" လျှို့ဝှက်သော အရုပ် "

" လျှို့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၁

 ရိုးမတောင်ချေရှိ မင်းကြီးရွာသည် မြို့နှင့်ဝေးကာ ခေါင်၏။ သို့သော် ထိုပတ်ဝန်းကျင်ရွာများထဲတွင် မင်းကြီးရွာသည် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ မင်းကြီးရွာ၏ ရွာသူကြီးမှာ ဦးစောလူဖြစ်၍ အသက်ငါးဆယ်ကျော် ခြောက်ဆယ်နီးနီးရှိကာ ဖြောင့်မတ်ပြတ်သားလေသည်။ ငွေကြေးလည်း အတော်အတန် ချမ်းသာကြွယ်ဝလေ၏။



တစ်နေ့တွင် မင်းကြီးရွာသို့ သူဇာနွယ် ဟုအမည်ရသော သူနာပြုဆရာမလေးတစ်ယောက် အစိုးရ၏တာဝန်ပေးချက်အရရောက်ရှိလို့လာလေသည်။ အနှီဆရာမလေးသည် အသားဖြူဖြူ ဆံပင်ရှည်ရှည် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းချောချောနှင့် ကိုယ်လုံးလှလှလေးဖြစ်သဖြင့် မင်းကြီးရွာရှိကာလသားများ ရွပိုးထိုးကြကုန်တော့၏။



ဦးစောလူက ကာလသားရွစိန်များအား ဆရာမလေးအတွက် ကျေးလက်ဆေးပေးခန်းလေးတစ်ခု ချက်ခြင်းဆောက်စေကာ ထိုဆေးခန်းနောက်ဖက်မှာပင် ဆရာမလေး နေရေးထိုင်ရေးအတွက် စီစဉ်ပေးလေသည်။



ထိုသို့ ဆရာမလေးအား ပြူပြူငှါငှါနွေးနွေးထွေးထွေးဖြင့် လိုလေသေးမရှိအောင် ကြိုဆိုထားရှိရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ဦးစောလူတို့ရွာအတွင် သူနာပြုဆရာမ သိပ်မလိုအပ်လှ။ အကြောင်းမှာ ဒေါက်တာ ဉာဏ်ကျော် ရှိနှင့်ပြီး၍ဖြစ်၏။



ရုပ်ရည်သန့်သန့် အရပ်အမောင်းကောင်းကောင်း အသားလတ်လတ်ဖြင့် အသက် ၃၅ . .၄၀ ခန့်ရှိသော ဒေါက်တာ ဉာဏ်ကျော်သည် ဆေးဝါးသုတေသနသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ ၎င်း၏သုတေသနအတွက် ရိုးမထဲသို့ မကြာခဏခရီးထွက်ရန် ဤရွာတွင် စတည်းချ၍ နေလေ၏။



နေထိုင်စဉ်အတွင်း ရွာသူရွာသားများကိုလည်း ဆေးကုပေးလေသည်။ ၎င်းသည် သုတေသနဘက်တွက်သာမဟုတ် ဆေးဝါးကုသရာတွင်လည်း အတော်ပင် နိုင်နင်းကျွမ်းကြင်လေရာ တော်ရုံရောဂါဆိုပါက ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ဆေးတစ်လုံးထိုးလျှင်ကို ပျောက်ကင်းသက်သာလေ၏။ ထို့ကြောင့် အယူအစွဲကြီးသော ရှေးလူကြီး ဖိုးဘွားအချို့က ၎င်းအား နတ်ဆေးဆရာဟူ၍ပင် ကြည်ညိုချစ်ခင်ကြလေသည်။



ဦးစောလူက ဆရာမလေးသူဇာနွယ်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြသောအခါ သူမက နှစ်လိုဖွယ်ရာပြန်ပြုံးပြပြီး



" ကောင်းတာပေါ့ရှင်၊ ကျမလည်း အထက်ကတာဝန်ချပေးလို့သာ ဒီကိုလာခဲ့ရတာ။ တကယ်တမ်း တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ အားငယ်သား။



ခုလို . .ရွာမှာ ကျမထက်ပိုပြီး သိတဲ့ တတ်တဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရှိနေနှင့်တာ ကျမအတွက် တကယ်ကိုအားတက်စရာပါပဲရှင်။ ဦးကြီးအားရင် ကျမကို ဒေါက်တာ့ဆီခေါ်သွားပြီး မိတ်ဆက်ပေးပါလားဟင်။ "



ဟု တောင်းဆိုလေသည်။ ဆရာမလေး၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဦးစောလူလည်း တပည့်ကျော် မောင်အောင်သက် ကိုပါခေါ်၍ ဆရာမလေးနှင့်အတူ သုံးယောက်သား ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ငှါးရမ်းနေထိုင်သည့်အိမ်ဘက်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်လေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ အိမ်သည် ရွာစွန်ပိုင်း ရိုးမတောင်ခြေနှင့်ကပ်လျှက်ရှိလေသည်။ ခြံဝင်ဝတွင် ဆေးခန်းဟုယူဆရသော အဆောင်လေးတစ်ဆောင်နှင့် Lab ဟု ဆိုင်းပုဒ်တပ်ထားသော အတော်အတန်ကြီးသည့် အဆောင်တစ်ဆောင်ကို ဘယ်ညာယှဉ်ကာတွေ့ရလေ၏။ဦးစောလူ အသံပြုလိုက်သောအခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က အိမ်ထဲမှထွက်လာပြီး ကြိုဆိုလေသည်။



ဘဲကြီးက လုံးဝ ဟန်းဆန်းပင်၊ ကိုယ်ဟန် ဖြူဖြူသန့်သန့်နှင့် မျက်နှာမှာ ယောကျ်ားပီသကာ ခန့်ငြားလေ၏။ စကားပြော ညင်သာပြီး ပညာဂုဏ်မောက်ဟန် အလျှင်းမရှိ။ သူဇာနွယ် ကို နှစ်လိုစွာ ကြိုဆိုစကားဆိုပြီး၊ ဆေးဝါးကုသရေးအပါအဝင် အခြားလိုအပ်သည်များရှိလျှင်လည်း ၎င်းအား အချိန်မရွေး ချက်ခြင်းအကူအညီတောင်းဖို့ရန် ပြောကြားလေသည်။



သူဇာနွယ်လည်း သူမသည် သူနာပြုဆရာမသာဖြစ်သောကြောင့် တကယ်တမ်း မေဂျာကေ့များကြုံတွေ ့လာရပါမူ ကုသဖို့ရာ မစွမ်းနိုင်ကြောင်း၊ သူမတာဝန်ကျသော မင်းကြီးရွာ၌ ယခုကဲ့သို့ ဒေါက်တာ တစ်ယောက်ရှိနေသည်မှာ ရွာသူရွာသားများကော သူမအတွက်ပါ သိကြားမခြင်းဖြစ်ကြောင်း . . စသဖြင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြန်လည်းပြောကြားပြီး၊ သူမအားလည်း အလျှင်းသင့်သလို သင်ကြားပြသဆုံးမပေးပါရန် သူမကိုသူမ အပ်လိုက်လေ၏။



ထို့နောက် အဖန်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြီခေတ္တပြောဆိုကြပြီး ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်အိမ်မှ သူဇာနွယ်တို့ပြန်ရန်ပြင်ကြလေသည်။



အပြန်တွင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သူဇာနွယ်တို့အား ခြံဝအထိလိုက်ပို့ပေးလေ၏။ ဆေးခန်းရှေ့သို့အရောက်တွင် ၎င်းက သူဇာနွယ် ကို ဆေးခန်းနှင့် Lab ခန်းအားညွှန်ပြ၍



" ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ဆေးခန်း၊ ဟိုဘက်က Lab ခန်းလေ။ ကိုယ်က ဆေးကုတာအပြင် ဆေးဝါးသုတေသနဘက်ကိုလည်း ဝါသနာပါတယ်၊ ခု ဒီမှာနေနေတာလည်း ရိုးမထဲက အစွမ်းထက် ဆေးဥဆေးမြစ်တွေကို သုတေသနလုပ်ဖို့ "



ဟု ရှင်းပြလေသည်။



" ဒီမှာက ရွာသူရွာသားတွေနဲ့ပဲနေရတာ။ ဆေးဝါးအကြောင်း၊ ကျန်းမာရေးအကြောင်း ပြောလို့ ဆိုလို့ ဆွေးနွေးလို့ အဆင်မပြေလှဘူးရယ်။ တစ်ခါတလေကြရင် ကိုယ်လေ့လာတွေ့ရှိထားတာလေးတွေ တစ်ယောက်ယောက်ကို အရမ်းပြောပြချင်နေတာမျိုး ရှိတယ်လေ။ ခု ပြောလို့ရမယ့်လူတစ်ယောက် ရပြီပေါ့။ ဒါကြောင့် ဆရာမရောက်လာတာဟာလည်း ကိုယ့်အတွက် သိကြားမသလိုပါပဲ "



ဟူ၍လည်း ရယ်ကာမောကာ ဝမ်းသာစကားဆိုပြန်သေး၏။



သူဇာနွယ်လည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ၏ ပြောစကားကို သဘောကျလျှက်



" ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်၊ ဒေါက်တာနဲ့ စကားပြောရရင် ကျမလည်း ဗဟုသုတအများကြီးတိုးမှာပါ။ ဒါ ကျမအတွက် ကြီးမားတဲ့အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ပါပဲ။ ဒေါက်တာပြောစရာရှိရင် ကျမကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ။ ကျမ လာခဲ့ပါ့မယ် "



ဟု အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ကတိပေးလိုက်ပြီး ဦးစောလူတို့နှင့်အတူ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို နှုတ်ဆက်၍ ရွာထဲသို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။

.

.

.

.

မင်းကြီးရွာတွင်နေရသည်မှာ သူဇာနွယ် အတွက် လွန်စွာ အဆင်ပြေသက်သာလှလေ၏။ နေရေး ထိုင်ရေးကို ရွာက တာဝန်ယူထားပြီး သူမ၏ဆေးပေးခန်းအတွက် မိန်းမဖော်အကူအဖြစ် နော်ပန်ဟူသော ရွာသူလေးတစ်ယောက်ကိုလည်း ထားရှိပေးလေသည်။ သို့သော် ရွာသားများသည် မမာရေးမကျန်းရေးရှိသည့်အခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ထံသို့သာ အသွားများကြ၍ သူမအနေဖြင့် လစာအလကားထိုင်ယူနေရသလိုပင် ဖြစ်နေလေတော့၏။



တစ်ညနေတွင် သူမ၏ဆေးခန်းသို့ ထူးထူးခြားခြားဆိုသလို လူမမာတစ်ဦးရောက်လာလေသည်။ နှုတ်ခမ်းမွေးပါးသိုင်းမွေးထူလပြစ်နှင့် ညှင်းသိုးသိုးဟန်ရှိသော ထိုလူမမာသည် ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းတုန်၍နေလေ၏။ ကိုယ်များလည်း ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေလေသည်။ သူဇာနွယ်က ထိုသူကို ဆေးခန်းကုတင်ပေါ်တွင်အိပ်စေ၍ အဖျားတိုင်းကြည့်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သွေးပေါင်ချိန်ကြည့်ပြန်သည်။



သွေးပေါင်မှာ မနည်းလှ။ အဖျားတော့ အတော်ပင်တက်နေလေ၏။ ငှက်ဖျားရောဂါလက္ခဏာများလည်း မတွေ့ရသဖြင့် အအေးမိ၍ ရိုးရိုးဖျားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူဇာနွယ် ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။



ထို့ကြောင့် ထိုသူအား ဆေးတစ်လုံးထိုးပေးကာ၊ တစ်နေ့သုံးချိန်သောက်ရန် သောက်ဆေးများကိုပါ တစ်ခါတည်းပေးလိုက်ပြီး မသက်သာက နောက်တစ်နေ့ညနေထပ်လာပြရန် ချိန်းလိုက်လေ၏။ ထိုသူက ဆေးဖိုးဝါးခ မည်မျှကျသင့်သည်ကို မေးမြန်း၍ ပိုက်ဆံပေးရန်ပြင်လေသည်။



သူဇာနွယ်က သူမသည် အစိုးရဝန်ထမ်းဖြစ်ကြောင်း၊ ဤရွာသူရွာသားများ၏ ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်လာပါက သူမတွင် အပြည့်အဝတာဝန်ရှိကြောင်း၊ ယခု ဆေးများသည်လည်း အစိုးရမှ ထုတ်ပေးသော ဆေးများဖြစ်၍ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ ပေးစရာမလိုကြောင်း စသဖြင့် ထိုသူ့ကို သဘောပေါက်အောင်ရှင်းပြရလေ၏။



ထိုအခါ ထိုသူက နေမကောင်းသော်လည်း မျက်နှာ ဝင်းပသွားပြီး



" တော်တယ်။ တကယ့်ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီနိုင်ငံမှာ ဒီလိုလူမျိုးတွေ အများကြီးလိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ ရောဂါအပေါ် မှာ ယူဆပုံတွေ၊ ကုသတဲ့ ထရိတ်မန့်တွေလည်း အားလုံးမှန်တယ်။ ဟိုလူ့ဆီမသွားချင်လို့ ကျုပ်ဒီကိုတမင်လာပြတာ။ လာရကျိုးနပ်တယ် "



ဟု ဝမ်းပမ်းတသာဖြင့် အထက်စီးမှ ပြောဆိုမှတ်ချက်ပြု၍ ဆေးခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။



သူဇာနွယ်လည်း. . ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ဆီသို့မသွားဘဲ သူမထံသို့ ရှားရှားပါးပါး ဆေးပြလာသော အနှီလူမမာနှင့် ၎င်းပြောဆိုသွားသော ထူးဆန်းသည့် စကားများကြောင့်.. . ထိုသူ၏အကြောင်းကို သိလိုလှ၍ နယ်ခံရွာသူ နော်ပန်အား ခေါ်ယူ၍ မေးမြန်းစပ်စုလိုက်လေတော့၏။

.

.

.

" သူ့နာမည်က မင်းဒင် တဲ့ မမလေးရဲ့။ ရွာအဝင်က ခြံကြီးမှာနေတယ်လေ။ သူ့မှာ အမွေရထားတဲ့ လယ်တွေ ယာတွေ ငါးကန်တွေ အများကြီးရယ်။ ဒီရွာမှာ အချမ်းသာဆုံးလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။



တကယ်တော့ အဲ့ဒီ ခြံတွေ လယ်တွေက သူ့ကြီးတော်အပျိုကြီး ဒေါ်တင်စိန်ပိုင်တာလေ။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘတွေနဲ့ မြို့ကိုပါသွားပြီး ကြီးတော်ကြီးဆုံးတော့မှ မြို့ကပြန်လာပြီး အမွေတွေ ဆက်ခံတာဆိုပဲ။



အလုပ်ကိစ္စကလွဲရင် သူက ရွာနဲ့ ခပ်ကင်းကင်းနေတယ်လေ။ ရွာသူရွာသားအတော်များများကလည်း သူ့ရဲ့ ဂျစ်ကတ်ကတ်ပုံကြောင့် သူကို ရှောင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမှာက ငွေလည်းပေါ အလုပ်လည်းပေါဆိုတော့ လုံးလုံးကြီးကင်းလှတယ်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဆက်ဆံဖူးသူတချိူ့က သဘောမဆိုးလှဘူးလို့ ပြောကြတယ်။



ဦးကြီးစောလူတို့ ပြောသံကြားရတာကတော့. . သူ့ရဲ့မိဘတွေက ခု နိုင်ငံခြားမှာတဲ့။ သူကလည်း မြို့မှာနေတုန်း လူသတ်မှုနဲ့လည်း ထောင်ကျခဲ့ဖူးတယ်ဆိုလားပဲ "



နော်ပန် ပြောပြ၍ အဆိုပါ လူထူးဆန်း၏ အကြောင်းကို သူဇာနွယ် အတော်အတန်သိလိုက်ရလေသည်။



" အင်းပေါ့လေ. .သူဘယ်လိုလူပဲဖြစ်နေနေ၊ မမာလို့ ကိုယ့်ဆီဆေးလာပြရင်တော့ ကိုယ့်လူနာပါပဲ၊ သူခံစားနေရတဲ့ ရောဂါဝေဒနာ ပျောက်ကင်းသက်သာဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကုသပေးရမှာက ကိုယ့်တာဝန်ပဲပေါ့ "



သူဇာနွယ်လည်း ဆေးပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရင်း သူမကိုယ်သူမပြောသလိုလို နော်ပန်ကိုပြောသလိုလိုဖြင့် အထက်ပါအတိုင်း ရည်ရွတ်လိုက်မိလေသည်။



မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့ညနေ၌ သူမထံသို့ ရှားရှားပါးပါး ရောက်ရှိလာကာ သူမအား အထက်စီးမှ ချည်းမွမ်းစကားဆိုသွားသော အနှီလူမမာ၏ ပုံရိပ်သည်ကား သူဇာနွယ့် စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲထင်ကျန်လျှက် ရှိလေတော့၏။

.

.

.

.

နောက်တစ်နေ့ညနေတွင် ထိုသူပြန်ရောက်လာလေသည်။ မနေ့ကထက်စာလျှင် လူပုံစံလန်းလာလေ၏။



" သက်သာသွားပါပြီ၊ ကိုယ်ပူနည်းနည်းနည်းကျန်နေသေးလို့ ထပ်လာခဲ့တာ၊ ဆေးတစ်လုံးလောက်ထိုးပေးပါဦး "



ထိုသူက ဆေးခန်းသို့ဝင်လာလာခြင်း ဤသို့ပြောကာ လူနာခုံတွင် ဝင်ထိုင်လေသည်။ သူဇာနွယ်စမ်းသပ်ကြည့်သောအခါ ထိုသူပြောသည့်အတိုင်းပင် သက်သာနေပြီဖြစ်ကြောင်းတွေ့ရ၍ ကုတင်ပေါ်သို့တက်စေကာ ဆေးတစ်လုံးထိုးပေးလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူဇာနွယ်လည်း ၎င်းအတွက် သောက်ဆေး နှစ်ရက်စာပေးရန် စီစဉ်လေသည်။



" ဒီမှာ... မင်းမှာ ဗီတာမင်စီ ဆေးပြားရှိလား။ ရှိရင် အဲ့တာပါ ဆယ်ရက်စာလောက် ထည့်ပေးပါကွာ။ ပေးလို့မရလည်းရောင်းပေါ့။ နေကောင်းပြီးစမှာ ဒါအရမ်းလိုတယ်။ ကိုယ်ခံအား ပြန်ပြည့်ဖို့အတွက် ဗီတာမင်စီသောက်မှ။ ပြီးတော့ အဲ့တာပုံမှန်သာက်ထားရင် တော်ရုံလည်းမဖျားဘူး။ "



ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သော ထိုသူ့စကားကြောင့် သူဇာနွယ် စိတ်ထဲတွင် ကွက်ခနဲတော့ ဖြစ်သွားလေသည်။ သို့သော် ဗီတာမင် စီ ဆိုသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိလှသော ဆေးဝါး မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းကြေနပ်စေရန် ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။



" ဒီမှာရှင့်. . ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း စီဗစ်တွေပါထည့်ပေးလိုက်တယ်၊ ဆေးဖိုးလည်း ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါနဲ့ . . ရှင်က ဆေးကုတဲ့သူကို ဆြာပြန်လုပ်နေရအောင် ဆြာဝန်မြန်းလား..ဆေးမှူးမြန်းလား "



ထိုသူက ဘာမှပြန်မဖြေဘဲ ပြီတီတီပြုံး၍သာ သူမကို အတော်ကြာအောင်ဆိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ



" ဒီလိုရှိတယ်.. ဆေးကုသူတွေဟာ လူနာတွေအပေါ်မှာ စေတနာထားကြတာမှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် လူနာက သူတို့ကို ဆြာပြန်လုပ်ပြီဆိုရင် ဆြာဝန်ဖြစ်ဖြစ် သူနာပြုဖြစ်ဖြစ် အတော်ဒေါသထွက်တတ်ကြတာမျိုးပဲ။ ဆြာဝန်တွေ ပိုဆိုးတယ်။ အရာရာ သူတို့သိ သူတို့တတ် ထင်နေကြတာ။



မင်းမှာတော့ ဒီခံစားချက်ကို မြိုသိပ်အောင့်အီးပြီး လူနာနဲ့အဆင်ပြေအောင် ဆက်ဆံနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ ဒီလို အချိုးမျိုး ဟိုလူ့ဆီ ကျုပ်သွားလုပ်ရင် ခုလေါက်ဆို သူနဲ့ကျုပ် ထိုးကျိတ်နေရလောက်ကောပေါ့။



ကောင်းတယ်ကောင်းတယ်၊ ဒီတိုင်းပြည်မှာ မင်းလို လူမျိုးတွေ သိပ်လိုအပ်နေသေးတယ်။ "



ဟု သူဇာနွယ့် အမေးကိုပြန်မဖြေဘဲ သူပြောလိုရာပြော၍ ဆေးထုတ်ကို ဆတ်ခနဲကောက်ယူကာ ထွက်သွားလေတော့၏။



သူဇာနွယ်လည်း အောင့်သက်သက်ဖြင့် ကျန်ခဲ့ရလေတော့သည်။



တစ်မနက်တွင် ဦးစောလူသည် ဇနီးသည် ဒေါ်မြသက် ပြင်ဆင်ပေးသည့် မနက်စာကိုစားသောက်ပြီးနောက် နားနားနေနေစာဖတ်ရန် အိမ်ဘေး အဖီသို့ဆင်းခဲ့လေ၏။ စာအုပ်စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုကောက်ကိုင်ကာ ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် ထုတ်တန်းပေါ်ရှိ ရွှေဂဲက ၎င်းကိုလှမ်းနှုတ်ဆက်လေသည်။



" မင်္ဂလာပါ၊ ဂွတ်တမောနင်းပါ ဘဘ "



" အေး အေး မင်္ဂလာပါကွာ ဂွတ်တမောနင်းပါ၊ ဒါနဲ့ရွှေဂဲရေ မင်းစားပြီးပြီလား။ ဟိုနေ့က ဝယ်လာတဲ့ သီဟိုစေ့တွေ မင်းကိုကြွေးဖို့ မောင်သက်အောင်ကိုငါခိုင်းထားတယ်။ မင်း စားရရဲ့လား.."



" ဟုတ်ကဲ့ ဘဘ၊ စားရတယ် "



" အေး အေး လိမ္မာတယ် လိမ္မာတယ်၊ ဘဘ စာဖတ်လိုက်ဦးမယ်နော်၊ မင်းသွားဆော့ချည့်ဦး "



" ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ "



ရွှေဂဲထွက်သွားသောအခါ ဦးစောလူလည်း လိမ္မာသိတတ်လှသည့် အနှီကြက်တူရွေးလေးကိုကြည့်ကာ ကြေနပ်ပီတိဖြစ်လျှက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေတော့သည်။



ထို့နောက် စာအုပ်မဖတ်သေးဘူး မောင်သက်အောင်နှင့် ရွှေဂဲတို့အကြောင်းကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောနေမိပြန်၏။



၎င်းတို့နှစ်ယောက် အိမ်သို့ရောက်ရှိလာကြသည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော် သုံးနှစ်ခန့်ရှိလေပြီ။ မုဆိုးတောက်ထိန်ထံမှ ရွှေဂဲအား ဦးစောလူ ဝယ်ယူကယ်တင်ခဲ့သည့်နေ့၌ပင် ဒုက္ခပင်လယ်ဝေနေသော မောင်သက်အောင်လည်း အိမ်သို့ရောက်ရှိလာလေသည်။ ရွာစွန်ဇရပ်တွင် လူပုံစံဖုံမွဲမွဲ အဝတ်အစားစုတ်တိစုတ်ပြတ်ဖြင့် ထိုင်နေသော ၎င်းကို ကာလသားများက မသင်ကာ၍ ဦးစောလူထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်လေ၏။



မေးမြန်းစစ်ဆေးကြည့်သောအခါ . .၎င်းသည် ရန်ကုန်မြို့မှရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ မိဘမဲ့တကောင်ကြွက်ဖြစ်၍ ငယ်စဉ်က ကျူးကျော်ရပ်ကွက်တွင် ကြုံသလိုနေကာ ကြုံသလို ရှာဖွေစားသောက်ခဲ့ရကြောင်း၊ အသက်ရလာသည်နှင့်အမျှ ထိုကဲ့သို့ ပေါက်လွှတ်ပဲစားဘဝတွင် ဖြစ်သလိုနေနေရသည်ကို ရှက်ရွံ ့လာ၍ အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အလုပ်ရှင်ကမျှ အလုပ်အကိုင်မပေးကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းလည်း ရန်ကုန်တွင်ဆက်လက်နေထိုင်ပါက ထိုဘဝမှ လွတ်လမ်းမမြင်သဖြင့် မရရသ၍ကိုစုဆောင်းကာ နယ်ဘက်သို့ဆင်းခဲ့ပြန်ကြောင်း၊ နယ်မြို့များတွင်အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေသော်လည်း သိပ်အဆင်မပြေလှဘဲ နောက်ဆုံး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်ဆုံတွေ့ပြီး အလုပ်အကိုင်ရခဲ့ကြောင်း၊ သို့သော် ထိုအဖွဲ့မှာ ရိုးမထဲတွင် သစ်ခိုးခုတ်သည့်အဖွဲ့ဟု တဖြေးဖြေးသိလာရ၍ ၎င်းတို့ဖြင့်မလိုက်လိုတော့ဘဲ ခြေဦးတည့်ရာထွက်ပြေးရင်း ဤရွာသို့ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း. . စသဖြင့် ၎င်း၏အကြောင်းကို စီကာပါတ်ကုံးပြောပြလေသည်။



ဦးစောလူလည်း အိမ်တွင် တပည့်လက်သားမရှိသေးသည်ကတစ်ကြောင်း၊ ပြုပြင်ပြောင်းလည်းလိုစိတ်ရှိကာ ဒုက္ခသုက္ခရောက်နေရရှာသော အသက် ၂၀. .၂၅ ခန့်လူငယ်တစ်ဦးကို မျက်နှာမလွှဲရက်သည်က တစ်ကြောင်းကြောင့်. .တပည့်အဖြစ်မွေးစားကာ အိမ်မှာပင် နေရာထိုင်ခင်းပေးထားလိုက်လေတော့၏။



ရွှေဂဲကော မောင်သက်အောင်ပါ မွေးရကျိုးနပ်လေသည်။ ယခုဆိုလျှင် ရွှေဂဲသည် တွတ်တီးတွတ်တာများ အားလုံးတတ်လျှက် ကလေးမြေးငယ်မရှိသော ဦးစောလူတို့အိမ်တွင် အိမ်ဆည်းလည်းသဖွယ် ဖြစ်၍နေပြီး၊ မောင်သက်အောင်မှာလည်း သားသမီးမရရှိကြသည့် ၎င်းတို့လင်မယားအတွက် တူသားတစ်ယောက်နှယ် စိတ်ချယုံကြည်ရလေ၏။ အလုပ်အကိုင်ကအစ အရာရာတွင် တက်တက်ကြွကြွရှိကာ ခိုင်းရစေရ လွန်စွာပေါ့ပါးသွက်လက်လှလေသည်။

.

.

.

စာအုပ်မဖတ်သေးဘဲ ဦးစောလူ အထက်ပါအတိုင်း အတွေးကောင်းနေစဉ်



" ဦးကြီးရေ ဦးကြီးရေ. . ဒီမှာကြည့်ပါဦး။ ခြံထောင့် ကုက္ကိုပင်ခွကြားထဲက အတွေ့တာ. .. "



ဟု အသံပြုလျှက် အရုပ်တစ်ရုပ်ကိုပိုက်ကာ မောင်သက်အောင် ဝင်လာလေသည်။ 



ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ထောင်ခန့်ရှိသော ညိုမဲမဲ အရုပ်တစ်ရုပ်။ ဇော်ဂျီကဲ့သို့ ဘောင်းပေါင်းထားပြီး အဝတ်အစားများထုဆစ်ထားဟန်မှာလည်း ဇော်ဂျီနှင့်တူလှပေသည်။ နှုတ်ခမ်းမွှေး မုတ်ဆိတ်မွှေးစစနှင့် မျက်နှာသည် ရယ်မလို ငိုမလိုဟန်ရှိလေ၏။ ထူးခြားချက်မှာ လက်တွင် တောင်ဝေးကိုင်ဆောင်ထားခြင်း အလျှင်းမရှိဘဲ လက်နှစ်ဘက်စလုံးကို လေပေါ်တွင်မြှောက်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ အနှီလက်များ၏ ထိပ်တွင် အသွားချွန်ချွန်ဖြင့် လက်ချောင်းများကို တစ်ဖက်လေးချောင်း ပေါင်းရှစ်ချောင်းမျှသာ တွေ့ရလေ၏။



" မင့်းဟာ ဘယ်လို အရုပ်ကြီးလည်းကွာ၊ ငါဖြင့်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ မင်းဘယ်ကတွေ့လာတလဲ "



" ဒီလိုဦးကြီးရဲ့. .. သစ်ရွက်ခြောက်တွေ အတော်ရှုပ်နေလို့ ကျတော်တမြက်စည်းထလှည့်ပြီး ကုက္ကိုပင်အောက်မှာမီးပုံရှို ့မယ်အလုပ် တရပ်ကျော်ကျော်လောက်အမြင့်မှာရှိတဲ့ ခွကြားထဲကနေ ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲ လက်နေတာကို ကျတော်လှမ်းမြ င်လိုက်ရတယ်။ ပထမတော့ နေရောင်ထိုးလို့မြန်းလား တွေးမိပေမယ့် နောက်ပိုင်းလက်ပုံထူးလာတာနဲ့ တက်နှိုက်တာ ဒီအရုပ်လေးရလာတာပဲ "



" အင်းး မင်းဟာ ထူးတော့အထူးသား "



ထိုအချိန်တွင် ကြွက်လျှောက်တန်းပေါ်၌ ကစားနေသော ရွှေဂဲက သက်အောင်လက်ထဲရှိ အရုပ်ကိုမြင်သွားပြီး



" မဲမဲကြီး၊ အဲ့တာကြီးအိမ်ယူမလာနဲ့၊ ရွှေဂဲကြောက်တယ်၊ ရွှေဂဲမကြိုက်ဘူး "



ဟု ဆူညံစွာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။



ဦးစောလူလည်း ရွှေဂဲဖြစ်နေပုံကို သဘောကြလျှက် တဟားဟားရယ်မောကာ



" မောင်သက်အောင်ရယ်..မင်းဟာကြီးက လူမပြောနဲ့ ကြက်တူရွေးတောင်ကြောက်တယ်။ ကဲ ကဲ သွားပါကွာ. .အဲ့တာကြီးကို ဧည့်ဆောင်က ဘီဒိုပုလေးပေါ်သွားတင်ထားချေ ့။ တော်ကြာ ရွှေဂဲ အရမ်းကြောက်နေပါ့မယ်။ နောက်နေ့ကြမှ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ငါပြကြည့်တာပေါ့။ သူက တို့ထက်ဗဟုသုတစုံတော့ ဘာရုပ်လည်းဆိုတာ သိရင်သိမှာကွ "



ဟု တပည့်ကျော်သက်အောင်ကို အရုပ်သိမ်းခိုင်းလိုက်လေသည်။ သက်အောင်လည်း



" ဟုတ်ကဲ့. ."



ဟုဆိုကာ ရွှေဂဲမမြင်စေရန် အရုပ်ကိုကိုယ်ဖြင့်ကွယ်၍ ဦးစောလူရှေ့မှ ကပြာကယာထွက်သွားလေတော့၏။

 

အပိုင်း ၂

 

မိုးနှောင်းက တဖြောက်ဖြောက်ရွာလာပြန်သည်။ အချိန်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ည ၈ နာရီထိုးလေပြီ။ မောင်သက်အောင်တစ်ယောက်ကတော့ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပြစ်ပေါ်ရှိ ၎င်း၏ခြင်ထောင်ထဲတွင် အိပ်မောကျ၍နေပေတော့မည်။ တစ်နေကုန် ဟိုလုပ်ဒီလုပ်ဖြင့် ပင်ပမ်းရှာသည် မဟုတ်ပါလား။



မောင်သက်အောင်အကြောင်းတွေးရင်း ၎င်းတွေ့လာခဲ့သည့် အရုပ်ကလေးကို ဦးစောလူ သတိရသွားပြီး ဘီရိုပုလေးပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။ အရုပ်ကလေးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထောင်လျှက်သားပင်။ ပြုံးတုံ့တုံ့ မျက်နှာပေးလေးဖြင့် ဦးစောလူကို လှမ်းကြည့်နေသယောင်။



ဦးစောလူလည်း အနားကိုသွား၍ ၎င်းကို ကောက်ယူကိုင်တွယ်ကြည့်လေရာ အလေးချိန် အတော်တစ်ကြောင်း သိရှိရ၏။ ထို့နောက် ဘယ်ညာ အပေါ်အောက် လှည့်ပါတ်ကြည့်ရှုပြီး ထူးခြားချက်မရှိသည်နှင့် ဗီရိုပေါ်သို့ပြန်တင်ကာ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်လေတော့သည်။

.

.

.

" ရော့.. ဆြာကြီး ဆေးသောက်။ ပြီးရင် အိပ်ကြစို့ "



ဇနီးသည် ဒေါ်မြသက်က ဆေးထောင့်လေးတစ်ထောင့်ကို လက်ဖဝါးပေါ်တင်ကာ ရေခွက်နှင့်အတူ ၎င်းအား ဆီးကြိုနေလေ၏။ မျက်နှာမှာလည်း မချိုမချဉ်နှင့်။



ဦးစောလူလည်း ဇနီးသည်ကို အသာပြန်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ ဆေးထောင့်လေးကို ယူသောက်ချလိုက်လေသည်။



၎င်းနှင့် ဇနီးသည်ဒေါ်မြသက်မှာ အသက် ဆယ်နှစ်ကျော်ခန့်ကွာကြလေ၏။ ၎င်းမှာ အသက် ၅၇ ထဲဝင်နေပြီဖြစ်၍ ဇနီးသည်မှာ ၄၆ ပင် မပြည့်ချင်သေး။ ထို့ကြောင့် အချစ်ချင်းတူညီ စတင်အကြောင်းပါကြသည့်အချိန်မှစ၍ စိတ်ဆန္ဒအရာတွင် ဇနီးသည်ကိုအမှီလိုက်နိုင်ဖို့ရန် ဦးစောလူခမြာ အသည်းအသန်ကြိုးစားခဲ့ရလေသည်။ ဤသို့တိုင် တခါတရံ ၎င်း၏စွမ်းဆောင်မှုများသည် ဇနီးသည်၏ လိုအပ်ချက်ကို ရာနှုန်းပြည့်ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။



သို့သော် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ရွာသို့ရောက်လာသည့် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်ခွဲခန့်မှစတင်ပြီး ဦးစောလူ၏ပြသနာများလည်း တဖြည်းဖြည်းပြေလည်လာလေတော့၏။ ဦးစောလူသည် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ထံချည်းကပ်၍ အခက်အခဲကို ပြောပြတိုင်ပင်ခဲ့လေသည်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကလည်း အားပေးစကားပြန်လည်ပြောကြားပြီး ဆေးဝါးဓာတ်စာများပေးလေ၏။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ ဆေးစွမ်းကောင်းတို့ကြောင့် ဦးစောလူမှာ တစ်ဆထက်တစ်ဆ ပိုမိုနုပျိုလန်းဆန်းလာကာ စွမ်းပကားများလည်း သိသိသာသာတိုးမြင့်လာလေသည်။ ယခုဆိုလျှင် ဇနီးသည်ဒေါ်မြသက်က. " တော်ပါတော့ရှင် " ဟု တားယူရသည်အထိ ဦးစောလူမှာ သက်လုံအရာ၌ ကြွယ်ဝနေပြီ ဖြစ်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ရွာသို့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ရွာသူရွာသားများအတွက်သာမက မိမိအတွက်ပါ သိကြားမခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဦးစောလူ ယုံကြည်လက်ခံထားမိလေတော့သည်။

.

.

သောက်ချလိုက်သော ဆေးက အစွမ်းပြလာလေပြီ။ ဦးစောလူတစ်ကိုယ်လုံးရှိန်းတက်လာကာ အကြောပေါင်းတစ်ထောင် တဖျဉ်းဖျဉ်းထောင်ထလာလေ၏။ ဇနီးသည် ဒေါ်မြသက်မှာတော့ အတွင်းခံမပါသည့် ဝိုင်သားအင်္ကျ ီပါးပါးလေးကို ထဘီတစ်ပါတ်နွမ်းလေးဖြင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကိုဖားလျှားချလျှက် ၎င်းအား ကပိုကယိုလေးရပ်ကြည့်နေဆဲ။



အရပ်ပုသယောင်ရှိသော်လည်း သူ့နေရာနှင့်သူ ပြည့်တင်းလှပသည့် ဇနီးသည်ကိုကြည့်ရင်း ဦးစောလူတစ်ယောက် အိနြေ္ဒမဆယ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကိုပွေ့ဖက်ကာ ခြင်ထောင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေတော့၏။



" အို. . ကိုစောလူ. . မီးခွက် မှုတ်ဦးလေ. .. ။ ဒီတိုင်းကြီးမကောင်းဘူး. .. "



" အိုကွာ. . မြလေးကလည်း "



မချိတင်ကဲရေရွတ်သံကြီးနှင့်အတူ ခြင်ထောင်မ၍ ခေါင်းထုတ်ကာ အိပ်ယာနဘေး ခုံပုလေးပေါ်ရှိ မီးခွက်ကို ဦးစောလူ ဖူးခနဲမှုတ်လိုက်လေသည်။ တစ်ခန်းလုံး အမှောင်အတိဖုံးသွားလေတော့၏။



ညဉ့်ကလည်း ပိုနက်လာသလို၊ မိုးကလည်း ပိုသည်းလာလေသည်။ မှောင်မည်းနေသည့် ဦးစောလူတို့ အိပ်ခန်းထဲတွင် . . နမ်းရှုပ်သံများ၊ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများ၊ ကြမ်းလှုပ်သံများ နှင့်အတူ ဒေါမြသက်၏ ဟင်းချသံ၊ စုပ်သပ်သံ၊ မိန်းမောညီးညူသံ၊ အမေတသံ၊ အကိုခေါ်သံများမှာလည်း ရောပြွမ်းထွက်ပေါ်လျှက် ရှိလေတော့၏။



ဤကဲ့သို့ လင်မယားနှစ်ဦး ကာမရေယာဉ်ကြောတွင် အစုန်စုန်အဆန်ဆန် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကူးခတ် ဆော့ကစားနေကြချိန်၊ အိမ်ဘေးအဖီရှိ ကြက်တူရွေးလေး ရွှေဂဲ ၏အဖြစ်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ကြတော့။





မနက်မိုးလင်း၍ . . ဦးစောလူ မနက်စာစားပြီး စာအုပ်ဖတ်ရန် အိမ်ဘေးအဖီသို့ဆင်းလာသောအခါ လှောင်အိမ်ပွင့်ကာ လည်ပင်းပြတ်လျှက် သေဆုံးနေရှာသော ရွှေဂဲ၏အလောင်းအား ပုရွက်ဆိတ်များကြား၌ တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။ ဦးစောလူလည်း စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာဖြစ်လျှက် မောင်သက်အောင်ကိုခေါ်ယူ၍



" ညက ရွှေဂဲကို လှောင်အိမ်ထဲပြန်ထည့်ပြီး ဂျက်ချမထားခဲ့ဖူးလား "



ဟုမေးမြန်းလိုက်လေရာ၊ မောင်သက်အောင်က. . ညက ရွှေဂဲအား မြေပဲစေ့များကြွေးကာ သူကိုယ်တိုင် လှောင်အိမ်ထဲသို့သွင်း၍ ဂျက်သေခြာပြန်ချခဲ့ကြောင်း. .ပြန်လည်ဖြေကြားရှာလေသည်။



ဖြစ်ပြီးမှ မတတ်နိုင်တော့။ ဂျက်ချောင်ပြီး တံခါးပွင့်ကာ ကြောင်ခုတ်ခံရသည် ဟူ၍ပင် ကောက်ချက်ချရပေတော့မည်။



နောက်ဖေးတွင် ဟင်းချက်နေသည့် ဒေါ်မြသက်လည်း ဦးစောလူတို့အသံပလံများကြောင့် ရောက်ရှိလာကာ ရွှေဂဲ၏အဖြစ်ဆိုးကိုမြင်၍ ဝမ်းပမ်းတနည်း ငိုကြွေးရှာလေ၏။ လိမ္မာတတ်သိလှသော ရွှေဂဲလေးအပေါ်တွင် ဦးစောလူကော သူမပါ သံယောဇဉ်တွယ်ရစ်နေကြပြီမဟုတ်ပါလား။



ဦးစောလူလည်း ဇနီးသည်ကိုနှစ်သိမ့်ချော့မော့၍ မောင်သက်အောင်အား ရွှေဂဲလေးကို ကောင်းမွန်စွာ မြေမြှပ်သင်္ဂြုရန် စေခိုင်းလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ မောင်သက်အောင်က လွန်စွာစိတ်မကောင်းသောမျက်နှာဖြင့် . . ရွှေဂဲကိုယ်ပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များကိုခါချကာ မြေမြှုပ်သင်္ဂြုလ်ရန် ယူဆောင်သွားလေတော့၏။

.

.

.

.

နေ့လည်ခင်းတွင် ဦးစောလူသည် ဧည့်ဆောင်ရှိကွပ်ပြစ်တွင်ထိုင်ကာ ဇနီးသည်တည်ခင်းပေးသော လက်ဖက်သုပ်နှင့်ရေနွေးခြမ်းကိုမြည်းရင်း သီတင်းကျွတ် ဆွမ်းတော်ကြီးလောင်းအတွက် စရင်းအင်းများ စစ်ဆေးတွက်ချက်နေလေသည်။ မောင်သက်အောင်မှာ ဧည့်ဆောင်မှ ဘီရို စားပွဲများကို ရေပတ်ဝတ်ဖြင့် ဖုန်သုတ်နေလေ၏။



" မောင်သက်အောင်. .မင်းနှယ့်ကွာ။ ခုမှ ထမင်းစားပြီးတာ ခဏနားပါဦးလား။ ပြီးမှ လုပ်စရာရှိတာလုပ်ပေါ့။ မနက်ကလည်း မင်းဒေါ်လေးက ဟိုဘက်ရွာကို ကြွေးတောင်းလွှတ်ထားသေးတယ်မဟုတ်လား "



ဦးစောလူ လှမ်းပြောသော်လည်း မောင်သက်အောင်ကတော့ ၎င်းကို ပြန်ပြုံးပြပြီး



" ရပါတယ်ဦးကြီးရဲ့။ အိမ်အလုပ်က သိပ်မပင်ပမ်းပါဘူး။ ဖုန်တွေများလွန်းနေလို့. ."



ဟုဆိုကာ ဖုန်ဆက်သုတ်နေလေတော့သည်။



ဦးစောလူလည်း လိမ္မာသိတတ်လှသည့် တပည့်အတွက် ပီတိဖြာလျှက် ဟိုဟိုဒီဒီပြောဆိုတားဆီးမနေတော့ဘဲ စာရင်းကိုသာ ပြန်လည်အာရုံပြန်စိုက်လိုက်လေ၏။

.

.

.

" ဦးကြီးရေ ဦးကြီး ဒီမှာ လာကြည့်ပါဦး "



ကပြာကယီလှမ်းခေါ်လိုက်သည့် မောင်သက်အောင်အသံကြောင့် ဦးစောလူ လုပ်လက်စစာရင်းကိုချ၍ ၎င်းထံသို့ အပြေးသွားလိုက်လေသည်။



" ဟေ. .ဘာလည်းဟ၊ မင်းဟာ မထိတ်သာမလန့်သာ "



" ဒီမှာကြည့် ဦးကြီး "



အရုပ်။ ကုက္ကိုပင်ခွကြားမှ မောင်သက်အောင် ထူးဆန်းစွာတွေ့လာခဲ့သော အရုပ်။ ထိုအရုပ်၏ အပေါ်ကိုမြှောက်ထားသည့် လက်သည်းများကြားတွင် သွေးစသွေးနတစ်ချို့နှင့် ငှက်မွှေးများ။



ဦးစောလူ လွန်သွာအံသြသွားရလေ၏။



" ကျ . .ကျ . .. ကျတော်သူ့ကိုယူလာတဲ့အချိန် ရွှေဂဲက မောင်းထုတ်လို့မြန်း ခုလို. .. ခုလို. . "



မောင်သက်အောင်မှာ အတော်ပင်ခြောက်ခြား၍နေချေပြီ။ ဦးစောလူးလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး



" အဲ့လိုကြီးတော့လည်း တရားသေတွက်လို့မရဘူးပေါ့ကွာ။ ဒါပေမယ့် ထူးတော့ထူးတာအမှန်ပဲ။ ရွှေဂဲသေတာနဲ့ ဒီအရုပ်နဲ့ ဆက်စပ်နေသလား။ ဒီအရုပ်မှာ တကယ်ပဲ အသက်ရှိနေသလား။ ဒါကိုအဖြေရှာရမယ်။



ခုလောလောဆယ်တော့ ဒီကိစ္စကို မင်းဒေါ်လေးမသိစေနဲ့။ တော်ကြာ အရမ်းလန့်နေဦးမယ်။ ဒါတွေကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက် "



ဟု ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းပြောကာ အရုပ်ကိုသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် သက်အောင်ကို စေခိုင်းလိုက်လေ၏။



သို့သော် သက်အောင်ကတော့ အရုပ်ကို မဝံမရဲကြည့်နေဆဲ။ ဦးစောလူလည်း တပည့်ဖြစ်သူ၏ ခံစားချက်ကို သဘောပေါက်သွားကာ မျက်နှာကို ခပ်ပြုံးပြုံးထားလျှက်



" ဟား ဟား ဒီလောက်လည်း ကြောက်မနေပါနဲ့ကွာ။ ဒါကသစ်သားရုပ်တစ်ခုပါကွ။ ရွှေဂဲကို ခုတ်တဲ့ကြောင် အရုပ်နားကပ်ပွတ်သွားလို့ ပေကုန်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။



ကဲပါ.. မင်းမသုတ်ရဲရင် ငါသုတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်. . ပေးပေး "



ဟု ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် သက်အောင်လက်ထဲမှ ရေပတ်ဝတ်ကိုလှမ်းယူကာ အရုပ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်လေတော့၏။





" အင်းး. .လက်ရာအရကတော့ အဲ့ဒီအရုပ်ဖြစ်နိုင်ဖို့အတော်များတယ်. ."



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က အရုပ်ကလေးကို လှည့်ပတ်ကိုင်တွယ်ကြည့်ရှုပြီး အထက်ပါအတိုင်းမှတ်ချက်ပေးကာ ဘီဒိုပုလေးပေါ်သို့ သေခြာပြန်တင်လိုက်လေသည်။



ဦးစောလူက ထူးဆန်းသောအရုပ်ကို လာရောက်ကြည့်ရှုပေးပါရန် ခေါ်ယူလိုက်သဖြင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကော၊ ဆရာမလေးသူဇာနွယ်ပါ ရောက်ရှိနေကြခြင်းဖြစ်လေ၏။



" ဘယ်လို အဲ့ဒီအရုပ်လည်းဒေါက်တာ။ ကျတော့်ကို ရှင်းပြပါဦး။ ကျတော်တို့က တောသားတွေ၊ ဘာမှနားလည်ကြတာမဟုတ်ဘူး။ ထူးဆန်းနေတယ်ထင်မိတာနဲ့ မြသက်မရှိတုန်း ဒေါက်တာနဲ့ ဆရာမလေးကို ခေါ်ပြတာ။ ဒါမျိုးတွေက ဒေါက်တာတို့လို စာပေလေ့လာလိုက်စားမှုများပြီး ဗဟုသုတကြွယ်သူတွေမှ သိနိုင်မှာလေ. .. "



" ကျတော်လည်း တရားသေအတိအကျကြီးတော့ ပြောနိုင်လှတယ် မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဖတ်ဖူးမှတ်ဖူးထားတာတွေနဲ့ ချိန်ထိုးပြီး ဒီအရုပ်အကြောင်း အနည်းအပါးတော့ ပြောနိုင်မလားပဲ ။ ကဲ. . လာဗျာ. . ကွပ်ပြစ်ပေါ်မှာ ရေနွေးသောက်ရင်းပြောကြတာပေါ့ "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကွပ်ပြစ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။ ဦးစောလူတို့လည်း အရုပ်အကြောင်းကို သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် အနောက်မှ လိုက်ခဲ့ကြလေတော့သည်။

.

.

.

" ဒီလိုဗျ. . . အရွယ်အစားနဲ့ ပုံသဏ္ဍန်အရ ပြောရရင် ဒီအရုပ်မျိုးကို သူကြောင်ရုပ်လို့ခေါ်တယ်။ ဒီအရုပ်ဆင်းသက်လာတာကတော့ အိန္ဒိယမြောက်ပိုင်း ဟိမဝန္ဒာတောင်တန်းတွေပေါ်မှာ သတင်းသုံးပျော်ပါးကြတဲ့ ဝိဇ္ဇာတပသီတွေဆီက။ တချို့ ဝိဇ္ဇာတွေဟာ ထွက်ရပ်လမ်းကို ကြွမြန်းတဲ့အခါမှာ သူတို့ရဲ့ မူလရုပ်ခန္ဓာတွေဟာ ခုလို သစ်သားရုပ်ဆန်ဆန်အရုပ်လေးတွေအဖြစ် ချန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။



ဒါ့ကြောင့် ဒီအရုပ်တွေမှာ အဲ့ဒီ ဝိဇ္ဇာတွေရဲ့ နာမ်ဓာတ်ကိန်းနေတတ်ပြီး၊ မတူညီတဲ့ ဝိဇ္ဇာအမျိုးအစားတွေကိုလိုက်လို့ တစ်ရုပ်နဲ့တစ်ရုပ် အစွမ်းရှိပုံချင်းလည်း မတူကြဘူး။ အရုပ်အရည်အတွက်က အများကြီးမရှိပေမယ့် အရုပ်နဲ့ပါတ်သက်တဲ့ အယူအဆတွေ ယုံကြည်မှုတွေကတော့ အမျိုးမျိုးကွဲပြားနေကြတာပေါ့။



တချို့က လာဘ်လာဘတိုးပွားတယ်လို့ ယူဆကြသလို၊ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြသူတွေလည်း ရှိတယ်။ တချို့ကျပြန်တော့ သူ့ကို မရိုသေရင်၊ မနှစ်လိုရင် ဆိုးကြိုးပေး ဒဏ်ခတ်တတ်တဲ့အရုပ်လို့ ပြောကြပြန်တယ်။ အဲ့ဒါတွေအပြင် အသက်ဝင်ပြီး မိန်းမပျိုတွေရဲ့ ခြင်ထောင်တွေထဲလိုက်ဝင်တတ်တဲ့ နှာဗူးရုပ်ဆိုပြီး မလိုလားကြတဲ့ အယူအဆလည်းရှိသေးတယ်။



ကျတော့်အထင်တော့ ဒါတွေက ပုံသေမှတ်လို့မဘူးပေါ့နော်၊ အရုပ်ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဝိဇ္ဇာတွေရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ အစွမ်းသတ္တိတွေအရ အရုပ်တွေကလည်း တစ်ရုပ်နဲ့တစ်ရုပ် ကွဲပြားနေကြမှာပဲ။ သေခြာတာတစ်ခုကတော့ သူကြောင်ရုပ်တွေဟာ နေရာတစ်ခုမှာ အကြာကြီးမနေတတ်ကြဘူး။ အရပ်တစ်ခုကို သူတို့မကြိုက်တော့၊ မနှစ်သက်တော့ရင် နောက်အရပ်တစ်ခုကို တနည်းနည်းနဲ့ ပြောင်းသွားတတ်ကြတယ်။



သူတို့ မပြောင်းလိုတဲ့အချိန်မှာတော့ သူတို့ကို မလိုလားစိတ်နဲ့ ရွှေ ့တာ၊ ပြောင်းတာ၊ ဖျက်ဆီးတာ၊ စွန့်ပြစ်တာ လုံးဝ လုပ်လို့မရဘူး။ လုပ်မိရင်လည်း လုပ်တဲ့သူကံနိမ့်ရင်နိမ့်သလို ဆိုးကြိုးတွေပေးတော့တာပဲ "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သူကြောင်ရုပ်အကြောင်း ၎င်းသိသမျှရှင်းလင်းပြောပြလိုက်ပြီး မောသွားဟန်ဖြင့် အေးနေပြီဖြစ်သော ရေနွေးခွက်ကို ဂျိုက်ခနဲ ယူမော့ချလိုက်လေသည်။ ဦးစောလူလည်း အကြံရခက်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းလေးလေးတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း



" အင်းး. .ခက်တော့ ခက်တော့တာပဲဗျာ။ ခု ဒီအရုပ်က ကျုပ်ဆီရောက်နေပြီ။ ရှေ့ဆက် ဘာဆက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ရင်မောစရာပါပဲ။ ကောင်းကျိုးမပေးတောင် ဆိုးကျိုးတွေတော့ မပေးပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပေါ့လေ"



ဟု ရေရွတ်ညဉ်းတွားလိုက်မိလေတော့၏။



" အဲ့လောက်ကြီးလည်း စိတ်ပူမနေပါနဲ့ ဦးစောလူရယ်။ ရှေ့ဆက်ဘာဖြစ်မလဲ အခြေအနေစောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ကျတော်တို့လည်း ရှိတာပဲကိုးး။ အားလုံးဝိုင်းပြီး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းလုပ်ဆောင်ကြရင် အရမ်းကြီး ဆိုးဆိုးဝါးဝါးတွေတော့ ဖြစ်မယ်မထင်ပါဘူး။



သြော် ဒါနဲ့. . ဆရာမကော ဒီအရုပ်အကြောင်း ဘာသိသေးလည်း "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ဦးစောလူကို အားပေးစကားပြောကြားပြီး သူဇာနွယ့်ဘက်သို့လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။



ထိုအခါ သူဇာနွယ်က မျက်လုံးလေးကလယ်လယ်နှင့်



" ကျမလည်း အရုပ်တွေအသက်ဝင်တယ်ဆိုတာကို ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးတာ။ ခု ဒေါက်တာပြောပြတော့မှသာ သူကြောင်ရုပ်အကြောင်းသိတာရယ်။ ကျမမှာ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူးပြောစရာမရှိပါဘူး "



ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားရှာလေ၏။



" အင်းလေ. . ကျတော်လည်း ဒီအရုပ် အသက်ဝင်မယ်လို့ အတိအကြကြီးပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ အသက်ရှိနေတတ်တဲ့ သူကြောင်ရုပ် ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ မှန်းပြောရတာပါ။ အဲ့ဒီတော့ ဒီအရုပ်ကို ဒီအတိုင်းပဲ ခဏတဖြုတ်ထားကြည့်လိုက်ပါဦး။ တစ်စုံတရာထူးခြားပြီဆိုတော့မှ မီးစင်ကြည့်ကကြတာပေါ့ဗျာ. . ဟုတ်ဘူးလား ဦးစောလူ "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ စကားမှာ ယထာဘူတကျသဖြင့် ဦးစောလူလည်း စိတ်အေးအေးထားကာ အသာအယာပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိလေတော့သည်။



ထို့နောက် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က



" အရုပ်ကိစ္စကို ခေါင်းထဲက ခဏထုတ်လိုက်ကြဦးဗျာ၊ ဦးစောလူကော ဆရာမလေးပါရှိတုန်း ကျတော်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ပြောပြဦးမယ် "



ဟုအစချီကာ ၎င်းလေ့လာတွေ့ရှိထားသမျှကို ဖောက်သယ်ချလေသည်။ ဦးစောလူတို့လည်း ရေနွေးကြမ်းကျကျလေးကို လက်ဖက်သုပ်ဖြင့်မြည့်ရင်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ပြောသမျှကို စိတ်ဝင်တစားနားဆင်လိုက်ကြလေတော့၏။

.

.

.

ဆေးဝါးဟူသည် ရောဂါဝေဒနာကိုသက်သာပျောက်ကင်းစေသည်မှန်သော်လည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဟုခေါ်သော side effect ရှိကြောင်း၊ ယေဘူယအားဖြင့် ဆေးတစ်ခု အစွမ်းထက်ကာ ရောဂါပျောက်ကင်းမှု မြန်ဆန်သည်နှင့်အမျှ side effect သည်လည်း ပိုမိုများပြားလေ့ရှိကြောင်း၊ အနှီဆေးဝါးများကို သုံးဆွဲကုသခြင်းအားဖြင့် လူမမာမှာ ရောဂါဝေဒနာ သက်သာပျောက်ကင်းသည်မှန်သော်လည်း အကြိမ်ရည်များလာလေလေ side effect တို့က အသဲ၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ် စသည်တို့တွင် ဒုက္ခပေးကြလေလေ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းအနေဖြင့် ဆေးစွမ်းထက်ကာ side effect မရှိသလောက်နည်းပါသော ဆေးဝါးများကို ထုတ်လုပ်နိုင်ရန် ယခုကဲ့သို့ တောတောင်လျှိုမြောင်တို ့အထိ ဆေးဥဆေးမြစ်ဆေးရွက်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝင်ရောက်ရှာဖွေပြီး သုတေသနပြုလုပ်နေရခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ယခုအခါ အောင်မြင်သင့်သလောက်အောင်မြင်နေပြီဖြစ်၍ မမာ မကျန်းသဖြင့် ၎င်းထံသို့ လာရောက်ပြသသော ရွာသူရွာသားများအား စေတနာရှေ့ထားလျှက် ဤဆေးဝါးများနှင့် ကုသပေးလျှက်ရှိကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် လူမမာရွာသားများသည် ဆေးတစ်လုံးထိုးလိုက်သည်နှင့် ချက်ခြင်းဆိုသလို ပြန်လည်သက်သာပျောက်ကင်းသွားကြပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလည်း တစ်စုံတရာ ခံစားရခြင်းမရှိကြောင်း. .. .. စသဖြင့် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့်လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဦးစောလူတို့သိရှိစေရန် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ရှင်းလင်းပြောကြားလေသည်။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ အဆိုအရ ထိုသုသေသနစမ်းသပ်မှုများမှာ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ရပ်လုံးအတွက် လွန်စွာအကျိုးများမည်ကို ဆေးပညာတွင်တီးမိခေါက်မိရှိသော ဆရာမလေးသူဇာနွယ် အပထား၍ နကမ်းတစ်လုံးပင်နားမလည်သည့် ဦးစောလူပင် နားလည်သဘောပေါက်မိလေ၏။ ထို့ကြောင့် ဦးစောလူက ၎င်းအား ချည်းကျူးစကားဆိုကာ လှိုက်လှိုက်လဲလဲ သာဓုသုံးကြိမ်ခေါ်လိုက်လေတော့သည်။



ဆရာမလေးကလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို အထင်ကြီးလေးစားသော မျက်လုံးအစုံဖြင့် ရွှန်းရွှန်းလဲ့လဲ့ကြည့်ရင်း



" လူသားတွေအပေါ် ၊ ဆေးပညာအပေါ် ထားတဲ့ ဒေါက်တာ့ရဲ့ စေတနာနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အံ့မခမ်းပါပဲ။ ဒေါက်တာရှိနေတဲ့ရွာကို တာဝန်ကျလာရတာ သူဇာ့အများကြီးဂုဏ်ယူပါတယ် "



ဟု ဂုဏ်ယူစကားဆိုလေ၏။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျာ်ကတော့ ဦးစောလူနှင့် ဆရာမလေးတို့၏ ချီးကျူးစကားများကို ကြေနပ်ဟန်ဖြင့်



" အဲ့လောက်ကြီးလည်းမဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျတော်က ဆေးပညာ ဝါသနာပါလွန်းတော့ အဲ့ဒီဘက်ကို မလိုက်စားရရင် မနေနိုင်လို့ပါ။ လူတွေအတွက်လည်း ပါတာပေါ့လေ။ ကျတော့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့် လူတွေပိုပြီး ကျန်းမာလာကြမယ်ဆိုရင် ကျတော်လည်း ကုသိုလ်ရတာပေါ့ "



ဟု ခပ်ပြုံးပြုံးလေးပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။ ထို့နောက် ဆရာမလေးဘက်သို့လှည့်ကာ



" သြော်. .. သူဇာ၊ အားတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းကို လာလည်လှည့်ပါ။ ကိုယ် မင်းကိုဖိတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ မင်းကို ပြစရာတွေလည်းအများကြီးရှိတယ် "



ဟု ဖိတ်ခေါ်လေ၏။ ထိုအခါ ဦးစောလူက



" ဒါကတော့ မတရားဘူးဆြာကြီးရေ. .သာဓုခေါ်တုန်းက ကျုပ်ကခေါ်ရပြီး၊ ဖိတ်စရာရှိတော့ သူဇာတဲ့လား "



ဟု အရွှန်းဖောက်လိုက်လေ၏။



" အို. . ဦးကြီးကလည်း. .. "



ဦးစောလူ စကားကြောင့် ဆရာမလေးသူဇာနွယ်မှာ ရှက်ပြုံးလေးပြုံးရင်း မျက်နှာမထားတတ်အောင် ဖြစ်နေရှာလေသည်။



" ဟဲ ဟဲ ဟဲ. .မဟုတ်ပါဘူး ဦးစောလူရယ်။ ကျတော်ဆိုလိုတာက ဓာတ်ခွဲခန်းမှာကြတော့ ဆေးဝါးနာမည်တွေ ဓာတုဗေဒနာမည်တွေ ပြောရဆိုရမှာမဟုတ်လား။ ဦးလေးကို ခေါ်ရင် ဦးလေးပျင်းနေမှာဆိုးလိုပါ။ တကယ်လို့ ဦးလေးလာချင်တယ်ဆိုရင် ကျတော်ကိုယ်တိုင် လာခေါ်ပါ့မယ်ဗျာ။ ဟုတ်ပြီလား "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ဆရာမလေးအရှက်ပြေစေရန် ထိန်းပြော ဝင်ပြောပေးနေသော်လည်း ဦးစောလူကတော့ ဆရာမလေးကို နောက်ချင်လှသေး၍



" ရပါတယ်ဆြာရာရယ်။ ဆြာ့စိတ်အဲ့လိုဆိုတာသိရရင်ပဲ ကျတော်ကြေနပ်လှပါပြီ။ တော်ကြာ ဆရာမလေးက ဒီအဖိုးကြီးရှုပ်လိုက်တာလို့ စိတ်ဆိုးနေမှဖြင့် "



ဟု ထပ်မံ ကြည်စယ်ပြန်လေသည်။



" အို. . ဦးကြီးကလည်း ၊ တကတည်း . .ဘာတွေလျှောက်ပြောနေမှန်းကိုမသိဘူး "



ဆရာမလေးခမြာ ပါးပြင်နုနုလေးများနီရဲ၍ အတော်ပင် အရှက်သည်းနေရှာလေပြီ။



ဦးစောလူနှင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တို့လည်း ဆရာမလေးသူဇာနွယ်ဖြစ်နေပုံကိုကြည့်ကာ နှစ်ယောက်သား တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြလေတော့၏။



ထိုစဉ် နော်ပန်ရောက်လာကာ ဆေးခန်းတွင်လူနာရောက်နေကြောင်းပြောပြပြီး ဆြာမလေးသူဇာနွယ်ကို လာခေါ်လေသည်။ ဆြာမဘေးလည်း ဦးစောလူတို့နှစ်ယောက်အား ရှက်ကိုးရှက်ကမ်းဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ နော်ပန်နှင့် ကပြာကယီလိုက်သွားလေတော့၏။

.

.

သူဇာနွယ်ပြန်သွားသောအခါ ဦးစောလူက ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်အနီးသို့ချဉ်းကပ်ကာ ရှေ ့မျက်နှာနောက်ထား၍ ၎င်းဖြစ်ချင်သည့်စကားအား အောက်ပါအတိုင်းပြောဆိုမေးမြန်းလိုက်လေသည်။



" ဆြာ့ကိုမေးရဦးမယ်။ ကျတော်နဲ့ မြသက် အကြောင်းပါတာ ၁၀ နှစ်လောက်ရှိပြီ၊ ခုဆိုရင် ကျတော်ကအသက် ၅၇ ထဲမှာ၊ မြသက်က ၄၅ လောက်ရှိရောပါ။ အဲ့ဒါ ကျတော်တို့အသက်အရွယ်နဲ့ ကလေးမြေးငယ် ရနိုင်ပါ့ဦးမလား သိချင်လို့။ တကယ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်ဆိုရင် ဆြာနဲ့တိုင်ပင်ပြီး ကျတော်ကြိုးစားကြည့်ပါရစေ "



မှန်ပေသည်။ ရွှေဂဲမရှိသည့် နောက်ပိုင်း အိမ်တွင် အတော်ပျင်းခြောက်ခြောက်ဖြစ်သွားလေ၏။ ထိုအခါ သားထောက်သမီးခံ ရှိလာလိုသည့်ဆန္ဒများ ဦးစောလူ၏ အတွေးတွင် တဖြေးဖြေးပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။ မောင်သက်အောင်မှာ တူရင်းသားရင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ အားကိုရသည်မှန်သော်လည်း၊ မိမိ၏ သွေးသားစစ်စစ်ဟူ၍ ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ဦးစောလူ ချန်ရစ်ထားခဲ့လို၏။



ဦးစောလူ၏ အမေးကြောင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်မှာ အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီး ခတ္တမျှကြာသောအခါမှ



" မရဘူးတော့မဟုတ်ဘူး။ ရနိုင်ပါတယ်လေ၊ အစ်မကြီးလည်း သွေးဆုံးသေးတာမှမဟုတ်ပဲ။ ဦးစောလူလည်း သန်တုန်းမြန်တုန်းကို။ ကျတော်တစ်ခုစဉ်းစားနေတာက လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်းမှာ ဦးလေးတို့ ဘာလို့ခလေးမရကြလည်းပေါ့နော်။ အဲ့တာတစ်ခုပဲ။



အဖြစ်နိုင်ဆုံးကတော့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ချိူ့ယွင်းချက်ကလေးတွေ ကိုယ်စီရှိနိုင်လို့ပဲ။ ဒီတော့ တကယ်သာ ဦးလေးတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကလေးရလိုတာ မှန်ရင် နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ကျတော် ဆေးစပ်ပေးပါ့မယ်။ ဦးလေးအတွက်ဆေးကိုလည်း ဦးလေးသောက်၊ အစ်မကြီးသောက်ရမယ့်ဆေးကိုလည်း ဦးလေးရအောင်တိုက်ပေါ့။ အဲ့ဒီလို နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ဆေးဝါးအကူအညီယူပြီးတော့မှ ဆက်ဆံကြည့်ကြပါ။ သေခြာပါတယ်. . လေးငါးလအတွင်း ကလေးရပါလိမ့်မယ် "



ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ ဦးစောလူလည်း လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်လျှက် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ



" အားကိုးပါတယ်ဆြာရယ်။ အားကိုးပါတယ်။ ဆြာသင့်သလိုသာ ညွှန်ကြားပါ။ ဆြာပြောတဲ့အတိုင်း ကျတော်တို့လင်မယားနှစ်ယောက် တသွေမတိမ်းလိုက်နာဆောင်ရွက်ပါ့မယ် "



ဟု ကတိအထပ်ထပ်ပေးလိုက်လေတော့၏။

 

အပိုင်း ၃

 

သူဇာနွယ့် စိတ်ထဲတွင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို အထင်ကြီးလေးစားစိတ်များ တဖွားဖွားဖြစ်ပေါ်နေမိ၏။ ကုသရုံပင် မက၊ အစွမ်းထက်ကာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနည်းသော ဆေးဝါးများအား ကိုယ်တိုင်သုတေသနပြု ရှာဖွေထုတ်လုပ်နေခြင်းမှာ နည်းသည့်အရည်အချင်းမဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ သုတေသနများ ရာနှုန်းပြည့်အောင်မြင်ပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်ရှိသော် မြန်မာတွင်မက ကမ္ဘာမှာပင် ကျော်ကြားလာမည်သူဖြစ်ကြောင်း သူဇာနွယ် ယုံကြည်မိလေသည်။



ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းခံရမှုအပေါ်တွင်လည်း သူဇာနွယ်များစွာ ကြေနပ်ဂုဏ်ယူမိလေ၏။ အချိန်မဆွဲဘဲ နောက်တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ထံသို့ လေ့လာရေးအလည်အပတ်သွားရောက်နိုင်ရန် အားထုတ်ရပေမည်။ ဤအခွင့်အရေးသည် သူမအတွက် ဆေးပညာ ဗဟုသုတများ များစွာတိုးပွားစေမည့် အခွင့်အရေးမဟုတ်ပါလား။



ထို့အပြင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်သည် ပညာတတ်သလောက် ဂုဏ်မောက်ခြင်းမရှိ။ အပြောအဆို သိမ်မွေ့အေးခြမ်းပြီး အထူးအဖြင့် သူမကို အလေးထားကာ နွေးနွေးထွေးထွေးဆက်ဆံလေသည်။ ရုပ်ရည်ရူပကာတွင်လည်း အရွယ်ရခြင်း၊ အတွေ့အကြုံများပြားခြင်း၊ ပညာဉာဏ်ပြည့်ဝခြင်း၊ ရင့်ကျင်တည်ကြည်ခြင်း စသည့် ဂုဏ်အင်္ဂါများ ထင်ထင်ရှားရှားပေါ်လွင်နေလေ၏။အားကိုးထိုက်သည့်၊ ရွေးချယ်သင့်သည့် ၊ ချစ်သက်ဝင်သင့်သည့် သွင်ပြင်လင်္ကာများ အပြည့်အဝရှိသော ယောကျ်ားကောင်းတစ်ဦးပင်။



အမှန်ဝန်ခံရလျှင် သူ ့ဇာနွယ့်အနေဖြင့်လည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ရင်ခုန်စိတ်လုှပ်ရှားနေမိလေပြီ။ သူမကံကောင်း၍ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တစ်ယောက် ဖွင့်ဟချစ်ခွင့်ပန်လာပါက သူဇာနွယ် ကြာကြာစဉ်းစားဖြစ်မည်မဟုတ်။ ဤသို့သူမ ကျိတ်ပုန်းဖြစ်နေစဉ် ဦးစောလူ၏ စနောက်မှုများက သူမ၏ရင်ကို တည့်တည့်ထိမှန်ကာ ရှက်လည်းရှက်မိသလို ကြေလည်းကြေနပ်နေမိပြန်၏။ လူကြီးကတော့ သူမ၏စိတ်အာရုံကို ထိုးဖောက်သိဟန်ဖြင့် သူမအား ကလေးတစ်ယောက်နှယ် တဟားဟား သဘောကြရယ်မောနေသည်မှာ မုန်းချင်စရာကောင်းလှပေသည်။



သူဇာနွယ်တစ်ယောက် လမ်းတလျှောက်တွင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏အကြောင်းကို တွေးကာ ရင်ခုန်ကြည်နူးစွာဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် အိမ်သို့အရောက် ဆေးခန်းတွင် ထိုင်စောင့်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် သူမ၏ ရင်ခုန်ကြည်နူးစိတ်များမှာ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်ကုန်ရလေတော့၏။

.

.

.

.

" ဗီတာမင်စီကုန်သွားလို့ ထပ်လာယူတာ။ သုံးရက်လောက်နဲ့မရသေးဘူး နောက်ထပ် တစ်ပါတ်စာလောက် ဆက်သောက်ရဦးမယ် "



သူမ၏ ဆေးစားပွဲတွင် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းဝင်ထိုင်လျှက် ဆေးဘူးများအား ဟိုဟိုဒီဒီလှန်လှောနေသည့် မင်းဒင်ဆိုသူကို သူဇာနွယ် အတော်ပင် စိတ်ထွက်သွားလေသည်။



" ဖယ်ပါ. .ကျမယူပေးပါမယ်။ ကျမရဲ့စားပွဲကို ဝင်မထိုင်နဲ့၊ ကျမ မကြိုက်ဘူး "



သူဇာနွယ် မျက်နှာတင်းတင်းထား၍ ငေါက်ငမ်းမောင်းထုတ်လိုက်ရာ ထိုသူက ပြုံးတုံ့တုံ့မျက်နှာပေးဖြင့် ခုံမှထပေးလေ၏။



" ဟိုနေ့ကမှ စီဗစ်အလုံးနှစ်ဆယ်ပေးလိုက်တာ ကုန်ပြီလား၊ ရှင်ဘယ်လိုတွေသောက်နေတာလည်း "



ခုံပေါ်သို့ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း သူဇာနွယ်လေသံမာမာဖြင့်ပင် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။



" ဘယ်လိုသောက်ရမှာလည်း...တစ်နေ့သုံးကြိမ် တစ်ကြိမ်ကို သုံးလုံးသောက်တာပေါ့ "



" ဘုရားရေ... "



ထိုသူက ခပ်အေးအေးပင်ပြန်ဖြေသော်လည်း သူဇာနွယ်မှာတော့ ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ ဘုရားတမိသည်အထိ မျက်လုံးပြူးသွားရလေ၏။



" ဘယ် ဘယ်လို ဘယ်လို။ တစ်ကြိမ်သုံးလုံး တစ်နေ့သုံးကြိမ် ဟုတ်လား "



ဟု အံ့သြတကြီးလည်း ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်မိလေသည်။ သူမ သူနာပြုဆရာမလုပ်လာသည့်သက်တမ်းတစ်လျှောက် BPI မှထုတ်လုပ်သော ၁၀၀ mg ဗီတာမင်စီအား တစ်နေ့တည်းဖြင့် ကိုးလုံးဆယ်လုံးခန့် သောက်သုံးခြင်းကို ယခုအခါမှ ပထမဆုံးတွေ့မြင်ဖူးသည်မဟုတ်ပါလား။



" ရှင်သေတော့မှာပဲ။ ကျမပြောသလို မနက်တစ်လုံးညတစ်လုံးမသောက်ဘဲ ဘယ့်နှယ့်ကြောင့် နေ့ရောညပါ အားတိုင်းသောက်နေရတာလည်း။ ရှင်ရူးနေလား.."



ဟူ၍လည်း စေတနာဒေါသောဖြင့် ငေါက်ငမ်းမိလိုက်လေသည်။ သို့သော် ထိုသူက သူဇာနွယ်၏ငေါက်ငမ်းမှ ုကို သဘောကြဟန်ဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလျှက်



" ဒီလိုရှိတယ် ဆြာမလေးရဲ့။ ဗီတာမင်စီက သာမာန်လူတစ်ယောက်အတွက် တစ်နေ့ကို အများဆုံး ၅၀၀ mg အထိ သောက်သုံးနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဗီတာမင်စီဒဖီရှန်စီ လို့ခေါ်တဲ့ ဗီတာမင်စီလိုအပ်နေတဲ့ရောဂါ ဥပမာ ထိပ်ကပ်နာ၊ နှာစေးချောင်းဆိုး အကင်းမသေတာ. . အဲ့လိုဝေဒနာတွေခံစားနေရတဲ့ လူတွေအတွက်ကြတော့ တစ်နေ့ကို ၁၀၀၀ mg အထိပေးပြီး ကုသရတယ်။



ခု မင်းရဲ့ ဆေးပြားက တစ်ပြားမှ ၁၀၀ mg ပဲပါတယ်။ ကျုပ် တစ်နေ့ကိုးပြားသောက်တာ တကယ်ဆို လိုတောင်လိုနေသေးတယ်။ သဘောပေါက်ရဲ့လား "



ဟု မသိနားမလည်သူကို သိပြီးတတ်ပြီးသူတစ်ယောက်က ရှင်းပြနေသည့်ဟန်ဖြင့် အထက်စီးဆန်ဆန်ပြန်လည်ပြောဆိုလေ၏။



သူဇာနွယ်လည်း ထိုသူ၏ပြောစကားတို့ကြောင့် အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။ ထိုသူသည် မည်သူနည်း၊ မည်သည့်အဆင့်အတန်းနည်း၊ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် သူမကြားဖူးနားဝမရှိသည့် အစီအငေါ်မတည့်သော ကုသမှုများကို ခပ်တည်တည်လာရောက်ပြောကြားနေရပါသနည်း. . စသည့်မေးခွန်းတို ့သည်လည်း သူမခေါင်းထဲမှ စီကာစဉ်ကာ ထွက်ပေါ်၍လာလေ၏။



" ဒီမှာ ဆရာမရဲ့။ ဟိုအူကြောင်ကြောင် ဆြာဝန်ရဲ့အနားကို ကပ်နေမှ ပညာရမှာမဟုတ်ဘူး။ ယူတတ်ရင် ကျုပ်ဆီက. ပညာတွေအများကြီး မင်းရဖို့ရှိတယ်။ ဟို အရူးဆြာဝန်ဆီသွားရင်တော့ အရူးနည်းတွေပဲရမယ်. .။ ကဲပါလေ. .အချိန်မရှိဘူး။ ကျုပ်ကိုသာ စီဗစ်တွေ ထပ်ပေးလိုက်တော့. . ဟိုမှာ အလုပ်တွေပြစ်ထားခဲ့ရတာ "



ထိုသူကတော့ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို မကောင်းပြောဆိုလျှက် သူ့ကိုယ်သူ ကိုယ်ရည်သွေးကာ စီဗစ်ကိုသာ မရမက တောင်းဆိုနေလေသည်။



ထိုသူ့ပုံကိုကြည့်ရသည်မှာ စီဗစ်မရမခြင်း ဆေးခန်းမှ ပြန်မည်မထင်။ ထို့အပြင် သူမ လေးစားကြည်ညိုရသော ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်အား ထိုသူ ယခုထက်ပိုပြီး စော်ကားမော်ကား ပြောကြားလာခဲ့လျှင်လည်း သူမ သည်းခံနိုင်တော့မည်မဟုတ်။



ထို့ကြောင့် သူဇာနွယ်လည်း အံဆွဲကိုဖွင့်ကာ BPI စီဗစ် ပါကင်တစ်ဗူးထုတ်၍ ထိုသူ့အားပေးလိုက်လေတော့၏။



" ရော့ . .ရှင်လိုချင်တဲ့စီဗစ်။ အမြန်ပြန်ပေရော့.."



ထိုသူက သူဇာနွယ် စောင့်စောင့်အောင့်အောင်းပေးလိုက်သော စီဗစ်ဗူးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တရိုတသေလှမ်းယူကာ



" ကျေးဇူးဗျာ..ကျေးဇူး. .. မင်းလို ပြည်သူအပေါ်ကို စေတနာထားတဲ့ ဝန်ထမ်းမျိုးတွေ ဒီတိုင်းပြည်မှာ သိပ်လိုအပ်နေသေးတယ်။ မင်းလည်း ဒီမှာတင်ရပ်မနေနဲ့။ ပညာရပ်တွေကို အဆက်မပြတ်လေ့လာနေရမယ်. . ခုခေတ်က ပညာခေတ်ဗျ "



ဟု ကျေးဇူးတင်စကားကို အထက်စီးဆန်ဆန်ပြောဆိုပြီး ထသွားလေ၏။ ဆေးခန်းဝသို့ရောက်သော် သူမကိုလည်ပြန်လှည့်ကြည့်လျှက်



" နောက်လည်း နေထိုင်မကောင်းရင် လာခဲ့မယ်နော်. ."



ဟု မချိုမချဉ်မျက်နှာပေးဖြင့် လှမ်းပြောနေပြန်သည်။ သူဇာနွယ်လည်း စိတ်ပေါက်ပေါက်ရှိသည်နှင့် ထိုသူအား အံတင်းတင်းကျိတ်ကာ မျက်စောင်းထိုးပြလိုက်လေတော့၏။

.

.

.

မိုးနှောင်းမိုးက ညဘက် အနည်းငယ်ရွာချင်နေသေးသည်။ တောရွာဖြစ်သဖြင့် ည ခုနှစ်နာရီခွဲ ရှစ်နာရီဆိုလျှင် အလွန်ပင် မှောင်မဲတိတ်ဆိတ်နေချေပြီ။ သူဇာနွယ်လည်း ထမင်းစားသောက်ပြီး အိမ်ထဲတွင်ခေတ္တလမ်းလျှောက်ကာ တံခါးသေခြာပိတ်၍ အိမ်ယာဝင်ခဲ့လေ၏။



အိပ်ယာထဲရောက်သော် ချက်ခြင်းအိပ်မပျော်သဖြင့် သူဇာနွယ် နဖူးပေါ်လက်တင်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီစဉ်းစားနေမိပြန်သည်။ ယခုဆိုလျှင် နော်ပန်လည်း အတော်ပင်အိပ်မောကျလောက်လေပြီ။ နော်ပန်မှာ ရွာသူလေးပီပီ ညနေ ခြောက်နာရီကျော်ကျော်၌ ထမင်းစားကာ ခုနှစ်နာရီခန့််တွင် သူဇာနွယ့်အတွက် ထမင်းဟင်းပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် အိပ်ယာဝင်လေ့ရှိသည်။



တကယ်တော့ သူမတို့မိန်းမပျိုလေးနှစ်ယောက်တည်း အိမ်တစ်အိမ်တွင်နေထိုင်ရခြင်းအပေါ် သူဇာနွယ် အနည်းငယ် စိုးထိတ်မိသည်ကတော့အမှန်ပင်။ ယခုလို မိုးစိပ်စိပ်ရွာပြီး ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်မဲနေသောညများ၌ ပို၍ပင်စိုးရိမ်မိလေ၏။ သို့သော် သူမတို့အိမ်နှင့်ဆေးခန်းမှာ အတော်အတန်ပင် ခိုင်ခန့်တောင်းတင်းလေသည်။ တံခါးများသေခြာပိတ်ထားပါက အိမ်ထဲသို့ တော်ရုံဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ဖို့ရာ မဖြစ်နိုင်။ သို့အတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆောက်လုပ်ရသော်လည်း စေတနာအရင်းခံပြီး အခိုင်အခန့် စီစဉ်ပေးသည့် ကိုလူပျိုကာလသားများကို သူဇာနွယ် ကျေးဇူးတင်မိလေ၏။



နေရေးထိုင်ရေးစဉ်းစားနေရာမှ သူမ၏စိတ်အစဉ်မှာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့် မင်းဒင်ဆိုသော လူထူးဆန်းတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလို့ သွားပြန်သည်။ မင်းကြီးရွာသို့ သူဇာနွယ်စတင်ရောက်ရှိကတည်းက စိတ်ထဲတွင် မှတ်မှတ်ရရရှိသောသူများကို ပြသပါဟုဆိုလျှင် အနှီအမျိုးသားနှစ်ဦးကိုသာ ပြရမည်ဖြစ်လေ၏။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်သည် ခန့်ငြား၏၊ ဖိုင်း၏၊ ရည်မွန်၏၊ ဖော်ရွေ၏၊ နွေးထွေးမှုရှိ၏၊ တော်၏၊ ထက်၏။ သို့အတွက် သူဇာနွယ့်စိတ်ထဲတွင် နေရာယူနိုင်နေသည်မှာ မထူးဆန်းလှ။ မင်းဒင် ဆိုသူမှာကား ဤသို့မဟုတ်။ ရင့်တင့်တင့်၊ ကြောတောတော၊ ထုံပေပေ၊ အေးစက်စက်၊ ဆြာလိုလို၊ လူမိုက်လိုလို၊ ရုပ်ထွက်မှာလည်း ဂျစ်ကန်ကန်။ သူမ၊ စိတ်နှလုံးတွင် အဘယ်ကြောင့် ထိုသူပါနေရာယူနေသည်ကို သူဇာနွယ် မတွေးတတ်။



ထိုသူသည် သူ ့ကိုယ်သူ ဗီဆာမင်စီဒဖီရှန်စီ ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုပြန်သေးသည်။ စီဗစ်ဆေးပြားများကိုလည်း အရူးတစ်ယောက် ပဲလှော်စားသကဲ့သို့ သောက်သုံးနေသည်မှာ ထူးဆန်းလှပေ၏။ ယခုပုံအရဆိုလျှင် သူမထံသို့ ထိုသူ မကြာခဏ ဗီတာမင်စီ လာယူမည်မှာ မလွဲပင်။



သို့ဖြစ်၍ .. ထိုသူ၏ အကြောင်းကို သူဇာနွယ် ဦးစောလူကိုပြောပြထားပြီး ထိုသူ၏ ရာဇဝင်ကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ သူမ စုံစမ်းထားရပေမည်။ သို့မှသာ ထိုသူသည် အန္တရာယ်ပေးမည့်သူ၊ အန္တရာယ်မပေးမည့်သူ စသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ရန်သူမိတ်ဆွေ ခွဲခြားနိုင်မည်ဖြစ်လေ၏။

.

.

သူဇာနွယ်လည်း မိုးအေးအေးဖြင့် စောင်ပါလေးခြုံကာ အထက်ပါအတိုင်း ရောက်တတ်ရာရာများ တွေးတောနေရင်း မျက်လုံးများစဉ်းလာလေသည်။ ထိုကြောင့် ခြင်ထောင်ကိုမ၍ မီးခွက်ကလေးအား ဟူးခနဲမှုတ်ကာ အိပ်ပျော်အောင် အိပ်လိုက်လေတော့၏။





မနက်စောစော ထပြီး ခြံရှင်းနေချိန် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်လာပေးသွားသည်ဟုဆိုကာ. . မောင်သက်အောင်က ဦးစောလူကို အထုတ်တစ်ထုတ်ပေးလေသည်။ ဦးစောလူလည်း ၎င်းတို့လင်မယားအတွက် ဆေးဝါးဓာတ်စာများဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ဝမ်းပမ်းတသာလက်ခံလိုက်ပြီး အိမ်ခန်းထဲသို့ ယူသိမ်းရန်ပြင်လိုက်လေ၏။



ထိုအချိန်တွင် ရွာအရှေ့ပိုင်းမှာ ဒေါ်စိန်ဆိုသည့် အဖွားကြီးရောက်လာကာ ၎င်း၏ဆိတ်ကလေးကို ခိုးသတ်သွားကြကြောင်း တိုင်ကြားလေသည်။



ဦးစောလူက အကျိုးအကြောင်း သေခြာမေးမြန်းကြည့်သောအခါ. .. မနေ့ညက ဒေါ်စိန်သည် ဆိတ်ကြောင်းပြန်လာပြီး ဆိတ်များအားတင်းကုတ်ထဲသို့သွင်းကာ အကောင်ရေ သေခြာရည်တွက်ထားကြောင်း၊ မနက်မိုးလင်းသော် တစ်ကောင်လျော့နေ၍ ဟိုဟိုဒီဒီလိုက်ရှာကြည့်လေရာ ခြံနောက်ဖေး ဇီးခြုံများအကွယ်တွင် ခေါင်းပြတ်ကာ သေနေသော ဆိတ်မလေးတစ်ကောင်ကိုတွေ့ရကြောင်း၊ ဆိတ်မလေးသည် ခေါင်းသာမက ပေါင်နှစ်ခြောင်းပါပြတ်ထွက်နေ၍ ခိုးသတ်သည့်သူမှ ဟင်းစားအဖြစ်ယူဆောင်သွားသည်ဟု သူမထင်မြင်ကြောင်း. . စသဖြင့် သိရလေသည်။



ဦးစောလူလည်း



" အေးပါဗျာ၊ ခဗျားဆိတ်လေးသေသွားတာ ကျုပ်စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ တရားခံတွေကိုလည်း အမြန်ဆုံးပေါ်အောင် ကျုပ်ဖော်ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ ဘယ့်နှယ့်ဗျာ. . အပျော်သဘော ဘူးသီးခိုး၊ ကြက်ခိုးသတ်၊ ငှက်ခိုးသတ်တာလောက်ကို ကျုပ်အပြစ်မပြောပါဘူး။ ခုဟာက ဆိတ်တစ်ကောင်လုံးဆိုတော့ လွန်သားကလား။ ကျုပ်ရွာမှာ ဒါမျိုးလက်မခံဘူး။ စိတ်ချဒေါ်စိန် ကျုပ်ရအောင်ဖော်ပေးမယ်. ."



ဟူ၍ ဒေါ်စိန်အား အားပေးနှစ်သိမ့်ကာ ကတိအထပ်ထပ်ပေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်လေ၏။



မျက်ရည်လေးတစမ်းစမ်း နှာခေါင်းလေးတရှုံ ့ရှုံ ့ဖြင့် ပြန်သွားသောအခါ ဦးစောလူလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ပေးသည့် ဆေးများကို သိမ်းဆည်းရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်လတော့သည်။

.

.

အိပ်ခန်းသို့အသွား ဧည့်ဆောင်သို့အဖြတ်တွင် ဘီရိုပုလေးပေါ်ရှိ အရုပ်လေးအား ဦးစောလူ အမှတ်မဲ့လှမ်းမြင်လိုက်၍ ရွှေဂဲကိစ္စခေါင်းထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာပြီး၊ ယခု ဒေါ်စိန့် ဆိတ်လေး အမှု၌လည်း အနှီအရုပ်အား သင်ကာမကင်းစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ ထို့ကြောင့် အနားသို့သွားကာ အရုပ်ကို သေခြာ ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ အရုပ်က အိနြေ္ဒရလျှက်၊ သွေးစသွေးန ဆိတ်မွေးဆိတ်မြှင် တစ်စုံတစ်ရာမတွေ့ရ။



" အင်းး ငါတော်တော်ရူးနေပါလား၊ ဒီ ဘာမဟုတ်တဲ့ အရုပ်လေးက ရွာအရှေ့ပိုင်းကဆိတ်ကို ဘယ်လိုလုပ်သွားသတ်မှာတုန်း၊ ဘယ်လို ကြောင်တောင်တောင်အတွေးတွေ ငါတွေးနေပါလိမ့်. . "



အထက်ပါအတိုင်း တစ်ကိုယ်တည်း တွေးတောကာ ဦးစောလူ ပြုံးလိုက်မိလေ၏။



ထို့နောက် လှည့်ထွက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် နှာခေါင်းထဲတွင် သွေးညှီနံ့လိုလို ရလာသဖြင့် လှည့်ပတ်ရှာဖွေကြည့်လေရာ ဘီရိုပုလေး၏နောက်ဘက်၌ မျက်လုံးပေါက်များ ပုရွက်ဆိတ်တက်နေသည့် ဆိတ်ခေါင်းပြတ်ကြီးတစ်လုံးအား အံသြဖွယ်ရာ တွေ့မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။



ဆိတ်ခေါင်းပြတ်မှာ အတော်အတန်ခြောက်ကပ်၍ သွေးစများပင် ခဲ၍နေခြေပြီ။ ဦးစောလူ အတော်ပင်တုန်လှုပ်သွားပြီး အိမ်ရှေ့သို့ ခပ်သုတ်သုတ်ပြန်ထွက်ကာ မောင်သက်အောင်ကို ခေါ်ယူလိုက်မိလေ၏။ ဆိတ်ခေါင်းကိုမြင်သော် မောင်သက်အောင်လည်း တော်တော်သွေးပျက်သွားပုံရလေသည်။



" ဘယ် ဘယ် လို လုပ်ကြမလည်း ဦးကြီး၊ ကျ ကျတော်တို့တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီထင်တယ်။ ဒီ ဒီ အရုပ် ဂြိုလ်မွှေပြီ "



ဦးစောလူလည်း လူကြီးပြီပြီ စိတ်လှုပ်ရှားမှ ုကို အတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းလျှက်



" အင်း အရုပ်ဂြိုလ်မွှေတာ မမွှေတာထက် ဒီခေါင်းကြီးကို ခု မြေမြှပ်ပြစ်မှ ရမယ်။ တော်ကြာ မင်းဒေါ်လေးမြင်သွားရင်မလွယ်ဘူး။ သူအကြောက်သည်းပြီး ဘေးကို ပေါက်ကရတွေလျှောက်ပြောတော့မှ အားလုံးရှုပ်ကုန်မှာ။ အခြားသူတွေ သိသွားလို့လည်းမဖြစ်ဘူး။ တော်ကြာ တို့ကိုပါ ဆိတ်သူခိုးဆွဲခံထိနေမယ်။



ဒီတော့ မောင်သက်အောင်ရေ. . မင်းက ခြံထဲမှာ ကျင်းနက်နက်သွားတူးခြေ့ကွာ။ ငါ ဆေးတွေသွားထားပြီးရင် ခေါင်းကြီးကို အဝတ်စုတ်နဲ့ ထုပ်ခဲ့မယ်။ ကဲ ကဲ မြန်မြန်လုပ်။ မင်းဒေါ်လေး ဈေးကပြန်မလာခင် အားလုံးလက်စသတ်နိုင်မှ "



ဟု မောင်သက်အောင်ကို အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြန်ရှင်းပြကာ လုပ်သင့်သည်တို ့ကို အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ချက်ခြင်းလုပ်ဆောင်ကြရန် တာဝန်ပေးလောဆော်လိုက်လေသည်။



ထိုအခါမှ မောင်သက်အောင်လည်း အကြောက်လျော့ပြီး သတိဝင်လာဟန်ဖြင့်



" ဟုတ်ကဲ့ "



ဟု ဦးစောလူကိုပြန်ပြောရင်း တံခါးကွယ်ရှိ သံတူရွင်းကိုယူကာ ခြံထဲသို့ ခပ်မြန်မြန်ဆင်းသွားလေ၏။ ဦးစောလူလည်း ဆေးထုပ်ထား၍ အဝတ်ဆုတ်ရှာရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ကပြာကယီ ဝင်ခဲ့လိုက်လေတော့သည်။





ညက မှောင်မဲတိတ်ဆိတ်နေလေပြီ။ မောင်သက်အောင်လည်း အတော်ပင်အိပ်မောကြလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ အိပ်ခန်းအတွင်း အိပ်ယာနဘေး၌ ဦးစောလူနှင့် ဒေါ်မြသက်တို့လင်မယားနှစ်ယောက် ဆေးခွက်များကို ကိုယ်စီကိုင်လျှက် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ပြုံးစေ့စေ့ကြည့်ကာ မော့သောက်ချလိုက်ကြလေသည်။



ခွက်ကို စားပွဲပေါ်ပြန်တင်ပြီးနောက် ဦးစောလူ တစ်ကိုယ်လုံးတဖျဉ်းဖျဉ်းတက်ကာ နထင်သွေးများ တဒိတ်ဒိတ်ဆောင့်တိုးလာလေ၏။ အကြောများလည်း တင်းရင်းလာလျှက် အားအင်များ အလွန်အမင်းသန်မာပြည့်ဖြိုးပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဟူ၍ပင် ခံစားလာရလေသည်။



ဇနီးသည်ဒေါ်မြသက်မှာလည်း အသက်ရှုသံများ တရှူးရှူးပြင်းနေပြီဖြစ်ကာ မည်သည့်အခါကမျှမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးသော အကြည့်ရွဲရွဲရိုင်းရိုင်းတို့ဖြင့် ၎င်းအားစူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရှုနေကြောင်း တွေ့မြင်ရလေ၏။ သူမ၏လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဦးစောလူ ဆွဲယူဆုပ်ကိုင်လိုက်လေရာ နှုတ်ဖျားမှ တဟင်းဟင်း တဟီးဟီး အသံထွက်လျှက် ခန္ဓာကိုယ် တဆတ်ဆတ်တုန်တက်သွားလေသည်။



ထို့နောက် သူမကပင် ဦးစောလူအား ဝုန်းခနဲ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆွဲဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း အငမ်းမရ စုပ်နမ်းလေတော့၏။ တောသူပြီပြီ အတော်အတန်အရှက်အကြောက်ကြီးရှာသော ဒေါ်မြသက်တစ်ယောက် ယခုကဲ့သို့ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် အငမ်းမရ ရွပိုးထိုးနေသည့် အဖြစ်ကို ဦးစောလူ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ ့မြင်လိုက်ရ၍. .. အံ့အားတသင့် ကြောင်ကြည့်နေမိပြီး ခေတ္တကြာသောအခါမျှ သတိပြန်ဝင်လာကာ ပိုမိုပြင်းထန်သောအနမ်းကြမ်းကြမ်းများဖြင့် သူမအား ပြန်လည်တုန့်ပြန်လိုက်လေတော့သည်။

.

.

နှစ်ဦးသား ပွေ့ဖက် ပွတ်သပ် နမ်းရှုံ ့လှုပ်ရှားကြရင်း နဂိုကပင်ခပ်လျော့လျော့စည်းထားသော ပုဆိုး ထဘီတို့ ပြေကုန်ကြလေ၏။ ပါးစပ်ချင်း အာသာပြင်းပြင်း စုပ်နမ်းနေရမှာ ဦးစောလူက ပြွတ်ခနဲ အသံမည်အောင်ပင် ဆွဲခွာလိုက်ပြီး ဖွေးဖွေးပေါ်လာသည့် ဒေါ်မြသက်၏ တင်သားပြည့်ပြည့်များကို လက်ဖြင့် အားပါးတရာ ဆုပ်ကိုင်ဖြစ်ချေရင်း လည်ပင်း ရင်ညွန့်နေရာများကို အနမ်းမိုး တရစပ်ရွာပြန်သည်။ ဒေါမြသက်လည်း မျက်နှာကို အပေါ်ပေါ့ကာ ပါးစပ်ဟလျှက် နတ်ကျနေလေတော့၏။



ထိုနေရာများကို နမ်း၍ဝသော် ဦးစောလူက ဒေါ်မြသက်ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရင်စေ့ ဝိုင်အင်္ကျ ီကို ကြယ်သီးများပြုတ်ထွက်သွားသည်အထိ အားဖြင့် ဆွဲဖွင့် လိုက်ပြီး အောက်ခံ ပိတ်ဘော်လီကိုလည်း မြန်မြန်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲချွတ်ပြစ်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် ငွားငွားစွင့်စွင့် ထွက်ပေါ်လာသော ထွားထွားဝိုင်းဝိုင်း ရင်နှစ်မွှာ နှစ်လုံးကို အားမနာတန်းပင် ဖြစ်ညှစ် စုပ်နမ်းပြန်လေ၏။ ဒေါ်မြသက်ခမြာတော့ တကျွတ်ကျွတ် တအီးအီး အသံကလေးများ အဆက်မပြတ်ထွက်ကာ ထွန့်ထွန့်တက်နေရရှာလေတော့သည်။



အတန်ငယ်ကြာသောအခါ



" အား ဟား ဟား အကိုရေ.. . . .



ဟင့် ဟင့် . . အိပ်ယာထဲသွား ကြစို့ကွာ၊ သူများကို ထပ်မညှင်းပါနဲ့တော့၊ မြလေးခြေထောက်တွေ ဘယ်လိုမှ မဟန်နိုင်တော့ဘူးရှင်ရယ် "



ဟု ဒေါ်မြသက်ထံမှ တောင်းပန်သံထွက်လာလေ၏။



မှန်ပေသည်. . ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ ဆေးစွမ်းကြောင့်တစ်၎င်း၊ ခင်ပွန်းသည်၏ ပြင်းပြင်းရှရှအနမ်းတို ့ကြောင့်၎င်း ဒေါ်မြသက်ခမြာ ကြမ်းပေါ်သို့ တတောက်တောက်ထွက်ကြသည်အထိ မထစဖူး ရမ္မက်စိတ်များအလွန်ထကြွသောင်းကျန်းလျှက်ရှိခြေပြီ။



ဇနီးသည်၏ အလိုဆန္ဒကို သိသော ဦးစောလူသည်လည်း နမ်းရှုံ ့ခြင်းကိုမပျက်စေဘဲ သူမအား အိပ်ယာဘက်သို့တဖြေးဖြေး နောက်ပြန်တွန်းခေါ်သွားကာ သူမ၏ပေါင်တံဖွေးဖွေးတစ်ချောင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်မြောက်မြောက်ဆွဲမရင်း အိပ်ယာပေါ်သို့ ဖိတွန်း တွန်းချလိုက်လေတော့သည်။





ဒေါ်မြသက်၏ တင်ကြီးနှစ်လုံးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်လျှက် တစ်ချက်ခြင်း အားထည့်လှုပ်ရှားနေရာမှ အခန်းဝတွင် ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်သဖြင့် ဦးစောလူအဆောင့်ရပ်ကာ လူချင်းခွာလိုက်လေသည်။



" ဗြွက် "



" ဟားးးး "



သက်ပြင်းချသလိုလို ရှတတအသံကြီးတစ်ချက်ထွက်ပြီး ဒေါ်မြသက်လည်း ခါးကော့ကာ ဖင်ထောင်ပေးထားရာမှ ရှေ့သို့ ဝမ်းလျှားမှောက် ကျသွားလေ၏။



" မြလေး ခဏနော်. .အခန်းပြင်က ဘာလည်းမသိဘူး၊ ကိုယ်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ် "



နှစ်ဦးသားပွဲကြမ်းထားသဖြင့် အတော်ပင် ပင်ပမ်းနွမ်းလျှနေပြီဖြစ်၍ ဇနီးသည်ထံမှ အသက်ရှိုက်သံပြင်းပြင်းများမှလွဲပြီး အခြားမြည်သည့်အဖြေစကားသံမျှ ပြန်မကြားရ။



ဦးစောလူလည်း အိပ်ယာမှဆင်းကာ ကြမ်းတွင်ကျနေသည့် ပုဆိုးကို ကောက်စွပ်လျှက် အခန်းပြင်သို့ထွက်ခဲ့ လိုက်လေတော့၏။

.

.

.

.

အခန်းပြင်သို့ရောက်၍ ဓာတ်မီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီထိုးကြည့်လေရာ မသင်ကာဖွယ် တစ်စုံတရာမတွေ့ရ။အိမ်တံခါးများ ပြတင်းပေါက်များလည်း အားလုံး လုံလုံခြုံခြုံ။ မောင်သက်အောင်မှာလည်း အိမ်ရှေ့ကွပ်ပြစ်ရှိ ၎င်း၏ခြင်ထောင်ထဲ၌ တခေါခေါဟောက်ကာ အိပ်မောကြနေလေ၏။



" အင်း ငါပဲအထင်မှား အမြင်မှားဖြစ်တာနေမှာပါလေ "



ဟု တွေးတောလျှက် ဦးစောလူ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ဖို့ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ပြီးမှ ဘီရိုပုပေါ်ရှိ သစ်သားရုပ်ကို ဖြတ်ခနဲ သတိသွားရလိုက်ပြီး အဆိုပါ အရုပ်ထံသို့ လျှောက်ခဲ့မိန်ပြန်သည်။



အရုပ်မှာ ဘီရိုပုပေါ်၌ ချက်ရာလက်ရာမပျက် အိနြေ္ဒရလျှက်။ သို့သော် အနီးကပ် ဓာတ်မီးဖြင့်ထိုးကြည့်သောအခါ အရုပ်၏ ပေါင်နှစ်ခုကြား ယောကျ်ားကိုယ်နေရာတွင် ခေါင်းလျှော်ရည်ကဲ့သို့ ဖြူဖြူပြစ်ပြစ် အရည်များ အနည်းငယ် ပေကျံနေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။ ဦးစောလူ လက်ညှိုးဖြင့်တို့ထိ၍ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ ညှိစို့စို့အနံ့ရလေသည်။



" ဟယ်. . ဘယ်လို ပါလိမ့်။ ချွဲလား၊ နှပ်လား ဒါမှမဟုတ် သုတ် တွေမြန်းလား၊ အရုပ်ကို ဘယ်လိုလာပေနေပါလိမ့်. .. "



ဤသို့ တွေးရကြပ်နေစဉ်



" အကို. .လာတော့ကွာ။ အပြင်မှာ ဘာလုပ်နေတာလည်း. . ဒီမှာ သူများ ဆက်တငန့်ငန့်ဖြစ်နေပြီ. . လာကွာ မြန်မြန် "



ဟု အိပ်ခန်းထဲမှ ဒေါ်မြသက်၏ တဏှာသံခွျှဲခွျှဲဖြင့်လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။



ဦးစောလူလည်း မိန်းမဖြစ်သူ၏ ရမ္မက်ခေါ်သံကိုကြားလိုက်ရ၍ သောက်သုံးထားသော ဆေးစွမ်းများ ပြန်လည်ထကြွလာပြီး



" အို. .အခန့်မသင့်လို့ ပေသွားတာနေမှာပါကွာ. ."



ဟု တစ်ကိုယ်တည်းရည်ရွတ်ကာ အနီးရှိအဝတ်စုတ်တစ်ခုနှင့် အရုပ်အား ကပြာကယီသုတ်ပေးလျှက် အိပ်ခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်ခဲ့လေတော့သည်။





ဒေါ်မြသက်လည်းဈေးသွား မောင်သက်အောင်လည်း ယာထဲသွားနေစဉ် ဦးစောလူတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ဧည့်ဆောင်တွင်ထိုင်ကာ ဘီရိုပုပေါ်ရှိအရုပ်ကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်လျှက် သောကပွားနေလေ၏။ ညက တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်ကို မောင်သက်အောင်မသိသေး။ မောင်သက်အောင် ကြောက်တတ်မှန်းသိ၍ ဦးစောလူ ပြောမပြချင်တော့။ ဇနီးသည်ဒေါ်မြသက်ကိုမူ ပို၍ပင် မပြောချင်။



ဤအရုပ်ရောက်လာခြင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ထူးဆန်းမှုများ၊ စိတ်ဒုက္ခများသာ ဖြစ်စေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဖျက်ဆီးပြစ်၊ စွန့်ပစ်ပြစ်ရန်မှာလည်း. . အန္တရာယ်ပေးတတ်သည် ဟု ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သတိပေးထားသောကြောင့် အတော်ပင် ဘေးကြပ်နံကြပ်ရှိလှပေ၏။ သို့သော် အရုပ်ကို ဖျက်ဆီးပြစ်လိုသည်မှာ ဦးစောလူအနေဖြင့် တပိုင်းပင်သေနေချေပြီ။ ဖုံးရဖိရစဉ် ပြသနာမကြီးခင် အပျောက်ရှင်းလိုက်မှ တော်ကာကြမည့်အရုပ်ပင်။ မဟုတ်ပါက ရှေ့ဆက် ဒီ့ထက်မက ပြသနာရှာလာနိုင်မည့် အလားအလာရှိလေသည်။



ယခုအခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တောတက်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် ပညာတတ်၊ ဗဟုသတကြွယ်ဝသူဖြစ်သောကြောင့် အရုပ်နှင့်ပတ်သက်သည့် အဖြေတစ်ခုခု ပေးနိုင်မည်ဟု ဦးစောလူယုံကြည်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တောကအပြန်ကို စောင့်ရပေမည်။ ၎င်းပြန်ရောက်လာပါက ၎င်းနှင့် ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်ကာ အရှုပ်ထုတ်အရုပ်အား ဖျက်ဆီးစွန်ပြစ်နိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရမည် ဟု ဦးစောလူ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။



ထိုစဉ် ဆြာမလေးသူဇာနွယ်ရောက်လာကာ ဦးစောလူအား နှုတ်ဆက်စကားဆို၍ အရုပ်အကြောင်း မေးမြန်းနေပြန်၏။ ဦးစောလူလည်း တစ်ကိုယ်တည်း ကျိတ်မှိတ်စိတ်ညစ်နေရသည်ကို ရင်ဖွင့်လို၍ ဘေးဘီသို့ အကဲခတ်လိုက်ပြီး ယခုလောလောဆယ်၌ မည်သူကိုမျှ ပြန်မပြောဖို့ရာ ကတိတောင်းကာ ဆြာမလေးအား ဒေါ်စိန်၏ဆိတ်ခိုးသတ်ခံရသည့်ကိစ္စနှင့် အိမ်တွင်တွေ့သော ဆိတ်ခေါင်းကိစ္စကို ပြောပြလိုက်လေသည်။ မိန်းမသားဖြစ်နေ၍ အရုပ်ဂွကြား၌ အရည်တွေ့သည့် ညကကိစ္စကိုတော့ မပြောဖြစ်တော့။



ဦးစောလူ၏ စကားတို့ကို ဆြာမလေးက ပါးစပ်ကလေးဝိုင်းသည်အထိ အံ့အားတသင့်နားထောင်ပြီး



" အင်းး ခက်တော့တာပဲပေါ့ . .ဒေါက်တာကလည်း တောတက်သွားပြီ ဆိုတော့၊ ဒီအရုပ်ပြသနာ ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ။ တော်ကြာ ဒေါက်တာပြန်မရောက်ခင် နောက်ထပ် ပြသနာရှာရင်ခယ်မယ်. ."



ဟု စိတ်မချမ်းသာဟန်ဖြင့် ခပ်ညဉ်းညဉ်းလေးပြန်ပြောရှာလေသည်။ ဦးစောလူလည်း ဆြာမလေး အကြောက်လွန်နေမည်စိုးသဖြင့် မျက်နှာကို ခပ်ရွှင်ရွှင်ပြန်ထားကာ



" ဒါက အကြိုးအကြောင်းတွေဆက်စပ်ကြည့်ပြီး ဦးကြီးတို့ထငိတာတွေ ဦးကြီးတို့လျှောက်ပြောနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ တကယ်တမ်းကြ အဲ့လို ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး သတိမလွတ်အောင်နေရင် ပြသနာမရှိတန်ကောင်းပါဘူး။ ဒေါက်တာလည်း သန်ဘက်ခါလောက်ဆို ပြန်ရောက်လောက်ပါပြီ။ အဲ့အခါကြမှ အခြေအနေကြည့်ပြီး စီစဉ်ကြတာပေါ့ "



ဟု စကားကို ပြန်ဖြေလိုက်ရလေ၏။ ထိုအခါမှ ဆြာမလေးလည်း စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာလှလှလေး ပြန်လည်ဝင်းပသွားလေသည်။



" အင်းလေ. . ဟုတ်ပါတယ်။ ခုနေ ကျွန်မတို့ဘာသာ ရမ်းတွေးရမ်းပြောနေလို့လည်း ဘာမှမထူးပါဘူး။ ဒေါက်တာလာမှ သူနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ကြတာပေါ့ရှင်။ ဒီကြားထဲတော့ ဦးကြီးလည်း အစစအရာရာ သတိကပ်ပြီးနေပေါ့။ "



" အေးကွယ်၊ အဲ့လိုပဲလုပ်ကြတာပေါ့။ ဆြာမလေးလည်း ညရေးညတာ သေသေခြာခြာဂရုစိုက်ပါကွယ်။ အကြောင်းရှိရင် အချိန်မရွေး ဦးကြီးကိုအခေါ်လွှတ်လိုက်. . ဟုတ်ပြီလား "



" ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ကျမလည်း သတိနဲ့နေပါ့မယ် "



ထို့နောက် ဆြာမလေးက ရွာပြင်တွင်နေထိုင်သည့် မင်းဒင် အကြောင်းမေးမြန်းနေပြန်သည်။ မင်းဒင်သည် ၎င်းကိုယ်၎င်း ဗီတာမင်စီလိုအပ်နေသူဟုဆိုကာ သူမထံသို့ စီဗစ်ဆေးပြားများ လာရောက်တောင်းနေသည်မှာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်းလည်း ပြောပြလေ၏။ ဆြာမလေး၏ ပြောစကားကြောင့် ဦးစောလူလည်း အတော်ပင်စိတ်ညစ်သွားပြီး ခေါင်းကို တဗြင်းဗြင်းကုတ်ကာ



" အရုပ်ကိစ္စစိတ်ညစ်ရတဲ့ကြားထဲ ဒီလူ့ဂွစာကောင်က ဘာဇာတ်လမ်းတွေထွင်ပြန်လည်းမသိဘူး "



ဟု ငြီးတွားရေရွတ်လိုက်ပြီး မင်းဒင်အကြောင်း ၎င်းသိသမျှ ဆြာမလေးကို ပြောပြလိုက်လေတော့သည်။

 

" လျှို့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၄

 

" ဒီလို ဆြာမလေးရဲ့။ ကျုပ်တို့ အရင်က မင်းကြီးရွာမှာ အချမ်းသားဆုံးမိသားစုကဆင်းသက်လာတဲ့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ လယ်တွေ၊ ယာတွေ၊ ကိုင်းတွေ၊ ကန်တွေ အများကြီးပိုင်ကြတာပေါ့။ ညီမနှစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တော့တာကတစ်ကြောင်း အစ်မကြီးဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးက ညီမငယ် နုနုအေးထက် အသက်အတော်ပိုကြီးတာကတစ်ကြောင်းကြောင့် အစ်မကြီးက သူ့ညီမကို မျက်စေ့အောက်က အပျောက်မခံနိုင်အောင် ချစ်ခဲ့ဂရုစိုက်ခဲ့တာပေါ့။



ပြီးတော့ အရင်ခေတ်က မင်းကြီးရွာမှာ တောခေါင်းရုံးထိုင်တယ်၊ ခုခေတ်မှသာ စနစ်တွေပြောင်းပြီး တောခေါင်းရုံးမရှိတော့တာ။ တိုတိုပြောရရင် ရွာကို တောခေါင်းအဖြစ်တာဝန်ကျလာတဲ့ သစ်တောအရာရှိ ကိုဘရွှေဆိုသူနဲ့ အငယ်မ နုနုအေးနဲ့က ကြိုက်ကြပါလေကော။ ဒါကို အစ်မဖြစ်တဲ့သူက သဘောမတူနိုင်ဘူး။ ကိုဘရွှေကလည်း မြို့ပေါ်မှာ အသိုင်းအဝိုင်းကြီးသူဆိုတော့ နောက်ဆုံး နုနုအေးကို မြို့ပေါ်ကို ခိုးပြေးသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာတင် အပျိုကြီး ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးလည်း စိတ်တအားဆိုးပြီး ညီမဖြစ်သူကို အမွေဖြတ်လိုက်တော့တယ်။



ဒါပေမယ့် ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးဟာ နောက်ပိုင်း သူညီမနဲ့ တိတ်တခိုးအဆက်အသွယ်ပြန်လုပ်ခဲ့ပုံရတယ်။ အင်းပေါ့လေ၊ ဒီညီအစ်မနှစ်ယောက်ပဲရှိတာ တကယ်ကြီး ဘယ်ပြတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးဟာ ဦးကြီးနဲ့လည်း ဆွေရိပ်မျိုးရိပ်မကင်းတာကြောင့် တချို့ကိစ္စတွေကို ဦးကြီးကို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ရှာတယ်၊ အဲ့တုန်းကဦးကြီးကလည်း ခပ်ငယ်ငယ်ပေါ့။ သူပြောပုံအရတော့ သူ့ညီမလင်မယားဟာ နိုင်ငံခြားကို အပြီးထွက်သွားကြပြီး ဟိုမှာ သားလေးတစ်ယောက် ထွန်းကားတယ်တဲ့။ အဲ့တာ ခုမောင်မင်းဒင် ဖြစ်လာမယ့် ကလေးပဲပေါ့။



နောက်ခြောက်နှစ် ခုနှစ်နှစ်ကြာတော့ နုနုအေးတို့က ဟိုမှာ ရုန်းရကန်ရဆဲမို့ မောင်မင်းဒင်လေးကို မြန်မာပြည်ပြန်ပို့လိုက်ကြတာ ဖအေဘက်က အဖိုးအဖွားတွေဆီမှာ ပြန်ရောက်နေတယ် လို့ပြောပြန်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မြို့ပေါ်တက်ပြီး သွားတွေ့သေးလေရဲ့။



အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း. .. မောင်မင်းဒင်လေး ရှစ်တန်းအောင်တော့ ဟိုမှာ အခြေကျသွားပြီးဖြစ်တဲ့ နုနုအေးတို့က ပြန်လာခေါ်သွားတဲ့အကြောင်း၊ မောင်မင်းဒင်လေး ဟိုမှာ ပညာထူးချွန်တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း၊ ဘွဲ့ရပြီး ဘွဲ့လွန်တွေ ဘာတွေတက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း စသဖြင့် သူပြောပြလို ဦးကြီးသိခဲ့ရတယ်။



နောက်နှစ်နှစ်လောက်အကြာမှာတော့ ကြားရတဲ့ သတင်းကတော့ မကောင်းလှဘူး။ မောင်မင်းဒင်က လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ထိုးသတ်လိုက်တယ်ဆိုပဲ။ အဲ့ဒီအမှုနဲ့ ဟိုမှာ ထောင် နှစ်နှစ်ကျတယ်တဲ့လေ။ ဒီအချိန်မှာ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးကလည်း အသက်ရပြီး အတော်လေးမမာမကျန်းဖြစ်နေရှာပြီပေါ့။ ဦးကြီးလည်း ရွာလူကြီးတာဝန်ကို စယူနေရပြီ။



နောက်ဆုံး ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးက သူ မဆုံးပါးခင် မြို့ပေါ်က ရှေ့နေရှေ့ရပ်တွေကိုပင့်၊ ဦးကြီးကိုပါခေါ်ပြီး သူပိုင်ဆိုင်သမျှတွေကို သူ့တူ မောင်မင်းဒင်နာမည်နဲ့ လွှဲပေးခဲ့တော့တာပဲ။ သူ ့တူထောင်ကလွတ်ရင် မြန်မာပြည်ပြန်လာနေမတဲ့လေ။ ဦးကြီးတို့လည်း သူသွားလမ်းဖြောင့်အောင် စိတ်တိုင်းကျ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြတယ်။



ဒီလိုနဲ့ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးဆုံးပါးပြီး နောက်တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာ မောင်မင်းဒင်ရွာကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးကတည်းက ခင်မင်ရင်းစွဲရှိကြသူတွေမို့ ဦးကြီးလည်း မောင်မင်းဒင်ကို နေရေးထိုင်ရေး၊ လုပ်ရေးကိုင်ရေးတွေမှာ အစစအရာရာ ကူညီဖို့ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကတော့ ဦးကြီးတို ့ကို နှစ်လိုခင်မင်ဟန်မပြဘူး။ ဦးကြီးအပါအဝင် ရွာသားအားလုံးရဲ့အပေါ်မှာ ခပ်တည်တည် ခပ်တန်းတန်းပဲဆက်ဆံခဲ့တယ်။



သူစိတ်ကူးပေါက်တုန်း ဦးကြီးကို တစ်ခါပြောပြဖူးတာတော့ သူ့ရဲ့အမျိုးသမီး သစ္စာဖောက်တာကို သူခံလိုက်ရတယ်၊ သူ့အမျိုးသမီးနဲ့ ဖြစ်တဲ့ကောင်ကို သူသတ်လိုက်တယ်၊ အဲ့ဒီကတည်းက သူလူတွေကို စိတ်ကုန်သွားတယ် ဆိုပဲ။ အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေကိုတဲ့လေ။ သူ့ရဲ့စိတ်ခံစားချက်ကို ဦးကြီးကနားလည်ပေးနိုင်ပေမယ့် ကျန်တဲ့သူတွေက အဲ့အကြောင်းမသိကြတော့ သူ့ကို လူဂွစာတစ်ယောက် ပေါင်းရသင်းရ ဆက်ဆံရခက်တဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ခုထိမြင်နေကြတုန်းပဲပေါ့။



ဒါပေမယ့် ဘယ်ရွာသားမှလည်း သူနဲ့မကင်းနိုင်ကြပါဘူးလေ။ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အရေး၊ ငွေရေးကြေးရေး စသဖြင့် အားလုံးလိုလို နောက်ဆုံးမတတ်သာရင် သူ့ဆီက အကူအညီယူကြရတာပဲ။ သူကလည်း အဲ့တာမျိုးဆိုရင်တော့ လက်မနှေးဘဲ ကူညီလေ့ရှိတယ်။



သူအဓိကထားပြီး အကူအညီပေးတတ်သူတွေကတော့ အလုပ်အကိုင်ရေရေရာရာ မရှိပဲ ရွာထဲမှာ လူမိုက်လုပ်နေတဲ့သူတွေ၊ အရက်သမား လူရမ်းကားတွေ။ အဲ့လိုလူမျိုးတွေဆိုရင် သူကအများကြီး အထောက်အပံ့ပေးလေ့ရှိတယ်။ သူ့ဆရာနဲ့ သူ့ဒကာ ညီတယ်ပဲပြောရမလားပဲ။ ဟိုလူတွေကလည်း သူသေဆိုသေ ရှင်ဆိုရှင်ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ သူ့ခြံထဲမှာလည်း အဲ့ဒီကောင်တွေနဲ့ တရုန်းရုန်းပေါ့။



တစ်ခုထူးခြားတာက အမြဲသောက်နေတဲ့ကောင်တွေ သူဆီရောက်သွားရင် တစေသောက်မနေတော့ဘဲ အလုပ်တွေဘာတွေ ဖိဖိဆီးဆီးလုပ်ကုန်ကြတယ်။ ညနေဘက် သောက်ချိန်ရောက်တော့မှ အကောင်းစားတွေနဲ့ ဝိုင်းဖွဲ့ကြလေရဲ့။ အဲ့ဒီလို ရွာထဲက လူမိုက်တွေ သူ့ဆီသွားစုနေကြတော့ ဘယ်ကာလသားကမှ သူ့ကို မထိရဲကြဘူး။ အားလုံးကလည်း မျက်မုန်းကျိုးကြတယ်။



အဲ့ဒီလို ရွာစွန်က သူ့ရဲ့ခြံထဲမှာ လူမိုက်တွေ လူဆိုးတွေစုထားတော့ ဦးကြီးလည်း အမြဲတမ်းမျက်လုံးဒေါက်ထောက်ပြီး ကြည့်နေရတော့တာပေါ့။ ဘယ်အချိန် ဘာထဖြစ်မလဲ မဆိုနိုင်ဘူးလေ။ သူကတော့ ပြောရှာပါတယ်၊ ဘုရားပွဲ ဘာညာ စသဖြင့် ပွဲလမ်းသဘင်တွေဘာတွေရှိရင် သူ့လူတွေကို ခေါ်ခိုင်းနိုင်ပါတယ် တဲ့လေ။ ဦးကြီးတို့အလှူသွားခံရင်လည်း ရက်ရက်လျောလျောထည့်ရှာတယ်။



ဦးကြီးသိသမျှ သူ့အကြောင်းကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ အားလုံးပြန်သုံးသပ်ပြရရင်. . အနေအထိုင်အပြောအဆို ခပ်ရင့်ရင့်ဖြစ်နေတာ၊ အားလုံးနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဝင်ဆန့်အောင် မနေတာကလွဲရင် မောင်မင်းဒင်ဟာ သိပ်ဆိုးဝါးတဲ့အထဲက မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့။ ဒါကလည်း သူ ဟိုမှာရခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့လည်း အများကြီး သက်ဆိုင်တာပေါ့လေ၊ အဲ့အကြောင်းတရားတွေက သူ့ကို ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ ဖိဆီးနေလည်း ခြောက်လှန့်နေလည်းဆိုတာ ဦးကြီးတို့မှ မသိနိုင်တာ... "

.

.

ဦးစောလူပြောပြသမျှ မင်းဒင်ဆိုသည့် လူထူးဆန်းအကြောင်းကို သူဇာနွယ် တစ်လမ်းလုံးတွေးလာခဲ့လေသည်။ ဦးစောလူ၏ စကားများတွင် ကိုမင်းဒင်အား အလိုကျမှု နှင့် အလိုမကျမှု အရိပ်အယောင်များ ရောယှက်နေလေ၏။



အမှန်ပင်. ထိုသူကလည်း ဤသို့ဖြစ်ချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ထိုသူ လူဆိုးလော လူကောင်းလော သူဇာနွယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မခွဲခြားတတ်။ ရွာသူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဦးစောလူ ကိုမင်းဒင်ကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေသည်မှာ မလွန်ပေ။



အထက်ပါအတိုင်း သူဇာနွယ် တစ်ကိုယ်တည်းတွေးတာဆင်ခြင်လာခဲ့ရာမှ အိမ်နားသို့အရောက် ဆေးခန်းရှေ့ရှိမြင်ကွင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၍ အတွေးစပြတ်သွားလေတော့သည်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တောတက်သွားသည်ကြောင့်ထင့်။ ရွာထဲမှ လူနာ သုံးယောက်ခန့် သူဇာနွယ့်ဆီရောက်လာကြကာ ဆေးခန်းရှေ့တန်းလျားတွင် ထိုင်စောင့်နေကြလေသည်။



ကိုမင်းဒင် ဆိုသူလည်းရောက်နေပြီး တန်းလျားဘေးရှိ သစ်ပင်ကို မှီရင်း လက်တွင် အထုတ်တစ်ထုတ်ကို ကိုင်လျှက် ထီမထင်ယောင်ယောင်၊ မချိုမချဉ်ယောင်ယောင် မျက်နှာပေးနှင့် ရပ်နေလေ၏။



" ဟိုနေ့ကမှ စီဗစ်တွေပေးလိုက်တာ၊ ခု ဒီလူ ဘာလာလုပ်ပြန်တာပါလိမ့်။ ဆေးကုန်လို့တော့ မဟုတ်တန်ကောင်းပါဘူး "



သူဇာနွယ်လည်း ကိုမင်းဒင်ကြောင့် အာရုံရှုပ်သွားပြီး ၎င်းအား ခပ်တင်းတင်း မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကြည့်ကာ ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် နော်ပန်ကို လူနာတစ်ယောက်ချင်းခေါ်စေ၍ ကြည့်ရှုပေးလိုက်လေ၏။



လူနာရှင်းသွားသောအခါ သူဇာနွယ် ဆေးခန်းရှေ့သို့ထွက်၍ အနှီလူဂွစာအား လာရင်းကိစ္စ မေးမြန်းရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ထွက်စရာမလိုတော့။ ထိုသူက ဆေးခန်းထဲသို့ဝင်လာကာ သူဇာနွယ့် အရှေ့ထိုင်ခုံကို ဆွဲထိုင်နေလေပြီ။ ထိုသူ၏နောက်မှ နော်ပန် တစ်ယောက် ခပ်ပြာပြာပြေးလိုက်လာလေ၏။



" နော်ပန်တားသေးတယ်၊ ကိုမင်းဒင်ကြီးက ဘယ်လိုမှ တားမရဘူး. ."



 သူဇာနွယ်လည်း နော်ပန့်ကို လက်ကာပြပြီး ထိုသူ့ကို ဒေါနှင့်မောနှင့် ဆီးငေါက်လိုက်လေသည်။



" ရှင် ဘာလာလုပ်ပြန်တာလည်း၊ ဘာလို ့သူများဆေးခန်းထဲကို ဝင်ချင်တိုင်းဝင် ထွက်ချင်တိုင်းထွက် လုပ်နေရတာလည်း။ ရှင်အတော်စည်းကမ်းမရှိပါလား၊ ကျမ ဦးကြီးစောလူကို တိုင်မှာနော်.. "



ဤကဲ့သို့ သူဇာနွယ့်ဘက်က ခပ်စွာစွာ ရန်တွေ့နေသော်လည်း ထိုသူကတော့ စကားတစ်ခွန်းမျှပြန်မပြောဘဲ . . ခလေးငယ်တစ်ဦး တီတီတာတာရန်စွာနေသည်ကို လူကြီးတစ်ယောက်က သဘောခွေ့ချစ်ခင်နေသည့် ဟန်ဖြင့် သူမမျက်နှာကိုသာ ပြုံးပြုံးကြီးစိုက်ကြည့်နေလေ၏။



သူဇာနွယ်လည်း သူမတစ်ယောက်တည်း ဆူဆူပူပူဖြစ်နေကြောင်း သတိထားမိသွားကာ စိတ်ကိုလျော့ချလိုက်လေသည်။ ပြသနာ တစ်ခုကို ဝူးဝူးဝါးဝါး ဖြေရှင်းခဲ့သော် မလိုလားအပ်သည့် အဖြေမျိုးပင် ထွက်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပါလား။



သူဇာနွယ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုသူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ လာရင်းကိစ္စကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။



" ကဲ. .ဆို ၊ လာရင်းကိစ္စကို။ စီဗစ်ကုန်ပြန်ပြီလား "



သူဇာနွယ့်အမေးကြောင့် ထိုသူက တဟားဟားရယ်မောလျှက်



" မင်းက ဘာလည်း၊ ကျုပ်ကို အားနေရင် စီဗစ်သောက်နေတဲ့ စီဗစ်ခရေဇီ အရူးတစ်ယောက်မြန်းမှတ်လို့လား.. "



ဟု သူမကို ပြန်မေးလေသည်။ သူဇာနွယ်လည်း ထိုသူ့စကားကောင့် ပြုံးချင်သလိုလိုဖြစ်သွားလေ၏။



" ဒါဆို ဘာလာလုပ်တာလည်း။ နေမကောင်းလို ့ဆေးလာပြတာလား၊ လာရင်းကိစ္စကို ပြောပါဦး "



" ဒီမှာ အမိရဲ့၊ ကျုပ် နေလည်းကောင်းတယ်။ စီဗစ်လည်းမလိုဘူး၊ ရွာမြောက်ပိုင်းက ငမိုးတို့ ဆိတ်လေးပေါ်တုန်း ပေါင်သားကောင်းကောင်းရတာနဲ့ ခဗျားလေး စားရအောင် ပေါင်သားခြောက်ကင်ရှယ်လုပ်ပြီး လာပို့ပေးတာ။ ကျုပ်ကို ဆေးကုပေးတာတွေ၊ ဗီတာမင်စီပေးတာတွေကို ကျေးဇူးပြုတဲ့အနေနဲ့ပေါ့ဗျာ. ."



ကိုမင်းဒင်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ့လက်ထဲရှိ အထုတ်ကိုဖြေကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။ ဆိတ်ပေါင်သားခြောက်မှာ ဂျင်းကြက်သွန်ဖြူနိုင်နိုင်နှင့် အတော်ပင် လက်ရာကောင်းကောင်းပြုလုပ်ထားပုံရလေသည်။ အိတ်ဖွင့်လိုက်ရုံဖြင့် အမွှေးနံ့က သင်းခနဲ ထွက်လာလေ၏။



အသားကင်ကြိုက်လွန်း၍ မြို့၌ရှိစဉ် ညဈေးအကင်ဆိုင်များတွင် ညစဉ်လိုလို ဝယ်ယူစားသောက်ခဲ့သော သူဇာနွယ်တစ်ယောက်လည်း မင်းကြီးရွာသို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်ကတည်းက အသားကင်နှင့် ဝေးနေရခြင်းဖြစ်လေသည်။ ယခုကဲ့သို့ မိမိထံသို ့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်ရှိလာသော ဆိတ်သားကင်ကိုမူ သူမ မငြင်းရက်နိုင်တော့။ ကိုမင်းဒင်ဆိုသူကလည်း ဟန်ဆောင်ပင် ငြင်း၍ရမည့်အမျိုးအစားထဲမှ မဟုတ်ပေ။



ထို့ကြောင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ကိုမင်းဒင်ထံမှ ဆိတ်ပေါင်သားကင်ကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။ သို့သော် ဆိတ်ပေါင်သားကင် ဟူသည့် စကားရပ်အတွက်. ဦးစောလူ သူမကိုပြောပြခဲ့သည့် ဒေါ်စိန်၏ ဆိတ်လေးအကြောင်းကို ဖြတ်ခနဲ သတိရပြီး စိတ်ထဲထင့်သွားသဖြင့် ချက်ခြင်းလက်မခံသေးဘဲ သေခြာအောင် ထပ်မံစုံစမ်းမေးမြန်းမိပြန်သည်။



" ဒီရွာမှာ ဆိတ်သားက ဘယ်တွေမှာဝယ်ရတာလည်း ရှင်ရဲ့. . "



" ရော်. . အမိနဲ့တော့ ခက်ပြီ။ ဒီရွာမှာ ဆိတ်ခြံနှစ်ခြံပဲရှိတယ်။ ဒေါ်စိန့်ဆိတ်ခြံမှာ ဝယ်ရင်ဝယ်၊ မဝယ်ရင် ငမိုးဆိတ်ခြံမှာဝယ်ပေါ့ "



" ခု ရှင့်ဆိတ်သားက ငမိုးဆီကပေါ့နော်. . ဘာလို့ ဒေါ်စိန့်ဆီကမဝယ်လည်း "



" ဒီမှာက ဆိတ်သားကို မြို့လို ဝယ်ချင်တဲ့အချိန်ဝယ်လိုမရဘူး ဆြာမရဲ့။ ပေါ်တဲ့အချိန်မှဝယ်ရတာ။ ခု ငမိုးခြံကပေါ်တာနဲ့ကြုံတော့ ငမိုးခြံက ဝယ်တာပေါ့။ ပြီးတော့ ငမိုးက မှန်တယ်လေ။ ငွေပေးရင် အသားကောင်းရတယ်။ ဒေါ်စိန်ကြီးက တခါတလေ ဂျင်းချင်တယ် "



" သြော်. .ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါနဲ့ တစ်ပိသာကို ဘယ်လောက်ပေးရလည်း. ."



" အိုးး မင်း အတော် စပ်စုနေပါလား။ ကျုပ်လည်းမသိဘူး ငမူးစိန်ထူးတို့ကို တစ်သောင်းခွဲပေးလွှတ်လိုက်တာ အဲ့ဒီပေါင်တစ်ချောင်းရလာတာပဲ။ ငမိုးက ကျုပ်ကို မဂျင်းရဲဘူး။ ဂျင်းရင် သူဘာဖြစ်မလဲ သဘောပေါက်တယ်။ ကျုပ်အတွက်ဆို ရှယ်အသားပေးတာ။ ခု မင်းကို စားစေချင်လို့ ကျုပ်ကိုတိုင် သေခြာကင်လာတာပဲ။ အဲ့တော့ ဘာဘာညာညာ တွေ စပ်စုမနေဘဲ အရသာရှိရှိ စားပေရော့. ."



လျှာရှည်နေသော သူမကို ကိုမင်းဒင် စိတ်ရှည်ဟန်မရတော့။ သို့သော် သူဇာနွယ်လည်း သေခြာသည်ထက်သေခြာစေရန် အရဲစွန့်ကာ နောက်တစ်ခွန်းထပ်မေးလိုက်လေ၏။



" ခု ဒီပေါင်ဆိုရင် တစ်ပိသာကျော်မှာပေါ့နော်. . "



ကိုမင်းဒင် မျက်နှာ အတော်ပင် တည်သွားလေသည်။ သူဇာနွယ်ကို စူးစူးစိုက်၍ ကြည့်၏။ သူဇာနွယ်လည်း သူမ၏ အမေးထူမှုတို့ကို ထိုသူ ဒေါသထွက်သွားလေပြီဟုတွေးကာ မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ပြန်ကြည့်နေလိုက်မိလေသည်။



အတန်ကြာမှ ကိုမင်းဒင်၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးယောင်သမ်းလာပြီး



" ဒေါ်စိန့် ဆိတ်ကလေး ပေါင်တွေ ခေါင်းတွေပြတ်သေနေတဲ့ ကိစ္စအတွက် မင်း ကျုပ်ကို သင်ကာမကင်းဖြစ်နေတယ်ထင်တယ်။ ဒီမှာ အမိရဲ့ ရွာထဲက ပရမ်းပတာတွေ လူမိုက်လူသွမ်းတွေ ကျုပ်ဆီမှာ စုနေကြတယ်ဆိုပေမယ့် ကျုပ် အလုပ်ခေါ်ပေးထားလို့ သူတို့က အလုပ်လာလုပ်ကြတာပါ။ ပြီးတော့ ကျုပ်က ဒီရွာမှာ အချမ်းသာဆုံးပါဗျ။ ကျုပ်တပည့်တွေလည်း ဒီလို ခိုးတာဝှက်တာတွေ မလုပ်ကြသလို ကျုပ်ကိုတိုင်လည်း ဆိတ်သားစားချင်ရင် ခိုးစားစရာမလိုပါဘူးဗျာ။



ဒါ့အပြင် ထူးထူးဆန်းဆန်းသေတာတွေ၊ မှော်တွေ၊ အောက်လမ်းတွေ၊ အထက်လမ်းတွေ၊ အစီအရင်တွေ လည်း ကျုပ်စိတ်မဝင်စားဘူး။ ကျုပ်ဘာသာကျုပ် ပိုက်ဆံလည်းရှိပြီးသား ပညာလည်း တတ်ပြီးသား။ ကျုပ်ဘာကောင်လည်းဆိုတာ မင်း တစ်နေ့ သိလာရမှာပါလေ. .။



အဲ့ဒီတော့ . .ကျုပ်ပေးတဲ့ ဆိတ်ပေါင်ခြောက်ကင်ကို မင်း စိတ်သန့်သန့်နဲ့စား။ ဘာ မတရားမှု၊ ဘာ အမှောင့်ပယောဂမှ မပါဘူး ဟုတ်ပြီလား။ ဒါမှ မကြေနပ်သေးရင်လည်း ငမိုးကိုသာသွားမေးပေတော့. ."



ဟု အရှည်သဝေး ပြန်ရှင်းပြလေ၏။ သူဇာနွယ်လည်း သူမ လွန်သွားကြောင်း သဘောပေါက်၍ ကိုမင်းဒင်ကို အပြုံးနိုင်ဆုံး ပြုံးပြကာ



" ဟုတ်ပါဘူးရှင်။ ကျမက နောင်အခါ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ဝယ်စားရင် ဘယ်မှာဝယ်ရမလဲ သိချင်လို့မေးထားတာပါ။ ခုလို ကျမကို သတိတရနဲ့ ဟင်းစားလာပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ခုလည်း ရှင်ပေးတဲ့ ဆိတ်ပေါင်ခြောက်ကင်ကို ကျမ ကြိုက်မှာပါ။ ရှင့်ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ထားတာဆိုတော့ ရှင့်လက်ရာပေါ့. ."



ဟု မျက်ဖြေစကား ပြန်ဆိုရလေတော့သည်။



" ဟုတ်ပါပြီလေ. . .မင်း ကြိုက်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ အမှန်တော့ ဆိတ်သားကင်ကို ဖွင့်လိုက်ကတည်းက မင်းသဘောကျနေပြီဆိုတာ ကျုပ်ရိပ်မိပါတယ်။ နောက်လည်း ဆိတ်သားဘာညာ ဟင်းစားဝယ်ချင်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် ဝယ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျုပ်ကိုလှမ်းပြောလှည့်ပါ။ မင်းဆီကို ကျုပ်လာပို့ခိုင်းပေးပါ့မယ် "



ကိုမင်းဒင်ကတော့ သူမကို ခပ်တည်တည်ကြည့်၍ အထက်ပါအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးပြန်ပြောပြီး ထိုင်ရာမှထကာ ထွက်သွားလေတော့၏။



" ဒါဆို ရှင်နဲ့ ကျမ peace နော်... "



သူဇာနွယ် ကမန်းကတမ်း လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။ ကိုမင်းဒင်က ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြသွားလေ၏။ သူဇာနွယ်လည်း ထိုသူ၏ကျောကို ငေးမောကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။





ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တောတက်ပြန်ရောက်ပြီဟု ဦးစောလူ ကြားသိရသဖြင့် ဇနီးသည် ဒေါ်မြသက် ကြွေးတောင်းသွားချိန်ကိုစောင့်၍ မောင်သက်အောင်အား အခေါ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ခေတ္တကြာသောအခါ မောင်သက်အောင်နှင့်အတူ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ပါ ပါလာလေ၏။



ဦးစောလူလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို နေရာထိုင်ခင်းပေးပြီး မောင်သက်အောင်ကို နှင်ထုတ်လိုက်ကာ. . ဒေါ်စိန်၏ဆိတ်ကလေး ထူးထူးဆန်းဆန်း အသတ်ခံခဲ့ရပုံ၊ အရုပ်ထားသည့် ဗီရိုပုလေးနောက်တွင် ဆိတ်ခေါင်းပြတ်ကြီးတွေ့ရပုံ၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ ဆေးတန်ခိုးဖြင့် ၎င်းတို့လင်မယား ချစ်ပွဲဝင်နေကြစဉ် အခန်းဝမှ ရိပ်ခနဲမြင်လိုက်ရပုံ၊ အခန်းပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ရာ အရုပ်၏ ခွကြားနေရာ၌ စိုစိစိချွဲတဲတဲ အရေများတွေ ့ရပုံ စသဖြင့် ၎င်းတွေ့ကြုံခဲ့ရသမျှ စီကာပတ်ကုံး ပြန်ပြောပြလိုက်လေသည်။ ထို့အပြင် ပြသနာများ ကြီးသည်ထက်ကြီးထွားမလာခင် အနှီအရုပ်အား ဖျက်ဆီးပြစ်လိုကြောင်းကိုပါ တခါတည်းပြောပြ၍ အကြံဉာဏ်တောင်းမိလေ၏။



ထိုအခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က အလေးအနက်စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တွေဝေငြိမ်သက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသောအခါမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အတော်ပင်ခပ်လေးလေးချကာ ဦးစောလူအား အောက်ပါအတိုင်း ပြန်လည်ပြောကြားလေတော့သည်။



" အင်းး. .. ဖျောက်ဖျက်ပြစ်လို့မရဘူးတော့မဟုတ်ဘူး။ ရပါတယ်။ ကျတော် အိနိ္ဒယကို ဆေးသုတေသနသွားတုန်းက ဂုရုကြီးတစ်ယောက်ကို အမှတ်မထင် ဆေးဝါးကုသပေးလိုက်ရပြီး ရင်းနီးသွားခဲ့တယ်။ ကျတော်လည်း သူကြောင်ရုပ်အကြောင်း ဖတ်ဖူးမှတ်ဖူးရှိတာမို့ အဲ့ဒီအရုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဂုရုကြီးနဲ့ ပြောဖြစ်ဆိုဖြစ်ကြတော့ အရုပ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဂုရုကြီးဆီက ရခဲ့တယ်။



ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ပဲ နည်းလမ်းတစ်ကျ ဖျက်ဆီးပြစ်လည်း သူကြောင်ရုပ်တွေရဲ့ သဘောက အထွက်ခတ်တော့ ခတ်ကြစမြဲပဲ။ ခတ်ပြီဆိုရင်လည်း ကာယကံရှင်ကို မခတ်ဘူး၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် လိုက်ခတ်လေ့ရှိတယ်။ ဒါကိုတော့ ကျတော်တို့ရင်ဆိုင်ကြရလိမ့်မယ်။ ဘယ့်နှယ့်လဲ. .ဦးစောလူ စဉ်းစားပေါ့။ "



ဒေါက်တာ ဉာဏ်ကျော်၏ စကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ဦးစောလူ စိတ်ထဲတွင်



" ဒီအရှုပ်ထုတ်ကို အိမ်မှာ ဆက်ထားနေရင်လည်း အမြဲတစေဒုက္ခပေးနေဦးမှာပဲ။ အဲ့လိုထက်စာရင် နှစ်ခါ သုံးခါလောက် ပါတ်ရမ်းပြီး အပြီးကိစ္စအေးသွားတာက ပိုကောင်းတယ် "



ဟု အရုပ်ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ အကြံအစည်များသာ တဖွားဖွားပေါ်ပါက်လာခဲ့လေသည်။



" အထွက်ခတ် ခတ်တာက၊ လူတွေဘာတွေ သေတဲ့အထိဆိုးလား ဆြာ၊ ပြီးတော့ ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက်ခတ်သလည်း "



" လူတွေဘာတွေ သေသည်အထိတော့ မဖြစ်တန်ကောင်းပါဘူး။ ခုဟာက ဦးစောလူတို့လင်မယား သံဝါသပြုကြတာကို အရုပ်က နောက်ဆုံး အနေနဲ့ မြင်ထားတဲ့ သဘောဆိုတော့ အအထွက်ခတ် ခတ်တာကလည်း လိင်မှုကိစ္စတွေမြန်း ဖြစ်မလားပဲ။ ခတ်တာကလည်း နှစ်ခါသုံးခါပါ။ အများဆုံး လေးခါထက်မပိုတတ်ဘူး "



" အေးဗျာ. .ဒါဆိုလည်း ဖျက်ဆီး ပြစ်ကြတာပေါ့။ ဒါကြီးဆက်ထားနေရင် ဘယ်လိုတွေ ဒုက္ခထပ်ပေးနေမယ်မှန်းမှ မသိတာကို။ နှစ်ခါ သုံးခါလောက် ခတ်လည်း ကြည့်ရှုပြီးရှင်းကြတာပေါ့ဗျာ "



" ဒါဆိုလည်း ချဗျာ..ပြောနေကြာတယ်၊ ခုပဲဆော်မယ် "



ထို့နောက် ဦးစောလူတို့ နှစ်ယောက်သားလည်း မောင်သက်အောင်ကို ခေါ်၍ အရုပ်ကိုဖျက်ဆီးရန် လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ဆောင်ရွက် ခိုင်းလိုက်လေတော့၏။

(သူကြောင်ရုပ်အား ဖျက်ဆီးရာတွင် လွန်စွာ ခက်ခဲသော ဂါထာမန္တာန်သုံးပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုရ၍ ဘဝတုသဗ္ဗမင်္ဂလံ ဂါထာဖြင့်ပိတ်ကာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာခွဲလျှက် မီးတွင် ဖျောက်ဖျက်ရပါသည်။ မှားယွင်းဆောင်ရွက်မိပါက အင်မတန်ဆိုးဝါးသော အကျိုးဆက်တို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသောကြောင့် ဖျက်ဆီးနည်းအဆင့်ဆင့်အား အသေးစိတ်မဖော်ပြတော့ဘဲ အပိုင်းပိုင်းခွဲလျှက် မီးရှို ့ပြီး ပြာကို ရေတွင်မျှော လိုက်သည်ဟူ၍သာ အကြမ်းဖျင်း သိစေအပ်ပါသည်။)

.

.

.

.

အာရုံပေးနေသည့်အရုပ် မရှိတော့သည်မို့ ဦးစောလူ အတော်ပင် စိတ်ချမ်းသာသွားလေပြီ။ မောင်သက်အောင်လည်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသည်ထင့်၊ ည ရှစ်နာရီကျော်ကျော်ပင်ရှိသေးသော်လည်း ခြင်ထောင်ချပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြုက် အိပ်ပျော်နေလေတော့၏။



ဦးစောလူလည်း. .ယခု မှပင် ၎င်းတို့လင်မယားနှစ်ယောက် အနှောက်အယှက်ကင်းကင်း စိတ်အေးလက်အေး ချစ်ပွဲဝင်နိုင်တော့မည်. .ဟု ပီတိသောမနဿများ ပွားများလျှက် ခန်းဆက်ယာ အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်ခဲ့လေတော့သည်။

.

.

.

.

" ဘုန်းး "



ဇနီးသည်နှင့် အချိန်တစ်နာရီမျှကြာအောင် ခပ်ကြမ်းကြမ်းချစ်ရည်လူးပြီး အိပ်ပျော်သွားလေရာ အခန်းအပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အထက်ပါ အသံကြောင့် ဦးစောလူ နိုးသွားလေ၏။



ဘေးသို့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေါ်မြသက်က အင်္ကျ ီဟကွဲ ရင်နှစ်မွှာအဝိုင်းသားနှင့် လုံချည်ခါးသို့တက်ချိတ်ကာ ချစ်တင်းနှောခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင် ပိုးလိုးပက်လက် အိပ်မောကျလျှက်။ ဦးစောလူလည်း ဇနီးသည်ကို ဖုံးသင့်သည်များ ပြန်လည်ဖုန်းအုပ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စောင်ပါးလေးတစ်ထည်ကိုပါ စွဲခြုံပေးလိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်သည့်အကြောင်းအရင်းကို စုံစမ်းရန် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်လေတော့၏။

.

.

.

" ဟိုအရုပ်. ဟို ဟို အရုပ်မြန်း.."



စိုးရိမ်မကင်းစိတ်ဖြင့် ဦးစွာ ဦးစောလူ ကြည့်လိုက်မိသည်က သူကြောင်ရုပ်ထားခဲ့သည့် ဗီရိုပုလေးပေါ်သို့။



ဗီရိုပေါ် နှင့် ဘီရိုဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်အရာမျှရှိမနေ။ အရာအားလုံး အေးအေးဆေးဆေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်။



ထိုအခါမှ ဦးစောလူလည်း ရင်ထဲကအလုံးကြီးကြသွားလျှက် အသံလာရာကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့လေရာ မကြာခင်မှာပင် တရားခံကို တွေ့လေတော့၏။ ကွပ်ပြစ်အောက်သို့ မောင်သက်အောင်ပြုတ်ကျနေပြီး၊ ကိုယ်တော်ချောက ကြမ်းပေါ်တွင် ဆက်အိပ်နေလေသည်။



အရုပ်မရှိတော့၍ မောင်သက်အောင်တစ်ယောက် စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့် အိပ်ကောင်းကောင်းဖြင့် သိုးနေအောင်အိပ်ကာ အိပ်ယာပေါ်မှ ကျခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဦးစောလူ ကောင်းကောင်းသိလိုက်လေ၏။



" မောင်သက်အောင် . .မောင်သက်အောင်. .ကိုယ့်ဆြာလေး. .ထ ထ ။ ဘယ်နှယ့်ကြောင့် အဲ့လောက်အိပ်နေရတာလည်း။ ကွပ်ပြစ်ပေါ်ကတောင်ပြုတ်ကျ ရတယ်လို့ "



၎င်း၏ အသံကြောင့် မောင်သက်အောင်နိုးလာကာ အိပ်ချင်မူးထူးဖြင့် ဝူးဝူးဝါးဝါး ဗလုံးဗထွေးစကားများ ဆိုနေသေး၏။ ထို့နောက်တွင်မှ ဦးစောလူ မျက်နှာကိုမြင်၍ သတိဝင်လာပြီး



" ဟာ. ဦးကြီး။ ကျတော်ပြုတ်ကျနေတာလား. ."



ဟု ရယ်ကျဲကျဲ မေးမြန်းလေသည်။



" အေး. ဟုတ်တယ်ကွ။ မင်းအိပ်မောကျပြီး ပြုတ်ကျနေလို့ ငါလာနှိုးတာ "



" သြော်. ကျတော်လည်း အိပ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အိပ်လိုက်တာ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ အတော်လွတ်သွားပုံရတယ် "



" အေး. ဟုတ်မှာပေါ့ကွာ။ ကဲ. .ထ ထ အိပ်ယာထဲပြန်ဝင် အိပ်ချေ ့တော့ "



ဦးစောလူလည်း မောင်သက်အောင်ကို ဆွဲထူကာ အိပ်ယာထဲပြန်ဝင်ရန် ဆော်သြလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ခြင်ထောင်ဘာညာ အသေအခြာဖိပေးခဲ့ပြီးမှ အခန်းသို့ ပြန်ခဲ့လိုက်လေတော့သည်။

 

" လျှို့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၅

 

ဒေါက်တာထင်ကျော်နှင့်တိုင်ပင်ကာ ဦးစောလူ သူကြောင်ရုပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကြောင်း သက်အောင်၏ အပြောအရ သူဇာနွယ်သိရလေသည်။ ဖျက်ဆီးရလို့ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ပျက်ဆီးသွားတော့ အေးတာပဲ ဟူ၍လည်း မှတ်ယူမိ၏။



မောင်သက်အောင်ကလည်း အခုတလော သူမထံသို့ အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာလာ၍ စကားမရှိစကားရှာ ပြောနေပြန်သည်။ ၎င်း၏ ပြုမူ ပြောဆိုပုံများကို သုံးသပ်၍ သူမအား တိမ်းညွှတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူဇာနွယ်ရိပ်မိလေ၏။ ရည်းစားသညာ မထားခဲ့ဖူးသည့်တိုင် သူမလည်း ငယ်ရာမှ ကြီးလာသူတစ်ယောက်ပင် မဟုတ်ပါလား။



သို့သော် သူဇာနွယ် မောင်သက်အောင်ကို စိတ်မဝင်စား။ ဦးစောလူ မွေးစားထားသည့် ရိုးသားသော၊ ခင်မင်စရာကောင်းသော လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့်သာ အသိအမှတ်ပြုနိုင်လေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တကယ်တမ်းနေရာယူထားသည်က ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ပင်။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တောတက် ပြန်လာပြီးကတည်းက ၎င်းထံသို့ သူဇာနွယ် သုံးခေါက်ခန့် အလည်ပတ်ရောက်ရှိခဲ့လေ၏။ သုံးခေါက်စလုံးတွင် ၎င်း၏ ဆေးပညာထက်မြက်မှု၊ ဆက်စပ်တွေးခေါ်ခြင်း ကောင်းမွန်မှု၊ စိတ်ရှည်ဇွဲသန်စွာ လုံ့လစိုက်ထုတ်ထားမှု စသည့်အချက်များကို သူမ အကဲခတ် သိရှိခွင့်ရခဲ့သလို၊ လက်ပွန်းတတီး နှစ်ကိုယ်တည်း ပြောဆိုနေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ရင်ခုန်နှုန်းများလည်း မြန်ဆန်ခဲ့ရလေသည်။



ထို့အပြင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က နောက်ဆုံးအခေါက်၌ သူမကို ချစ်ခွင့်ပန်ခဲ့လေ၏။ သူဇာနွယ်လည်း မဆွတ်ခင်ကတည်းက ညွှတ်ချင်နေသူဖြစ်၍ အချိန်ကြာကြာယူကာ မစဉ်းစားတော့ဘဲ နောက်ဆယ်ရယ်အကြာတွင် အဖြေပေးပါမည်ဟူ၍ ကတိပြုခဲ့လေသည်။



ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်သည်. .. ရည်းစားသညာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထားခဲ့ဖူးသည့် နပ်စ်မ ပျိုဖြူချော သူဇာနွယ်တစ်ယောက်. . သူမ မေတ္တာထားတော့မည်ဟု ရည်ရွယ်ထားသည့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်အား ချစ်ဖြေပေးရန် ရင်ခုန်စွာ စောင့်စားနေချိန်ပင် ဖြစ်ပေတော့၏။



ညက မှောင်လှသည့်အပြင် မိုးရိပ်ပါရှိသဖြင့် အနက်ပေါ် အမဲဆင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။ မင်းကြီးရွာစွန်ရှိ လေးတိုင်စင်အိမ်ကလေးတစ်လုံးတွင် ကြမ်းလှုပ်သံများတဒုန်းဒုန်းထွက်နေလေသည်။ ထိုကြမ်းလှုပ်သံနှင့်အတူ အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းများရောယှက်လျှက်ရှိသော တအင့်အင့် တအိအိ တအအ ဖိုမသံဝါသ ငြီးငြူအော်မည်သံများမှာလည်း မောင်နက်မဲမဲတွင် ခပ်စိပ်စိပ် ထွက်ပေါ်လျှက်ရှိလေတော့၏။



အချိန်အတန်ကြာသော် အသံများခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီး တဂျစ်ဂျစ် မီးခြစ်ခြစ်သံနှင့်အတူ အိမ်ခန်းထဲ၌မီးတစ်ပွင့်လင်းလာလေသည်။ ကိုယ်တွင် အဝတ်အစားမပါသော အသက် ၃၅ နှစ်ခန့် အသားညိုညိုအမျိုးသားတစ်ဦးက ခြင်ထောင်နဘေး ခုံပုလေးပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်ကို မီးညှိလိုက်ခြင်းဖြစ်လေ၏။ ခြင်ထောင်အတွင်းတွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းထားရာမှ ထဘီကို ဆွဲယူကာ ရင်လျားဝတ်နေလေသည်။



" ကိုသိန်းမြင့် ရှင် ယာထဲပြန်ရင် လမ်းမှာ မြွေပါးကင်းပါး သတိထားသွားဦးနော် "



အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အမောပြေဟန်မပေါ်သေး။



" အေးပါ အေးသီရယ်၊ စိတ်ချပါ။ ဒီလမ်းတွေ ငါသွားနေကြပါ။ နောက်တစ်မိုးလောက်ရွာပြီးရင်တော့ ငါလည်း အိမ်ပြန်ပြီး မင်းနဲ ့တူတူ သေခြာအိပ်လို့ရရောက်ပါပြီ။ ကဲ ကဲ အချိန်မရှိဘူး. .ငါသွားမယ်၊ တံခါးလိုက်ပိတ်ချည်းဦး။ မနေနိုင်လွန်းလို့သာ မင်းဆီပြန်လာခဲ့ရတာ၊ တကယ်တော့ မိုးညိုနေတုန်းလေး ဆေးဖြန်းထားမှ မိုးရွာရင် အိုကေမှာမဟုတ်လား "



အမျိုးသားက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဝတ်အစားများကို ကပြာကယီကောက်ဝတ်ကာ အိမ်မှ ပြန်ထွက်ရန် ဟန်ပြင်နေလေသည်။



ထို့နောက် ခြင်ထောင်ထဲမှ အမျိုးသမီးထွက်လာကာ သူမယောကျ်ားကို အိမ်ဝအထိ လိုက်ပို့ပြီး တံခါးပြန်ပိတ်၍ ဂလန် ့ချလိုက်လေတော့၏။

.

.

.

လင်ဖြစ်သူ ကိုသိန်းမြင့်မှာ ငွေရေးကြေးရေး အရှာအဖွေ ကောင်းသော်လည်း လူကောင်အနည်းငယ်ညှက်သဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်ထွားစွန့်ကားသလောက် ရမ္မက်စိတ်ကြွယ်လှသော အေးသီတစ်ယောက် အိပ်ယာပေါ်တွင် ဆန္ဒပြည့်ဝခြင်း မရှိခဲ့သည်က များလှပေ၏။ ထို့အပြင် လယ်ယာချိန်သို့ရောက်သောအခါ ကိုသိန်းမြင့်မှာ လယ်ခွင်ဆင်းကာ လယ်စောင့်တဲ၌ပင်အိပ်၍ လင်မယားခြင်း ခွဲနေရပြန်၏။



တခါတစ်ရံ မနေနိုင်မထိုင်နိုင်လွန်းမှသာ ယခုကဲ့သို့ သူမဆီ ခေတ္တပြန်လာပြီး ပေါင်းဖက်လေ့ရှိလေသည်။ အိမ်ထောင်သက် ၆ နှစ်ကျော်သည့်တိုင် သားထောက်သမီးခံ မထွန်းကားသေးသည်မှာလည်း သူမအဖို့ ရှေ့ရေးတွေးတောကာ ပူပန်စရာဖြစ်၍ နေလေတော့၏။



ဖယောင်းတိုင်မီးမှုတ်ကာ ခြင်ထောင်ထဲပြန်ဝင်လှဲလိုက်ပြီး သူမတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း စဉ်းစားရင်း မအေးသီ ခေတ္တမျှ ရင်မောနေမိ ပြန်သည်။ ထို့နောက် ပင်ပမ်းထားသည့်အရှိန် တက်လာ၍ မျက်လုံးများစင်းကျကာ အိပ်ပျော်ခြင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့၏။

.

.

.

မဟော်ဂနီနံ့လိုလို ကျွန်းနံ့လိုလို ခပ်သင်းသင်းအနံ ့အသက်တစ်ခု နှာခေါင်းထဲသို့တိုးဝင်လာ၍ အေးသီ အိပ်ယာမှနိုးလားလေသည်။ တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဘေးစောင်းအိပ်နေသည့် သူမကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ကြောင်း သိလိုက်လေ၏။ ထိုသူက သူမ၏ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို နမ်းရှုံ ့၍ ရင်နှစ်မွှာ ထွားထွားကို ဆုပ်ခြေပြီး ရင်လျားထားသည့် ထဘီကို ဖြေချရန်ကြိုးစားနေပြန်သည်။



မအေးသီလည်း ကိုသိန်းမြင့် နောက်တစ်ကြော့ပြန်ရောက်လာသည် အထင်ဖြင့် ထဘီကို ကူညီ၍ ချွတ်ပေးမိလိုက်လေ၏။ သို့သော် တစ်ဆထက်တစ်ဆ ထိုသူ၏ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ပုံများကို မအေးသီ သံသယဝင်လာလေသည်။ ထိုသူ၏ အပြုအမူသည် ကိုသိန်းမြင့်ကဲ့သို့ ရှူးရှူးဒိုင်းဒိုင်းမဟုတ်ဘဲ လွန်စွာညင်သာ သိမ်မွေ့လှပေ၏။



. . ရှင် ကိုသိန်းမြင့်မဟုတ်ဘူး၊ ရှင် ဘယ်သူလည်း. . စသဖြင့် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထိုသူ့အားရန်တွေ့ရန် မအေးသီ ကြိုးစားသော်လည်း အရာမထင်မထင်ချေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့၊ အွန်း အွန်း အူး အူး အာမေဋိတ်သံများမှလွဲ၍ စကားသံလည်း ရေရေရာရာ မထွက်နိုင်တော့။



ဤကဲ့သို့ မအေးသီခမြာ ဇောချွေးတဖြိုက်ဖြိုက်ပြန်အောင် အခက်ကြုံနေရင်း ထိုသူ၏ အထိအတွေ့ အပွတ်အသပ်များထဲတွင် မြောသွားလိုက် သတိပြန်ဝင်လာလိုက် ဖြစ်နေရာမှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တစ်စုံတစ်ရာက အတော်ပင် ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း ဝင်ရောက်လာလေသည်။



သေခြာသွားချေပြီ။ ထိုသူသည် ကိုသိန်းမြင့် မဟုတ်တော့။ ရင်ဝ၌သာမက ငယ်ထိပ်အထိ စို့တက်လာသည်ဟု ခံစားရကာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး ဇိုးဇိုးဇတ်ဇတ် တုန်သွားရသည်မဟုတ်ပါလား။ သေခြာသည်၊ ထိုအရာသည် ကိုသိန်းမြင့်မဟုတ်။



အသံထွက်မရ၊ လှုပ်ရှားမရသောအခြေအနေ၌ ခင်ပွန်းသည်မဟုတ်သည့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကျူးကျော်ပေါင်းသင်းမှုကို ခံစားရတော့မည့် သူမ၏ ဖြစ်အင်ကို ယူကြုံးမရစွာ ဝမ်းနည်းကြီးဝမ်းနည်းလျှက် မအေးသီ မျက်ရည်များ တပေါက်ပေါက်ကျလာလေ၏။



သို့သော် ကြာကြာဝမ်းနည်းမနေနိုင်။ သူမကိုယ်တွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသော အရာဝတ္ထုသည်ကား တရွေ ့ရွေ ့စတင်လှုပ်ရှားလာလေပြီ။ မအေးသီလည်း တစ်ခါလှုပ်ရှားတိုင်း တစ်ခါအသက်ရှုမှားရလေ၏။ ထို့နောက် ထိုအရာက တစ်ဆထက်တစ်ဆ မြန်ဆန်လာလေသည်။



ထိုအခါတွင်တော့ မအေးသီတစ်ယောက် ယူကြုံးမရမှ ု၊ဝမ်းနည်းတွေဝေမှု စသည့် စိတ်ခံစားချက်တစ်စုံတရာကိုမျှ ခေါင်းထဲသို့မထည့်နိုင်တော့ဘဲ. .ရှေ့တွင်တွေ့သည့် စောင်တစ်ထည်ကိုဆွဲ၍ လုံးကိုက်ကာ၊ သူမ၏ ပါးစပ်မှ အသံပလံများ ထွက်မလာရအောင်ကိုသာ ဂရုပြုနေရရှာလေတော့၏။

.

.

.

.

ခေတ္တကြာသော်. . ကိုက်ထားသည့်စောင်လွတ်ကြ၍ ရမ္မက်သံပြင်းပြင်းရှရှဖြင့် သတိလက်လွတ် ငြီးတွားနေရှာသည့် မအေးသီအား ထိုသူက ကိုယ်ခြင်းခွာကာ နားနားသို ့စကားတီးတိုးကပ်ပြောပြီး ပုံစံပြောင်းခိုင်းလေသည်။ ၎င်းအချိန်တွင် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်၍ စကားလည်း ကောင်းကောင်းပြောနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။



သို့သော် မအေးသီ ထိုသူအား မငြင်းဆန်နိုင်တော့။ မှောင်မှောင်မဲမဲတွင် မည်သူမည်ဝါ မသိရသော ထိုသူထံမှ သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မရရှိဖူးခဲ့သည့် နူးညံ့မှု၊ ပြင်းရှမှု၊ ပြည့်ဝမှု၊ ထိမိမှု စသည့်အရသာထူးများကို အကြောပေါတစ်ထောင် စိမ့်ကြင်တက်ရလောက်အောင် ထိတွေ့ခံစားနေခဲ့ရပြီ မဟုတ်ပါလား။



မအေးသီလည်း ဘေးစောင်းနေရာမှ ဝမ်းလျားမှောက်လိုက်ပြီး တင်ပါးကြီးနှစ်လုံး အပေါ်သို့ကားတက်သွားသည်အထိ ခါးကိုအတတ်နိုင်ဆုံးကော့တင်၍ ထိုသူ့စိတ်တိုင်းကျ အနေအထိုင်ပြုပြင်ပေးရင်း ထိုသူအလာကို စောင့်မျှော်နေလိုက် မိလေတော့သည်။

.

.

.

.

ညအခါက ရမ္မက်စိတ်များဖြင့် မွှန်ထွန်နေသဖြင့် သူမ တစ်ခါမျှမရင်းနီးသော လူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အလိုကို အစွမ်းကုန်လိုက်လျှောမိခဲ့သော်လည်း. . .မနက်သို့ရောက်သောအခါ ထိုအဖြစ်အပျက်အား တစိမ့်စိမ့်ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း မအေးသီ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်မှုများ မြင့်မားလာလေ၏။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ကိုင်ရှာမွေကြွေးမွေးလျှက်ရှိသော ကိုသိန်းမြင့်အပေါ်တွင်လည်း သစ္စာမဲ့မိသလို ခံစားလာရလေသည်။



အနှီသူစိမ်းသည် ဘယ်အိမ်မှ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါ သူမ အတတ်မသိနိုင်စေကာမူ ဤမင်းကြီးရွာနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်ကပင် ဖြစ်သည်မှာတော့ သေခြာလှပေ၏။ ရွာသူရွာသားအချင်းချင်း ယခုကဲ့သို့ ကြောရယုံကြံစည်သည်ကိုလည်း သူမ စိုးစိမျှမနှစ်မြို့။



ဖြစ်ပွားသွားသည့် အဖြစ်အပျက်တို့မှာလည်း ဟိုတိုင်ဒီတိုင် လူသိရှင်ကြား ဆောင်ရွက်ရန်မသင့်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေလေသည်။ ယုတ်စွအဆုံး သူမ၏ ခင်ပွန်း ကိုမြင့်အောင်ကိုပင် ဖွင့်ဟတိုင်ပင်ရန် ခက်ခဲသောအနေအထား မဟုတ်ပါလား။



သို့သော် ဤကိစ္စအား မအေးသီအခဲမကြေနိုင်။ တနည်းအားဖြင့် ရင်မအေးနိုင်။ တစ်စုံတစ်ဦးအား ဖွင့်ဟဝန်ခံတိုင်ကြား လိုက်ပါမှ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အစိုင်ခဲများ အနည်းငယ် ကြေပျက်သွား၍ ကိုသိန်းမြင့်အားလည်း မျက်နှာပြနိုင်မည် ဟု ခံစားနေရလေ၏။



မည်သူထံသို့ ပြောပြတိုင်ပင်ရမည်နည်း။



. .သူမစဉ်းစားရလေပြီ။



နှုတ်လုံသူ. . .



သူမ၏ ခံစားချက်ကို ကိုယ်ချင်းစာနိုင်သူ. . .



လူစိမ်း၏ ယုတ်မာသည့် လုပ်ရပ်အား ဟန့်တားနိုင်ရန် အထိုက်အလျှောက် သြဇာ အာဏာ ရှိသူ. .. .



ခေါင်းအေးအေးထားကာ ထိုင်စဉ်းစားရင်း. .အစ်မရင်းကဲ့သို့ လေးစားအားကိုးရသော တစ်စုံတစ်ဦး၏မျက်နှာကို သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မြင်ယောင်လာလေသည်။ ထို့ကြောင့် မအေးသီလည်း အိမ်တံခါးစေ့ကာ ထိုသူ့ထံသို့ ထွက်ခဲ့လိုက်လေတော့၏။





မင်းကြီးရွာတွင် မမိုးသူသည် ထက်၏။ ထန်၏။ ခေတ်မှီ၏။ ဂွတိဂွကျနိုင်သယောင်ရှိ၏။ အခြားသူများထက်စာလျှင် မြို့သို့အရောက်အပေါက်များ၏။ အသားအနည်းငယ်ညိုကာ ပိန်ပိန်သွယ်ဖြင့် ရုပ်ရည်ရူပကာ တင့်တယ်၏။ ငယ်စဉ်က တဖက်ရွာမှ လူတစ်ဦးဖြင့် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသူမြွေကိုက်သေသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူမအသက် ၃၀ ပြည့်သည့် ယခုအချိန်အထိ အချစ်ရေး စိတ်မဝင်စားတော့။



သူမသည် ပြည့်စုံသောမိဘနှစ်ပါးမှ ပေါက်ဖွားလာခဲသည့်တိုင် ရှေးရိုးဆန်သော မိဘများနှင့် အပေါက်အလမ်းမတည့်သဖြင့် အမွေတောင်း အိမ်ခွဲကာ ကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းရပ်တည်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ အချုပ်ဆိုရမူ မမိုးသူသည် မင်းကြီးရွာတွင် ဆတ်ဆတ်ကျဲဆိုသူများထဲမှ ထိပ်ဆုံးကတစ်ယောက် ဖြစ်ပေတော့၏။



တစ်ညတွင် ကုန်စာရင်း ကြွေးစာရင်းများ စစ်ရင်း မမိုးသူ ဆိုင်သိမ်းနောက်ကျနေလေသည်။ နာရီကိုကြည့်မိသောအခါမှ ညရှစ်နာရီ ထိုးပြီဖြစ်ကြောင်းသိရ၍ စာရင်းစာအုပ်ကိုပိတ်ကာ ဆိုင်ကပြာကယီသိမ်းလိုက်ရလေ၏။ သူမဆိုင်သိမ်းပြီးချိန်တွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အိမ်များမှာ မီးမိတ် အသံတိတ်လို့ ပင် နေခြေပြီ။



မမိုးသူမှာတော့ ရေပင်မချိုးရသေး။ ရာသီအေးသော်လည်း စားရင်းစစ်ရာတွင် စိတ်အိုက်ရသဖြင့် သူမကိုယ်၌ ချွေးစေးကလေးများ ဆို့၍နေခြေသည်။ ထို့ကြောင့် မမိုးသူလည်း အင်္ကျ ီနှင့် အတွင်းခံတို့ကို ချွတ်ကာ ထဘီကိုရင်လျားလျှက်. . ပျဉ်ထောင်အိမ်နှင့်ကပ်၍ သွပ်ပြားများကာရံကာ အလုံလုပ်ထားသော ရေချိုးခန်းဆီသို့ ရေချိုးရန် ဆင်းခဲ့လိုက်လေတော့၏။

.

.

.

ဖြစ်မလာသေးသည်များကို တွေးတောပူပန်ပြီး မိုးသူ မကြောက်တတ်။ သူမတစ်ကိုယ်တည်းမို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပင်။ ထဘီရင်လျားကိုပါ ချွတ်ကာ ရေလွှတ်ရာတွင် ချိတ်လိုက်လေသည်။ ခါးလည်အထိ ရှည်သော ဆံနွယ်တို့ကို လက်ဖြင့် သိမ်းတင်၍ ခေါင်းစည်းကြိုးနှင့် စုစည်းလိုက်ရင်း သွလျှကျစ်လစ်သည့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပကတိအလှကို ငုံကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ သဘောကြပီတိဖြစ်နေမိသေး၏။ ထို့နောက်တွင်မှ ရေခွက်ကိုကောက်ကိုင်ပြီး ရေတဗွမ်းဗွမ်းလောင်းချိုးလိုက်လေတော့သည်။

.

.

ထူးဆန်းသည့် အနံတစ်ခု။ ထိုအနံ့မျိုး မိုးသူတစ်ခါမှမရဖူး။ ချက်ခြင်းဆိုသလို မိုးသူ ခြေထောက်တွေလေးလာ၍ ရေကန်ဘောင်ကို ကပြာကယီ လက်ထောက်လိုက်ရလေ၏။ အကြောစိုင်းသလိုဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဦးခေါင်းမှလွဲ၍ အခြားကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့။ စကားသံလည်း သေခြာမထွက်နိုင်ဘဲ အားကုန်ညစ်ကာ အော်ဟစ်ပါမှ လေသံမျှသာ ဗလုံးဗထွေးထွက်လာသဖြင့် ဘေးနားဝန်းကျင်အကူအညီတောင်းဖို့ရန်လည်း ခက်ခဲ၍နေလေတော့သည်။



ထိုသို့ မိုးသူ တစ်ကိုယ်တည်းဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် ရေချိုးခန်းထဲသို့ တစ်စုံတစ်ဦးဝင်ရောက်လာလေ၏။ မိုးသူလည်း လည်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်လေရာ . . အရပ် ခြောက်ပေနီးနီးရှိကာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည့် ရုပ်ဆင်းရူပကာနှင့် လူကြီးတစ်ဦးကို အမှတ်မထင်တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။ ဆံပင်များဖွာလန်ကျဲကာ မျက်လုံးများနီရဲပြီး ခြေပေါက်လက်ပေါက် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသန်မာသော ထိုသူသည် သောနုတ္ထိုရ်နှင့် နင်လားငါလားပင်။



မိုးသူ ကြောက်လွန်း၍ အော်ဟစ်ရန်ထပ်မံကြိုးစားကြည့်မိလေ၏။ သို့သော် မစွမ်းနိုင်ခဲ့။ ထိုသူက မိုးသူကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားကို နုရွာညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လျှက် ပါးစပ်မှလည်း အနမ်းမိုးများ နေရာနှံ့ ခပ်ဖွဖွရွာသွန်းလေတော့သည်။



သူမ အစော်ကားခံရတော့မည်ဟု အတတ်သိလိုက်ရသော မိုးသူလည်း ရှက်စိတ်၊ ဝမ်းနည်းစိတ်၊ ဒေါသစိတ်တို့ ပေါင်းစုကာ အသားများတဆတ်ဆတ်တုန်လျှက် မျက်ရည်များတွေတွေကြလာလေ၏။ ထိုသို့ အံကိုကျိတ်ကာ မျက်ရည်လည်ရွဲဖြင့် လူကြမ်းကြီးပြုသမျှ နုနေရဆဲမှာပင် အပြင်ပန်းလွန်စွာ ဆိုးဝါးကြမ်းတမ်းဟန်ရှိသော်လည်း အထိအတွေ့ နူးညံ့ညက်ညောလှသည့် ထိုသူ၏ ထူးခြားမှုတစ်ရပ်ကို မိုးသူ တဖြေးဖြေးသတိထားခံစား လာမိလေသည်။



အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ မိုးသူတစ်ယောက် မျက်ရည်များတိတ်သွားပြီး ပါးစပ်မှ အသံ တအီးအီး တအင့်အင့် မထွက်မိအောင်ပင် အင်မတန်သတိကြီးစွာထားနေရလေတော့၏။



ထိုအခြေအနေကိုသိဟန်ရှိသော လူကြမ်းကြီးက မိုးသူနှင့် လူချင်းပြန်ခွာလိုက်ပြီး ၎င်းဘက်သို့ဆွဲလှည့်လျှက်. . သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ရေကန်ဘောင်ပေါ်သို့ မတင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကန်ဘောင်ပေါ်တွင် ကန်ကိုကျောပေးထိုင်နေသည့် မိုးသူ၏ရှေ့၌ ခပ်မြန်မြန်ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး တွဲလဲကျနေသည့် သူမ၏ပေါင်နှစ်ချောင်းကို လက်ဖြင့်ဘေးသို့ဆွဲဖြဲကာ ပေါင်ကြားတည့်တည့်သို့ မျက်နှာအပ်လိုက်လေတော့၏။



" အာ အ အ အ. . အားးဟားးဟားးး အမယ်လေးးး "



မိုးသူ ထိန်းမရတော့။ လှိုက်လှိုက်လဲလဲကို အသံထွက်သွားမိချေပြီ။ ယခုကဲ့သို့ ထူးခြားကောင်းမွန်လှသည့် အထိအတွေ့မျိုးကို သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။



တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူမ အသံပြန်ထွက်နိုင်သွားသည့်အဖြစ်ကို မိုးသူသတိထားမိသွားလေ၏။ သို့သော် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အား အော်ဟစ်အကူအညီ မတောင်းမိတော့။ သူမ ပေါင်ကြားရှိ ထိုသူ၏ ခေါင်းကိုသာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်နှာကိုအပေါ်မော့ကာ ဘယ်ပြန်ညာပြန်လှည့်လျှက် ဆက်လက်ငြီးငြူ၍ နေမိလိုက်လေတော့သည်။

.

.

ခေတ္တာကြာသော် . . အခရီးဆုံးသို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ရောက်ရှိပြီးပြီဖြစ်၍ ပျော့ခွေနေသော မိုးသူကို လူကြမ်းကြီးက ပွေ့ချီ၍ အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားကြလေတော့သည်။

.

.

ထိုညတွင် လူကြမ်းကြီးက ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ချစ်စခန်းဖွင့်လေရာ အရင်လူနှင့်မတူ တမူထူးခြားသည့်အရသာထူးတို့ကို မိုးသူ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ခံစားရလေတော့၏။ ထို ့အပြင် လူကြမ်းကြီးက မိုးသူကိုလည်း ခိုင်းစေပြန်သည်။ မိုးသူလည်း ထိုသူခိုင်းသမျှတို ့ကို မငြင်းမဆန် မငြိုမငြင်ဘဲ လိုလိုချင်ချင်လိုက်လျောလုပ်ဆောင်နေမိလေ၏။



လူကြမ်းကြီး မည်သည့်အချိန်တွင် မည်ကဲ့သို့ ပြန်ထွက်သွားသည် ဟူသည့်အဖြေကိုတော့. . ၎င်းထွက်သွားချိန်၌ မိုးသူတစ်ယောက် ခပ်မြော့မြော့ပင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ သေသေခြာခြာသတိမထားမိလိုက်တော့။

.

.

.

ညက ရမ္မက်စိတ်မွှန်မွှန်ဖြင့် ကိုလူကြမ်းကြီးနှင့်အတူ နှစ်ပါးရည်တူ ချစ်ကြည်ဖြူခဲ့သော်လည်း မနက်သို့ရောက်သောအခါ ပုံမှန်အသိတရားပြန်လည်ရရှိပြီး မိုးသူ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်လာလေ၏။ သူမအား အတင်းအဓမ္မ ဗလက်ကာယပြုလျှက် ဆွဲဆောင်ပေါင်းသင်းသည့် ထိုသူ ့အပေါ်တွင်လည်း သတ်ပြစ်လိုသည်အထိ ဒေါသစိတ်များတလိပ်လိပ်တက်လာလေသည်။ ထိုသူ နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်ထပ်မံကျူးလွန်မည်ကိုလည်း မိုးသူစိုးရိမ်မိလေ၏။



သို့သော် ဤပြသနာအား ဆိုင်ရာလူကြီးသူမများထံသို့ အတိအလင်းဖွင့်ဟ အကူအညီတောင်းဆိုရန်အထိ မိုးသူမဝံ့ရဲ။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် အစည်းကပ်သော သူမအား ချစ်ခင်နှစ်လိုသော တိုင်ပင်ဖက် မိန်းမဖော်တစ်ဦးကို မိုးသူခေါင်းထဲတွင် အသည်းအသန်စဉ်းစားရလေတော့သည်။



နောက်ဆုံးတွင် မင်းကြီးရွာတစ်ရွာလုံး၌ သူမနှင့် အဆင်အပြေဆုံး၊ သူမ၏ စိတ်သဘောကို နားလည်အပေးနိုင်ဆုံးနှင့် သူမကိုညီမရင်းခြာပမာ သဘောထားသော ဆိုင်၏ ဝယ်နေကြဖောက်သည် မအေးသီကို မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်မိလေ၏။ ထို့ကြောင့် မိုးသူလည်း တဖက်အိမ်ရှိ ဖိုးကဲလေးအား မုန့်ကြွေးကာ မအေးသီကို သူမအိမ်သို့ အခေါ်ခိုင်းလိုက်လေတော့သည်။

.

.

.

မအေးသီးရောက်လာသောအခါ မိုးသူက. . ညက သူမတွေ့ကြုံခဲ့ရသည့်အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြတိုင်ပင်လေသည်။ ထိုအခါ မအေးသီကလည်း အံ့သြတကြီးဖြင့် တစ်နေ့ညက သူမ၏ဖြစ်အင်ကို ပြန်လည်ဖွင့်ဟကာ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားတသင့် ဖြစ်ကြလေကုန်၏။



ထို့နောက် မအေးသီက မိုးသူကို. . သူမတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်တို့သည် ထူးဆန်းနေကြောင်း၊ သူမမှာ ညမှောင်မှောင်မဲမဲတွင်ဖြစ်၍ ကြူးလွန်သူကို မတွေ့မြင်လိုက်ရသော်လည်း မိုးသူမှာမူ သေသေခြာခြာပင် အနီးကပ်တွေ့မြင်လိုက်ရကြောင်း၊ မိုးသူ၏ ပြောစကားအရ ထိုသူမှာ ရွာတွင်နေထိုင်သူများထဲမှမဟုတ်ဘဲ ကြမ်းတမ်းဆန်းပြားသော အသွင်သဏ္ဍာန်ရှိသည့် လူစိမ်းတစ်ဦးဖြစ်၍ စဉ်းစားရကြပ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ယခုကိစ္စတို့ကို လူများများအသိအခံဘဲ သူမ အားကိုးချစ်ခင်ရသည့် အစ်မကြီးတစ်ဦးထံသို့ တိုင်ကြားကာ အကူအညီတောင်းသင့်ကြောင်း. .စသဖြင့် ပြောဆို အကြံပေးလေသည်။



မိုးသူကလည်း မအေးသီ၏အကြံပြုချက်ကိုလက်ခံသောကြောင့် ထိုအစ်မ ဆိုသူထံသို့ နှစ်ယောက်သား ထွက်ခဲ့လိုက်ကြလေတော့၏။

 

" လျှို့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၆

 

 

ညအိပ်ယာဝင်ခါနီး၌ မောင်သက်အောင်၏ အရိပ်အခြေကြည့်၍ ဇနီးသည်ဒေါ်မြသက်က ဦးစောလူအား. . ရွာထဲရှိ မအေးသီနှင့် မမိုးသူတို့ကို အမည်မသိလူစိမ်းတစ်ဦးက ဝင်ရောက်ပေါင်းသင်းသွားကြောင်း၊ သူမနှင့် မအေးသီမှာ ချစ်ခင်ရင်းစွဲရှိသည်ကြောင့် သူမအားလာရောက်တိုင်ကြားကာ အကူအညီတောင်းကြကြာင်း စသဖြင့် စီကာပတ်ကုံးပြောပြလေသည်။



ဦးစောလူလည်း ဇနီး၏ပြောကြချက်ကိုနားဆင်၍ အရုပ်၏ အဖျားခတ်သောလက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု အတတ်တွေးလိုက်ကာ. . ဤမျှလောက်ဖြင့်ပင် ပြသနာအေးသွားပါက လွန်းစွာကောင်းလှပေ၏ဟု. .စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ကျိတ်ချလျှက် ဝမ်းသာသွားလေတော့သည်။



ထို့ကြောင့်. .



" အင်းး မင်းပြောပုံအရဆို သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း အဲ့ဒီအချိန်မှာ အလိုတူကြတာပဲ။ အာ့တော့ ငါကဘယ်လိုလုပ်အရေးယူမလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူဘယ်ဝါလည်း အတိအကြမပြောနိုင်ကြဘူး။



အင်းပါလေ. .ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ညတွေကစပြီး ကာလသားခေါင်းဖိုးထောင်တို့အဖွဲ့ကို ပါတ်ကင်းလုံခြုံရေးတိုးဖို့ ငါပြောလိုက်ပါ့မယ်။ အေးသီတို့ကိုလည်းပြောလိုက်ပေါ့. .နောက်တစ်ခါ အဲ့ဒါမျိုးကြုံရင် ဘယ်သူဘယ်ဝါသိရအောင် အမှတ်အသားလုပ်လွှတ်လိုက်. .လို့ "



ဟု ဝတ်ကြေတန်းကြေ ရသေ့စိတ်ဖြေပြန်ပြောလိုက်ပြီး ဒေါက်တာထင်ကျော်ပေးထားသည့် ဆေးကိုသာ ခပ်မြန်မြန်တိုက်လိုက်လေတော့၏။



ဒေါ်မြသက်မှာမူ ဦးစောလူ၏ အဖြေကို ဘဝင်မကျဟန်ရှိသော်လည်း ဆေးကိုယူသောက်ရှာလေသည်။ ဆေးသောက်ပြီးနောက် သူမ ဘာမှမပြောနိုင်တော့၊ ပြောချင်စိတ်လည်းမရှိတော့။



ဦးစောလူလည်း ဘာဘာညာညာစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ၎င်းသောက်ရမည့်ဆေးကို ယူသောက်လိုက်ပြီး ဒေါ်မြသက်အား ခြင်ထောင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေတော့၏။

.

.

.

.

ညက စိတ်အေးလက်အေး အိပ်ခဲ့ရသော်လည်း မနက်အာရုံတက်သည်နှင့် စိတ်ညစ်ဖွယ်ရာ ပြသနာများက ဦးစောလူအား ဆီးကြို၍နေလေတော့သည်။



ဆူဆူညံညံအသံများကြောင့် ပုဆိုးစွန်ထောင်ဆွဲ၍ အိပ်ယာရှထခဲ့လေရာ အိမ်ရှေ့ဧည့်ဆောင်တွင် တောင်ဝှေးအကားသားနှင့် ရွာဦးကျောင်းဆြာတော်ကြီးကြွရောက်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရလေတော့၏။ ဆြာတော်ကြီးနှင့် ညီတော်စပ်သည့် ရွာလယ်ပိုင်းမှ ဦးသာဗြော ဆိုသူက ဓားတဝင့်ဝင့်၊ ၎င်း၏ မိန်းမ ဒေါ်အုန်းကြည်ကလည်း မျက်ရည်တစမ်းစမ်း။ မောင်သက်အောင်ကလည်း ဆြာတော်ကြီး၏ အနောက်တွင်ရပ်လျှက်သား မျက်နှာမကောင်းလှ။ ဦးစောလူလည်း အားလုံးကို ကပြာကယီနေရာထိုင်ခင်းပေးကာ ဆြာတော်အားလာရင်းကိစ္စကို မေးမြန်းလျှောက်ထားရလေတော့သည်။



ထိုအခါ ဆြာတော်၏ ခွင့်ပြုချက်အရ ဦးသာဗြောက ဖြစ်စဉ်အသေးစိတ်ကိုပြောပြလေရာ. .. ညက ၎င်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးကလေး ဖြူဖွေးကို တစ်စုံတစ်ဦးက အဓမ္မဝင်ရောက်ပြုကျင့်သွားကြောင်း၊ ၎င်းတို့လင်မယားမှာ လွန်စွာအအိပ်ဆတ်သူများဖြစ်သကြသဖြင့် ချွတ်ခနဲဆိုက နိုးသော်လည်း ညက သမီးလေးလောကငရဲခံနေရချိန်၌ လွန်စွာအိပ်မောကျနေမိသည်မှာ မရိုးသားလှကြောင်း၊ ကျူးလွန်သူက မှော်အတတ် ဆေးဝါး အတတ် စသည်တို့နှင့် ၎င်းတို့လင်မယားအား အိပ်ငွေ့ချထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ထို့အပြင် အနှီလူယုတ်မာသည် သမီးငယ်ဖြူဖွေးအား အဓမ္မပြုကျင့်သည်မက လည်ပင်းကို ညှစ်၍ တင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုပါ ရိုက်နှက်သွားသောကြောင့် သမီးလေးခမြာ မသေရုံတမည်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရှာရကြောင်း . . စသဖြင့် ဇာတ်လမ်းစုံကို ဦးစောလူသိလိုက်ရလေ၏။



အထက်ပါ အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုတိုင်ကြားပြီးနောက် ဦးသာဗြောက. ..



" ဒီကောင့်ကို ကျုပ်ကမ္ဘာမကြေဘူးဗျာ။ မတွေ့ တွေ့အောင်ရှာပြီး သတ်မယ်. . "



ဟု ငိုသံပါကြီးဖြင့် ကြုံးဝါ၍ လင်မယားနှစ်ယောက် ဖက်ငိုကြပြန်၏။ အတန်ကြာအောင် ပူဆွေးငိုကြွေးပြီးသောအခါမှ ဆြာတော်ကြီးက ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ပြေရာပြေကြောင်းပြောဆိုဆုံးမကာ အငိုတိတ်စေလျှက် ဦးစောလူ၏ ဘက်သို့လှည့်၍ . .



" အာ့ဒါပဲကြည့်တော့ ဒကာကြီးစောလူရေ. .. .. ကာယကံရှင်မိဘတွေခမြာ အရမ်းကို ခံစားနေရရှာပြီ။ ကလေးမလေးဆိုရင်လည်း ဒီထိမလာနိုင်လို့ သူ့အဒေါ်တွေနဲ့ အိမ်မှာဆေးကုကျန်ခဲ့ရတယ်။ တော်သေးတာပေါ့. .. တောင်ခြေမှာနေတဲ့ ဆြာဝန်ဒကာကြီးက အိမ်အထိလိုက်ပြီးကြည့်ပေးပေလို့၊ ဘုန်းကြီးတို့လာတော့ သူနာပြုဒကာမလေးလည်း ရောက်နေပြီလေ။



အဲ့တော့ ဒကာကြီးရေ. .ဒီလို အဖြစ်ပျက်မျိုးဖြစ်သွားရပြီဆိုတာ ခံရတဲ့ သူတွေအဖို့လည်းမကောင်းဘူး၊ ရွာအတွက်လည်းမကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် တရားခံ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါ ဘယ်ကရောက်လာတယ် စသဖြင့် သိအောင်ဖော်ထုတ်ပြီး အမြန်ဆုံးအရေးယူစေချင်တယ်။ အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် နောင်လည်းဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေပေါ်ပေါက်ပြီး ဘုန်းကြီးတို့ မင်းကြီးရွာမှာ ဒေါသတွေ၊ သောကတွေ၊ အာဂါတတွေ၊ ဗျာပါဒတွေနဲ့ အစဉ်အဖြင့် ပူပန်သောကရောက်နေရတော့မှာ မလွဲဘူးကွဲ့ "



ဟု အမိန့်ရှိလေသည်။



" တင်ပါ့ဘုရား. ."



ဆြာတော်ကြီးအား ဦးစောလူ ပြန်လည်ဝန်ခံလျှောက်ထားလိုက်ရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့



. . . အင်းးး ဘယ်လိုဖြစ်သွားပါလိမ့်။ မြသက်ပြောတုန်းက. . အေးသီနဲ့ မိုးသူတို့ တွေ့ခဲ့ရတာ အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ပေမယ့် အကိုင်အတွယ်အလွန်နူးညံ့ဆိုပဲ။ ခု ဖြူဖွေးလေးကြမှပဲ ဘယ်နှယ့်ကြောင့် လည်ပင်တွေညှစ် တင်ပါးတွေ အလျှိုးရာတွေထင်အောင်ရိုက်နဲ့ ကြမ်းတမ်းသွားပါလိမ့်။ အရုပ်ရဲ ့ဂယက်ဆိုရင်လည်း သုံးကြိမ်ရှိသွားပြီမို့ နောက်ဆုံးအခေါက်အနေနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းရိုက်ခတ်တာမြန်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရုပ်ကိစ္စနဲ့ မဆိုင်ဘဲ အခြားမသမာသူ တစ်ယောက်ယောက်မြန်းဖြစ်နေမလား. . "



စသဖြင့် အတွေးနယ်ချဲ ့ နေမိလေ၏။



ထို့နောက် ကိုသာဗြောဘက်သို့လှည့်၍ တရားခံ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အား ဖြူဖွေးလေးမှတ်မိ မမှတ်မိ မေးမြန်းလိုက်လေရာ မိုးသူထံမှ ကြားသိခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် လူစိမ်း လူကြမ်းတစ်ယောက်ဟူ၍သာ သိရလေသည်။



ဦးစောလူလည်း လတ်တလောတွင် ကာယကံရှင်များ စိတ်ကြေနပ်စေရန်အတွက် . . မိမိ ကိုယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်းရှိသမျှ ခွန်အားစိုက်ထုတ်ကာ တရားခံကို အမြန်ဆုံးဖော်ထုတ်ဖမ်းဆီးပေးပါ့မည့်အကြောင်း နှင့် နောင်အခါတွင်လည်း ယခုကဲ့သို့အဖြစ်မျိုး ထပ်မံမဖြစ်ပေါ်ရလေအောင် ကြိုးစားကာကွယ်ပါမည့်အကြောင်းတို့ကိုသာ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ကတိပေးလိုက်ရလေ၏။



ထိုအခါမှ ဆြာတော်ကြီးလည်း အနည်းငယ်စိတ်ကြေနပ်ကာ ဦးသာဗြောတို့လင်မယားကိုခေါ်ယူလျှက် ပြန်လည်ကြွချီသွားလေတော့သည်။

.

.

" ကဲ.. မောင်သက်အောင်ရေ...ဒုက္ခတော့ရောက်ပြီဟ။ ဆြာတော့်ကြိမ်လုံးက ငါ့ခေါင်းပေါ်ဝဲနေပြီ "



ခေါင်းကို တဗြင်းဗြင်းကုတ်ကာ ဦးစိုင်းလူ ငြီးငြူမိလေ၏။



" ဟုတ်ပါ့ ဦးကြီးရယ်။ ဘယ်တနှာရူးကောင်က ရွာမှာလောသောင်းကျန်းသွားတယ် မသိဘူး။ ဖြူဖွေးလေးဆိုတာ ကာလသားအားလုံး မထိရဲ့ မတို့ရဲ့ ဥထား ယုထားကြတဲ့ တစ်ရွာလုံးရဲ့ တက်သစ်စအလှပဂေးလေးဗျ "



မောင်သက်အောင်က တပည့်ကောင်းပီပီ ဦးလေးဆြာရာ ဖြစ်သူ ကြိမ်လုံးနှင့် မိတ်ဆက်ခြင်း မဆက်ခြင်းကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ၎င်းနှမြောတသဖြစ်သည်ကိုသာ ၎င်းဘာသာ ဖော်ထုတ်ငြီးတွားရှာပြန်သည်။



" စိတ်ညစ်ရတဲ့အထဲ အိမ်ကနှာဗူးကတစ်မျိုး.... " ဒေါက်..



" အောင်မလေးဗျ.. "



ဦးစောလူလည်း စိတ်ပေါက်ပေါက်ရှိသည်နှင့် မောင်သက်အောင်၏ ခေါင်းကို ဒေါက်ခနဲမြည်အောင်ခေါက်ပြီး အိမ်ထဲဘက်သို့ လှည့်ဝင်ခဲ့လိုက်လေရာ အိပ်ခန်းဝတွင်ရပ်၍ ဘယ်နှယ့်ရှိစ ဟူသည့်အကြည့်မျိုးဖြင့် ၎င်းအား စိုက်ကြည့်နေသော ဇနီးသည်ဒေါ်မြသက်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့၏။

.

.

.

.

ဒေါ်မြသက်စီစဉ်ပေးသော မနက်စာကိုစားပြီးနောက် ကလေးမလေး အခြေအနေကြည့်ရန် မောင်သက်အောင်ကိုခေါ်၍ ဦးသာဗြောတို့အိမ်ဘက်သို့ ဦးစောလူလျှောက်ခဲ့လိုက်ရာ . . ဦးသာဗြော၏ခြံဝအရောက်တွင် ဒေါက်တာထင်ကျော်နှင့် ဆုံကြလေသည်။



" ဟော. .ဦးစောလူတို့ ဆြာတပည့်ပါလား။ ဖြူဖွေးလေးကိုလာကြည့်တယ်ထင်တယ်။ လာဗျာ. .အိမ်ထဲဝင်မနေနဲ့တော့။ ကလေးမလေးက ကျတော်ဆေးထိုးပေးထားလို့အိပ်ပျော်သွားပြီ။ နားပါစေ. . ။ ကျတော် သူ့ကို သေခြာမေးစမ်းထားပြီးပြီ. .. ကျတော်ပြောပြမယ်"



" ဟုတ်ကဲ့ဆြာ. . ဒါနဲ့ အသက်အန္တရာယ်တွေဘာတွေကော စိုးရိမ်ရလား "



" အဲ့လောက်ကြီး မစိုးရိမ်ရပါဘူးဗျာ။ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရတဲ့ဒဏ်နဲ့ ညက အရမ်းလှုပ်ရှား ရုန်းကန်ထားရလို့ ကိုယ်တွေလက်တွေ နာသွားတဲ့ ဒဏ် . . အဲ့ဒါတွေလောက်ပဲရှိတာပါ။ "



" ဒါဆိုလည်း ဆြာရယ်. .လုပ်စမ်းပါဦး။ ဖြစ်ပုံလေးတစ်ချက်လောက် ရှင်းပြပါဦး "



" ဖြစ်ပုံကဒီလိုဗျ။ ည သူအိပ်နေတုန်း ခြင်ထောင်ထဲကို လူကြမ်းကြီးတစ်ယောက်ဝင်လာပြီး အတင်းအဓမ္မကျင့်တော့တာတဲ့။ သူက တတ်အားသ၍ ရုန်းကန်ကြည့်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကလှုပ်ရှားလို့မရသလို အော်ဖို့ကိုလည်း အသံမထွက်ဘူးဆိုပဲ။ ဆန်းတော့ဆန်းသား။



ဟို သေခြင်းဆိုးကလည်း ဘယ်လောက်ကြမ်းတယ်မသိဘူး ကလေးမလေးခမြာ နှစ်ချက်ချုပ်လိုက်ရတယ်။ တော်သေးတာပေါ့ ဆြာမလေးပါ လာကူလို့။ မဟုတ်ရင် ကျတော်တစ်ယောက်တည်း မလွယ်ဘူး။ "



ဦးစောလူလည်း ဖြစ်စဉ်ကို နားထောင်ပြီး. . . ၎င်းသိထားသော မအေးသီနှင့် မမိုးသူတို့၏ ဇာတ်လမ်းများကိုပါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့် ဖွင့်ဟတိုင်ပင်က ပိုမိုအကျိုးများနိုင်ကြောင်း သုံးသပ်မိလေ၏။ ထို့ကြောင့် . .



" ဟေ့. . ငါ့တူ ၊ ငါက မင်းကို မေ့ခေါ်လာတာ။ အိမ်မှာက မင်းဒေါ်လေးတစ်ယောက်တည်းရယ်။ သူလည်းတော်ကြာဈေးသွားမလားပဲ။ ဒီမှာ ငါ ဆြာနဲ့စကားပြောစရာလေးတွေရှိတော့ နဲနဲကြာမှာ။ အဲ့ဒါ မင်းက ပြန်နှင့်ပြီး အိမ်စောင့်ပေးလိုက်ပါကွယ်. ."



ဟု ပြောဆိုကာ မောင်သက်အောင်ကို အနားမှ နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။



မောင်သက်အောင် ထွက်သွားသောအခါ ဦးစောလူလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်အား ၎င်းသိထားသည့် ဇာတ်လမ်းနှစ်ပုဒ်ကို စီကာပါတ်ကုံး ပြောပြလိုက်လေတော့၏။

.

.

.

" ဟာ. . ဒါဆို ခုဖြူဖွေးကြုံရတဲ့အဖြစ်မျိုးဆန်ဆန်ဒေ အရင်နှစ်ခါကြုံခဲ့ပြီးပြီပေါ့ "



" ဟုတ်တာပေါ့ဆြာရယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနှစ်ခေါက် စလုံးမှာ အတော်ကို နူးနူးညံ့ညံတဲ့ဗျ။ ကာယကံရှင်တွေတောင် သာယာကုန်ကြတာ ကြည့်ပေတော့။ ခု ဆြာတော်ကြီးရဲ ့တူမလေးကြမှ ဘယ်လိုလို့ အကြမ်းပရမ်းဒေဖြစ်ကုန်တယ်မိဘူး. . ။ အင်းး. .မဟုတ်မှလွဲရော. . ဒါ "



" ဟုတ်တယ် ဦးစောလူရဲ့။ ကျွန်တော်လည်းအဲ့ဒါပြောမလို့။ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေဟာ ကြောင်သူရုပ်နဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်။ တရားခံရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျုးလွန်ခံရသူအားလုံး မလှုပ်နိုင်မလျှားနိုင် အသံမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတာတွေ၊ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး အိပ်မောကျကုန်တာတွေဟာ ကြောင်သူဝိဉာဉ်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အစွမ်းသတ္တိကြောင့်ပဲဖစ်မှာ "



" ကျတော်လည်း အဲ့လိုပဲထင်တယ်၊ သို့ပေသိဗျာ ပထမ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့နှစ်ယောက်မှာ လျောလျောလျှူလျှူကိစ္စပြီးသွားပြီး တတိယမြောက်ဖြစ်တဲ့ အရိုင်းလေးကိုကြမှ ပရမ်းပဒါတွေရမ်းတော့ မခက်ဘူးလား ။ အရင်နှစ်ယောက်ရဲ့ အမှုတွေက လတ်တလော မခံချင်စိတ်ကြောင့်မို့သာ ကျုပ်မိန်းမကိုလာတိုင်ကြတာ၊ နောက်ပိုင်းသွေးအေးသွားရင် သူ့ဘာသာသူပြီးသွားဖို့မဟုတ်လား။ သူတို့လည်း အလိုတူတွေပဲကိုး။ ခုပြသနာကတော့ မပြီးဘူး ဆြာရေ။ တရားခံ မမိရင် ဆြာတော်ကြီးက ကျုပ်ကို ဘေတော့မှာ "



" ဒါက ဒီလိုဖြစ်မယ်ဗျ။ ကျတော့်အထင်တော့ ခုတစ်ခေါက်ဟာ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ဖြစ်လောက်လေရဲ့။ ဒါ့ကြောင့် နောက်ဆုံးပိတ်အိတ်နဲ့လွယ်ဆိုသလို ဆြာသမားက စိတ်ရှိတိုင်းကျဲသွားတာဖြစ်ရမယ်။ ဒီ့နောက်ပိုင်းတော့ စိတ်ချရလောက်ပါပြီဗျာ၊ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေးနေလို့ရတော့မှာပါ "



" အရုပ်ကိစ္စစိတ်အေးရတာက မှန်ပါတယ်ဗျာ၊ ခုအမှုကိစ္စကတော့ တကယ်ကိုစိတ်မအေးရဘူး။ ဘုန်းကြီးက မင်းပေါက်စိုးပေါက်ဆြာရဲ့။ တော်ကြာ မြို့တက်ပြီး အာဏာပိုင်တွေ ပုလိပ်တွေ ရုံးတွေ သွားတိုင်မှခက်မယ်။ ပုလိပ်ဝင်ပြီဆိုရင်တော့ ဆြာသိတဲ့အတိုင်းပဲ. . သူတို့အကုန်လျှောက်စစ်တာနဲ့ ၊ ဒီက သဘာဝလွန် သူကြောင်ရုပ်ဖြစ်ရပ်နဲ့. .ဖြေရလုပ်ရတွေခက်ပြီး အားလုံး ဂွကျကုန်ကြလိမ့်မယ် "



" အဲ့လောက်ကြီးလည်း စိတ်ပူမနေပါနဲ့ ဦးစောလူရယ်၊ ဦးကြီးလည်း တရားခံဖော်ထုတ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ကာယကံရှင်တွေကို အချိန်တောင်းထားတယ် မဟုတ်လား။ ဒီကြားထဲ ကျတော်တို့ အဖြေတစ်ခုခု ရှာတွေ့မှာပါ။



နောက်ဆုံး. .. ဘယ်လိုမှ မလူသာ မလှိမ့်သာတော့ရင်လည်း ဆြာတော်ကြီးဆီသွားပြီး. . မောင်သက်အောင် သူကြောင်ရုပ်ကလေး ရလာတဲ့အကြောင်းကနေ. . တစ်ရွာလုံး ဒုက္ခသုက္ခတွေရောက်ရမှာစိုးလို့ အရုပ်ကိုမဖြစ်မနေဖျက်ဆီးလိုက်ရတဲ့အကြောင်းအထိ. . တိုးတိုးတိတ်တိတ် သွားလျှောက်ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒီအခါကြ ကျတော်ပါ လိုက်ပြီးကူလျှောက်ပေးပါ့မယ်။



ဆြာတော်ကြီးလည်း ပညာရှိသူတော်ကောင်းကြီးပဲ။ အခြေအနေကို နားလည်တော်မူမှာပါ။ ကျတော်တို့ရှင်းပြတာကို ဆြာတော်ကြီးသာ နားလည်လက်ခံတော်မူရင် ကာယကံရှင်တွေ လက်ခံဖို့က မခက်တော့ပဲကိုးး။ ပြီးတော့ . . ဒီပြသနာက မိန်းခလေးရဲ့ အရှက်သိက္ခာနဲ့ဆိုင်တာမို့ မြို့တက်တိုင်တာတွေ ဘာတွေလည်း ဆြာတော်ကြီးအနေနဲ့ လုပ်မယ့်ပုံမပေါ်ပါဘူး။ ဒီမှာတင် အဖြေတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိလိုတဲ့ ဆန္ဒတော်သာရှိတန်ကောင်းပါရဲ့။



ဒီတော့ ဦးကြီးရယ်. . ဘာမှပူပန်မနေပါနဲ့။ စိတ်အေးအေးထားပြီး ကျတော်တို့ ရှေ့ဆက် တိုင်တိုင်ပင်ပင် လုပ်ကြကိုင်ကြတာပေါ့ဗျာ "



" အင်းပေါ့လေ. . ဒီလိုပဲ မှတ်ရတော့မှာပေါ့။



ကျေးဇူးပါဆြာရယ်. . ကျတော်ခုလို ကျဉ်းထဲကြပ်ထဲရောက်တဲ့အချိန် အနားမှာ ခုလိုမိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိနေပေးတာ ကျတော်ကျေးဇူးတကယ်တင်ပါတယ် "



" သြော်.. မဟုတ်တာ ဦးကြီးရယ်၊ ဒီလူနဲ့ ဒီလူ ဒါတွေပြောစရာမလိုပါဘူး "



ထိုစဉ် ဆြာမလေး သူဇာနွယ်ရောက်လာသဖြင့် စကားစပြတ်သွားကြလေသည်။ ဆြာမလေးက ဦးစောလူကိုမြင်သော် လှမ်းနှုတ်ဆက်လေ၏။



" ဦးကြီးလည်းရောက်နေတာကိုးး၊ ဖြူဖွေးလေးကို လာကြည့်တာလား "



" အေးကွယ်. ရွာထဲမှာ အရေးအကြောင်းရှိပြီဆို ရွာလူကြီးဖြစ်တဲ့ ဦးကြီးအနေနဲ့ ဘယ်နေသာပါ့မလဲ။ "



" ဟုတ်ကဲ့ရှင့်. . ကျမနဲ့ဒေါက်တာလည်း ကလေးမလေးကို အစွမ်းကုန် ကုသပေးထားပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရွာရဲ့အရေးဟာ ကျမတို့ရဲ့အရေးပါပဲ. . မဟုတ်ဘူးလားဒေါက်တာ "



" ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ၊ သိပ်ဟုတ်တာပေါ့ "



" သြော်. ဒါနဲ့. . ဒေါက်တာခိုင်းထားတဲ့ အတိုင်း ဖြူဖွေးလေးကို ***...===+++ "



" ကောင်းတယ်၊ သူဇာ လုပ်လာခဲ့တာ အားလုံးပြည့်စုံတယ်။ ဒါပေမယ့် ညနေပိုင်းတစ်ချက်တော့လာကြည့်ပေးလိုက်ဦး၊ လိုအပ်ရင်ကိုယ့်ကို လှမ်းခေါ်ပေါ့ "



ဒေါက်တာထင်ကျော်က ဆြာမလေးသူဇာနွယ်နှင့် အတိုင်အဖောက်ညီညီ အပြန်အလှန်ပြောဆိုပြီးနောက် ဦးစောလူ ဘက်သို့လှည့်ကာ



" ကဲ..ဒါဆို ကျတော် သူဇာ့ကိုလိုက်ပို့လိုက်ဦးမယ်။ ဦးကြီးလည်း ပြန်တော့။ အိမ်ထဲဝင်မနေနဲ့တော့။ ကလေးမလေးကအိပ်နေပြီ။ တော်ကြာ ဦးသာဗြောတို့ ပူညံညံလုပ်တာ ထပ်ခံနေရဦးမယ် "



ဟုအကြံပေးလေသည်။ ဦးစောလူလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေ၏။ ထို့နောက်



" ကဲ.. ကိုယ်သယ်ပေးမယ်၊ ကိုယ့်ကိုပေး. . "



ဟု ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ဆြာမလေးလက်ထဲရှိဆေးအိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အိမ်လိုက်ပို့ရန်ပြင်လေသည်။



" ဦးကြီး ခွင့်ပြုပါဦးရှင့်. .. "



ဆြာမလေးကပါ ဦးစောလူကိုနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဦးစောလူအပါးမှ နှစ်ဦးသား ယှဉ်တွဲထွက်ခွာသွားကြလေတော့၏။ ဦးစောလူလည်း. . ဆြာဝန်၏ ဆေးအိတ်ကို သူနာပြုကဆွဲမပေးဘဲ၊ သူနာပြု၏ဆေးအိတ်အား ဆြာဝန်ကဆွဲပေနေရှာသည့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်ကာ နေနဲ့လ ရွှေနဲ့မြပမာ လိုက်ဖက်လှပါသည်ဟု မှတ်ချက်အကြိမ်ကြိမ်ချရင်း ပီတိသောမနသများပွားများလျှက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

သူမအား ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်အိမ်ပြန်အပို့တွင် လမ်းဘေးသစ်ပင်အကွယ်မှ ချောင်းမြောင်းကြည့်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံကို သူဇာနွယ် သတိထားမိခဲ့လေသည်။



သက်အောင်. .ဦးစောလူ အိမ်မှ သက်အောင်။ ၎င်း၏မျက်လုံးတို ့တွင် သူမအပေါ် ချစ်ခင်ရိပ်၊ သဝန်တိုရိပ် များနှင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူဇာနွယ် သတိထားမိလေ၏။ သို့သော် မတတ်နိုင်တော့။ သက်အောင်ကို သူမခံစား၍မရ။ လောလောဆယ်အနေအထားတွင် သူမ၏ ဦးနှောက်ကော၊ နှလုံးသားအတွက်ပါ ရွေးချယ် ဆုံးဖြတ်သင့်ဆုံးသူသည် ဒေါက်တာ ဉာဏ်ကျော်ပင် မဟုတ်ပါလား။



မနက်ဖြန်ဆိုပါက သူမတောင်းထားသော အချိန်ဆယ်ရက်ပြည့်ပြီမို့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ချစ်ဖြေပေးရန် သူမဆုံးဖြတ်ထားပြီးလေပြီ။



ရွာထဲတွင် ယခုလို အိပ်တိုင်ယာရောက် အဓမ္မကျူးလွန်မှုများပေါ်ပေါက်လာခြင်းကလည်း မိန်းမသားနှစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်ရသော သူမတို့အဖို့ စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ဖွယ်ရာပင်။ ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့် ချစ်သူများဖြစ်သွားပြီးနောက် အချိန်မဆွဲဘဲ အမြန်ဆုံးလက်ထပ်ကာ အတူနေကြဖို့ရန် သူဇာနွယ် အကြံဖြစ်မိလေသည်။ သို့မှသာ မိဝေးဖဝေး တနယ်တကျေးတွင် လာရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရသော သူမ၏ ဘဝလည်း အထိုက်အလျှောက် လုံခြုံမှုရရှိနိုင်လိမ့်မည်။

.

.

သူဇာနွယ်တစ်ယောက် အိပ်ယာထဲတွင် ပက်လက်လှဲကာ မအိပ်သေးဘဲ သူမအားတဖက်သတ် ကျိတ်ပိုးနေသည့် မောင်သက်အောင်နှင့် သူမ၏ချစ်သူဖြစ်လာတော့မည့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တို့အကြောင်းကို အထက်ပါအတိုင်း တွေးတောသုံးသပ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏အတွေးထဲသို့ဝင်လာပြန်သည်။ ထိုသူက ကိုမင်းဒင် ပင်။



ဟိုတစ်ခေါက် ဆိတ်သားခြောက်လာပေးပြီးကတည်းက ထိုသူ သူမဆီရောက်မလာတော့။ အဆက်အဆံနည်းကာ အနေဝေးသော်လည်း ထိုသူ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ကြီးမားလှပေ၏။ မျက်စိမှိတ်ပြီး ကိုမင်းဒင် ဟု စဉ်းစားလိုက်ရုံဖြင့် နှုတ်ခမ်းမွေး မုတ်ဆိတ်မွေး ပရပြစ်နှင့် ယောကျ်ားပီသသည်ဟု ခေါ်ရနိုးနိုး၊ ဂျစ်စုတ်စုတ်ဟု ခေါ်ရနိုးနိုး ထိုသူ၏မျက်နှာက သူမ အာရုံ၌ ပီပီပြင်ပြင်ထင်ပေါ်လာစမြဲ။



ထိုသူနှင့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည့်အခါတိုင်းတွင်လည်း ၎င်း၏ ခပ်ရင့်ရင့် ခပ်ကျောကျော ဆြာကြီးဆန်ဆန်အပြောအဆိုများအောက်၌ သူမကျဆုံးနေရလေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်များတွင် သူမဘဝ လုံခြုံမှုအပြည့်အဝရရှိနေသည်၊ ထိုသူသည် အားပြည့်အင်ပြည့်ဖြင့် သူမဘက်မှ အစဉ်အမြဲရပ်တည်နေ သည် ဟူသည့်ခံစားချက်မျိုးကိုတော့ ပီပီပြင်ပြင်ခံစားခဲ့ရလေ၏။



ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဝန်ခံရလျှင် ကိုမင်းဒင်ဆိုသူသည် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ထက်ပင် သူမအား ပိုမိုလွှမ်းနိုင်လေသားဟူသည့်အမေးအတွက် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မဖြေတတ်။ သူမအတွက် သေခြာခြင်းတစ်ခုသည်ကား. .. ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်သည် ယဉ်ကျေး၏၊ နူးညံ၏၊ သိမ်မွေ့၏၊ ရုပ်ဖြောင့်၏၊ ပညာတတ်၏၊ အားကိုးဖွယ်ရာ လက်တွဲဖော်အဖြစ်ရွေးချယ်ဖွယ်ရာ ယောကျ်ားကေားတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမအား စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြင်နာယုယစွာ ချစ်ခွင့်ပန်ထားလေ၏။



ကိုမင်းဒင်ဆိုသူမှာတော့ မထီ့တထီ၊ အေးတိအေးစက်၊ ရင့်တင့်တင့် ကျောတောတော။ သူမအားလည်း ချစ်ခွင့်ပန်ဖို့နေနေသာသာ ပေါက်အလမ်းတည့်အောင်ပင် ပြောဆိုလိုဟန်ရှိပုံမပေါ်။ တကယ်သာ ချစ်ခွန့်ပန်လာခဲ့လျှင်လည်း ထိုသူအားလက်ခံစဉ်းစားရန်မှာ သူမအတွက် အင်မတန်ခက်ခဲလှသော ပုစ္ဆာတစ်ရပ်သာ။



ထို့ကြောင့် သူဇာနွယ်လည်း . . မိမိအားတကယ်ချစ်ခင်မြတ်နိုး၍၊ မိမိကလည်းနှစ်လိုဆုံမက်သော ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကိုသာ ပြန်လည်ချစ်တုန့်နှင်းပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်ဘဝခရီးတွင် အတူတူရွှေလက်တွဲကာ လျှောက်လှမ်းကြတော့မည်ဟု စိတ်ဒုံးဒုံးချလျှက် အိပ်ပျော်အောင် အိပ်လိုက်လေတော့၏။

.

.

.

.

.

ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်အိမ်သို့ သူဇာနွယ် စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ရောက်ဖြစ်ခဲ့ပြန်သည်။ ယခုအခါတွင်တော့ ယခင်လို လေ့လာရေးမဟုတ်တော့ဘဲ သူမဘဝအတွက် အရေးကြီးသော အချိုးအကွေ့တစ်ခုကို အစပြုရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။



မြန်မာဆန်ဆန် ရင်ဖုံးအင်္ကျ ီလေးနှင့် စည်းလုံချည်လေးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်ဝတ်ဆင်ပြီး ဆံပင်ရှည်လေးဖြန် ့ချကာ သနပ်ခါးပါးခွက်ကျားလေး ပါးဘယ်ညာ လူးချယ်ထားသော သူဇာနွယ်မှာ မြင်သူငေးလောင်အောင် အေးအေးမြမြလှပနေသကဲ့သို့၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်မှာလည်း ရှည်အင်္ကျ ီအကောင်းစား အဖြူရောင်လက်ရှည်ဖြင့် နီညိုရောင်ရောပုဆိုးဖြင့်၊ ကော်စမက်တစ်အသေအခြာထည့်၍ ခေါင်းကိုကျော့နေအောင်ဖီးထားသောကြောင့် သပ်ခပ်ခန်ငြား မြင်သူအားကိုးစရာ အသွင်ကို ဆောင်နေလေတော့သည်။



သူဇာနွယ်ရောက်ရှိလာကတည်းက ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ခြံတံခါးကော အိမ်တံခါးပါစေ့လိုက်သည်ကတစ်ကြောင်း၊ ရွာစွန်တောစပ်၌ တည်ရှိသောနေရာ ဖြစ်သည်ကတစ်ကြောင်း ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်အနှောက်အယှက်ကင်းကာ လွန်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပေ၏။ အိမ်ထဲရှိ ပရိဘောဂပစ္စည်းများသည်လည်း ယခင် သူမလာခဲ့စဉ်အခါများကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ အတော်အတန်ပင် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က နေရာချ ရှင်းလင်းထားလေသည်။



ထို့အပြင် ၎င်းက သူဇာနွယ်အား ရသာကောင်းမွန်သောတ ရုတ်ဟင်းလျှာများဖြင့် နေ့လည်စာထမင်းဟင်း တည်ခင်းဧည့်ခံပြန်သေး၏။ မြို့နှင့်အလှမ်းကွာသည့် မင်းကြီးရွာ၌ ယခုကဲ့သို့ တရုတ်ဟင်းလျှာများမည်သို့ ရရှိသည့်အကြောင်း သူဇာနွယ် မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ၎င်းကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ သူဇာနွယ်လည်း ဘက်စုံထူးချွန်လှသော ဒေါက်တာဉာဏ့်ကျော့်ကို အံသြတကြီးဖြစ်ရလေတော့သည်။



ထမင်းစားသောက်ပြီးသောအခါ အိမ်ရှေ့ဧည့်ဆောင်ရှိ ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ နှစ်ယောက်သား ကော်ဖီသောက်ရင်း စကားစမြီပြောကြပြန်၏။



၎င်းမှာ ရန်ကုန်သားပင်ဖြစ်၍ မိဘနှစ်ပါးဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်ကာ၊ တစ်ဦးတည်းသောသား လူပျိုကြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်များမှာတော့ ရန်ကုန်တွင်ရှိနေကြသေကြောင်း စသဖြင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ၎င်း၏ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များအပါအဝင် အခြားထွေလီကာလီအကြောင်းအရာများဖြင့် သူဇာနွယ်အားစကားဖောင်ဖွဲ့လေသည်။ သူဇာနွယ်လည်း စိတ်ဝင်တစားပြန်လည်နားထောင်မိလေ၏။ သို့သော် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏စကားများမှာ သူမ စောင့်မျှော်နေသော နေရာအထိ မရောက်နိုင်ပဲဖြစ်၍နေလေသည်။



ရွှန်းရွှန်းဝေအောင်ပြောနေသော ၎င်း၏စကားလုံးများထဲတွင် သူမထံမှ ချစ်အဖြေတောင်းသည့်အရိပ်အယောင် တစ်စိုးတစေ့မျှ မပါချေ။ လူပျိုသိုးကြီးမို့ မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်ဟု သူဇာနွယ်နားလည်မိသော်လည်း အဖြေပေးမည့်သူက ပေးချင်နေသည့်တိုင် အဖြေတောင်းထားသူက တုတ်တုတ်မလှုပ်သော အခြေအနေကိုဖြင့် သူမ သိပ်မနှစ်မြို့လှ။



နောက်ဆုံး. .. သည်းမခံနိုင်သည့်အဆုံးတွင် ခရားရေလွှတ်တတွတ်တွတ် ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်းများ လျှောက်ပြောနေသည့် ၎င်း၏စကားစကိုဖြတ်လျှက်



" ဒီမှာ. .ဒေါက်တာရှင့်. . ဒီနေ့ ရှင်တောင်းထားတဲ့အဖြေစကားကို ကျွန်မ ခေါင်းငြိမ့်ခေါင်းခါ မသိချင်မိဘူးလား "



ဟု သူမဘက်ကပင်စကာ ခပ်စပ်စပ်မေးလိုက်မိလေ၏။ ထို့နောက် ၎င်းကို မျက်စောင်းလှလှလေးပစ်ထိုး၍ ခပ်စူးစူးကြည့်နေလိုက်လေသည်။



ထိုအခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က. ပြောလက်စစကားကိုရပ်ကာ သူမအား အရည်လဲ့သောမျက်ဝန်းအစုံဖြင့် အတော်ကြာအောင် မမှိတ်မသုန်ပြန်စိုက်ကြည့်လေ၏။



ထို့နောက်တွင်မှ အနားသို့တဖြေးဖြေးတို့ကပ်လာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးပြည့်ပြည့်လေးကို ၎င်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆတ်ခနဲ ပွေ့ယူဆွဲသွင်း၍ နှုတ်ခမ်းချင်းဖိကာ အတင်းနမ်းရှိုက်လေတော့သည်။



" အို. .ဘယ်နှယ်. . အ. .အွန်း . .အု. . အု "



သူဇာနွယ် မည်သို့မျှ တားမြစ်လိုက်ချိန်မရ။ တင်းကြပ်သော ခံစားမှု၊ စိုမြနွေးထွေးသော အထိအတွေ့။



တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ဤမျှလောက်အထိ ယောကျ်ားသားအထိအတွေ့မရှိခဲ့ဖူးသည့် သူဇာနွယ်တစ်ယောက် ခေတ္တခဏသာ ရုန်းကန်လွန့်လူးနိုင်ပြီး ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ အနမ်းများအောက်တွင် တစ်ဆထက်တဆ ငြိမ်ကျသွားရရှာလေ၏။

.

.

အချိန်အတော်ကြာအောင် အနမ်းမိုးဆွေပြီးသောအခါမှ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သူမနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်းပြန်ခွာကာ ဖက်ထားသည်ကိုလည်း အနည်းငယ် ဖွပေးလေ၏။



" ဒီ. .ဒီ. မှာ ဆ ဆရာ ဝန်ကြီးရဲ့ ၊ ရှင့် ရှင့်ကို ကျ ကျမ အဖြေမပေးရသေးဘူးလေ. . "



ကတုန်ကယင် မောကြီးပန်းကြီးဖြင့် ၎င်းအား သူဇာနွယ်လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။



" အို. သူဇာရယ်. .မင်းရဲ့အကြည့် မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ကိုယ့်အတွက်အဖြေပါပဲကွာ. . "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကတော့ သူမ၏ စကားကို ဂရုမထားတော့ဟန်ဖြင့် အထက်ပါအတိုင်း ရေရွတ်ပြောဆိုကာ သူမအား ၎င်း၏ရင်ခွဲထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြန်သည်။



" အို. .ဒေါက်တာ. . အ "



ယခုအခါတွင် နှုတ်ခမ်းကိုမဟုတ်တော့။ ၎င်း၏ အနမ်းမိုးများမှာ သူမ၏ လည်တိုင်ကျော့ကျော့နှင့် ရင်ညွန့် ရင်သားအပေါ်ပိုင်းနေရာများအထိ ပြန့်နှံ့ရွာသွန်းလေတော့၏။



သူမ ချစ်ဖြေမပေးရသေးခင် ဤကဲ့သို့ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းကျုးလွန်နေမှုကို သူဇာနွယ် လက်မခံလိုလှ။ သို့သော် ရုန်းကန်တွန်းဖယ်ပြစ်ရကောင်းနိုးနိုး စဉ်းစားတွေးတောနေရင်းနှင့်ပင် ၎င်း၏ အထိအတွေ့ အနမ်းအရှုံ ့များအောက်၌ သူမ တရွေ ့ရွေ ့ကျဆုံးလာရလေသည်။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကြောင့် . . သူမ ရင်ဖုံးအင်္ကျ ီရှိ နှိပ်ကြယ်သီးလေးများ ပြုတ်ထွက်ကုန်ကြလေ၏။ သူမမှာလည်း ၎င်း၏ခေါင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ပြန်ဖက်လျှက် တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ လှုပ်ရှားလူးလွန့်နေရလေသည်။



ထိုအခြေအနေတွင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က. . သူမ၏ အောက်ခံဗလာစီယာလေးကို ဖြတ်ခနဲဆွဲမကာ ပေါ်ထွက်လာသည့် ရင်နှစ်မွှာ ဖွေးဖွေးဝိုင်းဝိုင်းများကို ခပ်မြန်မြန် တပြွတ်ပြွတ် ဆွဲစို့ပြန်၏။ အရှက်စိတ်က ပူခနဲ ငယ်ထိပ်အထိတက်ဆောင့်သွားသော်လည်း သူဇာနွယ် မရှက်အားတော့။ ရင်ခွင်တစ်ဝှိက်တွင်ခံစားနေရသည့် ဝေဒနာက ရှက်စိတ်ထက်ပင် အဆများစွာ ပြင်းထန် ထိရှလှသည် မဟုတ်ပါလား။

.

.

ပေါင်တံနှစ်ခုကြားသို့ တရွေ ့ရွေ ့တိုးကာ ဝင်ရောက်လာသည့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ လက်ကို သူဇာနွယ် လူးရင်းလွန့်ရင်း သတိထားမိလာ၍ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းစေ့ကာ လိမ်ကျစ်ထားလိုက်မိလေ၏။ သို့ပေသိ သူမ၏ ကာကွယ်မှုမှာ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် အချည်းနှီးဖြစ်သွားရလေသည်။



" ပြွတ် ပြွက်.."



" အင်းး အားး.. ဟင်းး. ."



ရင်သားတစ်ဖက်အား ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်နမ်းလိုက်သည့်အသံနှင့်အတူ သူဇာနွယ် တင်းခနဲ၊ ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရကာ အတော်ပင်ပြင်းပြင်းရှရှ ငြီးငြူလွန့်လူး၍ ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုလည်း အလိုလို ကားလိုက်မိလေ၏။

.

.

သူမမဟုတ်သည့် အခြားလူစိမ်းတစ်ယောက် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထိဖူး မကိုင်ဖူးသောနေရာ. .ထိုနေရာသို့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ လက်က အုပ်မိုးသွားချေပြီ။ အသိစိတ်နှင့် မသိစိတ်၊ သတိနှင့် ရာဂ လွန်ဆွဲကြရာတွင် ရာဂဘက်သို့ လုံးဝဥသုံ ယိမ်းယိုင်သွားတော့မည့် နောက်ဆုံးစည်းပေါ်၌ သူဇာနွယ်တစ်ယောက် ခြေဖျားထောက်ကာ ခြေတစ်ပေါင်ကျိုးရပ်လျှက်. . ..။



ထိုစဉ်. .......

 

" လျှို ့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၇

 

" ဗျိုးး. .ဆြာမရေ၊ ဆြာမ ရှိလား "



သက်အောင်၏ အော်ခေါ်ခံ။



သူဇာနွယ် ပေါင်ကို ဆတ်ခနဲပြန်စေ့ကာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို အသာတွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ရင်နှစ်မွှာ ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်နေရာမှ အင်္ကျ ီများ ကပြာသယီ ပြန်ဝတ်လိုက်မိလေသည်။ ထို့နောက် ထိုင်ရာမှထရပ်ကာ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။



" ဗျို ့. . ဒေါက်တာတို့၊ ဆြာမတို့ ကျတော် ခြံတံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာပြီနော် "



မင်းတုန်းချထားသော်လည်း တောရွာဓလေ့ ခြံတံခါးများဖြစ်သဖြင့် လက်နှိုက်ပြီး ဖွင့်ရလွယ်ပေသည်။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အိမ်တံခါးဝအထိ သက်အောင်ရောက်လာပြီး တံခါးကို တဒေါက်ဒေါက်ခေါက်လေတော့၏။ ပါးစပ်မှလည်း အဆက်မပြတ်အော်ခေါ်နေလေသည်။



" ဆြာမရေ. .ဆြာမရှိလား။ အရေးကြီးလို့. . "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကတော့ ကွျှဲမီးတိုသွားဟန်ဖြင့် သူဇာနွယ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။။ သူဇာနွယ်က ခပ်ပြုံးပြုံးလေးပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါမှ စိတ်လျော့လိုက်ဟန်ဖြင့် ဟူးခနဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးသွားဖွင့်လေသည်။



" ဆြာမရေ. .မကောင်းတော့ဘူးဗျ။ ကိုမင်းဒင် အဖျားတွေအရမ်းကြီးပြီး သတိလစ်သွားလို့ .. "



ခရီးရောက်မဆိုက် သူမကို ဦးတည်ပြီး သက်အောင်ပြောလိုက်သည့်စကား။



. . .ကို ကို မင်းဒင်. .သတိလစ်သွားလို့တဲ့ . .



ကိုမင်းဒင် ဟူသည့် အသံကြားရုံမျှဖြင့် ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ အဘယ်ကြောင့် အစွန်းကုန်ထိ မြင့်တက်သွားသည်ကို သူမကိုယ်သူမ မတွေးတတ်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့် သူမ ဇာတ်လမ်းကောင်းနေစဉ် သက်အောင် လာရောက်နှောက်ယှက်သည်ကို ဒေါသဖြစ်ရမည့်အစား. . ကိုမင်းဒင် ထံသို့ ယခုပင်ချက်ခြင်း အပြေးပြီး အရောက်သွားလိုစိတ်များကသာ ကြီးစိုးသွားလေ၏။



ထို့ကြောင့် သူဇာနွယ် သက်အောင်နောက်သို့ လိုက်မည်ဟန်ပြင်လိုက်ပြီး . . ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ပါ ပါလာပါက ပို၍ အကျိုးများမည်ဖြစ်ကြောင်း သုံးသပ်မိ၍



" ကဲ ဒေါက်တာ။ ကျမတို့ လူနာလိုက်ကြည့်ကြရအောင်ဟု "



အဖော်ညှိလိုက်လေသည်။



သူဇာနွယ်က အားတက်သရောရှိလှသော်လည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကတော့ အီလည်လည်ဟန်ဖြင့် မတုန်မလှုပ်။ အခွင့်အရေးရရှိတော့မည့် အခြေအနေလက်တကမ်းအလိုတွင် လက်လွတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ၎င်း၏ ခံစားချက်ကို သူဇာနွယ် ကိုယ်ချင်းစာမိ၍ ထပ်မံ ချော့မော့တိုက်တွန်းမည်အပြုတွင် သက်အောင်က ကြားဝင်ကာ. .



" ဆြာမ. . ဒေါက်တာ့ကို ခေါ်မနေနဲ့တော့။ ဒေါက်တာပါလည်း အကျိုးမထူးဘူး။ ဒေါက်တာ့ကို သူအကုခံမှာမဟုတ်ဘူး။ သူကလူတမျိုး၊ ဘာလို့လည်းမသိဘူး ဒေါက်တာကို အလိုလိုနေရင်း ကြည့်မရဖြစ်နေတာ။ ခုတောင် သူတပည့်တွေက ဒေါက်တာ့အိမ်ကနေ ဆြာမကို လာခေါ်မပေးရဲကြဘူး၊ သူနေပြန်ကောင်းလာရင်. . ဒေါက်တာ့အိမ်သွားရကောင်းလားဆိုပြီး အဆူခံရမှာ စိုးကြပုံပဲ။ ကျတော့်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်လို့ ကြားကနေ လာခေါ်ပေးရတာ "



ဟု အကျိုးအကြောင်းရှင်းပြလေသည်။



သက်အောင်စကားဆုံးသော် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သူမအား ဂုတ်ကိုပု၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ခပ်ဆဆမြှောက်ရင်း ဒါတော့မတတ်နိုင်ဘူး. .ဟူသည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလေ၏။



သူဇာနွယ်လည်း ကိုမင်းဒင်အား စိုးရိမ်လှသဖြင့် ထွေထွေထူးထူးဆက်လက်ပြောဆိုမနေတော့ဘဲ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ခပ်သုတ်သုတ်နှုတ်ဆက်ကာ သက်အောင်နှင့်အတူ ထွက်ခဲ့လိုက်လေတော့သည်။

.

.

.

.

သက်အောင်အား ကိုမင်းဒင်ခြံသို့ သွားလမ်းမေးမြန်း၍ ရွာစွန်သို့ သူဇာနွယ်အရင်ထွက်ခဲ့လိုက်လေသည်။။ ၎င်းကိုတော့ ဆေးအိတ်ပြန်ယူခိုင်းလိုက်လေ၏။



ခြံဝသို့ရောက်သောအခါ ကိုမင်းဒင်၏ တပည့်များဖြစ်ဟန်တူသော မျက်နှာပေါက်ကြမ်းကြမ်း လူသုံးဦး စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ရပ်စောင့်နေကြကြောင်း တွေ့ရလေသည်။



" ဟာ . .ဆြာမလေး လာပြီ။ ကြွပါကြွပါ။ အထဲကိုကြွပါ. ."



၎င်းတို့က သူဇာနွယ့်ကိုမြင်သော် ပြာပြာသလဲဖိတ်မံတကပြုကြလေ၏။



ထို့နောက် ခြေထောက်တစ်ဖက်အနည်းငယ်ဆာနေသော သူက ကိုမင်းဒင်ရှိရာ အိမ်ဆီသို့ သူမကို လမ်းပြပေးလေသည်။ သစ်ပင်ဝါးပင်များ အုံ့စိုင်းနေသဖြင့် ခြံဝမှကြည့်သော် အိမ်ကိုမမြင်ရ။ ခြံကျယ်ဝန်း၍ ခြံဝမှ အိမ်သို့ရောက်ရန် အတော်လျှောက်ရလေ၏။



အိမ်ကြီးမှာ ရေနံဂျီးဝနေသော နှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီးဖြစ်၍ အတော်ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်ကာ ခိုင်ခိုင်ခန့်ခန့်ရှိပုံရလေသည်။ ခြေထော့ကျိုးက သူမအား အိမ်အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းကျယ်တစ်ခုသို့ရောက်သည်အထိ ခေါ်ဆောင်သွားလေရာ ထိုအခန်းအလယ်ရှိ ကျွန်းကုတင်ကြီး တစ်လုံးပေါ် ၌ ကိုမင်းဒင်က ပက်လက်အိပ်နေပြီး ကုတင်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လူတစ်ယောက်စီရပ်နေကြောင်း သူဇာနွယ် တွေ့မြင်လိုက်ရလေ၏။



" . .ဟာ. .ဆြာမလေးပါလာပြီလား၊ ဆြာ ခုလေးတင် သတိပြန်ရလာတာ. .. ကြည့်ပေးလိုက်ပါ ဆြာမလေးရယ်. .ကိုယ်တွေလည်း ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေတယ် "



သူဇာနွယ်တို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သော် ထိုသူနှစ်ယောက်က ဤသို့စီးပြောလေသည်။ ထို့နောက်



" လိုတာရှိရင် ကျတော်တို့ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်နော်..ဆြာမလေး "



ဟုဆိုကာ လိုက်ပိုသောထော့ကျိုးနှင့်အတူ အခန်းတံခါးပိတ်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြလေ၏။



သူဇာနွယ်မှာ ထိုသူများကို ဂရုမပြနိုင်။ စိတ်ပူပူဖြင့် ကုတင်နားသို့တိုးကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပါးလွှဲထိုင်လိုက်ရင်း ကိုမင်းဒင်၏ နှဖူးကို စမ်းလိုက်မိလေသည်။ ကိုမင်းဒင် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သူမ၏လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ကာ လေသံဖျော့ဖျော့နှင့် အားယူနှုတ်ဆက်ရှာလေ၏။



" မင်း ကျုပ်ကိုလာကြည့်တယ်နော်. . "



" ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စဖြစ်တာလည်းရှင်၊ အအေးပတ်ခံမိသေးလား၊ ကြည့်ပါဦး ကိုယ်တွေလည်း မတရားပူလို့ "



သတိပြန်ရလာကာ စကားပြောနိုင်ဆိုနိုင်ရှိနေသေးသည်မို့ အနည်းငယ်မျှ စိတ်သက်သာစရာပင်။ သို့သော် သူဇာ့နွယ့်ရင်ထဲ၌ ပူပန်မှုကလျော့ကျမသွားသေး။ ဆေးအိတ်ကိုဖွင့်ကာ အမြန်ဆုံး စမ်းသပ်ချင်၊ ကုသချင် လှချေပြီ။ အရေးကြီးသောအခါမှ. . ဆေးအိတ်သွားယူသည့် မောင်သက်အောင်ကလည်း ပေါ်မလာသေး။



သူဇာနွယ်၏ ပူပန်သောကကို ကိုမင်းဒင်က ရိပ်မိပုံရလေသည်။ ၎င်း၏ထုံးစံအတိုင်း ခပ်သဲ့သဲ့ပြုံးပြကာ သူမကို စကားဆိုလေ၏။



" အဲ့လောက်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့ဗျ။ ကျုပ်မသေနိုင်သေးပါဘူး။ အသက်နဲ့အဝေးကြီးပါ။ ခု မင်းနဲ့အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေနိုင်သေးတာပဲ။ ပြီးတော့. .ကျုပ်အနားမှာ မင်းရှိနေရင် ရောဂါကအလိုလိုပျောက်သွားမှာပါ။ ဆေးကုစရာမလိုပါဘူး။



အဲ့တော့ ဆေးအိတ်တွေဘာတွေလည်း မျှော်မနေပါနဲ့ဗျာ။ ရေပတ်တွေဘာတွေတိုက်ဖို့လည်း မလုပ်နဲ့။ ကျုပ်နဲ့သာ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရအောင်လား. .နော် ့. . "



သူ ့လက်ကတော့ သူဇာနွယ်၏လက်ကို မလွှတ်သေး။



" ရော်. .ခက်ပြီ။ ရှင်ကတော့ တကယ့်လူပေပါကောလား ကိုမင်းဒင်ရယ်။ ဆေးမကုလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ကဲ. .ပြောပါဦး ၊ ခုကော ဘာဆေးတွေသောက်ပြီး ဘာတွေစားထားလဲ "



" ဒါတွေထားပါဗျာ၊ ကျတော် ဆေးလည်းသောက်ပြီးပါပြီ။ ဆန်ပြုတ်လည်းစားထားတယ်။ ကျုပ် မင်းကို အတော်အရေးကြီးတာတစ်ခုပြောဖို့ရှိတယ်ဗျ။ အရင်ကတည်းက ပြောမယ်ပြောမယ်နဲ့ မပြောဖြစ်တာ။ ဒါပေမယ့် ခုတော့ ပြောမှဖြစ်တော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ဟိုသောက်ဆြာဝန် ကြောင်သူတော်က လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ဘွင်းဘွင်းပဲပြောမယ်ဗျာ .



မင်းကို ကျုပ် မြတ်မြတ်နိုးနိုးချစ်နေမိပြီ၊ ကျုပ်ကို ပြန်ချစ်ပါ "



" ရှင်.."



အမှတ်မထင် ကိုမင်းဒင် ပြောချလိုက်သည့်စကားကြောင့် သူဇာနွယ် ပါးစပ်ကလေးဝိုင်းသွားရလေသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း မယုံနိုင်ခြင်း၊ အံ့သြခြင်း၊ ကြည်နူးခြင်း၊ ကြေနပ်ခြင်း စသည့် စိတ် စေတသိတ်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ပေါ်ကွန့်မြူးလို ့ လာကြလေ၏။



ဒေါက်တာ ဉာဏ်ကျော် ဖွင့်ပြောခြင်းကို ခံရစဉ်ကနှင့်မတူ။ ကိုမင်းဒင်၏ ချစ်ခွင့်ပန်မှုမှာ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ဖိန်းတိန်းတိန်း ရှိန်းတိန်းတိန်းဖြစ်လျှက် လုံခြုံမှုပြည့်ဝသွားသည်ဟု ခံစားရလေသည်။



ကိုမင်းဒင်က လှဲနေရာမှ အသာကုန်းထကာ စကားဆက်ပြန်၏။



" ကိစ္စအားလုံးပြီးသွားရင် ကျုပ်အကြောင်းတွေနဲ့ ကျုပ်ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ မင်းကိုပြောပြပါ့မယ်။ ခုလောလောဆယ်တော့ ကျုပ်ကြောင့် မင်း မနစ်နာစေရဘူး၊ စိတ်မညစ်စေရဘူး၊ ဘေးမရှိစေရဘူး ဆိုတဲ့ စကားကိုသာ ယုံကြည်ပေးထားပြီး ကျုပ်ရဲ့အချစ်ကို မျက်စိစုံမှိတ်လက်ခံလိုက်ပါလားဗျာ။ ကျုပ် မေတ္တာရပ်ပါတယ် "



ကိုမင်းဒင် ဤသို့ ပြောလာမည်ဟု သူဇာနွယ်ထင်လည်းထင်မထား။ တကယ်တမ်းပြောလာပြန်သောအခါတွင်လည်း တစ်ခွန်းတပါဒမျှပင် ပြန်မပြောနိုင်၊ ပြန်မပြောတတ်တော့ဘဲ မျက်နှာကိုအောက်ကိုငုံ ့၍ အိပ်ယာခင်းကိုသာ ဘာရယ်မဟုတ် စိုက်ကြည့်နေမိလေ၏။



ကိုမင်းဒင်ကတော့ သူမ၏ လက်ကို မလွှတ်တမ်းဆုပ်ကိုင်ကာ ခပ်ရွရွပွတ်သပ်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာကို ရွှန်းရွှန်းစားစား ကြည့်လျှက်. . ။

.

.

ခေတ္တကြာသောအခါမှ သူဇာနွယ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး



" အရင်ဆုံး ကျန်းမာအောင် နေပါဦးရှင်ရယ်. .နောက်မှကျမတို့ ဒီအကြောင်းတွေပြောကြတာပေါ့။ ခုက ရှင့်အိမ်ထဲမှာ. .အပြင်က ရှင့်လူတွေကြားသွားလည်း မကောင်းပါဘူး "



ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်းပြန်ပြောကာ လက်ကိုလည်း ညင်ညင်သာသာလေး ပြန်ရုန်းလိုက်မိလေသည်။



သို့သော်. . .မလွှတ်လိုသည့် ကိုမင်းဒင်က ခပ်တင်းတင်း ထပ်မံဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကတစ်ကြောင်း. .သူမကိုယ်၌ကလည်း လွတ်မြောက်သွားသည်အထိ အားနှင့်မာန်နှင့် ရုန်းကန်လိုစိတ် မရှိသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့်. .. ကိုမင်းဒင်လက်မှ သူမ လွတ်မြောက်မသွားပါချေ။



" ကျုပ်က သူဇာ့ကို ချစ်တယ်ပြောတာ. . ဘယ်သူကြားမှာကို ကြောက်နေရမှာလည်း။ ဒီလူတွေကြားရုံမကလို့ တကမ္ဘာလုံးကလူတွေကြားကြား၊ ဂရုမစိုက်နိုင်ပါဘူးဗျာ။ ဖြစ်နိုင်ရင်လေ ကျုပ်က မြင့်မိုရ်တောင်ထိပ်ကိုတက်ပြီး သူဇာ့ကိုချစ်တဲ့အကြောင်း တလောကလုံးသိအောင် အော်ပြောလိုက်ချင်သေးတာ "



" သွားပါ. . အပိုဒေ၊ ရုပ်ကြမ်းကြီးနက်. ."



သူဇာနွယ် ပြုံးလိုက်ရလေသည်။ ပါးသိုင်းမွှေး မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူရပြစ်နှင့် ရုပ်ရည်သန့်သန့်အနှီလူကြမ်းကြီးသည် သူမ၏ ဘဝင်နှလုံးကို သိမ်းကြုံး ဆွဲယူနိုင်စွမ်း ရှိလေပြီတကား. . ။ ရိုးသားသော၊ ဟန်ဆောင် ကင်းသော ၎င်း၏ ဘွင်းဘွင်းရှင်းရှင်း ပြောဟန်တို့တွင် သူမ အကျဆုံးကြီး ကျဆုံးရပေတော့မည်။



ထိုသူသည် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ကဲ့သို့ မယဉ်ကျေး၊ မသိပ်မွေ ့၊ မနူးညံ့။ ရိုင်း၏၊ ဂျစ်၏၊ ကြမ်း၏၊ သို့သော် လွန်စွာ ချစ်စရာကောင်းလှပေ၏။



မှန်ပေသည် သူမ ထိုသူအား ချစ်၍နေမိချေပြီ။

.

.

အထက်ပါအတိုင်း သူဇာနွယ် စိတိထဲတွင် ကျိတ်တွေးနေမိစဉ်တွင် ကိုမင်းဒင်က. ..



" ကျုပ်ကို ပြန်ချစ်ပါ သူဇာရယ်၊ သူဇာ့ အချစ်ကိုမရရင် ကျုပ်တကယ်ရူး ရလိမ့်မယ် "



ဟု ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမအား လက်ကိုဆတ်ခနဲဆောင့်ဆွဲကာ ၎င်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။



" အို. . ဘယ့်နှယ့်. .. လွှတ်ပါ အပြင်မှာ လူတွေနဲ့. . "



" ဟိုစားပွဲပေါ်က ခေါင်းလောင်းကြီးကိုမြင်လား သူဇာ။. .. ကျုပ်လူတွေ ညကတည်းက ကျုပ်ကိုပြုစုနေရလို့ ပင်ပမ်းနေကြပြီ။ သူတို့က ခြံဟိုးဘက်ထောင့်က အိမ်လေးမှာနေကြတာ။ ခု ကျုပ်နားမှာ သူဇာရောက်နေပြီဆိုတော့ သူတို့လည်း စိတ်အေးပြီး အဲ့ကိုပြန်နားကြကရောပေါ့။ ပြီးတော့ သူတို့က အကြောင်းမရှိဘဲ ကျုပ်အိမ်ထဲကို မဝင်တတ်ကြဘူး။ ကျုပ်အလိုရှိမှသာ စားပွဲပေါ်က ခေါင်းလောင်းကိုတီးပြီး သူတို့ကို လှမ်းခေါ်ရတာ "



သူဇာနွယ်၏ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲဖြစ်သွားလေ၏။ . . လူမနီးသူမနီး ခြံကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ အိမ်ကြီးတစ်လုံး၏ အိပ်ခန်းကျယ်တစ်ခုထဲတွင် သူမနှင့် ကိုမင်းဒင် နှစ်ယောက်တည်း. . . ။



" မောင် မောင် သက်အောင် ဆေးအိတ်လာပို့. . "



ကိုမင်းဒင်က သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးလေးကပ်ပြီး ပိတ်လိုက်သဖြင့် သူဇာနွယ် စကားမဆက်ရဘဲ မျက်လုံးလေးအဝိုင်းသားဖြင့်သာ ၎င်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။



ရင်ထဲတွင်လည်း စိုးရိမ်စိတ်၊ မဝံ့မရဲစိတ်၊ ကြည်နူးစိတ် တို့က ရောယှက်ပြေးလွှားသောင်းကြကာ နှလုံးခုန်သံများ တဒိန်းဒိန်းမြန်ဆန်လာလေတော့၏။



ထို့အတူ သူမကိုသိုင်းဖက်ထားသည့် ကိုမင်းဒင်၏ လက်များသည်လည်း တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှုသံများလည်း ပြင်းထန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူဇာနွယ်ခံစားသိရှိလိုက်ရလေသည်။



အန္တရာယ်အချက်ပေးသံက သူမ ခေါင်းထဲတွင် တဒေါင်ဒေါင်မည်လာလေပြီ။ အချစ်ကြီးချစ်သည်မှန်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုအခြေအနေအထိ သူမ မရောက်လိုသေး။



" အို. .ဖယ်ပါဦးရှင်. . ခုနေ မသင့်သေးပါဘူး။ သူ သူဇာ နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး အဖြေပေးပါ့မယ်... ခု ဖယ်ပါတော့ရှင်ရယ်. .နော် "



ကိုမင်းဒင်ရင်ခွင်ထဲမှ သူဇာနွယ် ရုန်းထွက်ရန်ကြိုးစားမိသော် လည်း မအောင်မြင်တော့။ ၎င်းက အားသုံးကာ သူမကို အိပ်ယာပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်လေပြီ။

.

.

အခန်းတစ်ခန်းလုံးတွင် . .



သူဇာနွယ်၏ ရုန်းကန် အော်ဟစ်သံများ .



ထို့နောက် မောပန်းနွမ်းလျှစွာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံများ . .



ထို့နောက် . . ထို့နောက်. . ထို့နောက်. ..

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ပိုးလို့ပက်လက်ဖြင့် မလှုပ်ချင်မကိုင်ချင်လောက်အောင် ပင်ပမ်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သတိဝင်လျှင်ဝင်ခြင်းပင် သူဇာနွယ် ဆတ်ခနဲထထိုင်ကာ အနီးမှ စောင်တစ်ထည်ကိုယူ၍ ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကောက်ယူခြုံလွှားလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ဆင်ကြင်တွေးတောကာ ဝမ်းနည်းယူကျုံးမရစိတ်များ တဖွားဖွားဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချုံးပွဲချ ငိုကြွေးလိုက်မိလေတော့သည်။



" ဟီးးး ဟီးးး. . ရှင် ရှင်. .လူယုတ်မာ ကိုမင်းဒင်ရဲ့။ ရှင်မကောင်းဘူး၊ သိလား။ သူများကို သက်သက် အနိုင်ကျင့်တာ။ ရှင့်ကို ကျမ မကြေဘူး. .ရှင့်ကို ကျမ သတ်မယ်. . ဟီး ဟီး ဟီးး "



မှန်ပေသည်။ ချစ်ခြင်းက သပ်သပ်၊ အနိုင်ကျင့် ဗလက်ကာယ ပြုကျင့်ခံရခြင်းက သပ်သပ်ပင်။ သူဇာနွယ် ကိုမင်းဒင်ကို ချစ်သည်မှန်၏။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့. . သူမ မပေးလိုသေးသော အရာကို အင်အားသုံးကာ မရအရယူခြင်းကိုမူ သူဇာနွယ်ရွံမုန်းလှလေသည်။



" ကိုယ် ကိုယ် မင်းကို လက်လွှတ် အဆုံးရှုံးမခံနိုင် တော့ လို့ပါကွာ. .. "



ကိုမင်းဒင်က သူမ၏လက်ကို လာရောက်ဆွဲကိုင်လေသည်။ သူမ ခပ်ဆတ်ဆတ်ခါထုတ်လိုက်လေ၏။ မျက်စောင်းကို ပီပီပြင်ပြင်ခဲကာ ပါးစပ်မှလည်း အဆက်မပြတ်ရန်တွေ့ပြစ်လိုက်လေသည်။



" တော်ပါ. . ရှင် ချစ်တယ်ဆိုတာ ဒါလား. .ရှင့်ကိုဒီတစ်သက်မယုံဘူး. .ရှင်ဟာ လူကြမ်း၊ လူရိုင်း၊ လူယုတ်မာ.. ကျမ ရှင့်ဆီလာခဲ့မိတာမှားတယ် "



ကိုမင်းဒင်ကတော့ သူမကို မည်သည့်စကားမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ညှိုးငယ်နွမ်းလျှသော မျက်နှာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ထသွားလေ၏။ သူဇာနွယ်လည်း အချိုးအစားပြေပြစ်ကျစ်လစ်လှသည့် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကျောပြင်ကို ခပ်မုန်းမုန်းစိုက်ကြည့်နေလိုက်လေတော့သည်။

.

.

.

ကုတင်နှင့်မလှမ်းမကမ်းရှိ စားပွဲတစ်ခု၏ အံဆွဲအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာကို နှိုက်ယူကာ ကိုမင်းဒင် သူမထံသို့ပြန်လာလေသည်။ ထို့နောက် ထိုအရာကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလေ၏။



ဓားတစ်ချောင်. . ။ အသွားခုနှစ်မခန့်ရှိသော အကောင်းစား ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း။



" ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါသူဇာရယ်၊ ကျုပ်မင်းကို ဘယ်လိုမှ လက်လွတ်အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တော့လို့ပါ။ တစ်စဆီကြေမွပျက်ဆီးနေတဲ့ ကျုပ်နှလုံးသားက မင်းမျက်နှာကို စမြင်လိုက်ရတော့မှ အသစ်တဖန်ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့ရတာပါ။ ဒါကြောင့် ကျုပ်ကို မမုန်းလိုက်ပါနဲ့နော်. . ကျုပ် ခုလိုလုပ်ခဲ့မိတာလည်း မင်း. . ဟို ဆြာဝန်ကောင်နောက်ကို ပါသွားမှာဆိုးလို့ ကျုပ် လုပ်မိလုပ်ရာ လုပ်လိုက်မိတာပါ။



သူ သူက ကျုပ် ကျုပ်ထက်စာရင် အစစအရာရာ သာတယ်လေ။ ပြီး ပြီးတော့ မင်းကလည်း သူ့ သူ့ကို ပိုပြီး. .. အို ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါသူဇာရယ်။ မင်းမုန်းရင် ကျုပ် မနေဘူး။ ကျုပ်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ မုန်းတယ်၊ သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဟော့ဒီဓားမြောင်နဲ့သာ ကျုပ်လည်မြိုကို စိုက်ချလိုက်ပါတော့။ ကျုပ် မိုက်ပြစ်အတွက် မင်းလက်နဲ့ပဲ ကျုပ်သေပါရစေလား "



ကိုမင်းဒင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အရူးတစ်ယောက်နှယ်။ ထိုထက်မက ပီပြင်အောင်ပြောရပါလျှင်မူ အချစ်ရူးရူးနေသည့် အချစ်ရူးတစ်ယောက်နှယ်။ မျက်နှာကြီးနီရဲ၊ မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲကာ၊ အသံများလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေလေ၏။



သူဇာနွယ်လည်း တည်ငြိမ်သော၊ ရွတ်တွတ်တွတ်နိုင်လှသော၊ ဘာမထီဟန်ရှိသော သူတစ်ယောက် သူမ၏ရှေ့တွင် ဤမျှလောက်သွေးပျက်ခြောက်ခြားနေသည့်အဖြစ်ကို အံသြမှင်သက်ကာ ခေတ္တမျှ ကြောင်ကြည့်နေမိလေသည်။



ထို့နောက်တွင်မှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဟက်ခနဲ လှောင်ရယ်တစ်ချက်ရယ်လိုက်၍



" ဒီမှာရှင့်. . ကိုမင်းဒင် လူဆိုးကြီး လူကြမ်းကြီး၊ ရှင့်ဘာသာ သေချင်သေပါရှင်။ ကျမကို အမှုပတ်အောင်မလုပ်ပါနဲ့ "



ဟု ခပ်ရွဲ ့ရွဲ ့ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။



ထိုအခါ ကိုမင်းဒင့်မျက်နှာမှာ ညိုသထက်ညိုမှိုင်းသွားလျှက်



" ဟုတ်ပါတယ်လေ. . သူဇာ ကျုပ်ကို မကြည်ဖြူနိုင်တဲ့နောက်မှတော့၊ ကျုပ် သေတာပဲအေးပါတယ်။ သူဇာ့ကိုလည်း သင်ကာစွဲဖို့မသင့်တော့ပါဘူး။ . . ပေးစမ်းပါ အဲ့ဓား. ."



ဟုဆိုကာ သူမလက်ထဲရှိဓားကို ပြန်လုလေတော့သည်။

.

.

.

သူဇာနွယ် မပေးနိုင်၊ မည်သို့မျှ မပေးလိုက်နိုင်။ ပေးလိုက်လျှင် ထိုသူ ဘာလုပ်တော့မည်ကို သူမကောင်းကောင်းသိလေ၏။



" အို... မဟုတ်တာ။ မလုပ်ပါနဲ့ရှင်။ ကိုမင်းဒင်. .. မလုပ်နဲ့. . မပေးဘူး၊ မပေးဘူး "



သူဇာနွယ် ဓားကို အတင်းပြန်လုမိလေသည်။



" ပေးပါဗျာ၊ သူဇာမချစ်တဲ့ နောက်တော့ ကျုပ် သေပါရစေ. .၊ သူဇာ မုန်းတဲ့ဘဝမှာ ကျုပ်မနေဘူး "



" အို. . ရှင်. . မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့လေ. ."



ကိုမင်းဒင်၏ အားကိုမယှဉ်နိုင်၍ ၎င်းလက်ထဲသို့ ဓားပါသွားလေသည်။



" သူ့ဇာ့ကို အသက်ထက်မကချစ်ခဲ့တဲ့ မင်းဒင်ဆိုတဲ့လူကို . .. "



အထက်ပါအတိုင်းရည်ရွတ်ကာ ကိုမင်းဒင်က စကားမဆက်တော့ဘဲ လည်ပင်းပေါ်သို့ ဓားသွားတင်ပြီး လှီးဖြတ်ပြစ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။



သူဇာနွယ် မည်သို့မျှ မခံစားနိုင်တော့၊ တောင့်မခံနိုင်တော့၊ အောင့်အီးထိန်းချုပ်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်တော့။ မျက်ရည်များနှင့်အတူ သူမ၏အချစ်စိတ်တို့သည်လည်း ကိုမင်းဒင်အပေါ်သို့ တရဟော ဖိတ်ယိုသွန်ချ လိုက်မိချေပြီ။



သူဇာနွယ် ကမန်းကတမ်း ကုန်းရုန်းထကာ ကိုမင်းဒင်၏ခါးကို သိုင်းဖက်ပြစ်လိုက်လေ၏။ ဒေါသထွက်ခြင်း မထွက်ခြင်း၊ အဝတ်ပါခြင်း မပါခြင်း၊ အကြင်လင်မယား၊ ချစ်သူရည်းစား ဖြစ်ခြင်း မဖြစ်ခင်း စသည်တို့က သူမတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အရေးမကြီးတော့။ သူဇာနွယ်တစ်ယောက် ကြူကြူပါအောင်ငိုကြွေးရင်း ချစ်သူကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားလိုက်မိလေတော့သည်။



" မလုပ်ပါနဲ့ ကိုမင်းဒင်ရယ်၊ သူဇာရှင့်ကို ချစ်ပါတယ်၊ သူဇာ ရှင့်ကို ပြောမပြတတ်လောက်အောင်ကို ချစ်ပါတယ်ရှင်ရယ်. .. အီးး ဟီးး ဟီးး. .. "

.

.

ခတ္တကြာသော် ကြမ်းပေါ်သို့ ဓားလွှတ်ပြစ်သံ ဒေါက်ခနဲ သူမ ကြားလိုက်ရလေ၏။ တဆက်တည်းမှာပင် ကိုမင်းဒင်က ညင်သာနူးညံသောလက်များဖြင့် သူမကို ပွေ ့ထူလာလေသည်။



" မငိုနဲ့တော့နော်. . ကိုယ်လည်း ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်တို့နှစ်ယောက် ရှေ့ဆက် ရွှေလက်တွဲပြီး ဘဝကို ပျော်ပျော်ကြီး ဖြတ်သန်းကြမယ် "



ပါးပေါ်မှ မျက်ရည်စများကို ခပ်ဖွဖွသုတ်ပေးနေသော ချစ်သူ ့မျက်နှာကို သူဇာနွယ် ရွှန်းရွှန်းစားစားကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရှက်ပြုံးလေးပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေ၏။



" အရမ်းပျော်တာပဲ သူဇာရယ်. ဒီကမ္ဘာမှာ ကျုပ်လောက်ပျော်တဲ့လူ ရှိပါဦးမလား. .. "



ကိုမင်းဒင်ကတော့ သူမကိုယ်လေးကို မလွတ်တမ်းဆွဲဖက်၍ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာ လှုပ်ရမ်းနေလေတော့သည်။ ထို့နောက် အရမ်းရပ်ကာ သူဇာနွယ်ကို အိပ်ယာပေါ်သို့ တဖန်ပြန်လည်ဆွဲချလိုက်လေ၏။



သူဇာနွယ်လည်း ကိုမင်းဒင် ခေါ်ဆောင်ရာ ချစ်ကမ္ဘာသစ်ဆီသို့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် အလည်အပတ်ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ပြင်းပြ စူးရှလှသော ချစ်ရေစီးထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ရှိုက်ငြီးရင်း ခရီးပြင်းအနှင်ကြီး နှင်လိုက်မိလေတော့သည်။



( ဤတွင် စာဖတ်သူ အမျိုးကောင်းသားများအား ထိုနည်းကို လိုက်မလုပ်ကြရန် အကြံပြုလိုပါသည်။ ထိုနည်းသည် ဇာတ်လမ်း ဝတ္ထုများထဲတွင်သာ အဆင်ပြေအသုံးဝင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အပြင်လောကတွင်မူ သင်တို့သာ လည်ပင်းပြတ်သေဖွယ်ရာ ရှိလေတော့၏)

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ထိုနေ့မှစ၍ ကိုမင်းဒင် နေမကောင်းသည်ကို နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆိုသလို သူဇာနွယ် သွားရောက်ကြည့်ရှု ပေးဖြစ်လေသည်။ . .လူမမာကြည့်ပြီးချိန်၌ သူမသာလျှင် မောပမ်းနွမ်းလျှ၍ ပြန်လာရစမြဲ။



ကိုမင်းဒင် နေကောင်းသွားသည်ရှိသော် သူမတိုနှစ်ဦး ပေါ်ပေါ်တင်တင်ပင် တွဲသွားတွဲလာ လုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြလေ၏။ သို့သော် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တစ်ဦးကိုတော့ ဤရက်ပိုင်းသူဇာနွယ်ရှောင်နေလိုက်လေသည်။ ၎င်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံရမည်ကို သူမ မျက်နှာပူ၍၊ အားတောင့်အားနာဖြစ်၍ နေပေသေး၏။



ကိုမင်းဒင် ကဲ့သို ့ သူမ၏အချစ်ကို တရားဝင်မရရှိခဲ့သည်တိုင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်သည်လည်း . . သူမအားစိတ်ဝင်စားခဲ့သော၊ ကြင်နာဖေးမခဲ့သော၊ အလေးထားခဲ့သော၊ ချစ်ခွင့်ပန်ခဲ့သော၊ သူမကဘက်ကလည်း ချစ်ဖြေပြန်ပေးမိတော့မည်အထိ နီးစပ်မှုရှိခဲ့သော လူပုဂိ္ဂုလ်တစ်ဦးပင်မဟုတ်ပါလား။



ကိုမင်းဒင်နှင့် သူမ၏ တို့ ချစ်သူများဖြစ်နေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ မင်းကြီးရွာတစ်ရွာလုံး တအံတသြဖြစ်ကြလေသည်။ ဦးစောလူကဆိုလျှင်



" ဆြာမလေးကို မောင်မင်းဒင် ဘယ်အချိန်မြန်းကြိုးစားလိုက်လဲဗျာ... ဒီကောင်လက်သွက်ပါ့ "



ဟု ခက်ပြုံးပြုံးရေရွတ်လေ၏။ တချို့ကလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့်အထင်ရှိထားကြပြီး တကယ်တမ်းတွင် ကိုမင်းဒင်နှင့် ချစ်ကြိုက်သွားကြသည့်အတွက် တီးတိုးတီးတိုး ပြောဆိုကြလေသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ချစ်ခင်လေးစားသူများနှင့် ကိုမင်းဒင်ကို ရွံကြောက်ကြောက်သူများ ဖြစ်ကြလေ၏။



မောင်သက်အောင်မှာတော့ သူမတို့စုံတွဲနှင့်ဆုံလေတိုင်း မချင့်မရဲဖြစ်ဟန်ဖြင့် မချိပြုံးလေး ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရှာလေသည်။



မည်သူတို့ မည်သို့ပင် ထင်မြင်မှတ်ယူစေကာမူ၊ ပြောဆိုဆက်ဆံစေကာမူ. . သူဇာနွယ်ကတော့ ကိုမင်းဒင်နှင့် နှစ်ကိုယ်လက်တွဲကာ ဘဝကိုရဲရဲကြီးရှေ့ဆက်ကြဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်၏။



ထူးခြားသည်မှာ. .ကိုမင်းဒင်ပင်။ သူဇာနွယ်နှင့် မေတ္တာမျှပြီးနောက်ပိုင်း ကိုမင်းဒင်သည် ရွာသားများအပေါ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ခပ်စိမ်းစိမ့်မဟုတ်တော့ဘဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ဖော်ဖော်ရွေရွေဆက်ဆံလာခဲ့လေသည်။ နှုတ်ခမ်းမွှေး မုတ်ဆိတ်မွှေးများကိုလည်း ရိတ်သင်လိုက်ကာ အဝတ်အစားကိုလည်း သတ်သတ်ခပ်ခပ် စမတ်ကျကျ ဝတ်စားဆင်ယင်လာလေ၏။ အသေအခြာဝတ်လိုက်စားလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ထက်ပင် ခန့်ငြားနှစ်လိုဖွယ်ရာကောင်းသည့် ရုပ်ဆင်းရူပကာရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူဇာနွယ် ကောင်းကောင်းတွေ့မြင်လိုက်ရလေ၏။



ထို ့အပြင် မင်းကြီးရွာတွင် ငွေကြေးဥစ္စာအပြည့်စုံဆုံးသော ကိုမင်းဒင်တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ ကောက်ခါငင်ကာ အပြောင်းလည်းကြီး ပြောင်းလည်းသွားခဲ့ခြင်းမှာ ရွာအတွက်ကော၊ သူမအတွက်ပါ ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာတစ်ပါးဖြစ်ပေတော့သည်။

" လျှို့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၈

 

ဦးစောလူ မျက်လုံးပြူးရပြန်၏။ မနက်နိုးနိုးခြင်း. . . ညက ရွာအရှေ့ပိုင်းရှိ အေးမိဟူသော ကလေးမရှိရာ အိမ်သို့ လူဝင်သည်ဟု လာရောက်တိုင်တန်းခြင်းခံရလေသည်။ လူကြီးမိဘများနိုးလာ၍ ဆိုးဆိုးရွားရွားတစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ပျက်မသွားသည်ကပင် တော်ပေသေး၏။ အိပ်ယာနောက်ဘက်တန်းပေါ်တွင် လွှားထားသည့် ကလေးမ၏ အတွင်းခံ သုံးလေးထည်မျှ ပါသွားကြောင်းသိရပေသည်။



အရုပ်ကိုဖျက်ဆီးပြီးဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်များ ဆက်လက်ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို ဦးစောလူ တွေးမရ။ အရုပ်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ရွာထဲ၌ နှာဗူးသူခိုးတစ်ယောက်ယောက် ပေါ်ပေါက်နေခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားမိ၏။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို တိုင်ပင်ကြည့်ရာ ၎င်းကလည်း



" အရုပ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးတာတောင် ဒါမျိုးတွေဆက်ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်တော့၊ မဟုတ်မှလွဲကော ကျတော်တို့ လှည့်စားခံရပြီဦးကြီးရဲ့။ ဒီရွာမှာ ကျတော့်လို သူကြောင်ရုပ်ရဲ့အကြောင်းကို သိတဲ့လူတစ်ယောက်ယောက်ရှိနေပြီး မဟုတ်တယုတ်တွေလုပ်ခြင်တာနဲ့ပဲ ဦးကြီးအိမ်ရှေ ့သစ်ပင်မှာ အရုပ်အတု လာထားပြီး ဉာဏ်ဆင်လေရော့သလား။



ကျတော်ကလည်း အရုပ်ပုံကိုကြည့်ပြီးသာ သူယောင်ရုပ်လို့ ပြောခဲ့ရတာ. . .အရုပ်အစစ်ရဲ့ အသားအနေအထား အနှစ်သာရ ဂုဏ်သတိ္တ စတာတွေကြတော့ သိပ်မခွဲခြားတတ်ဘူးရယ်။ သေခြာတာတစ်ခုကတော့. . ဒီရွာသားတွေအနေနဲ့ သူကြောင်ရုပ်ရဲ့အကြောင်းကို မငိနိုင်လောက်ဘူး။ ကျတော့်လို စာဖတ်အားကောင်းပြီး နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်တွေဘာတွေ အရောက်အပေါက်နှံ့စပ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဒါမျိုးတွေ သိနိုင်မှာ "



ဟု တွေးတွေးဆဆပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့် စကားကြောင့် ဦးစောလူမျက်စိထဲတွင် မောင်မင်းဒင်ကို မြင်ယောင်မိလေ၏။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ပြောသော အချက်အလက်များဖြင့်တိုက်ဆိုင်နေသူမှာ ဤရွာတွင် ၎င်းတစ်ယောက်ပင်ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သက်သေအထောက်အထားမခိုင်လုံသေးသဖြင့် မည်သူမည်ဝါ ဟု အတတ်ကြီးယိုးစွပ်၍လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။



ထို့ကြောင့် ဦးစောလူလည်း တရားခံရှာဖို့ရန်မစဉ်းစားသေးဘဲ လုံခြုံရေးကင်းများကိုသာ အထပ်ထပ်ချရန်ကိုသာ အစီအစဉ်ဆွဲရလေတော့သည်။

.

.

.

ရှေးဦးစွာ ရွာရှိကာလသားများကို စုခေါ်၍ အဖြစ်အပျက်တို့ကို အသိပေးရလေသည်။ ထို့နောက် လက်ရှိ ကင်းပတ်နေသော ကာလသားခေါင်းဖိုးထောင်တို့ အဖွဲ့အပြင်၊ လူထပ်ရွေးကာ ကင်းအင်အားတစ်ဖွဲ့ ထပ်မံတိုးချဲ ့ရလေ၏။ ထိုအဖွဲ့သစ်အား မောင်သက်အောင်ကို ဦးဆောင်ရန် တာဝန်ပေးလိုက်လေသည်။



ထိုနေရာတွင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဦးစောလူ မလေးစားဘဲမနေနိုင်တော့။ ဆြာမလေးသူဇာနွယ် အခြားသူနှင့် ချစ်ကြိုက်သွား၍ ၎င်းအနေဖြင့် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို စိတ်ထိခိုက်နေမည်မှာ မလွဲပေ။ သို့သော် ရွာတွင် ယခုလို အရေးကြုံလာသည့်အခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်သည် ငြိမ်မနေတတ်။ ရွာသားစစ်စစ်မဟုတ်လင့်ကစား လုံခြုံရေးအတွက် ပါဝင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလာလေ၏။



ဦးစောလူက အားနာလှ၍. .ကျန်းမာရေးတစ်ခုနှင့်ပင် ရွာအပေါ် အလွန်တာဝန်ကြေနေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ညအိပ်ညနေ အိပ်ရေးပျက်မည်စိုးသဖြင့် လုံခြုံ ့ရေးဘက်တွင် မပါဝင်လိုစေကြောင်း ပြောဆိုနားချသော်လည်း မရ။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး၌ ကင်းမှ ူးတာဝန်ကို မိမိနှင့် အတူ နှစ်ယောက်တွဲဖက်ယူကြပြီး တစ်ယောက်တစ်ညစီ ကင်းထစစ်ကြဖို့ရန် သဘောတူလိုက်ရလေတော့သည်။



ဤကဲ့သို့ ကင်းအထပ်ထပ်ချကာ လုံခြုံရေးကို တိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ညခြားတစ်ခါမျှ မိန်းကလေး မိန်းမငယ်ရှိသော အိမ်များတွင် လူစိမ်းကပ်ခံရစမြဲ။ လူစိမ်းမှာ လျှင်၏။ မြန်၏။ အကင်းပါး၏။ သန်စွမ်းပုံရ၏။ ထို့ကြောင့် ကင်းသမားတို့သည် ၎င်းအား ဖမ်းဆီးဖို့ရန်၊ နောက်ယောင်ခံဖို့ရန် အသာထား၍ အရိပ်အယောင်မျှ တွေ ့မြင်ကြရဖို့ရန်ပင် လွန်စွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ရလေသည်။



မိန်းလေးရှင် မိဘ ဆွေမျိုးသားချင်းတို ့ သတိနှင့် နိုးနိုးကြားကြားအိပ်ကြသောကြောင့် လူစိမ်းအား ယုတ်မာရန်အခွင့်အရေး မပေးလိုက်ရဘဲ အတွင်းခံတစ်ထည်နှစ်ထည်မျှသာ ခိုးယူသွားခြင်းခံရသည်မှာ အမြတ်ဟု ဆိုရပေတော့မည်။

.

.

.

.

.

တစ်မနက်တွင် ဦးစောလူနိုးလာစဉ်. . ကင်းမှူးတာဝန်ကျသော ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့် မောင်သက်အောင်တို့ရောက်လာကြကာ မောင်သက်အောင်က အောက်ပါအတိုင်းစကားဆိုလေသည်။



" ဦးကြီးရေ. . ညက ကျတော် အပေါ့အပါးသွားချင်တာနဲ့ အဖွဲ့နဲ့ခွဲပြီးထွက်ခဲ့တုန်း ဒေါ်အကြည်လေးတို့ အိမ်နောက်ဘက်ကနေ မဲမဲသဏ္ဍာန်တစ်ခု ကုတ်ကုတ် ကုတ်ကုတ်နဲ့ ခပ်သုတ်သုတ်ပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ ကျတော်လည်း လူသွားခေါ်နေရင် မမှီမှာစိုးလို့ ကျတော့်ဘာသာကျတော်တစ်ယောက်တည်း မျက်ခြေပြတ်မခံဘဲ နောက်ယောင်ခံလိုက်ကြည့်တာ ရွာစွန်က ကိုမင်းဒင် တို့ခြံဘက်ကို ဝင်သွားတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ် "



မောင်သက်အောင်၏ စကားကြောင့် ဦးစောလူလည်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး မယုံမရဲဖြင့်. .



" ဟုတ်လို့လား မောင်သက်အောင်ရယ်၊ မင်း သေခြာမြင်လိုက်တာလား၊ မင်းဒင် ဆိုတဲ့ကောင်က မပိုင်ဘဲနဲ့ သွားထိလို့ကောင်းတဲ့ ကောင်မျိုးမဟုတ်ဘူးနော်။ ငွေအင်အားကော လူအင်အားကော အတောင့်အတင်းကြီးရယ်။ တော်ကြာ သူ့လူတွေနဲ့ ရွာသားတွေ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး မဖြစ်သင့်တာတွေ ဖြစ်ကုန်ရင်ခက်မယ်. . "



ဟု သေခြာစေရန်ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်လေ၏။



" သေခြာပါတယ် ဦးကြီးရယ်၊ ကျတော်လည်း တွေ့တွေ့ခြင်းအမြန်ပြန်လာပြီး ဒေါက်တာ့ကို သတင်းပို့လိုက်တာ။ ဒေါက်တာက အခြားသူတွေ မသိစေဘဲ မနက်ကြမှ ဦးကြီးကို ပြောပြကြမယ်လို့ ဆိုတာနဲ့ ခုမှ လာပြောပြတာ "



သက်အောင်ကတော့ ခိုင်ခိုင်မာမာပင်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကလည် သက်အောင်၏ စကားကို ခေါင်းငြိမ်ထောက်ခံသည့်အပြင် ၎င်းကပါဝင်ရောက်၍



" ဟုတ်တယ်ဦးလေးရဲ့။ ကျတော်လည်း မောင်သက်အောင်ကို ညက သေခြာအောင် အထပ်ထပ်အခါခါမေးပြီးပြီ။ သူသေခြာပြီဆိုတော့မှ သူ့ကို နှုတ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ခုမနက် ဦးလေးကိုလာပြောတာ။ ညတွင်းခြင်းကြီးဆိုရင် ကင်းသမားရွာသားတွေ ဒေါသထွက်ကုန်ကြပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်တွေဖြစ်ကုန်မှာစိုးလို့။ သူတို့လည်း အိပ်ရေးပျက်ခံပြီးကင်းစောင့်ရတာက တစ်ကြောင်း၊ အိမ်က မိန်းကလေး မိန်းမငယ်တွေကို စိတ်မချရတာကြောင့် တစ်ကြောင်း ကြောင့် ဒေါသကိုယ်စီထွက်နေကြတယ်မဟုတ်လား ။



ဒါကြောင့် သူတို ့ကို အရင်အသိမခံဘဲ ဦးလေးကို အသိပေးပြီးမှ လုပ်စရာရှိတာဆက်လုပ်ရင်လည်း နောက်မကြသေးဘူး၊ ဦးလေးလည်း မဖြစ်သင့်တာတွေ မဖြစ်ရအောင် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း အုပ်အုပ်စည်းစည်းနဲ့ ဆောင်ရွက်လို့ကောင်းမယ်လို့ ကျတော်စဉ်းစားမိတာနဲ့ ခုထိ အချိန်ဆွဲထားလိုက်ရတာပဲ "



ဟု ဖြစ်စဉ်နှင့် ၎င်း၏ သုံးသပ်ပုံကိုပါ သေခြာရှင်းပြလေသည်။



ဦးစောလူလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ မျှော်မြင်သိတတ်မှုကို များစွာကျေးဇူးတင်လေးစားမိလေ၏။ မှန်ပေသည်၊ အနှီကိစ္စမှာ လွန်စွာ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းကိုင်တွယ်နိုင်မှ အဆင်ပြေမည့်ကိစ္စပင် ဖြစ်လေ၏။ သို့သော် မည်သို့ စတင်ဆောင်ရွက်ရမည်ကို ဦးစောလူကိုယ်တိုင် မစဉ်းစားတတ်။ သို့ဖြစ်၍ အားနာနာဖြင့်ပင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းခံရပြန်လေသည်။



" ကျတော်ကတော့ ဒီလိုစဉ်းစားမိတယ် ဦးလေးရဲ့။ ရွာသားတွေကိုလည်း စု ၊ ဆြာတော်ကြီးကိုလည်းပင့်ပြီး ကိုမင်းဒင်တို့ခြံကို ကျတော်တို့သွားကြမယ်။ ဆြာတော်ကြီးပါတယ်ဆိုတော့ ကျတော်တို့ဘက်ကရွာသားတွေကိုလည်း အရမ်းကြီး ဝုန်းဒိုင်းကျဲမှာ မပူရတော့သလို၊ သူ့ဘက်က လူမိုက်တွေလည်း အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သွားကြမှာပေါ့ "



" ကောင်းလိုက်တဲ့အကြံဗျာ. .. ကျတော် ဘာလို့မစဉ်းစားမိပါလိမ့်။ မှန်တယ်ဗျာ၊ မှန်တယ်. .ရွာမှာက ဘယ်လောက်မိုက်တဲ့ကောင်ဖြစ်နေနေ ဆြာတော်ကြီးစကားဆို တစ်ခွန်းရယ်။ အင်းး. .ဒါပေမယ့် သူ့ကို ဘယ်လို တရားခံစွဲကြမလည်း "



" ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ကျတော့်အမြင်ပြောရရင် ဒီလူက ပညာတတ်၊ ပညာတတ်မှ သူကြောင်ရုပ်တွေဘာတွေအထိ လျှောက်သိထားတဲ့ တကယ့်ပညာတတ်။ ဒါပေမယ့် လိင်နဲ့ဆိုင်တဲ့ စိတ္တဇ သူ ့မှာစွဲကပ်နေရှာတယ် ထင်တယ်။ အဲ့လိုလူမျိုးတွေဟာ လစ်ရင်လစ်သလို သူများသားမယားတွေ မိန်းကလေးမိန်းမငယ်တွေကို ပြုကျင့်မယ်၊ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အတွင်းခံ လုံချည် စတာတွေကို သူတို့နဲ့ အနီးဆုံးနေရာမှာ သိုဝှက်သိမ်းစည်းထားကြမယ်. . အဲ့လို စရိုက် လက္ခဏာတွေရှိကြတယ်ဗျ။



ဒါကြောင့်မို့လည်း လူကပ်ခံရတဲ့အိမ်တိုင်းမှာ မိန်းမသုံးပစ္စည်းတွေ ပျောက်နေကြတာပေါ့။ အဲ. . ခု အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေနဲ ့ပဲ သူတရားခံပါလို့ ပြန်ပြီး စွဲချက်တင်နိုင်တော့မယ်။ ကျတော်တို့ လူအုပ်နဲ့ဝိုင်းပြီး သူ့အိမ်ထဲကိုရှာကြလို့ အဲ့ဒီ ပျောက်ဆုံးပစ္စည်းတွေ တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူဟာ တရားခံအစစ်ပဲပေါ့။ သေခြာပါတယ်. . ကျတော်မှန်းတာမလွဲဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာကို တွေ့မှာပါ။ ဒါဆို ဒီလူ ငြင်းလို့မရတော့ဘူးပေါ့ "



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ အကြံဉာဏ်မှာ ယုတိ္တတန်သည်၊ ထောင့်စေ့လှသည်ဟု ဦးစောလူ မြင်မိလေ၏။ မောင်သက်အောင်ကလည်း ထိုအကြံဉာဏ်ကို ဝမ်းပမ်းတသာထောက်ခံလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးစောလူလည်း ထွေထွေထူးထူးစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ဆြာတော်ကြီးကို သွားရောက်ပင့်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့၏။

မနက် ကိုမင်းဒင် ဘာဖြစ်သည်မသိ။ သူ့တပည့်ချက်ကြီးကိုလွှတ်ကာ သူမကို အခေါ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။ သေသေခြာခြာ လှလှပပဝတ်ဆင်ကာ သားသားနားနားလာခဲ့ဖို့ကိုလည်း မှာကြားလိုက်၏။



သူဇာနွယ်လည်း ဖြီးလိမ်းပြင်ဆင်ပြီး ထွက်ခဲ့လေရာ ခြံထဲအိမ်သို့ရောက်သော် လွန်စွာ စတိုင်ကျနေသော ကိုမင်းဒင်ကို တွေ့ရလေတော့သည်။ ခေါင်းဆီလိမ်း၍ ကေကို ကျော့နေအောင်ဖီးထားပြီး ကတ္တီပါဖိနပ် ယောပုဆိုး လည်ကတုံးအင်္ကျ ီ တိုက်ပုံ တို့ကို ကျကျနန ဝတ်ဆင်ထားပုံတို့မှာ ပါးသိုင်းမွှေး နှုတ်ခမ်းမွှေး ရေးရေးရှိန်းရှိန်း ခပ်စိမ်းစိမ်းရှိသော ၎င်း၏ ယောကျ်ားဆန်ဆန်မျက်နှာဖြင့် လွန်စွာ ပဏာရလှပေ၏။



မြို့ကဖြစ်ဟန်တူသော ဧည့်သည်နှစ်ဦးလည်း ရောက်ရှိနေကြလေသည်။ ကိုမင်းဒင်က သူမအား ထိုဧည့်သည်များနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလေရာ. . အသားဖြူဖြူ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ခပ်ဝဝ နှင့် သဘောကောင်းဟန်ရှိသော တစ်ယောက်မှာ နေပြည်တော် ကျန်းမာရေး သုတေသနမှ ဒုညွှန်မှူးအဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး၊ အသားညိုညို မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် လူကောင်အနည်းငယ်ညှက်သော တစ်ယောက်မှာ အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှ ရဲမှူးအဆင့်ရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သူဇာနွယ် သိရှိလိုက်ရလေ၏။



လောလောလတ်လတ် တွေ့ကြုံနေရသော အခြေအနေများမှာ သူမအတွက် နားမလည်နိုင်စရာများ အပြည့်ပင် ။ကိုမင်းဒင်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမကို တစ်စုံတစ်ရာ ရှင်းမပြသေး။ ဤသို့သော သူများနှင့် ကိုမင်းဒင် သိကျွမ်းခင်မင်နေသည်မှာလည်း အံ့သြစရာကောင်းလှပေ၏။



" ခဏစောင့် သူဇာ.. ဒီနေ့ ပြသနာတွေ အားလုံးရှင်းပြီ။ ကိုယ်ဘယ်သူလည်းဆိုတာလည်း သူဇာသိရမယ်။ လောလောဆယ် ဒေါက်တာတို့ ရဲမှူးတို့နဲ့အတူ အခါးရည်သောက်ရင်း လက်ဖက်သုတ်စားကြတာပေါ့ "



ဟူ၍သာ ဆိုလေသည်။



သူဇာနွယ် ကိုမင်းဒင်ကိုယုံ။ စိတ်ချ၏။ ချစ်၏။ အားကိုး၏။ ထို့ကြောင့် ထွေထွေထူးထူး အထွန့်တက်မေးမြန်းမနေတော့ဘဲ ဧည့်ခန်းဆက်တီ၌ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ ဧည့်သည်များကို စကားစမြီပြောကာ ဧည့်ခံနေလိုက်လေတော့သည်။

.

.

.

ဧည့်သည်များနှင့် သူဇာနွယ်တို့ ထွေရာလေးပါး စကားကောင်းနေကြစဉ် ဆြာတော်ကြီးဦးဆောင်ပြီး ဦးစောလူ၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၊ မောင်သက်အောင်နှင့် ရွာသား အယောက်နှစ်ဆယ် အစိတ်ခန့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြလေသည်။



ထို့ကြောင့် သူမတို့လေးယောက်လုံးထိုင်ရာမှထကာ ဆြာတော်ကြီးကို နေရာပေးပင့်ဆောင်ကြရလေ၏။



" ကြွပါဘုရား. .ကြွပါ။ ဆက်တီခုံမှာ သတင်းသုံးတော်မူပါ "



ကိုမင်းဒင်က လွန်စွာရိုကျိုးဟန်ဖြင့် ဆြာတော်ကြီးအား လက်အုပ်ချီကာ ပင့်ဖိတ်လျှောက်ထားလိုက်လျှက်. . ဆြာတော်ကြီးနေရာယူပြီးသော် ဦးစောလူတို့ကိုလှည့်၍



" လာဗျာ. .ဦးစောလူ တို့။ ဒေါက်တာကော မောင်သက်အောင်ကော. ကာလသားခေါင်းနဲ့ ကာလသားတွေပါ စုံစုံညီညီကြီးပါလား. .ပျော်စရာကြီးဗျာ။ ဦးကြီးတို့ ခုလိုရောက်လာကြမယ်လို့ စိတ်ထဲထင်နေတာနဲ့ ကျုပ်ကောင်တွေကိုတောင် ခြံတခါးဖွင့်ပြီး တခြားသွားခိုင်းထားတာ။



သြော်. .ဒါနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်။ ဟောဒါက နေပြည်တော် ကျန်းမာရေးသုတေသနက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဒေါက်တာဝင်းနိုင်ပါ၊ ဟိုဘက်ကတော့ အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးက ရဲမှူး သန်းဇော်တဲ့။ "



ဟု စီးကြိုစကားဆိုရင်း ဧည့်သည်တော်များနှင့်ပါ မိတ်ဆက်ပေးနေလေသည်။



ဦးစောလူတို့လည်း ဘုမသိ ဘမသိဟန်ဖြင့် ၎င်းတို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ဧည့်သည်များနှင့်မိတ်ဆက်လိုက်ရလေ၏။



ထို့နောက် ကိုမင်းဒင်က ခပ်အေးအေးခပ်ချေချေ ဒီဇိုင်းဖြင့် ဦးစောလူတို့အား လာရင်းကိစ္စ မေးမြန်းလေသည်။ သူဇာနွယ်အနေဖြင့်လည်း မိမိချစ်သူကို တရားခံတစ်ဦးနှယ် ယခုကဲ့သို့ လူအုပ်လူစုဖြင့် လာဝိုင်းသည်ကို မနှစ်သက်လှ။ သို့သော် အခြေအနေမှန်ကို မသိရသေး၍ အသာ သာစောင့်ကြည့်နေလိုက်လေ၏။



ဦးစောလူက ဖြေရကြပ်နေဟန် အနည်းငယ်အချိန်ယူပြီးမှ



" ဒီလိုပါ မောင်မင်းဒင်. ."



ဟု အစပြုကာ



" ရွာထဲမှာ လူကြမ်း လူစိမ်းတစ်ယောက်သောင်းကျန်းနေတာ မောင်ရင်လည်းကြားမှာပေါ့။ ဒီလူက မုဆိုးမတွေ၊ မိန်းမပျိုတွေ ရှိတဲ့အိမ်တွေကိုဝင်တယ်၊ နိုင့်ထက်စီးနင်းပြုတယ်၊ အမျိုးသမီး အဝတ်အစားတွေ ခိုးဝှက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ဦးကြီးတို့လည်း ကင်းအထပ်ထပ်ချပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့ရာက နောက်ဆုံး. . အဲ့ဒီလူကြမ်းကြီးက မောင့်ရင်ခြံဘက်ဝင်ပြေးသွားတယ်လို့ ကင်းသမားတွေ သတင်းပို့တာနဲ့ ဦးကြီးတို့လည်း ဒီကိုရောက်လာခဲ့တာပဲ "



ဟူ၍ အကြောင်းစုံ ရှင်းပြလေသည်။



ဦးစောလူတို့၏ ယိုးစွပ်မှုကြောင့် သူဇာနွယ် အံ့သြတုန်လှ ုပ်သွားမိလေ၏။ ရွာသားများ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ကိုမင်းဒင်အပေါ်ထားရှိသည့် ဒေါသငွေ့တို့က အပြည့်။ တစ်စုံတရာ အချွတ်အချော် အတိမ်းအစောင်းဖြစ်ပါက ကိုမင်းဒင်အတွက် လုံးဝမကောင်းနိုင်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကိုအကာအကွယ်ပေးဖို့ရန် တပည့်များလည်း အနားတွင်မရှိပြီ မဟုတ်ပါလား။



သို့သော် ကိုမင်းဒင်ကတော့ ခပ်အေးအေးပင်။



" ဒါဆို ရှာချင်တယ်ပေါ့. ."



ဦးစောလူ ခမြာမှာလည်း ရွာသားများနှင့် ကိုမင်းဒင်ကြားတွင် အတော်ကို ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ပြောဆိုဆောင်ရွက်နေရဟန် ရှိလေ၏။



" အေးပေါ့. .မောင်မင်းဒင်ရယ်။ မင်း ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် အားလုံးသံသယရှင်းသွားအောင် ဦးကြီးတို့ရှာပါရစေ "



" ရှာပါ ရှာပါ. .ရပါတယ်။ လူစိမ်းကောင်ကြီးယူသွားတဲ့ ပေါက်ကရပစ္စည်းတွေ တွေ့ရလို တွေ့ရငြားပေါ့။ ကျတော့် အိမ်တင်မဟုတ်ပါဘူး ခြံဟိုဘက်စွန်းမှာ ကျတော့်လူတွေနေတဲ့ တန်းလျားရှိပါသေးတယ်။ သေခြာအောင် နှစ်ခုစလုံးသာရှာပါ။ ကျတော်ခွင့်ပြုပါတယ် "



ကိုမင်းဒင်က ဦးစောလူတို့အား ရှာဖွေဖို့ရန်ခွင့်ပြုသည့်အပြင် တပည့်တစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ အိမ်စေ့ အခန်းစေ့ လိုက်ပြခိုင်းပြန်သေးသည်။ ကိုမင်းဒင် ဤသို့ သွေးအေးနေသည်ကို ကြည့်ကာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်မှာ မျက်နှာမကောင်းလှ။ မောင်သက်အောင်မှာလည်း တစ်စုံတရာထူးခြားနေသည်ဟု သူဇာနွယ် ထင်မြင်မိလေ၏။ ဦးစောလူကတော့ အရိုးခံစိတ်အတိုင်း ရှာဖွေရေးအတွက် ရွာသားများကို တာဝန်ချ၍နေခြေပြီ။



" လာ သူဇာ. . .သူတို့ စိတ်ချမ်းသာသလိုနေကြတုန်း ကိုယ်တို့က ဧည့်သည်တွေနဲ့အတူ ဆြာတော်ကြီးကို အချိုဆွမ်းလေးကပ်ကြရအောင်။ ဟိုး. .နောက်ဖေးက ကြောင်အိမ်ထဲမှာ ဧည့်သည်တွေ မြို့ကပါလာတဲ့ ကိတ်မုန့်ပူတင်းတွေရှိတယ်။ အဲ့ဒါ သွားယူချည့် "



ကိုမင်းဒင်က ဦးစောလူတို့လူသိုက်ကို အရေးမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆြာတော်ကြီးကို ဆွမ်းကပ်ဝတ်ဖြည့်ရန်အတွက် သူမအား အဖော်ညှိ၍နေလေသည်။ သူဇာနွယ်လည်း ကိုမင်းဒင် အကြောင်းကို အလုံးစုံကြီးမဟုတ်သည့်တိုင် အတော်များများသိရှိထားသူတစ်ဦးပီပီ ထွေထွေထူးထူးတွေးတောပူပန်မနေတော့ဘဲ ၎င်းတိုက်တွန်းသည့်အတိုင်း ဆြာတော်ကြီးကို ဆွမ်းကပ်ရန် စီစဉ်စရာရှိသည်များကို စီစဉ်ဆောင်ရွက်လိုက်လေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ဦးစောလူ စိတ်ညစ်ရပြန်သည်။ သက်သေခံပစ္စည်းက မည်သို့မျှ ရှာမတွေ ့။ ကာလသားခေါင်းဖိုးထောင်ဦးဆောင်ပြီး ရှာသည်၊ မတွေ့။ မောင်သက်အောင်နှင့်အဖွဲ့ ထပ်ရှာပြန်သည်၊ မတွေ့။ နောက်ဆုံး ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကိုယ်တိုင် မကြေမနပ်ဟန်ဖြင့် လူကုန်ခေါ်ပြီးထပ်ရှာနေပြန်သည်၊ သို ့သော် ထူးခြားမည်မထင်။ အချိန်လည်း တစ်နာရီခန့်ကြာကာ တစ်ခြံလုံးတစ်အိမ်လုံးလည်း မွစိကျဲနေခြေပြီ။



ဦးစောလူအနေဖြင့် ဆြာတော်ကြီးကိုလည်း အားနာလှ၏။ မြို့က အရာရှိဧည့်သည်များကိုလည်း အားနာလှ၏။ ထို့ထက်ဆိုးသည်ကား မောင်မင်းဒင်သည် သောက်ချဉ်မဟုတ်။ နေပြည်တော်မှ ပြည်ထဲရေး၊ ကျန်းမာရေး အရာရှိကြီးများအထိ ပေါက်ရောက်ပုံရလေသည်။ ဆြာမလေး သူဇာနွယ်မှာလည်း မိမိတို့လုပ်ရပ်ကို အကြေနပ်ပုံ အတော်ပင်မရ။



ယခုအခြေအနေအရဆိုလျှင် သက်သေခံပစ္စည်းကလည်း ရှာမတွေ့လောက်တော့။ မောင်မင်းဒင်တို့ဘက်မှ သည်းခံလျှင်တော်၏။ သည်းမခံဘဲ အမှုအခင်းပြန်လုပ်ပါမူ မိမိ၏ မရှိမဲ့ရှိမယ့် ရာထူးလေးပင် ပြုတ်ပေတော့မည်။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း တရားခံပုံမပေါက်. . အေးအေးလူလူပင် ဆြာတော်ကြီးကို ဆွမ်းဝတ်ဖြည့်လျှက်။



မောင်သက်အောင်နှင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တို့ ပြောစကားကိုယုံကြည်၍ မောင်မင်းဒင် အိမ်သို့ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့မိသည်မှာ အမှားကြီးမှားလေရော့သလား. .ဟု ဦးစောလူ၏ရင်ထဲတွင် နောင်တနှလုံး ပူပန်လာလေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တို့အဖွဲ ့ ပြန်ရောက်လာလေ၏။



" တွေ့ခဲ့ကြလား. ."



ဦးစောလူ ဆန္ဒစောစွာ ကပြာကယီမေးမြန်းလိုက်သော်လည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က တစ်ခွန်းတပါဒမျှ ပြန်မဖြေဘဲ မျက်နှာရဲရဲကြီးနှင့် ရှူတည်တည်သာ လုပ်၍နေလေသည်။ ၎င်း၏အနောက်ဘက်မှ မောင်သက်အောင်ကသာ စိတ်လက်မအီမသာဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ခပ်လေးလေးခါပြီး ပြန်ဖြေရှာလေ၏။



" မတွေ့ခဲ့ဘူး ဦးကြီး. . "



ဦးစောလူအတွက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားလေပြီ။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

" ဘုန်း ဘုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း. . "



ကိုမင်းဒင်၏ တပည့်များဖြစ်ကြသည့် ရွာခံလူမိုက်များအပါအဝင်၊ ရွာနီးချုပ်စပ်မှ လူမိုက်များ ဆယ်ယောက်ခန့် ရုတ်တရက်ပြေးဝင်လာပြီး မောင်သက်အောင်အား ဆြာတော်ကြီးအနီးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ ဝန်းရံလိုက်ကြလေသည်။ ဦးစောလူ၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့် ရွာသားများလည်း ကြောင်ကြည့်နေမိကြလေ၏။ ဆြာတော်ကြီးမှာမူ အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်နေဟန်ရှိသော်လည်း ပူပင်ပုံမရ။



" မောင်မင်းဒင်၊ မင်း ဒါဘာလုပ်တာလည်း... "



ဦးစောလူလည်း မေးမိမေးရာ မေးလိုက်မိလေသည်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကလည်း



" မင်းဒင် တရားခံကောင် မင်း ဒါဘာလုပ်တာလည်း.."



ဟု ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လေ၏။

.

.

.

" စိတ်အေးအေးထားပါဦးကြီး။ ခဏဆို အားလုံးရှင်းသွားတော့မှာပါ။ ဦးကြီးလည်း ဘာမှ ပြသနာမတက်စေရပါဘူး။ တရားခံလည်း မိမှာပါ "



ကိုမင်းဒင်က ဆြာတော်ကြီးအပါးမှ ထလာကာ အထက်ပါအတိုင်း ဦးစောလူကို လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သက်အောင် အနားသို့သွားကာ ပုခုံးကို ပုတ်၍



" ကဲ. .သက်အောင်၊ ငါ့ညီ မင်းသိသမျှ ပြောပြဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။ မင်းနဲ့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဘာတွေလုပ်ခဲ့ကြသလဲ၊ မင်း သူ့ကို ဘယ်လိုကူညီခဲ့ရသလဲ. .အားလုံးသိအောင် ပြောပြလိုက်စမ်းကွာ။ မင်း ဘေးအန္တရာယ်တစ်စုံတရာမဖြစ်ဖို့ အကိုတာဝန်ယူတယ်. .ဟုတ်ပြီလား "

ဟု စေခိုင်းလိုက်လေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

" ဟုတ်ကဲ့. .ကျတော် ခု အားလုံးသိအောင်အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါတော့မယ်။ တကယ်တော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နဲ့ ကျတော်ဟာ တဖွဲ့တည်းပါ။ ကျတော် သူနဲ့စတွေ့တာက ရန်ကုန်မှာပါ။ သူနိုင်ငံခြားက ပြန်လာပြီး တစ်ပတ်လောက်အကြာမှာပဲ ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြတာ။



ကျတော်က သူနဲ့မတွေ့ခင် ဆိုးမိုက်ပေတေ ကြုံရာလုပ်တဲ့ ပေါက်လွတ်ပဲစားတစ်ယောက်ပေါ့။ သူနဲ့တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ရဲ့အဖော်အဖြစ်နဲ့ ကျတော် သူ့နောက်ကိုလိုက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက ဆွေစဉ်မျိုးဆက်အမွေတွေရထားလို့ အတော်လေး ချမ်းသာတယ်လေ။ ပြီးတော့ မိန်းမကော ယောကျ်ားကိုပါ စိတ်ဝင်စားတတ်တဲ့ ကျိတ်ပုန်းနှစ်ဖက်ချွန်ဖြစ်နေတယ်။ ကျတော်လည်း သူ့အကြောင်းကိုသိရတော့ ပိုင်းဖို ့ကပ်တာပေါ့။ သူကလည်း လိုလားနေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ကျတို့နှစ်ယောက် အပေးအယူတည့်ခဲ့ကြတယ်။



ကျတော်တို့ အတူနေဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဆယ်ရက်လောက်အကြာမှာ သူက ကျတော့်ကို စကားပြောလာတယ်လေ. . သူရန်ကုန်မှာ ကြာကြာနေလို့မရဘူး၊ ရိုးမတောထဲကိုသွားပြီး ပရော့ဂျက်တစ်ခုလုပ်ရမယ်တဲ့လေ။ အဲ့ဒါ သူက ကျတော့်ကို လိုက်ကူညီပါလားတဲ့ ။



ကျတော်လည်း ဂဃနဏ သိရအောင် သေခြာမေးကြည့်လိုက်တော့. . သူ့မှာ ခန္ဓာဗေဒ၊ စိတ္တဗေဒ တွေဖောက်ပြန်မှုလွန်ကဲတဲ့ ရောဂါဆန်းဖြစ်နေသတဲ့။ ရောဂါတက် လာချိန်ဆိုရင် လူကောစိတ်ပါ ပုံစံတစ်မျိုးပြောင်းသွားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်တွေကို ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း ဆက်ဆံပြစ်လိုတဲ့ ဆန္ဒတွေ ထကြွသောင်းကျန်းလာတယ်ဆိုပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ အင်မတန်သန်မာ မြန်ဆန်ပြီး စိတ်ထဲမှာလည်း အကြောက်တရားတွေ ကင်းမဲ့လာတယ်လို့ သူကပြောတယ်။



သူက ကြာရင် အိနြေ္ဒမဆယ်နိုင်ဘဲ အမှုအခင်းတွေဘာတွေ ဖြစ်လာမှာစိုးလို့ ဒီရောဂါကို ပျောက်အောင်ကုချင်တယ်လေ။ နိုင်ငံခြားမှာကတည်းက သူ့ရောဂါအတွက် ဆေးကို သူ့ဘာသာသူရှာဖွေနေခဲ့ပေမယ့် အလုံးစုံကြီးမအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ အရမ်းဆိုးမလာအောင် ထိန်းထားနိုင်တဲ့အဆင့်ပဲ ရခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လေ့လာချက်တွေအရ သူ့ရောဂါကို အမြစ်ဖြတ်ပျောက်ကင်းစေမယ့် ဆေးဝါးကုန်ကြမ်းတွေက မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အလည်ရိုးမတောင်တန်းတွေထဲမှာ ရှိနိုင်မယ်လို့ ယူဆရတာနဲ့ သူမြန်မာပြည်ကို ပြန်လာခဲ့တာ။



ကျတော်လည်း သူ့ကို ကိုယ်ချင်းစာတာနဲ့ ကူညီဖို့သဘောတူခဲ့တယ်။ သူကလည်း အဲ့အတွက် ကျတော့်ကို တစ်လ ရှစ်သိန်းရှင်းပေးတဲ့အပြင် အောင်မြင်ခဲ့ရင်လည်း အကျိုးအမြတ်မနည်းစေရပါဘူး တဲ့လေ။ ကျတော့်မှာက မိဘတွေမရှိတော့ပေမယ့်ကြည့်ရမယ့် အဘိုးနဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်ကျန်နေသေးတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ကျတော်လည်း လစဉ်ရရမယ့် လစာငွေအခွင့်အရေးကို တခါတည်း အဘိုးတို့ကို လွှဲပေးခဲ့ပြီး သူနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့တာပေါ့။



ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျတော်နဲ့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တို့နှစ်ယောက် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆိုသလို ဟောဒီ မင်းကြီးရွာကို ရောက်လာခဲ့ကြတော့တာပါပဲ။

 

" လျှို့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၉

 

" ရွာရောက်တော့ ကျတော်က ဦးကြီးစောလူတို့အိမ်မှာ အယုံသွင်းပြီနေတယ်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကတော့ တောင်ခြေမှာ အိမ်ငှါးနေပြီး ရွာသားတွေကိုဆေးကုပေးရင်း သူ့ရောဂါအတွက်လည်း ဆေးဝါးရှာဖွေဖော်စပ်ခဲ့တာပေါ့။ ကျတော်တို့ဟာ တစ်ယောက်နှစ်တစ်ယောက် ရွာရောက်မှသိသလိုဟန်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့လိုဟန်ဆောင်နေဖို့ကလည်း တကယ်တော့ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရဲ့ အကြံပါ။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သူ့အကြောင်းသူသိတယ်လေ။ မြို့မှာ အမှုဖြစ်မှာစိုးလို့ မနိုင်နိုင်အောင်ထိန်းထားရတဲ့ သူ့ရဲ့ရောဂါဗီဇစိတ်က ရွာရောက်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ ပြန်ထလာတော့တာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျတော်က သူ့လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း သူကြာင်ရုပ်ဆိုတာကို ဖန်တီးပြီး ရွာလူကြီးဖြစ်တဲ့ ဦးကြီးစောလူကို အနီးကပ်အယုံသွင်းပေးခဲ့ရတယ်။



ကျတော်က ကြက်တူရွေးကိုသတ်တယ်။ သူက ရောဂါစွမ်းထတာကို အခွင့်ကောင်းယူပီး ဆိတ်ကိုခိုးသတ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျတော်က ဆိတ်ခေါင်းကြီး ဟိုထားဒီထားလုပ်ပြီး ဦးကြီးစောလူကိုချောက်သလို သူကလည်း သူကြောင်ရုပ်အကြောင်းပြောပြီး ဂျင်းထည့်တယ်။ သူကြောင်ရုပ်ကို ဦးကြီး ယုံကြည်သွားပြီလည်းဆိုကော ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က အရုပ်ဖျက်ဆီးရမယ်၊ ဖျက်ဆီးရင် အထွက်ခတ်ခတ်မှာ ဘာဘာညာညာတွေ လျှောက်ပြောပြီး သူကျူးလွန်ချင်တဲ့သူတွေကို ကျူးလွန်တော့တာပါပဲ။



ကျတော်မှန်းကြည့်လို့ရသလောက်တော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူလည်း သူ့ရောဂါသူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းနိုင်နေတဲ့အခြေအနေကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဒါ့ကြောင့် ပထမနှစ်ယောက်မှာ အရမ်းကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းကြီးတွေဖြစ်မသွားဘဲ လျောလျောလျှူလျှူ ကိစ္စပြီးသွားကြတယ်။ အမှုလည်း အဲ့လောက်ကြီးမလာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးအခေါက် ဖြူဖွေးလေးနဲ့ကြတော့ ကောင်မလေးက ငယ်ကလည်းငယ် လှကလည်းလှဆိုတော့ သူ စိတ်လွတ်သွားပုံရတယ်။ ခပ်ကြမ်းကြမ်းတွေသွားလုပ်တာ.. ဟိုကလည်း အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းကောင်း ဘုန်းကြီးတူမဆိုတော့ အုပ်အော်သောင်းနင်းတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီး တရားခံရှာတော့တာပေါ့။ ဦးကြီးစောလူလည်း အငြိမ်နေလို့မရတော့ဘူး။ ဒါက တစ်ကြောင်း. ..



နောက်တစ်ကြောင်းက. ..



.

.

နောက်တစ်ကြောင်းက . . ဆြာမလေးသူဇာနွယ် ဒီရွာကိုရောက်လာကတည်းက စိတ်ဝင်စားနေတဲ့သူ သုံးယောက်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလူတွေက ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၊ ကျတော်နဲ့ ကိုမင်းဒင်ပါပဲ။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က နှစ်ဖက်ချွန်ပီပီ ယောကျ်ားလေးနဲ့တွေ့ရင်လည်း အတူတူနေချင်သလို ဆြာမလေးလို မိန်းကလေး လှလှချောချောသန့်သန့်လေးတွေမြင်ရင်လည်း စိတ်ဝင်စားလေ့ရှိပါတယ်။



ကိုယ်မင်းဒင်ကလည်း. . နိုင်ငံခြားမှာ အသဲကွဲလာပြီးကတည်းက ဘယ်မိန်းမကိုမှ မယုံကြည်နိုင်တော့လောက်အောင် နှလုံးသားမာကျောသွားပေမယ့် ဆြာမလေးနဲ့အတွေ ့မှ သူ့ရဲ့နှလုံးသားမာမာလည်း ပြန်လည်ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ပုံ ရတယ်။



ကျတော်ကတော့ရှင်းပါတယ်၊ မျက်နှာမွဲတဲ့သူ၊ ပညာမတတ်တဲ့သူ၊ ငွေကြေးမပြည့်စုံတဲ့သူ. .။ ဒါကြောင့် ဆြာမလေးကို စိတ်ထဲမှာပဲ ကျိတ်ချစ်နေလိုက်တော့တာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖွင့်မပြောဘူး။



သို ့ပေသိ ကျတော်ဆြာမလေးကို ကျိတ်ပိုးဖြစ်နေတာကို ကိုမင်းဒင်ကသိတယ်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကတော့ သူ့လူဖြစ်နေတာကြောင့် ကျတော့်ကို ယုံကြည်နေပုံရတယ်။ ဆြာမလေးအပေါ်မှာ ကျတော်ထားတဲ့သဘောထားကို မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ ကျတော့်ကို စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့် ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ပဲ ဆြာမလေးကို အပိုင်ကြံဖို့ သူနည်းသူ့ဟန်နဲ့ အမြဲကြိုးစားနေတော့တာ။



ဒါပေမယ့် ညဘက် သူရောဂါထတဲ့အချိန်တွေမှာ ကြံဖို ့အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လည်း ဆိုတော့ ကိုမင်းဒင်က ဆြာမလေးရောက်ကတည်းက ဆြာမလေးကို နောက်ကွယ်ကနေ အမြဲ စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့လို ့ပါပဲ။ ညတိုင်း ဆြာမလေးအိမ်နားမှာ မသိမသာ သူအစောင့်ချထားတဲ့ လူမိုက်နှစ်ယာက်လောက်တော့ အနည်းဆုံးရှိတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က နေ့ဘက်မှာ ပေါ်ပေါ်လွင်လွင် ဝင်လုံးပြီး ချစ်ခွင့်ပန်လို့ ကျောရအောင်ကြံ တမြေ့မြေ့ဝါးဖို့ ကြိုးစားပြန်တယ်။ အခြောက်ဆိုတော့ ဆြာမလေးအဖြေပြန်ပေးတာတွေ မပေးတာတွေ အလေးမထားဘူး။ လက်ထပ်ယူဖို့လည်း ဆန္ဒမရှိဘူး။ သူလိုချင်တာက ဆြာမလေးရဲ့ ကာမသက်သက်ပဲလေ။



ကျတော်လည်း ကျတော်အရမ်းချစ်မိနေတဲ့ ဆြာမလေးကို ဒီလို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျောရယုံကြံမယ့်အဖြစ်ကိုတော့ လုံးဝအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ကိုယ်နဲ့ မရရင်တောင် ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ဘဝ ကောင်းစားဖို့၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မြင့်မြင့်မားမားရှိဖို့ ကိုပဲ ကျတော်မျှော်လင့်တယ်။ ဒါနဲ့ ကျတော်လည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ဆြာမလေးကျတော့မယ့် အရိပ်အယောင်တွေမြင်နေရတော့ . . ဘယ်လိုမှ မတွေးတတ်မကြံတတ်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ကိုမင်းဒင်ဆီကို အပြေးတိုင်ပင်လိုက်မိတော့တယ်။

.

.

တကယ်တော့ ကိုမင်းဒင်က ဆြာဝန်ကြီးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ရိပ်မိနေတယ်၊ ကျတော့်ကိုလည်း မသင်ကာဖြစ်နေတာကြာပြီ။



ကျတော်သူ့ဆီရောက်သွားတော့ ကျတော့်ကို စီးမေးတော့တာပဲ။ ကျတော်လည်း သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး။ အားလုံးကို အမှန်အတိုင်းဖွင့်ပြောခဲ့ရတယ်။



ကိုမင်းဒင်ကတော့ လူပြတ်။ ကျတော့်ကို ခပ်ရှင်းရှင်းပဲပြန်ပြောခဲ့တယ်. .. ဆြာမလေးကို မင်းတော့မရနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လည်းဆို ငါကြိုက်နေလို့။ ဒါပေမယ့် မင်းချစ်တဲ့ဆြာမလေးကို သားမတ်မတ်မယားမတ်မတ် တင့်တောင့်တင့်တယ် လက်ထပ်ပေါင်းသင်းမယ့် ငါနဲ့ ကြောရအောင်ကြံမယ့် မင်းဆြာအခြောက်. ဘယ်သူ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးမလဲ၊ မင်းပဲဆုံးဖြတ်တဲ့. .လေ။



ကျတော်လည်း ကိုမင်းဒင်ဘက်ပါလိုက်တာပေါ့။ သူက ကျတော့်ကို ဦးကြီးစောလူရှေ့မှာကော ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ရှေ ့မှာပါ ပုံမှန်အတိုင်း ဟန်မပျက်ဆက်နေပြီး ဆြာမလေးကို ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တစ်ခုခုလုပ်တော့မယ်ဆိုရင် သူ့ဆီလာပြောဖို့ စေခိုင်းလိုက်တယ်။



တစ်နေ့တော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်အိမ်ကို ဆြာမလေးအဖြေသွားပေးတော့မယ်ဆိုတာသိလို ့ ကိုမင်းဒင်ဆီ ကျတော်ပြေးပြောခဲ့တယ်။ ကိုမင်းဒင်က. . ဆြာမလေးကို ခုသွားခေါ်ချေ ့ ငါနေမကောင်းဘူးလို့ပြော. .သေခြာပေါက်လိုက်လိမ့်မယ်. .ဆိုတာနဲ့ ကျတော်လေး အပြေးသွားခေါ်ပြစ်လိုက်တယ်။ ပြောတဲ့အတိုင်းလည်း ဆြာမလေးက ချက်ခြင်းထလိုက်လာပါတယ်လေ။



အဲ့ဒီနေ့ပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ ကိုမင်းဒင်နဲ့ ဆြာမလေး ချစ်သူတွေဖြစ်သွားကြတော့တာပဲ။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်လည်း ကိုမင်းဒင်ကို စအငြိုးဖွဲ ့တော့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဆြာမလေး ကိုလာခေါ်ထုတ်သွားတဲ့ ကျတော့်ကိုတော့ မယုံမကြည်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျတော်ကလည်း ကိုမင်းဒင် အကူညီတောင်းပြီး အသုံးချခံလိုက်ရတဲ့ဟန် ဟန်ဆောင်ကောင်းနေတာကိုး။



နောက်ညတွေ ညတွေမှာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ဟာ ရောဂါကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူပီပီ ရောဂါအစွမ်းနဲ့ အိမ်တွေကိုဝင်လို့ မိန်းကလေးသုံးပစ္စည်းတွေ ခိုးတော့တာပဲ။ ပြီးတော့ ကိုမင်းဒင်အိမ်မှာ ဒီပစ္စည်းတွေ သွားထားပြီး ကိုမင်းဒင်ကို တရားခံစွဲဖို့ ဂွင်ဆင်တယ်လေ။



ကိုမင်းဒင်ကလည်း ဆြာမလေးညပိုင်းလုံခြုံရေးကိုပဲဂရုစိုက်တာ။ ခြံထဲမှာကျတော့ အစောင့်ကင်းသေခြာမထားဘူး။ တပည့်တွေကို အေးအေးလူလူ အိပ်ခွင့်ပေးထားခဲ့လို့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရဲ့အကြံ အောင်မြင်ခဲ့တယ်။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ကံဆိုးသွားတာက ကိုမင်းဒင်ကို လက်ထောက်ချဖို့ ကျတော့်ကို တာဝန်ပေးစေခိုင်းခဲ့တာပဲ။ ကျတော်က ကိုမင်းဒင်ကို ပြန်ပြောတာပေါ့။ ဒါ့ကြောင့် အဲ့ပစ္စည်းတွေကို ကိုမင်းဒင် အချိန်မှီရှာဖွေပြီး ဖျောက်ဖျက်ပြစ်နိုင်လိုက်တယ်။ ဇာတ်လမ်းလေးကတော့ဒါပါပဲခဗျာ။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရေးတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း အယုံသွင်းလိုက်လုပ်ပြီး ဆြာတော်ကြီးနဲ့ ဦးကြီးတို့ကို ဒီနေ့ ခြံထဲအရောက် ခေါ်လာခဲ့ဖို့ ကိုမင်းဒင်က မှာထားတယ်လေ။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရဲ့ အကြောင်းတွေကို အားလုံးရှေ့မှာ ဖွင့်ဟပြချင်လို့တဲ့။



ခုတော့ တရားခံဘယ်သူလည်းဆိုတာ အားလုံးလည်း ဘွင်းဘွင်းပေါ်ပါပြီခဗျား "



သက်အောင်၏စကားဆုံးသောအခါ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က အလွန်အင်မတန်ဒေါသထွက်သော မျက်နှာဖြင့် ၎င်းအားစိုက်ကြည့်၍



" ခွေးမသား. .ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ခွေးမျိုး . .ငါ. .ိုးမသား. .မင်းကိုငါသတ်မယ်။ မင်းကမှ မိစ္ဆာကောင်. .မင်းမှာမှ အဲ့ရောဂါရှိတာ. . မင်း သေဖို့သာပြင်. ."



ဟု ကျယ်လောင်စွာ ကြုံးဝါးကာ သက်အောင်အား တိုက်ခိုက်ရန်ဟန်ပြင်လေသည်။ သို့သော် အချိန်နှောင်းခဲ့လေပြီ။ ၎င်း၏နောက်ရှိ ရွာသားများက ၎င်းအားဖမ်းချုပ်လိုက်ကြလေ၏။



" ချကွာ. . ရိုက်ကွာ. . ငါတို့မှာတော့ လေးစားလိုက်ရတာ. .တကယ်တမ်းတော့ ဒီလူက ကြောင်သူတော်ပဲဟ. . အရှင်မထားနဲ့. . "



စသဖြင့်လည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်အားသမရန် တစ်ယောက်တပေါက်ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လောဆော်နေကြသဖြင့် ဆြာတော်ကြီးနှင့် ဦးစောလူပင် မနည်းတားယူလိုက်ရလေသည်။



ထိုစဉ် ကိုမင်းဒင်က အောက်ပါအတိုင်း စကားဝင်ဆိုလေ၏။



" ဟုတ်ပါတယ်။ ကျတော်က တကယ်တော့ မောင်သက်အောင်ပြောသလို ဆြာဝန်တစ်ယောက်ပါ။ အမေရိကန်ကနေ ရောဂါဗေဒနဲ့ ဆေးဝါးဗေဒ ပါရဂူဘွဲ့နှစ်ခု ယူထားပြီး အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ဆြာဝန်ဘဝကိုစွန့်လွှတ်လို့ အမွေရတဲ့ဒီရွာကခြံမှာ လာနေဖြစ်တာပါ။ ဒီက ညွှန်မှူးတို့ ရဲမှူးတို့လည်း ကျတော့်အကြောင်း၊ ကျတော်ဘယ်သူ ဘယ်ဝါဆိုတာကို သိကြပါတယ်။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ အမေရိကန်ကနေ ဘာသာရပ်နှစ်ခုလုံး ပါရဂူဘွဲ ့ယူပြီး ပြန်လာနိုင်တဲ့ လူရွယ်ဆြာဝန်ဆိုလို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကျတော်တစ်ယောက်ပဲ ရှိလို့ပါပဲ။ ဒါက ကျတော့်ကိုယ်ကျတော် မိတ်ဆက်တာပါ။



ခု ကျတော် လက်ရှိအမှုအကြောင်းပြောပါ့မယ်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကလည်း ယူအက်ကနေ ဆေးဝါးဗေဒ ပါရဂူဘွဲ့ယူလာတဲ့လူဆိုတော့ ဆြာဝန်ချင်း ကျတော်လေးစားပါတယ်။ ခု ဒီအမှုမှာ မိစ္ဆာကောင်လူစိမ်းဟာ မောင်သက်အောင်ဖြစ်တယ်လို့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က စွပ်ဆွဲထားသလို၊ မောင်သက်အောင်ကလည်း ဒေါက်တာ့ကို မိစ္ဆာကောင်ပါလို့ ပြန်ယိုးစွပ်ပါတယ်။



ကျတော့်အတွေ့အကြုံအရပြောရရင် ဒီလို ရောဂါဝေဒနာခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာရှင်တွေဟာ. .သူတို့ရဲ့အနားမှာ အမျိုးသမီး အသုံးဆောင်တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ထားကို ထားထားလေ့ရှိကြပါတယ် "



ထိုနေရာတွင် ကိုမင်းဒင်က စကားကို ရပ်ပြီး ဧည့်သည်တော် ဒေါက်တာဝင်းနိုင်ဘက်သို့လှည့်၍



" ဒေါက်တာ. . ကျတော်ပြောသလို ဟုတ်ပါသလား ခဗျာ.."



ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ ဒေါက်တာဝင်းနိုင်ကလည်း အနည်းငယ် စဉ်းစားဟန်ပြုလျှက် ဟုတ်ပါသည်ဟု ခေါင်းငြိမ့်ဝန်ခံလေ၏။ ကိုမင်းဒင်က စကားဆက်လေသည်။



" တရားခံဟာ ကျတော့်ကို လုပ်ကြံဖို့အတွက် ကျတော့်အိမ်မှာ မိန်းကလေးပစ္စည်းတွေလာထားတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့အိမ်မှာ သူ့အနားမှာလည်း အနည်းနဲ့အများတော့ ချန်ထားခဲ့မှာ အမှန်ပါပဲ။



အဲ့တော့. .ဒီလိုလုပ်ပါ။ ဒေါက်တာဝင်းနိုင်၊ ဆြာမလေးနဲ့ ကိုသန်းဇော်တို့က ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နဲ့ မောင်သက်အောင်တို့ရဲ့ အခြေအနေကို ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ဆိပ် စစ်ဆေးအကဲခတ်ပေးကြပါဗျာ. . ဘယ်သူ့မှာ ရောဂါရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဖိုးထောင်တို့က နှစ်ဖွဲခွဲပြီး ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်အိမ်နဲ့ မောင်သက်အောင်နေတဲ့ ဦးကြီးစောလူရဲ့အိမ်တွေမှာ သွားရှာကြချေ ့။ ဒါဆိုရင် တရားခံကွဲကွဲပြားပြားသိရပြီပေါ့။ "



ကိုမင်းဒင်၏ စကားကို အားလုံးသဘောတူကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တို့နှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးရန်နှင့် အိမ်များသို့သွားရောက်၍ ပစ္စည်းများရှာဖွေရန် တာဝန်ကိုယ်စီ ခွဲဝေလိုက်ကြလေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ဒေါက်တာဝင်းနိုင်၊ ရဲမှူးသန်းဇော်၊ ဆြာမလေး သူဇာနွယ် သုံးဦးစလုံးကပင် မောင်သက်အောင်သည် ပကတိလူမှန်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တွင်မူ စိတ်ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေသည့်လက္ခဏာများ အမြောက်အများတွေ့ရကြောင်း ညီတူညာတူမှတ်ချက်ချကြလေသည်။ ကာလသားခေါင်း ဖိုးထောင်တို့အဖွဲ့ကလည်း ဦးစောလူအိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာမတွေ့ရဘဲ၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်၏ ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌ အမျိုးသမီးအောက်ခံအဝတ်အစားများ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလေ၏။



ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တရားခံဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသွားလေသည်။ ၎င်းကိုယ်၌ကလည်း တစ်စုံတရာ မပြောဆိုတော့ဘဲ ခေါင်းကြီးငိုက်ဆိုက်ချ၍သာ နေလေ၏။



ထို ့နောက် ကိုမင်းဒင်က. . သက်အောင်သည် အဘိုးအိုနှင့် ညီမငယ်အတွက် မကောင်းမှုကို ဇွတ်မှိတ်ကျူးလွန်ခဲ့မိရာမှ ယခုအခါ အမှားကိုမြင်၍ အမှန်ကို ပြင်ပြီဖြစ်သဖြင့် ရွာမှ ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန် တောင်ပန်ပေးလေသည်။



ဦးစောလူကလည်း သက်အောင်ကို အပြစ်မမြင်ဘဲ တူသားတစ်ယောက်နှယ်သာ သဘောထားကြောင်း၊ အမှားကို အမှန်ပြင်နိုင်သည်မှာ များစွာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာပင်ဖြစ်ကြောင်း. . ဝင်ရောက်ပြောဆိုသဖြင့် ရွာသားအပေါင်းလည်း သက်အောင်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ကြရလေ၏။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကိုတော့ အမှုအခင်းလုပ်မနေတော့ဘဲ ရွာမှ နှင်ထုတ်၍ ဧည့်သည်နှစ်ယောက်ပြန်လျှင် ဆေးဝါးကုသဖို့ မြို့သို့ တပါတည်းထည့်ပေးလိုက်ရန် ဆြာတော်ကြီးက မိန့်ကြားလေသည်။ မောင်သက်အောင်ကိုမူ အပြစ်များကို ဆေးကျောသည့်အနေဖြင့် ဖြူဖွေးလေးကို တာဝန်ယူ လက်ထပ်စေလေ၏။



မောင်သက်အောင်လည်း ဆြာတော်ကြီး၏ အမိန့်ကို ဝန်ခံလေသည်။ ထိုအခါ ဦးစောလူနှင့် ကိုမင်းဒင်တို့က မောင်သက်အောင်တို့ လင်မယားအတွက် လယ်ယာ ကိုင်းကျွန်း နွား ထွန်စက် စသည်တို့ လက်ဖွဲ့မည်ဟု ကတိပေးကြသဖြင့် ပြသနာအားလုံး အေးအေးလူလူ ပြီးမြောက်ကုန်စင်သွားကြလေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ရွာမှ ထွက်ခွာရမည့်နေ့တွင် မောင်သက်အောင်နှင့် ဖြူဖွေးလေး တို့ မင်္ဂလာဆောင်ကြလေသည်။ သူဇာနွယ်နှင့် ကိုမင်းဒင်ကတော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို လိုက်ပို့ကြလေ၏။



ဒေါက်တာဝင်းနိုင်မောင်းနှင်မည့် ကျန်းမာရေးကားပေါ်သို့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တက်အပြီးတွင် ကိုမင်းဒင်က စကားတစ်ခွန်းလှမ်းပြောလိုက်လေသည်။



" အမေရိကန် x x x တက္ကသိုလ်က မာစတာတန်းကျောင်းသား လူးဝစ်မင်း ဆိုတာကိုဒေါက်တာကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ခု. . . အဲ့ဒီကောင်ကို ခဗျား ရှုံးပြီ. . "



ထိုစကားကို ကြားကြားခြင်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တစ်ယောက်



" သြော. .မင်းကိုးး။ ငါမင်းကို သတ်မယ်၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မနိုင်ဘူးကွ. ."



စသဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ပြီး ဝုန်းဒိုင်းကျဲလေတော့၏။ သို့သော်. အရာမထင်တော့။ ၎င်းဘေးရှိ ရဲမှူးသန်းဇော်က ၎င်းအား ဆွဲချုပ်ထားသလို ကားကလည်း မောင်းထွက်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။



ကိုမင်းဒင်ကတော့ မောင်းသွားသည့်ကားနောက်ပိုင်းကိုကြည့်၍ သဘောအကျကြီးကျကာ တဟားဟား ရယ်မော ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။



ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူဇာနွယ့် ခေါင်းထဲတွင်လည်း မေးခွန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

တစ်နေ့တွင် ကိုမင်းဒင် ခြံသို့ ဦးစောလူရောက်ရှိလို့နေလေသည်။ ကိုမင်းဒင်၏ခြံသည် အရင်လို ခြောက်ကပ်ကပ် မဟုတ်တော့။ ကိုမင်းဒင်နှင့် သူဇာနွယ် နှစ်ယောက်ပေါင်းကာ ဆေးခန်းလေးဖွင့်လိုက်သည်ကတစ်ကြောင်း၊ ကိုမင်းဒင်က ၎င်း၏ လယ်ယာ ကိုင်းကျွန်း ငါးကန် အလုပ်များကို ထပ်မံတိုးခြဲ့ကာ ရွာသူရွာသားများအတွက် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းများ ဖန်တီးလိုက်သည်ကတစ်ကြောင်း. . ကြောင့် ဆေးခန်းပြသူ၊ အလုပ်လုပ်သူများဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်၍နေလေတော့၏။



" ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ဦးကြီးရယ်. .ဦးကြီးတို့လင်မယားက ကလေးမရနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒါကို ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်လည်းသိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့လူမောင်သက်အောင် သူ့ဘက်က လှုပ်ရှားပေးဖို့ ပိုအဆင်ပြေအောင်လို့ ဦးကြီးတို့ကို ဟိုဟိုဒီဒီတွေလျှောက်ပြောပြီး ဆေးတွေ ညာပေးခဲ့တာပါ "



ကိုမင်းဒင်က ဦးစောလူကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် အခြေအနေမှန်ကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ ကိုမင်းဒင်၏ စကားကြောင့် ဦးစောလူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချ၍ မှိုင်ကြသွားလေ၏။ ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာသောအခါမှ ခေါင်းပြန်မော့လာကာ ပြုံးယောင်သမ်းသောမျက်နှာဖြင့်



" အေးလေ. .ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ၊ ကံတရားပေါ့ကွာ။ သားထောက်သမီးခံမရှိလည်း ဦးကြီးတို့မပူပါဘူး။ ငါ့တူကြီးနဲ့ ဆြာမလေး၊ မောင်သက်အောင်နဲ့ ဖြူဖွေးလေး တို့တွေဟာ ဦးကြီးတို့လင်မယားရဲ့ တူတွေတူမတွေ သားတွေ သမီးတွေ ပါပဲကွာ။ ငါ့တူတို့ကမွေးလာကြတဲ့ ကလေးတွေကြရင်လည်း ဦးကြီးတို့က မြေးလေးတွေလို ချစ်ကြရဦးမှာပဲ "



ဟု အားပါးတရပြောကြားရှာလေသည်။



" မှန်လိုက်လေဦးကြီးရယ်. .ကျတော်တို့က ဦးကြီးတို့ရဲ့ သားသမီးတွေပါပဲ။ ဦးကြီးနဲ့ ဒေါ်လေးကို သေတဖန်သက်တဆုံး မိဘအရင်းတွေလို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သွားမယ်လို့ အားလုံးရဲ့ကိုယ်စား ကျတော် ကတိပေးပါတယ် "



ကိုမင်းဒင်ကလည်း ဦးစောလူအားရှိစေရန် အထက်ပါအတိုင်း အားပေးစကားပြောကြားလေရာ ဦးစောလူခမြာ ဝမ်းသာမျက်ရည်ရစ်ဝဲလျှက် သာဓု အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်လေတော့၏။



" သြော်. .ဒါနဲ့ ဦးကြီးကို ကျတော် တစ်ခုပြောရဦးမယ်။ ကျတော့်တပည့် ရွာလူမိုက်တွေအားလုံး အရက်ပြတ်ကုန်ကြပြီ။ အကြီးဆုံးတွေဖြစ်တဲ့ မှတ်ကြီး၊ စိန်ကြီး တို့ကအစ ခွန်ချိုတို့ လှရွှေတို့ အငယ်တွေအထိပဲ။ အားလုံး ရာသက်ပန်ဖြတ်လိုက်ကြတာ "



ဦးစောလူတစ်ယောက် ကိုမင်းဒင်ကို မယုံနိုင်သောမျက်လုံး မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိလေသည်။ ကိုမင်းဒင်ကတော့ ဦးစောလူကို အသာပြန်ပြုံးပြကာ ပြောစရာရှိသည်တို့ကို အောက်ပါအတိုင်း ဆက်လက်ပြောပြလေ၏။



" ဦးကြီး အံ့သြနေတယ်မဟုတ်လား။ ကျတော်ရှင်းပြပါ့မယ်..ဒီလိုဦးရဲ့။ အရင်ကတည်းက . . ကျတော်က ရွာလူမိုက်တွေကိုစုပြီး ရွာသားတွေထင်ကြသလို မကောင်းမှုတွေ လုပ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို စည်းရုံးပြီး လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်ကို တဖြေးဖြေးဆွဲတင်နေတာပါ။



ကျတော့်ရဲ့ စေတနာမှန်တော့ သူတို့က ကျတော့်ကို တဆထက်တဆလေးစားလာကြပြီး အရက်ဖြတ်ဖို့၊ လူကောင်းသူကောင်းတွေ ဖြစ်အောင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ ကတိပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါနဲ့ ကျတော်လည်း ဆေးဝါး၊ အစာအဟာရ၊ စိတ်ပညာ စသဖြင့် ဘက်ပေါင်းစုံက အကူအညီပေးပြီး သူတို့ရဲ့ လီမစ်ကို တဖြေးဖြေးလျော့လိုက်လာခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကပဲ လုံးလုံးလျားလျား ပြတ်တဲ့အဆင့်ကို အားလုံး ရောက်သွားကြတော့တာပဲ။



ခုဆိုရင် သူတို့ဟာ ကျတော့်အလုပ်တွေမှာ အားကိုးရတဲ့ လုပ်သားတွေ အသီးသီးဖြစ်နေကြပြီလေ။ ဝင်ငွေကောင်းကောင်းရှိတော့ မိန်းမတွေကလည်း ကြည်ဖြူကုန်ကြလို့ ရွာထဲပြန်နေတဲ့သူလည်းနေ၊ ဝန်ထမ်းလိုင်းခန်းကို မိန်းမခေါ်ထားတဲ့သူလည်းထား. .အဲ့ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။



အဲ့ဒါ. .ခု သူတို့က ရွာမှာ သာရေးနာရေး ပရဟိတအဖွဲ့လေးဖွဲ့ပြီး မင်းကြီးရွာနဲ့ ရွာနီးချုပ်စပ်တွေကို လိုအပ်သမျှ အကူအညီလိုက်ပေးချင်ကြတယ်ဆိုလို့ ဦးကြီးဆီကို ခွင့်တောင်းတာပါ။ အဖွဲ့နေရာကိုတော့ ခြံထဲက သင့်တဲ့တစ်နေရာရာမှာ ကျတော် ချထားပေးရမှာပေါ့။ အဲ့ဒါ. . ဦးကြီးအနေနဲ့ ခွင့်ပြုမပြုလေး . . "



ကိုမင်းဒင်စကား ဆုံးသည်နှင့် ဦးစောလူက ၎င်းအနေဖြင့် ခွင့်ပြုနိုင်ကြောင်း အားရဝမ်းသာ ဖြေကြားသည့်အပြင်



" မောင်မင်းဒင်ရယ်. .မင်းကတော့ တကယ့်လူတော်လူကောင်း ရတနာတပါးပါပဲ။ မင်း တို့ရွာကိုရောက်လာတာ တကယ့်ကို ရတနာတစ်ပါးစိုက်တာပါပဲ "



ဟု ကတုန်ကယင်ဖြစ်သည်အထိ လှိုက်လှဲဝမ်းသာစွာ ချီးကျူးစကားဆိုလေသည်။



ထို့နောက် ဦးစောလူက ကိုမင်းဒင်ကော ဆြာမလေးသူဇာနွယ်ကိုပါ နှုတ်ဆက်၍ ခြံထဲမှ ပြန်သွားလေ၏။ ပရဟိတအဖွဲ့ ဖွဲ့ဆည်းမည့်အကြောင်း ဆြာတော်ပြီးအား သွားရောက်လျှောက်ထားပြီး သြဝါဒခံယူရန်ကိုလည်း မှာကြားသွားသေးသည်။



ကိုမင်းဒင်လည်း ချစ်ရသူ သူဇာနွယ်၏ လက်ကို ယုယုယယဆွဲကိုင်လျှက်. . . . တက်ကြွသောခြေလှမ်းများဖြင့် ရွာဘက်သို့ထွက်ခွာသွားသည့် ဦးစောလူ၏ကျောပြင်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ခြောက်လခန်ကြာသောအခါ သူဇာနွယ့်မိဘများကို အသိပေးဖိတ်ကြားကာ ကိုမင်းဒင်နှင့် သူဇာနွယ်တို့ လက်ထပ်လိုက်ကြလေသည်။ မင်္ဂလာပွဲပြီး၍ မိဘဆွေမျိုးများ ပြန်သွားကြသော် မောင်သက်အောင်တို့ လင်မယားကိုပါခေါ်ယူလျှက် အသစ်ဝယ်ယူထားသော လန်ခရူဇာကားနှင့် စုံတွဲနှစ်တွဲ ပုဂံညောင်ဦးတကျောသို့ ဘုရားဖူးထွက်ခဲ့ကြလေ၏။



ပုဂံသို့ မနက်ပိုင်းရောက်ကာ ဘုရားစုံပါတ်ဖူးပြီး ညနေပိုင်းတွင် ဖိုက်စတားအဆင့်ရှိသည့် x x ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုအနားယူကြလေသည်။ စားသောက်ခန်းတွင် ညစာဘူဖေးစားသုံးပြီးနောက် သက်အောင်နှင့် ဖြူဖွေးတို့လင်မယားမှာ. . ခရီးပမ်းသည်ဟုဆိုကာ အခန်းသို့ပြန်သွားကြပြီး ကိုမင်းဒင်နှင့် သူဇယနွယ်တို့နှစ်ယောက်မှာတော့ ကြယ်တွေလတွေကြည့်ရင်း ကော်ဖီသောက်ကာ ပုဂံည၏အလှကို ခံစားရန် ဟိုတယ်ရှေ့ မြက်ခင်းပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ကြလေ၏။



ဒရင်းဘက်များဖြင့်ထိုင်၍ နှစ်ယောက်သား ထွေရာလေးပါးစကာများပြောကြပြီးနောက် သူဇာနွယ်က တစ်စုံတရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ကိုမင်းဒင်၏ လက်အား ဆတ်ကခနဲ လှမ်းကိုင်လိုက်ကာ



" အကို. . သူဇာ့ကို တကယ်ချစ်လားဟင် "



ဟု ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမဆင့်ထမေးလေသည်။ ကိုမင်းဒင်လည်း သူဇာနွယ်၏ မေးခွန်းနှင့် အပြုအမူတို့၏ အနေအထားကို ရိပ်မိသဖြင့် သူမအားခပ်ပြုံးပြုံးပြန်ကြည့်ရင်း



" သူဇာ ကိုယ့်ကို ဘာပူဆာချင်လို့လည်း။ ဒါမှမဟုတ် ဘာမေးချင်လို့လည်း. .ပြောလေ "



ဟု လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်လေ၏။



" ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရဲ့ ကိစ္စကို သူဇာ တချို့နေရာတွေမှာ စိတ်ထဲမတင်မကျဖြစ်နေတယ်။ အဓိက ကတော့ သူထွက်သွားခါနီး အကို သူ့ကိုလှမ်းပြောလိုက်တဲ့စကားပဲ. . အဲ့ဒါ. ."



သူဇာနွယ့်စကားကြောင့် ကိုမင်းဒင်က သဘောကျဟန်ဖြင့် တဟားဟား ရယ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ သူမခေါင်းကို လက်ဖြင့်လှမ်းပွတ်ကာ



" အလည်လေး. . ကိုယ်ဝှက်ထားတာကို တန်းရိပ်မိတော့တာပဲ။ ဒါပေမယ့်လည်း ခုအချိန်မှာ သူဇာ့ကို အကို အကုန်ပြောပြလို့ရပါပြီကွယ်. . ကဲနားထောင်. ."



ဟု အစချီ၍ ၎င်းထိန်ချန်ခဲ့သည်များကို သူဇာနွယ်အား အောက်ပါအတိုင်း ရှင်းပြလိုက်လေတော့၏။

" လိျှု့ဝှက်သော အရုပ် " အပိုင်း ၁၀

 

" ဒီလိုသူဇာရဲ့. . တကယ်တမ်း ရောဂါရှိတာက မောင်သက်အောင်ပါ၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် နိုင်ငံခြားကပြန်လာတဲ့ အချိန် မောင်သက်အောင်က ရန်ကုန်မှာ သူ့အဖိုးနဲ့ ညီမလေးနဲ့ ကြုံသလိုလုပ်စားနေခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်း နှစ်ဖက်ချွန်စိတ်ဝင်နေတဲ့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နဲ ့့မောင်သက်အောင်တို့ ဆုံဖြစ်ကြပြီး၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က မောင်သက်အောင်ကို တမ်းတမ်းစွဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။



မောင်သက်အောင် အဲ့ရောဂါဆိုးရတာလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ကြောင့်ဘဲ။ နှစ်ယောက် အတူတူနေကြတဲ့အခါ ဆန္ဒပြည့်ဝဖို့ဆိုပြီး ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သူတီထွင်ထားတဲ့ ပေါက်ကရဆေးတွေ လျှောက်တိုက်တယ်လေ။ မောင်သက်အောင်ကိုယ်ထဲမှာရှိတဲ့ ဆဲလ်တွေနဲ့ အဲ့ဆေးက ဓာတ်မတည့်တော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ကိုယ်ဖော်တဲ့ဆေးကိုယ်မနိုင်တော့ဘဲ ဒုက္ခရောက်ရတော့တာပဲ။



မောင်သက်အောင်က သူအဲ့လိုဖြစ်သွားမှန်းသိတော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကို ပြသနာရှာတော့တာပေါ့။ ဒါနဲ့ နောက်ဆုံး ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်အကြံနဲ့. . မောင်သက်အောင်ရဲ့ရောဂါကို ဆေးနဲ့ ခဏထိန်းထားပြီး မင်းကြီးရွာမှာ ဇာတ်မြှုပ်နေကြရင်း ကုသလို့ရမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။



ဒါပေမယ့် သူတို့က နှစ်ယောက်အတူတူမလာဘဲ တစ်ယောက်တစ်နည်းစီနဲ့ ရွာကို ခွဲဝင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါမှ မောင်သက်အောင် ရောဂါထလာရင် လှုပ်ဖို့ရှားဖို့ ပိုအဆင်ပြေမှာလေ။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ရွာလူကြီးနဲ့ ရွာသားတွေကိုရဲ့ယုံကြည်မှုကို ရယူထားပြီး မောင်သက်အောင်ဆီကနေ အာရုံလွှဲလို ့ရမှာပေါ့။



သူတို့ကံကောင်းတယ်ပဲပြောရမယ်။ ရောဂါက သူတို့ရောက်ပြီး တစ်နှစ် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မထခဲ့ဘူး။ တကယ်တမ်း ရောဂါ ထချင်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ယုံကြည်မှုကို ကိုယ်စီ ကိုယ်စီ အခိုင်အမာရရှိနေကြပြီလေ။ အဲ့ဒီတော့ သက်အောင်ရဲ့ ရောဂါအတွက်. . ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နဲ့ သက်အောင် နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး သူကြောင်ရုပ်ကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရဲ့တွက်ကိန်းက. . အဲ့ရောဂါဟာ နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်ထပြီး နှစ်နှစ်တန်သည် သုံးနှစ်တန်သည် ပြန်ငုပ်သွားမယ့်ရောဂါ အမျိုးအစားလို့ ယူဆခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ရောဂါငြိမ်သွားချိန်ကို ကိုက်ပြီး အရုပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်မယ်ပေါ့။ အဲ့ဒီနောက် တစ်နှစ်နှစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူပြီး ဆေးဝါးရှာဖွေလိုက်ရင် မောင်သက်အောင်ကို ကုဖို့ဆေးရမယ်လို့ သူတွက်ခဲ့တယ်။



အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရွာကို သူဇာရောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ခွာပြဲဖို့အကြောင်းက ဖန်လာတော့တာပဲ။ မောင်သက်အောင်က သူဇာ့ကို မြင်မြင်ခြင်းချစ်မိသွားသလို ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကလည်း နှစ်ဘက်ချွန်စိတ်နဲ့ အချောင်ဝိုက်ချင်တယ်။ မောင်သက်အောင်က ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ရဲ့ စိတ်ကို သိပေမယ့် သူ့ကိုကုပေးနေတဲ့ ပါတနာဆိုတော့ မပြောသာဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် သူ့ဇာ့အပေါ် စည်းရုံးနေတာတွေကို မောင်သက်အောင်က တဆထက်တဆ ကျွဲမြီးတိုလာရာက နောက်ဆုံး ကြံရာမရဖြစ်ပြီး အကို့ဆီရောက်လာတော့တာ။



အကိုကလည်း မောင်သက်အောင် အကို့ဆီရောက်လာကတည်းက မူမမှန်းသိလို့ ကိုယ့်တပည့်လူမိုက်တွေနဲ့ ဖမ်းချုပ်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်တာ သူ့ရောဂါ အခြေအနေကော ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်အကြောင်းပါ ဘူးပေါ်သလို ပေါ်ပါလေကော။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ဆေးဝါးသုတေသန သမားသက်သက်ဆိုတော့ မောင်သက်အောင်ခံစားနေရတဲ့ ရောဂါအဆင့်လောက်ဆိုရင် သူမနိုင်နင်းတော့ဘူးပေါ့။ အကိုကတော့ ကုသရေးပါ တွဲကိုင်ထားတော့ ဒါမျိုးကို ကောင်းကောင်းကုတတ်တယ်။ မောင်သက်အောင်ခံစားနေရတာက ဆေးမှားတဲ့ရောဂါအပြင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာတွေလည်းပါနေတယ်။ ဒီနှစ်ဖက်ကိုသေခြာမျှ ကုမှရမှာ။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ကံဆိုးတာ၊ ကျားရှေ့မှောက်လျှက်လဲတာ။ ကမ္ဘာကြီးက အကျယ်ကြီးပါလေ. .ဒါကိုမှ ခုလို မင်းကြီးရွာမှာ အကိုနဲ့ လာဆုံရတာကိုက သူ့အတွက် ကံဆိုးမှုတစ်ရပ်ပါပဲ။



အမေရိကန်မှာ ကတည်းက သူ့အပေါ်မှာ ကိုယ်ကအငြိုးရှိတယ်. . သူကတော့ လုပ်ထားသူဆိုတော့ မသိဘူးပေါ့။ ကိုယ်တို့ကတော့ ခံခဲ့ရတာဆိုတော့မှတ်ထားတယ်။ သူရွာကိုရောက်လာကတည်းက သူ့ကိုစောင့်ကြည့်ပြီး လက်စားခြေဖို့ကြံစည်နေတာ . . ဒါကတစ်ကြောင်း။



ဒါ့အပြင် ခုလောလောဆယ်မှာလည်း သူက အကို အသက်မကချစ်ရတဲ့ သူ့ဇာကို အခြောက်ပီပီ ကြောရယုံကြံနေတယ်. .အဲ့ဒါက တစ်ကြောင်း။ အဲ့အကြောင်းတွေကြောင့် ကိုယ် သူ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။



အကို သက်အောင်ကို ညှိခဲ့တယ်။ သူ့ဇာ့ကိုတော့ မင်းမရနိုင်ဘူး . .။သို့သော် မင်းရောဂါကို ငါအပျောက်ကုပေးမယ်။ မင်းမိသားစုကိုလည်း ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ထောက်ပံသလို ငါထောက်ပံ့မယ်။ ရွာမှာ အနုဆုံး အလှဆုံး ဖြူဖွေးလေးနဲ့ ပေးစားပြီး လယ်တွေခြံတွေ ရင်းနှီးပေးမယ်. . လို့ ပြောလိုက်တော့ သကောင့်သားလည်း ကိုယ့်ဘက် တန်းပြစ်ပါလာတော့တာပေါ့။



တကယ်ဆို ဖြူဖွေးလေးရဲ့ အိမ်ကိုဝင်တုန်းက မောင်သက်အောင် ရောဂါအခြေအနေ အကျပိုင်းကိုရောက်နေပြီ။ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ပြီးခဲ့ရမှာ။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်လည်း အဲ့ဒီလို တွက်ထားမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် သက်အောင်က ကိုယ်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကြမ်းပြီး ပြသနာရှာပြစ်ခဲ့တယ်။



အဲ့တော့ ရွာသားတွေလည်း တရားခံရှာကြတော့တာပေါ့။ ဒီအချိန်မှာ ကိုယ်က သူ့ဇာ့ကို ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်လက်က ဖြတ်ခုတ်ပြီး လက်ဦးလိုက်ပြန်တယ်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်လည်း မခံချိမခံသာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကို တရားခံအဖြစ်ခြောက်ချဖို့ မောင်သက်အောင်နဲ့ တိုင်ပင်ခဲ့တော့တာပဲ။ မောင်သက်အောင် အကို့လူဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သူ မသိရှာဘူးလေ။



သူက မောင်သက်အောင်ကို မိန်းမသုံးပစ္စည်းတွေ ခိုးပြီး ကိုယ့်အိမ်မှာ အထားခိုင်းတယ်။ မောင်သက်အာင်က သူ့ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသွားဝှက်ထားတယ်။ နောက်ဆုံး သူက ပိုင်ပြီအထင်နဲ့ မောင်သက်အောင်ကို အလံရှူးလုပ်ပြီး ကိုယ့်အိမ်ကို လာဝိုင်းတော့တာပဲ။



အဲ့ဒီမှာတင်မောင်သက်အောင်က ကိုယ်သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း ပေါက်ကရတွေလျှောက်ပြောပြီး သူ့ကို တရားခံပြန်ဆွဲတော့ သူလည်း အရမ်းကို ဒေါသူပုန်ထသွားတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် မောင်သက်အောင်စကားအပြီးမှာ ရွာသားတွေ ကိုယ်တို့ဘက်ချက်ခြင်းရောက်သွားတာသိလို့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ခမြာပွဲလည်းမကြမ်းရဲဘူး။



ကိုယ်က သူနဲ့မောင်သက်အောင်ကို ရောဂါစစ်ဖို့အကြံပေးပြီး စစ်ကြဆေးကြတော့ . . သူကြွေးမွေးလာတဲ့သူက သူ့အပေါ် မဟုတ်မတရားစွပ်ပြန်ဆွဲတာကို ခံရတာတွေ၊ သူကြံစည်ထားတဲ့ အကြံအစည်တွေ အပိုင်းပိုင်းအစစ ယိုင်လည်းပျက်ဆီးကုန်တာတွေကြောင့် အပူမီးတွေကြွပြီး သူ့စိတ်က ဘယ်ဘိုမှ မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ဘူး။



အဲ့ဒီအချိန်မှာ မောင်သက်အောင်ရဲ့ရောဂါကို ပျောက်ကင်းလုနီးနီးအထိ အကိုက ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လိုက်ပြီဖြစ်တာမို့ မောင်သက်အောင်ကတော့ ပကတိတည်ငြိမ်နေတော့တာပေါ့။



သူဇာတို့သုံးယောက်လုံးကလည်း ဒေါက်တာဉာဏ့်ကျော့်မှာ ရောဂါရှိပါတယ်လို ့မှတ်ချက်ပေး၊ ဒီကြားထဲ သူ့ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ မိန်းမပစ္စည်းတွေကလည်းတွေ့ဆိုတော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တစ်ယောက် ဘာဆို ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူးလေ။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ပညာရှိပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူဘာပြောပြောအရာမထင်တော့ဘူး၊ ကိုယ်တို့ အားသာသွားပြီ၊ အခန့်မသင့်ရင် သူ ရွာသားတွေဝိုင်းသတ်တာတောင် ခံရနိုင်တယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဆြာတောကြီး မိန့်ကြားတဲ့အတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးနာခံပြီး ဒီရွာကနေ နာမည်ဆိုးနဲ့ ထွက်သွားရမယ့် လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့။



ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ဒီလောက်နဲ့ မကြေနပ်နိုင်ဘူး။ သူ ထွက်သွားရခါနီးမှာ သူဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို သူ့ကိုလှမ်း ပြောသတိပေးပြီး အောင်ပွဲခံခဲ့တယ်။ သူလည်း ကိုယ့်ကို ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင် မပြောနိုင်ဘဲ ယက်ကန်ယက်ကန်နဲ့ စိတ်ဆင်းရဲခြင်းကြီးစွာနဲ့ ကားပေါ်ပါသွားတော့တာပဲ။ "

.

.

ကိုမင်းဒင်က သူဇာနွယ်အား ဖြစ်စဉ်မှန်ကို အရှည်သဝေးရှင်းပြလိုက်ပြီး အာခြောက်သွားဟန်ဖြင့် စားပွဲပေါ်မှ ဂရင်းတီးကို ယူကာ မှုတ်ခါမှုတ်ခါဖြင့် အရသာခံ သောက်နေလေ၏။ သူဇာနွယ်လည်း အမေရိကန်တွင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည့် ကိုမင်းဒင်နှင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့် ဇာတ်လမ်းကိုသိလိုလှသည်ကြောင့်



" ဒေါက်တာဉာဏ့်ကျော့်ကို အကိုပညာပေးရတဲ့ အကြောင်းတွေထဲမှာ သူ့ဇာ့ကို ကြောရအောင်ကြံလို့နဲ့၊ အမေရိကန်ကတည်းက ဇာတ်လမ်းနဲ့ လို့ အကြောင်းနှစ် ခုပါတယ်နော်။ သူဇာ့ကို ကြောရအောင်ကြံတာကတော့ သူဇာကိုယ်တွေ့မို့လို့ သိပြီးပါပြီ၊ ဒီ့အတွက် အကို့ကို သူဇာ အကို့ကို ကျေးဇူးလည်းတင်သလို အများကြီးလည်း ချစ်မိပါတယ်ရှင်။



ဒါပေမယ့် အမေရိကန်မှာ အကိုတို ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ဇာတ်လမ်းကို သူဇာသိချင်သေးတယ်။ ပြောပြလို့ရရင် သူ့ဇာ့ကို ပြောပြပါလား အကိုရယ်. ."



ဟု တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။



ထိုအခါ ဒေါက်တာဉာဏ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ့ဇာနွယ့်မျက်နှာကို နှစ်လိုဖွယ်ပြုံးကြည့်ကာ



" ပြောပြလို့ရတာပေါ့ သူဇာရယ်. . သူဇာနဲ့ကိုယ်နဲ့ကြားမှာ ဘာမှထိန်ချန်ထားစရာမလိုပါဘူးကွာ. . "



ဟု အစပြုလျှက် ၎င်းနှင့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်တို့၏ အတိတ်ဇာတ်လမ်းဟောင်းကို ဆက်လက်ပြောပြရှာလေတော့၏။

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

" သူဇာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီထင်လည်း။ အကိုပြောလိုက်ရင် သူဇာအံ့သြသွားမယ်။ အကိုက အခု အသက်လေးဆယ်ကျော်၊ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ရဲ့အသက်ဟာ အကိုနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလို့ထင်ရပေမယ့် အောက်ထစ်ဆယ်နှစ်ကျော် ဆယ့်ငါးနှစ်နီးနီးကွာတယ်။



ဟုတ်တယ်. .သူ့ရဲ့အသက်ဟာ အနည်းဆုံး ငါးဆယ့်ငါးနှစ်ဝန်းကျင်မှာရှိတယ်။ သူက နှစ်ဖက်ချွန်ဆိုတော့ အလှမက်တယ်လေ။ ဒါ့ကြောင့် သူ့ရုပ်ကိုသူ အမြဲတမ်းလှဖို့နုဖို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးပြီး ဖန်တီးထားတာ။ ဒါ့ကြောင့် အရွယ်တင်တယ်ထင်ရတာပေါ့။



မိဘမျိုးရိုးချမ်းသာတဲ့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ဟာ အမေရိကန်မှာ ပညာသင်ကြားပြီး ဆြာဝန်ဘွဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ လိုအပ်တဲ့ သင်တန်းတွေတက် ဒီပလိုမာ စာတီဖီကိတ်တွေယူလို့ မာစတာတန်းအထိ ဆက်တက်ခဲ့တယ်။ ဆေးဝါးဆိုင်ရာ ပါရဂူဘွဲ့ကို သူရတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်တို့က ဆေးကျောင်းသားဘဝပဲရှိကြသေးတာ။



ကိုယ်ဆြာဝန်စဖြစ်တော့ ဒယ်ဒီတို့က ခုလို သိပ်အဆင်မပြေကြသေးဘူး။ သုံးလောက်စွဲလောက်ရုံသာ ရှိခဲ့ကြသေးတာ။ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်ဘဝကိုသိပြီး အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ ပညာကိုကြိုးစားပမ်းစား ဆက်ဆည်းပူးပြီး ဆေးဝါးဘက်ဆိုင်ရာ မဟာတန်း မရ ရအောင် တက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။



အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ကိုယ်တို့ကျောင်းမှာ ကထိကဖြစ်နေပြီး ကိုယ်တို့ရဲ့ အိပ်ဇယ်မနာလည်းလုပ်ရတယ်။ အရွယ်ကလည်းရှိ နေရာကလည်းကောင်း ဝင်ငွေကလည်းလျှံတော့ သူ့နားမှာ ဆော်တွေက တရုန်းရုန်းပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ဟာ အခြောက်စိတ်ကို မဖျောက်နိုင်ဘဲ သူ့အနားက ဆော်တွေကို ကျော်ပြီး လူးဝစ်မင်း ဆိုတဲ့ အကို့ကို စိတ်ဝင်စား ခဲ့တယ်။



အကိုနောက်မှ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တာ သူ့နဲ့ တိတ်တဆိတ်တွဲနေတဲ့ ဆေးကျောင်းသားလေးတွေ၊ အခြား လူရွယ်လေးတွေ အများကြီးရှိပြီး၊ သူမျက်စိကျလို့ ကမ်းလှမ်းတာကို လက်မခံရင်လည်း အဲ့ဒီလူငယ်ကို အငြိုးထားပြသနာလုပ်လေ့ရှိတယ်ဆိုပဲ။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က အကို့ကိုလည်း သူနဲ့တွဲဖို့စည်းရုံးခဲ့တယ်။ အကိုက လက်မခံတော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ပြသနာလုပ်ဖို့အကြံထုတ်တော့တာပေါ့။



အဲ့ဒီအချိန်မှာ အကို့ရဲ့အခြေအနေက အဲ့ဒီတစ်နှစ်ကျရင် ကျောင်းဆက်တက်နိုင်လောက်မယ့် အနေအထားမရှိတော့ဘူး။ ပြီးတော့အကို့မှာ ချယ်ရီဟွားလို့ ခေါ်တဲ့ တရုတ်နွယ်ဖွားချစ်သူတစ်ယောက်လည်းရှိတယ်။ သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့ဟာ တစ်ဘဝလုံးအထိ လက်တွဲကြမယ်လို့ ရည်ရွယ်ပြီး ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြတာ။ ကိုယ်ကလည်း သူ့ကို အစစအရာရာနားလည် ခဲ့သလို သူကလည်း ကိုယ့်ကို အဖက်ဖက်က နားလည်မှုရှိလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်မျှော်လင့်ပြီး သူ့အပေါ်မှာ စိတ်နှစ်ထားခဲ့မိတယ်။



ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က ဘာလုပ်လည်းဆိုတော့ အရင်ဆုံးအကို့ကို မဟာတန်းပထမနှစ် စာမေးပွဲချလိုက်တယ်။ ပထမနှစ်ဟာ အရေးမကြီးဘူးလို့ပြောလို့ရပေမယ့် အဲ့ဒါအောင်မှ ဒုတိယနှစ်ဆက်တက်ပြီး မဟာယူလို့ရမှာမဟုတ်လား။ အကိုလည်း စိတ်ဒုက္ခအကြီးအကျယ်ရောက်တော့တာပေါ့။လက်ထဲမှာလည်း ငွေကမရှိတော့ဘူးလေ။ နောက်ဆုံး ရှိသမျှအားကိုတင်းလို့ ကျောင်းခဏနား အလုပ်ထွက်လုပ်ပြီးမှ မာစတာတန်းထပ်လာတက်ဖို့ ငွေစုရတော့တာပေါ့။ ဒီအချိန်အထိ ချယ်ရီဟွားက ကိုယ့်နဘေးမှာ အားပေးရင်းရှိနေပါသေးတယ်။



ဒါကို ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်က သူ့ဘေးက ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့် သူငယ်တစ်ကောင်ကို ငွေအင်အား ပစ္စည်းအင်အား အပြည့်အစုံပေးပြီး ချယ်ရီဟွားကို အလိုက်ခိုင်းတယ်။ မယုံနိုင်စရာပါပဲလေ. . အကိုနဲ့ သေမတူရှင်မခွာ တစ်သက်လုံးလက်တွဲမဖြုတ်တမ်းနေသွားပါမယ်ဆိုတဲ့ ချယ်ရီဟွားဟာ အချိန်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ အဲ့ကောင်နောက်ကို ပါသွားတော့တာပဲ။



အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းကစပြီး အကိုလည်း မိန်းမတွေအပေါ်မှာ စိတ်အနာကြီးနာသွားတော့တယ်။ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ကိုလည်း မကြေနပ်ခြင်းကြီးစွာနဲ့ အငြိုးဖွဲ့မိတော့တာပေါ့။ သူကတော့ လုပ်ထားတဲ့သူလေ. . စိတ်ထဲထားမယ်မထင်ပါဘူး။ သူ့အလိုကို မလိုက်လို့ ခပ်ပါးပါးပညာပေးခံလိုက်ရတဲ့ ချာတိတ်တွေထဲက တစ်ယောက်လို့ပဲ အကို့ကို သဘောထားမှာပါ။ ရွာမှာပြန်တွေ့ကြတော့ အကို့ကို မမှတ်မိတာသာ ကြည့်ပေရော့။



အကိုနဲ့ အဲ့ကိစ္စတွေဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် ဖလော်ရီဒါကို ပြောင်းသွားတယ်။ ချယ်ရီဟွားက စိတ်မကောင်းစရာ ရထားတိုက်သေသွားတယ်။ အကိုကတော့ ကံကြမ္မာဖေးမမှုလို့ပဲ ပြောရမလား. . အကို့ဒယ်ဒီက သစ်တောရေးရာမဟာမင်းကြီးရုံးမှာ အတွင်းဝန်အလုပ်ရပြီး အကိုတို့မိသားစု အတော့်ကို အဆင်ပြေလာကြတယ်။ ဒီကြားထဲ အကိုနဲ့ အကို့အမေ စုဝယ်ထားတဲ့ စတော့တွေကလည်း မိုးပျံအောင် ဈေးထိုးတက်တာမို့ နေ့ခြင်းညခြင်းကိုပဲ အကိုတို့ ကြီးပွားသွားကြတော့တယ်။



နောက်နှစ်မှာ ဆေးဝါးပညာ မဟာတန်းကို ငွေပေါပေါသီသီနဲ့ အကိုတက်နိုင်ခဲ့တဲ့အပြင်၊ ဒီလောက်တောင်ဖြစ်ရတာ .ဆိုပြီး စိတ်နာနာနဲ့ ပညာကို ကြိုးစားရှာဖွေလိုက်တာ ဆေးဝါးပညာအပြင် ကုသရေးပညာပိုင်းမှာပါ မဟာဘွဲ့ထပ်ရခဲ့တော့တာပဲ။ ပညာတွေလည်းစုံကော ဆေးရုံကြီးတွေမှာ အကိုအလုပ်ဝင်ခဲ့တယ်။ အားလုံးကလည်း အကို့ရဲ့ ကုသပုံ ယူဆပုံတွေကို သဘောကြကြပြီး အကိုနာမည်အတော်ရခဲ့တယ်။ ငွေတွေလည်း တဖြောဖြောဝင်တာပေါ့။



နောက်တော့ ငွေရှာတဲ့အလုပ်တွေကို လုပ်ရတာငြီးငွေ့လာပြီး ဇာတိကို ပြန်ချင်စိတ်ဖြစ်လာတာနဲ့ ဒက်ဒီနဲ့မာမီကို မြန်မာပြည်ပြန်ဖို့ခွင့်တောင်းခဲ့တယ်။ ဒက်ဒီတို့ခွင့်ပြုတာနဲ့ အကိုလည်း အလုပ်ထွက် မြန်မာပြည်ပြန်လာပြီး အဒေါ်အမွေပေးခဲ့တဲ့ မင်းကြီးရွာကခြံမှာ ဇာတ်မြှုပ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးလာနေဖြစ်ခဲ့တော့တာ။ အဲ့ဒီမှာတင် ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နဲ့ပြန်တွေ့ပြီး ခုလို့ဇာတ်လမ်းတွေဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲ. . "



ကိုမင်းဒင်က ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်နှင့် ၎င်း၏အကြောင်းကို အထက်ပါအတိုင်း ဂဃနဏရှင်းပြလိုက်ပြီး ချစ်ဇနီးသူဇာနွယ်၏ လက်ကို ကြင်နာစွာဆုပ်ကိုင်ကာ



" ကဲ. .ဟောဒီက မမလေး ကျတော်မျိုးကြီးကို ဘာစစ်မေးစရာရှိပါသေးလဲ ခဗျာ "



ဟု ခပ်နောက်နောက်လေးပြောလိုက်လေသည်။



" မရှိတော့ပါဘူးရှင်. . သူဇာအားလုံးသဘောပေါက်ပါပြီ။ ခုလိုကြားလိုက်ရတော့ ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော့်ရဲ့ စိတ်ထားနဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သူဇာအတော်ရွံမုန်းမိပါတယ်။ အကို့ကိုလည်း သနားတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်ရှင်. .ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော်ဟာ ဒီလောက်တော့ အပြစ်ပြန်ခံသင့်ပါတယ်။



ပြီးတော့ ခုကတည်းက အကို့ကို သူဇာ ကတိပေးထားပါရစေ။ ဟောဒီကသူဇာဟာ အကို ဘယ်အခြေအနေ ဘယ်အနေအထားမျိုးကိုပဲ ရောက်ရောက် အကို့တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ အမြဲဖြစ်နေရပါစေ့မယ်လို့ ဟောဒီပုဂံမှာရှိတဲ့ ဘုရားစေတီပုထိုးအပေါင်းကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာပြုပါတယ်ရှင်ရယ်.."



သူဇာနွယ်က သူမ၏စကားဆုံးသည်နှင့် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လက်အုပ်လေးလှည့်ပါတ်ချီကာ သစ္စာပြုလေ၏။



" ကိုယ် ယုံပါတယ် သူဇာရယ်. . ကိုယ် မင်းကို ယုံပါတယ် "



ကိုမင်းဒင်က သူဇာနွယ်၏ အိအိထွေးထွေးခန္ဓာကိုယ်လေးကို ၎င်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်လေသည်။



ဆီးနှင်း၊ မြူ၊ တိမ်၊ သူရိန်၊ မီးခိုး ကင်းစင်နေသည့် ပုဂံကောင်းကင်တွင် ဖိုးလမင်းကြီးက ပြည့်ပြည့်ဝဝ ထင်ထင်လင်းလင်း သာခြင်းကြီးပင် သာလျှက်.... .. .. .

.

.

.

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်

.

.

.

.

ကိုမင်းဒင်တို့ ပုဂံတွင် နောက်သုံးရက်ခန့်ထပ်နေကာ ဘုရားစုံ အေးအေးဆေးဆေးလိုက်ဖူးဖြစ်ကြလေသည်။ ထို့နောက် ပုပ္ပါးသို့ ထွက်ခဲ့ကြလေ၏။



ပုပ္ပါးရီဆော့ဟော်တယ်မှ ကြည့်လျှင် ဆောင်းနှင်းမှိုင်းမှိုင်း မြူသိုင်းသိုင်းကြား၌ ပုပ္ပါးတောင်ကလပ်၏အလှကို လွမ်းမောဖွယ်ရာမြင်တွေ့ရလေသည်။ ကျေးငှက်သာရကာ တို့မှာ ကျိကျိကျာကျာ ဆိုတေးဖွဲ့သီနေကြသလို ရွက်ဟောင်းတို့မှာလည်း တမြေ့မြေ့ကြွေလျှက် ရှိပေတော့၏။



ညနေပိုင်း ဟိုတယ်ကို ရောက်၍ တစ်ညအိပ်အနားယူပြီးသော် မနက်စောစောထကာ တောင်ကလပ်ဘက်သို့ ဆင်းခဲ့ကြလေသည်။ တောင်ခြေတွင် ကားထားကာ တောင်ကလပ်ပေါ်သို့ ခြေလျှင် တက်ကြရလေ၏။ သူဇာနွယ်မှာတော့ လမ်းတစ်လျှောက် မြောက်များကို အစာကြွေးရသည်ကို အပျော်ကြီးပျော်နေလေတော့သည်။



တောင်ကလပ်ပေါ်တွင် မြောက်လေတဖြူးဖြူးဖြင့် လွန်စွာ သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။ သူတော်ကောင်း သူမြတ်လောင်းတို့ မွေ့ပျော်ရာဒေသဖြစ်သည့်အားလျှော်စွာ တရားဓမ္မသံများ၊ ဆည်းလည်းသံ၊ ခေါင်းလောင်း ထိုးသံ၊ ကြည်းစည်သံ၊ မောင်းတီးသံ စသည့် သာသနာတော်နှင့် အပ်စပ်သော အသံတို့ကိုလည်း သာယာနာပျော်ဖွယ်ရာ ကြားခွင့်ရကြလေသည်။



ကိုမင်းဒင်တို့အဖွဲ့လည်း တောင်ကပ်ပေါ်တွင် အချိန်ယူကာ အေးအေးဆေးဆေး ဘုရားဖူးခြင်း၊ ရှုခင်းကြည့်ခြင်း၊ ဆေးကြိတ်လူးခြင်း သောက်ခြင်း စသည့်အမှုတို့ကို စိမ်ပြေနပြေပြုကြပြီး နေအတော်မြင့်မှပင် တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့ကြလေ၏။



တောင်ခြေသို့ရောက်သော် နတ်ကွန်းနတ်နန်းများ မြောက်များစွာ ရှိသည့်အနက်မှ အကြီးဆုံးနတ်နန်းတစ်ခု၌ နတ်ပွဲပေးနေသံ တခြိမ့်ခြိမ့်ကြား ကြရလေသည်။ သူဇာနွယ်နှင့် ဖြူဖွေးတို့က မိန်းကလေးများဖြစ်သည့်အားလျှော်စွာ ဝင်ကြည့်လိုကြောင်းပူဆာကြသဖြင့် ကိုမင်းဒင်နှင့်သက်အောင်လည်း မယားများအလိုကိုလိုက်ကာ ဝင်ကြည့်ဖြစ်ခဲ့ကြလေ၏။



လူသူပရိတ်သတ်များလွန်းသောကြောင့်. . ထိုပရိတ်သတ်အလယ်တွင် မြောက်စွမြောက်စွဖြင့် နတ်ချော့ကပြနေသည့် နတ်ကတော်ကြီးကိုမူ အသေအခြာ မမြင်ရ။ သို့သော် အနှီနတ်ကတော်ကြီးမှာ အကကောင်းပုံရလေ၏။ ၎င်း၏ စည်းချက်ညီညီ ခုန်လိုက်ပေါက်လိုက်ဟန်၊ ပရိတ်သတ်၏ လက်ခုပ်စည်းဝါးလိုက်သံ၊ တီးခတ်သီဆိုနေသော တောင်တော်ပုပ္ပါးတေးသံမြူးမြူးတို့မှာ လွန်စွာ လမိုင်းဟတ်မိလှ၍ ယောကျ်ား ရင့်မာကြီးများဖြစ်ကြသည့် ကိုမင်းဒင်နှင့် သက်အောင်တို ့ပင် ပုခုံးတကြွကြွဖြစ်လာရလေသည်။



" . . . . လှအားပါပေ့ မွေ့မွေ့ပျော်ပျော်. .



စကားရနံ့လေး ပြန့်မွှေး ညှင်းလေသွေးသော်. .



အေးအေး ငြိမ့်ငြိမ့် မိန့်မိန့်မူးမူး. .



ကြည်နူး လှုပ်ရှား.. . ပုပ္ပါးမြတ်တောင်တော်. .. "



သူဇာနွယ်တို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ကြည့်ရင်း စိတ်ပါလာကြပြီး နတ်ကတော်ကြီးကို သေသေခြာခြာတွေ ့မြင်အားပေးလိုသည့်ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ် လာကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ခင်ပွန်းသည်များကို လူတိုးပေးရန်ပူဆာကြလေ၏။ ကိုမင်းဒင်တို့လည်း မနောက်လိုက်ကာ မိုက်လက်စဖြင့် မိုက်ဘက်ဆက်ပါကြရလေတော့သည်။

.

.

.

လူတိုးကာ ကိုမင်းဒင်တို့ ရှေ့ကို တဖြေးဖြေးရောက်လာကြလေ၏။ အစိမ်းရောင်ဝမ်းဆက် ဆင်မြန်းထားသော နတ်ကနော်ကြီးမှာလည်း လူပုံအလယ်တွင် ပုပ္ပါးမယ်တော်ဟန်ဖြင့် စည်းနင်းကွက်ကျ မြူးကြွကပြနေဆဲ။



" ဟေ့. ဟေ့. .လောကီဘုံတစ်ခွင် ခုံမင်မွှေ့ပျော်.



တရားမမြင်သေးတဲ့ . တပါးခင်လေးရယ်. .. အဖော်အလှော်များ ရွှေအားရသနော်



တရားမမြင်သေးတဲ့ . တပါးခင်လေးရယ်. .. အဖော်အလှော်များ ရွှေအားရသနော်. . ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့ "



အတော်ပင် ခွန်အားစိုက်ထုတ်တိုးဝှေ ့လိုက်ကြပြီးနောက်. . လေးယောက်သား ပရိတ်သတ်ရှေ့ဆုံးတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။ တဆက်တည်းမှာပင် နတ်ကတော်ကြီး၏ မျက်နှာအား အနီးကပ်တွေ့မြင်လိုက်ရပြီး မတိုင်ပင်ရဘဲ ကိုမင်းဒင်တို့ လေးယောက်စလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ပြိုင်တူ ဟမိကြသည်အထိ အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားကြရလေ၏။ ထို့နောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်လက်တို့ သတိပေးကာ ပရိတ်သတ်များကြားမှ အသာလျှိုထွက်လာခဲ့ ကြမိသည်။



နတ်ဝါသနာအိုး ပရိတ်သတ်လူပုံအလည်တွင် စည်းချက်ညီညာမြူးကြွစွာဖြင့် ကပြပူဇော်နေသော ဒေါက်တာဉာဏ်ကျော် တစ်ဖြစ်လည်း နတ်ကတော်ကြီး ဉာဏ်ဉာဏ်မှာတော့ ကိုမင်းဒင်တို့ လာသွားကြသည်ကိုလည်းမသိ၊ ပြန်သွားကြသည်ကိုလည်း မသိ. . သိလည်းမသိချင်တော့ဘဲ. .. သူ့အက သူ့ဘဝကိုသာ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ကြီး ကပြအသုံးတော်ခံလျှက် ရှိလေတော့၏။



" . . .အာရုံငါးလီ . . မကုန်သ၍နော်. . အစုံမွေ့ပျော်. .



တေးတကြော်ကြော်ဟစ်ကာအော်.. ပျော်ချင်တိုင်းပျော်. .



ပုပ္ပါးတောင်ကလပ် တောင်မြတ်တော်.. ပုပ္ပါးတောင်ကလပ် တောင်မြတ်တော်..



အေးအေး ငြိမ့်ငြိမ့် လှပ ကြည်ကြည်.. ရှုမျှော်လို့ မဆုံးသော်.. ''



ပြီးပါပြီ

 

အမြင့်ကြောက်သော ငှက်