ်ဖက်နှင့် ဆွဲယူပွေ့ဖက်ထားလိုက်ရင်း အနမ်းတွေ အပြတ်ပေးနေမိပါတော့သည်။
“မောင် ရယ် … မမ ချစ်လိုက်ရတာ မင်းတောင် တော်တော်လေး လူကြီးဆန်လာပြီပဲ မောင်လေးရယ် မမကသာ မင်းနဲ့တွေ့မိတိုင်း အချစ်ရေးမှာ ကလေးဆန်မိနေသလားလို့ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်တောင် ပြန်တွေးနေရတယ် ဟင်း ဟင်း ”
“မောင်ပြောသားပဲ မမရဲ့ အလုပ်ဟာအလုပ် အချစ်ဟာအချစ်ပါလို့ … အဟင်း ဟင်း ”
နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန်ပွေ့ဖက်၍ နမ်းစုပ်နေမိကြသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာနှစ်ခုက ပို၍ပင် ပူးပူးကပ်ကပ် တစ်သားတည်းလို ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။
ဧည့်ခန်းထဲမှာလည်းဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိတာမို့ ကျော်နန်းမောင် သူမဘလောက်စ်ကလေးကို လှန်၍ ဘရာစီယာကြိုးလေးဖြုတ်ကာ နို့အုံနှစ်ဖက်ကို နယ်ချင်တိုင်းနယ်ပြီး နို့ စို့ပေးနေတာကိုလည်း မမခင်ထားရီ တစ်ယောက် မတားဖြစ်တော့ပေ။ သူ့အလိုကိုသာ လိုက်လျောရင်း နို့စို့အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ထားသလို သူ့ခေါင်းကို အသာထွေးပွေ့ထားမိရာက ဖီလင်တွေ တရိပ်ရိပ်တက်လို့ လာရလေသည်။
ကျော်နန်းမောင်ကား သူမနို့အုံနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဖြင့် အားပါးတရဖျစ်နယ်လိုက် နို့သီးတွေကို တစ်လှည့်စီ စို့လိုက်နှင့် တစ်ယောက်တည်း အလုပ်များလျှက်ရှိလေသည်။
“မောင်ရယ် အခန်းထဲ သွားရအောင်ကွယ် ”
“ဟင့်အင်း ဒီမှာ ဘယ်သူမြင်တာမှတ်လို့ ”
“ဖိုးကဲ လေး သူ သိပ်ကဲ လွန်းတယ်ကွာ ”
မမထား ပြောမရဆိုမရသော ကောင်လေးတစ်ယောက်လို သူ့ကို ဒီအတိုင်းလွှတ်ပေးထားလိုက်ရတော့သည်။ ကျော်နန်းမောင် နို့စို့နေရာက နောက်တစ်ဆင့်တက်လာသည်။ မမထား အရှေ့ကကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူဘာလုပ်တော့ မယ်ဆိုတာကို ရိပ်မိလိုက်၍ မမထား ကပျာကယာ လက်ကလေးပြပြီး တားလိုက်မိသေးသည်။
“အိုးး မောင် … ”
ဆိုပြီး …
သူမစကားပင် မဆက်လိုက်ရပေ။
ကျော်နန်းမောင် သူမထမီအောက်နားစကလေးကို ပေါင်လယ်လောက်ကနေ အထက်သို့ လှန်တင်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ အတွင်းခံပင် ဝတ်မထားမိ၍ မမထား၏ ပေါင်ခွဆုံရှိ ခုံးမောက်ကြွကာ နေသော စောက်ပတ်ကြီးက ထမီအောက်ကနေ ဘွားကနဲပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။
ကျော်နန်းမောင် သူမစောက်ပတ်ရှိရာဆီကို မျက်နှာအပ်၍ အားပါးတရပင် နမ်းစုပ်ပစ်လိုက်ပါသည်။ နက်မှောင်ထူထပ်နေသည့် သူမ၏ စောက်ဖုတ်အမွေးအမြင်တွေကို လက်နှင့်သပ်တင်လိုက်ကာ စောက်စေ့ထိပ်ဖူးကလေးကို စုပ်၍ စုပ်၍ ပေးသည်။
အကွဲကြောင်းတလျှောက်ကို လျှာနှင့် ယက်သပ်တင် လိုက်ပြီး စောက်ခေါင်းကလေးထဲသို့ သူ့လျှာတစ်ခုလုံးသွင်း၍ မွှေနှောက်ကာ ဆွပေးနေသည်။
“အား အ မောင် မောင် အား ရက်စက်လိုက်တာကွယ် အ ကျွတ် ကျွတ် ယားတယ် ယားတယ် မောင်ရယ် အအိ အိ ”
မမထား ထွန့်လူးနေမိသည်။ ကျော်နန်းမောင်ခေါင်းမှဆံပင်တွေကို ဆုပ်ဆွဲ၍ ဖင်ကြီး ကြွကာကြွကာဖြင့် ကော့ပျံနေကာ သူမ၏စောက်ပတ်နှင့်ကျော်နန်းမောင်၏မျက်နှာကို ဇွတ်အတင်းပင် ဖိကပ်၍ ပွတ်ပေးနေမိသည်။ သူမစောက်ပတ်လည်း အတော်ပင် ရွ၍နေဟန်တူပေသည်။ သူမ၏ စောက်ခေါင်းကလေးထဲမှာလည်း စောက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံလို့ နေလေပြီ။
ကျော်နန်းမောင်လျှာကြီးကို ထိုးသွင်းထိုးထုတ်လုပ်၍ မပြတ်ဆွလေလေ သူမစောက်ပတ်မှ စောက်ရည်တွေက ပွက်ကနဲပွက်ကနဲ အံထွက်ကျလာရလေလေပဲ ဖြစ်သည်။
“တော်ပြီ မောင်ရာ မမ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး စောက်ပတ်တအား ရွလွန်းနေပြီ မောင်လိုးပေးတော့ ”
ဆိုပြီးသူမက ပြောလိုက်ရာ ကျော်နန်းမောင်က …
“မမ ကျွန်တော့်လီးကို စုပ်မပေး တော့ ဘူးလား ”
“စုပ်မယ်လေ ကဲ ထ ”
ကျော်နန်းမောင်သူ့ရှေ့မှာထရပ်ကာ ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်ပါသည်။ ပုဆိုးအောက်မှ သူ့လီးငပဲကြီးက ဖြောင်းကနဲကန်ထွက်လာပြီး မမထား၏ မျက်နှာနှင့်သွားရောက်ထိတွေ့မိသွားသည်။
မမထားက ကျော်နန်းမောင်၏လီးကြီးကို အသေအချာပင်ကိုင်၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်သွင်းကာစုပ်ပေးလိုက်သည်။ လီးကြီးက မာတောင်နေပြီဖြစ်၍ သူမပါးစပ်ထဲကို လီးတစ်ချောင်းလုံး ဝင်ဖို့ကိုတောင် မနည်းကြီး ကြိုးစားလိုက်ရ ပါသေးသည်။
“မောင့်လီးကြီး ကြီးလွန်းလိုက်တာ အရမ်းပဲ ”
မမထားလေသံက ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေဟန် အတိုင်းသားပေါ်လွင်လို့ နေပေသည်။ လီးကို မက်မက်စက်စက် စုပ်နမ်းလိုက် လီးတစ်ချောင်းလုံးကို သေသေချာချာဆုပ်ညှစ်ကိုင်တွယ်၍ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်လုပ်ရင်း လဒစ်ထိပ်ပြဲကြီးအား သားရေလှန်၍ဖြဲကာ လက်နှင့်ဂွင်းတိုက်သလို ဆောင့်ပေးနေသည်။ ဒစ်ပတ်လည်ကို လျှာထိုး၍ ကစားပေးသည်။
လီးကိုယ်ထည်ကြီး ဘေးမှ ထောင်ထနေလေသော အကြောချောင်းကြီးတွေကို လျှာနှင့်ယက်ကာဆွကာဖြင့် လီးတစ်ချောင်းလုံးကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် စုပ်လိုက်ယက်လိုက်လုပ်ပေးရင်း ဂွေးဥကြီးနှစ်လုံးကိုပါမချန် တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ဆွဲ၍နေသည်။
ကျော်နန်းမောင်ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း သူမတံတွေးရည်များဖြင့် ရွှဲစိုနေကာ နီရဲပြောင်လက်လျှက် ရှိချေပြီ။
လီးကြီး ဒုတ်ကနဲဒုတ်ကနဲ တုန်ခါလို့ လာသည်။
သူ၏သားကောင်ကို မွတ်သိပ်ခြင်းကြီးစွာ လိုက်လံရှာဖွေလျှက် ရှိသော တောကြီးမြွေဟောက်တစ်ကောင်လို လီးပါးပျဉ်းတွဲကြီးက လက်တစ်ဆုပ် တစ်ကိုင်စာပင် မကဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မာန်တဖီဖီနှင့် အစွမ်းကုန်ကြီးမား တောင့်တင်းလို့လာကာ မိုးကိုမျှော်နေသလိုကြီး ဖြစ်ကာ နေလေတော့၏။
“လိုးကြရအောင်နော် မ မ ”
ကျော်နန်းမောင်ကပြောလိုက်ပြီး မမထားကို နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာဆက်တီပေါ်မှာပင် နေရာချလိုက်ကာ အပေါ်စီးမှနေ၍ ပေါင်နှစ်လုံးထမ်းပြီး လှေကြီးထိုး လိုးဆောင့်ဖို့ ပြင်လိုက်လေသည်။
မမထားလည်း သူ့စိတ်ကြိုက်ဖြစ်အောင် သူမပေါင်တန်ကြီး နှစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဘေးကား၍ ဖြဲထုတ်လိုက်ရင်း ကျော်နန်းမောင်၏ လီးဝင်သာအောင် လမ်းဖွင့်ပေးသည့်အနေဖြင့် သူမစောက်ပတ်အဝကလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသေအချာပင် ဆွဲဖြဲပေးထားလိုက်လေသည်။
သူမ စောက်ပတ်အဝကလေးက ပွင့်အာလို့ သွားရသည်။
ကျော်နန်းမောင် သူ့လီးကိုစောက်ပတ်အဝမှာတေ့ပြီး အတွင်းသို့အရောက် ဆောင့်လိုးထည့်လိုက်ပေသည်။ စွိ ဗြွတ် ကနဲ အသံနှင့်အတူ လီးထိပ်ကြီးက စောက်ပတ်အတွင်းသားနံရံအဖုအထစ်တွေကိုဖြတ်ကျော်ပြီး သူမသားအိမ်ဝအထိတိုင် ဒိုးယိုပေါက်ကြီးထိုးဆောင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။
ကျော်နန်းမောင်၏ ဂွေးဥနှစ်လုံးကပါ သူမ၏ပေါင်ခွဆုံရှိ စောက်ပတ်မျက်နှာပြင်အောက်ဖက် ဖင်သားနှစ်ဖက်ကို ဘုတ်ကနဲ ဘောက်ကနဲ လာရောက်ရိုက်ဆောင့်မိသည်အထိပါပေ။
မမထား ရင်ဝထဲ စူးကနဲအောင့်ကနဲ ဖြစ်သွားမိပေမယ့် သူမအသံမထွက်မိအောင် မျက်နှာတစ်ခုလုံးရှုံ့မဲ့၍ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ အောင့်ခံနေတာကို တွေ့ရလေသည်။
ကျော်နန်းမောင်သူ့လီးကို ပြန်ဆွဲထုတ်သည်။ပြီးတော့ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့်ပင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဆောင့်သွင်းချလိုက်ပြန်သည်။
စောက်ရည်တွေကြောင့် ထင်ပါသည်။ လီးကြီးက သူမစောက်ပတ် အခေါင်းပေါက်ကလေးထဲကို အရင်အကြိမ်တွေတုန်းကနှင့် မတူအောင် ပိုပြီးအဝင်လွယ်နေသလို ထင်မှတ်ရပြီး အထဲကို လီးချောင်းအရင်းထိ ဆောင့်ဆောင့်၍ဝင်သွားသည်။
ကျော်နန်းမောင် သူ့လီးကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆောင့်ချလိုက်နှင့် လေးငါးဆယ်ကြိမ်မက တစ်ချက်ချင်း ထိထိမိမိကြီးလိုးဆောင့်ပေးလိုက်လေရာ လီဒစ်ထိပ်မှသည် လီးအရင်းဆုံးအထိ နင့်ကနဲ နင့်ကနဲနေအောင် ပြည့်ုပြည့်ဝဝကြီး လိုးဆောင့်ပေးလိုက်သော လီးချောင်းကြီး၏ အတွေ့အထိအရသာက ဖော်မပြနိုင်အောင် ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် မမထားခမျာ စကားကို တစ်ခွန်းတစ်ပါဒမျှပင်မပြောဆိုနိုင်ရှာဘဲ အောက်ကနေ တအိအိ တအင့်အင့်ဟူ၍သာ အံကြိတ်ညည်းညူသံပေးရင်း ဆိုဖာလက်ရမ်းနှစ်ဖက်ကို သူမလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ဖင်ကြီးကို ရက်ရက်ရောရော မြှောက်ပင့်ကော့ထိုး၍ ကျော်နန်းမောင်၏အလိုးကို စည်းစိမ်အပြည့်ယူကာ ခံစားနေမိလေတော့၏။
“ဗြွတ် ဘွတ် ဇွိ ဇွပ် ဖွတ် … ဗွပ် ဘုတ် ဇွိ ပြွတ် ဖွပ်… ဗြွတ် ဘုတ် … ဗလပ် ဘုတ် ဇွပ် ဗွပ် ”
“အိ အိ အ အမေ့ … မောင် အ … မောင် ဟင်း … ဟင်း ”
လိုးသံ ဆောင့်သံ မာန်သွင်းသံ ညည်းညူသံတွေက ဧည့်ခန်းကလေးထဲမှာမြိုင်ဆိုင်စည်ပင်လို့နေသည်။ ကျော်နန်းမောင်၏ ဆောင့်ချက်များကလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့်မြိုင်လာသွက်လာပြီး သူမ၏စောက်ပတ် တစ်ခုလုံးကို ထောင်းလမောင်းကြေအောင်ပင် မွှေနှောက်ကာ ဆောင့်၍ဆောင့်၍ အဆက်မပြတ်ကြီး လိုးပေးနေပေသည်။
“ကောင်းလား မမ ကျွန်တော် လိုးပေးတာ ”
“ကောင်း တယ် ကောင်းလွန်းလို့ ငြိမ်ခံ နေတာပေါ့ မောင်ရယ် မောင့်လီးကြီး ခုလို လိုးပေးတာ … မမဘဝမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသေးတဲ့ အရသာကို ချက်ချင်းကြီး ခံစားလိုက်ရသလိုပဲ … ဆောင့် ဆောင့် မောင် အားနဲ့သာ ဆောင့် မမ နာလို့ အော်ရင်တောင် မရပ်နဲ့တော့ ”
“မမစောက်ဖုတ်က တအားလိုးလို့ ကောင်းတယ် မမရယ် မမလက်နဲ့ နည်းနည်း ဖြဲထားပေးဦးနော် ”
“အင်းပါမောင် ရယ် မင်းစိတ်ကြိုက် သဘောရှိလိုးစမ်းပါ မမဖြဲထားပေးမယ် ကဲ ကဲ အားရပါးရ သာဆောင့် မောင်လေး ”
ကျော်နန်းမောင်လည်း လုံးဝသက်ညှာခြင်း မရှိတော့ပြီ။ မမထားက စောက်ပတ်ဖြဲထားပေးသလို သူ့လီးကြီးကလည်း တဖြောင်းဖြောင်းတဖွပ်ဖွပ် အဝင်အထွက်ပြု၍ အချက်လေးဆယ်ငါးဆယ်မက နာရီပိုင်းမျှပင် ကြာမြင့်အောင်မပြီးနိုင်မစီးနိုင် လိုးပေးလျှက်ရှိချေသည်။
မမထား သူ့လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကြီးဆုပ်ကိုင်လာပြီး သူမခါးကလေးကိုကော့မြှောက်၍ ထိုးပေးလာသည်။
“မောင်လေး ဆောင့်ဆောင့် မြန်မြန် လိုးပေး မမ ပြီးတော့မယ် အ အား မြန်မြန် အားနဲ့သာ ဆောင့် အ အား ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် အိ အီး အင်း ဟင်း ဟင်း ”
“မမ ကော့ပေး အား ကောင်းတယ် မမရယ် နာရင် နည်းနည်း အောင့်ထားနော် မမ ကျွန် ကျွန်တော် လည်း ပြီးတော့ မှာ အား … အား ဟား ”
“ဗြိ ဇွပ် ဘုတ် ဖွတ် … ဘွပ် ဗလပ် … ဘုတ် ဘုတ် ဖွပ် … ဘုတ် ဖတ် ဇွပ် … ”
နောက်ဆုံး အပြီးသတ်လိုးသည့်အနေနှင့် ရှိသမျှလက်ကျန်အားအင်တွေ အကုန်သုံးပြီး အချက်ပေါင်းများစွာ လိုးဆောင့်ချလိုက်ရင်း ကျော်နန်းမောင်သုက်ရည်များ သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲကို တဗြစ်ဗြစ်ပန်းထွက် သွားခဲ့သလို မမထားလည်း ဖင်သားကြီးများကော့တွန့်၍ ခြေလက်တွေ ကွေးကောက်ကာ ကော့ပျံလူးကြွ၍ လာရလျှက် သူမစောက်ရည်များကို တဖြစ်ဖြစ်နှင့် သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲကနေ အဆက်မပြတ်ပင် ဖျစ်ညှစ်ပန်းလွှတ် လိုက်ရလေတော့၏။
နှစ်ယောက်သား ခုမှပင် မုန်တိုင်းစဲသလို ငြိမ်ကျသွားရပေသည်။
မေမေ ဒေါ်နန်းကေသီအလစ်မှာ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ပင် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် အချစ်စခန်းဖွင့်ခဲ့ကြပြီး ဒေါ်နန်းကေသီကိုယ်တိုင်မှာလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ တစ်ဘဝတာ လက်တွဲဖြုတ်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ ဒီသမီးနှင့် ဒီသားနှစ်ယောက်ကိုသာ အားကိုးအားထားပြုလျှက် အေးအေးလူလူနေထိုင်လာခဲ့ကာ တစ်နေ့မှာ နှစ်ယောက်စလုံးကိုခေါ်ပြီး ထူးဆန်းသောစကားကို ဆိုလာသည်။
“သမီးမိထားနဲ့ သား မေမေခုပြောမယ့် စကားကိုသေချာနားထောင်နော် ”
“ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ မေမေ ”
“သားနဲ့ သမီးတို့ နှစ်ယောက် ခုလို သင့်သင့်မြတ်မြတ်နေကြတာ မေမေတွေ့ရတော့ စိတ်ထဲမှာအရမ်းကိုကြည်နူးဝမ်းမြောက်မိတယ် တကယ်ပြောတာ နော် ”
“ဟုတ်ကဲ့ မေမေ ”
နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူပင် ခေါင်းညိတ်၍ သူမစကားဆက်အလာကိုနားစွင့်ရင်း ရင်တွေ တထိတ်ထိတ်ခုန်နေကြသည်။
“သားတို့နှစ်ယောက်ဟာ တကယ်တော့ မောင်နှမအရင်းအခြာတွေ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းကွဲမောင်နှမတွေ တစ်ဝမ်းတောင် မက နှစ်ဝမ်းလောက်ကွဲကြတာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးလည်း အသိပဲနော် ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေ ဒါပေမယ့် သမီးတို့က တကယ့်မောင်နှမ အရင်းတွေလို ဟို … … ”
ဒေါ်ကေသီ လက်ကာပြလိုက်ပြီး …
“ဟိုး သမီး မိထား မေမေ့ စကားမဆုံးသေးဘူး နားထောင်ပါဦး ခု သမီးတို့အခြေအနေ အပြင်က တစိမ်းလူတွေ မသိနိုင်ပေမယ့် မေမေက ငယ်ရာကကြီးလာတာဆိုတော့ အင်း…ဘယ်လိုပြော ရမလဲ … အင်းလေ သိတယ်လို့ပဲ ဆိုပါတော့ သားနဲ့ သမီး ချစ်ကြတယ် အရမ်းကို ချစ်ကြတယ် မောင်နှမ ဆိုတာထက် … ၅၂၈ အချစ်ထက် ပိုတောင်နေခဲ့ကြပြီ ကဲ မေမေပြောတာ ဟုတ်သလား မဟုတ်ဘူးလား ဘယ်လိုသဘောရလဲ ပြောစမ်း ”
ခင်ထားရီ … ကျော်နန်းမောင်ဆီလှည့်ကြည့်၍ ကျော်နန်းမောင်ကလည်း သူ့ကိုပြန်ကြည့်နေကာ နှစ်ယောက်သား အိုးတိုးအန်းတန်းဖြစ်ကာ နေကြသည်။
ခင်ထားရီက ခေါင်းကိုသွက်သွက်ပင် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး …
“မေမေ ပြောတာမှန်ပါတယ် မေမေ ”
“အေး ဒီတော့ ရှင်းရှင်းပြောရ ရင် သားနဲ့သမီးကို မေမေကိုယ်တိုင် သဘောတူတယ် တစ်သက်လုံးဘယ်တော့မှ မခွဲဘဲ အတူနေကြပါ မေမေ့ နောက်ကွယ်မှာချည့် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ကမြင်းကြောထမနေကြနဲ့ တစ်ခန်းထဲအတူအိပ်နိုင်တယ် လက်မထပ်ချင်လည်း စာချုပ်စာတမ်းကလေးဘာလေးလုပ်ထားလိုက် ပြီးတော့ မေမေနဲ့ ဖေဖေရဲ့ပိုင်ဆိုင်သမျှ တိုက်တွေခြံတွေ လက်ရှိအလုပ်အကိုင် စည်းစိမ်တွေ မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထဲကို မေမေ အသေအချာ လွှဲအပ်ထားလိုက်ချင်တယ် ကဲ ”
“မေမေ ”
သူတို့ နှစ်ယောက်ထံမှ ဆို့နင့်သော မေမေ ဟုခေါ်သံ ပြိုင်တူပင် ထွက်ပေါ်လာရလေသည်။ နှစ်ယောက်သား ဝမ်းသာလုံးဆို့လျှက် စကားပင် ဟဟမပြောနိုင်ကြတော့ချေ။
မေမေ့ရှေ့မှောက်မှာ နှစ်ယောက်သားကြမ်းပြင်မှာ ပဆစ်ဒူူးတုပ် ထိုင်လိုက်ကြရင်း စုံဆယ်ဖြာလက်မှာမိုး၍ ရှိခိုးကန်တော့လိုက်ကြလေ၏။
“သမီး တို့ နှစ်ယောက် ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မေမေ ”
“မေမေ သားကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပါမေမေ ရာ ”
ကျော်နန်းမောင် မျက်ရည်တစ်စက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပေါက်ကနဲ ကြွေသက်ကျဆင်းလာရလေသည်။ မမထားကိုယ်တိုင်မှာလည်း မေမေ့မေတ္တာကိုတွေးစဉ်းစားရင်း တစိမ့်စိမ့်ကြည်နူးဝမ်းမြောက်မှုနှင့်အတူ ဖြေမဆည်နိုင်အောင် မျက်ရည်လည်ရွှဲဖြစ်ကာနေချေပြီ။
နောက်ထပ်သုံးရက်လောက် လောကနိဗ္ဗာန်မှာ နှစ်ဦးသားအတူတကွ ပျော်ပျော်ကြီး စံစားနေမိကြသည်။ မေမေကိုယ်တိုင်ရဲ့ခွင့်ပြုချက်နှင့် သူတို့အိပ်ခန်းကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် မေမေနှင့်အတူ ဘုရားအတူတက်ကာ ဆုတောင်းဝတ်ပြုပြီး အပြန်လမ်းမှစ၍ အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ နှစ်ယောက်အိပ်ခန်းဆီ ရောက်သည်အထိ တစ်ယောက်မျက်နှာကိုတစ်ယောက်တစိမ့်စိမ့်ကြည့်၍ တသိမ့်သိမ့်ခုန်လျှက်ရှိသော ရင်ခုန်သံလှိုင်းများက အိပ်ခန်းထဲသို့ အရောက်မှာ မီးပြင်းတောင်ကြီးတစ်ခု တမုဟုတ်ချင်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်အားကောင်းစွာ ပေါက်ကွဲထွက်သည့်အလား အစွမ်းကုန်ပင် ပွင့်အံဖောက်ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်ကြပါသည်။
နေ့တိုင်း ညတိုင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
နောက် ငါးရက်လောက်ကြာတော့ …
ကျော်နန်းမောင်ရော မမခင်ထားရီပါ ကိုယ်စီအလုပ်ကိစ္စတွေ ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ ကျော်နန်းမောင် ပဲခူးကို ဆီဆိုင်လုပ်ငန်းအတွက် ခရီးထွက်ရသလို ခင်ထားရီလည်း အောင်ပန်းရှိ ပွဲရုံမှ ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် ကားလက်မှတ်အမြန်ဝယ်ယူလိုက်ပြီး သူမကိုယ်ပိုင်ပွဲရုံရှိရာ အောင်ပန်းမြို့သို့ ထွက်ခွါလာခဲ့ရလေသည်။
ပွဲရုံရောက်တော့ ဂေါ်ရခါးအမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်သော နာရယန်းခေါ် ဦးမြိုင်က သူမကိုဆီးကြိုကာ အလုပ်အကြောင်းများပြောဆိုနေကြသည်။
သူက ကိုကိုဇော့်မိဘများရှိစဉ်ကတည်းက အားကိုးရသော လက်ထောက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အောက်ခြေမှတက်လာသူမို့ လုပ်ငန်းကိုင်ငန်းအားလုံးကို ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း တစ်ခုလို ကျွမ်းကျင်နေသူလည်းဖြစ်ပေသည်။
ဒါကြောင့်ပင် မန်နေဂျာအဖြစ် အစစအရာရာလွှဲအပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“စားစရာတစ်ခုခု လုပ်ပေးရမလား မမလေး ”
“နေနေ ဦးမြိုင် ကျွန်မ အိမ်ပြန် ရေမိုးချိုးပြီးမှ ဒီပြန်လာခဲ့တော့ မယ် ကျွန်မကိုသာ ကားနဲ့လိုက်ပို့ပေး”
“ကောင်းပါပြီ ပြန်လာဖြစ်အောင် လာပါ မမလေး ”
“စိတ်ချပါ ရှင် အလုပ်တွေလည်း လုပ်စရာအများကြီးကျန်နေသေးတယ်လေ ”
ခင်ထားရီကပြောပြီး ဦးမြိုင်စီစဉ်ပေးသောကားနှင့်ပင် သူ့ယောက်ျားရှိစဉ်က နေထိုင်ခဲ့ရာအိမ်ဆီသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပါသည်။
“ဟော မလေး ပြန်လာပြီ ”
အိမ်ဖော်မကြီးဒေါ်ခမ်းအိမ်က ဝမ်သာအားရဆီးကြိုသည်။ ဒီအိမ်မှာ သူ့ယောက်ျားကိုကိုဇော်ရော သူ့မိဘနှစ်ပါးပါ ခေါင်းချသွားခဲ့ကြသည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး သူမလက်ပေါ်မှာကွယ်လွန်သွားကြပေမယ့် လင်ဖြစ်သူကတော့ သူ့စားရိတ်နှင့်သူ လမ်းပေါ်မှာပဲ အသက်ပျောက်ခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ သူ့မှာ အဒေါ်အပျိုကြီး ဒေါ်စောယုနွယ် ခေါ် ဒေါ်ဒေါ်စောတစ်ယောက်ရယ် ညီမငယ်နှစ်ယောက်ရယ်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ ညီမနှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်ပင် အိမ်ထောင်ရက်သားကျခဲ့ကြပြီး အိမ်ခွဲသွားကြပြီဖြစ်သည်။
ဒေါ်ဒေါ်စောနှင့် အိမ်ဖော်မကြီးဒေါ်ခမ်းအိမ်တို့နှစ်ယောက်သာ သူမအထောက်အပံ့နှင့် သည်အိမ်မှာ နေထိုင်လျှက်ရှိကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုကိုဇော့်ညီမအငယ် စောနန်းရီတစ်ယောက် ပေါက်ချလာတတ်ပြီး သူမယောက်ျားဆေးသမားအတွက် ဆေးဖိုးဝါးခငွေလေး နည်းနည်းပါးပါး လာရောက် အကူအညီတောင်းခံ တာမျိုးလည်းရှိသည်။
သူမမှာ စိတ်ကောင်းရှိသူဖြစ်ပေမယ့် အိမ်ထောင်ရေး ကံမကောင်းရှာဘဲ လင်ဆိုးမယားတဖားဖား ဆိုသလိုဖြစ်နေ၍ ခင်ထားရီအသနားပိုမိသည်။ ခင်ထားရီကို သူ့အကိုလေးရဲ့မယားအဖြစ်သာမက မမလေးဆိုပြီး အစ်မအရင်းတစ်ယောက်လို ခင်မင်ရှာသူလေးဖြစ်သည်။
သူတို့မောင်နှမ လေးယောက် ရှိသည့်အနက် အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးဖြစ်သည့် ကိုဝင်းမောင်ဆိုသူမှာ ဆေးမှုနှင့်ထောင်ကျရာက ထောင်ထဲမှာပင် အသက်ဆုံးခဲ့သူဖြစ်သည်။
အလတ်မ ခမ်းဝါကတော့ ကျောက်သူဋ္ဌေးတစ်ယောက်နှင့်အကြောင်းပါတာမို့ ကောင်းစားနေပြီဖြစ်သည်။
ခင်ထားရီ ဒေါ်ဒေါ်စောကို ဖက်လှဲတကင်းနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အိမ်တွင်းရေးကိစ္စတွေကို ရင်ဖွင့်ပြောဆိုနေကြပြီး အတန်ကြာတော့ ရေချိုးဦးမည်ဆိုပြီး စကားစဖြတ်ကာ ရေချိုးခန်းဆီထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ရေမိုးချိုးထမင်းစားပြီးချိန်မှာ ကားပြန်ရောက်လာပြီး ဦးမြိုင်လည်းလိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မမစော ”
ဆိုပြီး ဒေါ်စောကို နှုတ်ဆက်၍ စကားပြောဆိုနေကြကာ အိမ်မှာ ခဏနေပြီးမှ ပွဲရုံသို့ ကားနှင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ပွဲရုံကိုရောက်တော့ အလုပ်ကြွေးကျန်ရှိသည်များကို စီမံညွှန်ကြားပြီး ရန်ကုန်ရှိကုန်စိမ်းပွဲရုံများကို ဖုန်းဆက်တန်ဆက် ပစ္စည်းရောက်မရောက်မေးမြန်းစုံစမ်းပြီး လိုအပ်သည်များကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန် ဦးမြိုင်ကိုပင်လွှဲအပ်ပေးလိုက်သည်။
အလုပ်သမားတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ လုပ်ခငွေရှင်းတမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေရင်းက ခင်ထားရီ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပြီး ဦးမြိုင်ဖက်ကိုလှည့်ကာ …
“ဒါနဲ့ ဦးမြိုင် ကံထူးတစ်ယောက်မမြင်ပါလား ဘာခိုင်းထားသေးလဲ ”
ဆိုပြီး မေးလိုက်တော့
“အော် ရှိပါတယ် မလေးရဲ့ ခုနလေးတင်ပဲ ကားဝင်းထဲကို ဂေါ်ဖီကားရောက်မရောက်ကြည့်ခိုင်းလိုက်တာ နောက်တစ်နာရီလောက်ဆို သူ ပြန်ရောက်လာမှာပါ ”
“သူရောက်လာရင် ကျွန်မခိုင်းစရာရှိလို့ လို့ ပြောပေးပါ ဦးမြိုင် ”
ဆိုပြီး
“ဟုတ်ကဲ့ လွှတ်လိုက်ပါ့မယ် မလေး … စိတိချပါ ”
ဦးမြိုင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ခရီးပန်းလာလို့ ခဏနားချင်ပြီ ဦးမြိုင်ရေ ”
သူမက ဦးမြိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တော့ ဦးမြိုင်တစ်ယောက် သူမဖက်ကို လှည့်ကြည့်လာပြီး ခေါင်းကို အသာအယာညိတ်၍ …
“နားချင်နားလေ မလေး အပေါ်မှာ အခန်းသေချာ ပြင်ပေးထားပါတယ် မနန်းနဲ့ ဇမ်နူးတို့နှစ်ယောက်ကို မနေ့ကတည်းက ကျွန်တော်ရှင်းခိုင်း ထားလိုက်တာပါ ကျွန်တော် အလုပ်သိမ်းခိုင်းလိုက်တော့မယ်နော် မလေး ”
“ဟုတ်ကဲ့ နေလည်း တော်တော်စောင်းနေပြီ သူတို့ကို အလုပ်သိမ်းပြီး မနက်စောစောသာ ပြန်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပါ ဦးမြိုင် ”
“ကောင်းပါပြီ မလေး ”
သူမအရှေ့မှနေ၍ လှည့်ထွက်သွားသော ဦးမြိုင်၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နောက်ကျောပြင်ကို ကြည့်၍ ခင်ထားရီ တစ်စုံတစ်ရာအတွေးပေါက်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ကြိတ်ပြုံးလိုက်မိပေသည်။
သူမ ပွဲရုံအပေါ်ဖက်ရှိ သူမ နားနေစတည်းချရာအခန်းဆီ တက်လာခဲ့သည်။ အထပ်ခိုးပုံမျိုး ဆောက်လုပ် ထားသော်လည်း တော်တော်လေးတော့ ကျယ်ဝန်းသည်။ လူ လေးငါးယောက်စာမက အေးအေးလူလူ နားနေနိုင်သလို ညဖက်တွင်လည်း လုံခြုံစိတ်ချစွာဖြင့် အိပ်စက်နိုင်သည်။
ခင်ထားရီ တချို့နေ့တွေမှာဆို အိမ်မပြန်ဖြစ်ဘဲ ပွဲရုံမှာပဲ အလုပ်ကိစ္စအကြောင်းပြုပြီး အိပ်စက်လိုက်တာမျိုးလည်း ရှိပါသည်။
အပေါ်ထပ်ရောက်တော့ အခန်းတံခါးစေ့လိုက်ပြီး အပေါ်အကျီၤနှင့် အတွင်းခံဘရာစီယာလေးကိုပါ ချွတ်ကာ ထမီကို ရင်လျားဝတ်ဆင်၍ အိပ်စက်ရန် အသင့် ခင်းကျင်းပြင်ဆင်ထားသော ကုတင်တစ်လုံးအထက်ရှိ ဂွမ်းကပ်မွေ့ယာပေါ်သို့ တစ်ကိုယ်လုံးပစ်ချကာ အနားယူမှေးစက်နေလိုက်ပါသည်။
ပင်ပန်းလွန်း၍ သူမမှေးကနဲ ဖြစ်သွားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ အခန်းတံခါး ကျွီကနဲ တွန်းဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရ၍ ခင်ထားရီ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူမ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဦးမြိုင်ဖြစ်နေသည်။
အလုပ်သိမ်းပြီး တက်လာခဲ့၍လားမသိ။ ဦးမြိုင်၏အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းလျှက်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးသံတရွှဲရွှဲနှင့်ဖြစ်နေပြီး အသားညိုညိုမောင်းမောင်း ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားနှင့် သန်စွမ်းနက်မှောင်သည့် ခန္ဓာကိုယ်အမွှေးအမြှင်များကြောင့် အသက်ကြီးသော်လည်း ပျက်စီးခြင်းမရှိသေးဘဲ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေပေသေးသည်။
ဦးမြိုင်က သူ့လက်အတွင်းမှာ ဆွဲလာခဲ့သော စားစရာပါဆယ်ထုပ်ကို နဘေးရှိခုံပုကလေးပေါ်တင်ပြီး ဒေါ်ခင်ထားရီဘေးမှာ ဝင်ရောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဒေါ်ခင်ထားရီ၏လက်နှစ်ဖက်က သူ့ဆီကိုငုံ့ကိုင်းလာသော ဦးမြိုင်၏ချွေးများရွှဲနစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဆီးကြိုပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား နှုတ်ခမ်းချင်းဖိကပ်၍ အတန်ကြာအောင်ပင် နမ်းစုပ်နေလိုက်ကြသည်။
“ဦး မြိုင် ”
“ဘာလဲ မလေး ”
“မတွေ့ရတာကြာ ပြီ ဦးမြိုင်ရယ် ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
“ဦးမြိုင်လည်း မလေးကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ လူရှေ့မှာ ဟန်လုပ်နေရတာ ဒီမှာဖြင့် တင်း လို့ နေပြီ ”
“ဟင် ဘယ်မှာလဲ ပြ စမ်းပါ ဦးမြိုင်ရဲ့ အဟင်း ဟင်း ”
ဦးမြိုင် သူ့ပုဆိုးကိုချွတ်ချလိုက်သည်။
ပုဆိုးအောက်မှနေ၍ ဦးမြိုင်၏လီးက တန်းလန်းကြီးပင် ထွက်ပေါ်လို့ လာချေသည်။
ကျော်နန်းမောင်၏လီးအရွယ်အစားနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင်ရှိမည့် ဦးမြိုင်၏လီးမှာ အလျားရှည်လမျောကြီးဖြစ်၍ ခင်ထားရီတွေ့ဖူးသမျှ လီးတွေထဲမှာ အရှည်ဆုံးလီးလို့တောင် ပြောရပေလိမ့်မည်။ လီးတကယ်ကြီးတာက ကျော်နန်းမောင်ဖြစ်သလို လီးအလျားရှည်သည့် နေရာတွင်မတော့ ဦးမြိုင်က ထိပ်တန်းဖြစ်ပြီး ကျော်နန်းမောင်၏ လီးထက် တစ်လက်မခွဲလောက် ပိုသာသည်ဟု ဆိုလိုရင်းဖြစ်သည်။
ခင်ထားရီ ကျော်နန်းမောင်ကို မချစ်လို့ မဟုတ်ပေ။ လုပ်ငန်းသဘောသဘာဝအရ လင်ယောက်ျားဖြစ်သူ သေဆုံးပြီးချိန်မှာ ဦးမြိုင်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရင့်သူတစ်ယောက်ကို လက်မလွတ်စတမ်း ထိန်းထားနိုင်ဖို့ရာ ဤနည်းလမ်းမှလွဲ၍ သူမအနေဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းတစ်ခုကို မမြင်မိပါချေ။ နောက်မှသာ နောင်ခါလာ နောင်ခါဈေးဆိုသလို မီးစင်ကြည့်ကပြီး တစ်နည်းနည်းနှင့် သူ့ကို ပြန်လည် ပ’ထုတ်ရမည်သာဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်မှာတော့ သူမလို အသွေးနှင့်အသားနှင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ရာဂအားပြင်းပြထက်သန်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် မိန်းမသားတစ်ယောက်အတွက် ဦးမြိုင်လို အကြမ်းပတမ်းခံပြီး ထုသားပေသားကျသည့် သန်သန်မာမာ ယောက်ျားသားကြီးတစ်ယောက်က များစွာအသုံးကျလျှက် ရှိနေပါသေးသည်။
ခင်ထားရီမှာ လင်တော်မောင်ကဇော်သမား ကိုကိုဇော်နှင့်ညားပြီးကတည်းက သူမ၏ ဘဝတစ်ဆစ်ချိုးမှာ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
လင်ဖြစ်သူကို ဘယ်လိုမှသည်းညည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူ့ကိုတုဖက်ပြိုင်၍ တစ်ဖက်က စီးပွါးရေးကို မဖြစ်မနေ ပြန်လည် ရုန်းကန် တည်ဆောက်ခဲ့သလို လိင်မှုကိစ္စအရာတွင်လည်း လင်ကိုအရွဲ့တိုက်သောအားဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲက သူမနှင့် ပလဲနံပသင့်သူကို ရှာကြံရွေးချယ်၍ အသွေးအသားလိုအင်ဆန္ဒ ဖြည့်ဆည်းဖို့သက်သက် အသုံးချမိခဲ့သည်။
ယခုအချိန်မှာ သူမအနေနှင့် ယခင်ကကျူးလွန်ခဲ့မိသည့် အမှားအပြစ်နှင့် ထင်ကျန်နေခဲ့သည့် ပုံရိပ်ဟောင်းတို့ကို ပြန်လည်အဖတ်ဆည် ပြင်ဆင်နိုင်ဖို့ရာ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ လိုပေဦးမည်ဟူ၍ ခင်ထားရီ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် တွေးနေမိပေသည်။
သူမကျင်လည်ရာ ဒီဒေသမို့သာ တော်သေးသည်။ ကျော်နန်းမောင် ကိုတော့ ဒီအဖြစ်သနစ်တွေ လုံးဝကို မကြားသိစေလိုပေ။ ဤသည်ကား သူမစိတ်ရင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ခင်ထားရီ ဦးမြိုင်၏ လီးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်ပင် ကိုင်တွယ်ပေးနေသည်။ လီးတွဲတွဲကြီးမှာ သူမ၏လက်ဆိပ် ကြောင့်ပင် တဖြည်းဖြည်းတောင်မတ်ထကြွလာပြီး အရှေ့သို့ မားမားမတ်မတ်ထိုးထွက်လာကာ အလျားပါ ရှည်ဆန့် ထွက်လာခဲ့ရလေသည်။ လီးတစ်ချောင်းလုံးကို နို့အေးချောင်းကြီးစုပ်သလိုစုပ်ပေးသည်။ သူ့ဂွေးဥနှစ်လုံးကိုလည်း ပြွတ်ကနဲပြွတ်ကနဲမြည်အောင် အားပါးတရ အာငွေ့လေးပေးကာ စုပ်ဆွဲ၍ လီးကိုလက်ဖြင့်ဂွင်းရိုက်လိုက် လျှာကလေးကို ထိုးထိုးယက်ပေးလိုက်လုပ်နေလိုက်ပါသည်။
ဦးမြိုင်၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးနံတွေနံစော်နေပေမယ့် သူမအနေနှင့် ဒါကိုပင် တပ်မက်ခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်နေမိလေသည်။
ဦးမြိုင်၏လက်များကလည်း သူမ၏ရင်လျားထားသောထမီကို ဖြေချလိုက်ပြီဖြစ်၍ သူမနို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ မဖုံးနိုင်မဖိနိုင်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရပြီး ဦးမြိုင်က စားနေကျကြောင်ဖားကြီးပီပီ နို့ကိုစို့လိုက် နို့သီးအခဲလေးနှစ်ခုကို ဖျစ်လှိမ့်ချေကာ ပါးစပ်နှင့်စုပ်လိုက်လုပ်ရင်း ထမီအောက်မှနေ၍ သူမပေါင်ခွဆုံဆီကို လက်လျှိုနှိုက်ကာ ကစား ပေးနေပြန်ရာ ခင်ထားရီ စိတ်မရှည်နိုင်စွာဖြင့် သူမထမီကို ကိုယ်တိုင်ပင်ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပြဲပြဲကားကား လုပ်ပေးလိုက်ရာက …
“ကဲ ဦးမြိုင်ရယ် လုပ်မယ်ဆိုလည်း ကျွန်မကို အချိန်မဆွဲဘဲ လုပ်ပေးတော့ လိုးရင်လိုး မလိုးချင်သေးရင် စောက်ပတ်မှုတ်ပေးစမ်းပါ ”
“မလေး ဘာကိုဖြစ်စေချင်လဲ ပြောပါ ”
“စောက်ပတ်ယက်ပေးဦးမြိုင် ပြီးမှလိုး သိပ်တော့မကြာစေနဲ့တော့ နော် ”
“ကောင်းပြီ မလေး ပေါင်ဖြဲထားလိုက်ပါ ”
ဦးမြိုင်က ဒီတစ်ခုတော့ ကောင်းသည်။ ခင်ထားရီကို အပိုင်လိုးနိုင်သည်ဆိုပြီးတော့လည်း အခွင့်အရေးကို လိုအပ်သည်ထက်ပိုယူခြင်းမရှိဘဲ အနိုင်အထက်လုပ်တတ်သူလည်း မဟုတ်ပါချေ။ အရာရာကို သူမသဘော အတိုင်းသာ ဖြစ်စေပြီး အလုပ်ရှင်ဆိုပြီး တစ်ဖက်က ရိုသေလေးစားမှုလည်း ရှိနေပေသေးသည်။
ပြီးတော့ နှုတ်လည်းလုံသည်။ ပိပိရိရိ ရှိသည်။
သစ္စာရှိသော ကျေးကျွန်တစ်ယောက် ပီသလွန်းသူပဲ ဖြစ်သည်။
ဒါတွေကြောင့်လည်း ခင်ထားရီ သူ့ကို လိုအပ်သည်ထက်ပို၍ အခွင့်အရေးပေးခဲ့မိသည်။ ဘယ်သူတစ်ဦး တစ်ယောက်နှင့်မှ မဆုံဖြစ်ရင်တောင်မှ သူ့ကို ဒီပွဲရုံအပေါ်ထပ်ဆီ မဖြစ်မနေခေါ်တွေ့ပြီး တစ်ချီဖြစ်ဖြစ် ကာမဆက်ဆံခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူ့လိုဘကိုဖြည့်ဆည်းပေး၍ ကိုယ့်ဖက်ကလည်း လိုအပ်တာမှန်သမျှ အပြည့်အဝ ပြန်ရခဲ့သည်ချည့်ပင်။
နောက် သူ့အကျင့်တစ်ခုက သူ့မမလေး ခင်ထားရီတစ်ယောက်မှလွဲ၍ ဘယ်မိန်းမကိုမှလည်း လက်ဖျားနှင့်တောင်တို့သူ မဟုတ်ချေ။ ခင်ထားရီ သေဆိုသေ ရှင်ဆိုရှင် ထားရာနေ ခိုင်းတာလုပ်သည်။ စောက်ပတ်ယက်ဆို ယက်မည်။ လိုးဟေ့ ဆို လိုးမည်။ သူမမျက်နှာ မသာယာသည့်နေ့မျိုးဆိုလျှင် ကာမဆက်ဆံဖို့မပြောနှင့် မျက်လုံးချင်းပင် ဆိုင်၍ကြည့်မည့်သူလည်း မဟုတ်ပါချေ။
အလိုက်သိလွန်းသူပီပီ ခင်ထားရီ ခွင့်ပြုပြီ ဆိုသည်နှင့် သူမအရှေ့မှာထိုင်ရင်း သူမ၏ဖြဲကားပေးထားသော ပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှာ ဝင်ထိုင်၍ ပေါင်ခွကြားကို မျက်နှာအပ်ပြီး စောက်ပတ်ကို ကုန်းယက်ပေးနေပေသည်။ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းအတိုင်း ဒေါင်လိုက်လျှာနှင့်ယက်သပ်၍ စောက်စေ့ကို မထိတထိကလိပေးသည်။ စောက်ခေါင်းထဲကို လျှာတစ်ခုလုံး ထိုးသွင်း၍ လိုက်လံမွှေနှောက် ဆွကစားပေးသည်။ သူ့လက်ချောင်းများနှင့် လည်း စောက်ခေါင်းထဲကို ထိုးနှိုက်ကာ ဆောင့်သွင်းပေးသည်။
ခင်ထားရီ၏ ဝတ်လစ်စားလစ် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခုလုံး ထွန့်လူးကော့ပျံကာ ကြွတက်လာရပြီး နှုတ်မှလည်း တအိုးအိုးတအင့်အင့် မြည်တမ်းညည်းညူ၍ သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲမှ စောက်ရည်များက အပြင်ဖက်ကို တသွင်သွင်ကျဆင်းလာခဲ့ရလေသည်။ ဦးမြိုင်က ဘာဂျာအလွန်ကောင်းသူမို့ သုူ့အပြုအစု အယုအယ အောက်မှာ ခင်ထားရီတစ်ချီပြီးသွားရသည်။
အမြဲတမ်းလည်း ဒီလိုပြီးအောင် မှုတ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသူ ပဲဖြစ်သည်။
“ကံဲ တော်ပြီ ဦးမြိုင်ရေ ခု စပြီး လိုးပေတော့ ရှင့်လီးကြီးကို ကျွန်မလိုချင်လှပြီ”
ဦးမြိုင်တစ်ယောက် သူမစောက်ပတ်ကို ကုန်း၍နမ်းစုပ်ယက်ဆွပေးနေရာက ထလိုက်ပြီး ခင်ထားရီကို ပက်လက်လဲလျောင်းစေလျှက် ပေါင်နှစ်ဖက်ဖြဲကားခိုင်းလိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးကို သူမပေါင်ခွဆုံရှိ စောက်ပတ်အခေါင်းပေါက်ကလေးထဲသို့ တည့်တည့်ချိန်ကာ ဖိဆောင့်သွင်းချလိုက်တော့သည်။
“စွတ် ဖွပ် ဗွပ် ”
အသံကြီး ထွက်ပေါ်သွားသည်။
ဦးမြိုင်လီးကြီးက တစ်ဆုံးဆောင့်ဝင်သွားတာမို့ မမလေး ခင်ထားရီတစ်ယောက် မရှူနိုင်မကယ်နိုင်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သူ့လီးထိပ်ကြီး သူမသားအိမ်ဝင်ဆောင့်သည့်ဒဏ်ကို အံကြိတ်ကာခံစားနေလိုက်ရပေသည်။
ဦးမြိုင်ဆက်တိုက်ပင် ဆော်တော့သည်။
“မလေး အဆင်ပြေလားဟင် ”
“ရတယ် ကျွန်မ တော်တော်ကောင်းနေပြီ ဦးမြိုင်ရယ် မလုပ်ရတာကြာလို့လားမသိဘူး သူ့လီးကြီးက ကြပ်လည်းကြပ် သားအိမ်ထောက်တာလည်း ပေါက်ထွက်မှာတောင်ကြောက်ရတယ် ဟင်း ရှည်လွန်းလိုက်တာ လွန်ရောပဲ ”
“မလေး မကြိုက်ဘူးလား ဟင်းဟင်း ”
“အိုး ကြိုက်လို့ပဲ ရှင်ကြီးလိုးသမျှ ခံပေးနေတာပေါ့ ကဲ ဆောင့် ဦးမြိုင် လိုးချင်သလောက်သာလိုး ဟိုးတုန်းကလို တစ်နာရီစာလောက်ကြာအောင် လိုးပေး ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
ဦးမြိုင်က ခင်ထားရီဖင်သားနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကြီးဆုပ်ဆွဲပြီး ဆောင့်ချက်ပြင်းပြင်းနှင့် အသည်းအသန်ပင် တရစပ်ဆောင့်လိုးချလိုက်လေသည်။ ယခင်ကလည်း ခင်ထားရီကို ဝက်ဝက်ကွဲအောင် သူလိုးပေးခဲ့သည်ချည့် ဖြစ်သည်။
ခင်ထားရီက အလိုရမ္မက်ကြီးသူဖြစ်သည်။ သာမန်အချိန်တွေမှာ မသိသာလှပေမယ့် သူမကို တစ်ချီလောက် ဘာဂျာကိုင်ပြီးသွားချိန်မျိုးမှာဆိုလျှင် သူ့အနေနှင့်သူမကို အသေလိုးပေးနိုင်မှ နှစ်ထောင်းအားရကျေနပ်သူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲဖြစ်သည်။
ဦးမြိုင်အနေနှင့် ခင်ထားရီအလိုရှိလျှင် သူတစ်ယောက်တည်းသာမက တခြား အလုပ်သမားကောင်လေး တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ဥပမာ ကံထူးလို ချာတိတ်မျိုးကို လိုချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း သူမနှင့် နှစ်ကိုယ်ချင်း တွေ့နိုင်အောင် သူစီစဉ်ပေးရပါသေးသည်။
ခင်ထားရီ၏သြဇာကိုတော့ ဒီမှာ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မလွန်ဆန်ရဲကြပါချေ။
သူမက အပြင်ပန်းကြည့်လျှင်သာ ခပ်ပျော့ပျော့ မိန်းမတစ်ယောက်ထင်ရပေမယ့် တကယ်ပေါက်ကွဲပြီဟေ့ ဆိုလျှင်လည်း ကျားရိုင်းမလေးအသွင်လို ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။
ရုပ်ရည်ချောမောသလောက် ထက်သည်။ အရည်အချင်းရှိသည်။ ပြိုလဲတော့မတတ်ရှိသည့် သူမစီးပွါးကို အချိန်တိုကလေးအတွင်းမှာ ပြန်လည်ဦးမော့လာအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်က သူမ၏ ပင်ကိုယ်အရည်အသွေးမည်မျှ ရှိသည်ဆိုတာကို ပြဆိုနေသည်။
ဦးမြိုင် လိုးရင်းဆောင့်ရင်း သူ့လီးချောင်းတစ်ခုလုံးပင်ပူထူလာသလို ခံစားနေရသည်။ ခင်ထားရီတစ်ယောက် စောက်ပတ်ဘယ်လောက်ကျိန်းအောင်ပင် ခံရလေမလဲတော့မသိချေ။
အချက်လေးငါးဆယ် ဆက်တိုက် အပေါ်စီးကနေ လီးချောင်းရှည်လမျောကြီးကို တစ်ဆုံးစိုက်သွင်းပြီး ကိုယ်ကိုနှိမ့်လိုက်ကြွလိုက်လုပ်ကာ လီးချောင်းအဝင်အထွက်ကို မြန်မြန်သွက်သွက်ဆောင့်၍ ခင်ထားရီလည်း ပါးစပ်မှတအင့်အင့် ညည်းညူလျှက် သူမဖင်သားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို အောက်ကနေ စကောဝိုင်းမွှေ့၍ ထွန့်လူးကော့ပျံနေရကာ ဖင်ကိုပင့်ကာ ကြွကာဖြင့် ကော့မြှောက်ဆောင့်ပေးရင်း စောက်ရည်တွေအဆက်မပြတ် ပန်းထွက်သွားလေသည်။
ဦးမြိုင်လည်း နောက်ထပ် လေးငါးဆယ်ချက်ဆက်ဆောင့်၍ သူ့လီးချောင်းထဲမှာ ကျင်ကနဲကျင်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားရကာ သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ လရည်များ တဗြစ်ဗြစ်ပန်းလွှတ်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။
“ကောင်းလိုက်တာ ဦးမြိုင်ရယ် ခဏနားပြီး တစ်ချီထပ်လိုး ပေးပါဦး ”
“စိတ်ချ လိုးပေးမယ်မလေး … မလေးကို လိုးလို့ မဝသေးဘူး …ဒါနဲ့ မလေး ခုနကပြောတော့ ကံထူးကို တွေ့ချင်သေးတယ်ဆို ”
“သူလာရင် စောင့်ခိုင်းထားလိုက်မှာပေါ့ ဦးမြိုင်နဲ့နေရတာ မလေး ပျော်တယ် ”
ဆိုပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ မှိန်းနေလိုက်ကာ လီးကို လက်နှင့်ဆုပ်နယ်၍ ပေးနေပေသည်။
ဦးမြိုင်ကလည်း သူမရင်သားထွားအိအိနှစ်လုံးကို ညှစ်ကိုင်လိုက် ပေါင်ကြားထဲလက်နှိုက်၍ စောက်ပတ်ကို ပွတ်ကစားလိုက် လုပ်ရင်း နောက်တစ်ချီပြန်လည် အစပြုနိုင်ဖို့ အင်ထရိုပျိုးပေးနေလေသည်။
နှစ်ယောက်သား စိတ်တွေပြန်လည်နိုးကြွလာချိန်မှာ နောက်တစ်ချီထပ်လိုးလိုက်ကြသည်။ ဦးမြိုင်က ဒီတစ်ချီမှာ ခင်ထားရီ စိတ်တိုင်းကျ ခွေးကုန်း လိုးပေးလိုက်ရလေသည်။
သူ၏ အလျားရှည်လှသောလီးကြီးဖြင့် ခွေးကုန်းလိုးဆောင့်ပေးမှုက ခင်ထားရီကို ပိုမို၍ မွန်းမွန်းကြပ်ကြပ် အခံခက်စေသလို လီးချောင်းက စောက်ခေါင်းပေါက်လေးထဲကို တစ်ဆုံးဝက်ရောက်သွားနိုင်တာမို့ ပြည့်ပြည့်နင့်နင့်ကြီး အရသာရှိလွန်းလှပြီး ရာဂစိတ်ဆန္ဒကိုလည်း ပိုမို ဆူပွက်အုံကြွလာအောင် လှုံ့ဆော်ပေးနေသလိုကြီး ဖြစ်ကာနေပေသည်။
စည်းစိမ်ရှိလွန်းလှသဖြင့် ခင်ထားရီ မွေ့ယာပေါ်မှာ ကိုယ်တစ်ပိုင်းလုံးကို ဝမ်းလျားထိုးမှောက်အိပ်ပြီး ဖင်သားအိအိနှစ်ဖက်ကို ဖင်ဘူးတောင်းထောင်မတတ် ကုန်းကုန်းကွကွ လုပ်၍ ပက်ပက်စက်စက်ပင် အလိုးခံနေသည်။
ဦးမြိုင် ဒီတစ်ချီလည်း တစ်နာရီ နီးပါးကြာမြင့်အောင် သူမအလိုကျ လိုးပေးလိုက်ပြီး သုက်ရည်များပြိုင်တူထွက်ကာ ကိစ္စပြီးခဲ့ရလေသည်။
မမထား တစ်ဖြစ်လဲ မမလေးခေါ် ခင်ထားရီတစ်ယောက် ပွဲရုံအပေါ်ထပ်မှာ ဦးမြိုင်နှင့် အလဲအကွဲလိုးခန်းဖွင့်၍ ဆော်ချင်တိုင်း ဆော်နေကြချိန်မှာ အလုပ်သမားလေး မောင်ကံထူးတစ်ယောက် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်ရှိနေသည်မသိ။ တံခါးဝမှ အသေအချာပင် ချောင်းကြည့် အရသာခံ၍နေရာက သူ့ပုဆိုးကို ချွတ်လှန်ပြီး လက်ဖြင့် ဂွင်းထုနေသည်မှာ တစ်ချီပင်ပြီးလုပြီးခင်ဖြစ်နေလေပြီ။
မမလေး ခင်ထားရီ၏ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးနှစ်ဖက်ကို ကုန်းကုန်းကြီးလုပ်ပြီး ဂေါ်ရခါးကြီးက အနောက်ကနေ လီးရှည်လမျောကြီး တဖြောင်းဖြောင်း တဖွပ်ဖွပ်နှင့်နေအောင် အပီအပြင်လိုးဆောင့်ပေးနေပုံမှာ အောကားတစ်ကားကြည့်လိုက်ရသည်ထက်ပင် ပိုမိုအသက်ဝင်ပြီး ကာမစိတ်ကိုလည်း အတိုင်းထက် အလွန်ပင် နိုးကြွဖြစ်ပေါ်လာစေပါသည်။
ဦးမြိုင်တစ်ချီပြီးသွားတော့ ကံထူးလည်း လီးထိပ်မှလရည်တွေ တပြွတ်ပြွတ်ပန်းထွက်သွားသည်။
မမလေးကို သူအရမ်းခိုက်သည်။
ဖင်ကောင်းကောင်းအိုးကြီးမျိုးမို့ အနောက်ကနေဖင်ကိုင်လိုးရသည်မှာ ဘာနှင့်မှ မလဲနိုင်သော ကာမအရသာပင်ဖြစ်သည်။
မမလေးသာအလိုရှိလျှင် သူ့ကိုခေါ်တွေ့မည်မှာ မုချပဲ လို့ တွေးလိုက်မိရင်း အခန်းဝကနေ အသာခြေဖော့၍ ပြန်လှည့်ဆင်းလာခဲ့လိုက်ပါသည်။
ကံထူး ဆေးပေါ့လိပ်တစ်လိပ်ကို ရှိုက်ဖွာရင်း ကချင်ဆေးစိမ်အရက်တစ်ခွက်ကို ဇိမ်ခံသောက်နေပါသည်။ ဒီအရက်ကသူနှင့် ဦးမြိုင် အမြဲတစေသောက်နေကျဆေးအရက်ပဲဖြစ်သည်။ ယောက်ျားမိန်းမ ကာမအားကို တိုးပွါးစေသည်ဟု အဆိုရှိလေသည်။
ခင်ထားရီလည်း တစ်ခါတစ်ရံ သူမစိတ်ပေါက်လာလျှင် သူတို့နှစ်ယောက်နှင့်အတူ အရက် ဝိုင်းဖွဲ့၍ သောက်တတ်သေးသည်။
ကံထူးက ဦးမြိုင်ခိုင်းစရာရှိလျှင် ဒီပွဲရုံမှာပင် သူနှင့်အတူ ညအိပ်ခိုင်းတတ်သည်။ လက်တိုလက်တောင်းကအစ အကုန်ခိုင်း၍ရပြီး အားကိုးရသော အစေခံအလုပ်သမားလေးတစ်ယောက်ပဲဖြစ်သည်။
သူက မွေးရာပါ ခြေတစ်ဖက်မသန်စွမ်းဘဲ ခြေထော့နင်းနှင့်ပေမယ့် ထမ်းတာပိုးတာကလွဲပြီး ကျန်သည့် အလုပ်ကြမ်းကို အကုန်လုပ်နိုင်သူဖြစ်သည်။ အသက်က နှစ်ဆယ်အစိတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်၍ သန်မာဖျတ်လပ်ကာ စကားကိုလည်း နှစ်လုံးကွဲအောင်မပြောတတ်သော ရိုးရိုးအအ တောင်ပေါ်သားတစ်ယောက်ပဲဖြစ်ပါသည်။
ကံထူးဘယ်လောက်ရိုးတယ်ပြောပြော မိန်းမမှုနှင့်ပတ်သက်လာတော့လည်း သူလိုကိုယ်လို သွေးနှင့်ကိုယ် သားနှင့်ကိုယ် အရွယ်ရောက်ပြီး ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ဖာချတတ်သည်။ အထာပေးလျှင် ဘာမှမရှောင်စတမ်း ပျိုပျိုအိုအို အကုန်ချသူဖြစ်သည်။
သူတို့ဒေသမှာ ပွဲတော်ချိန်တွေဆို ရွက်ပုန်းသီးကလေးတွေအလွန်ပေါသည်။ အိမ်တွင်းပုန်းကလေးတွေ လမ်းပေါ်ထွက်ကြသည်။
ထိုအချိန်မျိုးတွေဆိုလျှင် ကံထူး ပွဲတော် တွေ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို မသန်စွမ်းဘူး အထင်နှင့် ကရုဏာရှေ့ထား မိပါက ကံထူးလက်နှင့်လွတ်ရိုးထုံးစံ မရှိပါချေ။ ဒီဖက်မှာတော့ သူက သူများထက်ပင်စွမ်းသူဖြစ်သည်။
ကံထူးအရက်တစ်လုံးကုန်၍ နောက်တစ်လုံးအထုတ်မှာပင် အပေါ်ထပ်မှဆင်းလာသော ခြေသံကြားရပြီး ဦးမြိုင်သူ့အနားကို ရောက်လာသည်။
“ဟ တစ်ယောက်တည်း တွယ်လှချည်လား ကံထူးရ ”
ဆိုပြီး အသစ်ထုတ်လိုက်သော အရက်ပုလင်းကို ကံထူးလက်မှယူ၍ ဦးမြိုင် ရေမရောဘဲ နိစ် မော့သောက်ချ လိုက်သည်။ အရက်ပုလင်း သုံးပုံတစ်ပုံခန့် လျှော့ကျသွားသည်။
“မလေး မင်းကို ခေါ်နေတယ် အနှိပ်ခိုင်းဖို့ စောင့်နေတယ် ”
“ဟုတ်ကဲ့ ဦးကြီး ”
“ကျွန်တော် ခုပဲ သွားလိုက်ရတော့မလား ”
“နေဦး ”
ဆိုပြီး
“ဒီတစ်ခွက် သောက်လိုက်ဦး သောက်ပြီးမှသွား နောက်ပြီး မလေးအတွက်လည်း မင်း နောက်တစ်လုံး ထုတ်ယူသွားလိုက်ဦး သူလည်း သောက်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ် ”
“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် ယူသွားပေးလိုက်မယ် ”
ကံထူး ဦးမြိုင် လက်ထဲမှ အရက်ခွက်ကို ယူ၍ မော့ချလိုက်သည်။ သေတ္တာထဲက အရက်တစ်လုံးခါးကြားထိုးပြီး အပေါ်ထပ်ကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်းတက်ခဲ့လေသည်။
“ကံထူး လာလေ ”
ဒေါ်ခင်ထားရီ ကုတင်ထက်မှာ ခြေဆင်းထိုင်နေသည်။
သူမကိုယ်ပေါ်မှာ ညအိပ်ဝတ်သည့် ဘလောက်စ် ခပ်နွမ်းနွမ်းကလေးတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးမှာတော့ ထမီကို ခပ်လျော့လျော့ကလေး စည်းနှောင်ထားကာ ထမီက အနည်းငယ်တွန့်ကြေနေသယောင် ထင်မှတ်ရသည်။ စောစောက ဦးမြိုင်နှင့်ချစ်ပွဲနွှဲစဉ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ထမီပင်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမခြေတစ်ဖက်ကို ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး ခြေတစ်ဖက်အောက်ချ၍ ထိုင်လိုက်ကာ
“ကံထူး ငါ့ခြေထောက်ကို နှိပ်ပေးစမ်းပါဦး ”
“ဟုတ်ကဲ့ မမလေး ”
ကံထူး သူမအရှေ့မှာထိုင်ချပြီး ခြေသလုံးသားတစ်ဖက်ကို စကိုင်လိုက်သည်။
“မင်းအင်္ကျီချွတ်လိုက်လေ ကံထူး ပြီးရင် … ”
ခင်ထားရီ စကားဆက်မပြောဘဲ တဟင်းဟင်း ရယ်၍ သူ့ကိုအဓိပ္ပါယ်ပါပါပင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်ပါသည်။
ကံထူးလည်း သွားအဖြီးသားနှင့် …
“မမလေး ”
ဆိုပြီး အင်္ကျီကိုချွတ်ရင်း ခါးကြားထိုးထားသောပုလင်းကို ထုတ်ကာ မမလေးခင်ထားရီကို လှမ်းပေးလိုက်ရာက…
“ကျွန်တော် မေ့နေလို့ မမလေးဖို့ ဦးကြီး ပေးခိုင်းလိုက်တာ ”
“အိုး ကောင်းတယ် ကံထူး ပြီးမှ ငါတို့ အတူတူသောက်ကြမယ်လေ လောလောဆယ်တော့ မမကို အရင် အကြောလျှော့ပေးဦး တစ်ကိုယ်လုံး ကိုင်ရိုက်ထားသလို တင်းပြီး နာနေတာ ဟင်းဟင်း ”
“စိတ်ချ မမလေး တစ်ကိုယ်လုံး လျှော့ပေးမယ် ”
ကံထူးပြော၍ နှိပ်လက်စဖြစ်သော ခြေထောက်ကလေးကို စတင်ကိုင်တွယ်လိုက်လေသည်။ ခြေသလုံးကိုနှိပ်ရင်း ပေါင်သားအိအိတွေကိုလည်း လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အကြောလျှော့နှိပ်နယ်ပေးသည်။ ကံထူးက အနှိပ်ဖက်မှာလည်း တော်သူဖြစ်သည်။ ခင်ထားရီ အမြဲတစေ နင်းနှိပ်ခိုင်းနေကျဖြစ်၍ အထာလည်းသိသူပင်။
ခင်ထားရီအနှိပ်ခံရင်း သူမထမီလေးက အထက်သို့ တဖြည်းဖြည်းလိမ့်တက်လာပြီး ထမီအောက်စလွှတ် ပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားရကာ ပေါင်ခွဆုံမှသူမစောက်ပတ်ကြီးကို ကံထူးလှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။
ကံထူးမျက်လုံးအကြည့်ကြောင့်ပင် သူမထမီအောက်စလွတ်သည့်အဖြစ်ကို ခင်ထားရီ သတိထားလိုက်မိပေမယ့် ပြင်ထိုင်ဖို့ စိတ်မကူးဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ဆင်းထားသော ခြေတစ်ဖက်ကို ထပ်မံ၍ ပြဲပြဲကားကားလုပ်ပေးလိုက် လေရာ ဖြူဖြူဝင်းဝင်းပေါင်တွင်းသားလေးတွေကအစ သူမစောက်ပတ်အထိ ကံထူးအကုန်ပင် မြင်တွေ့ခွင့် ရနေတော့သည်။
ခင်ထားရီကလည်း အဝတ်မဲ့နေလေသော ကံထူး၏တောင့်တင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို စူးစိုက်၍ ကြည့်နေမိလေသည်။ သူမကို နှိပ်ပေးရင်း ကံထူး သူ့ပေါင်ကြားထဲကို လက်ထည့်၍ လီးကို ခိုးပွတ်လိုက်တာ ခင်ထားရီတွေ့သွားသည်။
“ကံထူး ”
“ခင်ဗျာ မမ လေး ”
“မင်း လီး တောင် နေပြီ လား ဟင်း ဟင်း ”
“အင်း ဟင်း ဟုတ် … ဟုတ်တယ် တောင် … နေပြီ ”
“ချွတ်ပုဆိုး ချွတ်လိုက်စမ်းကွယ် မမ ကြည့်မလို့ ”
ကံထူးထရပ်ပြီး သူ့ပုဆိုးချွတ်ချလိုက်ပါသည်။
Comments
Post a Comment