ပူစီ

  ပူစီ ၁ 

နိုဗိုတယ်ဟိုတယ် , ရန်ကုန်

စားသောက်ခန်းထဲမှာ လူသိပ်မရှိဘူး ။



တိုးရစ်အုပ်စုတစုဘဲ စားပွဲ၀ိုင်းတ၀ိုင်းမှာ ရန်ကုန်ခရီးသွား လမ်းညွှန်စာအုပ်လေးတွေ ဖွင့်ဖတ်ပြီး စကားပြောနေကြသည် ။

ပူစီ သူ့လက်က ရွှေရောင် အိုမီဂါနာရီကို တချက်ကြည့်လိုက်သည် ။

၁၀နာရီသုံးဆယ့်ငါးမိနစ် ။

ချိန်းထားတာက ၁၀နာရီခွဲတိတိ ။ ချိန်းတဲ့အချိန်ထက် ၅မိနစ် ကျော်နေပြီ ။

ပူစီသည် အချိန်ကို လေးစားသည် ။ အချိန်တိကျအောင် အမြဲ ဂရုစိုက်သူ ။ ကိုယ်တိုင်လည်း နောက်မ


ကျတတ်သလို တခြားလူ နောက်ကျရင်လည်း မကြိုက်ဘူး ။

စောစောက စားပွဲထိုးလေး လာချပေးသွားတဲ့ ကပါချီနိုခွက်ကို သူမထိရသေး ။ စိတ်စောနေသည် ။

သူလာစောင့်နေတာက အလုပ်အတွက် ။
အလုပ်ကို သူအမြဲ တိတိကျကျလုပ်သည် ။ ၀ိရိယရှိလို့ သူ ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာတာ ။ ကြိုးစားသူတို့ရဲ့ ရလဒ်ကို သူ ခံစားခဲ့ရသည် ။ ကံ ဉာဏ် ၀ိရိယ ဆိုသလို ဉာဏ်ကောင်း ၀ိရိယ ရှိတိုင်းတော့လည်း ကြီးပွားချမ်းသာမလား ။ ကံကောင်းဖို့လည်း လိုအပ်သေးသည် လို့ သူထင်သည် ။

ဟော ။ လူတယောက် လာနေသည် ။ စားသောက်ခန်းထဲကို ၀င်လာသည် ။
မီးခိုးရောင်ရင့်ရင့် အနောက်တိုင်း ၀တ်စုံကို သေသေသပ်သပ် ကျကျနန ၀တ်ထားတဲ့ လူရွယ်တယောက် ။ ပူစီ့ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာနေသည် ။

 ပြုံးပြပြီး ညာဖက်လက် ကမ်းရင်း “ ဦးသက်ခိုင်မင်း ..ပါလား..ကျွန်တော် ရာဇ ပါ...” လို့ပြောလိုက်လို့ သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ဆွဲနုတ်ဆက်လိုက်ရင်း..“ ဟုတ်ပါတယ်...သက်ခိုင်မင်းပါ..ကို...ရာဇ...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။

“ ကျွန်တော် နဲနဲ နောက်ကျသွားတာ ခွင့်လွှတ်ပါ ဦးသက်ခိုင်မင်း...ကား ရပ်စရာနေရာ ရှာနေရလို့ပါ” လို့ ကိုရာဇက ပြောလိုက်လို့ “ ရပါတယ်...ကိစ္စမရှိပါဘူး..” လို့ သူပြန်ပြောသည် ။

 ကိုရာဇ ထိုင်ပြီးတဲ့နောက် သူ “ တခုခု စားပါ..သောက်ပါလား...ကိုရာဇ...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။

“ မစားတော့ပါဘူး ဦးသက်ခိုင်မင်း..ဘရိတ်ဖတ်စ် စားခဲ့ပြီးပါပြီ ...အလုပ်ကိစ္စဘဲ ဆွေးနွေးကြရအောင်ပါ.”
“ ကောင်းပြီ ကိုရာဇ...ကျနောတို့ အရင်က ဖုန်းနဲ့ စကားပြောထားတဲ့အတိုင်းပေါ့ ..ကိုရာဇဖက်က အိုကေမယ် ဆိုရင် ကျနော်တို့ဖက်ကလည်း အိုကေပါတယ် ..အလုပ်ဖြစ်ပြီဘဲ...”

“ ကျွန်တော်တို့ဖက်က အိုကေပါတယ်...နေ့ သတ်မှတ်ပြီး လုပ်လိုက်ကြရုံဘဲ ...ကျသင့်ငွေကတော့ အရင် ပြောထားတဲ့အတိုင်း ဒေါ်လာနဲ့ဘဲ လိုချင်တယ်ဗျ ...ဘယ်တော့ ငွေချေမလဲ ဆိုတာ သိပါရစေ”

“ ငွေချေတာကတော့ ရော့ပတ္တမြား ရော့နဂါး ဆိုသလို အွန်သာစပေါ့(တ် ) ..အရောင်းအ၀ယ် ဖြစ်တဲ့အချိန် ပစ္စည်းရတဲ့အချိန် ငွေချေမယ် ..”

“ ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းလည်း သိမှာပါ..ကျွန်တော်တို့က လိမ်စားမယ့်လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး...ငွေကိုတတ်နိုင်ရင်တော့ အရင် လိုချင်တယ်ဗျာ..”

“ အင်း..ရပါတယ်...ကိုရာဇတို့ဖက်က လိုချင်ရင်လည်း ပေးမယ် ..အိုကေပါ ...ဒါဆို ၃၀ရက်နေ့ ပစ္စည်းတွေ ရမှာပေါ့နော်....”

“ ဟုတ်ပါတယ် …. . ၃၀ရက်နေ့ ...ကျွန်တော်တို့ကို ယုံကြည်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ ဦးသက်ခိုင်မင်း...”

“ ယုံကြည်ပါတယ်...ကိုရာဇ...ကိုရာဇတို့နဲ့ အခုလို အလုပ်လုပ်ရတာကိုဘဲ ကျနော်က ၀မ်းသာနေတာပါ.. ..ကျနော့်လူတွေကို လွှတ်ပြီး ငွေပို့ခိုင်းလိုက်ပါမယ်..ကိုရာဇ ...”

ကိုရာဇက ပြုံးပြီး ခေါင်းညှိမ့်သည် ။

ပြီးတော့ သူ့ကုတ်အတွင်းအိတ်ထဲက မင်မိုရီစတစ်လေး တချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကမ်းပေးသည် ။

“ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရောင်းမယ့် ဦးသက်ခိုင်မင်းတို့ လိုချင်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်နဲ့ ပုံတွေပါ ...ထပ်မှာချင်တာ ရှိရင် ဒါမှမဟုတ် ပြောင်းလဲချင်တာ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ...ဦးသက်ခိုင်မင်း...”





“ ကောင်းပါပြီ ကိုရာဇ..”





“ ကဲ ဦးသက်ခိုင်မင်း..ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါအုံး ...”





“ ကောင်းပါပြီ ကိုရာဇ....”





ကိုရာဇ ထပြန်သည် ။







ဇွဲကပင် ထရေးဒင်း လို့ ခပ်သေးသေး ရေးထားတဲ့ ကြေးဝါဆိုင်းဘုတ်လေး နဲ့ တိုက်ခန်းထဲကို ပူစီ၀င်လိုက်တဲ့အခါ စားပွဲကိုယ်စီက ၀န်ထမ်း အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် က သူ၀င်လာတာကို မြင်ကြတာနဲ့ပြာပြာသလဲ ထရပ်ကြသည် ။





သူတို့ရဲ့ အနောက်ဖက်က ဦးသက်ခိုင်မင်း မန်းနေးဂျင်းဒါရိုက်တာ လို့ ဆိုင်းဘုတ်လေး ရှိနေတဲ့ ရုံးခန်းထဲကို သူ၀င်လိုက်သည် ။





တချိန်က မထင်မရှား ရွာငယ်လေးတရွာက ဆင်းရဲသား ကောင်လေး ပူစီ ဘ၀ကနေ အခုလို ကုမ္ပဏီတခုကို ပိုင်ဆိုင် လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဦးသက်ခိုင်မင်း ဘ၀ကို ရောက်လာအောင် အဆင့်ဆင့် ဖြတ်သန်းကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတဲ့ သူ့ဘ၀ကို သူပြန်မတွေးချင်တော့ပေမယ့် အခါအားလျော်စွာ တွေးမိတတ်သည် ။





သူ့ကို ဒီလို ဘ၀ကို ရောက်လာအောင် ပံ့ပိုးပေးတဲ့လူတွေထဲမှာ မေထားခင် က ထိပ်ဆုံးက ဖြစ်သည် ။





သက်ခိုင်မင်း ဆိုတဲ့ နံမည်က မေထားခင်ဘဲ ပေးခဲ့တာ ။ အမေတို့ ပေးခဲ့တဲ့ ပူစီ ဆိုတဲ့ နံမည်နဲ့က ထိပ်တန်း နေရာကို ရောက်အောင် ကြိုးစားတဲ့ အခါ မသင့်တော်ဘူးလို့ မေထားခင်က ပြောခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် နာမည် စဉ်းစား ရွေးပေးခဲ့သည် ။ နံမည်ပြောင်းဖို့ ကူညီခဲ့သည် ။





သူ့အပေါ် ကောင်းလွန်းတဲ့ မေထားခင်ကို သူ အရမ်း ချစ်ခဲ့သည် ။ မေထားခင်ကလည်း သူ့ကို ချစ်သည် ။ သူတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြားမှ အဖျက်က ရှိသည် ။





သည် အဖျက်က ဦးဗညားအောင်ခင် ။









ဦးဗညားအောင်ခင်က မေထားခင်ရဲ့ အဖေ ။



ပူစီရဲ့ ဘော့စ် ။





မေထားခင်က ပူစီ့ကို တိုးတက်လာဖို့ လမ်းပြ ကူညီတယ် ဆိုတာက သူ့အဖေကြီး ဦးဗညားအောင်ခင် မရှိတဲ့



အချိန်တွေမှာ ကွယ်ရာမှာ ကူညီတာ ဖြစ်သည် ။ ဦးဗညားအောင်ခင်သည် တကယ်တော့ လူကောင်းတယောက် မဟုတ် ။ သမာအာဇီ၀ ရိုးရိုးသားသား လုပ်ကိုင်စားသောက်တဲ့ လူ မဟုတ်လို့ ဆိုလိုသည် ။





မကောင်းတာ မှန်သမျှကို ဦးဗညားအောင်ခင် လုပ်သည် ။



သေးတာ ကြီးတာ သူ ဂရုမစိုက် ။ အလုပ် မရွေးဘူး ။တချို့သော လူကြီးလူကောင်း အရေခြုံ လူဆိုးကြီးတွေက သေးနုတ်တဲ့ ဒုစရိုက် လုပ်ငန်းလေးတွေကို မလုပ်ကြ ။ အချီကြီးဘဲ လုပ်ကြသည် ။ ဦးဗညားအောင်ခင်ကတော့ ဒီလို မဟုတ် ။ အသေးအဖွဲလည်း သူလုပ်သည် ။ တပည့်တွေနဲ့ လုပ်ခိုင်းတာကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်သည် ။





သူသည် အိမ်မှာ မရှိတတ်ဘဲ တချိန်လုံး လိုလို ခရီးသွားနေတတ်သည် ။ သမီး ဖြစ်တဲ့ မေထားခင်ကိုတော့ စီးပွားကိစ္စ ခရီးထွက်နေသည်လို့ ပြထားပေမယ့် တကယ်တော့ သူသည် မိန်းမ အများကြီးကို တပြိုင်နက် ယူထားသူ ဖြစ်လို့ နယ်မြို့တွေမှာ ရှိနေတဲ့ သူ့မိန်းမတွေဆီကို တလှည့်စီ သွားနေတာ ဖြစ်သည် ။ သူ့တပည့်တွေကိုဖုန်းနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာကို သူ ညွှန်ကြား ခိုင်းစေသည် ။





ပူစိသည် တောကနေပြီး ရန်ကုန်ကို ရောက်လာတော့ ဦးဗညားအောင်ခင်နဲ့ တည့်တည့်တိုးပြီး ဦးဗညားအောင်ခင်က ပူစီရဲ့ ဥပတိရုပ်ကို ကြိုက်သည် ။ သည်ချာတိတ်သည် မီးခဲပြာဖုံး ..ဖြစ်နေတဲ့ အရည်အချင်း ရှိတဲ့ ကလေးကွ...ဒီချာတိတ်ကို မြေတောင် မြှောက်ပေးလိုက်ချင်သည်လို့ ပြောပြီး သူ့အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့သည် ။





စစချင်းမှာ ပူစီသည် ဦးဗညားအောင်ခင်ကို ဒုစရိုက်ခေါင်းဆောင်ကြီးမှန်း မသိခဲ့ ။ ကျေးဇူးရှင်ကြီး အနေနဲ့ အရမ်း



ဘဲ လေးစားခဲ့သည် ။ ဦးဗညားအောင်ခင်ကလည်း တော်တော်နဲ့ ပူစီ့ကို သူ့အတွင်းရေးတွေကို အသိမပေးခဲ့ ။





ပူစီသည် ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ အိမ်ကို ရောက်တော့ ဦးဗညားအောင်ခင်သည် မိန်းမ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီးချိန် အိမ်ထောင် ထပ်မပြုဘဲ တဦးတည်းသော သမီးလေးနဲ့ နေနေသူကြီး လို့ဘဲ သိခဲ့သည် ။ သမီးလေး မေထားခင်သည် လူတိုင်းရဲ့ ဖူးဖူးမှုတ် အလိုလိုက်တာကို ခံရတာကိုလည်း တွေ့ရသည် ။





မေထားခင်သည် ဖြူဖွေး စိုပြေတဲ့ အသားအရည် နဲ့ အင်မတန် ချောတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်ပေမယ့် အဆင့်အ



တန်း မခွဲခြားဘဲ စိတ်သဘော ကောင်းသူ တယောက်ပါ ။





တိုက်နဲ့ခြံနဲ့ ကားနဲ့ အစေခံ တပည့်တပန်းတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ အဖေနဲ့ နေရတာကြောင့် မေထားခင်သည် သန့်ပြန့်အဖိုးတန်တဲ့ အ၀တ်အစားတွေနဲ့ မွေးကထဲက ကောင်းကောင်းနေခဲ့ရလို့ ပိုပြီး သန့်ပြန့်ချောလှနေသည်လို့ ပူစီ ထင်သည် ။





 မေထားခင်သည် ပူစီ့ကို ရောက်ရောက်ချင်းထဲက ခင်ခင်မင်မင် ဆက်ဆံခဲ့သည် ။ မေထားခင်က အေ၇းပေး ဆက်ဆံခဲ့တာကြောင့်လည်း သည်အိမ်ကြီးက အစေအပါး တွေကလည်း ပူစီကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံကြသည်လို့ ပူစီ ထင်သည် ။





မေထားခင်သည် သူ မတတ်တာတွေ မသိတာတွေကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သင်ပြပေးခဲ့သည် ။



ပူစီသည် တခါသင်ပြလိုက်ရင် တခါထဲ စွဲမြဲနေအောင် မှတ်မိတာကြောင့် မေထားခင်က သဘောကျသည် ။ ပူစီ ကို သင်ကြားပြသပေးတာကိုလည်း ဦးဗညားအောင်ခင်က သဘောကျသည် ။ သူ အသက်ကြီးလာတဲ့ အချိန်မှာ အားကိုး၇တဲ့ တပည့်ကောင်းတွေ ရှိချင်သည် ။ လူရင်းလူယုံ မွေးတဲ့သဘော ။





သူ့သမီး သင်ပေးတာတွေကို နားထောင်ဖို့ လိုက်နာဖို့ ပူစီကို ပြောသည် ။ သူက ခရီးထွက်ထွက်နေတာကြောင့် ပူစီသည် ဦးဗညားအောင်ခင်နဲ့နေရခဲသည် ။





သူ့ကိုယ်စား အိမ်မှာရော ကုမ္ပဏီမှာရော တာ၀န်ယူပေးတဲ့ ဦး၀န်း ဆိုတဲ့ မန်နေဂျာကြီးနဲ့ နေရတာ လုပ်ရတာ ..များသည် ။ ဦး၀န်းရဲ့ သင်ပြပေးတာတွေကြောင့်လည်း ပူစီသည် ရန်ကုန်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာ လူရည်လည်လာသည် ။ လမ်းတွေ သိလာသည် ။ ကားမောင်းတတ်လာသည် ။





သို့ပေမယ့် မေထားခင်ဆီမှာ စာသင်ရလို့ ပူစီသည် အင်္ဂလိပ်စာရော ကွန်ပြူတာရော တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပို ကျွမ်းကျင် တတ်မြောက်လာသည် ။ ဦး၀န်းက ကုမ္ပဏီ အလုပ်တွေကိုလည်း ခိုင်းသည် ။ သင်ပေးသည် ။





ကားမောင်းတတ်လာပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ပူစီသည် မေထားခင်ကို ကားနဲ့ ကျောင်းလိုက်ပို့ရတဲ့ အလုပ်ကို ရံဖန်ရံခါလုပ်ရသည် ။ ကားဒရိုင်ဘာကြီး နေမကောင်းတဲ့အခါ တို့ ခွင့်ယူသွားတဲ့ အခါတို့မှာ ဖြစ်သည် ။





မေထားခင် အကြောင်းကို သူ သတိရတာက အမြဲတမ်းပါ ။



ဒါပေမယ့် မေထားခင် အကြောင်းကို စဉ်းစား တွေးတောမိတိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင် ခံစားရသည် ။





မေထားခင်နဲ့ ေ၀းကွာခဲ့ရလို့ ။





အတိတ်ကို ပြန် စဉ်းစားမိတာနဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မကောင်းဘူး ။



တခါတခါ မေ့ထားလိုက်ချင်ပေမယ့် ခေါင်းထဲကို ၀င်၀င်လာသည် ..။ မေ့ပစ်လို့ မရဘူး ။





သည်အချိန်မှာ အပြင်က စာရေးမလေး ဂျူလိုင်မိုးမိုး ၀င်လာသည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးသည် သူ့အလုပ်ကိစ္စတွေ အားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲပေးနေတဲ့ အသက်၂၅နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး ။





“ ဆရာ...ဦးကက်စိန်က ဆရာနဲ့ တွေ့ချင်လို့ ရောက်နေပါတယ်...”လို့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက ပြောသည် ။





“ အေး...အေး...လွှတ်လိုက်ပါ...”





ဦးကက်စိန် ဆိုတာက သူ့ရဲ့ ရှေ့နေ ။





သွင်းကုန်ထုတ်ကုန် လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဖြစ်ဖြစ် အမှုတစုံတရာ ဖြစ်လာတဲ့အခါ အမြဲတမ်း ဥပဒေအကြံဉာဏ်တွေ ပေးဖို့ သူ့လက်စွဲရှေ့နေအဖြစ် သူ ခန့်ထားတဲ့ တရားရုံးချုပ်ရှေ့နေကြီး ..။





ဦးကက်စိန် ၀င်လာသည် ။ အသားညိူညိူ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့ ကံတုံးဆံတောက် ဆံပင်..ကော်လာကတုံးရှပ်အဖြူ တိုက်ပုံအနက် ယောပုဆိုးအညိုနဲ့ ဦးကက်စိန်က အဲကွန်း နဲ့ သူ့ရုံးခန်းထဲကိုရောက်တော့ သဘောကျသွားပြီး...“ အမလေး ..နိဗ္ဗာန် ရောက်သွားသလိုဘဲ..ဆရာသမား...” လို့ သွားပေါ်အောင် ရယ်လိုက်ရင်း ပြောသည် ။





“ ထိုင်ပါ ဦးကက်စိန်..ဘာသောက်မလဲ ...ကော်ဖီလား..လဖက်ရည်လား...” လို့ သူမေးသည် ။





“ မသောက်တော့ပါဘူး..ဆရာရယ် ...တရားရုံးမှာ သောက်ခဲ့ပြီးပါပြီ ..ပြောစရာလေး ရှိလို့ လာခဲ့တာ..” လို့ ဦးကက်စိန်က ပြောသည် ။







ဦးကက်စိန်ကို သူ ကိုလတ် အမှုကို လိုက်ခိုင်းထားတာကြောင့် ကိုလတ်ကိစ္စ တခုခု ထူးလို့ဖြစ်မယ်လို့သူထင်လိုက်သည် ။ သူထင်တဲ့အတိုင်း ဦးကက်စိန်က “ ဦးမော်မော်လတ်ကို ဒီနေ့ ရုံးထုတ်တယ်..ဆရာသမား...သူ့အတွက် ကျွန်တော် အာမခံ လျှောက်တယ် ..မရဘူး..အပယ်ခံရတယ်....ဦးမော်မော်လတ် အ



ရမ်း စိတ်ဓါတ်ကျသွားတယ်..ကျွန်တော်လည်း ကြိုးစားလုပ်တာဘဲ...လိုက်လည်း လိုက်တယ်...မရဘူး...လူကြီးတွေ စိတ်၀င်စားတဲ့အမှုမို့ တရားသူကြီးကလည်း မယူရဲဘူး..ဆရာသမား ...” လို့ ပြောပြသည် ။





ကိုလတ်က သူ့ဘော်ဒါ ။ သူ့ပါတနာ..လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက် ပေါ့ ။ နံမည် အပြည့်အစုံက မော်မော်လတ် ။





သူ ရန်ကုန်ကို ရောက်ပြီး ဒုစရိုက်လောကရဲ့ ဘုရင်တဆူလို ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ အိမ်မှာမော်မော်လတ်နဲ့ ဆုံခဲ့ပြီး ညီအကိုလို ခင်မင်ခဲ့ကြသည် ။







သူ ကြီးပွားလာတဲ့အခါ မော်မော်လတ်က သူ့လုပ်ငန်းတွေမှာ လာ၀ိုင်းကူသည် ။ လုပ်သည် ။





သူအကျိုးရှိသလို မော်မော်လတ်ကိုလည်း သူေ၀မျှသည် ။ ပေးသည် ။ ကျွေးသည် ။





မော်မော်လတ်က ဦးဗညားအောင်ခင် လက်အောက်မှာ သူတို့ တပည့်အဖြစ် လုပ်ခဲ့ကြစဉ်ကတည်းက အိမ်ထောင်ကျပြီး သမီးလေးတယောက် ရှိသည်





။ မော်မော်လတ်သည် လူချောလူဖြောင့်တယောက် ဖြစ်သလို သူ့မိန်းမ ဂျက်ဆီကာ( Jassica) ကလည်း ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတယောက်လိုဘဲ ရုပ်ရော ကိုယ်လုံးကော လှတဲ့မိန်းမလှလေးတယောက် ဖြစ်သည် ။ သမီးလေး ညိုမီလတ်က အခုဆို ၁၉နှစ် ရှိနေပြီ ။





ပူစီသည် ငွေအရှာကောင်းပြီး သုံးနိုင်ဖြုံးနိုင်လို့ မိန်းမ ဆိုတာ သူ့အတွက် မရှားခဲ့ပေမယ့် အသဲနစ်အောင် ချစ်ခဲ့ရတဲ့ မေထားခင်နဲ့ ေ၀းကွာခဲ့ပြီးတဲ့နောက်



အခုထိ သူမိန်းမ အတည် မယူဖြစ်ခဲ့ ။





သူဌေးလူပျိုကြီးတယောက်ဆိုတော့ ရေလာဖို့ မြောင်းပေးကြတဲ့မိန်းမတွေကတော့ တပုံတခေါင်းပေါ့ ။ ပူစီက သူ့ပြင်းပြတဲ့



ဆန္ဒတွေကို ကြေးစားမိန်းမတွေနဲ့ ဖြေရှင်းပစ်ပြီး ငွေရှာတဲ့ အလုပ်တွေကိုဘဲ ဖိဖိစီးစီး လုပ်ခဲ့သည် ။ ငွေရရင် ပြီးရော ငွေမျက်နှာကိုဘဲ ကြည့်သလို ငွေရှာ



တဲ့နေရာမှာ ဥပဒေအထဲကရော ဥပဒေအပြင်ကရော သိမ်းကြုံး ရှာဖွေခဲ့လို့ အခုလို ကြီးပွားချမ်းသာလာခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။









မော်မော်လတ် ခုလို အဖမ်းခံရပြီး အချုပ်ကျနေတာ သူ့ပယောဂ မကင်းဘူး ။ မော်မော်လတ်က သူ့လို ..သူ့လောက် လောဘမကြီးဘူး ။ သူက အစာကိုဘဲ မြင်ပြီး ငါးမျှားချိတ်ကို မမြင်တဲ့ကောင် ။ မော်မော်လတ်က အရိုးစူးမယ် ပူစီ...မလုပ်နဲ့..လို့ တားတဲ့ကြားက သူ လုပ်ခဲ့သည် ။ လုပ်ခိုင်းခဲ့သည် ။







အစစ ဦးဆောင် လုပ်တဲ့လူက မော်မော်လတ် ။





 သူက နောက်ကွယ်က ပံ့ပိုးသူ သက်သက် ။ တကယ်တမ်း ရဲတွေ မိသွားတာက မော်မော်လတ် ။ သူ့ လာလူး ဆိုတဲ့ တပည့်တယောက်လည်း မော်မော်လတ်နဲ့ အတူ အဖမ်းခံရသည် ။ ငွေ သိန်းတော်တော်များများလည်း အသိမ်းခံရသည် ။







မော်မော်လတ် လွတ်မြောက်ရေးအတွက် သူ့ရှေ့နေကြီး ဦးကက်စိန်ကို လိုက်ခိုင်းသည် ။





တရားခွင်မှာမော်မော်လတ်ရဲ့ အကျိုးဆောင် ရှေ့နေအဖြစ် လိုက်ခိုင်းတာတင် မကဘဲ တရားသူကြီး..စွဲချ တရားရေးအရာရှိ..ရဲတပ်ဖွဲ့ အစရှိတာတွေကို





လိုက်ခိုင်းသည် ။ ကုန်ချင်သလောက် ကုန်ပါစေ..လွတ်ရင်ပြီးရောလို့သူ ပြောသည် ။ ငွေတွေလည်း ထုတ်ပေးသည် ။





သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ရှေ့ကို မထွက်ဘူး ။





ဦးကက်စိန်က တဆင့် မော်မော်လတ်ကို သူကိုယ်တိုင် မလာတာကိုတော့ စိတ်မရှိနဲ့လို့ သေသေချာချာ ပြောခိုင်းထားခဲ့သည် ။







မော်မော်လတ်ရဲ့ မိန်းမ ဂျက်စီကာ ( Jassica )က သူ့ဆီကို ငိုယိုပြီး အကူအညီလာတောင်းသည် ။ သမီးလေး ညိုမီလတ်ကလည်း ကျောင်းတက်နေဆဲ တန်းလန်းကြီး . .။





မော်မော်လတ် အဖမ်းခံရတဲ့ သတင်းကို ကြားကြားချင်း နေ့က ဂျက်စီကာနဲ့ ညိုမီလတ်တို့ သူ့ဆီကို ငိုကြီး





ချက်မနဲ့ ပြေးလာကြသည် ။ အားကိုးတကြီး အကူအညီ တောင်းကြသည် ။ သူက အပေါင်းအသင်းကောင်းသူ..အဆက်ရှိသူလို့ သူတို့ သိထားကြသည် ။







ဂျက်စီကာနဲ့ ညိုမီတို့ သူ့ကို ဖက်ပြီး ငိုကြသည် ။ သူက ပြန်ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်သည် ။ ဘာမှ စိတ်မပူဖို့ ပြောသည် ။ မော်မော်လတ်က အရင်ထဲက သူ့အိမ်ကို မကြာခဏ ခေါ်လာတတ်လို့ သူကလည်းမော်မော်လတ် အိမ်ကို သွားလည်တတ်လို့ ဂျက်စီကာ နဲ့ ညိုမီနဲ့က ရင်းနှီး ချစ်ခင်ပြီးသားဖြစ်ပေမယ့် အခု မော်မော်လတ် အချုပ်ထဲ ရောက်နေတဲ့အချိန် သူတို့ အကူအညီ လိုအပ်နေတဲ့အချိန် သူ့ဆီကိုရောက်လာကြတဲ့အခါ ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့အခါ သူ့စိတ်တွေက အရင်တုံးကနဲ့ မတူတော့ဘဲ တက်ကြွ ဖေါက်ပြန်နေတာ သူ့ဖါသာ သတိထားမိလိုက်သည် ။







ဂျက်စီကာ လှတာ တောင့်တာကို ဟိုး စောစောထဲက သူသိနေသည် ။ မကြာခဏ မော်မော်လတ် အလစ်မှာဂျက်စီကာ့ကို သူ ပြစ်မှားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်မိခဲ့သည် ။ မော်မော်လတ်ရဲ့ အိမ်က သူ့အတွက် စားအိမ်သောက်အိမ် ဖြစ်ခဲ့တာမို့ တချို့ညတွေ မော်မော်လတ်နဲ့ အရက်၀ိုင်းကနေ အပြန် သောက်လို့ မ၀သေးဘဲ မော်မော်လတ်တို့အိမ်မှာ ဆက်သောက်တတ်သည် ။ ဂျက်စီကာသည် သူနဲ့ မော်မော်လတ်ကို အမြည်း တခုခု အမြဲလို လုပ်ပေးတတ်သည် ။







တချို့ရက်တွေမှာ ဂျက်စီကာသည် အိပ်ရာထဲ ရောက်နေပြီးမှ သူတို့ကို တံခါး လာဖွင့်ပေးသည် ။ ည၀တ် အကျၤ ီကို အတွင်းက ဘာမှ မခံဘဲ ၀တ်ထားတဲ့ ဂျက်စီကာရဲ့ ဖြိုးကော့တဲ့ ရင်သားကြီးတွေကို သူ မြင်တွေ့ဘူးလို့ဂျက်စီကာကို တပ်မက်တဲ့ တဏှာအကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး သူ ထန်ခဲ့ဘူးသည် ။ တခါတလေ မော်မော်လတ်က အသောက်လွန်တော့ အိမ်လည်း ရောက်ရော ခေါင်း မထောင်နိုင်တော့ဘူး ။ ဂျက်စီကာက သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲ တွဲပို့လိုက်ရသည် ။





ဂျက်စီကာက သူ့ကို လာ စကားပြောတဲ့အခါ ဂျက်စီကာရဲ့ ည၀တ်အကျၤ ီ ပါးပါး အောက်က အခုအခံ မပါဘဲ ၀တ်ထားတဲ့ ကိုယ်လုံး အလှအပတွေကို တွေ့မိရတာက သွေးသားတွေကို ဆူေ၀ စေခဲ့သည် ။ ဘော်ဒါ အရင်းအခြာရဲ့ မိန်းမမို့ စိတ်တွေကို မနည်း ချုပ်တီးပြီး မြန်မြန်ဘဲ နုတ်ဆက် ပြန်လိုက်ရသည် ။





အခုလည်း ကိုလတ်က အချုပ်ထဲ ရောက်နေလို့ သူတို့ ငိုယိုပြီး ရောက်လာကြတော့ သည် သားအမိက ဟော့တ်လွန်းလို့ သူ့စိတ်တွေ မတည်ငြိမ်နိုင်ဘူး ။







 ဂျက်စီကာ့ကို ဖက်ပြီး “ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့..ငါရှိတယ်...နင်တို့ သားအမိကို အစစ ငါ တာန်ယူမယ်..” လို့ ပြောတဲ့အချိန်





ဂျက်စီကာရဲ့ ကော့ချွန်တင်းတဲ့ နို့ကြီးတွေက သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ တသားထဲကျအောင် ကပ်နေကြတော့ သူ့စိတ်တွေ မရိုးသားတော့ဘူး ။







 ညိုမီလတ်ကလည်း..“ အန်ကယ်ရယ်..ဒက်ဒီ့ကို ကယ်ထုတ်ပါ အုံး..” လို့ ငိုပြီးပြောရင်း သူ့ကို နောက်ကျောကနေ လာဖက်ပြန်တယ် ။





ညိုမီလတ်က အမေတူ သမီး ။ နို့တွေ ဖင်တွေက ကြီးသည် ။ သူ့အမေလို နို့ထွားထွား တင်းတင်းတွေက သူ့ကျောကို ဖိကပ်လာကြပြန်တယ် ။







 ရှေ့ရော နောက်ရော ဖိကပ်လိုက်ကြတော့ သူ့ပေါင်ကြားက ငပဲက ဒိုင်းကနဲ မတ်ထောင်သွားပြီ ။ သူတို့ဆီက ရေမွှေးအနံ့တွေကလည်း လူကို ကလူကြည်ဆယ် နေကြသည် ။





“ စိတ်ချ သမီး..အန်ကယ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတယ်....” လို့ ညိုမီလတ်လေးကို ကျောပွတ်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့အချိန် သူ့ငပဲက တအား ထောင်လာသည် ။ ဂျက်စီကာ့





ဖင်တုန်းတွေကို တွေ့နေရတာကလည်း တကယ့်ကို စိတ်ထ စရာကြီး ။





“ ကိုလတ်က တိုက်ဆောက်နေတဲ့နေရာမှာ ရှိသမျှ ပုံအောထားလို့ ဂျက်စီတို့ လက်ထဲမှာ ငွေသိပ် မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ် ..ကိုစီ...” လို့ ပြောလိုက်တဲ့ ဂျက်စီကာကို “ ဘာမှ မပူနဲ့ ဂျက်စီ....ကိုယ် တယောက်လုံး ရှိနေတာဘဲ..အစစ ကိုယ့်တာ၀န်ထား..အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ကြပြီး စကားပြောကြတာပေါ့..” လို့ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်ရသည် ။









ဂျက်စီကာကို ညစ်ညမ်းတဲ့စိတ်တွေနဲ့ ပြစ်မှားချင်တိုင်း ကိုလတ်ရဲ့ သူ့အပေါ် ကောင်းခဲ့တာတွေကို မြင်ယောင်



သတိရပြီး စိတ်ရိုင်းတွေကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည် ။





ဂျက်စီကာနဲ့ ညိုမီလတ်တို့ သူ့ရုံးခန်းက ပြန်အသွား ရှေ့နေကြီး ဦးကက်စိန်ကို သူ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည် ။ ဦး



ကက်စိန်သည် စောစောကဘဲ ပူစီ့ရုံးခန်းကို လာသွားပြီး ကိုလတ် တရားရုံးမှာ အာမခံ မရတဲ့ကိစ္စ လာပြောပြခဲ့သည် ။





ကိုလတ်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပြန်ထုတ်ရမလဲ တိုင်ပင်ချင်လို့ ခေါ်လိုက်တာ ဖြစ်သည် ။



ဦးကက်စိန်က သူ့မှာ နည်းလမ်းတခု ရှိသည် လို့ ပြောသည် ။ ပူစီလည်း အားတက်သွားသည် ။ “ ငွေ ဘယ်



လောက်သုံးရမလဲ ဦးကက်စိန်...” လို့ သူ မေးလိုက်သည် ။ ဦးကက်စိန်က “ ငွေပေးပြီး ထုတ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး...



ဦးမော်မော်လတ်ရဲ့ စွပ်စွဲခံထားရတာတွေ အကုန်လုံးကို သူ့တပည့် လာလူးကို ပုံချလိုက်ဖို့ဘဲဗျ...ခင်ဗျား လုပ်ရ



မှာက လာလူးရဲ့ မိန်းမကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ငွေပေးပြီး လာလူးကိုလည်း အချုပ်မှာ သွားတွေ့ပြီး ဦးမော်မော်



လတ် ကိုယ်စား ထောင်ကျခံလိုက်ဖို့ ပြောဖို့ဘဲ ” လို့ ပြောပြသည် ။





သူ ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး...“ အိုကေလေ...ဦးကက်စိန်..ကျနော် သဘောတူပါတယ်...ကိုလတ် လွတ်လာရင် ပြီးရော



လာလူးကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ငွေ ပေးလိုက်မယ်...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။





“ ဒါဆို ကျနော် ဦးမော်မော်လတ်ကိုလည်း သွားတွေ့ပြီး ရှင်းပြလိုက်မယ်နော်...”





“ အိုကေ ဦးကက်စိန်..လာလူးကိုတော့ ကျနော့်လူတယောက် လွှတ်ပြီး ပြောခိုင်းလိုက်မယ်..ကျနော် ကိုယ်တိုင်



တော့ သူ့ကို သွား မတွေ့ချင်ဘူးဗျာ...”





“ ဒါကတော့ ခင်ဗျား သဘောဘဲလေ ...ထူးခြားရင် ကျနော် ဖုန်းဆက်ပါမယ်...”





“ ကောင်းပါပြီ..ဦးကက်စိန်...”





မော်မော်လတ် အစား လာလူး ထောင်အကျခံသွား လိုက်လို့ မော်မော်လတ် ပြန်ထွက်လာမယ် ဆိုလို့ စိတ်နည်း



နည်းအေးသွားသည် ။ လာလူးကို ငွေ ဘယ်လောက်ပေးမလဲ ဆိုတာဘဲ သူ စဉ်းစားရမည် ။





“ ဆရာ....ပြည်လုံးချမ်းသာ ထရေးဒင်းက ဦးသန်းမောင်ရင်က ဆရာနဲ့ တွေ့ချင်လို့ အပြင်မှာ ရောက်နေပါတယ်...”



လို့ ဂျူလိုင်မိုးမိုး လာပြောလို့ ပူစီ မော့ကြည့်လိုက်သည် ။





“ အော်..အေး..လွှတ်လိုက်...လွှတ်လိုက်...”





ဂျူလိုင်မိုးမိုး သူ့ရုံးခန်းက ပြန်အထွက် ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ နောက်ပိုင်းကို သူ တချက် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စွင့်ကား



အချိုးကျတဲ့ တင်ပါးလှလှအိအိတွေကို သတိထားမိသည် ။





အင်း..ငါ ဘယ်လို ဖြစ်နေသလဲ..ငါ တဏှာစိတ်တွေ အရမ်း များနေသလား....။





မလုပ်သင့်တဲ့ မိန်းမတွေကို ထန်နေမိတဲ့ သူ့အဖြစ်ကို သူ ပြန်သုံးသပ်နေမိသည် ။





ငယ်ငယ်က မှားခဲ့တာမျိုးတွေ တခါ ထပ် မမှားချင်တော့ ။ မမှားသင့်တော့ဘူး ။





ငယ်ငယ်က ...။





လူပျို့လက် ၀က်မြီးလို့ ပြောကြတဲ့ အရွယ် ။ လူပျိုပေါက် အချိန် ။





အဲဒီတုံးက ပူစီ ...။





ရွာမှာတုံးက ပူစီရဲ့ ဘ၀ ..။





ပြန်မတွေးချင်တော့တဲ့ အတိတ်က အကြောင်းတွေ ..။









ရွာမှာတုံးက ပူစီက လူတကာရဲ့ ခိုင်းဘတ် ။





 အဖေ သေပြီးတဲ့ နောက် အမေ့ကို တဖက်တလမ်းက ကူညီတဲ့ အနေနဲ့ ရွာထဲက လူတွေ ခိုင်းစရာ ရှိရင် သွားပြီး လုပ်ကိုင်ပေးလို့ လူတွေက မုန့်ဖိုးပေးကြသည် ။ ရတဲ့ ငွေကို အမေ့ကို သူ ပေးသည် ။ အမေက သား မုန့်၀ယ်စားဖို့ ထားပါ လို့ သူ့ကို ပြန်ပေးသည် ။





လူပျိုပေါက် ဖြစ်လာတော့လည်း သူ တချက်မှ မပျင်းခဲ့ဘူး ။





 ရွာထဲက ငွေရှိတဲ့ လယ်ပိုင်ရှင် ခြံပိုင်ရှင်တွေဆီမှာ အလုပ်သွားတောင်းပြီး လုပ်သည် ။ မျက်နှာချိုပြီး ဖင်ပေါ့တဲ့ ပူစီကို လူတွေကလည်း အလုပ်ပေးချင်ကြသည် ။





 ထန်းတောပိုင်တဲ့ ဦးတောကြီးကလည်း ထန်းတက်ခိုင်းသည် ။ ထန်းရည်ဆိုင် ဖွင့်ထားတဲ့ ဦးတောကြီးအတွက် ထန်းတက်ပေးတဲ့အတွက် နောက်ပိုင်းမှာ ပူစီသည် ထန်းတက်သမားပူစီ လို့လည်း သူနေတဲ့ သာကောင်းရွာ တ၀ိုက်မှာ လူသိများသည် ။







ဦးတောကြီးတို့ ထန်းရည်ဆိုင် အတွက် ကြွက်ကြော် ရောင်းဖို့ညပိုင်းမှာလည်း ရွာ ပတ်၀န်းကျင်က လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ ကြွက်ထိုးပေးသည် ။





 လယ်ကြွက်ကြီးတွေက လယ်ထဲက စပါးတွေ နင်းစားပြီး ဆူဖြိုး ၀ဖီးနေသည် ။





 အရေဆုတ် ခုတ်ထစ်ပြီး ကြွက်ကိုင်ပေး ကြော်ပေးသည် ။ ထန်းရည်နဲ့ ကြွက်ကြော် လာစားတဲ့ ရွာထဲက ကာာလသားတွေက ပူစီကြော်တဲ့ ကြွက်ကြော်က ဦးတောကြီးတို့ လင်မယား ကြော်တာထက် ပိုကောင်းသည်လို့ ထင်ကြသည် ။ ဒါကြောင့် ဦးတောကြီးကလည်း ပူစီကို အမြဲ ခေါ် ခိုင်းတတ်သည် ။





ငါးရှဉ့်လည်း ထိုးသည် ။ ယုန်လည်း ထောင်သည် ။ ချိုးလည်း ထောင်သည် ။





ပူစီ ရန်ကုန်ကို ရောက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရွာမှာ အချမ်းသာဆုံးလူ လို့ ဆိုရမယ့် ဦးလူထုန်ရဲ့ သမီးထွေးလေး စီစီထုန် နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကြောင့် ပူစီလည်း ရွာမှာ ဆက် နေလို့ မဖြစ်တော့လို့ ေ၀းရာကို ပြေးခဲ့ရတာ ။





တခြား မြေပိုင်ရှင် လယ်ပိုင်ရှင်တွေလိုဘဲ ဦးလူထုန်တို့ လင်မယားကလည်း ပူစီကို သူတို့ အိမ်က အလုပ်တွေကို ခေါ်ခိုင်းသည် ။



ပူစီက အသားလတ်လတ် ရုပ်ရည်ကလည်း သန့်လို့ ရွာက တခြား ကောင်လေးတွေ ထက် စာရင် သန့်ပြန့် သလို အလုပ် အမြဲ လုပ်နေလို့ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကလည်း ကျစ်လစ် တောင့်တင်းပြီး ကြည့်ကောင်းသည် ။





ဦးလူထုန်တို့မှာက သမီးနှစ်ယောက် ရှိသည် ။ အကြီးမက ရီရီထုန်...။ အငယ်မလေးက စီစီထုန် ။





အကြီးမရီရီထုန်က ပူစီနဲ့ အရွယ်တူသည် ။ တမိုင်ကျော် ေ၀းတဲ့ အနီးဆုံး မြို့လေးက အထက ကျောင်းမှာ ကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့ အချိန် ရီရီထုန်နဲ့ ပူစီက တတန်းထဲ ။









ပူစီသည် လူသာငယ် နံမည်က တုတ်ကြီး ဆိုတဲ့ လူစားမျိုး ။ ငယ်ငယ်နဲ့ မိန်းမ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိနေသည် ။



သူ့ငပဲကလည်း ထွားပြီးရှည်သည် ။ ငယ်ငယ်ထဲက နွားကျောင်းရင်း မြစ်ထဲကို ခုန်ချ ရေကူးကြရင် ပူစီရဲ့ လထစ်



ကို သူငယ်ချင်းတွေက တအံ့တသြ ဖြစ်ကြရသည် ။ သူ့ငပဲတန်က တခြား သူငယ်ချင်းတွေထက် သိသိသာသာ



ကြီးနေလို့ ။ ရှည်လည်းရှည်နေလို့ ။





ပူစီသည် မိန်းမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကံကောင်းသူလို့လည်း ဆိုနိုင်သည် ။ ထန်း၇ည်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးတောကြီးသည် သူကိုယ်တိုင်က ထန်းရည်ရောင်းပေမယ့် သူက ထန်းရည်ကို မသောက်ဘူး ။ သူ့အမျိုးတွေ ချက်တဲ့ ချက်အရက်( တောအရက် ) ကို ချသည် ။ ကဇော်သမားကြီး ဦတောကြီးသည် ထန်းရည်ဆိုင်ကို မနက်ပိုင်းလောက်ဘဲ လာလုပ်ပြီး နေ့လည်လောက်ထဲက သူ့တူ ဦးစီးနေတဲ့ တောအရက်ဆိုင်မှာ ရောက်နေတတ်သည် ။ တခွက်ပြီးတခွက် မြည်းရင်း အမြဲ ရေချိန်ကိုက်နေတတ်သူပါ ။





ပူစီကလည်း ဖင်ပေါ့ တော့ ပူစီရေ...လုပ်ပါအုံးကွာ..ဆိုပြီး ဦးတောကြီးက ပူစီ့ကိုဘဲ ဖိခိုင်းတတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ တောအရက်ဆိုင်မှာ ရောက်နေတတ်သည် ။ သူ့မိန်းမ မမြသွေးကဘဲ ထန်းရည်ဆိုင်ကို ပူစီရဲ့ အကူ



အညီနဲ့ တာ၀န်ယူနေရသည်





။ မမြသွေးသည် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး လုံးကြီးပေါက်လှလို့ ခေါ်ကြတဲ့ ရေဆေးငါးကြီး ဖြစ်



သည် ။ ပူစီလည်း မမြသွေးနဲ့ အတူတူ ထန်းရည်ဆိုင်မှာ နေ့တိုင်း တာ၀န်ယူ ကူညီရောင်းရတော့ ကဇော်ဘဲ



မူးနေပြီး မိန်းမလိုအင်ကို မဖြည့်စွမ်းပေးတဲ့ ဦးတောကြီး လစ်ဟင်းနေတဲ့ လိင်ကိစ္စ အပိုင်းကို သူ့ကိုယ်စား ၀င်ရောက် တာ၀န်ယူပေးရတော့သည် ။





ဦးတောကြီးရဲ့ မိန်းမ မမြသွေးသည် အရွယ်ရှိတုံး အရွယ်ကောင်းတုံးမို့ သွေးသား တောင့်တ လိုလားတဲ့အခါ



အနီးကပ် အတူတူ ရှိနေတဲ့ ကျစ်လစ်တောင့်တင်းတဲ့ ကောင်လေး ပူစီနဲ့ ညိတော့တာဘဲ ။





ညဖက် ကြွက်လိုက်ထိုးပြီး ရတဲ့ ကြွက်တွေကို ဦးတောကြီး အိမ်ကို ပူစီ ယူလာတဲ့အခါ ဦးတောကြီးသည် တခူးခူးတရှူးရှူးနဲ့ အိပ်မောကျနေပြီ ။ မမြသွေးက ပူစီ ယူလာတဲ့ ကြွက်တွေကို ညတွင်းချင်းဘဲ ကိုင်ရသည် ။ ပူစီကကူညီရသည် ။ ခုတ်ထစ်ပြီးသား ကြွက်သားတွေကို ဆားဆနွင်းနဲ့ နယ်ဖတ်ပြီး မနက်စောစောမှာ ကြော်ဖို့ အိုးကြီးတလုံးထဲ နှပ်ထားကြရသည် ။ ဦးတောကြီး အိမ်နဲ့ ထန်းရည်ဆိုင်က သိပ် မေ၀းလှဘူး ။ မမြသွးလည်း လင်ကြီးဆီက မရတဲ့ ကိစ္စကို အနားမှာ ရှိတဲ့ သနားကမား ပူစီနဲ့ ဖြေရှင်းပစ်ချင်သလို ပူစီကလည်း ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့



တောင့်တင်းစိုပြေတဲ့ မမြသွေးကို စိတ်တွေ လာနေမိတာမို့ ရောင်းသူ၀ယ်သူ ကြည်ဖြူအသံတူသွားကြရတော့သည် ။





ဟောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ ယောကျ်ားကို စိတ်ပျက်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး..“ ပူစီ..ထန်းရည်ဆိုင်ဖက် ခဏသွားကြရ



အောင်...” လို့ ပူစီ့ကို လက်တို့ခေါ်သွားလိုက်မိသည် ။





ပူစီလည်း မမြသွေးနဲ့ ညအမှောင်ထဲ နှစ်ယောက်ထဲ ထန်းရည်ဆိုင်ဖက်ကို သွားရတာ ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုံလွန်းနေရသည် ။ မမြသွေးလည်း အချိန်သိပ်မရှိလို့ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘူး ။ ပူစီ့ပေါင်ကြားကို လက်နဲ့ လှမ်းစမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ မာကျောနေတဲ့ အတန်ချောင်းကြီးကို စမ်းမိသည် ။





“ ပူစီ..နင် လီးတောင်နေပါလား....နင် ငါ့ကို စိတ်ရှိနေတာလားဟင်...”





“ အဲ..အား..မ...မ...ဟုတ်...”





“ လုပ်မနေနဲ့ ပူစီ..မသိရင် ခက်မယ်..နင် ငါ ညနေဖက် ရေချိုးရင် လာလာ ချောင်းကြည့်နေတာ ငါသိတယ်...နင်



စိတ်ထ၇င် ထတယ်ပေါ့..ငါ ဘယ်သူ့မှ မပြောပါဘူး....နင့်အရွယ်က မိန်းမ တအား စိတ်၀င်စားတယ် ဆိုတာ ငါ



နားလည်တယ်...လာ....လာ...ဒီနား...” ဆိုပြီး မမြသွေးက ပူစီ့လတန်ချောင်းကို ရှေ့နောက် ပွတ်တိုက် ကွင်းကစားပေးသည် ။





“ အိုး...အင်း....အမ.....အမ......အား....ဟင်း.....”





လီးတန်ထိပ်ဖျားကို ဖိဖိချေနယ်ပေးနေပြန်တော့ ပူစီ အရမ်း ဖီလင်တက် ကောင်းနေသည် ။ သူ့လီးတန်လည်း ပိုပို ကြီးထွားလာသည် ။





“ လိုးမလား....”





“ ဟုတ်..ဟုတ်....အမ.....”





မမြသွေးက ထန်းရည်ဆိုင်ထဲက စားပွဲပေါ် တက်လိုက်ပြီး ထမိန်လှန်တင် ပေါင်ဖြဲကား ပေးသည် ။ မှောင်မဲနေပေမယ့် အသားဖွေးဖြူတဲ့ မမြသွေးရဲ့ ကိုယ်လုံးကို မထင်မရှားတွေ့နေရသည် ။ ပေါင်တန်ဖြူဖြူကြီးတွေ ကြားထဲကိုနေရာ၀င်ယူလိုက်ပြီး မတ်ထောင်နေတဲ့ သူ့လီးနဲ့ မမြသွေးရဲ့ ပေါင်ကြား အကွဲကြောင်းကို ဖိထောက်လိုက်သည် ။





မမြသွေးရဲ့ စောက်ဖုတ်သည် သဘာ၀ အရည်တွေနဲ့ စိုစိုရွှဲနေတာကို သိလိုက်ရလို့ သူမလည်း လိုလား နေပါလား



ဆိုတဲ့ အသိကို ပူစီရလိုက်တော့ သူ့ထောင်နေတဲ့ ငပဲက ပိုတင်းသွားသည် ။





မမြသွေးက သူ့လီးတန်ကို လက်နဲ့ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်၀မှာ တေ့ပေးလိုက်တာနဲ့ ပူစီလည်း ဖိသွင်းလိုက်သည် ။





“ အီး...ရှီး.......ပူစီ..နင့်လီး တော်တော် ကြီးတယ်ဟာ....” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ မမြသွေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို ဆက်ဖိသွင်းပစ်လိုက်သည် ။ “အီး.....ပူစီ....ဖြည်းဖြည်း....ရှီး.....” လို့ မမြသွေး ညည်းလိုက်သည် ။ ပူစီ ထင်တာက မမြသွေးသည် လင်ရှိတာမို့ လိုးလိုက်ရင် ပျစ်ကနဲ ခပ်ချောင်တောင်တောင် နေမည်လို့ ။





 တကယ်တမ်းသွင်းလိုက်တော့မမြသွေးရဲ့ စောက်ဖုတ်သည်တကယ့်ကိုကြပ်ထစ်နေတဲ့ ကောင်းနေဆဲ စောက်ဖုတ် ဖြစ်နေသည် ။





ကြည့်ရတာ ဦးတောကြီးလည်း အရက်ဘဲ ဖိသောက်နေပြီး သူ့မိန်းမ မမြသွေးကို လိုးပုံမရဘူး ။ မမြသွေးလည်း



တော်တော် ဆာနေပုံရသည် ။ ပူစီလည်း မမြသွေး ခြေထောက်တွေကို မြှောက်တင်ပူးကိုင်ပြီး ခပ်သွက်သွက်ညှောင့်ပေးသည် ။ မမြသွေးလည်း အား..အင်း...အင်း....နဲ့ ပူစီဆောင့်ထည့်တာတွေကို ခံနေပြီး“ ပူစီ..ငါအပေါ်က တက်ချင်တယ်....” လို့ ပြောသည် ။ ပူစီလည်း တခါမှ မိန်းမက အပေါ်က သူ့ကို တက်ချတာမကြုံဘူးသေးလို့ မမြသွေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲက သူ့လီးကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန် အိပ်ပေးလိုက်သည် ။ မမြသွေးလည်း ပူစီ့ကိုယ်ပေါ်ကို တက်ခွလိုက်သည် ။ ဒီအချိန်မှာ မမြသွေးလည်း ကိုယ်ပေါ်



မှာ ဘာ အ၀တ်ကိုမှ ၀တ်မထားတော့ဘူး ။ ဖြူဖွေးတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက အောက်ကို တွဲမကျသေးဘဲ လုံးထစ်တင်းမာနေဆဲမို့ ပူစီလည်း နို့ကြီးတွေကို အားရပါးရ ဆုပ်နယ်နေမိသည် ။ မမြသွေးက ဖိဖိထိုင်လိုက် ထလိုက်နဲ့ တဟင်းဟင်း ညည်းရင်း ဆောင့်ပေးနေသည် ။





စောက်ဖုတ်နဲ့လီး ၀င်ထွက် ပွတ်တိုက်တဲ့ အသံတွေက တဖွတ်ဖွတ်နဲ့ ။















မမြသွေးရဲ့ စောက်ဖုတ်က အိထွေးတင်းကြပ်ပြီး အရသာ ကောင်းပေမယ့် သူကိုယ်တိုင် တက်ဆောင့်လိုးရတာလိုတော့ မဟုတ်ဘူး ။ မမြသွေး တက်ဆောင့်ပေးနေတာကို အားမရ ဖြစ်နေတဲ့ ပူစီလည်းခဏကြာတော့ ပုံစံပြောင်းရအောင် လို့ မမြသွေးကို ပြောလိုက်သည် ။ မမြသွေးကလည်း အေးဆေးဘဲ ။ စိမ်ပြေနပြေနဲ့ တ၀ကြီး အလိုးခံလိုက်ချင်သည် ။ လင်ဖြစ်သူ ဦးတောကြီးက အိပ်လိုက်ပြီ ဆိုရင်ဆင်အော်တာတောင် နိုးမှာ မဟုတ်ဖူးလေ ။





“ ဖင်ကုန်းပေးပါလား....” လို့ မရဲတရဲ တောင်းဆိုကြည့်လိုက်သည် ။ မမြသွေးက အာကြမ်းလျာကြမ်းမို့ သူ့ကို ဆဲထည့်လိုက်မလား ဆိုပြီး လန့်လို့ ။ ဒါပေမယ့် မမြသွေးက သဘောကောင်းသည် ။



“ အင်း...” လို့ အသံပြုရင်း ကွပ်ပျစ်စောင်းးမှာ လေးဖက်ကုန်းပေးလိုက်သည် ။ ဖင်၀ိုင်း၀ိုင်း ဖြူဖြူကြီးကို မြင်ရတာနဲ့ စိတ်တွေက တအားဘဲ ထကြွနေရပြီး ဖင်တုံးတွေ ကြားက ပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်



ဖေါင်းဖေါင်း အမြောင်းလိုက်ကြီးကလည်း ကုန်းယက်စုတ်လိုက်ချင်စရာပါဘဲ ။





မမြသွေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လီးကြီး ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အချိန် နို့ကြီးတလုံးကိုလည်း သူလှမ်းဆွဲလိုက်သည် ။ သူ့လီးကြီးက စောစောက စသွင်းတုံးကလောက်တော့ မကြပ်တော့ဘဲ စီးကနဲ တဆုံး



၀င်သွားသည် ။





“ ပူစီ.....”





“ အင်..မမြသွေး....”





“ နင်် ငါ့ကို လိုးချင်နေတာ ကြာပြီလားဟင်...ကောင်စုတ်လေး....”





“ အင်း..ခင်ဗျား ဖင်က တကယ်တောင့်တယ်ဗျာ....” လေးငါးဆယ်ချက်လောက် ဆောင့်ထည့်ရင်း ပူစီက ပြောလိုက်တော့ မမြသွေးက ရယ်သည် ..။





“ ဦးတောကြီးက ခင်ဗျားကို မလိုးဘူးလား....”





“ သူက အရေဘဲ အသေသောက်နေတာ နင်အမြင်ဘဲလေ....ကဲ လိုး..လိုး ခပ်ပြင်းပြင်းလေး လိုးပေးစမ်းပါ....”





ပူစီလည်း အပြောမဟုတ်ဘဲ အလုပ်နဲ့ သက်သေပြပြီ ။ မမြသွေးကို ခပ်သွက်သွက် ပြင်းပြင်း ဆောင့်ချက်တွေ နဲ့ ဆောင့်လိုးပေးတော့သည် ။ တဖတ်ဖတ် အသံတွေ ညံနေသည် ။ ပူစီလည်း သူများ



မယားကို လိုးနေတာမို့ သူ့လင်ကြီး အနောက်က ပေါ်လာပြီး ငှက်ကြီးတောင်နဲ့ ပိုင်းလိုက်မှာကိုလည်း စိတ်က ပူနေရလို့ နောင်ကို လိုးရင်တော့ ဒထက် စိတ်ချရတဲ့ နေရာ တခုခုမှာ လိုးရမည် လို့ ဆုံး



ဖြတ်ချက် ချလိုက်သည် ။ မမြအေး ပြီးအောင် ဖိလိုးပေးလိုက်သည် ။ မမြအေး ပြီးသွားမှ နိုင်ငံခြား အပြာကားတွေမှာ တွေ့ဖူးသလို လီးကို ပြီးခါနီးမှာ စောက်ဖုတ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မမြသွေးရဲ့ ဖင်



တုံး ဖြူဖြူကြီးတွေ အပေါ်မှာ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထုတ်ကာ ပြီးသွားရသည် ။





 သူတို့ လမ်းခွဲခါနီးမှာ မမြသွေးက ပူစီ့ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လျောက်မပြောဖို့ ပိတ်သည် ။ ပူစီက “ ပြောပါ့မလားဗျာ..ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးသလိုကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့....” လို့ ပူစီက ပြန်ပြောရင်း သူ့



အိမ်ကို ပြန်သည် ။





အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး အမေ ချန်ထားတဲ့ ဟင်းကို ဇလုံနဲ့ ထည့်ထားတဲ့ ထမင်းပေါ် ပုံလိုက်ပြီး အားရပါးရ စားလိုက်သည် . ။ စိတ်လာလာနေရတဲ့ ဖင်ကြီးမ မမြသွေးကို စိတ်တိုင်းကျ လိုးခွင့်ရလိုက်လို့



ပူစီ တအား ကျေနပ်နေသည် ။





နောက်တနေ့မှာ ဦးတောကြီးတို့ ဆိုင်ကို သွားကူတော့ မမြသွေးကို တွေ့တော့ ညက လိုးခဲ့တာတွေကို ပြန် ညမင်ယောင်ပြီး လီးက မာတောင့်ချင်လာသည် ။ ဦးတောကြီးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း



ထန်းရည်ဆိုင်မှာ ခဏဘဲ နေပြီး တောအရက်ဆိုင်ဖက်ကို လစ်တော့တာဘဲ ။





ဆိုင်ထဲမှာ လူမရှိတဲ့ အချိန်မှာ မမြသွေး အနားကို တိုးကပ်သွားပြီး ဖင်တုံးကြီးတွေ ကြားထဲကို လက်နဲ့ နှိုက်လိုက်ပြီး..“ လိုးချင်တယ်ဗျာ..” လို့ သူ ပြောလိုက်သည် ။ မမြသွေးက...“ မကဲနဲ့ ကောင်စုတ်



လေး..သိသွားလို့ မိုးမီးလောင်ကုန်မယ်....” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည် ။





“ ဒီညရော ပေးလိုးမှာလား...” လို့ သူ မေးဖြစ်အောင် မေးလိုက်သည် ။



“ နင် လျာမချောင်နဲ့ ပူစီ....” လို့ ထပ်အော်တာကို ခံရသည် ။





ဒီအချိန်မှာ လူတယောက် ၀င်လာသည် ။





“ ဟေ့..ပူစီ...မင့်ကြွက်ကြော် ရှိသေးလား....”





“ ဟာ..ကိုကြည်စိုး...ရှိတာပေါ့...ထန်းရည် သောက်မှာ မဟုတ်လား....ထိုင်..ထိုင်....”





“ မသောက်ဖူးကွ...ကြွက်ကြော်ဘဲ လာ၀ယ်တာ..ငါ့သူဌေး စားဖို့....”





“ ဟုတ်..ရတယ်..ဘယ်နှစ်ကောင် ယူမလဲ....”





ပူစီက နီရဲ ကြွပ်ရွနေတဲ့ ကြွက်ကြော်တွေကို ဇကာကုံးနဲ့ ယူထုတ်လာသည် ။





“ အကုန်သာ ပေးလိုက်ကွာ..ငါ့သူဌေးက မင့်ကြွက်ကြော်ကို အသေကြိုက်တာကွ...”





ကိုကြည်စိုးသည် ရွာထဲက သူဌေး စက်ပိုင် ဦးလူထုန်ရဲ့ စာရင်းငှား ဖြစ်သည် ။ သူဌေးရဲ့ လူယုံတယောက်လို့လည်း ဆိုနိုင်သည် ။ ပူစီကို ဦးလူထုန်က အလုပ်ရှိရင် ခေါ်ခေါ် ခိုင်းတတ်သည် ။ ကိုကြည်စိုးနဲ့ ပူစီ ခင်မင်အောင် ပေါင်းထားသည် ။ ကိုကြည်စိုးက သူဌေးကို သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းဖို့ သတိပေး ပြောပေးနိုင်တာကြောင့် ဖြစ်သည် ။





ကြွက်ေြက်ာဖိုးကိုလည်း လျော့ပေးလိုက်သည် ။





“ ကိုကြည်စိုး...ခင်ဗျား သူဌေးကို ကျနော့်ကိုလည်း ခေါ်ခိုင်းဖို့ ပြောပေးအုံးနော....”





“ ဟ..ကောင်လေးရ..ငါ အမြဲ သတိဖေါ်ပေးနေတာဘဲကွ...စိတ်ချပါ..သူဌေးရော သူဌေးကတော်ရောက မင်းကို သဘောကျကြပါတယ်...ခေါ်ကြမှာပါ.....”





“ ဟီး..ကျေးဇူးဘဲဗျာ..ကျနော် ယုန်ရရင် ကင်ပြီး သူဌေးစားဖို့ လာပို့ချည်အုံးမယ်....”





“ အေး..အေး..ကဲ ငါသွားမယ်ကွာ....”





ကိုကြည်စိုး ပြန်သွားပြီးနောက် ရွာတောင်ပိုင်းက ကြာဇံတို့ အုပ်စု ထန်းရည် လာသောက်ကြလို့ မမြသွေးနဲ့ ထပ် မကလိဖြစ်တော့ ။











သူဌေးဦးလူထုန်နဲ့ ရွာထဲမှာ ဘုန်ကြီးကျောင်းမှာ လူချင်းတိုးရင် ပူစီက အမြဲရိုရိုကျိုးကျိုးနဲ့ ဂါ၀ရပြုသည် ။



မကြာခင်မှာဘဲ သူဌေးရဲ့ ခြံစည်းရိုး အသစ်ကာဖို့ လိုလာတော့ စာရင်းငှားကိုကြည်စိုး တယောက်ထဲနဲ့



မနိုင်လို့ ကူညီဖို့ ပူစီ့ကို ခိုင်းသည် ။





 သူဌေးရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကလည်း ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တဲ့ လူငယ်လေးတယောက် သူတို့ အိမ်မှာ အလုပ်လာလုပ်တာမို့ ဟန်ရေးပြပြီး မသိမသာ ချောင်းကြည့် ခိုးကြည့်ကြသည် ။ ပူစီလည်း သူဌေးရဲ့ သမီးအကြီးနဲ့ ကျောင်းနေဖက်မို့ မျက်မှန်းတန်းမိနေသည် ။ သူဌေးသမီး



မို့ မာနတခွဲသားနဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ရီရီထုန်သည် အငယ်မစီစီထုန်လောက် သဘောမကောင်းဘူးလို့ ပူစီထင်သည် ။





သူဌေးရဲ့ ခြံ၀ိုင်းက ကျယ်သည် ။ စည်းရိုးကာတာက တရက်နှစ်ရက်နဲ့ မပြီး ။ ပူစီလည်း သူ့ကို ချောင်း



မြောင်းနေတဲ့ သူဌေးသမီးနှစ်ယောက်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း နီးစပ်လာခဲ့သည် ။ သူဌေးလင်မယား အပြင်သွား



နေတဲ့ အချိန် ပူစီက အိမ်နောက်ဖေးကနေ မီးဖိုချောင်က ရေအိုးစင်ကနေ ရေသွားခပ်သောက်တဲ့အခါ သူ



ဌေးသမီးအငယ်မစီစီထုန်နဲ့ တိုးတတ်သည် ။ စီစီထုန်က ခင်ခင်မင်မင် စကားပြောသည် ။ နေ့လည် ထမင်းစား



တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူဌေးအိမ်မှာ ထမင်းဟင်းချက်တဲ့ ဒေါ်ပုက ပူစီနဲ့ကိုကြည်စိုးကို ထမင်းပြင်ကျွေးတဲ့အချိန်



သမီးအကြီး ရီရီထုန်က လာစကားပြောတတ်သည် ။





အကင်းပါးတဲ့ ကိုကြည်စိုးက သူဌေးရဲ့သမီးလေးနှစ်ယောက်က ပူစီ့ကို စိတ်၀င်တစား ရှိနေကြတယ် ဆိုတာကို



မြင်သည် ။ ရိပ်မိသည် ။ ခြံစည်းရိုးကာရင်း “ ဟေ့ပူစီ..မင်းကို ငါတို့သူဌေးရဲ့ သမီးတွေက ကျနေပုံဘဲ...ရေလာ



ချင်လို့ မြောင်းပေးနေကြတယ်ကွ...လုပ်ကွာ..ဟီး...မင်း သူဌေးသားမက် ဖြစ်မယ့်ကိန်းကွ....လုပ်သာလုပ်...” လို့



ပူစီ့ကို မြှောက်ပေးသည် ။





ပူစီကလည်း လက်ကသွက်တဲ့ကောင် ။ ဦးတောကြီးရဲ့ မိန်းမ မမြသွေးကိုတောင် ဆော်ပြီးနေပြီဘဲ ။



ဒါပေမယ့် သူဌေးရဲ့စာရင်းငှား ကိုကြည်စိုးကိုတော့ သူဖန်ချင်နေတာကို ပြောလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ။ တော်ကြာ မျက်နှာလိုအားရ သူဌေးလင်မယားကို သွားတိုင်သွားတွန်းနေမှ ခက်နေမယ် ။ ဒါကြောင့်..“ မတန်မရာဗျာ...ကျနော်



က ဆင်း၇ဲသား ပါ...မကြံ၀န့်ပါဘူး...မလုပ်ပါနဲ့ တော်ကြာ သူဌေးတို့ သိလို့ ခွေးပြေး၀က်ပြေး ပြေးနေရပါအုံးမယ်”



လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။





သို့ပေမယ့် ကိုကြည်စိုး အလစ်မှာတော့ ရီရီထုန် စီစီထုန်တို့နဲ့ စကားပြောသည်။ ပြောတိုင်းလည်း သူတို့ကို အ



ရမ်းလှသည် ချောသည် လို့ ပင့်မြှောက်ပေးတတ်သည် ။ ရီရီထုန်ကလည်း သူ့ညီမလေး စီစီထုန်က ပူစီ့ကို ရော



လွန်းနေတာကို မနားလို ဖြစ်ပြီး သူက ညီမထက် ပိုသာချင်တာကြောင့် ပူစီနဲ့ နေ့ခင်းပိုင်း အခုလို ခြံကာနေတဲ့



အချိန် စကားပြောရတာနဲ့ မကျေနပ်ဘဲ ညဖက်ကျရင် နှစ်ယောက်ချင်း စကားပြောချင်လာပြီး ပူစီ့ကို သူ့မိဘ တ



ခြားရွာကို ညအိပ်သွားတဲ့ညမှာ နွားတင်းကုတ်ရဲ့ အနောက်ဖက်က စပါးတွေ လှောင်တဲ့ စပါးကျီကြီးမှာ စကားပြောဖို့ ချိန်းလိုက်သည် ။





ဦးလူထုန်တို့ လင်မယားလည်း ညအိပ်ခရီးသွားမှာမို့ အိမ်မှာ သမီး၂ယောက်နဲ့ ကျန်ခဲ့မယ့် အိမ်အကူ ဒေါ်ပုကို



နေ၀င်တာနဲ့ ခြံတံခါးရော အိမ်တံခါးတွေကိုရော ပိတ်ဖို့ သော့ခတ်ဖို့ သေသေချာချာ မှာကြားသွားသည် ။ ကျေး



ရွာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ( ယခင်အခေါ်အေဝါ် သူကြီး ) ကိုလည်း သူတို့ ဒီည မရှိတာမို့ သူတို့အိမ်၀ိုင်းကို လုံခြုံရေး



ကင်းတွေ လှည့်ခိုင်းဖို့ မှာကြားသွားသည် ။





သူဌေးလင်မယားတို့သည် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတာတွေ များလို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဦးဘိုကြီးတို့အဖွဲ့က သူဌေးလင်မယားကို တအား လေးစား ရိုသေသည် ။ ဦးဘိုကြီးရဲ့ အဖေက သူဌေးလင်မယားရဲ့ စာရင်းငှား လုပ်ခဲ့ဘူးသည် ။ သူ့အဖေကိုယ်တိုင်က သူဌေးရဲ့ စကားဆို တသွေမတိမ်း နားထောင်သည် ။ဒါကြောင့် ဦးဘိုကြီးသည် သူဌေးတို့လင်မယားကို ပြာပြာသလဲ ရိုသေသည် ။ ငွေချမ်းသာသောအခါ သြဇာရှိလှသည် ။





ရွာထဲက လူတွေက သူဌေးဦးလူထုန်က သူကြီးရဲ့ အထက်က လို့ ကွယ်ရာမှာ တီးတိုးစကား ပြောလေ့ရှိသည် ။



ပူစီသည် ရီရီထုန်က အဲလို ချိန်းလိုက်တဲ့အခါ အရမ်းကို အံ့သြသွားခဲ့သည် ။ သူနဲ့ ရီရီထုန်က ဘာမှ ဖြစ်ကြ



သေးတာ မဟုတ်ဘူး ။ တယောက်နဲ့ တယောက် စကားပြောကြတယ် ဆိုတာကလည်း အလပသလပဘဲ ။ ချစ်စ



ကား ကြိုက်စကားလည်း ပြောရသေးတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒါပေမယ့် ရီရီထုန်က အခုလို ညဖက်ကြီး ချိန်းလိုက်တာ



က ခင်မင်မှု အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်သွားပြီလို့ သူ ထင်သည် ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီည ရီရီထုန်နဲ့ သွား



တွေ့လိုက်ပြီးသူ လက်ရဲရင် ရီီရီထုန်ကို စားရနိုင်သည်လို့ တွက်လိုက်သည် ။





တနေကုန် ခြံစည်းရိုးကာခဲ့ပြီး ညနေဖက်လည်း မမြသွေးတို့ ထန်းရည်ဆိုင်မှာ သွားကူတဲ့ ပူစီသည် တအားကို ပင်ပန်းနေပြီ ။ သို့ပေမယ်က ၇ီရီထုန်နဲ့ တွေ့ရမှာမို့ အိမ်ပြန်ပြီး ေ၇တွင်းမှာ ရေချိုးလိုက်သည် ။ သူဌေးသမီးနဲ့



တွေ့မှာမို့ ချွေးစော် နံမနေချင် ။ မသစ်လွင်ပေမယ့် လျှော်ဖွတ်ပြီးသား စွပ်ကြယ်အဖြူလေးနဲ့ တပတ်နွမ်း ပလေကပ်လုံချည်လေး ၀တ်လိုက်သည် ။





အမေက သိပ် နေလို့မကောင်းဘူး ။ အိပ်ရာထဲ လှဲနေသည် ။ ညနေက ထန်းရည်ဆိုင်ကို လာတဲ့ ကျေးရွာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဦးဘိုကြီးက ပူစီ့ကို အနားခေါ်ပြီး ညဖက် ရွာထဲမှာ ကင်းစောင့်ပေးမလား...မေးသည် ။ မင်းလည်းအပိုငွေလေးဘာလေး ရတာပေါ့ကွာတဲ့ ။ တကယ်တော့ ပူစီသည် နေ့ခင်းလည်း ခြံကာ ညနေလည်း ထန်းရည်ဆိုင်မှာ ရောင်းကူ ဆိုတော့ ပင်ပန်းလှပြီ ။ ဒါပေမယ့် ဦးဘိုကြီး ပြောလိုက်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စကားတွေကိုလည်း ကြားလိုက်ရရော ချက်ချင်းဘဲ “ လုပ်မယ်..သူကြီး....လုပ်ပေးမယ်...စိတ်ချ ” လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ဦးဘိုကြီးက “ ဦးလူထုန်တို့ တခြားရွာကို သွားတယ်ကွ..သူ့အိမ်၀ိုင်းကို အထူးသဖြင့် ဂရုစိုက်ပေးဖို့ဘဲတခုခု မသင်္ကာစရာတွေ့ရင် ငါ့ကို လာသတင်းပို့ရမယ်...” လို့ ပြောလိုက်လို့ပါဘဲ ။





ရီရီထုန်နဲ့က ချိန်းထားတော့ သူက အဲ့ခြံ၀ိုင်းထဲမှာ ရောက်နေမှာကိုး..။ တချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ဖြစ်မည်လေ ။



ကင်းလည်းစောင့် သူဌေးသမီးနဲ့လည်း ချိန်းတွေ့ ။ ဟန်ကို ကျရော ..။







ဦးတောကြီးသည် ဒီနေ့ညနေ ခါတိုင်းနေ့တွေထက်တောင် အသောက်များသွားလို့ လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း



မလျှောက်နိုင် ။ ဒရိမ်းဒယိုင်နဲ့ သိုင်းကွက်နင်းနေသည် ။



မမြ့သွေးက ဆိုင်သိမ်းနေတဲ့ ပူစီ့ကို လှမ်းကြည့်သည် ။ ပြုံးစိစိနဲ့ ။





“ ပူစီ..”



“ ဘာလဲ အမ..”



“ ရောင်းမကုန်တဲ့ ကြွက်ကြော်နဲ့ ထမင်းကြမ်းလေး စားလိုက်ပါလား..နင် မဆာဘူးလား....”



“အင်း..အင်း...စားလိုက်မယ်...”



“ ကြက်ဥကြော်တွေပါ အကုန် စားလိုက်...အမဲခြောက်ဖုတ်ရော...”





ပူစီရဲ့ စိတ်ထဲက “ အမဲခြောက်ဖုတ်တော့ မစားချင်ဘူး..အမရဲ့ စောက်ဖုတ်ဘဲ ကြိုက်တယ်...” လို့ ပြောလိုက်



သည် ။ ဦးတောကြီး ရှိနေသေးလို့ အသာ ငြိမ်နေရသည် ။ ခဏကြာတော့ ဦးတောကြီး အိမ်ပြန်သွားသည် ။





မှောင်နေပြီ ။ မမြ့သွေးက မီးအိမ်ကို မထွန်းသေးဘဲ ထားသည် ။



“ ပူစီ..ငါ အိမ်ဖက် ခဏသွားလိုက်အုံးမယ်..နင် ဒီကဘဲစောင့်..ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်..ဟိုဟာကြီး အိပ်သွားပြီလား ငါ



သွားကြည့်မလို့...”





ပူစီလည်း မမြ့သွေး ပြောတဲ့အတိုင်း ထမင်းကြမ်းနဲ့ ကြွက်ကြော်..ကြက်ဥကြော်တွေ ဇလုံတခုထဲ ထည့်ပြီး ငရုပ်



ဆီ အချဉ်ရည်တွေလောင်းထည့်ကာ စားလိုက်သည် ။



အားရှိမှ ဖြစ်မည်လေ ။ ဟီး...မမြ့သွေးကို ကောင်းကောင်းဗျင်းပေးရဦးမယ် မဟုတ်လား ...။





မမြ့သွေးက တော်တော်နဲ့ ပေါ်မလာ ။ ရီရီထုန်နဲ့ ချိန်းထားတဲ့နေရာကိုလည်း သူ သွားရဦးမှာမို့ မမြ့သွေး



ကို သူ မျှော်နေသည် ။ မမြ့သွေး ရောက်လာတော့ “ ရေချိုးနေလို့ ကြာနေတာဟဲ့..တနေကုန် ဆိုင်ရောင်းနေ



တာ နင်လည်း သိသားဘဲ..ချွေးတွေသန်တွေနဲ့....” လို့ ပြောပြီး ဆိုင်လေး အတွင်းဖက်က ကွပ်ပျစ်ပေါ်ကို ထိုင်



လိုက်သည် ။





“ ပူစီ....လာ...အချိန် သိပ်မရှိဘူး....ဟိုဟာကြီးတော့ ကုလားသေကုလားမောဘဲ ဟောက်တောင်နေသေး...ခိခိခိ....”





ပူစီရဲ့ ပုဆိုးကြားကို မမြသွေး လက်ထိုးစမ်းလိုက်တဲ့အခါ မာကျောပြီး တောင်နေတဲ့ ပူစီရဲ့ ဒုတ်ကြီးကို စမ်းမိ



လိုက်လို့ အရမ်း သဘောကျသွားသည် ။ လီးမတောင်တော့တဲ့ လင်ကြီးနဲ့ တခြားစီဘဲလေ ။ ဦးတောကြီးနဲ့



လိုးဖို့ ကြံရင် လပျော့ကြီးကို ကွင်းတိုက်ပေးရ ကုန်းစုတ်ရနဲ့ အားမရဘူး မဟုတ်လား ။





ပူစီက ပုဆိုးကို ချွတ်ချပစ်လိုက်သည် ။



တဲပြူတင်းက ၀င်လာတဲ့ လရောင်နဲ့ မဲပြောင်တုတ်ထွားရှည်လျားတဲ့ ပူစီရဲ့ လီးကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မြင်



လိုက်ရတဲ့ မမြသွေးလည်း ဖျတ်ကနဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည် ။





“ အမ..စုတ်ပေးဗျာ....”





မမြသွေးလည်း လပျော့ကြီးတောင် စုတ်စုတ်ပေးနေရတာ ဆိုတော့ ပူစီရဲ့ အောင်မြင်လှတဲ့ လီးထွားထွားကြီး



ကို မဆိုင်းမတွဘဲ ငုံ့ကာ ငုံစုတ်ပေးလေသည် ။





ပြွတ်ပွက် ပြွတ်ပွက် အသံတွေ ထွက်အောင်ကို အားရပါးရ စုတ်ပေးနေသည် ။





မမြသွေးရဲ့ အစုတ်ကို ခံနေရင်း ပူစီသည် နားလည်းစွင့် မျက်လုံးကလည်း တဲပြူတင်းကို ကြည့်နေသည် ။



ခိုးစားတာ ဆိုတော့ လူမိမှာ ကြောက်သည်လေ ။ တချက်တချက် လီးထိပ် ဒစ်လုံးကြီးကို မမြသွေးရဲ့ လျာက လှိမ့်ပွတ်သွားတာကြောင့် ပူစီ တွန့်ကနဲ တွန့်ကနဲ တုန်အောင် ကောင်းသွားရသည် ။ မမြသွေး ပါးစပ်ထဲကို



ထိုးထိုးညှောင့်လိုက်မိသည် ။





အတော်ကြာအောင် စုတ်ပေးပြီးတဲ့နောက် မမြသွေးသည် ဂွေးစိနှစ်လုံးကိုလည်း လျာနဲ့ ယက်ပေးပြန်သည် ။



ပြီးမှ “ ကဲ လိုးမယ်ဟာ....မညှာနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းသာ ဆောင့်..ငါ တအား ယားနေတယ်....” လို့ ပြောလိုက်သည်။



ပူစီလည်း လိုလားနေတဲ့ မမြသွေးကို အပီ လိုးပြီ ။





တဖတ်ဖတ် အသံတွေနဲ့ မမြသွေးရဲ့ ညည်းသံတွေ ညအမှောင်ထဲ ထန်းရည်တဲ အတွင်းပိုင်းကနေ ထွက်နေသည်။



မမြသွေးရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆွဲညှစ်ထားရင်း ဒလကြမ်း ဆောင့်ထည့်သည် ။





“ အား....ရှီး.......အိုး......အား.....ကောင်းတယ်.....လိုး...လိုး....ပူစီ..ဆောင့်...ဆောင့်...တအား..တအား.....” လို့ မမြသွေး ပါးစပ်က တတွတ်တွတ် ပြောနေရင်း ဖင်ကြီးတွေကို ေ၀့ကာေ၀့ကာ နဲ့ လှည့်ပေးနေသည် ။ ပူစီက



မမြသွေး စိတ်ကြိုက် အပီအပြင် ဆောင့်ပေးသည် ။ လီးကလည်းကြီး အားကလည်းသန်နဲ့မို့ မမြသွေး တအား



ကြိုက်သည် ။ ဒါကြောင့်လည်း ပူစီ့ကို တခါလိုးဖူးသွားပြီးနောက် စွဲသွားရပြီး ထပ်ပေးမိတာပါ ။





“ ဖွတ်..ဖွတ်...ဖွတ်......အား......အား.....အားရှီး.....အိုး...ကောင်း..ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ်....လိုး......လိုး....”





အသားကုန်ကြုံးလိုးပစ်လိုက်တာ မမြသွေးလည်း ပြီး သူလည်း ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပြီးသွားရသည် ။





“ အီး.....တအားကောင်းတာဘဲ ပူစီရယ်....”





မမြသွေးလည်း သူ့အိမ်ပြန် ပူစီလည်း ရွာသူကြီး ဦးဘိုကြီး အိမ်ကို ခပ်သုတ်သုတ် သွားလိုက်သည် ။







“ ဟာ..ပူစီ....မင်း မလာတော့ဘူး မှတ်လို့....အာလူးကိုတောင် ခေါ်တော့မလို့...”





“ ဟီး....နဲနဲ နောက်ကျသွားတယ်..သူကြီး....”





ဦးဘိုကြီးက ခြောက်တောင့်ထိုး လက်နှိပ်မီး တချောင်း ထုတ်ပေးသည် ။





“ ဟိတ်ကောင်လေး..မင်း မနက်ကျ ဒီလက်နှိပ်မီးကို ငါ့အိမ်ကို ပြန်လာပို့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်..မပျောက်စေနဲ့..”



“ စိတ်ချပါ သူကြီး....”းဦးလူထုန်





“ ပူစီ....ငါ့လှံပါ လိုရမယ်ရ ယူသွားအုံး ...”





ဦးဘိုကြီးက လှံတချောင်းကိုပါ လှမ်းပေးနေလို့ ပူစီ ယူလိုက်ရသည် ။





ရီရီထုန်တို့ အိမ်ဖက်ကို သူ သွားပြီ ။ စိတ်တွေက လှုပ်ရှားနေသည် ။ ရီရီထုန်နဲ့ ဘာပြောကြမလဲ ။ အင်း...ကြည်



ဖြူရင်တော့ ဖက်နမ်းပစ်မည် လို့ စဉ်းစားနေသည် ။





ခွေးတကောင်က စူးစူးဝါးဝါး ထိုးဟောင်လိုက်လို့ ပူစီ ပါးစပ်က ရှူးလို့ အော်ရင်း လှံနဲ့ ရမ်းလိုက်သည် ။











 မပြီးသေးတဲ့ စည်းရိုး ပြင်နေတဲ့နေရာကနေ ပူစီ ခြံထဲကို ၀င်လိုက်သည် ။





ခြံနဲ့အိမ်ကြီးသည် မဲမှောင် တိတ်ဆိတ်နေသည် ။ နွားတင်းကုတ်ဘေးကနေ ဖြတ်ပြီး စပါးကျီကြီးဆီကို လျှောက်



သွားတဲ့အချိန် အိမ်ကြီးဖက်က လျှောက်လာတဲ့ ရီရီထုန်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။





ရီရီထုန် အနားကို ရောက်လာတော့ လက်ကလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။ ရီရီထုန်က ဆတ်ကနဲ မော့ပြီး



ကြည့်သည် ။ “ လာ...ရီရီ...” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး စပါးကျီကြီးရဲ့ အနောက်ထဲကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။





“ ပူစီ....ဘာ...ဘာလုပ်မလို့လဲ....”



“ နင်ဘဲ ငါနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောချင်လို့ဆို...ဒါကြောင့် လူမမြင်နိုင်တဲ့ ဟောဒီချောင်



ထဲကို ခေါ်လာတာလေ...”



“ အေး..အငယ်မက ငါတို့ စကားပြောကြရင် ၀င်၀င်ရှုပ်တယ် ..ဒါ..ဒါကြောင့်..ငါ..ငါ...”



“ အေးပါ..ငါသ်ပါတယ်..ငါ လဲလေ..ငါကလဲ.........”



“ ဘာလဲဟယ်...ပြောလေ...”



“ ငါကလည်း နင့်ကို ခုလို တွေ့ချင်နေတာ...သိလား...”



“ ဘာလို့ တွေ့ချင်တာလဲ...”



“ နင်က သိပ်လှတာဘဲဟာ...ငါ အဲဒါ ပြောချင်လို့..”



“ အာ..ငါ မလှပါဘူး..အပိုတွေ မြှောက်မနေနဲ့..ပူစီ....”ှာက



“ နင် တကယ်လှတာ....အင်း..ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်ဟာ..အရမ်းဘဲ....”



“ အို...ပူစီ...”





ပူစီက ရုတ်တရက် ဆွဲဖက်လိုက်လို့ ရီရီထုန်သည် ပူစီ့ရင်ခွင်ထဲကို ရောက်သွားရသည် ။ ယောကျ်ားတယောက်နဲ့



အခုလို ရင်ချင်းအပ် အနေအထားမျိုး ရီရီထုန် တခါမှ မကြုံဘူးသေး ။ ရီရီထုန်ရဲ့ ရင်မို့မို့တင်းတင်းတွေက ပူစီ



ရဲ့ ရင်ဘတ်နဲ့ တသားထဲကျအောင် ကပ်သွားသည် ။





“ နင် ငါ့ကို ပြန်ချစ်ပါဟာ..ရီရီ.....နော်...နော်.....”





ပူစီက ရီရီထုန်ရဲ့ မျက်နှာအနှံ့ နမ်းရှုံ့ရင်း တတွတ်တွတ််နဲ့ ပြောသည် ။ ရီရီထုန်လည်း စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလွန်းလို့ တုန်နေသည် ။ ပူစီရဲ့ လက်တွေက ရီရီထုန့် ခါးလေးကနေ ဆွဲဖက်ထားတာ ရီရီထုန် ရုန်းထွက်



ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မရဘူး ။





“ လွှတ်ပါ ပူစီရယ်...နင်က တအား ကြမ်းတာဘဲ...”



“ မလွှတ်ဘူး...လွှတ်စေချင်ရင် ချစ်တယ်လို့ ပြန်ဖြေ....”





“ ငါ..ငါ..မသိဘူး....ကြောက်တယ်....ငါကြောက်တယ်.....”





ပူစီက ရီရီထုန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံစုတ်လိုက်သည် ။ ပူစီသည် နိုင်ငံခြား ဗီဒီယိုတွေ ကြည့်ပြီး ယောကျ်ားက မိန်းမကို နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုတ်တဲ့အခန်းတွေကို အားကျပြီး အဲလိုမျိုး စမ်းချင်နေတာ ကြာပြီ ။အခု အခါအခွင့်



သင့်တုံး စမ်းလုပ်ကြည့်လိုက်တာ ။





ရီရီထုန်လည်း သူ့အထိအတွေ့တွေမှာ သာယာနေတာကို ပူစီ တွေ့ရလို့ စိတ်အားတွေ တက်လာပြီး လက်တွေကလည်း ရီရီထုန့် တင်ပါးအိအိတွေကို ကိုင်လိုက်သည် ။ ရီရီထုန်လည်း ပူစီ့ကို တဖက်သပ် သဘောကျ



ကြိုက်နေတဲ့သူ ဆိုတော့ ပူစီရဲ့ အတွေ့အထိတွေ ခေါ်ဆောင်ရာကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ပါသွားမိ



ရပြီ ။





“ ငါ့ကို ချစ်တယ် မဟုတ်လား..”



“ နင်ကလဲဟာ..နင့်ကို အခုလို ညဖက်ကြီး လူကွယ်ရာမှာ ချိန်းကထဲက နင် သဘောပေါက်လိုက်ဖို့ ကောင်းတယ်



ပူစီရယ်...”



“ ဒါဆို နင် ငါ့ကို ပြန်ချစ်တယ်ပေါ့..ဟုတ်လား...”



ရီရီထုန်က ခေါင်းလေး ဆတ်ပြသည် ။



“ ဟာ...၀မ်းသာလိုက်တာ ရီရီရယ်...”





ပူစီက ရီရီထုန်ကို နမ်းပြန်သည် ။ လက်တွေကလည်း တင်ပါးအိအိတွေကို ဆုပ်ညှစ်ကိုင်တွယ်သည် ။ ရီရီထုန့်



ရင်သားတင်းတင်းတွေနဲ့ ရင်ချင်းအပ်ထားရတာကြောင့်လည်း ပူစီ့စိတ်တွေ တအားကို ထကြွနေပြီး ပေါင်ကြား



က ငပဲတန်က မြူးထလာသည် ။ မာတောင်လာသည် ။





စပါးကျီအနောက်ဖက် စပယ်ရုံကြီး အကွယ်က ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်ကို ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ရီရီထုန်နဲ့ ပူစီသည် ကာမ



စိတ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေကြပြီမို့ ရှေ့ကို တခုပြီးတခု တိုးလို့ တိုးလို့ တက်နေကြပြီ ။ ပူစီသည် မိန်းမ အတွေ့အကြုံ



ရှိနေတဲ့ကောင်မို့ ရီရီထုန်ကို စိတ်မကြွကြွအောင် ဆွပေးနေပြီ ။ သူ့ရဲ့ အနှူးအနှပ်တွေကြောင့် ရီရီထုန်သည်



ထမိန်တွေ ကွက်စိုသွားရအောင်ဘဲ အင်္ဂါစပ်ထဲက ကာမရှေ့ပြေး အရည်တွေ တအား စိမ့်ထွက်နေသည် ။





ပူစီ့လက်တွေက ရီရီထုန့် ထမိန်ထဲ ရောက်နေပြီး အမွှေးလေးတွေ ဖုံးနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို ကိုင်စမ်းနေသည် ။ အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေတာကို စမ်းမိလို့ ရီရီထုန် စိတ်တွေ ထနေပြီ ဆိုတာကို ပူစီ သိလိုက်သည် ။





“ ပူစီရယ်....တော်....တော်တော့ဟာ.....ငါ..ငါတို့ တအား လွန်မိနေပြီ ထင်တယ် .....”





ပူစီက သူ့ပုဆိုးကို ဖြေချပြီး မာတောင်နေတဲ့ လိင်တန်ပူနွေးနွေးကြီးကို ရီရီထုန့်လက်ထဲကို အတင်း ဆွဲထည့်ပေးတော့ ရီရီထုန်လည်း ကြေက်လန့်တကြား အသိ၀င်လာပြီး ပူစီ့ရင်ခွင်ထဲက အတင်း ရုန်းထွက်လိုက်သည် ။





ဒါပေမယ့် ပူစီရဲ့ သန်မာတဲ့ လက်တွေက ရီရီထုန့်ကို သူ့အနားက ထွက်သွားခွင့် မပြုဘူး ။ သူ အတင်း ကိုင်



ခိုင်းတာနဲ့သူ့လိင်တန်ကြီးကို ကိုင်ရပြန်ပြီး သူပွတ်ခိုင်းသလို ရှေ့နဲ့နောက် ပွတ်တိုက်ပေးရသည် ။ သူကလည်း



ရီရီထုန့် အင်္ဂါစပ်ကို ပွတ်ပေးနေသည် ။





 (နင် ငါ့ကို ချစ်တယ် မဟုတ်လားဟင် ...ရီရီ....)



ရီရီထုန်လည်း ခေါင်းညှိမ့်ပြရင်း ( ချစ်တယ် ပူစီ...).လို့ ဖြေလိုက်သည် ။











                ပူစီက ရီရီထုန့်ကို ကွပ်ပျစ်ပေါ်ကို ဆွဲလှဲချလိုက်သည် ။





“ အို့..အမေ့...ပူစီ...ဘယ်လိုဖြစ်.....”





ပူစီရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ရီရီထုန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကပ်စုတ်လိုက်လို့ ရီရီထုန် ဆက်မပြောနိုင်တော့ ။ ပူစီ့လက်တွေက ရီရီထုန့် အ၀တ်တွေကို လှန်တာလှန် ချွတ်တာချွတ်နေရင်း ဆူတင်းမို့မောက်တဲ့ ရင်စိုင်တွေကို ဆုပ်နယ်နေသည် ။





ပူစီ့ခါးမှာ ပုဆိုး မရှိတော့ဘူး ။ မာကျောရှည်လျားတဲ့ လိင်ချောင်းကြီးက ရီရီထုန့် ဘိုက်သားချပ်ချပ်လေးကို လာထိကပ်နေသည် ။ ပူနွေးနွေး လိင်ချောင်းရဲ့ အထိအတွေ့က ရီရီထုန့်ကို ခြောက်ခြားစေသည် ။





ယောကျ်ားနဲ့ တခါမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့ အပျိုစစ်စစ်လေးမို့ သည်လို လိင်တန်ကြီးနဲ့ ထိတွေ့နေရတာနဲ့တင် ပေါင်



ကြားက ရွှေကြုတ်က တဖျန်းဖျန်းနဲ့ အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေရပြီလေ ။





ပူစီက မြုပ်နေဆဲ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို စို့ပေးသည် ။ တင်းမာနေကြတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ခေါင်းထောင်ထလာကြသည် ။ ပူစီ့နှုတ်ခမ်းတွေက နို့သီးလေးတွေကို ညှပ်ဆွဲယူနေသည် ။ ရီရီထုန်သည် အတွေ့အထိတွေကြောင့် တအင်းအင်း ညည်းရင်း ပူစီ့ကို တွန်းပစ်နေတဲ့ လက်တွေက ပူစီ့ကိ ဖက်တွယ်နေကြပြီ ။





ပူစီရဲ့ လက်တဖက်က ရီရီထုန်ရဲ့ ရွှေကြုတ်ကို အပီအပြင် ပွတ်နေသည် ။ အရည်တွေ ရွှဲရွှဲစိုနေတာကြောင့် ပူစီ



ရဲ့ လက်ညှိုး အထဲကို ထိုးသွင်းလို့ ရသွားသည် ။ ပူစီက လက်ညှိုးကို အသွင်းအထုတ်တွေ လုပ်လိုက် အထဲမှာမွှေနှောက်လိုက်နဲ့ လုပ်သည် ။





“ ပူစီ..ငါ့ကို မနေတတ်အောင် လုပ်နေတာလားဟာ....ဟင်းအင်း.....”





ရီရီထုန်လည်း ပူစီရဲ့ ကလိချက်တွေကြောင့် ရွှေကြုတ်ထဲက တအား ယားတက်လာသည် ။ ခံချင်စိတ်တွေ အရမ်း ဖြစ်လာသည် ။ သူတို့အိမ်မှာ ထမင်းချက်ဖို့ လာကူခဲ့တဲ့ မရွှေက ရည်းစားနဲ့ ဖြစ်တာတွေကို ရီရီထုန်ကိုပြောပြခဲ့ဖူးလို့ ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမ ကာမစပ်ယှက်တာကို ကြားဖူးခဲ့သည် ။





မရွှေလည်း ဘိုက်ကြီးပြီး သူတို့အိမ်မှာ ဆက်မလုပ်တော့ ။ အဲဒီအချိန်ထဲက ရီရီထုန်သည် လိုးခြင်းကို စိတ်၀င်စားနေခဲ့သည် ။





အခုတော့ ပူစီနဲ့ လက်တွေ့ လုပ်ဖြစ်တော့မည် ။ ပူစီက သူ့လိင်တန်ချောင်းကို အရင်းက ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရီရီထုန့်



ရွှေကြုတ်အကွဲကြောင်း အတိုင်း အပေါ်အောက် စုန်ချီဆန်ချီ ပွတ်တိုက်သည် ။





 သည် အချောင်းကြီးသည် ရီရီထုန်ရဲ့ ရသာဖူး စောက်စိလေးကို အတင်းကြီး ပွတ်သွားတာ အကြိမ်ကြိမ် ဆိုတော့ ရီရီထုန်မှာ အို...အို....အို...လို့



အော်ရင်း ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားပေးပြီး ပူစီ့အလိုးကို ငံ့လင့်စောင့်စားနေရပြီ ။





                                       ပူစီလည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ ။ ရီရီထုန် တအား ထန်နေပြီ ဆိုတာကို သဘောပေါက်သည် ။ လိင်တန်ချောင်းကို



ရွှေကြုတ်ပေါက်ထဲ တေ့ပြီး ဖိသွင်းထည့်လိုက်သည် ။ ရီရီထုန်လည်း အမေ့လို့ အော်ရင်း ပူစီ့ကို တအားဖက်လိုက်သည် ။ ရွှေကြုတ်ထဲကို တုတ်ခိုင်ဖြိုးတဲ့ ပူစီရဲ့ လီးငပဲကြီး တစ်လစ်ကြီး ၀င်နေပြီ ။ ပူစီက အသွင်းအထုတ်တွေ ဆက်တိုက် လုပ်ပေးသည် ။ ဒစ်လုံးကြီး ပတ်ကနဲပတ်ကနဲ အသံနဲ့ အထဲကို တထစ်ထစ်နဲ့ ၀င်သည် ။

“ အို.....အား....အား......အား.....အင်း..အင်း....”

ရီရီထုန်တယောက် လီးဆိုတဲ့ အရသာကို လက်တွေ့ သိနေရပြီ ။

ပူစီကတော့ ဖိဖိသွင်းရင်း နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပ်နယ်လိုက် စို့လိုက်နဲ့ ...။

ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ပူစီသည် အတိတ်က ဇာတ်လမ်းတွေကို ပြန်လည် မြင်ယောင် စဉ်းစားနေရာက ဖျတ်ကနဲ

သတိ၀င်လာသည် ။

ဖုန်းခေါ်တာက မော်မော်လတ်...( သို့မဟုတ် ) ကိုလတ် ။

“ ပူစီ....”



“ အေး...လတ်ကြီး.....ပြော....ဘယ်က ခေါ်တာလဲ...”



“ အချုပ်ခံနေရတာ...အချုပ်ခန်းထဲကပေါ့ကွာ.....အာမခံ မရလို့ တော်တော် စိတ်ဓါတ်ကျသွားတယ်...ကြည့်ကျက်



လုပ်ပါအုံးကွာ....ဂျက်စီနဲ့ သမီးကိုလည်း လိုတာ လုပ်ပေးကွာ..”



“ စိတ်ချ...ငါ အားလုံး တာ၀န်ယူတယ်....ဦးကက်စိန်နဲ့လည်း တိုင်ပင်ထားတာ....လာလူးက အစစအရာရာကို တာ၀န်



ယူလိုက်ဖို့....”



“ အင်း...လုပ်ပါကွာ..တမိနစ် တစက္ကန့်တောင် ဒီအထဲ မနေချင်ဘူး...”



“ အိုကေ လတ်ကြီး...ငါလုပ်နေတယ်...”



“ ငါ့အမေဆီလည်း ငွေနဲနဲလောက် ပို့ပေးအုံး..ပူစီ....”



“ အေးပါ..မင်း ဘာမှ မပူနဲ့....ငါ လုပ်ပေးမယ်...”





မော်မော်လတ်ကို အားပေးစကားပြောပြီး သူဖုန်းချလိုက်ပြီးတဲ့နောက် ဂျူလိုင်မိုးမိုး ကမ်းပေးလာတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကိုလှမ်းယူပြီး သောက်ဖို့လုပ်သည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက “ ဆရာ ဒီနေ့..ဦးစွမ်းအားနဲ့ တွေ့ဖို့ အပွိုင့်မင့် ရှိတယ်နော်..သတိပေးတာပါ..ဆရာ...” လို့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။ ကော်ဖီသောက်ရင်း..“ အေး..အေး...သိတယ်..” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။





                                        ဦးစွမ်းအားနဲ့ ချိန်းထားတာက စောနေသေးလို့ အချိန်ရတုံး မော်မော်လတ်ရဲ့ အမေဆီကို ပြေးလိုက်အုံးမှဘဲ လို့



စဉ်းစားပြီး အံဆွဲထဲက ငွေစက္ကူတထပ်ကို လက်ကိုင်အိတ်လေးထဲ ထည့်လိုက်သည် ။ ဖုန်းကောက်ဆက်လိုက်သည် ။ မော်မော်လတ်ရဲ့ အမေ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီး အိမ်ကို ။ မော်မော်လတ်ရဲ့ ညီမ ပုလဲ ဖုန်းထူးသည် ။





“ ပုလဲ..အန်တီခင် ရှိလား ..”



“ ရှိတယ်...အကို ...“



“ အေး..ငါ ခဏ လာခဲ့မလို့..နင် ဘာစားချင်လဲ..ငါ ၀ယ်ခဲ့မယ်...”



“ မစားတော့ဘူး...လူလာရင် တော်ပြီ....”



“ ဟုတ်ပြီ....နောက် နာရီ၀က်ပေါ့.....”



“ ဟုတ်...”





မော်မော်လတ်ရဲ့ အမေအိမ်က သူ့အတွက် စားအိမ်တည်းအိမ် ဖြစ်ခဲ့သည် ။ သူ့အမေ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးသည် သူ့ကို အရမ်း ချစ်သည် ။ သူကြီးပွားလာပြီးတဲ့နောက် ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးကို သူ အမြဲ ထောက်ပံ့ခဲ့သည် ။ ပုလဲက သိပ်မကျန်းမာတဲ့ အမေနဲ့ နေပြီး အမေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေသည် ။ ပုလဲသည် ခုထိ အိမ်ထောင်မပြုသေးတဲ့ အပျိုကြီးမမ ဖြစ်သည် ။





ပုလဲက ဘာမှ မစားချင်ဘူးလို့ ပြောပေမယ့် ရွှေပုဇွန်ဆိုင်ကို ၀င်ပြီး ကိတ်မုန့် ဆနွင်းမကင်း မုန့်ကျွတ်တွေ အစုံ ၀ယ်လိုက်သည် ။





မော်မော်လတ်ကို အချုပ်ထဲက ထုတ်ဖို့ သူ အပူတပြင်း လုပ်ရမည် ။ ဦးကက်စိန်က စွမ်းစွမ်းတမံ လုပ်မည် ဆိုတာ



သူ ယုံကြည်သည် ။ အမှုလိုက်ခ ကြီးမြင့်သလောက် အားကိုးရတဲ့ ရှေ့နေကြီးပါ ။





ကားနောက်ခန်းမှာ ထိုင်လိုက်လာရင်း အတွေးတွေက သူ ရန်ကုန်ရောက်ခါစ ဦးဗညားအောင်ခင်ဆီကို ရောက်သွား



တာတွေကို ပြန်ရောက်သွားရပြန်သည် ။





မော်မော်လတ်နဲ့ စဆုံကြတဲ့ အချိန်ပိုင်းတွေဆီကိုပေါ့ ...။



သူနဲ့ မော်မော်လတ်ကို ဦးဗညားအောင်ခင်က ခိုင်းလည်းခိုင်း ပညာလည်း သင်ပေးခဲ့တဲ့အချိန် မော်မော်လတ်



က ရန်ကုန်သား နုတ်သွက်လျာသွက်မို့ ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ သမီး မေထားခင်နဲ့ ပို အဖွဲ့ကျခဲ့သည် ။





အဲဒီအချိန်ထဲက သူသည် မေထားခင်ကို စိတ်ထဲက ကြိတ်ပြီး သဘောကျနေခဲ့လို့ မော်မော်လတ်နဲ့ မေထားခင်



ပိုရင်းနှီးတာကို သူ မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည် ။ ယခုတိုင် ဒါကို မေထားခင်နဲ့ မော်တော်လတ်တို့ ရိပ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။





နောက်ပိုင်းမှာ မေထားခင်က သူ့ကို ပိုပြီး အလေးထား ဂရုစိုက်ခဲ့လို့ မော်မော်လတ် အပေါ်လည်း သူ မနာလို စိတ် မရှိတော့ဘူး ။





 မော်မော်လတ်က စပြီး ပူစီ ဆိုတဲ့ နံမည်ကို ပြောင်းပစ်လိုက်ဖို့ ပြောခဲ့တာ ။ နောက်ပိုင်း မေထားခင်က သက်ခိုင်မင်း ဆိုတဲ့ နံမည်ကို ရွေးပေး မှည့်ပေးခဲ့သည် ။





သူ့အမေက ဘာကြောင့် သည်နံမည်ကို ပေးသလဲတော့ သူ မသိခဲ့ဘူး ။ သူ့အနေနဲ့က ပူစီ ဆိုတဲ့ နံမည်ကို



ဘာခံစားချက်မှ မရှိပါဘူး ။ ရွာမှာတုံးက လူတိုင်း လက်ခံခဲ့တဲ့နံမည်ဘဲ ။ ပူစီ...မောင်ပူစီ..ကိုပူစီ ဆိုပြီး အသက်အ



ရွယ်ကို လိုက်ပြီး လူတွေ ခေါ်တာ သူ ခံခဲ့ရတာ..ဘာမှလည်း မဆန်း ။





ကားမောင်းတတ်လာပြီး နောက်ပိုင်း တရက် မေထားခင် ၀ယ်ခိုင်းလို့ ရန်ကုန်မြို့ထဲ့ နံမည်ကြီး ဆိုင်ကြီးတဆိုင်မှာ ပူတင်းမုန့် ၀ယ်ဖို့ သူကားနဲ့ ရောက်တဲ့အချိန် နိုင်ငံခြားသား တိုးရစ် စုံတွဲတတွဲက သူ့ကို လမ်းမေးရင်းသူက လမ်းကြုံတာနဲ့ သူတို့သွားချင်တဲ့ နေရာကို ကားနဲ့ တင်ပြီး ခေါ်သွားခဲ့တဲ့အချိန် စကားပြောဖြစ်ကြတော့သူ့နံမည်ကို မေးကြလို့ သူက ပြောပြတဲ့အခါ နိုင်ငံခြားသား စုံတွဲက ရယ်ကြသည် ။သူက ဘာလို့ ရယ်တာလဲသိချင်လို့ သူတို့ကို မေးကြည့်လိုက်သည် ။





သူတို့က ပူစီ ဆိုတာ သူတို့တိုင်းပြည်မှာ ဘန်းစကားနဲ့ မိန်းမအင်္ဂါစပ်ကို ခေါ်တာ လို့ ပြောပြကြသည် ။ ဟိုက် မဖြစ်ချေဘူး..ဆိုပြီး မေထားခင် နံမည်ပြောင်းပေးတာကို သူ လက်ခံလို်က်သည် ။ သက်ခိုင်မင်းလို့ နံမည်ပြောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည် ။ သို့ပေမယ့် ယနေ့တိုင် မော်မော်လတ်တို့ မိသားစုကရော မေထားခင်ကရော သူ့ကို ပူစီ လို့ အရင် ခေါ်နေကျ အတိုင်း ခေါ်ကြဆဲ ။





                                           မေထားခင်နဲ့ သူနဲ့ ချစ်နေကြတာကို မေထားခင်ရဲ့ အဖေကြီး ဦးဗညားအောင်ခင် သိသွားပြီး မေထားခင်ကို



ပညာသင်ဖို့ အကြောင်းပြပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံကို လွှတ်လိုက်သည် ။ သူက ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ အကျိုးကို လုပ်ကိုင်ပေးနေတဲ့လူမို့ သူ့ကို အလိမ္မာနဲ့ ဆက်ပြီး အချိုသပ်ထားခဲ့သည် ။ မေထားခင် ပြန်မလာဖြစ်တော့ဘူး ။



                                          ဟိုမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားသည် ။ သူလည်း စစချင်းတော့ အရမ်း ထိခိုက် ခံစားခဲ့ရပေမယ့် အခုတော့ နေသား



ကျနေပြီ ။ မေထားခင်သည် အခုထိ သူ့ကို ဖုန်းနဲ့ အီးမေးနဲ့ ဆက်သွယ်နေတုံးပါဘဲ ။











                                        မော်မော်လတ်ရဲ့ အမေ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးရဲ့ အိမ်ကို သူရောက်တော့ အပြုံးကလေးနဲ့ တံခါးလာဖွင့်ပေးတဲ့ ပုလဲ



ကို တွေ့ရသည် ။ ပုလဲသည် တအားကြီး မလှပေမယ့် ရွက်ကြမ်းရေကြိုရုပ် ဆိုတာထက်တော့ သာသည်လို့ သူထင်သည် ။ ပုလဲရဲ့ ကိုယ်လုံးက ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြည့်ကောင်းသည် လို့ သူထင်သည် ။ ပုလဲသည် မော်မော်လတ်နဲ့သူ ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတုံးက ကလေးမလေးဘဲ ရှိသေးသည် ။ ဂါ၀န် ကလေးနဲ့ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေခဲ့တာ ။ သူ မော်မော်လတ်နဲ့ ရောက်သွားရင် ပုလဲကို သူ မုန့်ဖိုးပေးနေကျ ။





ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးကို ကန်တော့သည် ။ ငွေထုပ်လေး ပေးသည် ။ ရွှေပုဇွန်က ၀ယ်လာခဲ့တဲ့ မုန့်ထုပ်တွေရော ။



ပုလဲသည် အရင်တခါ တွေ့တုံးကထက် ပို တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာတဲ့ပုံ ရှိသည် ။ အိမ်ထဲ မ၀င်ခင် အကို မော်မော်လတ် အဖမ်းခံရတာကို အမေ့ကို မပြောပြဖူး...ခရီးထွက်နေတယ်ဘဲ ပြောထားတယ် လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့လို့ ဒေါ်ခင်ခင်ကြီးကို သူ မော်မော်လတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ ။





ပုလဲရဲ့ အကြည့်တွေက ထူးခြားသည် ။ ပြန်ခါနီး နုတ်ဆက်တော့ သူ့အမေ မကြားအောင် တိုးတိုးလေး သူ့လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ပြီး မော်မော်လတ်ကို အချုပ်ထဲကထွက်နိုင်အောင် ကူညီဖို့ ပြောသည် ။ ပုလဲက အိမ်ထဲက အထွက် “ အကို့ကို ပုလဲ စကားတွေ အများကြီး ပြောချင်နေတယ်...အမေ တရားစခန်း ၀င်နေတဲ့ အ



ချိန် ပုလဲ ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်..အကို လာနော်...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။





ပုလဲကို သူ နုတ်ဆက်တဲ့အချိန် ပုလဲရဲ့ တင်းမာဖီးထနေကြတဲ့ ရင်စိုင်တွေကို သူ သတိပြုမိသည် ။



အင်း..ကောင်မလေး နို့တွေ ထွားလာလိုက်တာ...။



ချက်ချင်းဘဲ တဏှာစိတ်တွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။ မရ ။ ပုလဲသည် ဖင်လည်း တော်တော်လှသည် လို့ မြင်ယောင်မိပြန်သည် ။





ငါ ဘယ်လို ဖြစ်နေသလဲ ..။



မိန်းမတွေ အားလုံးကို တဏှာစိတ်နဲ့ ကြည့်မိနေသလား....။





အပြန်ခရီးမှာ ပုလဲ သူ့ကို ဘာတွေများ ပြောချင်နေပါလိမ့် လို့ တွေးလာမိသည် ။







တကိုယ်တည်း နေတာမို့ လျှော်ဖွတ် မီးပူတိုက်ဖို့ လှဲကျင်းဆေးကြောဖို့ တရက်တခါ လာ လုပ်ကိုင်ပေးတဲ့ အိမ်



ဖေါ်တယောက် ငှားထားသည် ။ စိတ်ချရတဲ့ အဆက်အသွယ် ပွဲစားဆီက ရထားတာ ။ အိမ်ဖေါ်က အသက်၃၀



လောက် အရွယ် ..ကရင် အမျိုးသမီး ။ နံမည်က နော်ထရီစာ ။





ဒီနေ့ သူ အိမ်ပြန်ေ၇ာက်သွားတော့ ညနေ ခြောက်နာရီကျော်ပြီ ။ လမ်းမှာ ကားတွေ ပိတ်နေတာကြောင့် စိတ်



ညစ်ငြူးပြီး အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဧည့်ခန်းက ဆိုဖါမှာ ခဏ ထိုင်လိုက်မိသည် ။





နော်ထရီစာ အိမ်မှာ ရှိနေတုံးဘဲ ။





ဘာလို့ မပြန်သေးပါလိမ့် ။ ခါတိုင်း သူ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် သူ မရှိတော့ဘူး ။တအိမ်လုံးကို ဖိတ်ဖိတ်တောက် အောင် ရှင်းလင်းတိုက်ချွတ်သွားပြီး ပြန်သွားပြီ ။





 အော်..အခုမှ စဉ်းစားမိသည် ။ သည်နေ့ လစာပေးတဲ့နေ့ကိုး ။





“ ထရီစာ....”





နော်ထရီစာ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ရောက်လာသည် ။





“ အကိုကြီး...ဘာလုပ်ပေးရမလဲ..”





“ ဒီနေ့ လစာပေးရမယ့်ရက်လေ...ပေးမလို့...”





“ ဟုတ်ကဲ့..အကိုကြီး....”





ပေးရမယ့် လစာငွေထက် အပိုတွေ အများကြီး ပေးလိုက်လို့ နော်ထရီစာ အရမ်း ကျေနပ်သွားသည် ။ ပျော်သွားသည် ။





“ ကျေးဇူးတင်တယ်..ထရီစာ...အိမ်က အမြဲ ရှင်းလင်း သန့်ရှင်းနေတယ်....”





“ သိုင်းကျူးဆိုးမတ်ချ် ..အကိုကြီး....”





နော်ထရီစာသည် ကရင်မို့ အသားဖြူဖွေးသည် ။ အနေအထိုင် သေသပ်သန့်ရှင်းသည် ။ လုပ်တာကိုင်တာ တော်သည် ။ နော်ထရီစာ သူ့အိမ်ကို ရှင်းလင်းပေးတာ သူ့အ၀တ်တွေကို လျှော်ဖွတ် မီးပူတိုက်ပေးတာတွေကို သူ ကြိုက်သည် ။ အမှားအယွင်း လုံး၀ မရှိဘဲ အမြဲ စိတ်ချရလို့ ။





“ ကျမကို ခွင့်ပြုအုံးနော် အကိုကြီး...”





နုတ်ဆက်ပြီး သူ့ရှေ့က ထွက်သွားတဲ့ နော်ထရီစာကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိတော့ စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါးလှလှတွေကို သူ မြင်မိတဲ့အခါ တော်တော်လေး ကြာအောင် ငေးစိုက်ကြည့်မိပြန်သည် ။





အင်း...နော်ထရီစာ ကျန်းမာရေး တော်တော်ကောင်းသည် ။ ရင်တွေကလည်း ဖွ့ံဖြိုးသည် ။





“ ထရီစာ....”





“ ဟုတ်..အကိုကြီး....”





လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ နော်ထရီစာသည် ၀ိုင်းစက်တဲ့ မျက်လုံးရွဲကြီးတွေနဲ့ နှုတ်ခမ်းထူထူအိအိတွေနဲ့တော်တော်ကြည့်ကောင်းနေသည် ။





“ မောင်၀ိုင်း ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ..” လို့ သူပြောလိုက်သည် ။





“ ဟုတ်ကဲ့ပါ အကိုကြီး...ကျေးဇူးပါ....”





သည်နေ့ည သူ အင်တာနက်က နိုင်ငံခြား အပြာဆိုက်ကို ၀င်ကြည့်ဖြစ်သည် ။ တင်းကြပ်နေတဲ့ သူ့စိတ်တွေကို



အပြာဆိုက်က ကောင်မလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ဖြေလျော့ပစ်ချင်လို့ လက်သုံးပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေဘူး ။





သူ စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည် ။ သူသွားနေကျ မာဆတ်ခန်းက “မေနိုး ” ဆီကို ဖုန်းလှမ်းဆက်ကြည့်လိုက်သည် ။





သူ့အကြောအချင်တွေ တင်းမာ တောင့်တင်းနေတဲ့ အခါတွေမှာ သူ မေနိုးဆီကို သွားပြီး အနှိပ်ခံလေ့ရှိသည် ။



မေနိုးသည် ချင်းနဲ့ကချင် မိဘတွေက ပေါက်ဖွားတဲ့ အသားဖြူဖြူ ကိုယ်လုံး တောင့်တောင့်နဲ့ ကောင်မလေး ။





မြင်လိုက်တာနဲ့ စိတ်တွေ ၀ုန်းကနဲ ထကြွစေမယ့် ရုပ်နဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ရှင် မေနိုးကို သူ သွားတိုင်း ငွေတွေ အများ



ကြီး ပေးခဲ့သည် ။ ဒါကြောင့် မေနိုးသည် သူခေါ်ရင် အမြဲ အားအောင် လုပ်သည် ။ သူ့ကို ဦးစားပေးသည် ။



အခုလည်း သူခေါ်လိုက်တော့ မေနိုးက လာခဲ့လေ..ဦး...မေနိုး စောင့်နေမယ်...လို့ ပြောသည် ။





အင်း....အ၀တ်အစား မလဲတော့ဘဲ ဒီအတိုင်း ပိုက်ဆံအိတ်ဘဲ ဂျိုင်းကြားညှပ်ပြီး ထွက်ခဲ့သည် ။ ညဉ့်နက်နေပြီ



မို့ သူ့ဒရိုင်ဘာ မောင်၀ိုင်းလည်း မရှိတော့ ။ သူ့ဖါသာဘဲ မေနိုး ရှိနေတဲ့ ဆကူရာမာဆတ်ခန်းကို မောင်းသွားလိုက်သည် ။





 ဆာကူရာ မာဆတ်ခန်းကို အသွား ကားပေါ်မှာ သူ့ကို မာဆတ်လုပ်တဲ့ မေနိုးရဲ့ အပြုအစု အကိုင်အ



တွယ်လေးတွေကို ပြန်စဉ်းစား မြင်ယောင်နေသည် ။





                                              အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်တွေကို သူရောက်ခဲ့တုံးက မိတ်ဆွေတွေ ခေါ်သွားလို့ မာဆတ်ခန်းတွေ



ကို ရောက်ခဲ့ဖူးသည် ။ မေနိုးသည် အဲဒီက မာဆတ်ပေးတဲ့ မိန်းကလေးတွေ လိုဘဲ ကိုယ့်ကို ပြုစုယုယ



နိုင်တာကို တွေ့ရသည် ။ သူ့မှာ ဆန္ဒတွေ ပြင်းပြပြီး ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်ကို မွတ်သိပ်တောင့်တတိုင်း သူမေနိုး ဆီကို ပြေးသွားခဲ့သည် ။





မေနိုးသည် သူ့ဆန္ဒတွေကို ငြှိမ်းသတ်ပေးတဲ့ ကောင်မလေး ။











                                      မာဆတ်ခန်းရဲ့ အနောက်ဖက်က ကားရပ်တဲ့ ကွက်လပ်မှာ သူရပ်လိုက်သည် ။



အဆောက်အဦးထဲက မာဆတ်ခန်းက ၀န်ထမ်း လူငယ်လေး ထွက်လာသည် ။ သူ့ကို “ မမေနိုး အခန်း



နံပါတ် ၉၉မှာ ဆရာ့ကို စောင့်နေပါတယ် ခင်ဗျ ” လို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းပြီး ရိုရိုသေသေ ပုံစံနဲ့ ပြောသည်။





မေနိုးသည် ပိုလို့ စိုပြေလှပနေသည် ။



ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆရာ၀န်တွေ ၀တ်လေ့ရှိတဲ့ ဂျူတီကုတ်လိုဟာ ၀တ်ထားသည် ။ အတွင်းမှာ ဘာမှ အခုအခံ ပါဟန်မတူ ။





“ အကို...ရေအရင် ချိုးလိုက်မလားဟင်...”



“ ကောင်းသားဘဲ..”



“ အကို မရောက်တာ ကြာပြီနော်..အလုပ်များနေတယ်နဲ့တူတယ်...”



“ အင်း......”





ရေချိုးခန်း ထဲကို မေနိုးနဲ့ အတူ ၀င်ခဲ့ကြသည် ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေ အားလုံးကို မေနိုးက ချွတ်ပေးသည် ။ အ၀တ်ဗလာ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်သွားတော့ မေနိုးက ရေနွေးနွေးတွေနဲ့ သူ့ကို ရေချိုးပေးသည် ။ ဆပ်ပြာတွေနဲ့ရေမြှုပ်တုံးလေးနဲ့ သူ့တကိုယ်လုံးကို ပွတ်ပေးသည် ။ မျက်လုံးကို ပိတ်ပြီး ဇိမ်ခံနေတဲ့အချိန် မေနိုးရဲ့ အပွတ်အသပ်တွေကြောင့် သူ့ပေါင်ကြားက ဖွားဖက်တော် ငတိက မာကျော ကြီးထွားလာသည် ။ မေနိုးရဲ့ ရေမြှပ်တုံးးကပေါင်ကြား ဖင်ကြား နေရာအနှံ့ကို ရောက်ရှိ ပွတ်သပ်နေသည် ။ တကိုယ်လုံးကို ဆပ်ပြာရည်တွေနဲ့ ပွတ်သပ်ပေး



ပြီးတော့ ရေနွေးနွေးနဲ့ ပြန်လောင်းချိုးပေးသည် ။ “ ကဲအကို..ပြီးပြီ..ထတော့...” လို့ ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်ပြီးတဲ့နောက် မေနိုးက သူ့ကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါအကြီးစားကြီးနဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးပြန်သည် ။





မေနိုး ၀တ်ထားတဲ့ ဂျူတီကုတ်လေး ရေတွေ စိုနေပြီ ။





“ လာအကို ..မေနိုး နှိပ်ပေးတော့မယ်....”





နှိပ်မယ့်နေရာက ကုတင်လေး ပေါ်ကို ကိုယ်တုံးလုံး တက်လိုက်ရသည် ။ မေနိုးက သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဂျူတီကုတ်



ကို ချွတ်သည် ။ သေးမျှင်တဲ့ ဘရာစီယာလေးနဲ့ ပင်တီလေး ၀တ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရသည် ။ ဘရာစီယာလေး



သည် မေနိုးရဲ့ ရင်သားစိုင် ထွားထွားတွေကို မနိုင်မနင်း ဆွဲချုပ်ထားနေသည် ။ ရင်သားစိုင်တွေသည် မေနိုးရဲ့ ဘရာစီယာလေးထဲက တအားကို ရုန်းထွက်ချင်နေကြသည် ။





မေနိုးသည် သူ့ခေါင်းရင်းမှာ ရပ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူ့ပုခုံးနေရာတွေကို စနှိပ်ပေးတဲ့အချိန် မေနိုးဆီက ရေမွှေး



နံ့သင်းသင်းလေးကို သူ ရလိုက်သည် ။ အားသန်တဲ့ လက်အစုံက ပုခုံးသားတွေဆီကနေ ကျောပြင်တလျောက်



နှိပ်နေသည် ။ “ အကို့တင်းကြပ်နေတာတွေကို မေနိုး လျော့ပစ်ပေးမယ်နော်......” လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တဲ့



မေနိုးရဲ့ အသံလေးက ဆက်ဆီဖြစ်လွန်းနေသည်လို့ သူထင်မိသည် ။





လူတကာ ခိုင်းတာကို အပြေးအလွှား လုပ်ပေးခဲ့ရတဲ့ တောသားလေး ပူစီ ဘ၀ကနေ သားနားတဲ့ လေအေးစက်



လွှတ်ထားတဲ့ ဟိုတယ်အခန်းထဲမှာ မိန်းမချောလေး တယောက်ရဲ့ အနှိပ်ကို ဇိမ်နဲ့ ခံနေရတဲ့ သူ့ဘ၀ကို ပူစီ တ



ခါတခါ ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ကျေနပ်မိသည် ။





ရွာကနေ မြို့ကို ထွက်ပြေးခဲ့ရတာတွေကိုလည်း ပြန်မြင်ယောင် သတိရသည် ။ သူဌေးဦးလူထုန်ရဲ့ သမီးငယ် စီစီ



ထုန်နဲ့ ထပ် ညိစွန်းခဲ့တာတွေ ..ထန်းရည်ဆိုင် ပိုင်ရှင် ဦးတောကြီးက သူ့ကို ဓါးနဲ့ လိုက်ခုတ်တာတွေ....သူဌေး



ဦးလူထုန်က သူ့သမီး၂ယောက်နဲ့ ဖြစ်တဲ့သူ့ကို လူမိုက်ငှားပြီး ရှင်းပစ်ခိုင်းတာတွေ....က သူ့ကို အခုတိုင် ကျောချမ်းစေသည် ။





မင်းမှာ ပီယဆေးများ ရှိနေသလား လို့ သူ့အကြောင်းကို သိတဲ့ သူ့ရွာက ကိုရင်ကြီးက သူ့ကို မေးခဲ့ဘူးသည် ။



မိန်းမတွေက ပူစီ့ကို သဘောကျကြပြီး ရေလာမြောင်းပေး လမ်းခင်းကြတာတွေကို ကိုရင်ကြီးက မျက်မြင် တွေ့ဖူးလို့ သိနေသည် ။





                         မေနိုးရဲ့ လက်ကလေးက သူ့ဖင်တုံးတွေကို ပွတ်နယ် နှိပ်ပေးနေရာက ကိုယ်အောက်ဖက်ကို ထိုးနှိုက်ပြီး ဖွားဖက်တော်ကို ကိုင်လိုက်တာကြောင့် အတိတ်ကို တွေးနေတဲ့ သူ့စိတ်တွေ ပြန်ရောက်လာရသည် ။ မေနိုးသည် မာနေထွားနေတဲ့ သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ဖွဖွလေး ကိုင်တွယ် ဆုပ်ကစားပေးရင်း “ တအားကြီးတာဘဲ အကိုရယ်....မေနိုး ကြိုက်တယ်..သိလား...” လို့ ညုတုတု အသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။





ပြီးတော့ “ ပက်လက်လှန်လိုက်ပါလား အကို ” လို့လည်း ပြောလိုက်လို့ သူ့ကိုယ်ကို မှောက်ရက် အနေအထားကနေ ပက်လက် လှန်ပေးလိုက်ရသည် ။ ဖွားဖက်တော်က မာတောင့် မတမတ်ထောင်နေသည် ။ မေနိုးက လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး..“ မေနိုး လျော့ပေးမယ်နော်အကို..” လို့ ပြောလိုက်ပြီး ဖွားဖက်တော်ကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် ကွင်းတိုက်ကစားပေးပါပြီ ။











                                                 မေနိုးရဲ့ လက်ကလေးတွေက သူ့ဖွားဖက်တော်ကို အမျိုးမျိုး ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေသည် ။ မေနိုးသည်



ဂွေးစိနှစ်လုံးကို ပွတ်သပ်ကစားနေသလို တခါတခါ ဖင်ကြားထဲကိုလည်း ကလိပေးနေသည် ။ ခါတိုင်းလိုဘဲ မေနိုးရဲ့ပေါင်တန်ကို သူလှမ်းစမ်းလိုက်သည် ။ ချောမွတ်တဲ့ ပေါင်တန်ကို ရွရွလေး ပွတ်နေရင်း မေနိုး ကွင်းကစားပေးတာကို ခံနေမိသည် ။ မေနိုးက ပေါင်တန်ပေါ်က သူ့လက်ကို ဆွဲယူပြီး တင်းထွားတဲ့ရင်စိုင်ပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်သည် ။ ဘရာစီယာလေးက ရှိနေတုံးဘဲ ။





“ ဘရာ ချွတ်လိုက်လေ...”လို့ သူပြောလိုက်သည် ။





မေနိုးက ခစ်ကနဲ ရယ်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာကို ချွတ်ပေးသည် ။ ဖွံ့ထွားလုံး၀န်းတဲ့ ရင်သားတွေကို မြင်လိုက်ရလို့ သူ အငမ်းမရဘဲ ဆုပ်ကိုင်ပွတ်သပ်လိုက်မိသည် ။ နူးညံ့တဲ့ မေနိုးရဲ့ရင်သားတွေကို ဆုပ်ညှစ်နေတဲ့အခါ မာတင်းထောင်ထနေတဲ့ ရင်သီးဖုလေးတွေကို စမ်းမိသည် ။ သည်ရင်သီးဖုလေးတွေကိုလည်းပွတ်သပ်မိရသည် ။ မေနိုးဆီက ညည်းသံလေး ထွက်လာသည် ။





မေနိုးက “ နို့စို့မလား အကို ” လို့ ပြောပြီး သူ့မျက်နှာနားကို ရင်သားတွေကို တိုးပေးသည် ။ မာစူနေတဲ့ရင်



သီးဖုလေးတွေကို အငမ်းမရ စို့မိသည် ။ လက်ကလည်း ပင်တီထဲကို ထိုးသွင်းပြီး မေနိုးရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို စမ်းလိုက်



မိသည် ။ တွေ့ပြီ ။ အကွဲကြောင်းကို သူ့လက်ချောင်းတွေက စမ်းမိကိုင်မိသည် ။ အရည်တွေကို စမ်းမိသည် ။





မေနိုးလည်း သူ့လိုဘဲ စိတ်တွေကြွနေပါလား ။





နှုတ်ခမ်းသားထူထူလေးတွေကို လက်နဲ့ ပွတ်ကြည့်နေမိသည် ။





“ အင့်....အကိုရယ်.....အို........အို......”





မေနိုး ပင်တီလေးကို ချွတ်ပေးသည် ။ စွင့်ကားတောင့်တင်းတဲ့ မေနိုးရဲ့ တင်ပါးတွေကလည်း ကိုင်လို့ အရမ်း



ကောင်းနေသည် ။





မေနိုးရဲ့ နုတ်ဖျားက ညည်းသံလေးတွေ ထွက်နေသလို သူ့ဖွားဖက်တော်ကိုလည်း မေနိုး အားမလိုအားမရ ပုံစံနဲ့



ကိုင်ညှစ်နေသည် ။ မေနိုးသည် သူလာတိုင်း သူ့ကို ပုလွေကိုင်ပေးဖို့ ကြိုးစားသည် ။ ရောဂါရမည်ကို စိုးရိမ်တဲ့



သူသည် အထူး သတိရှိသည် ။ ကွန်ဒုံးစွပ်ရက်နဲ့ ပုလွေကိုင်ရင် ကိစ္စမရှိ ။ ကွန်ဒုံး မပါဘဲ ပုလွေရော လိင်ဆက်ဆံ



တာရော သူ မလုပ်ချင် ။ ကြာကြာဝါးမယ့်သွား အရိုးကြည့်ရှောင် ဆိုတဲ့ စကား အတိုင်း ပန်းတိုင်မရောက်ခင် လမ်းခုလပ်မှာ မလဲသွားချင်ဘူး ။





မေနိုးက အကာအကွယ် မပါဘဲ သူ မမှုတ်စေချင်ဘူး ဆိုတာကို သိပြီးသားမို့ မမှုတ်ပေးတော့ပေမယ့် ဖွားဖက်



တော်ကို ပါးကလေးနဲ့ ပွတ်ပေးလိုက် မေးစိနဲ့ ပွတ်ေးလိုက် လုပ်ရင်း ကွင်းကစားပေးနေသည် ။ သည်အချိန်မှာ သူ



ကလည်း မေနိုးရဲ့ ရင်သားစိုင်အိအိတွေကို ကိုင်တွယ်လိုက် အင်္ဂါစပ်ကို နှိုက်လိုက်နဲ့ အရသာခံနေသည် ။





တအားကောင်းလာပြီး ပြီးခါနီး အချိန်မှာ မေနိုးရဲ့ ရင်စိုင်တွေကို တအားဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည် ။ ဖွားဖက်တော်



 အပေါက်က သုတ်ရည်တွေ အားပြင်းပြင်းတဲ့ တဖွားဖွား ပန်းထွက်ကုန်တဲ့အချိန် မေနိုးသည် ဂွေးစိနှစ်လုံးကို လက်



နဲ့ ဆုပ်ညှစ်ပေးထားသည် ။





“ အိုး......အား......အား......အား.......ဟင်း...”





“ ကောင်းသွားလား အကို...”





မေနိုးလည်း ပူနွေးနွေး အ၀တ်စတခုနဲ့ ဖွားဖက်တော် ထိပ်ပိုင်းကို သုတ်ပေးသည် ။





တင်းနေတာတွေ လျော့သွားတောတာ့ အမှန် ။ တောင့်တင်းတဲ့ မေနိုးရဲ့ ကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို အရသာခံ ကိုင်တွယ်ရင်း လျော့ရတာမို့ စိတ်ကျေနပ်မှု ကောင်းကောင်း ရလိုက်သည် ။











ရှန်ဂရီလာ ( ဆူးလေ ) ဟိုတယ်





ဧည့်ခန်းမှာ ပူစီ ထိုင်နေသည် ။





တင်ကနဲ ဓါတ်လှေခါးက အသံလေး ကြားလိုက်ရပြီး ဓါတ်လှေခါး တံခါး ပွင့်လာသည် ။ အဝါရောင် တောက်



တောက် ၀တ်စုံလေးနဲ့ အနောက်တိုင်းသူ မိန်းကလေး တယောက် ဖိနပ်သံ တထောက်ထောက်နဲ့ ထွက်လာတာ ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။





ပူစီလည်း သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး မေထားခင် ဆီက လူကြုံပစ္စည်းကို လာယူဖို့ ပြောတဲ့ အမေရိကန်မ ဘဲ ဖြစ်လိမ့်မည်လို့ ခန့်မှန်းလိုက်သည် ။ သူမ လက်ထဲမှာ အိတ်တလုံး ဆွဲလာတာကို တွေ့ရသည် ။





ရွှေအိုရောင် ဆံပင် ဂုတ်၀ဲနဲ့ မျက်လုံးပြာပြာ ပိုင်ရှင် ကော့ကေးရှန်း အနွယ်၀င် မိန်းမချောလေးသည် ပူစီ ထိုင်နေ



ရာကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလို့ လာနေသည် ။





ပူစီလည်း ထိုင်ရာက ထလိုက်သည် ။





“ သက်ခိုင်မင်း ...လား.....ဘရစ်တနီ ပါ....”





“ ဟုတ်ပါတယ်...ဘရစ်တနီ...သက်ခိုင်မင်းပါ ...”





လက်ဆွဲနုတ်ဆက်လိုက်ကြအပြီး ဘရစ်တနီက သူမ လက်ထဲက အိတ်ကို ပူစီ့လက်ထဲကို လှမ်းပေးလိုက်ပြီး...“ ဒါ





တွေက မေက မင်းအတွက် ပေးလိုက်တာတွေပါ....မင်း ရကြောင်း သူ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ သက်ခိုင်မင်း...” လို့





ပြုံးရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။ ပူစီလည်း “ အိုကေ..ပြောလိုက်မယ်....မင်း ကို လိုက်ပြ ကူညီဖို့ မေထားခင်က ငါ့





ကို မှာထားပါတယ်...ဘရစ်တနီ....မင်း ဘယ်တွေ သွားချင်သလဲ..ဆိုတာ သိပါရစေ...အစစ အရာရာ ငါ လိုက်ပို့





လုပ်ကိုင်ပေးချင်ပါတယ်....” လို့ သူမကို ပြောလိုက်သည် ။





ဘရစ်တနီက “ မေနဲ့ ငါနဲ့က ကျောင်းတက်ဖက်..သူငယ်ချင်း အရင်းတွေပါ..မင်းရဲ့အကြောင်းကို ငါ့ကို အမြဲ ရင်





ဖွင့်ခဲ့တာ....ငါ မင်းဓါတ်ပုံကိုလည်း မြင်ဘူးနေခဲ့တာ ကြာပြီ.....ငါ့ကို သူငယ်ချင်း အရင်းလို သဘောထားပါ...ငါ





သွားချင်တာကတော့ ရန်ကုန်မှာက ရွှေတိဂုန်ဘုရားရယ်...မေ အမြဲ ဓါတ်ပုံတွေ ပြခဲ့တဲ့ ပုဂံရယ်....သွားချင်တယ်..”





လို့ ပြောသည် ။





ဘရစ်တနီနဲ့ ကော်ဖီ သောက်ကြရင်း ခရီးထွက်ဖို့ ကိစ္စ တိုင်ပင်ကြသည် ။





“ မေက မင်းနဲ့ အရမ်း တွေ့ချင်နေတယ်...ဒါပေမယ့် လတ်တလော သူ မလာနိုင်သေးဘူး..သက်ခိုင်မင်း...” လို့





ဘရစ်တနီက ပြောသည် ။ စကားပြောရင်း ဘရစ်တနီသည် ထွားမို့တဲ့ ရင်အစုံ ခါးသေးသေးသွယ်သွယ် တင်ပါး



ထယ်ထယ်နဲ့ ပစ္စည်းကောင်းသူလေး ဆိုတာကိုပါ ပူစီ ကောင်းကောင်း သုံးသပ်မိလိုက်သည် ။





ဘရစ်တနီ့ကို ရွှေတိဂုန်ဘုရားကို ပူစီ လိုက်ပို့သည် ။





ဘရစ်တနီရဲ့ တင်ပါးလှလှတွေကို သူ တမင်တကာ မကြည့်ဘဲလည်း တွေ့နေ မြင်နေရသည် ။ အတော့်ကို လှ



တဲ့ တင်ပါးတွေပါ ။ အင်း....စိတ်ကို ကြိုးစား ထိန်းရမည် ။ ဒီ ပစ္စည်းကောင်းလေးနဲ့ ပုဂံကို ညအိပ်ခရီး သွားရဦး



မည် ။





ပုဂံကို လေယာဉ် မစီးဘဲ ကားနဲ့ဘဲ သွားကြဖို့ ပူစီနဲ့ ဘရစ်တနီတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည် ။ ဘရစ်တနီကို ဟိုတယ်ကို ပြန်ပို့ပေးအပြီး သူ့ရုံးခန်းကို သူ သွားသည် ။





ဂျူလိုင်မိုးမိုးက သူ ရုံးထဲကို ၀င်၀င်ချင်း...“ ဆရာ......ရှေ့နေဦးကက်စိန်...ဖုန်းဆက်ပါတယ်...ဆရာ ပြန်ဖုန်းဆက်ပေးပါ



တဲ့...” လို့ ပြောသည် ။





အလုပ်စားပွဲနောက်က သားရေတု ကုလားထိုင်မှာ ၀င်ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန် ဂျူလိုင်မိုးမိုးက “ ဘာသောက်ပါမလဲ



ဆရာ..ကော်ဖီ ဘဲ သောက်မလား....” လို့ မေးလိုက်သည် ။ “ အင်း...” လို့ သူဖြေရင်း ဦးကက်စိန်ကို ဖုန်းပြန်ခေါ်



မလို့ ပြင်ခိုက် ဖုန်းတခု ၀င်လာသည် ။ ကြည့်လိုက်တော့ မော်မော်လတ်ရဲ့ မိန်းမ ဂျက်စီကာ ခေါ်တာ ဖြစ်နေ



သည် ။





“ ဂျက်စီ.... ”





“ ကိုစီ...ကိုစီ့ကို တွေ့ချင်တယ်....”





“ ဂျက်စီ..ဘာလိုလဲ...ကိုယ် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ...”





“ တွေ့မှ ပြောမယ်....ဘယ်တော့ တွေ့လို့ ရမလဲ...”





“ အင်း..အလုပ်က များတယ်....ဂျက်စီ ဘာပြောချင်လဲ...ခု ပြောလို့ မရဖူးလား...”





“ ဂျက်စီ ငွေလိုနေလို့..အရေးတကြီး....”





“ အခု ချက်ချင်းလား....ဘယ်လောက်လိုလဲ.....”





“ သိန်းတရာ....”





“ အင်း...ရတယ်လေ....လာယူမလား.....”





“ ဟင့်အင်း..ကိုစီ လာပို့ပေး....”





“ အင်း..ကောင်းပြီလေ....ဂျက်စီ..အခု ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ....”





“ အိမ်မှာဘဲ....ကိုစီ့ကို တွေ့ချင်တာက ဂျက်စီ ပြချင်တာ ရှိလို့..လာခဲ့နော်...”





“ အိုကေ..ဂျက်စီ.....”





ဂျူလိုင်မိုမိုး ကော်ဖီ မတ်ခွက်နဲ့ ရောက်လာသည် ။





“ ဆရာ..ဘာတွေ ၀ယ်လာတာလဲ...”





ဘရစ်တနီ ယူလာတဲ့ မေထားခင် ပို့လိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ထုပ်ကို တွေ့လို့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက မေးလိုက်တာပါ ။





“ လက်ဆောင်ရလာတာ....”





“ ဟယ်..အများကြီးဘဲနော်.နိုင်ငံခြားကလား....”





“ ဟုတ်တယ်...”





ရှေ့နေဦးကက်စိန်ဆီကို သူ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည် ။





ဦးကက်စိန်က မော်မော်လတ် အပြင်ထွက်လာရေး အတွက် ကုန်ကျမယ့်စားရိတ်တွေကို ပြောပြသည် ။ စားဖို့မရှိ လျော်ဖို့ ရှိရမှာဘဲလေ ။ ကုန်ကျစားရိတ်တွေကို ဂျူလိုင်မိုးမိုးနဲ့ ပို့ခိုင်းလိုက်မည် လို့ ဦးကက်စိန်ကို ပြောလိုက်သည် ။





“ ဂျူလိုင်....”





“ ရှန်...ဆရာ.....”





ဂျူလိုင်မိုးမိုး ရုံးခန်းထဲကို ပြေး၀င်လာသည် ။





“ ဦးကက်စိန် ရုံးခန်းကို ပြေးလိုက်အုံး...ငွေသွားပို့ပေးဖို့....”





“ ဟုတ်..ဆရာ.....”





ဂျူလိုင်မိုးမိုး ထွက်သွားတော့ တင်ပါး တုန်တုန်တွေကို သူ ကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်လိုက်သည် ။





ဟင်း....မဆိုးဘူး ။





ဂျက်စီကာ အတွက် သိန်းတရာ ကို သူ နံရံထဲမှာ အခန်း၀ှက်နဲ့ ဖွက်သိမ်းထားတဲ့ ငွေထုပ်တွေထဲက ထုတ်ယူ



လိုက်သည် ။ ဂျက်စီကာတို့ အိမ်ကို မော်မော်လတ် မရှိတုံး သူ မသွားချင်ဘူး ။ မော်မော်လတ် ရှိနေရင်တောင်



ဂျက်စီကာက တခါတလေ သူ့ကို အထာပေးတတ်လို့ ။ တောင့်တင်း အချိုးကျတဲ့ သူမရဲ့ ကို်ယ်လုံး အဆက်



အပေါက်တွေကို သူ သဘောကျတယ် ဆိုတာ လျစ်နေအောင် ပါးတဲ့ ဂျက်စီကာက သိသည် ။ အခုထိ သူငယ်



ချင်းအပေါ် သစ္စာမဖေါက်ချင်လို့ သူ ရှောင်နေသည် ။ အခု ဂျက်စီကာက အိမ်ကို လာခဲ့ဖို့ ခေါ်နေပြန်ပြီ ။





ကားပေါ်မှာ ညိုမီလတ်ဆီကို သူ ဖုန်းလှမ်းခေါ်လိုက်သည် ။





“ ဟယ်လို...အန်ကယ်လား...ညိုမီပါ....”





“ ညည်း ဘယ်မှာလဲ...အိမ်မှာလား....”





“ မဟုတ်ဘူး..အန်ကယ်..မီး...ကျောင်းမှာ....ဘာလို့မေးတာလဲ....”





“ ညည်းကို မုန့်ဖိုးပေးမလို့...”





“ ဟယ်....အန်ကယ်က အရမ်းမိုက်တာဘဲ...ခိခိခိ....အခု လာပေးမှာလား....”





“ ကျောင်းကိုတော့ မလာတော့ဘူး..ညိုမီ..ညနေကျမှဘဲ လာပေးတော့မယ်....”





“ ဟုတ်ပြီ....ညိုမီလည်း ဒက်ဒီမရှိလို့ မုန့်ဖိုး ပြတ်နေတာ အန်ကယ်...ကျေးဇူးဘဲ...ညနေ တွေ့မယ်နော်...”





“ အေး..အေး....”





ညိုမီလတ်က ကျောင်းမှာ ဆိုတော့ ဂျက်စီကာ အိမ်မှာ တယောက်ထဲ ပါလား...။





အင်း....ဂျက်စီကာ...ဘာတွေ ထွင်နေပြန်ပြီလဲ မသိဘူး....။





ဂျက်စီကာတို့ အိမ်သည် ခြံကျယ်ကျယ်နဲ့ လုံးချင်း တထပ်တိုက်လေး ဖြစ်သည် ။





သူ ရောက်သွားတော့ ဂျက်စီကာ တယောက်ထဲ ရှိနေသည် ။





ဂါ၀န်ရှည် ပါးပါးလေးနဲ့ ဂျက်စီကာသည် တအားလှနေသည် ။ လည်ဟိုက် အကျၤ ီကြောင့် ဂျက်စီကာရဲ့ ရင်စိုင်





တွေရဲ့ အပေါ်ပိုင်း ၀င်းဖြူဖြူတွေကို မြင်နေရသည် ။





သူမအလှက တဏှာစိတ် ယိုဖိတ်စရာ အလှ...။ တပ်မက်စရာ...ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်နဲ့ အလှမျိုး ။







အိမ်ဖေါ်မလေးကို မတွေ့ ။ “ မိခိုင်...မရှိဘူးလား..”





လို့ မေးလိုက်တော့ ဂျက်စီကာက “ ရွာခဏ ပြန်သွားတယ်..ကိုစီ......” လို့ ပြောပြသည် ။





ဂျက်စီကာက ဦးဆောင်ပြီး အိမ်ထဲကို ၀င်သွားတော့ ပူစီသည် အနောက်က လိုက်ရင်း တောင့်တင်းလှတဲ့ တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ငေးမောနေမိသည် ။





“ ဒီမှာ သိန်း၁၀၀ အထုပ်..ဂျက်စီ....နောက် လိုရင်လဲ ပြော..ဖုန်းဆက်လိုက်....”





ငွေထုပ်ကို ဂျက်စီ့လက်ထဲ ထည့်လိုက်သည် ။





“သိုင့် ကိုစီ....”





“ ပြမယ် ဆိုတာ ဘာလဲ...”





ဂျက်စီကာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည် ။ သူမ အပြုံးက တမျိုးဘဲလို့ သူထင်မိသည် ။





“ အင်း..ပြမယ်...ဒီမှာ ပြလို့ ရဘူး..အိပ်ခန်းထဲမှာ ပြမယ်...လာ လိုက်ခဲ့...”





သူ့လက်ကို ဂျက်စီကာ ဖျတ်ကနဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆွဲခေါ်သည် ။ အသားပါးပါး ပျော့ပျော့ ဂါ၀န်အောက်က တင်ပါးအိအိကားကားတွေက တုန်ခါနေတာကို အနီးကပ်ကြီး တွေ့နေရသည် ။











                                            ဂျက်စီကာ ဆွဲခေါ်ရာကို လိုက်ပါသွားရတဲ့ အချိန် ပူစီရဲ့ စိတ်တွေ တအား တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသည် ။





ဒီလို မလိုက်သွားသင့်ဘူး ဆိုတဲ့ အသိက သူ့ကို သတိပေး နှိုးဆော်နေသည် ။ ငယ်ငယ်က ရွာမှာတုံးက နွားသိုးကြိုးပြတ် ဆိုသလို ဦးတောကြီးရဲ့ မယား မမြသွေးနဲ့ ငြိစွန်းတုံးက အတွေ့အကြုံက သူ့ကို တုံ့နှေးစေသလား မသိဘူး ။





အဲဒးီတုံးက ပူစီသည် တရွာလုံးက သူများ မယားကို ကြာခိုတဲ့ မယားခိုး အဖြစ် ၀ိုင်း ကဲ့ရဲ့တာကို ခံရတဲ့အပြင် ဦးတောကြီးက ဓါးနဲ့ လိုက်တာကိုပါ ခံခဲ့ရသည် ။





အခု ဂျက်စီကာက ညီအကိုလို နေခဲ့ကြတဲ့ မော်မော်လတ်ရဲ့ မယား ...။





ဒါကြောင့် သူ့ကို ရေလာမြောင်းပေး အထာပေး ခဲ့ပေမယ့် ဂျက်စီကာ့ကို သူ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့တာ ကြာပြီ ။ မဖြစ်သင့်တဲ့ဟာမို့ သူမနဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို လို်က်ပါ မသွားသင့်ဘူး ဆိုတဲ့ အသိကြောင့် ဂျက်စီကာ ဆုပ်ကိုင်ထားတာခံရတဲ့ သူ့လက်ကို ရုန်းဖယ်သင့်သည် ။ သို့သော် ဂျက်စီကာရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက တောင့်လွန်းနေသည် ။ သည်ဟာကြီးတွေကို တပ်မက်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက သူမနဲ့ အတူ အိပ်ခန်းထဲကို လိုက်ပါသွားချင်နေသည် ။





အကောင်းစိတ်နဲ့ မကောင်းစိတ်တို့ အားပြိုင် လွန်ဆွဲကြပြီ ။





ဂျက်စီကာကတော့ တဟင်းဟင်းရယ်မောနေရင်း သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲ ရောက်အောက် ဆွဲခေါ်နေသည် ။ ဂျက်စီကာ



ပြမယ့်ပစ္စည်းသည် အိပ်ခန်းထဲမှာ ပြရမယ့် ပစ္စည်းမို့ သူမရဲ့ အတွင်းပစ္စည်းတွေဘဲ ဖြစ်လိမ့်မည် လို့ သိနေတာ



ကြောင့် သည် ပစ္စည်းတွေကို တွေ့လိုမြင်လိုစိတ်တွေက များနေသည် ။ ဂျက်စီကာ့ နောက်ကို ကောက်ကောက်



ပါအောင် သူ လိုက်သွားမိရပြီ ။





အိပ်ခန်းထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ သူ့စိတ်ဆင်ရိုင်းသည် ချွန်းအုပ်လို့ မရအောင် မုန်ယို ပြင်းထန်နေပြီ ။



မော်မော်လတ်နဲ့ ဂျက်စီကာတို့ အိပ်စက်တဲ့ ကုတင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည် ။





“ လာ ကိုစီ ..ဂျက်စီ ပြချင်တာက ဂျက်စီ သံရုံးတရုံးက ပြန်ရောင်းတဲ့ ဈေးရောင်းပွဲကနေ ၀ယ်ထားတဲ့ တူးပိစ်



ဘီကီနီလေး ....ခဏနော်..ဂျက်စီ အ၀တ်တွေ ချွတ်လိုက်အုံးမယ် ...”





ဂျက်စီကာသည် သူ့ရှေ့မှာဘဲ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။ ဘီကီနီလေး က သေးမျှင်လှ



သည် ။ ဂျက်စီကာရဲ့ ရင်စိုင်ကော့ကော့လုံးလုံးတွေက ဘီကီနီ ရင်စည်းလေးထဲက အတင်းကြီးကို ရုန်းထွက်နေ



ကြသည် ။ မို့ဖေါင်းတဲ့ ဆီးခုံကြီးကိုဘဲ ဖုံးကာထားတာကြောင့် ပေါင်တန်ရှည် ဖွေးဖွေးတွေက သွားရည်ယိုစရာ



လှပလွန်းနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတော့ ဂျက်စီကာ့ကို လက်လွတ်မပေးချင်တော့ ။





“ ဘယ်လိုဘဲ ကိုစီ...ဂျက်စီကာ ဒီဘီကီနီ နဲ့ လိုက်လားဟင်.....”





“ အင်း....အရမ်းလိုက်တယ်..ဂျက်စီ.....အရမ်း ကြည့်ကောင်းတယ်.....”





“ ဘီကီနီက ကြည့်ကောင်းတာလား..ဂျက်စီက ကြည့်ကောင်းတာလား...”





“ ၂ခု..အဲ...ဘီကီနီရော ဂျက်စီရော....”





ဂျက်စီကာက သဘောကျသလို တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်မောလိုက်သည် ။













“ ကိုစီ့ကို နှစ်ယောက်ချင်းမို့ ပြောရအုံးမယ်....ဂျက်စီလေ...ကိုစီ..ဂျက်စီ့ ကိုယ်လုံးတွေကို ကိုလတ် အလစ်မှာ ခိုးခိုးကြည့်ခဲ့တာတွေကို ဂျက်စီ သိတယ်..သိလား.....ဂျက်စီကလေ..ကိုစီ့ကို သိပ်ပြော





ချင်ခဲ့တာ..ကိုစီ ကြည့်ချင်ရင် ဂျက်စီက အကုန် ပြချင်ပါတယ်လို့....ပြောဖို့ အခွင့်အရေး





မရခဲ့ဘူး.....ကဲ..အခုကိုလတ်လည်း ထောင်ထဲမှာ.....ညိုမီကလည်း ကျောင်းမှာ....ဂျက်စီနဲ့ကိုစီ နှစ်ယောက်ထဲဘဲ...ကိုစီ...ကြည့်မလားဟင်.....ဂျက်စီ....ပြမယ်.......”





ပူစီ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင် ။ ဂျက်စီကာ့ကို ငေးမော ကြည့်နေမိသည် ။ ဒီအချိန်မှာ ဂျက်စီကာက သူမကိုယ်ပေါ်က ဘီကီနီ နှစ်လွှာကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပါသည် ။





ဖြူဖွေးပြီး အချိုးကျလှတဲ့ ဂျက်စီကာ့ မိမွေးတိုင်း ကိုယ်တွေက အရမ်းကို လှနေသည် ။





အူး.......အသားဖြူဆွတ်လွန်းတဲ့ ဂျက်စီကာသည် နို့သီးးခေါင်းလေးတွေက ပန်းနုရောင်ထ နေကြသလို ပေါင်ကြားက အင်္ဂါစပ် အကွဲကြောင်းလေးက နှုတ်ခမ်းသား ထူထူလေးတွေဟာလည်း ပန်းရောင်





လေးတွေ ...။





 “ ကြိုက်လား.....သိပါတယ်...ကိုစီ ကြိုက်တယ် ဆိုတာ......ကိုလတ်ကလေ....သူပိုင်ဆိုင်နေတော့ ဂျက်စီကာ့ကို ကောင်းမှန်း မသိတော့ဘူး...ကြာတော့ ရိုးအီသွားတာ ဖြစ်မယ် ကိုစီ





တခြား ကောင်မတွေကို လိုက်နေတယ်.....ဟင်း.....ဂျက်စီကာ့ကို ပစ်ထားတာ ကြာပြီ.....ကိုစီက အခု သူ ထောင်ကျနေတဲ့ အချိန်မှာ ဖိုင်နိုင်ရှယ်လ် ( ငွေရေးကြေးရေး ) ကို တာ၀န်ယူပေးနေတဲ့လူ





ဆိုတော့ ဂျက်စီကာက ကိုစီ လိုချင်နေတဲ့ ဟာတွေကို ကိုစီ စိတ်ကြိုက် ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ......”





ဂျက်စီကာက တတွတ်တွတ် ပြောနေရင်း ပူစီ့အနားကို တဖြေးဖြေး တိုးကပ်လာတာ လူချင်း ထိမတတ် အနေအထားကို ရောက်လာနေပြီ ။ နို့သီးပန်းနုရောင်လေးတွေကို အနီးကပ် ကြည့်ရင်း ပူစီ





သည် ဂျက်စီကာသည် သူငယ်ချင်း အရင်းအခြာရဲ့ မိန်းမဆိုတာလည်း စည်း မစောင့်နိုင်တော့ ။ ဆူဖြိုးဖူးကြွနေတဲ့ တင်းမာတဲ့ ရင်သားကြီးတွေကို လက်နဲ့ ဖမ်းကိုင်လိုက်မိသည် ။





ဂျက်စီကာက “ ကုတင်ပေါ် သွားကြရအောင်....” လို့ ပြောပြီး ပူစီ့ကို ကုတင်ကြီးဆီကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည် ။ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေ ဘယ်လို ကျွတ်ကုန်သလဲ ဆိုတာတောင် မသိတော့ ။ ပူစီ





သည် ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ဂျက်စီကာ့ကို တအား လိုးထည့်နေမိပြီ ။ နို့ကြီးတွေကို ဆုပ်နယ်လိုက် နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို စို့လိုက် လျာနဲ့ ဖိယက်လိုက် လုပ်နေရင်း ဖွားဖက်တော်ကလည်း တပွပ်ပွပ်နဲ့ တ





အားနင်း လိုးထည့်နေသည် ။ ဂျက်စီကာရဲ့ စိုအိနွေးထွေးတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကလည်း စီးကြပ်နေသည် ။





“ အင်း...အင်း...အိုး......ကိုစီ......လုပ်...လုပ်....ကောင်းတယ်....အိုး...ကောင်းတယ်........အား.....ဆောင့်....ဆောင့်ထည့်ပါ..အို.....တအား....တအား.....အိုး........အူး.........ဆောင့်ပါ......





ကောင်းတယ်....အိုး....ကောင်းလိုက်တာ......ကိုစီရယ်.....လုပ်...လုပ်.....ကြမ်းကြမ်းလေး.......”





ဂျက်စီကာသည် တတွတ်တွတ် ညေပာဆို အော်ညည်းနေရင်း အောက်ကနေ ပင့်ပေးနေသည် ။ ဂျက်စီကာ့ အင်္ဂါစပ်သည် သူ့ဖွားဖက်တော်ကို တအား ညှစ်ပေးနေသလို အတွင်းကို တအား





ဆွဲယူနေသည် ။





ပူစီ တအား ဆောင့်ထည့်ပစ်လိုက်သည် ။ ချွေးတွေက တကိုယ်လုံး စိုရွှဲ စီးကျနေသည် ။ မနားတမ်း....ဒလစပ်...တအား...ဆောင့်သည် ။ ဂျက်စီကာက ကော့ပေးသည် ။





တင်ပါးကြီးတွေကို ေ၀့ှရမ်းပေးသည် ။ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် သူနိုင်ကိုယ်နိုင် အပြိုင်ကြဲကြတဲ့ ပွဲကြမ်းလေး...။





တဖတ်ဖတ် အသံတွေ ဆူညံနေသည် ။ အင်း..အင်း...ဆိုတဲ့ အားယူသံတွေ နဲ့ အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်း အသံတွေ က တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည် ။





ဂျက်စီကာ တအား ကော့လာ ပင့်လာတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ ပြီးဆုံးခါနီးပြီ ဆိုတာကို ပူစီ သိလိုက်တာကြောင့် အသားကုန်ကို ဆောင့်ပစ်လိုက်သည် ။ ဂျက်စီကာလည်း အော်ဟစ်ညည်းပြီး





တဆတ်ဆတ်တုန်ခါပြီး ပြီးခြင်းကို တက်လှမ်းသွားရော ပူစီလည်း ဆက်တိုက် ဆိုသလိုဘဲ သုတ်ရည်တွေ တထုတ်ထုတ်နဲ့ ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး လမ်းဆုံးကို တက်လှမ်း သွားရသည် ။





ဂျက်စီကာက သူ့ ဖွားဖက်တော်ကို ဆွဲထုတ်ခွင့် မပြုဘူး ။





တဆုံး စိမ်ထားပါအုံး ကိုစီရယ်..ကိုစီ့ဟာကြီးကို မထုတ်လိုက်ချင်သေးဘူး......လို့ နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် ။











ဂျက်စီကာက ပူစီ့ ဖွားဖက်တော်ကို ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဆပ်ပြာရည်နဲ့ ကျကျနန ပွတ်သပ် ဆေးကြောပေးသည် ။





သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အခုအထိ အ၀တ် မကပ်ကြသေးဘူး ။





မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ပူစီ့အရှေ့မှာ ဂျက်စီကာ က ဒူးထောက်ပြီး ဖွားဖက်တော်ကို ရေဆေးပေးနေသည် ။ ဂျက်စီကာရဲ့ ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်တာတွေကြောင့် ပူစီရဲ့ ဖွားဖက်တော် သည် ပြန်လည် ကြီးထွား





မာကျောလာသည် ။ ဒါကို ဂျက်စီကာ က သဘောကျနေပြီး ရေပိုက်လေးနဲ့ လောင်းလို့ ဆပ်ပြာတွေ အကုန် စင်သွားတော့ ဖွားဖက်တော် ထိပ်ပိုင်း ဒစ်လုံးကို ပါးစပ်နဲ့ ငုံပစ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း





စုတ်ပေးလိုက်လို့ ပူစီလည်း စိတ်တွေ ပြန်ကြွလာပြီး တစတစနဲ့ ဖွားဖက်တော်လည်း မာသထက်မာ တောင်သထက်တောင် လာရပြီ ။





ဂျက်စီကာရဲ့ လျာလေးက ဒစ်လုံးကို ပတ်မွှေကစား ကလိပေးနေသလို လက်တဖက်ကလည်း ဂွေးစိနှစ်လုံးကို ဆွဲလိုက် ပွတ်လိုက် ဆုပ်လိုက်နဲ့ ကစားပေးနေကြတော့ ပူစီလည်း နောက်တချီ ထပ်ကြုံးဖို့





အရှိန်ရလာ စိတ်ကြွသထက် ကြွလာရပြီး စုတ်နေတဲ့ ဂျက်စီကာ့ ပါးစပ်ထဲကို မသိမသာ ကော့ညှောင့်မိနေသည် ။





ပူစီ့ လိင်တန် ညိုညို တုတ်တုတ်ကြီးသည် လျောကနဲ လျောကနဲ ဂျက်စီကာ့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေထဲ ၀င်ထွက်နေသည် ။ ဂျက်စီကာသည် စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ စုတ်ပေးနေသည် ။ သူမ နို့ကြီးနှစ်လုံးသည် လှုပ်





နေကြသည် ။ နို့သီးခေါင်း နီနီလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ငုံစို့ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပေါ်လာလို့ ပူစီသည် လက်နဲ့ လှမ်းကိုင်ချင်လိုက်မိသည် ။ ဂျက်စီကာ့ကို “ တော်ပြီ..” လို့ ပြောလိုက်





မိသည် ။ ဖွားဖက်တော်လည်း တအားကြီးကို မာကျောတင်းမာနေပြီမို့ အစုတ်ရပ်ပြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်လို့ နောက်တချီ အချစ်တပွဲ ကြမ်းလိုက်ကြဖို့ ။ သို့ပေမယ့် ဂျက်စီကာသည် သူ့လိင်ချောင်းကြီး





ကို ပါးစပ်ထဲက ထုတ်မပေးဘဲ အားရပါးရ ဆက် စုတ်နေတဲ့အပြင် လျာနဲ့လည်း ထိုးကလိပေးနေတာကြောင့် ပူစီလည်း ပြီးချင်ချင် ဖြစ်လာရတော့သည် ။





“ တော်ပြီ..ဂျက်စီ.....လိုးကြရအောင်ကွာ.....”





ပူစီ့အသံက တုန်ခါနေသည် ။ ကောင်းလွန်းတဲ့ အရသာထူးကြောင့် သူ ပြီးချင်လာသည် ။ သုတ်ရည်တွေ တဟုန်ထိုး ပန်းထွက်တော့မယ့် အခြေအနေ ..။





“ အိုး...ဟင်း......ဂျက်စီ...တော်ပြီ...ပြီးသွားလိမ့်မယ်...လိုးကြမယ်လေ.....”





ပြောလည်း ပြော ဆွဲထုတ်ဖို့လည်း ကြိုးစားလိုက်ပြန်တော့ ဂျက်စီကာလည်း မလွှတ်ချင်သေး ပေမယ့် ဖွားဖက်တော်ကို ပါးစပ်ထဲက ချွတ်ပေးလိုက်သည် ။





ဂျက်စီကာ့လက်ကို ဆွဲပြီး ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လိုက်တဲ့ ပူစီရဲ့ ဖွားဖက်တော် အတန်ကြီးသည် မတ်မတ်တောင်ရုံမက တဆတ်ဆတ်တောင် တုန်ခါနေသည် ။ ကုတင်ကြီး အနားကို ရောက်တော့





ဂျက်စီကာလည်း ကုတင်ပေါ် မတက်ဘဲ ကုတင်ပေါ် လက်ထောက်ပြီး ဖင်တွေကို ကော့ပေးလိုက်လို့ ပူစီလည်း သူကြိုက်တဲ့ ပုံစံမို့ အရမ်း သဘောကျသွားပြီး ဖြူဖွေး စွင့်ကားတဲ့ ဖင်ဖြူဖြူ လှလှကြီး





တွေရဲ့ အနောက်တည့်တည့်မှာ နေရာ၀င်ယူ ရပ်လိုက်ပြီး ဖင်တုံးနှစ်တုံးရဲ့ ကြားကို လက်သွင်း ပွတ်သပ် ကိုင်တွယ်လိုက်သည် ။ ဂျက်စီကာရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးက တဏှာရှေ့ပြေး အရည်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်း





စိုစိုရွှဲနေတာမို့ ပူစီရဲ့ လက်ဖဝါးမှာ အရည်တွေ ပေစိုကုန်သည် ။ ပူစီက ဒီ လက်ဖဝါးနဲ့ သူ့လိင်တန်ရဲ့ ထိပ်ခေါင်းကို သုတ်လိမ်းလိုက်သည် ။ ဖူးကြွဖေါင်းနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးကို လိင်တန်ထိပ်ခေါင်းနဲ့





ဖိပွတ်ဆွဲလိုက်သည် ။ “ အိုး..ရှီး......” ဂျက်စီကာရဲ့ စောက်စိကို ထိးပွတ်မိသွားလို့ ဂျက်စီကာ ဖင်ကြီးတွေ တုန်ခါပြီး ပါးစပ်က ညည်းသံလေး ထွက်သွားသည် ။





“ ထိုးထည့်တော့ ကိုစီ...ဂျက်စီ့ကို သွင်းထည့်ပေးတော့ကွာ.....”





အကွဲကြောင်းအတိုင်း ပွတ်ဆွဲနေတဲ့ ပူစီ့လီးတန်ကြီးကြောင့် စိတ်တွေ ထပြီး ဂျက်စီကာက မနေတတ်တော့ဘဲ ထည့်ဖို့ ပြောလိုက်တော့ ပူစီလည်း ဂျက်စီကာ့ခြေထောက်တွေကို





သူ့ခြေထောက်တွေနဲ့ ဘေးကို ချဲကားလိုက်ပြီး ဖင်တုံးတွေ ကြားထဲကနေ အင်္ဂွစပ်ထဲကို သူ့ဖွားဖက်တော် ကို ထိုးသွင်းထည့်လိုက်သည် ။ ကြပ်တည်းတဲ့ အပေါက်ထဲကို လိင်တန်ချောင်း တထစ်ထစ်





နဲ့ တိုး၀င်သွားတော့ အနောက်ကို နဲနဲ ပြန်ဆုတ်ပြီး ပြန်ထိုးသွင်းထည့်လိုက်ပြန်သည် ။





“ အား...ရှီး.......အိုး.....”





ဂျက်စီကာ့ နို့ကြီးတွေကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဖိဖိသွင်းထည့်တော့ ဂျက်စီကာရဲ့ ပါးစပ်က ညည်းသံတွေ ထွက်လာသည် ။ သည် တခါ ပူစီရော ဂျက်စီကာရော တအားထန်နေကြပြီး သည် ပုံစံနဲ့





ခဏလာက် လုပ်ကြပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှာ လှေကြီးထိုး ရိုးရိုးလို့ ခေါ်ကြတဲ့ ပက်လက်အိပ်ပေါင်ကားပေးတဲ့ ဂျက်စီကာ့အပေါ်ကနေ ပူစီက တက်ညှောင့်တဲ့ ပုံစံနဲ့ အသားကုန် ဖိဆောင့်လိုက်ကြ





သည် ။ သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ နှစ်ယောက် အတူတူ ပြိုင်တူလို ပြီးဆုံးခြင်း လမ်းဆုံးကို တက်ရောက်သွား နိုင်ကြပြီး သုတ်ရည်တွေ တဖျောဖျော ပန်းထုတ်လိုက်သည် ။





ပူစီလည်း အမေရိကန်က လာတဲ့ ဘရစ်တနီနဲ့ ချိန်းထားတာကို သတိရလိုက်ပြီး အကြာကြီး နှပ်မနေတော့ဘဲ ဂျက်စီကာ့ကို အလုပ်ရှိလို့ ပြေးလိုက်အုံးမည် နောက်မှ ထပ် တွေ့ကြမည် လို့ ပြောပြီး





အ၀တ်အစားတွေ ပြန်၀တ်သည် ။





အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းကို ပူစီ ရောက်သွားတဲ့ အချိန် ကျောင်းက ပြန်လာတဲ့ ညိုမီလတ်နဲ့ ပက်ပင်း တိုးသည် ။





“ အန်ကယ်....ရောက်နေလား..အပြင်မှာ ကား တွေ့ပေမယ့် အန်ကယ် စီးနေကျ ကား မဟုတ်တော့ သမီးလည်း အန်ကယ်မှန်း မသိဘူး...”





“ ဟုတ်တယ်..ဂျက်စီ့ကို ငွေလာပေးတာ....”





“ အိုး..သမီးကိုလည်း မုန့်ဖိုး ပေးအုံးလေ....သမီးလည်း ဘိုင်ပြတ်နေတာ....”





လက်လေးဖြန့်နေတဲ့ ညိုမီလတ်သည် ရင်ထွားထွား တင်ကားကားနဲ့ ကလေး မဟုတ်တော့တာကို ပူစီ တွေ့နေရပြီး “ အခု အန်ကယ် ငွေအပို မပါခဲ့ဘူး...မနက်ဖန် သမီး အန်ကယ့် ရုံးကို လာခဲ့





အန်ကယ်ပေးမယ်..ဒါမှ မဟုတ် နေ့လည်စာ စားရင်း ဆိုင်တဆိုင်ဆိုင်မှာ သမီးနဲ့ ဆုံကြမယ်လေ ....” လို့ ပြောလိုက်ရင်း ရင်ထွားထွားတွေကို စိုက်ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို လွှဲဖယ်လိုက်သည် ။





“ ကောင်းပြီ အန်ကယ်....တူမောရိုး တွေ့ကြမယ်လေ....”





ပူစီလည်း ဘရစ်တနီဆီကို ခပ်သွက်သွက်လေး ကားမောင်းသွားနေတဲ့ အချိန် ဂျက်စီကာနဲ့ နှစ်ကြိမ် ၀ုန်းဖြစ်သွားတာကို ကိုယ့်ဖါသာ အံ့သြနေသည် ။ တသက်လုံး စောင့်ထိန်း လာခဲ့တာ အခုတော့





ကျိုးပေါက်သွားပြီ ။ သမီးဖြစ်တဲ့ ညိုမီလတ်ကလည်း ပစ္စည်းကောင်းလေး ။ အမေနဲ့ နင်လားငါလား ဘဲ ။





ဟင်း......။









ရှန်ဂရီလာဟိုတယ် ( ဆူးလေ )ကို ရောက်သွားပြီး ဘရစ်တနီနဲ့ တွေ့ဆုံကာ ဘရစ်တနီ စားချင်တဲ့ မြန်မာ့ရိုးရာ





စားသောက်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး စားသောက်ကြတဲ့အချိန် ဂျက်စီကာရဲ့ အနံ့အသက်တွေက ပူစီ့ကိုယ်မှာ စွဲငြိ





နေဆဲဘဲ ။ ဂျက်စီကာသည် သူ့ကို တူညီတဲ့ တုံ့ပြန်မှုနဲ့ ကာမစပ်ယှက်ခဲ့တာတွေက အံ့မခန်းပါဘဲ ။





ဘရစ်တနီသည် မေထားခင်နဲ့ ဟိုမှာ မြန်မာ အစားအသောက်တွေ စားဖူးနေခဲ့ပြီး မြန်မာပြည် ရောက်တဲ့အချိန်





မေထားခင် ချက်ကျွေးခဲ့ဖူးတဲ့ အစားအစာတွေကို စမ်းမြည်းချင်တာမို့ အခုလို မြန်မာထမင်းဟင်းနဲ့ မုန့်မျိုးစုံ





ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို ပူစီ့ကို ပို့ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည် ။





ထမင်းစားနေရင်း ဘရစ်တနီက “ မင်းကို မေက တကယ့်ကို ချစ်တာပါ...” လို့ စကားစလာသည် ။ ပူစီလည်း





“ ငါကလည်း မေထားခင်ကို အရမ်း ချစ်ခဲ့တာပါ...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ ဘရစ်တနီက “ မေက မင်းကို အ





ထူး လက်ဆောင် တခု ပေးဖို့ မှာလိုက်တယ်...ငါကလည်း မင်းကို ဆက်ဆက် ပေးလိုက်ပါမယ် လို့ မေ့ကို ဂတိ





ပေးခဲ့တယ်...” လို့ ပြောလိုက်လို့ “ မင်း ယူခဲ့ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ငါ သဘောကျပါတယ် ” လို့ ပူစီက





ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ ဘရစ်တနီက “ အဲဒီဟာတွေ ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး ..အထူး လက်ဆောင် တခု ရှိသေး





တယ်...” လို့ ပြောပြန်တာကို ပူစီလည်း နားမလည်ဘူး ။ ဘရစ်တနီက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ “ ပုဂံခရီးစဉ် ကျမှဘဲ ဒီ





လက်ဆောင်ကို မင်းကို ငါ ပေးတော့မယ်နော်...ဖြစ်တယ် မဟုတ်လား...” လို့ ထပ်ပြောလိုက်ပြန်လို့ “ ရပါတယ်..





ဘရစ်တနီ...အေးအေးဆေးဆေး မှ ပေးပါ...” လို့ သူက ပြန်ပြောလိုက်သည် ။





ဘရစ်တနီနဲ့ စားသောက်ကြအပြီး ရန်ကုန် ပတ်၀န်းကျင် ကို သိရအောင် ကားနဲ့မောင်းပြီး လိုက်ပြသည် ။





မေထားခင်နဲ့ အတူတူ သွားလာဘူးတဲ့ သံလျှင် ( တညင် ) မြို့ဖက် ဆီကို ဘရစ်တနီ့ကို ခေါ်သွားသည် ။ ဘရစ်





တနီသည် ပူစီ့ကိုလည်း ဓါတ်ပုံတွေ ရိုက်သည် ။ “ မေ့ကို ပြန်ပြဖို့...မေက မင်းပုံတွေကို ရိုက်ခဲ့ပါ လို့ သေသေ





ချာချာ မှာလိုက်တာ..” လို့လည်း ပြောသည် ။ သီလဝါ ဆိပ်ကမ်းကို ရောက်တော့ ဆိုင်လေးတဆိုင်မှာ ဘရစ်တနီ





နဲ့ ဘီယာသောက်ကြသည် ။ ဘရစ်တနီရဲ့ မျက်လုံးပြာပြာတွေက တော်တော် လှသည် လို့ ပူစီ စိတ်ထဲက မှတ်





ချက်ချသည် ။ အင်း.မျက်လုံးတွေက တခါတလေ သူ့အရှေ့က လျှောက်သွားတဲ့ ဘရစ်တနီရဲ့ တင်ပါးတွေနဲ့





ရင်သားတွေဆီ ရောက်ရောက်သွားသည် ။ ငါ ဘယ်လို ဖြစ်နေသလဲ..ငါ ဆန္ဒရမက် တအား ကြီးနေသလား....





စောစေကလည်း ညိုမီလတ်လေးကို ငါ တပ်တပ်မက်မက် ကြည့်မိခဲ့တယ်....။





ပူစီလည်း ဘရစ်တနီနဲ့ ပုဂံကို သွားဖို့ မနက်ဖန် မနက် အစောကြီး ထွက်ကြဖို့ တိုင်ပင် ချိန်းဆိုလိုက်သည် ။





ဘရစ်တနီ့ကို ဟိုတယ် ကို ပြန်ပို့အပြီး သူ့ရုံးခန်းကို ပြန်ခဲ့သည် ။





ဒီအချိန်က တကယ်တော့ ရုံးပိတ်ချိန် ဖြစ်နေပြီ ။





သူ့အတွင်းရေးမှူးမလေး ဂျူလိုင်မိုးမိုး ကို ရုံးထဲမှာ တွေ့လိုက်ရလို့ ပူစီ အံ့သြသွားသည် ။





“ ဟင်..ဂျူလိုင်..အိမ်မပြန်သေးဘူးလား....ဒီအချိန်ဆို ပြန်သွားပြီလို့ ထင်နေတာ....”





“ ဟုတ်တယ်...ဆရာ့ကို စောင့်နေတာ...ရှေ့နေဦးကက်စိန်ဆီ ငွေပို့ပြီးတာလည်း ပြောပြချင်လို့...ဆရာ့ကိုလည်း





ဂျူလိုင် ပြောစရာလေး ရှိလို့..” လို့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။





“ ဘာများလဲ..ဂျူလိုင်..ပြောလေ...အိမ်ကို ဆရာ ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်....ကဲ ထိုင်ထိုင်..လာ...ပြော...ဘာလဲ....”





ဂျူလိုင်မိုးမိုးသည် ပူစီ့ရှေ့က ကုလားထိုင်မှာ မထိုင်ဘဲ ပူစီထိုင်နေတဲ့ ဘေးကို လာပြီး ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်





ချလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ပူစီ့ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်ကို သူမ လက်ကလေး တင်ပြီး...“ ဆရာ့ကို အကူအညီ တောင်းမလို့





ပါ....” လို့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။ ပူစီလည်း မျက်ရည်လည်နေတဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးကို ကြည့်ပြီး သ





နား မိသွားသည် ။





“ အို..ဘာဖြစ်လဲ...ဂျူလိုင်..ဘာကူညီရမလဲ..ပြော....ပြော..” လို့ ပြာပြာသလဲ ပြောမိသည် ။





ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေဆီမှာ မျက်ရည်စတွေနဲ့ ။





“ ဂျူလိုင်တို့ မိသားစု တအား အခက်အခဲ တွေ့နေတယ် ဆရာ....ပေါင်ထားတဲ့ အိမ်ကို အတိုးလည်း မပေးနိုင်လို့





အိမ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းနေတာ ဂျူလိုင်တို့ အရမ်းကို ခက်ခဲနေတယ်...ဆရာ ကူနိုင်ရင် ကူပါအုံး.....”





ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ လက်ကလေးတွေကို သူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း...“ အို..ဂျူလိုင်..မငိုပါနဲ့ကွယ်..ဆရာ့ကို ပြောပါအုံး...အိမ်





ကို ဘယ်လောက်နဲ့ ပေါင်တာလဲ..အတိုးက ဘယ်လောက်လဲ....” လို့ မေးလိုက်သည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက အားလုံး





ပြောပြသည် ။ ဒီငွေလောက်က ပူစီ့အတွက် အသေးအဖွဲ ဖြစ်နေသည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးတို့ မိသားစု အတွက်က





တော့ ဧရာမ အကြီးကြီး ...။ ပူစီလည်း ဘာမှ မပူဖို့ ..သူ အကူအညီပေးမည် လို့ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်





တော့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးလည်း ပူစီ့ပေါင်နှစ်ဖက်ပေါ်မှာ မျက်နှာလေး အပ်ပြီး “ ဆရာရယ်...ဆရာ့ကျေးဇူး ကြီးပါတယ်..





ဂျူလိုင် ဘယ်လို ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်သလဲ မပြောပြတတ်အောင်ပါဘဲ.....” လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ဒီအချိန်မှာ





ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း လျှပ်စစ်မီးတွေက ရုတ်တရက် ပျက်ပြတ်သွားပြီး ရုံးခန်း တခုလုံး မှောင်ကျသွားသည်။





“ အို...မီးပျက်သွားပြီ.....ဆရာ....”





“ အင်း....ကဲ..ဆရာတို့ မီးစက်သွားဖွင့်ကြရအောင်....”





ပူစီလည်း ထိုင်ရာက ထဖို့ စဉ်းစားပေမယ့် ဂျူလိုင်မိုးမိုးက သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ မှေးစက် အိပ်နေလို့ ထလို့ မရ ။





“ ဆရာ....ဂျူလိုင်.....လှလားဟင်....”





ပူစီလည်း ရုတ်တရက် ဘာပြန်ဖြေရမှန်း မသိ ။





“ လှ...လှတယ်...ဂျူလိုင်.....”





“ ဆရာ..ဂျူလိုင့်ကို သဘောကျလားဟင်....ဂျူလိုင်..ဆရာ့ကို တတ်နိုင်တာ ကျေးဇူး ဆပ်ပါရစေ.....”





“ အို..ဂျူလိုင်....”





ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ လက်ကလေးတဖက်က သူ့ပေါင်တန်တွေကို ပွတ်သပ်လာသည် ။ ဟင်..ဂျူလိုင် ...ဂျူလိုင်.....





ပေါင်ဂွဆုံနေရာကို ဆုပ်ကိုင် စမ်းသပ်လိုက်တဲ့ ဂျူလိုင်ရဲ့ လက်ကြောင့် သူ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသည် ။





ဂျူလိုင်သည် သူ့ဒုတ်ကို ဘောင်းဘီ အပေါ်ကနေ ကိုင်တွယ်စမ်းသပ် ပွတ်သပ်နေသည် ။ ပူစီလည်း “ ဂျူလို်င်..





မင်း ဒါတွေ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး..မင်းတို့ မိသားစု အခက်အခဲကို ဆရာ ကူညီမှာပါ....” လို့ ပြောပြီး ဂျူလိုင်ရဲ့လက်





ကလေးကို သူ့ပစ္စည်းပေါ်က ဖယ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် ဂျူလိုင်မိုးမိုးက “ ဆရာ အဖေါ်မရှိ တကိုယ်





 နေနေရပြီး အထီးကျန်ဆန်လွန်းနေခဲ့တာ ဂျူလိုင် အသိဆုံးပါ..ဆရာ့ကို ပြုစုပေးချင်ခဲ့မိတာပါ....ဂျူလိုင့်အတွက်





ဆရာ့ကျေးဇူးတွေကို အခုလို ပြန်ဆပ်ခွင့် ရမှာကိုဘဲ ၀မ်းသာ လှပါပြီ ဆရာရယ်....” လို့ တတွတ်တွတ် ပြောရင်း





သူ့ဘောင်းဘီခါးပတ်ကို ဖွင့်ဖြုတ်လိုက်ပါသည် ။





သူ့ဒုတ်သည် တအားကို မာကျောပြီး ကြီးထွား ရှည်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည် ။ ဂျူလိုင်သည် အရင်ထဲက





 အတွေ့အကြုံ ရှိဖူးဟန်တူသည် ။ ဒုတ်ကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပွတ်သပ်နေသည် ။





“ အို..ဂျူလိုင်ရယ်.....အာ.....အို......ဟင်း.........”













            ဘောင်းဘီကို ဆွဲချ ချွတ်နေတဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုး အဆင်ပြေဖို့ သူ ဖင်ကို ကြွပေးလိုက်သည် ။



သူ့ဘောင်းဘီ ကျွတ်သွားသည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးလည်း အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆက် ချွတ်သည် ။ ဒီတခါလညး သူ ဖင်ကြွပေးလိုက်သည် ။ သူ့ငပဲတန်သည် အကာအကွယ်က လွတ်မြောက်သွားလို့ လန်း



ဆန်း လွတ်လပ်သွားသည့်ပုံနဲ့ တုန်ခါရမ်းနေသည် ။





“ အကြီးကြီးဘဲ ....ဆရာရယ်.......”





ဂျူလိုင်မိုးမိုးက ထိပ်ဖူး မှိုပွင့်ကားကားကြီးကို လက်ကလေးနဲ့ တယုတယ ပွတ်သပ်ကြည့်နေရင်း ဖျတ်ကနဲ လျာလေးနဲ့ စ ယက်လိုက်သည် ။





ဒီကလေးမ မဆိုးဘူး ။ ဆရာ ဘာကြိုက်သလဲ သိတယ် ။





သူ့အခက်အခဲတွေ အားလုံးကို တာ၀န်ယူပေးဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကလေးမက အတန်ချောင်း တခုလုံးကို ပါးစပ်ထဲ တအား ငုံပြီး အားရပါးရ စုတ်ပေးနေပါပြီ ။ အင်း...ကြီးပွားအုံးမယ့်



ကောင်မလေး ။





လျာလေးက ဒစ်လုံး ပတ်ပတ်လည်ကို ရစ်နေသည် ။ ထူးကဲလှတဲ့ အရသာကြောင့် ဆတ်ကနဲ တွန့်သွားရသည် ။ လက်ကလေး နှစ်ဖက်ကလည်း ဂွေးစိနှစ်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက် ပေါင်ကြားကို ပွတ်



သပ်လိုက်နဲ့ ။





ဂျူလိုင်မိုးမိုးသည် တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူလေး ဆိုတာကို ပုလွေ တ၀ကိုင်ပြီးတဲ့နောက် သူ ပိုပို သိလာရသည် ။





ကြမ်းပြင်မှာ ပက်လက် လှဲအိပ်တဲ့ သူ့အပေါ်ကနေ သူမသည် ဖင်တုံးတွေ တကြွကြွနဲ့ တက်ဆောင့်ပေးသည် ။ ကျွမ်းကျင်လှတဲ့ သူမရဲ့ ပေးစွမ်းတဲ့ ကာမ အရသာထူးတွေကို တ၀ကြီး ရရှိ ခံစား



လိုက်ရသည် ။





ဂျူလိုင်မိုးမိုး အိမ်အပြန်မှာ ငွေထုပ်တွေ ဆာလာအိတ် အပြည့် ပါသွားသည် ။ အိမ်ရှေ့အထိ ကားနဲ့ လိုက်ပို့ပေးတဲ့ သူ့ကို ဂျူလိုင်မိုးမိုးက “ ဆရာ့ကို ဂျူလိုင် အမြဲ ပြုစုပေးမယ်နော်....” လို့ တိုးတိုး



လေး ပြောသွားသည် ။





နောက်တနေ့ မနက်စောစော ဘရစ်တနီနဲ့ ပုဂံကို အတူတူ ခရီး ထွက်ဖို့ ရှိလို့ သူ အိမ်ကို တန်း ပြန်ခဲ့သည် ။



ဂျူလိုင်မိုးမိုးနဲ့ အချစ်စခန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်ခဲ့ကြတာမို့ ပင်ပန်းပြီး သူ အိပ်ရာထဲ လှဲလိုက်တာနဲ့ တုံးကနဲ အိပ်ပျော်သွားရသည် ။





ကျယ်လောင်တဲ့ နာရီနှိုးစက်ကြောင့် ဖျတ်ကနဲ နိုးလာပေမယ့် သူ ချက်ချင်း မထနိုင် ။ ခါးတွေ နာကျင်နေသည် ။ မနေ့က ဂျက်စီနဲ့လည်း ဆွဲ ဂျူလိုင်မိုးမိုးနဲ့လည်း ကဲလိုက် လို့ တော်တော် ထိသည် ။

ပုံစံ အမျိုးမျိုး ပြောင်းပြီး အပီ ကိုင်ပစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား ။

အင်း...မဖြစ်သေးပါဘူး...။
ထမှ ထမှ....။
ဘရစ်တနီ စောင့်နေမည် ။

ပုဂံ ခရီးစဉ် အတွက် ပြေးရဦးမည် ။ ရေချိုးခန်းထဲကို ပြေး၀င်သည် ။ ရေပန်းကို ဖွင့်သည် ။ တဖျန်းဖျန်း ကျနေတဲ့ ရေပူပူတွေ အောက်ထဲ ၀င်ရပ်လိုက်တဲ့ တခဏ သူ အိုကေသွားသည် ။ အစိမ်းရောင် အိုင်းရစ်ရှ် စပရင်းန် ဆပ်ပြာရဲ့ အနံ့လေးက သူ့ကို လန်းဆန်းသွားစေသည် ။

ဆယ်ငါးမိနစ် အကြာမှာ သူသည် ဘရစ်တနီ ဆီကို သွားဖို့ သားသားနားနား နဲ့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ။

ဟိုင်းေ၀း အမြန်လမ်းကြီးပေါ်မှာ ပူစီရဲ့ ၂၀၁၄ခုနှစ် မော်ဒယ် မာစီဒီးစ် ဘင့်ဇ် အီး၃၅၀ ကား အနက်ကြီး



သည် အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးနေသည် ။ ပူစီသည် ဘရစ်တနီနဲ့ ပုဂံမြို့ကို ဦးတည်ပြီး မောင်းနေတဲ့အချိန် ဘရစ်



တနီ ပြောပြနေတဲ့ သူမနဲ့ မေထားခင်တို့ အကြောင်းတွေကို နားထောင်နေသည် ။





မေထားခင်နဲ့ အီတလီပြည်အနှံ့..ပြင်သစ်ပြည်အနှံ့ လျှောက်လည်ခဲ့တာတွေပေါ့ ။





ဘရစ်တနီသည် မေထားခင်နဲ့ သူငယ်ချင်း အဆင့်ထက် ပိုမိုတဲ့ ညီအမသဖွယ် ရင်းနှီးသွားတဲ့ ဆက်ဆံရေး



ကြောင့် မေထားခင်ရဲ့ အမေရိကန်ပြည်ကို မရောက်လာခင် အချိန်က အဖြစ်အပျက်များကိုလည်း မေထားခင် ပြော



ပြခဲ့လို့ သိခဲ့ရပြီး ပူစီနဲ့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြရပေမယ့် အဖေဖြစ်တဲ့ ဦးဗညားအောင်ခင်ကြောင့် ရေမြေခြားပြီး



ေ၀းကွာခဲ့ရတာတွေကို သိခဲ့ရတာကြောင့် မေထားခင် ကိုယ်စား မေထားခင် ဖြစ်စေချင်တာတွေကို လုပ်ပေးလိုသည် လို့ ပြောပြနေသည် ။





စောစောကဘဲ နားနေစခန်းက ဖီးလ်စားသောက်ဆိုင်မှာ ပူစီနဲ့ ဘရစ်တနီတို့ မြန်မာထမင်းဟင်းတွေနဲ့ နေ့လည်



စာ စားသောက်ခဲ့ကြသည် ။ ဘရစ်တနီသည် မြန်မာအစားအစာတွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီး ပူစီနဲ့ မြိန်မြိန်ရှက်ရှက် စား



သောက်ခဲ့သည် ။





ညောင်ဦးမြို့ အ၀င်မှာ တမျှော်တခေါ် တွေ့နေရတဲ့ ထန်းတောကြီးတွေက ဘရစ်တနီအတွက် အထူးအဆန်းမို့



ဓါတ်ပုံတွေ ရိုက်ဖို့ ပူစီလည်း ကားကို ခဏခဏ ရပ်ပေးခဲ့ရသည် ။ ဆိတ်တွေ သိုးတွေ တအုပ်တမကြီးနဲ့ ကလေးတွေကိုလည်း ဘရစ်တနီက ဓါတ်ပုံတွေ ရိုက်သည် ။





“ ၀ိုင်း ” ဆိုတဲ့ ထန်းရည် ထန်းလျက် ဆိုင်လေးမှာ ထန်းလျက် ကြိုတာ နွားတပ် ဆုံနဲ့ဆီကြိတ်တာကို ပူစီ



က ဘရစ်တနီ့ကို ပြသည် ။ ဘရစ်တနီက ဓါတ်ပုံရိုက်အပြီး ဆိုင်ရှင်တွေက တည်ခင်းတဲ့ လဖက်သုတ် အခါး



ရည်ကို စားသောက်ကြသည် ။





ပုဂံကို ရောက်တော့ အရင်ဆုံး ကြိုတင် စီစဉ်ထားတဲ့ ဟိုတယ်ကို သွားပြီး အခန်းယူ ပစ္စည်းတွေ ချထားကြသည်။



ဘေးချင်းကပ်ရက် အခန်း၂ခန်း ဖြစ်သည် ။





ပူစီက သူ လိုက်ပြတာထက် ပုဂံကို ကျွမ်းနေတဲ့ လမ်းပြတယောက်က လိုက်ပြတာက ပိုကောင်းမည် လို့ ဆိုပြီး



လမ်းပြတယောက် ငှားလိုက်သည် ။





လမ်းပြသည် သူ ထင်ထားတာထက်တောင် သူ့အလုပ်ကို သူ ကျွမ်းသည် ။





စိတ်၀င်စားစရာတွေကို ပီသတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားနဲ့ ရှင်းပြပေးသွားသလို ညနေစာ စားဖို့လည်း ဘယ်ဆိုင်က ဘာ



ကောင်းသည် ဆိုတာတွေကိုပါ လမ်းပြ အကြံပေးသွားသည် ။ သူ့ဆားဗစ်စ်ကို သဘောကျလို့ ဘောက်ဆူး ( တစ်ပ်စ် ) ကောင်းကောင်း များများ ပေးလိုက်သည် ။ တရက်နဲ့ မပြတ်လို့ နောက်နေ့မှာပါ လိုက်ပြဖို့ ခေါ်လိုက်



သည် ။





 ဟိုတယ်က မြင်းလှည်းတစီးပါ ပေးစီးလို့ ဘရစ်တနီနဲ့ ညနေပိုင်း မြင်းလှည်းလေးနဲ့ အပြင်ထွက်ရင်း



စည်ကားနေတဲ့ ညဈေးတန်းလေးက စားသောက်ဆိုင်မှာ တရုတ်အစားအစာ စားကြသည် ။





သူရောက်ချင်တဲ့ ပုဂံကို ရောက်ရလို့ ၀မ်းသာကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဘရစ်တနီက ပြောသည် ။ စားသောက်ရင်း



၀ိုင် တပုလင်းကို နှစ်ယောက် သောက်ကြသည် ။ ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်ပြီး ဟိုတယ် အပြင်ဖက်က ပန်းခြံလေးထဲ



လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြသည် ။





အခန်းကိုယစီထဲ ၀င်ခဲ့ကြပြီးနောက် ပူစီလည်း မအိပ်ခင် ရေချိုးလိုက်သည် ။ ရေချိုးခန်းထဲက အထွက် အခန်း



တံခါးခေါက်သံကြားလို့ ချောင်းကြည့်တဲ့ အပေါက်လေးက ကြည့်လိုက်တော့ ဘရစ်တနီ ဖြစ်နေသည် ။





သူက မျက်နှာသုတ်ပုဝါဘဲ ခါးမှာ ပတ်စည်းထားဆဲ ဖြစ်တာမို့ အခန်းတံခါးကို နဲနဲလေး ဟလိုက်ပြီး...“ ခုဘဲ ရေချိုးပြီးလို့ ခဏလေး စောင့်မလား...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ဘရစ်တနီက “ ကိစ္စမရှိဘူး..မင်းနဲ့ ခုလိုဘဲ တွေ့လို့ရတယ်...” လို့ ပြောပြီး အခန်းတံခါးကို တွန်းပြီး ၀င်လာသည် ။





“ ဆောရီး..ဘရစ်တနီ...ငါ အ၀တ်သွား၀တ်လိုက်အုံးမယ်.....”





“ နေပါစေ...မ၀တ်နဲ့အုံး..မင်းကို ငါ ဖက်ထားချင်တယ်....” လို့ ပြောပြီး သူ့ကို ဖက်သိုင်းလိုက်လို့ လူချင်း မျက်



နှာချင်းဆိုင် ပူးကပ်မိသွားကြသည် ။ ဘရစ်တနီက သူ့နားနားကို နှုတ်ခမ်းလေး တိုးကပ်ပြီး...“ မင်းကိုလေ..မေက အထူး လက်ဆောင် ပေးခိုင်းလိုက်တယ် ဆိုတာ အခု ပေးမလို့...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။





ဘာများပါလိမ့် ဆိုပြီး စူးစမ်းမိသလို သူမလက်ထဲလည်း ဘာအထုပ်ဘာပစ္စည်းမှ မပါတာမို့ စဉ်းစားနေဆဲ ဘရစ်တနီက သူ့လက်ကို



ဆွဲယူပြီး သူမ တင်ပါးအိအိတွေ အပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်သည် ။





“ မေပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို မင်း ကြိုက်လိမ့်မယ် လို့ ငါ ယူဆတယ်....” လို့ ပြောပြီး ကျန်တဲ့ သူ့လက်



တဖက်ကိုလည်း သူမရဲ့ ရင်မို့မို့တွေ အပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်သည် ။





“ မေပေးချင်တဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ယူလိုက်ပါ....အားလုံး မင်း အတွက်ဘဲ....” လို့ ဘရစ်တနီက ပြောလိုက်ပေ



မယ့် သူ့မှာတော့ ဘရစ်တနီရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေနဲ့ ရင်သားစိုင်တင်းတင်းမို့မို့တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မ၀န့်မရဲ ဖြစ်



နေသည် ။





သူ ့အခြေအနေကို ဘရစ်တနီက သဘောပေါက်သည် ။





“ မေက မင်းအတွက် လက်ဆောငအဖြစ် ငါ့ကို ပို့ပေးလိုက်တာ.....ငါ မလှဘူးလားဟင်.....မင်း သဘောမကျဘူးလား...” လို့ ပြောပြန်ရင်း ပူစီ့ပေါင်ကြားကို လက်ကလေးတဖက်နဲ့ စမ်းလိုက်သည် ။ လူချင်းပူးကပ်နေလို့ သူ့ပေါင်ကြားက ဖွားဖက်တော်က မာမြူး ထွားရှည်နေပြီ ဖြစ်တာကို ဘရစ်တနီ စမ်းမိပြီ ။





“ ဟိတ်....ယူ့ပစ္စည်း မာနေပြီ.....” လို့ ပြုံးပြုံးလေး ပြောရင်း ဖတ်ကနဲ မျက်နှာသုတ်ပုဝါစကို ဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်သည် ။ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကြီး ဖုတ်ကနဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပုံရက်လေး အကျ ဖွားဖက်တော်ကလည်း ထန်းကနဲ မတ်သွားတာကို တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ရင်း ဘရစ်တနီက ဆတ်ကနဲ ထိုင်ချလိုက်သည် ။ လက်ကလေးတဖက်က ဖွားဖက်တော်ရဲ့ အရင်းပိုင်းကို အသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။





ဖြစ်ပျက်တာတွေက အိပ်မက်မက်နေသလိုဘဲမို့ ပူစီလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည် ။





ဘရစ်တနီက မော့ကြည့်ရင်း..“ မင်းကို ဘီဂျေ ပေးမယ်နော်....” လို့ ပြောလည်းပြော ဖွားဖက်တော်ကိုလည်း ငုံပစ်



လိုက်ပါသည် ။





အင်း..မေထားခင် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကလည်း တယ်ထူးခြားပါလား.....။











ဘရစ်တနီရဲ့ နှုတ်ခမ်းနွေးနွေးအိအိလေးတွေက သူ့တန်ဆာ ပေါ်မှာ ပွတ်တိုက် ပြေးလွှားနေသည် ။



အိပ်မက် တခုကို မက်နေသလား လို့ ထင်နေသည် ။





ပူစီရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းတွေက များနေသည် ။





မေထားခင်သည် ဘရစ်တနီကို သည်လို ဘာကြောင့် ခိုင်းလိုက်တာလဲ ။ မေထားခင် ခိုင်းတာကိုလည်း ဘာ



ကြောင့် ဘရစ်တနီက လုပ်သလဲ ။





သိပ်ကြာကြာ မေးခွန်းတွေ မထုတ်နိုင်ဘူး ။ ကောင်းလွန်းတဲ့ ပုလွေ အရသာထူးတွေကြောင့် ဘရစ်တနီရဲ့ ခေါင်း



လေးကို တခါတခါ ဖမ်းကိုင်လိုက်မိရသလို နုတ်ကလည်း “ အိုး......အိုး......အား....ဟား......” လို့ ညည်းမိရသည် ။





ဆံပင်ရွှေဝါရောင် မျက်လုံးပြာပြာနဲ့ အမေရိကန်မလေးရဲ့ပုလွေအစွမ်း ပြတာတွေကို မြန်မာပြည်က ပူစီ အသေအလဲ ခံနေရသည် ။ ကောင်းလွန်းလို့ ပြီးခါနီးတောင် ဖြစ်ဖြစ်လာသည် ။





“ အား......အိုး.........ကောင်း...ကောင်းလိုက်တာ...ဘရစ်တနီရယ်....”





ဘရစ်တနီကတော့ အပီအပြင်ကို မှုတ်ပေးနေသည် ။





သုတ်ရည်တွေ မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်ချင်ချင် ဖြစ်လာလို့ ပူစီသည် ..“ တော်လိုက်တော့ ဘရစ်တနီ.....ရပြီ...ရပြီ...”



လို့ တားလိုက်ရင်း ဘရစ်တနီရဲ့ ပါးစပ်ထဲကနေ သူ့အတန်ကို ပြန်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။





ဘရစ်တနီလည်း သူ့စကားကို နားထောင်သည် ။ အတန်ကို ပါးစပ်ကနေ ချွတ်လိုက်သည် ။





“ ကောင်းလားဟင်....”





“ အင်း..အရမ်း ကောင်းတာဘဲ....ဒီတခါ ငါ့အလှည့်..မင်းကို ဘာဂျာကိုင်ပေးမယ်...”





ပူစီလည်း အမွှေးရွှေဝါရောင်လေးတွေ ခပ်ရေးရေးပါးပါး ရှိနေတဲ့ ဘရစ်တနီရဲ့ မိန်းမကိုယ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို



လက်နဲ့ လှမ်းစမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။ နှုတ်ခမ်းသားထူထူလေးတွေနဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးသည် ကာမရှေ့ပြေး



တဏှာရည်တွေနဲ့ စိုစိုရွှဲနေတာကို သူ စမ်းမိလိုက်သည် ။ သူ့ကို ပုလွေကိုင်နေတုံး ဘရစ်တနီသည် တခါတခါ



သူမပေါင်ကြားက အင်္ဂါစပ်ကို လက်နဲ့ ပွတ်ပွတ်နေတာကို တွေ့မိလိုက်သလိုဘဲ ။ ပုလွေ မှုတ်နေတုံး စိတ်တွေ



ထကြွပြီး အင်္ဂါစပ် ယားယံလို့ ပွတ်သပ်တာ ဖြစ်မည် ။





ဘရစ်တနီ့ကို ကုတင်ပေါ် ကန့်လန့်ဖြတ် လှဲအိပ်ခိုင်းပြီး ပေါင်တန်ရှည်တွေရဲ့ ကြားကို မျက်နှာအပ်လိုက်သည် ။



အရည်တွေ စိုနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို လက်နဲ့ကိုင်စမ်း ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းနဲ့ နမ်းရှုံ့လိုက်သည် ။ ဘရစ်တနီ



ရဲ့ နုတ်ဖျားက ညည်းသံလေး ထွက်လာသည် ။



မိန်းမကိုယ်က ညှီနံ့လေးက သူ့စိတ်တွေကို ထကြွသထက် ထကြွလာစေလို့ လျာထုတ်ပြီး အောက်ကနေ အထက်



ပင့်ကော်တင် ယက်ပစ်လိုက်သည် ။





“ အို့.....အား.......”





ဘရစ်တနီရဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်းလေး တုန်ခါသွားပြီး သူ့လျာနဲ့ ေ၀းရာ အနောက်ဖက်ကို ဆုတ်ပြေးဖို့ ကြိုးစား



လိုက်သည် ။ သို့ပေမယ့် သူ့လက်နှစ်ဖက်က ပေါင်တန်တွေကို မြဲမြဲကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားနေတာမို့ ဘရစ်တနီလည်း



ရွေ့ဆုတ်လို့ မရဘဲ သူ့လျာကြီးနဲ့ ဖိဖိယက်တာကို အလူးအလဲ ခံနေရတော့သည် ။





“ အိုး......အိုး......အား.....



ဟင့်ဟင့်....အူး......အူး........”





နူးညံ့တဲ့ အင်္ဂါစပ် နှုတ်ခမ်းသား ထူထူလေးတွေကို လျာအပြားလိုက်နဲ့ ဖိဖိ ယက်ပေးသလို အစိလေးကိုလည်း



လျာထိပ်နဲ့ ကလော်ထိုး ကလိပေးလိုက်ပြန်တော့ ဘရစ်တနီလည်း တင်ပါးအိအိတွေ ခါရမ်း လှုပ်ရမ်းပြီး ပူစီ့



ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို အတင်း ဆွဲကိုင်ပြီး အော်ညည်းနေသည် ။





သူမရဲ့ အကောင်းစား ပုလွေမှုတ်ပေးတာတွေကို ကျေးဇူးတင် တုန့်ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ပူစီလည်း ဘာဂျာကို အနုစိတ်



ပီပီပြင်ပြင် မှုတ်ပေးလိုက်သည် ။ ဘရစ်တနီလည်း ၂ကြိမ်တိုင် ပြီးရသည် လို့ ပြောပြရင်း အထဲကို ထည့်ဖို့ အ



ချိန်တန်ပြီ....လို့ တောင်းဆိုလာသည် ။ အလှည့်ကျရင် မနွဲ့စတမ်း ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း ပူစီသည် ပေါင်တန် ဖြူ



ဖြူတွေ ဖြဲကားပေးထားတဲ့ ဘရစ်တနီ့ကို အထဲကို ထည့်ပေးရပြီ ။





အတွင်းသား နီရဲရဲလေးတွေ တစွန်းတစ မြင်နေရတဲ့ ဘရစ်တနီရဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲကို သူ့တန်ဆာ တုတ်ရှည်ကြီးကို



ဖိသွင်းထည့်လိုက်တော့ တဗျစ်ဗျစ် မြည်သွားသည် လို့ စိတ်အာရုံမှာ ထင်စရာ တင်းတင်းအိအိ ၀င်ရောက်သွား



တဲ့ လိင်အင်္ဂါချင်း သွတ်သွင်းမှုက ထင်တာထက် ပို အရသာကောင်းလှသည် ။





“ အိုး.......မင်း သိပ်ကြီးတာဘဲကွာ......



ဟူး....ကောင်းလိုက်တာ......” လို့ ဘရစ်တနီက ပြောလိုက်ပြီး သူမ ခြေတွေ



ကို မိုးပေါ်ထောင်ရင်း ထပ်ဖိသွင်းချက်တွေကို မျက်စိလေး မှေးပြီး ခံယူနေသည် ။





ပူစီလည်း ကိုယ်ကောင်းသလို သူမလည်း ကောင်းစေချင်တဲ့ စိတ်စေတနာ အပြည့်နဲ့ ကြုံးလို့ ဆောင့်ထည့်ပေး



တော့သည် ။ ချောကျိရည်တွေ ထွက်တဲ့ လိင်အင်္ဂါချင်း ပွတ်တိုက်တဲ့အတွက် ဖွတ်ဖပ် အသံတွေ မြည်နေသည် ။





အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းတွေနဲ့အတူ တအီးအီး တအူးအူး



ညည်းအော်သံတွေက ကျယ်လောင်နေသည် ။





ဘရစ်တနီက သူမရဲ့အင်္ဂါစပ်ကို ဆွဲဆွဲ ညှစ်နေလို့ ပူစီရဲ့ တန်ဆာသည် တအား အရသာထူးကဲနေရသည် ။



သူမ အင်္ဂါစပ်ထဲကနေ ဆွဲယူနေတာကို အိစက်နူးညံ့တင်းကြပ်စွာ ရရှိ ခံစားနေရတာကြောင့် ထိုးဆောင့်တိုင်း



ကောင်းလွန်းနေသည် ။



သူမကို အရင် ပြီးစေချင်တာကြောင့် ထိန်းပြီး ထိုးဆောင့်နေရပေမယ့် ပြီးချင်လာသည်



ကို သူသိနေသည် ။





“ အား.......အား.......ကောင်းတယ်....



တအားကောင်းနေတယ်.....



.ဆောင့်...ဆောင့်...တအားဆောင့်ထည့်....ပြီး....ပြီး



တော့မယ်.....အိုး......”





ဘရစ်တနီရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ပူစီ အပီကိုင်ပြီ ။ အားနဲ့ဆက်တိုက် ဒလစပ် ဆောင့်ထည့်လိုက်တဲ့အခါ



ဘရစ်တနီ တအားကောင်းသွားပြီး



လမ်းဆုံးပန်းတိုင်ကို တက်လှမ်းသွားတာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူမ လမ်းဆုံးကို ရောက်သွားချိန် ဘရစ်တနီသည် အင်္ဂါစပ် ကြွက်သားတွေကို တအား ညှစ်ပစ်လိုက်တာကြောင့် ပူစီ



ရဲ့ လိင်တန်ထဲက သုတ်ရည်တွေကို ဆွဲညှစ်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည် ။ တအား ကောင်းလွန်းတာကြောင့်



ဘရစ်တနီရဲ့ အင်္ဂါစပ်အခေါင်းထဲ သုတ်ရည်တွေ တပုံကြီး အချက်ပေါင်း များစွာ ပန်းထုတ်လိုက်မိပြီး အကြောပေါင်း



တထောင် ဆိမ့်တဲ့ ကာမအရသာကို ခံစားရရှိသွားသည် ။





အားကုန် တွယ်လိုက်တာကြောင့် တကိုယ်လုံး ချွေးတွေ စိုစိုရွှဲနေသည့် ပူစီသည် ဘရစ်တနီနဲ့ ယှဉ်တွဲ လှဲလျောင်း



နေသည် ။ မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားသည် ။ ဖုန်းသံကြောင့် ဖျတ်ကနဲ သူ နိုးလာသည် ။ ဘရစ်တနီက ဖုန်းကို ထူး



လိုက်ပြီး စကားပြောနေတာကို



သူတွေ့ရသည် ။



ဘရစ်တနီက ပြုံးပြီး..“ မေ ခေါ်တာ....” လို့ ပြောသည် ။ ပြီး



တော့ မေက မင်းနဲ့ ပြောချင်တယ်....လို့ ပြောလိုက်ပြီးး ဖုန်းကို သူ့ဆီကို



 ထိုးပေးလိုက်လို့ ပူစီလည်း ဖုန်းကို ယူ



လိုက်ရသည် ။ အမှန်က ဘရစ်တနီနဲ့ ကာမပွဲကြမ်းလိုက်ပြီးတဲ့နောက်



 မေထားခင်နဲ့ ဖုန်းပြောဖို့ သူ ၀န်လေး မိ သလိုဘဲ ။





မေထားခင်ရဲ့ အသံလေးက



 ပျော်နေတဲ့ပုံ ။



“ ကို....မေထား ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ကို ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား....ကောင်းလား....” လို့ ရယ်ပြီး မေးသည်။





“ အင်း....ကောင်းပါတယ်....



တအားကောင်းတယ်..



.ကျေးဇူးဘဲ...မေထား...” လို့ သူဖြေလိုက်သည် ။





မေထားခင်က ဘရစ်တနီနဲ့သူမနဲ့ တအား ခင်မင်ချစ်ကြတယ် ဆိုတာတွေကို



 ပြောပြပြီး ဘရစ်တနီကို သူမနဲ့သူမ



ယောကျ်ားက ကျေးဇူးအကြီးအကျယ် ပြုထားကြတာတွေကြောင့် ဘရစ်တနီသည် သူတို့ လင်မယား အတွက် ဆို



ရင် ဘာမဆို လုပ်မယ့် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဆိုတာကိုပါ ပြောပြသည် ။





မေထားခင်က ပူစီနဲ့ တနေ့တော့



ပြန်တွေ့ချင်သည် ။ သူမ မပေးနိုင်တဲ့ အကြင်နာတွေကို သူမကိုယ်စား ဘရစ်



တနီကို ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ..ကြိုက်တယ် ဆိုလို့ ၀မ်းသာတယ်...ဘရစ်တနီကလည်း



ဘဲပြတ်နေတာ ကြာပြီမို့ လို



လား ဆာလောင်နေသူမို့ ကျေနပ်မှာပါ...”



 လို့ ပြောသည် ။





ဖုန်းချလိုက်အပြီး ဘရစ်တနီက မေထားခင်သည် သူ့ယောကျ်ားကြောင့် ဟိုမှာ



အရမ်းကြီးကို ချမ်းသာနေတယ်



ဆိုတာတွေကို ပြောပြလို့



ပူစီလည်း ဘာအလုပ်တွေ လုပ်သလဲ လို့ မသိမသာ စပ်စုကြည့်မိသည် ။





ဘရစ်တနီက “ သူ့ယောကျ်ား မစ္စတာအောင်က လက်နက်ပွဲစား ( ၀က်ပွန် ဒီလာ )လေ....ခေတ်မှီ စစ်လက်နက်



တွေကို ရောင်းတဲ့ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်....အစိုးရကို ပင်လယ်ကွေ့စစ်ပွဲ၂ပွဲမှာ ရောင်းခွင့် ရလိုက်တာ တချီထဲ



ထထောသွားတာ ....မီလျံနာကြီး ဖြစ်သွားတယ်....ဒါကြောင့် မေထားခင်က တအား ချမ်းသာပြီး ငါ့ကို သူ ကမ္ဘာ



ပတ် လျောက်လည်တာတွေလည်း ခေါ်သွားတယ်...ငါလိုအပ်တာတွေ အားလုံးကိုလည်း ကူညီမစတယ်....ငါ့ရဲ့



သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်..ကျေးဇူးရှင်လည်း ဖြစ်တယ်....သူဖြစ်စေချင်တာတွေကို



ငါ အကုန် လုပ်ကိုင်ကူညီပေးမယ်”လို့ ပြောပြသည် ။





ဘရစ်တနီနဲ့ အမောဟောင်းလေး ပြေသွားကြတဲ့အခါ အမောသစ်ကလေး တခု စလိုက်ကြပြန်သည် ။ ၀ိုင်ခွက်လေးနဲ့ စပျစ်သီးလေးတွေ မြည်းရင်း ။





မျက်လုံးပြာပြာနဲ့ မိန်းမချောလေးရဲ့ ဒုတိယ အကြိမ် စုတ်ပေးတာကို မျက်လုံးစုံပိတ်ပြီး ခံစားရင်း မေထားခင်နဲ့



ငယ်ငယ်က ကြုံခဲ့တာလေးတွေကို ပြန်ပြောင်း သတိရ မြင်ယောင်နေမိသည် ။









                                         ပူစီသည် ရွာကနေ ထွက်ပြေးလာပြီး ရန်ကုန်မြို့မှာ ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ ဦးဗညား



အောင်ခင်ရဲ့ တဦးတည်းသော သမီးချောလေး မေထားခင်နဲ့ တအိမ်ထဲနေရင်း ကြိုးချင်းထား ကြိုးချင်းညိ အိုးချင်းထား အိုးချင်းထိ ဆိုသလို သံယောဇဉ် ရစ်တွယ် ချစ်မိခဲ့ကြသည် ။





ဦးဗညားအောင်ခင်က တနိုင်ငံလုံး အနှံ့ မိန်းမတွေ ယူထားတာကြောင့် အိမ်မှာ ကြာကြာ မနေနိုင်ဘဲ စီးပွားရေး



အကြောင်းပြပြီး ခရီးဘဲ ထွက်နေတတ်တော့ မေထားခင်သည် ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ လူယုံ ညာလက်ရုံး ဦး၀န်း နဲ့ ဦးဗညားအောင်ခင်ရဲ့ ညီမ၀မ်းကွဲတော်တဲ့ ဒေါ်မူမူသိန်း တို့နဲ့ဘဲ ရန်ကုန်အိမ်မှာ နေရတော့ သူတို့ကလည်း တ



ချိန်လုံး မျက်စိ ဒေါက်ထောက် မကြည့်နိုင်တာကြောင့် အိမ်မှာ ခေါ်ထားတဲ့ ပူစီနဲ့ ညိကြတာ ဖြစ်သည် ။





မေထားခင်က ပူစီ့ကို စာခေါ်သင်ပေးသည် ။



ပူစီသည် ရွာမှာ တုံးက လက်သွက်သွက်နဲ့ တောသူဌေး ဦးလူထုန်ရဲ့ သမီး နှစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ရီရီထုန်နဲ့ စီစီ



ထုန်တို့ကို အပီ ဖြုတ်ခဲ့သလို သူ အလုပ် ကူလုပ်တဲ့ ထန်းရည်ဆိုင် ပိုင်ရှင် ဦးတောကြီးရဲ့ မယား ရေဆေးငါး



ဖွေးဖွေးကြီး မမြသွေးကိုလည်း အပီ ဖြုတ်ခဲ့ပေမယ့် ရန်ကုန်မြို့ကို ရောက်တော့ ရိုးအချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မခုတ်



တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး ပုံစံ ဖမ်းထားခဲ့လို့ မေထားခင်သည် ရဲတင်းသွက်လက်ပြီး အကြည့်အရှုတွေ မရိုးသား



တဲ့ မော်မော်လတ်ကို သဘောမကျဘဲ ရိုးသားပုံပေါက်တဲ့ ပူစီ့ကို ရွေးပြီး စာသင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။





တကယ်တော့ ပူစီသည် ရိုးအချင်ယောင် ဆောင်နေတဲ့ မိန်းမကြမ်းကျေနေပြီး ဖြစ်တဲ့ ဖိုက်တာ တယောက်ပါ ။



ဖြူဖွေးနုဖတ် ချစ်စရာ ကောင်းလှတဲ့ မေထားခင်လေးနဲ့ တစားပွဲထဲ အတူတူထိုင်ပြီး စာသင်ရတာ ပူစီ့အတွက် အ



ရမ်းကို ရင်ခုံစရာ..စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်သည် ။ မေထားခင်ရဲ့ ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ရှုရှိုက်နေရသလို နီးနီးကပ်ကပ် နေနေရတာကလည်း သူ့အတွက် တကယ့်ကို ရင်ခုံစရာ ပါဘဲ ။





မေထားခင်သည် ပူစီ့ကို စေတနာထားပြီး စာသင်ပေးခဲ့သည် ။ ဦး၀န်းကို ပူစီ့ကို ကားမောင်းသင်ပေးဖို့လည်း မေ



ထားခင်ကဘဲ နားပူခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။ ဦးဗညားအောင်ခင်ကလည်း ပူစီ့ကို ကားမောင်းတတ်စေချင်သည် ။ ဦး၀န်း



သည် ပူစီ ကားမောင်းတတ်ပြီး လိုင်စင်ရပြီးတဲ့နောက် အလုပ်ကိစ္စတွေကိုလည်း ကားနဲ့ သွားခိုင်းတတ်သလို တက္ကသိုလ် တက်နေတဲ့ မေထားခင်ကိုလည်း ကျောင်းပို့ ကျောင်းကြို လုပ်ခိုင်းတာကြောင့် ပူစီသည် မေထားခင်



နဲ့ တစတစ ပိုလို့ ရင်းနှီးခဲ့သည် ။ ကျောင်းက အပြန် လမ်းခုလတ်မှာ မေထားခင် ၀င်ချင်တဲ့ ဆိုင်တွေကို ပူစီ



လိုက်ပို့ရသည် ။ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ အတူတူ ထိုင်စားကြသည် ။ မေထားခင်က ဦး၀န်းကိုရော ဒေါ်လေးကို



ရော နိုင်တဲ့ အလိုလိုက်ခံ သမီးမို့ ဘယ်သူကမှ မပြောရဲကြ ။ သူငယ်ချင်း အိမ်သွားချင်သည် ဆိုရင်လည်း ပူစီ့ကိုဘဲ လိုက်ပို့ခိုင်းသည် ။





ဦးဗညားအောင်ခင်သည် စီးပွားရှာသည့်နေရာမှာ ဥပဒေဘောင်အတွင်းကရော အပြင်ကရော ရရင်ရသလို လုပ်တဲ့



လူကြီးမို့ အစိုးရပိုင်းက အာဏာပိုင် အရာရှိကြီးတွေကိုလည်း ပေးကမ်း ကူညီမစပြီး ပေါင်းသင်းထားသည် ။ သမီး



မေထားခင်ကိုလည်း သူ့ကို တနေ့ အကူအညီပေးမယ့် အရာရှိကြီးကြီးတွေရဲ့ သမီးတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းခိုင်းသည် ။



သူတို့ အိမ်တွေကို ၀င်ထွက်ခိုင်းသည် ။





ဒါကြောင့် မေထားခင်သည် ပင်စီသင်းသင်း ဆိုတဲ့ လူကြီးသမီးတယောက်ဆီကို အမြဲ သွားလည်တတ်သည် ။



ပင်စီသင်းသင်းတို့ မိသားစုကလည်း ပင်စီသင်းသင်းရဲ့ အဖေကြီး အရင်က သံအမတ် ရာထူးနဲ့ နို်င်ငံခြားတွေမှာ



နေခဲ့ဘူးလို့ အနောက်နိုင်ငံ ဆန်ဆန် နေသူတွေ ဖြစ်ပြီး မွေးနေ့ပွဲနဲ့ ခရစ်စမတ်ပွဲတွေ သူတို့ အိမ်မှာ ကျင်းပရင်



အနောက်တိုင်း တေးဂီတနဲ့ အကတွေ ကတတ်ကြသည် ။





မေထားခင်သည် ပင်စီသင်းသင်းကြောင့် ၀ိုင်အရက်သောက်တတ်ခဲ့သလို ပါတီပွဲများမှာ ပင်စီသင်းသင်းတို့နဲ့ ကလေ့ရှိသည် ။ ပူစီသည် မေထားခင်ကို လိုက်ပို့တဲ့အခါ အိမ်ကို ပြန်မလာဘဲ အဲဒီမှာဘဲ စောင့်လို့ ဦး၀န်းက သူ့



ကို မှာထားတာကြောင့် ခြံထဲက ကားရပ်နိုင်တဲ့ နေရာလွတ်တခုမှာ ကားရပ်ပြီး စောင့်နေတတ်သည် ။





မေထားခင်က ပင်စီသင်းသင်းကို ပူစီ့အတွက် စားစရာ ပို့ပေးခိုင်းသည် ။ ပင်စီသင်းသင်းတို့ အိမ်က အိမ်ဖေါ်တွေ



က ပူစီ့အတွက် အစားအသောက်တွေ ကားဆီကို လာပို့ပေးသည် ။





ပါတီပွဲ ပြီးဆုံးတဲ့ အခါ မေထားခင်သည် ၀ိုင်အရင်တွေ တော်တော် သောက်ထားလို့ အာရွှင်နေပြီး ပူစီ့ကို ပုတ်လားကိုင်လားတွေ လုပ်တတ်လို့ ပူစီလည်း တအားကို ရင်ခုံရပြီး မေထားခင်ကို သဘောကျ ချစ်မိလာခဲ့သည်။





တနေ့ မေထားခင်ကို ပင်စီသင်းသင်းရဲ့ အကို၀မ်းကွဲ တယောက်က ဖက်နမ်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ပူစီလည်း မခံနိုင်ဘဲ သည်လူကို တွန်းပစ်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည် ။ အပြန်လမ်းမှာ မေထားခင်က “ ပူစီ..ဘာကြောင့် ပင်စီသင်းသင်း အကိုကို ရိုင်းရိုင်းပြပြ ဆက်ဆံတာလဲ...မျက်နှာနာစရာကြီး....” လို့ ပြောသည် ။ ပူစီလည်း...“ သူက မမမေကို ဖက်နမ်းဖို့ လုပ်တာကိုး..” လို့ မကျေမနပ် ပြန်ပြောသည် ။





မေထားခင်က သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး “ မင်းက မကြိုက်ဖူးလား...” လို့ မေးသည် ။ ပူစီလည်း..“ ဟုတ်



တယ်...ကျနော် မကြိုက်ဖူး...မမမေကို ဘယ်သူမှ ဖက်တာ ကိုင်တာ မကြိုက်ဖူး...” လို့ ပြန်ပြောသည် ။ မေထားခင်



လည်း ပြုံးစိစိနဲ့..“ ဘာလို့ မကြိုက်တာလဲ...” လို့ မေးသည် ။ ပူစီက ပြန်မဖြေ ။ မေထားခင်က သဘောကျသလို



ရယ်မောလိုက်ပြီး...“ မင်း မမမေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတာ မမမေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..ပူစီရယ်...” လို့ ပြောပြီး သူ့လက်တဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။ ပူစီလည်း ဒူးတွေ တုန်ပြီး ကား ဆက် မမောင်းနိုင်တော့ဘဲ လမ်းဘေး တနေရာမှာ ကားရပ်လိုက်သည် ။





“ မမ.....”





“ ဟင်..ဘာလဲ ပူစီ....”





“ မမကို ကျနော် ချစ်တယ်ဗျာ..မမ စိတ်ဆိုးချင်လည်းဆိုး...လူကြီးတွေနဲ့ တိုင်ချင်လည်း တိုင်တော့..ကျနော် မမကို အရမ်း ချစ်တယ်....အောင့်မထားနိုင်တော့ဘူး....”





မေထားခင်က ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည် ။





ပြီးတော့.“ မမ မင်း ချစ်နေတာကို မသိဘူး ထင်လို့လား....” လို့ ပြန်မေးသည် ။ ပူစီလည်း အခြေအနေ ကောင်း



သည်လို့ တွက်ဆပြီး “ မမ ..ကျနော့်ကို ပြန်ချစ်မယ် မဟုတ်လား...” လို့ မေးလိုက်ပြီး မေထားခင်ရဲ့ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။





“ မင်းက မမကို သစ္စာရှိရှိနဲ့ တသက်လုံး ချစ်မှာလား” လို့ မေထားခင်က ပြုံးပြုံးလေး ပြန်မေးပြီး သူကိုင်တာကို လည်း မရုန်းဖယ်တာကြောင့် ပူစီလည်း “ ချစ်မှာ...တအားတအား...ချစ်မှာ...” လို့ ဖြေရင်း မေထားခင်ကို ဖက်သည် ။ မေထားခင်လည်း ပူစီရဲ့ ပုခုံးမှာ ခေါင်းလေးမှီချရင်း..“ မမလည်း မင်းကို ချစ်တယ်...” လို့ ဖြေလိုက်သည်။





ပူစီလည်း ကြားချင်တာကို ကြားလိုက်ရလို့ အရမ်း ပျော်သွားပြီး မေထားခင်ကို တအားဖက်ရင်း ပါးမို့မို့တွေကို



နမ်းရှုံ့သည် ။





မေထားခင်နဲ့ ချစ်သူတွေ ဘ၀ကို ရောက်သွားကြပြီးတဲ့နောက် ပူစီနဲ့ မေထားခင် ကျောင်းက အပြန် အတူတူ



သွားလာစားသောက် အနမ်းတွေ ဖလှယ်ကြရုံတင် မကဘူး ။ အိမ်မှာ လူကြီးတွေ မရှိတဲ့ အချိန် ဆိုရင် မေထားခင်က ပူစီ့ကို သူမ အခန်းကို ခေါ်လိုက်တာကြောင့် အနမ်းတွေ သာ မကတော့ဘဲ အကိုင်အတွယ် အပွတ်အသပ်တွေ အဆင့်ကို ရောက်လာကြသည် ။











ဒီနေ့ မေထားခင်ကို ကျောင်းက ကြိုလာခဲ့အပြီး မေထားခင်က ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘယ်ကိုမှ မ၀င်ဘဲ အိမ်ကို



တန်းပြန်လာလို့ ပူစီ့အတွက် ထူးဆန်းနေသည် ။ ခါတိုင်းဆိုရင် မေထားခင်က အသုတ်စားမယ်...ဒန်ပေါက်စား



မယ် ဆိုပြီး သွားချင်တဲ့နေရာတွေကို လိုက်ပို့ခိုင်းသည် ။





အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး မေထားခင် အိမ်ကြီးပေါ်ကို တက်သွားပြီးတဲ့နောက် ပူစီလည်း သူနေတဲ့ အိမ်ကြီးရဲ့ဘေးဖက်က



ကားဂိုဒေါင်ဆီကို ပြန်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ကွပ်ပျစ်ကုတင်လေး ပေါ်မှာ ကျောဆန့် လှဲလိုက်ဖို့ ကြံကာ ရှိသေးသည် ။



                                         ဒီအချိန်မှာ မော်မော်လတ် ရောက်လာပြီး “ ဟိတ်..ပူစီ..မေထားခင်က မင်းကို ခေါ်ခိုင်း



လိုက်တယ်...ခိုင်းစရာ ရှိလို့.....တဲ့...” လို့ လာပြောတာကြောင့် နားမယ်လို့ ကြံနေတဲ့ ပူစီ မနားဖြစ် ။ မော်



မော်လတ်က ပြုံးစိစိနဲ့..“ ငါ့ကိုတော့ ကြက်လျှာစွန်းက ဒန်ပေါက် သွား၀ယ်ပေး ..ဆိုပြီး ခိုင်းလိုက်တယ်ကွ..အင်း



မဟုတ်မှ လွဲရော..မင်းနဲ့ နှစ်ပါးသွားကချင်လို့ ငါ့ကို အပြင်ကို နှင်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်...” လို့ ပြောရင်း ဈေးသုံး



အပိုကား ပါဘလစ်ကာကား အဟောင်းလေးနဲ့ ထွက်သွားပါသည် ။





မော်မော်လတ်က “ ဒေါ်လေးလည်း မရှိ ဆရာ၀န်းလည်း မရှိဘူးကွ......အိမ်ဖေါ်မ၀င်းလည်း မရှိဘူး..အိမ်ပေါ်ထပ်မှာ



မေထားခင် တယောက်ထဲ..ပူစီရေ..လက်မနှေးနဲ့ကွာ....ခိခိခိ...” လို့ ကားထွက်ခါနီး ပြောသွားခဲ့သည် ။ ပူစီလည်း



မေထားခင် ရှိနေတဲ့ အပေါ်ထပ်ကို တက်လာတဲ့အချိန် စိတ်တွေ လှုပ်ရှားပြီး ရင်တွေ တအား ခုံနေခဲ့သည် ။





“ မမမေ....မမမေ.....”



အသံပေးရင်း မေထားခင်ရဲ့ အခန်းဆီကို သူ ရောက်သွားသည် ။ မေထားခင်ကို မတွေ့ ။ မေထားခင် ဘယ်ကို



ရောက်နေသလဲ...။ စိတ်တောင် ပူမိသွားသည် ။ အခန်းထဲကို ၀င်ကြည့်လိုက်သည် ။ မရှိ ။



               ဒီအချိန်မှာ ဗြုံးဆို သူ့ကို အနောက်ကနေ လူတယောက်က ဖက်လိုက်လို့ လန့်ဖျန့်သွားသည် ။ အိုး...



မေထားခင်သည် တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်မောရင်း သူ့ကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထားသည် ။ သူမရဲ့ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်



သား နှစ်လုံးက သူ့ကျောပြင်ကို ဖိကပ်မိနေသည် ။





“ စိတ်ပူသွားလားဟင်....”





“ အင်း....မမမေ ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်လို့...”





“ သူ့ကို စချင်လို့...”





မေထားခင်က သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်ရင်းပြောသည် ။





“ မော်မော်လတ်ကို ဒန်ပေါက်သွား၀ယ်ခိုင်းလိုက်တယ်...ကြာကြာသွားရအောင် ေ၀းေ၀းက ဆိုင်ကို လွှတ်လိုက်တယ်”



လို့ ပြောရင်း မေထားခင် ရယ်နေသည် ။ ကုတင်ပေါ်မှာ အတူတူ ထိုင်ကြတော့ မေထားခင်ရဲ့ဆီက မွှေးပျံ့တဲ့



အနံ့အသက်တွေကို ရနေလို့ သူ့စိတ်တွေ ဆူကြွယိမ်းယိုင်လာတော့သည် ။





မေထားခင်က “ ဒေါ်လေးလည်း မရှိ..ဦး၀န်းလည်း မရှိတဲ့အချိန် ပူစီနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်လို့” လို့ ပြော



ရင်း သူ့ကို စဖက်တော့ ပူစီလည်း ပြန်ဖက်ရင်း နှုတ်ခမ်းလှလှလေးတွေကို ဖိကပ် စုတ်ယူ နမ်းလိုက်မိသည် ။





မေထားခင်ကလည်း တအား ပြန်ဖက်ပြီး သူနမ်းသလိုဘဲ သူ့ကို ပြန်နမ်းတော့ အနမ်းတွေက မရပ်မနား ဆက်



တိုက် နမ်းဖြစ်နေပြီး မေထားခင်ရဲ့ ရင်စေ့အကျၤ ီလေးရဲ့ နှိပ်ကြယ်သီးတွေကို သူ တထပ်ထပ်နဲ့ ဆွဲဖြုတ် ဖွင့်



လိုက်တော့ အောက်က ဘာမှ ခံ၀တ်မထားတာကြောင့် ဆူဖြိုးကြွကော့နေတဲ့ နို့လုံးကြီးတွေကို ဘွားကနဲ မြင်



လိုက်ရလို့ လက်နဲ့ လှမ်း ဆုပ်ကိုင်မိပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်နေရာကနေ ခွာလိုက်ပြီး နို့သီးနီနီလေး တလုံးကို ငုံ



ကာ စုတ်မိပြီ . .။ တဖက်ကို ၀အောင် စုတ်ပြီးတော့ နို့နောက်တဖက်က နို့သီးလေးကို ပြောင်းစုတ်သည် ။



မေထားခင်သည် သူနို့စုတ်ပေးတာကို မျက်နှာလေးမော့ မျက်လုံးစုံမှိ်တ်ပြီး ခံရင်း နုတ်ဖျားကနေ မပီမသ ညည်း



နေသည် ။ ကုတင်ပေါ်ကို နှစ်ယောက်သား လဲကျသွားကြတော့ သူက မေထားခင် ကိုယ်ပေါ်က အုပ်မိုးပြီး နို့နှစ်



လုံးကို အားရအောင် စို့လိုက် လျာနဲ့ကစားလိုက် လုပ်ရင်း လက်တွေကလည်း မေထားခင်ရဲ့ ပေါင်ကြားကို စမ်း



မိသည် ။ မေထားခင်သည် ကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာလည်း ထမိန်အောက်မှာ ဘာမှ ခံ၀တ် မထားလို့ ပြေကျွတ်လုလု



ဖြစ်နေတဲ့ ထမိန်လေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်တော့ မေထားခင်သည် တကိုယ်လုံး အ၀တ်မရှိတော့ဘဲ မိမွေးတိုင်း ဖမွေး



တိုင်း ဖြစ်သွားရတော့သည် ။ စိမ်းမြမြ အမွှေးနုနုလေးတွေ ပေါက်နေတဲ့ ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားက အင်္ဂါစပ်ကို သူမြင်



ရတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်နှာ ထိုးအပ်ပြီး နမ်းရှုံ့မိပြီး ဆက်တိုက် ဆိုသလိုဘဲ လျာနဲ့ ဖိဖိ ယက်လိုက်မိသည်။





မေထားခင်သည် သူ့ခေါင်းကို နောက်စိကနေ ဆွဲယူပြီး သူမကိုယ်နဲ့ ဖိကပ်ထားသည် ။ အင်္ဂါစပ်ကြီးနဲ့ မျက်နှာ ပူး



ကပ်နေတဲ့ အနေအထားမို့ အင်္ဂါစပ်ကို နှာခေါင်းနဲ့ရော လျာနဲ့ရော ဖိဖိပွတ်ယက်နေမိသည် ။ မေထားခင်လည်း



သူယက်ပေးတာ စုတ်ပေးတာတွေကို ကြိုက်နေတဲ့သဘော ရှိလို့ ဆက်တိုက် ယက်ပေးစုတ်ပေးရင်း ပြေကျွတ်နေ



တဲ့ သူ့ခါးက ပုဆိုးကို ခြေနဲ့ကန်ပြီး ခွတ်ထုတ်ပစ်လိုက်တော့ ညိုမောင်း တုတ်ခိုင်တဲ့ တန်ဆာရှည်ကြီး ကို မေ



ထားခင် တွေ့လိုက်ရပြီ ။ “ အိုး...အကြီးကြီးဘဲ ပူစီရယ်...” လို့ တအံ့တသြ ပြောလိုက်သည် ။





“ ကိုင်လေ...” လို့ ပြောရင်း သူမလက်ထဲကို တန်ဆာချောင်းကြီးကို ထည့်ပေးလိုက်သည် ။ မေထားခင်မှာ ထူး



ဆန်းတဲ့ အတွေ့အကြုံမို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ တန်ဆာချောင်းကို လက်နဲ့ ဆုပ်လိုက် ညှစ်လိုက် လုပ်ကြည့်နေပြီး



သူမပေါင်ကြားကို ပူစီ့လက်ချောင်းတွေက စမ်းပွတ်လိုက်တော့ “ တအား ယားတာဘဲ ပူစီရယ်...ယားတယ်....



ယားတယ်....” လို့ တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောဆိုရေရွတ်နေသည် ။ ပူစီလည်း သူမ အင်္ဂါစပ်ကို လက်နဲ့ ပွတ်ပေးရင်း



အားမရသလို ဖြစ်လာပြီး ငုံ့ကာ ယက်ပေးလိုက်မိပြန်သည် ။





မေထားခင်က အယက် မခံတော့ဘဲ...“ ပူစီ....မနေနိုင်တော့ဘူး.....မေ့ကို ချစ်ပေးပါတော့..” လို့ တောင်းခံလာ



သည် ။ ပူစီလည်း ရွာမှာကထဲက မိန်းမ အတွေ့အကြုံ စုံခဲ့တဲ့လူ ဆိုတော့ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မေထားခင်ကို ပက်လက်လှန်အိပ်စေပြီး ပေါင်တန်တွေကြားထဲ နေရာ၀င်ယူရင်း သူ့တန်ဆာကို သူမအင်္ဂါစပ်ထဲကို သွတ်သွင်း ထိုးထည့်လေသည်။ တဏှာရှေ့ပြေး အရည်တွေက ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး ဖြစ်တာကြောင့် သူ့တန်ဆာကို ဖိ



သွင်းတဲ့အခါ သိပ် ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း မရှိတော့ဘဲ အဆင်ပြေရတော့ မကြာခင်ဘဲ ပူစီသည် အလွန်ယားနေ



ပါသည်ဆိုတဲ့ မေထားခင်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို ဖိဖိ ဆောင့်ထည့်ပေးနေပါတော့သည် ။





“ အား......အား.....အင်း....အမလေး......အီး......ဟင့်ဟင့်.....” လို့ မေထားခင်လည်း အော်ညည်းရင်း ပေါင်တန်တွေ



ကို အစွမ်းကုန် ဖြဲကားကာ ခံနေသည် ။ ပူစီလည်း ကြပ်တည်းပြီး အိနေတဲ့ အပျို အင်္ဂါစပ် အကောင်းစားလေးကို



လုပ်နရတာနေမို့ အရသာ တအားရှိပြီး ခဏအတွင်းမှာဘဲ သုတ်ရည်တွေ အထဲကို ပန်းထုတ်မိရင်း ပြီးခြင်းကို တက်လှမ်းသွားရသည် ။





ပူစီနဲ့ မေထားခင်သည် အဲဒီနေ့က ဒေါ်လေးနဲ့ ဦး၀န်းတို့ အပြင်က ပြန်လာတဲ့အထိ တချီပြီး တချီ အချစ်ပွဲတွေ



နွှဲလိုက်ကြတာ ညဖက် မေထားခင်သည် လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ကွတတနဲ့ နာကျင်ကျိန်းစပ်နေရသည် ။ ဒန်ပေါက်



ထွက်၀ယ်တဲ့ မော်မော်လတ်သည် ဒေါ်လေးနဲ့ ဦး၀န်းတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်တိုင် ပြန်မလာသေး ..။







အဲဒီနေ့ ညက ပူစီသည် မေထားခင်နဲ့ အဆုံးစွန်းအထိ လွန်လွန်ကျူးကျူး ဖြစ်သွားခဲ့တာကို အိပ်မက်တခုလိုဘဲ



ကိုယ့်ဖါသာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည် ။ မေထားခင်မှာလည်း ပူစီ ကြမ်းထားတာတွေကြောင့် အင်္ဂါစပ်ထဲက



နာကျင်ကျိန်းစပ်နေသလို ရင်သီးဖျားလေးတွေလည်း တအားစို့ထားခဲ့လို့ နာကျင်နေရသည် ။ သို့ပေမယ့် ပူစီ



ရဲ့ တန်ဆာကြီးကို အစွဲကြီး စွဲသွားမိပြီး မနက် လင်းအားကြီးမှာ ပူစီလာလုပ်ရင် ကောင်းမှာဘဲလို့ တမ်းတ လွမ်းမိ



နေရတဲ့အထိပါဘဲ ။









မနက်လင်းအားကြီး အချိန် ။



မေထားခင် နိုးနေသည် ။



ပူစီ့ကို အရမ်း သတိရနေသည် ။ သူ့အထိအတွေ့ ။ သူ့ မာကျောတုတ်ခိုင်တဲ့ တန်ဆာကြီး က ပေးစွမ်းတဲ့



ကာမအရသာထူးတွေကို ထပ်လိုချင်နေမိသည် ။ မနေ့ကလိုဘဲ ကာမပွဲကြမ်းလေးတွေ ထပ် လိုချင်နေမိသည် ။



အင်္ဂါစပ်က နာကျင်ကျိန်းစပ်မှုတွေ ပျောက်သွားသလိုဘဲ ။ မနေ့ညကတော့ တော်တော်လေး နာတယ် ။ပထမဆုံး အပျိုဘ၀ စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ အချစ်စခန်းဖွင့်တာ ဆိုတော့ ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့ ။





ပြူတင်းပေါက်ကနေ ပူစီနေတဲ့ ကားဂိုဒေါင်ဆီကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည် ။



သူနဲ့ ဘယ်လိုတွေ့နိုင်မလဲ ။





တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဘဲ ပူစီလည်း အိပ်လို့မရ ။ အစောကြီး နိုးနေသည် ။ မေထားခင်ရဲ့ အထိအတွေ့တွေကို ပြန်



သတိရပြီး မေထားခင်နဲ့ ထပ်တွေ့ချင်နေသည် ။ ပေါင်ကြားက ဖွားဖက်တော် တန်ဆာကလည်း တအားကြီးထွား



ပြီး မာကျော တောင်မတ်နေသည် ။ တန်ဆာကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကုတင်ပေါ် ထိုင်ပြီး မေထားခင်ကို ထပ်ပြီး



ချစ်စခန်းဖွင့်ချင်နေမိပြီး တံခါးပေါက်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ရင်း တိုက်အပေါ်ကို မော့ကြည့်မိသည် ။





အပေါ်ထပ် ပြူတင်းပေါက်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ မေထားခင်ရဲ့ မျက်နှာလေးကို ပူစီ မြင်လိုက်ရသလို ကားဂိုဒေါင်



အပေါက်ကနေ အပေါ်ကို မော့ကြည့်နေတဲ့ ပူစီ့ကိုလည်း မေထားခင်က မြင်လိုက်ရသည် ။





“ ဟင်...သူ...သူ..........သူလည်း မေ့ကို မော့ကြည့်နေပါလား” ။





မေထားခင် အရမ်း ၀မ်းသာသွားပြီး ပူစီ့ကို တိုက်ထဲကို လာဖို့ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ခေါ်လိုက်သည် ။





ပူစီလည်း တိုက် အနောက်ဖက်ပေါက်ဆီကို ပြေးသွားလိုက်သည် ။





မေထားခင်က အထဲကနေ မီးဖိုခန်း အနောက်ပေါက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည် ။





စောသေးလို့ မှောင်နေသေးသည် ။



မီးဖိုခန်းထဲ သူတို့ နှစ်ယောက် တယောက်နဲ့တယောက် တအားဖက်ကြပြီး တအားနမ်းမိကြသည် ။





“ လွမ်းလိုက်ရတာကွာ...အိပ်လို့ မပျော်ဘူး....သိလား.....”





“ ဟုတ်တယ်...ကျနော်ရောဘဲ....”





“ ချစ်တယ် မောင်ရယ်...မေ တအားချစ်တယ်....မောင်ရော...မေ့ကို ချစ်လားဟင်...” လို့ မေထားခင်က ပြောရင်း



ပူစီ့နှုတ်ခမ်းတွေကို အငမ်းမရ စုတ်သည် ။





သူ့ကို မေထားခင်က “ မောင် ” လို့ စပြောင်းခေါ်လိုက်တာကို ပူစီ သတိထားမိသည် ။





“ အရမ်း ချစ်တယ်...မေ....”



 နှုတ်ခမ်းချင်း ဂဟေဆက် နမ်းစုတ်မိကြရင်း ပူစီရဲ့ လက်တွေက မေထားခင်ရဲ့ တင်ပါးအိအိတွေကို ဆုပ်နယ်နေ



သလို ပေါင်ကြားဂွဆုံနေရာကို စမ်းလိုက်သည် ။ မေထားခင်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်မှာ ကာမစိတ်တွေ ထနေတာကြောင့် ဖေါင်းမို့ပြီး အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေတာကို သူ စမ်းမိသည် ။





မေထားခင်ကလည်း ပူစီ့ပေါင်ကြားကို စမ်းလိုက်တော့ တန်ဆာကြီး သည် မာကျောတောင်မတ်နေတာကို သိလိုက်



လို့ လက်ကလေးနဲ့ ပုဆိုး အပေါ်ကနေ ဆုပ်နယ်ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည် ။ မေထားခင်ရဲ့ အထိအတွေ့ အပွတ်



အသပ်တွေကြောင့် ပူစီ့တန်ဆာချောင်းသည် ပိုမို ထွားရှည်လာသလိုဘဲ ။





“ မောင်ရယ်..မောင့်ဟာကြီးက တအားကြီးတာဘဲ.....”





မေထားခင်က ဆတ်ကနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပူစီရဲ့ ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည် ။





တုတ်ဖြိုး ရှည်လျားတဲ့ လိင်တန်ချောင်းကြီးကို မေထားခင် လက်ကလေးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ငုံပစ်လိုက်



သည် ။ မိန်းကလေးတွေ စုပြီး အပြာဇာတ်ထုပ်တွေ ကြည့်ဖူးနေတာကြောင့် ယောကျ်ား လိင်တန်ဆာကို စုတ်တာ



တွေ မေထားခင် ကောင်းကောင်း မြင်ဖူးခဲ့ပြီမို့ အခု ပူစီ့လိင်တန်ကို လက်တွေ့ စမ်းလိုက်တာပါဘဲ ။





ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ စုတ်ပေးနေတဲ့ မေထားခင်ကို ပူစီ ငုံ့ကြည့်နေသည် ။ သူ့လိင်တန်ကို တဆုံးအထိ ငုံငုံပစ်



ပြီး စုတ်ပေးနေသည် ။





အိုး....အီး........ကောင်း..ကောင်းလိုက်တာ ....မေရယ် ...။





ဒီအချိန်မှာ မေထားခင်နဲ့ ပူစီ ရှိနေတဲ့ မီးဖိုခန်းဖက်ကို လျှောက်လာတဲ့ ခြေသံ တရှပ်ရှပ်ကို ကြားလိုက်ရလို့



သူတို့ မျက်လုံးပြူးကုန်သည် ။ လူချင်း ခွာလိုက်ကြသည် ။





“ ဟင်.....ဘယ်...ဘယ်သူလဲ.....”





သူတို့ စားပွဲကြီးရဲ့ အနောက်ကွယ်မှာ အသာငြိမ်ပြီး ဘယ်သူလာသလဲ ဆိုတာ ကြည့်လိုက်ကြသည် ။ အိုး...



အိမ်ပေါ်ထပ်က ဆင်းလာတဲ့ ဒေါ်လေး ....။





ဒေါ်လေးသည် ဝါးကနဲ သမ်းေ၀ရင်း ရေခဲသ္တောထဲက ပစ္စည်းတချို့ကို ထုတ်ယူနေသည် ။ ပြီးတော့ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်သွားသည် ။ ဟင်းချက်စရာ ခဲထားတဲ့ အသားငါးကို ကြိုတင် လာထုတ်တာ ဖြစ်မည် ။





ဟူး.....တော်ပါသေးရဲ့...။





“ တော်ပြီ..မောင်..မိသွားလိမ့်မယ်....”





မေထားခင်က ပူစီ့ကို ဆက် မစုတ်ပေးတော့ ။





“ နောက်မှ...နောက်မှ...ကျောင်းကို စောစော လာကြိုကွာ...တွေ့ကြမယ်....” လို့ ပြောပြီး တိုက်ပေါ်ကို ပြန်တက်



သွားလိုက်သည် ။





ပူစီလည်း တန်ဆာထောင်ရက်ကြီးနဲ့ ပုဆိုးကောက်၀တ်ပြီး သူ့ဂိုဒေါင်ဖက်ကို ပြန်ပြေးသွားလိုက်ရသည် ။ ခုတ်



မယ် ဆိုပြီး ဓါးအိမ်ထဲက ထုတ်လိုက်တဲ့ ဓါးကို မခုတ်ဖြစ်ဘဲ ဓါးအိမ်ထဲ ပြန်မသွင်းချင်တဲ့ ဓါးသမား တယောက်



လိုဘဲ ပူစီသည် တောင်ပြီးသား သူ့လိင်တန်ကို ဒီအတိုင်း ပြန်ပျော့ကျမသွား လိုတာကြောင့် အိမ်သာထဲ ၀င်



လိုက်ပြီး မေထားခင်ရဲ့ ကိုယ်တုံးလုံး ကိုယ်တွေကို မြင်ယောင်လိုက်ရင်း လက်နဲ့ ဖြေဖျောက်ရလေတော့သည် ။





ဆားငံရည်ကို သောက်မိကြတဲ့ လူတွေလိုဘဲ သောက်ပြီးရင်း သောက်ချင်ရင်း ငတ်လို့မပြေနိုင် ဖြစ်လာကြပြီး



ပူစီနဲ့ မေထားခင်တို့ ကျောင်းကြိုအပြန်မှာ လူရှင်းတဲ့ လမ်းတွေမှာ ကားရပ်ပြီး ကားထဲမှာ အငမ်းမရ နမ်းကြ ကိုင်



ကြတော့တာဘဲ ။





 ကားထဲမှာက လူမြင်မှာ ကြောက်ရပြီး မလွတ်လပ်လို့ စိတ်ကျေနပ်မှု မရလို့ မေထားခင်လည်း ပူစီ့ကို နေရာ ရှာခိုင်းသည် ။ ပူစီလည်း မေထားခင်နဲ့ ချိန်းတွေ့ဖို့ နေရာ ကို အပူတပြင်း ရှာတော့ သံရုံးတရုံးမှာ ကားမောင်းတဲ့ဒရိုင်ဘာ တယောက်ရဲ့ မိန်းမက သူတို့ အိမ်စေတန်းလျားလေးက အခန်းကို ငှားစားချင်တာနဲ့ ဆက်မိိခဲ့ပြီး မေထားခင်နဲ့ အဲဒီအခန်းလေးမှာ တွေ့ဖြစ်ကြသည် ။ ဒရိုင်ဘာရဲ့ မိန်းမက သူတို့လာရင် အပြင်ကို ရှောင်ပေးသလို နေ့ခင်းဖက်မှာ သံအရာရှိလည်း သူ့အိမ်မှာ မရှိလို့ သည် အိမ်စေတန်းလျား အခန်းလေးမှာ ပူစီနဲ့ မေထားခင်တို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ဆုံနိုင်ကြသည် ။ ဒရိုင်ဘာရဲ့ မိန်းမကို ပေးဖို့ ငွေကို မေထားခင်ကဘဲ ထုတ်ပေးသည်။ သည် အခန်းလေးမှာ သူတို့ စိတ်တိုင်းကျ စပ်ယှက်ကြပြီး အိမ်မှာလည်း ဒေါ်လေးနဲ့ ဦး၀န်း တို့ မရှိတဲ့ အချိန်ဆိုရင်လည်း အိမ်က မေထားခင်ရဲ့ အခန်းမှာ အချစ်ကြမ်းကြသည် ။





နွေနေ့လည်ခင်း တရက်မှာ ဒေါ်လေးကလည်း ပဲခူးကို ကြွေးတောင်း ထွက်သွား..ဦး၀န်းကလည်း ဦးဗညားအောင်



ခင်နဲ့ တွံတေးဖက်ကို လိုက်သွားရလို့ အိမ်မှာ မော်မော်လတ် ဘဲ ရှိနေတော့ ထုံးစံအတိုင်း မေထားခင်က မော်



မော်လတ်ကို အပြင်ကို ခိုင်းလိုက်ပြီး ပူစီ့ကို သူ့အိပ်ခန်းထဲကို ခေါ်ပြီး အချစ်လွန်ပွဲတွေ နွှဲတော့သည် ။





ပူစီ အခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ မေထားခင်သည် ပူစီ့ပေါင်ကြားကို လက်နှိုက်စမ်းလိုက်သည် ။ ပူစီကလည်း မေထား



ခင် ခေါ်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ဖြုတ်ကြတော့မယ် ဆိုတာကို သိလို့ ဖွားဖက်တော်က အဆင်သင့် မာကျောတောင်မတ်နေ



သည် ။ မေထားခင်လည်း ပူစီ့ဒုတ်ကို စိတ်ကြိုက် ကိုင်တွယ်ပြီး ပူစီ့ကို အ၀တ်တွေ အကုန်ချွတ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကု



တင်ပေါ်မှာ ပက်လက်အိပ်ခိုင်းသည် ။





“ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထား....” လို့ ပြောပြီး ပူစီ့ဒုတ်ကို ကောင်းကောင်း စုတ်ပေးသည် ။ မေထားခင်လည်း ပုလွေ



ကိုင်တာ ကြာလာတော့ တအားကျွမ်းလာသည် ။ ပူစီလည်း မေထားခင် မှုတ်တာတွေကို တအားသဘောကျ ခိုက်နေသည် ။





လျာလေးနဲ့ တန်ဆာထိပ်ပိုင်းကို မွှေနှောက် ကလိပေးတာတွေက အသဲခိုက်အောင် ကောင်းလှသည် ။ ပါးစပ်က



အသံထွက်ပြီး ညည်းမိရသည် ။ တချက်တချက် မေထားခင် ပါးစပ်ထဲကို ကော့ထိုး ညှောင့်မိရသည် ။ မေထား



ခင်သည် တော်တော်ကြာကြာ ပုလွေဆွဲပြီးတဲ့နောက်..“ မောင်..ဒီတခါ မောင့်အလှည့်..” ဆိုပြီး ကုတင်ပေါ် ကန့်လန့်ဖြတ်လှဲအိပ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ပူစီလည်း မေထားခင် ပေါင်တန်တွေ ကြားထဲကို မျက်နှာထိုးအပ်ပြီး အင်္ဂါ



စပ်ကို အပီအပြင်ဘဲ ယက်ပေးသည် ။ဖေါင်းကြွနေတဲ့ မေထားခင်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်က နှုတ်ခမ်းသားထူထူလေးတွေရဲ့



ကြားထဲကို သူ့လျာကြီး ဖိသွင်းရင်း ယက်ပေးသည်။





“ အို.....အား.....အား.....အား.....ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ်.....”





မေထားခင်ရဲ့ အသံက တော်တော်လေး ကျယ်သွားသည် ။ ပူစီလည်း ထောင်ထနေတဲ့ အစိလေးကို လျာနဲ့ယက်



လိုက် လျာထိပ်နဲ့ ထိုးလိုက် လုပ်ပေးနေရာက မေထားခင်ကို လေးဖက်ထောက်ခိုင်းလိုက်ပြန်ပြီး စွင့်ကားတဲ့ တင်



လုံးလုံးတွေကို နှာခေါင်းနဲ့ လိုက်နမ်းနေပြီး တင်နှစ်လုံးကို လက်နဲ့ ဆွဲဖြဲပြီး စအိုပေါက်ညိုညိုလေးကို လျာနဲ့ ထိုး



ဆွ ကလိပေးတော့ မေထားခင်လည်း တအား အော်ညည်းရင်း ထွန့်ထွန့်လူး ခံလို့ကောင်းလွန်းနေသည် ။





သည် အချိန်မှာ မေထားခင်ရဲ့ အခန်း တံခါးကို တဒုံးဒုံး ထုသံကြီး ထွက်လာသည် ။





“ သမီး....သမီးလေ.....မေထားခင်....သမီး အခန်းထဲ ဘယ်သူ ရောက်နေလဲ.....တံခါးဖွင့်စမ်း.....”





ဒေါ်လေးရဲ့ အသံကြီး ထွက်လာသည် ။





“ ဟင်...ဒေါ်လေး....ဒေါ်လေး......”





ပူစီနဲ့ မေထားခင်တို့ အခန်းတံခါးကို မဖွင့်သေးခင် အ၀တ်အစားတွေကို ပြည့်စုံအောင် ပြန်၀တ်ခဲ့ကြပေမယ့်



ဒေါ်လေးသည် အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး ဘာလုပ်နေကြသလဲ ဆိုတာကို သိပြီးသားမို့ ဦးဗညားအောင်ခင် ကို တိုင်ပါတော့သည် ။





ဦးဗညားအောင်ခင်လည်း ပူစီက သူ့အတွက် အသုံးကျတဲ့ ခိုင်းလို့ကောင်းနေတဲ့ တပည့်တယောက်မို့ ပူစီကို



သူ မဆုံးရှုံးချင် ။ သူ ပူစီ့ကို မောင်းမထုတ်ဘူး ။ မသိသလိုဘဲ နေနေပြီး သမီးမေထားခင်ကို နိုင်ငံခြားကို ပညာ



သင်ဖို့ အကြောင်းပြပြီး ပို့ဖို့ စီစဉ်တော့သည် ။





မေထားခင်လည်း အဖေ့အလိုဆန္ဒအတိုင်း နိုင်ငံခြားကို ပညာသွားသင်ဖို့ သဘောတူလိုက်သည် ။



သူနဲ့ ပူစီ ကို အလစ်မပေးကြတော့တာကြောင့် တယောက်နဲ့ တယောက် တွေ့ကြဖို့ တော်တော့်ကို ခက်ခဲသွား



သည် ။ အဖေရဲ့ အပြောအရ တနှစ် နှစ်နှစ်ဘဲလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ မေထားခင်သည် ဟိုလည်း ရောက်ရော အဖေနဲ့ဒေါ်လေးတို့ သဘောတူထားတဲ့ ကိုအောင်ခိုင်မင်းနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရပါသည် ။ နှစ်ပေါင်း တော်တော်



ကြာကြာ ပူစီသည် မေထားခင်နဲ့ လွဲခဲ့ရတာကို စိတ်ထိခိုက် ကြေကွဲ ခံစားခဲ့ရသည် ။ အခုတော့ မေထားခင်



သည် သူ့ဘော်ဒါ အရင်းအခြာ ဆိုတဲ့ ဘရစ်တနီ ( Brittany ) ကို သူ့ဆီကို လွှတ်ပြီး သူနဲ့ အချစ်စခန်းဖွင့်ခိုင်း



နေသည် ။





“ တော်ပြီ ....”





ဘရစ်တနီသည် အားကြိုးမာန်တက် စုတ်နေရာက ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်သည် ။ သူက တန်ဆာကို



ဘရစ်တနီရဲ့ပါးစပ်ထဲက အသာ ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ဘရစ်တနီက “ ငါ အပေါ်ကနေ လုပ်ချင်တယ်...” လို့



ပြောပြီး သူ့ကို ပက်လက်လှဲချခိုင်းသည် ။ သွက်လက်စွာနဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ခွတက်လိုက်ပြီး သူ့တန်ဆာကို လက်



နဲ့ ကိုင်ပြီး သူမအင်္ဂါစပ်ပေါက်မှာ တေ့လိုက်တဲ့အခါ လာတော့မယ့် အထိအတွေ့ကို သူ ငံ့လင့်နေမိသည်။





စိုအိတင်းကြပ်တဲ့ ဘရစ်တနီရဲ့ အင်္ဂါထဲကို သူ့တန်ဆာ တထစ်ထစ်နဲ့ ၀င်ရောက်သွားတဲ့ ကောင်းလွန်းတဲ့ အရ



သာကို ခံစားရင်း ဘရစ်တနီရဲ့ ဆူဖြိုးတင်းမာတဲ့ ရင်သားကော့ကော့ကြီး နှစ်လုံးကို လက်အစုံနဲ့ ဖမ်း ဆုပ်ကိုင်



လိုက်မိသည် ။ ဘရစ်တနီလည်း တန်ဆာရဲ့ တဆုံးအထိ ဖိချလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေး မှေးစင်းပြီး...“ အိုး...အား.....



အား...အင်း....” လို့ နုတ်ဖျားက ညည်းလိုက်သည် ။ သူကောင်းကိုယ်ကောင်း ဖီလင်ဘဲ။ ဘရစ်တနီ ဖင်လေး ကြွ



လိုက်ဖိလိုက်နဲ့ လုပ်ပေးနေတဲ့အချိန် သူမရဲ့ တင်ပါးအိအိတွေကို လက်နဲ့ ဆုပ်မရင်း အောက်ကနေ ပင့်ပေးနေ



မိသည် ။ တော်တော်ကြာကြာ ဒီပုံစံနဲ့ လုပ်ကြပေမယ့် တကယ်တမ်း အားရတာက ဘရစ်တနီရဲ့ ခြေထောက်



တွေကို သူ့ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်ပြီး အားရပါးရ ဆောင့်ထည့်တဲ့ ပုံစံကိုပါ ။





ဘရစ်တနီ ပြီးအောင် အရင် ကောင်းကောင်း ဆောင့်ထည့်ပေးပြီးမှ သူ့အတွက် အပီဆောင့်ပစ်ရင်း သုတ်ရည်



တွေကို ဘရစ်တနီ့ဘိုက်သားပေါ်မှာ ပန်းလွှတ် ထုတ်ပစ်လိုက်ရင်း သူလည်း တအားကောင်းသွားသည် ။





 မေထားခင် ဖြစ်စေချင်တာတွေကို ဘရစ်တနီက ပုဂံမြို့မှာ တည်းခိုတဲ့ ညမှာ အစွမ်းကုန် လုပ်ပေးသွားခဲ့ပါသည် ။









ဘရစ်တနီနဲ့ ပုဂံမှာ ၂ရက် ကြာခဲ့သည် ။ နေ့ရောညရော ဘရစ်တနီနဲ့ အကြိမ်ကြိမ်ဘဲ ချစ်စခန်းဖွင့်ခဲ့ကြပြီး



ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်ကြတော့လည်း သူနေတဲ့ ရှန်ဂရီလာဟိုတယ်မှာ ထပ်ဗြုံးဖြစ်ကြသည် ။ မေထားခင်ရဲ့ လက်



ဆောင်က ပူစီ့ကာမဆန္ဒတွေကို အတော့်ကို ပြေပျောက်သွားစေသည် ။





မေထားခင်က “ ဘယ်လိုလဲ..ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်..ကြိုက်တယ်မဟုတ်လား..” လို့ ဖုန်းထဲ မေးတော့ သူက



“ အရမ်းကောင်းတယ်...ကျေးဇူးဘဲ....” လို့ ဖြေခဲ့သည် ။ မေထားခင်က ရယ်လိုက်ပြီး..“ တနေ့ကျရင် အဲဒါထက်



ကောင်းတာတွေ ပေးမယ်....” လို့ ပြောလို့ သူက “ ဟိုတုံးက ရခဲ့ပြီးပါပြီ...ကျောက်ကုန်းက အိမ်မှာ....” လို့ ပြန်



ပြောလိုက်သည် ။





ဘရစ်တနီသည်လည်း အတော်ကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပုံရသည် ။ မေထားခင်ကို ကျေးဇူးဆပ်ရင်း သူလည်း



ကောင်းကောင်း အရသာခံသွားသည် ။ ပြန်မယ့်နေ့ မတိုင်ခင် ညမှာ ဟိုတယ်ခန်းမှာ ပူစီနဲ့ အပီ ဖြုတ်ကြသည်။



ပုလွေမှုတ်ပေးရင်းနဲ့လည်း ပါးစပ်ထဲ သုတ်လွှတ်ပြီး တချီပြီးသွားခဲ့ရသည် ။





ဘရစ်တနီနဲ့ ပုဂံသွားနေတဲ့အချိန်နဲ့ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်ပြီး ရှန်ဂရီလာမှာ ဖြုတ်နေတဲ့ အချိန် မော်မော်လတ်ရဲ့



ကိစ္စကို လိုက်နေတဲ့ ရှေ့နေဦးကက်စိန်က အာမခံ မရပြန်ဘူး....ပိုက်ဆံလည်း သုံးတာဘဲဗျာ..နဲနဲ ထပ် သုံးရမယ်



ထင်တယ် လို့ ပြောလို့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးကို သွားပို့ခိုင်းရသေးသည် ။





ဂျက်စီကာနဲ့ ညိုမီလတ်တို့ကလည်း တွေ့ချင်လို့ ဖုန်းမက်ဆေ့တွေ ထားခဲ့ကြသည် ။ ငွေလိုလို့ဘဲ ဖြစ်မည် ။



ဘရစ်တနီ ပြန်သွားပြီးတာနဲ့ ဂျက်စီကာ့ဆီ ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်ပြီး ဘာလိုသလဲ မေးလိုက်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်း



ငွေထပ်တောင်းတာ ။





အလုပ်ရုံးခန်းကိုလည်း မရောက်တာ ကြာပြီ ။ အလုပ်က မီးခံသေတ္တာထဲ ထားထားတဲ့ ငွေတွေထဲကဘဲ ပေးမည် ဆိုပြီး အလုပ်ရုံးခန်းကို သွားလိုက်တော့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက ၀မ်းသာအားရ နဲ့ ပြေးလာပြီး “ ဦးကက်စိန်ကို ငွေသွား



ပို့ပေးပြီးပြီ...ဆရာ..” လို့ လာပြောသည် ။ ရုံးခန်းထဲက စားပွဲနောက်က သားရေဆုံလည်ကုလားထိုင်ကြီးမှာ ၀င်



ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန် သူ့ဘေးနားကို ရောက်လာတဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးကို ခါးလေးကနေ ဆွဲဖက် ခေါ်လိုက်ပြီး....အိမ်ကိစ္စ



အခက်အခဲတွေ ပြေလည်သွားပြီလား..ဂျူလိုင်..”လို့ သူမေးလိုက်သည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက “ ဟုတ်..ပြေလည်သွား



ပြီ...ဆရာ..ဆရာ့ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့..ကဲ..ဆရာ..အချိန်ရလားဟင်....ဂျူလိုင် နဲနဲ မှုတ်ပေးရမလား....” လို့ နှုတ်ခမ်း



လေးမဟတဟနဲ့ ဆက်ဆီပုံလေး ပြောလိုက်တော့ ဘရစ်တနီနဲ့ ဒီလောက် ကြမ်းထားတာတောင် ငပဲက တန်းကနဲ ထထောင်လာသည် ။



“ အင်း..တံခါး သွား ပိတ်လိုက်...” လို့ ပြောရင်း ဘောင်းဘီ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်...ဇစ်ကို ဖွင့်ချလိုက်သည် ။ ဂျူလိုင်





မိုးမိုးသည် အပီ မှုတ်ပေးရင်း လက်တွေကလည်း ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်သလို ဂွေစိနှစ်လုံးကိုလည်း ဆုပ်ကိုင် ပွတ်သပ်ပေးနေသည် ။ ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ အသံတွေက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ရုံးခန်းလေးထဲ ကျယ်လောင်နေသလို



ထင်ရသည် ။





လျာကလေးက တန်ဆာရဲ့ အထစ်ကို ပတ်ခြာလည် ထိုးဆွ ကစားပေးနေသည် ။



အိုး.....အင်း.........အား......မဆိုးဘူး....ဒီကလေးမ တော်တယ်...ဒီလို အပြုအစုနဲ့ ဆိုရင် ကြီးပွားအုံးမယ်......။





သည် အချိန်မှာ တပိပိနဲ့ ဖုန်းသံက ဖီလင်ကောင်းနေတာကို အနှောက်အယှက် ပေးလိုက်သည် ။





ဘယ်သူလဲ ။





ကော်လာအိုင်ဒီက ညိုမီလတ် လို့ ပြသနေလို့ ကဗျာကရာ ကိုင်လိုက်သည် ။





“ ဟယ်လို...”





“ အန်ကယ်လ်....ညိုမီပါ....”





“ အေး..သမီး....ပြော....”





“ အန်ကယ်လ့်ကို ခေါ်နေတာ ကြာပြီ..ဖုန်းလည်း မကိုင်ဘူး ...”





ဂျူလိုင်မိုးမိုး စုတ်ပေးနေတဲ့နေရာက ပြွတ်ပြတ်ပြတ် ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာလို့ တဖက်က ညိုမီ ကြားသွား



မလား စိတ်ပူသွားသည် ။





ဂျူလိုင်မိုးမိုးသည် အပီအပြင်ကို စုတ်နေသည် ။





 “အဟင်း..ဟုတ်တယ်...အန်ကယ်လ်..ခရီးသွားနေလို့..အဟင်း..ခုတော့..အဲ....အားသွားပြီ....သမီး....ပြော...အန်ကယ်လ် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ....”





“ အန်ကယ်လ်ကလည်း..ဒက်ဒီကလည်း ထောင်ထဲမှာ...သမီးလည်း လိုတာလေးတွေ ...”





“ သိပြီ..သိပြီ...သမီး ဘယ်လောက်လိုလဲ...ရတယ်လေ....”





“ ဒါဆို...သမီး လာယူမယ်....”





“ အိုကေ...သမီးက အခု ဘယ်မှာလဲ..အန်ကယ်လ်နဲ့ ဘယ်မှာ တွေ့မလဲ...”





“သမီးက အန်ကယ်လ့်ရုံးအရှေ့တည့်တည့်က “ ရန်ကုန်”မှာ ရောက်နေတာ..အဲ့က ဆက်တာ..သမီး ၂မိနစ် အ



တွင်း အန်ကယ့်ရုံးခန်းကို ရောက်မယ်...ဆီးယူး...ဘိုင်းဘိုင်....”





ဟိုက် ...။





ဂျူလိုင်မိုးမိုးကို ..“ တော်ပြီ....” လို့ ပြောရင်း သူမပါးစပ်ထဲက သူ့တန်ဆာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။



“ ဘာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ....ဆရာ မကောင်းလို့လား....”





“ မဟုတ်ဘူး.....မော်မော်လတ်သမီး..ညိုမီ လာနေတယ်...ရောက်တော့မယ်....”



“ ဟင်..ဟုတ်လား.....”





ဂျူလိုင်မိုးမိုးလည်း ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်သည် ။





“ တံခါး သွားပြန်ဖွင့်လိုက်...ဂျူလိုင်...”





“ ဟုတ်..ဆရာ....”





တကယ်ဘဲ ၂မိနစ် အတွင်း ညိုမီလတ် ရောက်လာသည် ။





အမေတူ ညိုမီလတ်သည် တကယ့်ကို မျှစ်စို့ပေါက်.... ထွားအယ်နေသည် ။





မော်မော်လတ်နဲ့ သူ့အိမ်ကို ခဏခဏ လိုက်သွားခဲ့ပြီး အရက်သောက် ညနေစာ အတူတူ စားပေမယ့် ညိုမီလတ်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ထွက်နေတာ များလို့ မတွေ့ဖြစ်တာ ကြာပြီ ။ ဟိုတလောက မော်မော်လတ် အချုပ်ခံရတော့မှ ဂျက်စီကာနဲ့ ညိုမီကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောတော့မှ တွေ့ခဲ့သည် ။ ညိုမီလတ်သည် တကယ့်ကို ဖွံ့ဖြိုး စိုပြေ တောင့်တင်းတဲ့ အပျိုမတယောက် ဖြစ်နေတာကို သူ တုန်လှုပ်စွာနဲ့ သိခဲ့ရသည် ။





အခုလည်း သူ့ရုံးခန်းစားပွဲပေါ် တင်ပုလွှဲထိုင်လိုက်တာ စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါးလှလှတွေနဲ့ ပေါင်တန်တွေရဲ့ အလှတွေကိ ပြသလိုက်သလိုဘဲ ။





“ အန်ကယ်လ်.....ဒက်ဒီ့ကိုယ်စား သမီးကို ခုလို တာ၀န်ယူပေးတဲ့အတွက် ကျေးကျေးနော်..အန်ကယ်လ့်ကျေးကျေး



ကို ညိုမီ တကယ် သိမှာပါ..ညိုမီ လုပ်ပေးနိုင်တာဆို ပြော..အကုန် လုပ်ပေးမယ်...”





“ အကုန်လုပ်ပေးမယ်...” ဆိုတာကို ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ညိုမီ့မျက်နှာလေးကို သူ ဖျတ်ကနဲ ကြည့်လိုက်မိ



သည် ။





တကယ့်ကို ဆက်စီဘဲ ။ နှုတ်ခမ်းသားတွေက ထူတယ် ဆိုပေမယ့် အချိုးကျသည် ။ တပ်မက်စရာ..နမ်းစုတ်ပစ်



ချင်စရာ နှုတ်ခမ်းတွေ ....။





ညိုမီ စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့ပုံက တကယ့်ကို ညှို့အား အပြည့်နဲ့ ။





လည်ဟိုက်လွန်းတဲ့ ညိုမီ့ဘလောက်စ်ပွပွကြောင့် ဘရာစီယာအပေါ်က လျံထွက်နေတဲ့ ၀င်းမွတ်လုံးထွားတဲ့ ရင်သားအစုံရဲ့ အပေါ်ပိုင်းတွေကို သူ မြင်နေရတာကြောင့် သူ့ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားသွားရသည် ။





“ ညိုမီ ဘာဘဲလိုလို အန်ကယ်လ် အကုန် လုပ်ပေးမှာပေါ့...ကဲ..ခဏစောင့်...” လို့ ပြောရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တဲ့အခါ ဘောင်းဘီထဲက ငတိက မာရည်ကျောရည်နဲ့မို့ ဖုဖေါင်းနေသည် ။ ညိုမီက လျင်



သည် ။ အဖုအဖေါင်း အမြောင်းလိုင်းကြီးကို တွေ့သွားပုံရသည် ။ ပြုံးစိစိနဲ့ ။





အတွင်းခန်းလေးထဲကို ၀င်ပြီး မီးခံသေတ္တာကို ဖွင့်..ငွေထုပ်တွေကို ထုတ်ယူသည် ။ အပြင်ခန်းမှာ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်နဲ့ လျောက်ကြည့်နေတဲ့ ညိုမီလတ်ရဲ့ လက်ထဲကို ထည့်ပေးသည် ။ ခါးသေးသေးအောက်



က တင်ပါး၀ိုင်းကော့ကော့တွေကိုလည်း သူ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ။ ဟူး...သူငယ်ချင်းရဲ့ မိန်းမကိုလည်း ဖြုတ်ပြီး



သွားခဲ့သလို အခုလည်း သူငယ်ချင်းရဲ့ သမီးကို သူ ပစ်မှားနေမိပြန်ပြီ ။





“ ကဲ အန်ကယ်လ်..သမီးသွားမယ်....အိမ်ကို လာခဲ့အုံးလေ.....အန်ကယ်လ့်အိမ်ကိုလည်း သမီး လာလို့ ရတယ်



မဟုတ်လား....”





“ အင်း..လာလို့ ရတာပေါ့..အချိန်မရွေး....”





“ အိုကေ..ဆီးယူး..အန်ကယ်လ်....”





တင်ပါးလှလှကြီးတွေ အပေါ်အောက် လှုပ်သွားရင်း နုတ်ဆက်သွားသည် ။ ဒီအလှအပတွေကို ငေးမိနေရင်း ငတိက



တအား ထကြွလာလို့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး တံခါး ပြန် ပိတ်ခိုင်းလိုက်သည် ။





“ ဆရာ...ဘာ လုပ်ပေးရမလဲဟင်....”





သူမလက်ကို ဆွဲပြီး မီးခံသေတ္တာထားတဲ့ အတွင်းခန်းလေးထဲကို အမြန်၀င်လိုက်သည် ။





“ စုတ်ပေးရမလား..ဆရာ....”





“ ကုန်း..ကုန်းပေး.....”





စားပွဲလေးပေါ် လက်ထောက်ပြီး ကုန်းပေးတဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ စကပ်ကို ခါးအထိ လှန်တင်လိုက်ပြီး ပင်တီကို ဆွဲချ



လိုက်သည် ။ ဖြူဖွေးတဲ့ ဖင်တုံးတွေကို ဆုပ်ညှစ်ရင်း သူ့ခြေထောက်တွေနဲ့ သူမခြေထောက်တွေကို ဘေးကို ဖြဲ



ကားလိုက်သည် ။ သူမခါးလေးကို အပေါ်က လက်နဲ့ နှိမ့်ချလိုက်တော့ ဖင်တုံးတွေက ထောင်သွားလို့ အဖုတ်



ကြီး ပြူးပြူးကြီး ပေါ်လာသည် ။ ဟူး..စောက်ဖုတ်လည်း လှတဲ့စော် ။





လက်ညှိုးလက်ခလယ်နဲ့ သပ်ကြည့်လိုက်တော့ အရည်တွေ တအားရွှဲစိုနေတာ တွေ့လိုက်ရသည် ။ သည်အ



ရည်တွေနဲ့ သူ့တန်ဆာထိပ်ခေါင်းကို သုတ်လိုက်ပြီး အဖုတ်ထဲကို တန်ဆာသွင်းမြုပ်လိုက်သည် ။





“ အို့.....”





သူမပါးစပ်က အသံလေး ထွက်လာသည် ။





အိတင်းတင်း အဖုတ်လေးထဲကို တန်ဆာ ဒစ်ပိုင်း မြုပ်၀င်သွားသည် ။ တန်ဆာကို ထပ်သွင်းထည့်သည် ။





တထစ်ထစ်နဲ့ ကြပ်တည်းတဲ့ အရသာကို ရလိုက်သည် ။ စောစောက တွေ့လိုက််ရတဲ့ ညိုမီလတ်ရဲ့ တင်ပါးတွေ



ကို မြင်ယောင်ရင်း ဂျူလိုင်မိုးမိုးကို သူ တချက်ချင်း ဆောင့်ထည့်တော့သည် ။













ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ တအားအား အော်သံတွေက အသားချင်း ထိရိုက်သံ တဖတ်ဖတ်နဲ့ အတူ ထွက်ပေါ်နေသည် ။





စိတ်ထဲမှာ ညိုမီလတ်လေးကို ဖြုတ်ချင်နေသည် ။





လတ်တလော ဖြုတ်နေရတဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးကဘဲ မျက်လုံးစုံမှိတ် ပြီး ညိုမီလတ်လေးကို ဖြုတ်နေသယောင် စိတ်ကူးပြီး အားနဲ့ဆောင့်ဖြုတ်နေမိသည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ ပစ္စည်းကလည်း အသစ်ချပ်ချွတ် တခု





မဟုတ်ပေမယ့်လည်း ကောင်းနေဆဲမို့ စည်းစည်းအိအိနဲ့ တအား ကောင်းသည် ။





ဂျူလိုင်မိုးမိုးရဲ့ နို့ကြီးတလုံးကို လိုးနေရင်း လှမ်း ဆွဲကိုင်လိုက်သည် ။ သည်လို နို့လုံးကို ဆုပ်ညှစ်ကိုင်ပြီး ဆောင့်ထည့်ရတာကို ကြိုက်သည် ။ အရင်က ငယ်ငယ်က ဦးတောကြီးရဲ့ မိန်းမ မမြသွေးကို





အဲလိုဘဲ လိုးခဲ့ဘူးသည် ။ မေထားခင်ကိုရော ။





ဂျူလိုင်မိုးမိုးလည်း စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ ဖင်တုံးတွေကို အနောက်က်ု ပစ်ပစ်ကော့ရင်း သူလိုးသမျှ ခံနေသည် ။ ဖွတ်ဖွတ်ဖတ်ဖတ် အသံတွေ ဆူညံနေသည် ။ သိပ် မကြာလိုက် ။ တအားကောင်းပြီး





ပြီးတော့မယ် သိတာနဲ့ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ သုတ်ရည်တွေ ဖွားကနဲ ဖွားကနဲ ပန်းထွက်ကုန်သည် ။ ဂျူလိုင်မိုးမိုးရုဲ့ ဖင်ဖြူဖြူတွေ အပေါ်ကို ထိမှန်ကုန်သည် ။





“ အား......အား....အား........”





တအားကောင်းသွားသည် ။





၀ှူ း.....





“ ဆရာ..ကောင်းသွားလားဟင်......”





“ အင်း....”





“ ဂျူလိုင် ၀မ်းသာတယ်..ဆရာ......ဆရာ ကောင်းသွားလို့.....”





အိမ်သာထဲ ၀င်ခဲ့လိုက်သည် ။ တကိုယ်လုံး ချွေးတွေ စိုရွှဲနေသည် ။











ဒီနေ့ မနက် အိပ်ရာက မထဘဲ ပေအိပ်လိုက်တာ အိမ်ရှင်းပေးဖို့ ရောက်လာတဲ့ နော်ထရီစာ ရောက်လာမှ ထလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ၀င်လိုက်သည် ။





နော်ထရီစာသည် ခါတိုင်းဆို အလုပ်ကို စောစော ထွက်သွားတတ်တဲ့ သူ ခုထိ အိမ်မှာ ရှိနေသေးလို့ အံ့သြပြီး ဆရာ နေကောင်းရဲ့လား....လို့ မေးသည် ။ သူ့အတွက် ပေါင်မုန့်မီးကင် ထောပတ်





သုတ်နဲ့ ကော်ဖီတခွက် လုပ်ပေးသည် ။







နော်ထရီစာသည် စိုပြေ လန်းဆန်းနေသည် ။ ဖြူလွန်းတဲ့ သူမ အသားက သူမကို ပို ထင်ပေါ်စေသည် လို့ ပူစီ ထင်မိသည် ။ ပြည့်ပြည့်တင်းတင်းနဲ့ ရေဆေးငါး ၀င်း၀င်းကြီးသည် ဂျက်စီကာ





ထက်တောင် ပို ကြည့်လို့ ဆက်စီ ဖြစ်တယ် လို့ သူ ထင်သည် ။





ခါးသေးသေး အောက်က တင်ပါးလှလှကြီးတွေကို သူ သတိထားမိနေတာ ကြာပြီ ။





“ လာလေ..ထရီစာလည်း လာစား......”





သူ့အတွက် ပန်းသီးတွေ စိပ်ပေးနေတဲ့ ထရီစာကို သူ လှမ်း ခေါ်လိုက်သည် ။ ပန်းသီးစိပ်တွေ ထည့်ထားတဲ့ ပုဂံပြားကို ကိုင်ရင်း ထရီစာ သူထိုင်နေတဲ့ ထမင်းစား စားပွဲဆီကို ရောက်လာသည် ။





ဖူးကြွနေတဲ့ နို့ကြီး နှစ်လုံးကလည်း တော်တော့်ကို လှသည် ။





“ ထရီစာ ကို မေးစရာလေးတွေ နဲနဲ မေးလို့ ရမလား.....”





“ ဟင်းဟင်း...ဆရာကလည်း မေးလို့ ရတာပေါ့....ဘာမေးမလဲ..မေး..မေး.....”





ပေါင်မုန့်မီးကင် ထည့်ထားတဲ့ ပုဂံကို ထရီစာဖက်ကို တိုးပေးပြီး..“ စား..ထရီစာ....” လို့ သူပြောလိုက်တော့..ထရီစာက “ သိုင့်စ် ဆရာ...” လို့ ပြောရင်း ပေါင်မုန့်တချပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည် ။





“ ထရီစာ....ဆင်းဂဲလ် လား လို့ မေးမလို့....”





သူ့စကားကို ကြားလိုက်တော့ ထရီစာ ရယ်သည် ။ ပြီးတော့..“ ဟုတ် ဆရာ....ထရီစာ့မှာ အစက ချစ်သူ ရှိတယ်လေ....သူက သငေ်္ဘာသား.....စောကလင်တန် တဲ့....သူက သငေ်္ဘာလိုက်ရင်း





သြဇီမှာ သငေ်္ဘာပေါ်က ဆင်းနေခဲ့ပြီး အဲ့မှာဘဲ အပြီး နေလိုက်တယ်လေ....” လို့ ပြောသည် ။ “ အဆက်အသွယ် ရှိသေးလား...” လို့ သူက ထပ် မေးလိုက်သည် ။ “ မရှိတော့ဘူး ဆရာ...သူလည်း





ခုလောက်ဆို အသစ်တွေ့နေလောက်ရောပေါ့....” လို့ ပြန်ဖြေသည် ။





ထရီစာ့ကို အနီးကပ်ကြည့်လေ သူ ပို သဘောကျလာလေဘဲ ။





“ ဆရာက အရမ်း ကြည့်တာဘဲကွာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ......” လို့ ထရီစာက ရယ်ရင်း မေးသည် ။





“ ထရီစာ ချောလို့..ကြည့်တာ...” လို့ သူ ပြန်ဖြေသည် ။





“ အိုး...မချောပါဘူး.....ဆရာကလည်း လျှောက်ပြောနေတယ်......” လို့ ထရီစာက ရယ်ပြီး ပြောသည် ။





ဖုန်း တ တိတိနဲ့ မြည်လာသည် ။





ဘယ်သူခေါ်သလဲ......





ကော်လာအိုင်ဒီမှာ ဂျက်စီကာ.....လို့ တွေ့လိုက်ရသည် ။











                                   ကြီးကြီးမားမား အရောင်းအ၀ယ်တခု ရှိနေတာနဲ့ ဆမစ်ပတ်ဗြူးဟိုတယ်ကို သွားနေရတာနဲ့ ဂျက်စီကာ့ဆီကို



နေ့လည်မှ ရောက်ဖြစ်သည် ။ ဂျက်စီကာက အရင်ပေးထားတဲ့ ငွေကုန်သွားလို့ ထပ်လိုချင်လို့ ဖုန်းဆက်တာ။ မော်မော်လတ် အကြောင်းကို တခွန်းမှ မမေးဘူး ။ ညိုမီလတ်က ကျောင်းသွားနေတယ်..မကြာခင် ပြန်လာမယ်...သမီး ပြန်မလာခင် ကိုစီ့ကို ဂျက်စီက အမြန်လေး လက်ဆောင်ပေးချင်တယ် လို့ ပြောလိုက်ပြီး ပူစီ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ရင်း ပေါင်ကို လာကိုင်လိုက်လို့ ဂျက်စီကာ့ကိုတော့ ဖြုတ်ရတော့မယ် လို့ သိလိုက်သည်။





                                 စိတ်ဇောဟုန်က ထကြွလာပြီး သွေးတွေ ဆူေ၀လာလို့ ပေါင်ကြားက ဖွားဖက်တော်က ခေါင်းထောင်ထလာပြီ။



ဂျက်စီက ပေါင်တန်တွေကို ပွတ်သပ်နေသလို နှုတ်ခမ်းလေး မဟတဟနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို စပြီး စုတ်ဖို့ကြိုးစားတာကြောင့် ဂျက်စီ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ငုံစုတ်လိုက်သည်် ။ ဂျက်စီရဲ့ လက်က ပေါင်ကြားက ထကြွလာတဲ့ ဖွားဖက်တော်ပေါ်ကို ရောက်လာသည် ။ ဂျက်စီ့လျာက သူ့လျာနဲ့ ပလူးနေသည် ။ ဂျက်စီသည် ခပ်ပါးပါး စကပ်တထည်ကို ၀တ်ထားသည် ။ ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးတွေကို တွေ့နေရသည် ။ သူ့လက်တဖက်နဲ့ ပေါင်တန်တွေကို ပွတ်သပ်ကြည့်သည် ။ ချောမွှတ်လွန််းတဲ့ အထိအတွေ့က သူ့စိတ်တွေကို ပိုလို့ ထကြွစေသည် ။





ဂျက်စီက နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်တာကို ခွာလိုက်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီ ခါးပတ်ကို ချွတ်ဖို့ ကြိုးစားသည် ။ ပုလွေကိုင်ပေးတော့မည် ဆိုတာကို သိလိုက်သည် ။ ဘောင်းဘီကို အောက်ကို လျောချလိုက်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုလည်းလျော့ချလိုက်တော့ ဖွားဖက်တော် တန်ဆာက မတ်မတ်ကြီး တအား မာတောင်နေတာကို ဂျက်စီ တွေ့ရတော့“ ဟယ်တော့..ရယ်ဒီဘဲ....ဖြစ်နေပြီ....” လို့ ပြောရင်း ချက်ချင်းဘဲ ထိပ်ခေါင်း ဒစ်လုံးပြဲကြီးကို နှာခေါင်းထိပ်နဲ့ ထိပွတ် နမ်းရှုံ့လိုက်သည် ။





                         “ ကြိုက်တယ်...ဒါကြီးကို ချစ်တယ်...သိလား...ဂျက်စီ...စုတ်ချင်တယ်..သတိရနေတာ....” လို့ ပြောသည် ။ ဂျက်စီ့အ



သံက တကယ့် ဆက်စီ ။ လက်ကလေးနှစ်ဖက်နဲ့ တန်ဆာကို ဖွဖွလေး ရွရွလေး ပွတ်ပေးနေသည် ။ တန်ဆာရဲ့ထိပ်ခေါင်းက အပေါက်လေးကနေ အရည်လေးတွေ စိမ့်ကျ စီးထွက်နေသည် ။ ဂျက်စီက လက်ညှိုးနဲ့ အရည်လေးတွေကို ထိတို့ကြည့်နေသည် ။ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တာက ဆယ်ကျော်သက် ကလေးမလေး တယောက်လို အသံမျိုး ။ တန်ဆာတန်ကို ပါးနဲ့ အပ်ထားပြီး...“ ကြိုက်တယ်...ကြိုက်တယ်ကွယ်....” လို့ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ပြောပြီးမှ ထိပ်ခေါင်းပိုင်းကို ပါးစပ်နဲ့ ငုံလိုက်သည် ။





ငြင်ငြင်သာသာလေး စုတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကိုမော့ကြည့်လိုက်သည် ။ ဂျက်စီကာသည် လီးစုတ် အရမ်း ကျွမ်း



သည် ။ မှန်မှန်လေး စုတ်ပေးနေသည် ။ လျာလေးကလည်း လှုပ်နေသည် ။ တန်ဆာကို အမျိုးမျိုး ထိုးဆွ ကလိပေးနေသည် ။





“ အင်း......အင်း........အင်း.....အိုး.......အား..........”





ဂျက်စီကာ့လျာလေး ကလိချက်တွေက အံ့မခန်းဘဲ ။ တခါတခါ တုန်ခါသွားရအောင် တအားကောင်းသည် ။ တန်



ဆာထိပ်ဒစ်လုံးကို သဲသဲမဲမဲ လှည့်ပတ် ကလိပေးနေသည် ။ ထိမိလွန်းလို့ ဂျက်စီ့ခေါင်းကို ကိုင်မိလိုက်သည် ။





“ အိုး....အား........”



“ ပြွတ်.......ပြွတ်...ပြတ်..ပွပ်.......”





စုတ်ရင်း မြန်လာသည် ။ တအား ဖိစုတ်ပေးနေသည် ။ အိုး......အား..........တော်.....တော်ပြီ..ဂျက်စီ.......ရ....ရပြီ....





လို့ သူပြောရင်း တန်ဆာကို ပါးစပ်ထဲက ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။ ဂျက်စီကာ့ကို မဖြုတ်သေးဘဲ သုတ်ထွက်



ပြီး ပြီးမသွားချင်ဘူး ။ ဂျက်စီက တန်ဆာကို ပါးစပ်ထဲက ထုတ်လိုက်ပြီး...“ ကောင်းလားဟင်...ဂျက်စီ စုတ်ပေးတာ



ကိုကြိုက်လား....” လို့ မေးသည် ။ “ တအား ကောင်းတယ်...ဂျက်စီ....” လို့ ပြောရင်း ဂျက်စီကာ့ စကပ်ကို လှန်



တင်ပြီး အနက်ရောင် ဇာနားကွပ်ပင်တီလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲချွတ်လိုက်သည် ။ ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးနှစ်ဖက်ရဲ့ ကြားမှာ အမွှေးရှင်းလင်းထားလို့ ပြောင်တင်းမို့မောက်နေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရလို့ သူ့တန်ဆာလည်း အစာကို မြင်တဲ့ မြွေကြီးတကောင်လို ခေါင်းကြီး ဆတ်ကနဲ လှုပ်သွားရသည် ။





အင်္ဂါစပ် အကွဲကြောင်းက နှုတ်ခမ်းသား ထူထူလေးတွေက ပန်းနုရောင် မရင့်တရင့် ဆိုတဲ့ အရောင် ။ သူ့တန်



ဆာချောင်းထိပ်ကနေ စီးကျယိုနေတဲ့ အရည်ကြည်တွေလိုဘဲ ဂျက်စီ့အင်္ဂါစပ်အကွဲရဲ့ အောက်ဖက်မှာ အရည်လေး



တွေ စီးကျနေတာကို တွေ့ရသည် ။ သူမလည်း သူ့လိုဘဲ ကာမစိတ်တွေ ပြင်းပြနေသည် ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရသည် ။





ဆိုဖါပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဂျက်စီ့ရှေ့ ကော်ဇောခင်းထားတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ပေါင်ဖြူဖြူတွေ



ရဲ့ ကြားထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မို့ဖေါင်းတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးကို နှာခေါင်းထိပ်နဲ့ ပွတ်တိုက် နမ်းရှုံ့လိုက်သည် ။





“ ကိုစီ..မလုပ်နဲ့တော့..တော်ကြာ ညိုမီ ပြန်လာလို့ ပက်ပင်းတိုးနေအုံးမယ်.....ဂျက်စီတို့ လုပ်လိုက်ကြရအောင်..”



လို့ ဂျက်စီကာက ပြောပေမယ့် လှလွန်းနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးကို မနမ်းဘဲ သူ မနေနိုင်ဘူး ။ နမ်းရှုံ့ပြီး လျာနဲ့



အောက်ကနေ အထက် ပင့်တင်ကော်ယက်ပစ်လိုက်သည် ။





“ အို့....”





ဂျက်စီကာ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်း တုန်ခါသွားသည် ။





သူ့လက်တဖက်က မို့မောက်တဲ့ ရင်စိုင်တွေဆီကို ရောက်သွားတော့ ဂျက်စီလည်း ဘလောက်စ်အကျၤ ီလေးကို



ကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်ပစ်ပြီး ဖွင့်ပေးလိုက်သည် ။ အိမ်နေရင်း အချိန် အတွင်းခံ ဘရာ ၀တ်မထားတာကြောင့် သူမ



ရဲ့ လုံး၀န်းဖြူဖွေးတဲ့ နို့ကြီး နှစ်လုံး သည် ဘွားကနဲ ပေါ်လာသည် ။





အိုး.....လှလိုက်တဲ့ နို့တွေ...။



နို့သီးခေါင်း ညိုညိုလေးတွေက စူထွက် နေသည် ။ မာနေမှာ သေချာသည် ။ လက်နဲ့ စမ်းပွတ်ကြည့်လိုက်တော့



သူထင်ထားတဲ့အတိုင်း မာနေကြသည် ။





အင်္ဂါစပ်ကို လျာနဲ့ ယက်ရင်း နို့သီးလေးတဖက်ကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ပွတ်နေသည် ။ လျာယက်သံ တပြတ်



ပြတ်နဲ့ ဂျက်စီရဲ့ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ဘဲ ထွက်နေသည် ။ တအိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည် ။ ဖိဖိယက်နေချိန် ဂျက်စီ



လည်း မယက်နဲ့လို့ မတားတော့ ။ သူယက်ပေးသမျှကို ပါးစပ်လေး ပွင့်ဟပြီး ခံနေသည် ။





သည် အချိန်မှာ မီးဖိုခန်းဖက်က ချောက်ကနဲ အသံတခု ကြားလိုက်ရလို့ သူ ယက်ပေးနေရာက မော့ကြည့်လိုက်



သည် ။ မီးဖိုးခန်း ကို ချိုးကွေ့တဲ့ နေရာလေးက နံရံဘေးကနေ ချောင်းကြည့်နေတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည် ။





ညိုမီလတ် ဘယ်လို ပြန်ရောက်နေပါလိမ့် ...။





နောက်ဖေးဖက်က တံခါးပေါက်ကများ ၀င်လာလေသလား ။





ညိုမီလတ် ချောင်းကြည့်နေတာ သူ တွေ့လိုက်တဲ့အခါ ဂျက်စီရဲ့ အဖုတ်ကို ပိုလို့ ဖိဖိ ယက်မိသလို သူ့တန်ဆာ



ချောင်းကလည်း ပေါက်ကွဲထွက် လုမတတ် မာကျောလွန်း တောင်လွန်းလာသည် ။ ညိုမီလတ်ကလည်း သေသေ



ချာချာကို စူးစိုက် ကြည့်နေသည် ။





ဂျက်စီက “ ကိုစီ.....လိုးတော့ကွာ...တော်ကြာနေ သမီး ပြန်လာတော့မယ်...” လို့ မျက်စိမဖွင့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။





သူလည်း ဒူးထောက်ကုန်းပြီး ယက်နေရာက မတ်တပ် ထရပ်လိုက်သည် ။ တုတ်တုတ်ခဲခဲ တောင်မတ်နေတဲ့ သူ့



တန်ဆာချောင်းကြီးကို ညိုမီလတ် မြင်သာအောင် သူ ပြချင်လို့ ဒီလို ရပ်လိုက်တာ ။ သူဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်းဘဲ



ညိုမီလတ်ကလည်း တောက်ပတဲ့ မျက်နက်၀န်းတွေနဲ့ သူ့ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်သည် ။





ဂျက်စီ့အင်္ဂါစပ်ထဲကို သူ့တန်ဆာ သွတ်သွင်းတဲ့ အချိန် လက်သဲလေးကိုက်ပြီး စူးစိုက်ငေးနေတဲ့ ညိုမီလတ်ကို



တွေ့လိုက်ရသည် ။ ဂျက်စီလည်း သူမရဲ့ သမီး ချောင်းနေတာကို မသိဘဲ ပူစီရဲ့ လီးက သူ့လင် မော်မော်လတ်



ရဲ့ လီးထက် ပိုကြီးတယ်....တအားကောင်းတဲ့ လက်နက်ကြီးကွာ ဘာညာနဲ့ တီတီတာတာတွေ ပြောရင်း သူလိုး



တာကို ကော့ကော့ပေးကာ ခံနေသည် ။





ညိုမီလတ် ချောင်းနေလို့ လိုးရတာ ပိုကောင်းသလိုဘဲ ။ ညိုမီလတ် အတွက် ဖျေဖျော်ပေးနေရသလို ခံစားရပြီး



အင်နဲ့ အားနဲ့ ဖိဖိ ဆောင့်ပစ်လိုက်သည် ။ ဂျက်စီလည်း ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ်....တဖွဖွ ညည်းပြောရင်း



သူမ ဖင်တုံးကြီးတွေကို စကော၀ိုင်း မွှေ့ရမ်းလိုက် ကော့ပင့်လိုက်နဲ့ အရသာယူ ခံနေသည်။





ဂျက်စီ ပြီးဆုံးတဲ့အချိန် တအားလိုးထည့်ဖို့ ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ဖို့ တောင်းဆိုသည် ။ သူကလည်း အသေကို ကြုံး



တာ တကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ဒီးဒီးကျနေသည် ။ ဂျက်စီကော့ကွေးပြီး လမ်းဆုံးရောက်သွားပြီးမှ သူလည်း တအား



ဆောင့်လုပ်ရင်း ပြီးခါနီးမှာ တန်ဆာကို အဖုတ်ထဲက ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး တန်ဆာခေါင်းကို လက်နဲ့ ချေနယ်ကွင်း



တိုက်လိုက်သည် ။ အရည်တွေ တဖျပ်ဖျပ် ပန်းထွက်လာကြပြီး ဂျက်စီ့၀မ်းပျင်သားပေါ်ကို ထိမှန်ကျရောက်ကုန်



သည် ။





“ အား......အင်း.....တအား ကောင်းတာဘဲ ဂျက်စီရယ်........ဟားအား.......”





သူမျက်စိပိတ်ပြီး ပါးစပ်က အသံထွက် ညည်းငြူလိုက်မိပြီး မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်တဲ့ အချိန် ညိုမီလတ် ချောင်းနေ



တဲ့ နံရံဖက်ကို ကြည့်မိလိုက်တဲ့အခါ ညိုမီလတ် မရှိတော့ဘူး ။





ဂျက်စီလည်း သမီး ပြန်လာချိန် နီးလို့ ထင်သည် ။ အေးအေးဆေးဆေး နှပ်မနေတော့ဘဲ အ၀တ်တွေ ပြန်၀တ်ပြီး



ရေချိုးခန်းဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည် ။





“ ကိုစီ လိုက်လာခဲ့နော်..ဂျက်စီ..သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးမယ်....” လို့ ပြောသွားသည်။





အသုံးကြမ်းတဲ့ ဂျက်စီကာသည် အရင် သူပေးထားတဲ့ ငွေတွေ မရှိတော့လို့ ထပ်တောင်းတာကြောင့် အသင့်



ယူလာတဲ့ ငွေထုပ်တွေကို ပေးလိုက်သည် ။





ဂျက်စီကာ ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီကို ထိုင်သောက်နေတဲ့ အချိန် တင်တောင် ဆိုပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးက ဘဲလ်သံကို



ကြားလိုက်ရလို့ဂျက်စီက သွားဖွင့်ပေးသည် ။ ညိုမီလတ်...။ “ ဟင်..သမီး..အိမ်သော့ပါမသွားဘူးလား....” လို့ ဂျက်စီက မေးလိုက်တော့ ညိုမီလတ်က “ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်..မာမီ...” လို့ ပြန်ဖြေပြီး ပူစီ့ဖက်ကို လှည့်ပြီး



“ အန်ကယ် နေကောင်းလား...” လို့ နုတ်ဆက်သည် ။ မျက်နှာလေးကတော့ ပြုံးစိစိနဲ့ ။





သူက တင်ပါးအိအိကြီးတွေ တုံခါလှုပ်ရင်း လျှောက်လှမ်းသွားတဲ့ ညိုမီလတ်ကို “ သမီး ညိုမီ.....ညည်းကော ငွေလိုသေးလား....” လို့ မေးလိုက်သည် ။ ညိုမီလတ်က “ အန်ကယ်ရယ်...ငွေ ဆိုတာက ဘယ်လောက်ပေးပေး...လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး....လိုတာပေါ့....” လို့ ရယ်ပြီး ဖြေလိုက်သည် ။





သူကလည်း လိုက်ရယ်ပြီး..“ ဒါပေါ့ သမီးရယ်...အန်ကယ်လ်က ငွေထပ် ပေးမလို့ပါ..” လို့ ပြောရင်း စက္ကူအိတ် ညိုနဲ့ ထည့်ထားတဲ့ ငွေထုပ်တွေကို သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည် ။





“ ကျေးဇူးဘဲ အန်ကယ်လ်....” လို့ ပြောရင်း သူ့ကို တချက် စိုက်ကြည့်သွားတဲ့ ညိုမီလတ်မှာ သူ့ကို နှစ်ကိုယ်



ကြား ပြောချင်တာတွေ ရှိနေလိမ့်မည် လို့ သူ ထင်မိသည် ။





အလုပ်ကိစ္စတွေ နဲနဲ ရှိသေးတာကြောင့် ဂျက်စီကာ့ကို နုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့လိုက်သည် ။













                                      ဆိုင်ထားတဲ့ အရောင်းအ၀ယ်က အဆင်ပြေသွားလို့ ဆမ်မစ်ပတ်ဗြူးဟိုတယ်ကို ပြန်သွားရသည် ။





ပွဲခ မြက်မြက်လေး ရလိုက်လို့ စိတ်ထဲမှာ တော်တော် ကျေနပ်သွားရသည် ။ ရောင်းသူဖက်ကရော ၀ယ်သူဖက်ကရော ရလိုက်လို့ တော်တော် အဆင်ပြေတဲ့အတွက် လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်သွားပြီး အောင်ပွဲခံ စားကြသောက်ကြသည် ။





လတ်တလောမှာ မော်မော်လတ် ရဲ့ အမှုလိုက် တဲ့ ကုန်ကျစားရိတ်တွေ..ဂျူလိုင်မိုးမိုးကို ကူညီတာတွေ..ဂျက်စီနဲ့ ညိုမီလတ်တို့ အတွက် သုံးတာတွေက များနေတဲ့ အချိန် အခုလို ငွေ၀င်လာလို့ ၀မ်းသာပြီး အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ သောက်လည်းသောက် စားလည်း စားလိုက်တာ တော်တော် မူးသွားသည် ။





သူများ မောင်းတဲ့ ကားနဲ့ အိမ်ကို ပြန်ခဲ့လို့ တော်သေးသည် ။





“ ဟင် ..ထရီစာ...မပြန်သေးဘူးလား......”





အိမ်မှာ နော်ထရီစာ ရှိနေသေးလို့ သူ အံ့သြသွားသည် ။





“ ဟုတ်တယ်..ဆရာ....ဧည့်ခန်းက ခန်းစီးတွေ အသစ်လဲလို့ ကြာနေတယ်...ဆရာ..အခုတော့ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ.....“





နော်ထရီစာနဲ့ သူနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်သည် ။





“ ထရီစာ ပြန်တော့မယ်...ဆရာ...”





“ အာ....နေပါအုံး..ထရီစာရယ်....ဖြည်းဖြည်းပေါ့...ထရီစာနဲ့ စကားပြောချင်သေးတာ....”





“ နောက်ကျနေပြီ ဆရာ..နောက်မှ ပြောလို့ မရဘူးလား....နက်ဖန်...”





ထရီစာကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက တပ်မက်တဲ့ ကာမအခိုးအငွေ့တွေနဲ့ဆိုတာ ထရီစာ တွေ့လို့ “





 ဟာ...ဆရာကလည်း...အရမ်းကြည့်တာဘဲ....” လို့ ပြောလိုက်ရင်း စားပွဲပေါ်မှာ ချထားတဲ့ သူမရဲ့





လက်ကိုင်အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြန်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်တော့ သူကထရီစာကို လက်မောင်းကနေ ဖမ်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး...“





ထရီစာ သိပ်လှတယ်ကွာ....ကျနော်....ထရီစာကို ပြန်မလွှတ်ချင်သေးဘူး ...”လို့ ပြောလိုက်သည် ။





“ ဟင်..ဆရာ...အရက်နံ့တွေ တအား ထွက်နေတယ်...ဆရာ အရက်တွေ တအား သောက်လာတာလား..



ဘာလို့လဲ ဆရာရယ်....”





ထရီစာ့ကိုယ်က ရေမွှေးနံ့လေးကို သူ ရလိုက်သည် ။





“ ထရီစာ့ကို ချစ်မိနေလို့..ကျနော့်စိတ်တွေ တအား ညစ်နေတယ်...ဒါကြောင့် အရက်တွေ တအား





သောက်လိုက်မိတယ်....” လို့ ပြောလိုက်ရင်း ထရီစာ့ကို ဖက်ပစ်လိုက်သည် ။





“ ဟာ..............ဆရာကလည်း................အို.........................လွှတ်...လွှတ်ပါ........”





“ မလွှတ်ဘူး...ထရီစာ့ကို ပြန်မလွှတ်တော့ဘူး........”





“ ဆရာ....သိပ်ကြမ်းတာဘဲကွာ...လွှတ်ပါဆို.........”





ထရီစာရဲ့ မျက်နှာအနှံ့ကို နမ်းရှုံ့သလို ခါးသိမ်လေးကိို တင်းတင်း ဆွဲဖက်လိုက်သည် ။





“ ဆရာ....ထရီစာနဲ့ ဆရာက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..ဆရာက ထရီစာ့ကို တကယ် မကြိုက်နိုင်ပါဘူး....ဆရာက သူဌေး



တယောက်..ထရီစာက အိမ်သန့်ရှင်းရေး အလုပ်ကို လုပ်တဲ့ မိန်းမ.....” လို့ ထရီစာက တတွတ်တွတ် ပြောရင်း



သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားသည် ။





သူက မလွှတ်တဲ့အပြင် အနားက ဆိုဖါပေါ်ကို ခေါ်သွားလိုက်သည် ။ထရီစာ ဘာဘဲ ပြောနေနေ သူက ဂရုမစိုက် ။ ပြန်လည်း မပြော နားလည်း မထောင် ။





ပင်မလာအင်ဒါဆင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ တူတဲ့ နှုတ်ခမ်းထူထူပြဲပြဲတွေကို ငုံစုတ်ပစ်လိုက်သည် ။ သူ့ကို တွန်းရုန်း



နေတဲ့ ထရီစာရဲ့ လက်တွေက ခဏအတွင်း သူ့ကို ပြန်ဖက်တွယ်ထားနေပြီ ဆိုတာကို သူ သတိထားမိသည် ။





ထရီစာရဲ့ လျာလေးကို သူ့လျာကြီးက ကလိလိုက်တဲ့အချိန် ထရီစာလည်း သူ့ကျောပြင်ကို တအား ဖက်ပြီး သူ့



ကို ပြန် စုတ်နမ်းလာသည် ။





ပြေလည်မှုရသွားတာကို သူ သိလိုက်တာနဲ့ သူ့လက်တွေက ပိုရဲတင်းလာကြသည် ။ ထရီစာ့နို့ကြီးတွေကို လှမ်း



စမ်းလိုက်သည် ။





ကာမသွေးဆိုးတွေက တအားထကြွလာပြီး အကျၤ ီပေါ်ကနေဘဲ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆုပ်နယ်နေမိသလို



ကျန်တဲ့ လက်တဖက်ကလည်း ပေါင်တန်တွေ ကြားထဲကို ကိုင်လိုက်သည် ။





ထရီစာက သူ့လျာကို ပြန်ကလိနေပြီး သူ့ပေါင်ကြားကိုလည်း ပြန်စမ်းလိုက်လို့ သည်စော်တော့ ထန်နေပြီ...ဖြုတ်



လို့ရပြီ လို့ သိလိုက်လို့ ထရီစာရဲ့ အ၀တ်တွေကို ချွတ်ပစ်သည် ။ ထရီစာက မငြင်းတဲ့အပြင် ကူညီ ချွတ်ပေး



သည် ။ သူလည်း ချွတ်..ထရီစာလည်း ချွတ်..။ ခဏအတွင်း နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်လုံးတီးတွေ ဖြစ်သွားကြသည်။





တင်းဖြိုးတဲ့ နို့ကြီး နှစ်လုံး..ခါးသေးသေးဘိုက်ချပ်ချပ် ဖင်ကားကား ပေါင်တန်လှလှတွေနဲ့ ထရီစာသည် တကယ့်



ကို အချိုးကျကြည့်ကောင်းတဲ့ မိန်းမတယောက်ပါ ။





အမွှေရေးရေးပါးပါး ဖုံးနေတဲ့ ပေါင်ဂွဆုံက မိန်းမအင်္ဂါကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ဖွားဖက်တော်ကြီးက ဆတ်ကနဲ



ဆတ်ကနဲ လှုပ်သွားသည် ။ နှုတ်ခမ်းသားထူထူ နှစ်ချပ်နဲ့အင်္ဂါစပ်ကြီးသည် တဏှာရည်တွေနဲ့ စိုစိုရွှဲနေသည် ။





သည် အဖုတ်လှလှကြီးကို လျာနဲ့ ယက်ဖို့ သူ ကြိုးစားလိုက်သည် ။





“ ဆရာ....ဘာလုပ်မလို့လဲ....အို...ယက်မလို့လား.....မလုပ်နဲ့လေ....”





ထရီစာက သူမပေါင်တန်တွေကို စိဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် သူက ပေါင်တန်တွေကို လက်နဲ့ ဆွဲဖြဲထားပြီး မို့မို့



ဖေါင်းဖေါင်း အဖုတ်ကြီးကို လျာနဲ့ ဖိယက်ပေးလိုက်သည် ။





“ အို့...ဆရာရယ်...ဟင့်...ဟင့်......”











                               စောက်စိလေးကို ဖိဖိ ယက်ပစ်လိုက်တာ ထရီစာ ထွန့်ထွန့်လူးပြီး ကော့တက် တုန်ခါသွားသည် ။



တအားကောင်းသွားတဲ့ ထရီစာရဲ့ အရည်တွေ အဖုတ်ကွဲကြောင်းကနေ ဖင်ကြားကို စီးကျနေရသည် ။ အဖုတ်ကို



ယက်နေရာကနေ နီညိုညို စအိုပေါက်လေးကို လျာထိပ်နဲ့ ထိုးဆွပေးနေပြန်တော့ ထရီစာ သူ့ခေါင်းကို တအား



ဆုပ်ကိုင်ရင်း အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ဟစ်မိနေရသည် ။





“ အား...အမလေး..ဆရာရယ်....တော်ပါတော့....အိုးအိုး...ထိတယ်....ထိတယ်...တအား...ထိတယ်.....တော်တော့.....”





ထရီစာ့စကားကို သူ နားထောင်သည် ။ အဖုတ်ကနေ မျက်နှာ ခွာလိုက်သည် ။ သူ့ဒစ်ကားကားကြီးကို ထရီစာ့နှုတ်ခမ်းထူထူလေးတွေ အနားကို တိုးကပ်ပေးလိုက်သည် ။ ထရီစာက ကြောက်လန့်တကြား ပုံစံနဲ့ သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး....“ ဘာလဲ..စုတ်စေချင်တာလား....” လို့ မေးလိုက်သည် ။ သူက ပါးစပ်က ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းငြှိမ့်ပြပြီးဒစ်လုံးကြီးကို နှုတ်ခမ်းလေးတွေ ကြားကို ဖိကပ်လိုက်သည် ။ ထရီစာရဲ့ ပါးစပ်လေး ဖျတ်ကနဲ ဟသွားရသည် ။





ပြွတ်ပြွတ်....ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်...ပြွတ်





ထရီစာ စုတ်ပေးတာကို မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ခံနေသည် ။ ထရီစာလည်း ကွဲသွားခဲ့တဲ့ ရည်းစားကို စုတ်ပေးနေကျမို့အစုတ်က ကျွမ်းပြီးသား ။ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်နဲ့ ရှည်လွန်းတဲ့ သူ့ဟာကြီးကို အားရပါးရဘဲ စုတ်နေသည် ။





သူက ထရီစာ စုတ်ပေးနေတဲ့ အချိန် သူ့ဒုတ်ကို ထရီစာ့ပါးစပ်ထဲကို ဖိဖိထိုးညှောင့်နေသည် ။





ခဏကြာတော့..“ တော်ပြီ...ထရီစာ....” လို့ သူပြောသည် ။ ထရီစာ့ကို လိုးချင်ပြီ ။



ပါးစပ်ထဲက ဒုတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် ထရီစာရဲ့ နို့ကြီးတွေကို တဖက်ပြီးတဖက် စို့လိုက်ပြန်ပြီး “ ဖင်ကုန်းပေးမလား..ထရီစာ..” လို့ သူ မေးလိုက်သည် ။





“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ...”





ထရီစာလည်း လေးဖက်ထောက်လိုက်ပြီး ခါးလေးကော့လို့ ဖင်ကြီးတွေကို အပေါ်ထောင်ပေးလိုက်သည် ။ အတွေ့



အကြုံ ရှိပြီးလို့ သင်ပြစရာ မလိုဘူး ။ ဖင်တုန်းဖြူဖြူကြီးတွေ ကြားထဲက မို့ဖေါင်းတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက ပြူးထွက်



နေသည် ။ အရည်တွေက ရွှဲနစ်နေသည် ။ ဒစ်လုံးကြီးကို သည် အဖုတ်အကွဲအတိုင်း အစုန်အဆန် ပွတ်တိုက်လိုက်တော့ အရည်တွေ ဒစ်တခုလုံး စိုပေသွားရသည် ။ အဖုတ်ထဲ ထိုးနှစ်သွင်းထည့်လိုက်သည် ။





“ အိုး.....အား.......”





ဒုတ်ကြီး အဖုတ်ခေါင်းထဲ ၀င်လာလို့ အော်လိုက်တဲ့ ထရီစာ့အသံလေး ။





စအိုပေါက်နီညိုညိုလေးကို လက်မနဲ့ ဖိချေကစားပေးရင်း သူ့ဒုတ်ကို ဖိသွင်းလိုက်ပြန်သည် ။





အိုး.....





တထစ်ထစ်နဲ့ လုံးပတ်တုတ်တုတ် လီးကြီး ထရီစာ့စောက်ဖုတ်ပေါက်ထဲ တိုး၀င်သွားသည် ။ အတွင်းသား အသားနု



လေးတွေကို ပွတ်တိုက်သွားလို့ ရရှိတဲ့ အရသာ ခံစားချက်က ထရီစာ့ကို အသဲခိုက်သွားစေသည် ။ ပြတ်လပ်နေ



တာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ယောကျ်ားလီးရဲ့ အထိအတွေ့ ပွတ်တိုက်မှုက ထရီစာ့ကို တုန်ခါနေစေသည် ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း တချက်ချင်း သွင်းနေထုတ်နေသည် ။





“ အီး..ဟင်းဟင်း.....အီး......”





အရည်တွေက ရွှဲနစ်နေတာမို့ ဖွတ်ဖွတ်ဖွတ်နဲ့ အသံတွေ ထွက်နေသည် ။ ထရီစာ့ခါးလေးကို လက်တဖက်နဲ့ကိုင်လက်တဖက်က စအိုပေါက်လေးကို ကလိချေပေးနေရင်း လိုးထည့်နေသည် ။ အားပါတဲ့ ဆောင့်ချက်တွေကြောင့်ထရီစာ အရှေ့ကို ယိုင်ယိုင်သွားလို့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျားကန်ထောက်ထားရင်းတအင့်အင့် အသံတွေ ထွက်နေရသည် ။





 ထရီစာ့ဖင်တုန်းကြီးတွေက လိုးဆောင့်ထည့်လိုက်တိုင်း တုန်ခါသွားနေသလို ချေပွတ်နေတဲ့ သူ့လက်



မသည် စအိုပေါက်လေးထဲကို မြုပ်၀င်နေသည် ။ လီးတန်ကြီးက အဖုတ်ကို လိုးနေသလို သူ့လက်မကလည်း ဖင်ပေါက်လေးကို လိုးပေးနေသည် ။ ထရီစာလည်း အရင်က ရည်းစားနဲ့ ဖင်လိုးခံဘူးခဲ့သူမို့ ပူစီ အခုလို လက်မနဲ့ ဆွပေးနေတာဟာ မကြာခင် ဖင်လိုးတော့မယ့် ပြင်ဆင်ချက် ဆိုတာကို သိနေသည် ။





လီးတဆုံး အားနဲ့ ဖိဖိ လိုးပေးနေတာကို ထရီစာ အံလေးကြိတ်ပြီး ခံနေသည် ။ သည်လောက် အလိုးကောင်း



လီးကြီးလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ ။ ပူစီရဲ့ တကိုယ်တည်း နေနေတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အစထဲက သူ့ကို တနေ့ လိုးလိမ့်မယ် ဆိုတာကို ထရီစာ ထင်ခဲ့ပြီးသားပါ ။ ဆာလောင်နေတဲ့ ခြငေ်္သ့တကောင်ဟာ သန်မာထွား



ကြိုင်းတဲ့ သမင်မတကောင်ကို ဘယ် အလွတ်ပေးလိမ့်မလဲ ဆိုတာ သဘောပေါက်ပြီးသား ။





ထရီစာ ကိုယ်နှိုက်ကလည်း ကုန်းချင်နေတာ။ စောက်ဖုတ်က ပူစီနဲ့ တွေ့ရင် တအား ယားတတ်နေခဲ့တာပါ ။



သူ့ဖက်က စလာတာကို စောင့်နေရတာ ။ အခုတော့ လီးကြီးကြီးနဲ့ တအား ဆောင့်လိုးတာကို ခံနေရပြီ ။





ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ပူစီသည် စောက်ဖုတ်ကို တ၀လိုးပြီးသွားတော့ ဖင်ပေါက်ကို လိုးဖို့ ပြင်သည် ။ ထရီစာလည်း



ဖင်ခံဘူးနေသူမို့ သိပ်တော့ မခဲယဉ်းလှ ။ ပူစီ့စိတ်တိုင်းကျ ဖင်လိုးခံလိုက်သည် ။ ဖင်ပေါက်ကြပ်ကြပ်လေးထဲကို



လီးတုတ်ကြီး စီးစီးပိုင်ပိုင်နဲ့ တချက်ချင်း သွင်းလိုက် ထုတ်လိုက် လုပ်နေသည် ။





“ အင်း...အင်း.....အိုး..ဟင့်ဟင့်......အီး........”





ပူစီ ကြမ်းပြီ ။ ခပ်မြန်မြန် လိုးပြီ ။





“ အိုး........အား.....အား......အား...အမလေး.....ဆ၇ာ.......အိုး...ဖြည်းဖြည်း.....”





ပူစီမဖြည်း ။ တအား ဖိဆောင့်ထည့်နေသည် ။ အား.....အား.......အား........။





ဖင်ပေါက်က တင်းကြပ်တဲ့ အရသာကို ပေးနေသည် ။





မကြာခင် ထရီစာသည် ပူစီရဲ့ သုတ်ရည်တွေ တစစ်စစ်နဲ့ ဖင်ပေါက်ထဲ ပန်းထုတ်ထည့်လိုက်တာကို ခံလိုက်ရသည် ။





“ အား.......အား.........”





ကောင်းလွန်းတဲ့ အရသာထူးကြောင့် ပူစီသည် သုတ်ရည်တွေ ထုတ်လွှတ်ရင်း ဖင်တုန်းကြီးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း



အော်ညည်းလိုက်သည် ။





ပူစီသည် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက် အိပ်ရင်း စောက်ဖုတ်ကိုရော ဖင်ပေါက်ကိုရော လိုးထည့်ခဲ့တဲ့ အရသာတွေ

ကို ကျေနပ် ပီတိဖြာနေသည် ။ ထရစာလည်း ပူစီ့ဒုတ်ကို လျာနဲ့ ယက်ပေးပြီး ပေကျံနေတာတွေကို ရှင်းလင်း
ပေးလိုက်သည် ။ ပူစီလည်း ထရီစာကို လိုးရတာ တအား သဘောကျသွားသည် ။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေက
လည်း ကောင်းနေတယ် ဆိုတော့ ထရီစာ့ကို ဘောက်ဆူးကောင်းကောင်း ပေးမည် လို့ သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည် ။

မျက်စိ မဖွင့်ပေမယ့် ဆူဖြိုးလုံးကော့နေတဲ့ ထရီစာ့နို့ကြီးတလုံးကို လက်နဲ့ စမ်းပြီး ပွတ်လိုက်သည် ။

“ ကြိုက်လား...ခစ်ခစ်ခစ်.....”

“ အင်း....အရမ်းလှတယ်.....”

နို့သီးလေးကို ပွတ်ပေးနေသည် ။

နို့သီးလေးတွေက တင်းမာပြီး ထောင်ထနေကြသည် ။ ဒါလေးတွေကို သူ့လက်မနဲ့ လက်ညှိုးကို သုံးပြီး ချေပေး



နေသည် ။ ထရီစာက သူ့ပုခုံးကို နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ထိကပ်လိုက်ပြီး လျာလေးနဲ့ ယက်သည် ။ သူ့လက်ကို ဆွဲ



ယူလိုက်ပြီး ပေါင်ကြားထဲကို ပို့သည် ။ နှုတ်ခမ်းသား ထူထူတွေကို သူ ကိုင်ပွတ်ပေးလိုက်သည် ။ ခဏချင်းမှာ



ဘဲ သူ့ဖွားဖက်တော်သည် မာကျော ထောင်ထလာရသလို ထရီစာသည်လည်း တဟင့်ဟင့် အသံထွက်လာပြီး



နောက်တချီ ဗြုံးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်လာသည် ။





သည်တခါမှာတော့ ထရီစာက အပေါ်က သူက အောက်က ။



ထရီစာက ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာနဲ့ သူ့အပေါ်ကို လွှားကနဲ ခွလိုက်သည် ။ ဖင်တွေ ကြွပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်



ပုံစံနဲ့ ခွထားတဲ့ ထရီစာရဲ့ ပုံက ကြည့်လို့ စိတ်ထကြွစရာ ကောင်းလွန်းသည် ။ သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ဖမ်းကိုင်



ဆွဲပြီး သူမ အင်္ဂါစပ်မှာ တေ့လိုက်တဲ့ အချိန် ထရီစာရဲ့ နှုတ်ခမ်းထူထူလေးတွေက မဟတဟနဲ့ ။



ထရီစာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိချထိုင်လိုက်တော့ သူ့တန်ဆာချောင်းသည် ထရီစာ့ အဖုတ်ထဲ တထစ်ထစ်နဲ့ တိုး၀င်



သွားသည် ။





“ အင်အင်ဟင်......”



မျက်စိလေး မှိတ်ပြီး တန်ဆာတဆုံး မြုပ်အောင် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ညည်းလိုက်တဲ့ ထရီစာရဲ့ အဖုတ်က သူ့တန်ဆာ



ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီး ညှစ်ဆုပ်ထားတာကြောင့် အောက်ကနေ ပင့်ကော့ထည့်လိုက်မိသည် ။ သူကဖိချ ကိုယ်က ကော့ထိုးနဲ့ သည်ပွဲက မြိုင်ဆိုင်လာသည် ။





ဆူဖြိုးတဲ့ နို့အုံကြီးတွေကို လက်နဲ့ လှမ်း ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူဆောင့်ထည့်တာတွေနဲ့အပြိုင် ကိုယ်ကလည်း ကော့



ထိုးပေးနေမိသည် ။





တဖတ်ဖတ် အသံတွေ ထွက်သလို အရည်တွေက ရွှဲနေသည် ။





“ အား...အား....အား.....အင်း.......အိုး........”





ထရီစာ့အော်ညည်းသံတွေ.....။





သည် ပုံစံနဲ့ အကြာကြီး မဆက်ဘဲ ထရီစာ့ကို ဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိ ဆောင့်ထည့်မိပြန်သည် ။ တဖတ်



ဖတ် အသံတွေ ဆူညံနေသည် ။





ဒီတခါ ပုံစံပြောင်းချင်တာက ထရီစာ ။ သည်လိုပုံနဲ့ သူမ မပြီးနိုင်ဘူး လို့ ပြောပြီး ပက်လက်လှန် အိပ်ပေးသည် ။



သူ့ခြေထောက်တွေကို ပခုံးပေါ် ထမ်းပြီး ခြေထောက်တွေကို မြှောက်ပြီး လိုးပေးဖို့ ပြောလို့ ထရီစာ့စိတ်ကြိုက်



အတိုင်း သူ လိုးပေးလိုက်သည် ။





ထရီစာလည်း မကြာခင် လမ်းဆုံး ရောက်သွားသလို သူလည်း ဆက်တိုက် ဆိုသလိုဘဲ ပြီးသွားရလို့ နှစ်ယောက်လုံး ကျေနပ်ကြတဲ့ ပွဲကြမ်းလေး တခုပါဘဲ ။





ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ တတုံးတခဲ ရေဆေးငါးကြီးကို သူ လိုးလို့ မ၀ ။ ခဏနားကြပြီးတဲ့နောက် ထရီစာ့ကို တတိယ



အချီ လိုးပြန်သည် ။ သူ ဘယ်လောက်လိုးလိုး အပြုံးမပျက် ခံနိုင် ကုန်းနိုင်တဲ့ ထရီစာကို အိမ်ပြန်ဖို့ သူ တက်ဆီ



ကား ငှားပေးလိုက်သည် ။ ငွေလည်း အများကြီး ပေးလိုက်သည် ။





“ ဆရာ့ကို ခုလို ပြုစုပေးရတာ ထရီစာ တအား ပျော်မိတယ်..ထရီစာလည်း အရမ်း ကျေနပ်မှုရတယ်..ဆရာလိုတဲ့



အချိန် ပြောနော်...ထရီစာကတော့ အဲဗား ရယ်ဒီဘဲ ဆရာ...” လို့ သူ့ကို ပွင့်လင်းစွာနဲ့ ပြောတဲ့ ထရီစာကို သူ



အရမ်း သဘောကျသွားသည် ။















  ဒီနေ့ မနက် ရုံးခန်းကို ရောက်ပြီး စီးပွားရေး ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေး လုံးပန်းနေရလို့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက သူ့အနား





လာပြီး ညုတုတု လုပ်နေတာတွေကိုတောင် လျစ်လျူရှုထားရသည် ။





ဈေးဆိုင်ထားတဲ့ အရောင်းအ၀ယ်ကိစ္စကို တဖက်က ၀ယ်သူနဲ့ စကားပြောလို့ အပြီး ကိုယ့်ကို ကူညီတဲ့ မိတ်ဆွေ တယောက်နဲ့





ဆိုင်တဆိုင်မှာ ချိန်းပြီး ထမင်းစားဖို့ ပြင်နေတုံး ဖုန်းလာသည် ။ ယူအက်စ်က ဘရစ်တနီ ခေါ်တာ ။





“ မေရဲ့ ယောကျ်ား မစ္စတာအောင် ဆုံးသွားတယ် ....” လို့ ဘရစ်တနီ ခေါ်ပြောတာ ။ ဘရစ်တနီက မေထားခင်



ရဲ့ အနားမှာ သူ ရှိပြီး လိုအပ်တာတွေကို ၀ိုင်း ကူညီ မစပေးနေတယ်....လို့လည်း ပြောသည် ။ မေထားခင်ဆီကို



သူ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည် ။





မေထားခင်က သူ့ယောကျ်ား ဂေါက်ရိုက်နေရင်း လဲကျ သေဆုံးသွားတယ် လို့ ပြောပြသည် ။မေထားခင်ကို နှစ်



သိမ့်အားပေးသည် ။ မေထားခင်က သူ့ကို အရမ်း သတိရ တွေ့ချင်မိတာဘဲ လို့ ပြောသည် ။





ထမင်းစားကြတဲ့ မိတ်ဆွေနဲ့ စားအပြီး လမ်းခွဲကြတဲ့အချိန် စားသောက်ဆိုင်ထဲက အထွက် သူ့ကို ညိုမီလတ်



ဖုန်းခေါ်သည် ။





“ အန်ကယ်လ့်ကို အရေးတကြီး တွေ့ချင်တယ်...” လို့ ပြောလို့ “ ဘာလဲ..ငွေလိုလို့လား...” လို့ သူ မေးလိုက်



တဲ့အခါ ညိုမီလတ်က “ ဟွန်း..အန်ကယ်လ်က ညိုမီ ဖုန်းဆက်တိုင်း ငွေလိုလို့ဘဲ ထင်နေတာပါလား ...အန်ကယ်



ပေးထားတဲ့ ငွေ ရှိပါသေးတယ် ....ညိုမီက အန်ကယ်လ့်ကို ပြောစရာတွေ ရှိလို့....” လို့ မကျေနပ်တဲ့ အသံလေး



နဲ့ ပြောသည် ။





“ ဟုတ်ပါပြီဗျာ..ဒါဆို ညိုမီနဲ့ အန်ကယ်လ်က ဘယ်လို တွေ့ကြမလဲ...ညိုမီ ထမင်းစားပြီးပြီလား...အန်ကယ်လ်တော့ စားပြီးသွားပြီ......” လို့ ညိုမီ့ကို သူ မေးလိုက်ပြောလိုက်တော့ ညိုမီက



မစားရသေးဘူး ဘိုက်တအား ဆာနေတယ်...တခုခု ကျွေးမလား...လို့ ပြောသည် ။ သူရောက်နေတာက ဂျန်းရှင်း



စကွဲ နားမှာ ဆိုတာကို ညိုမီလတ်ကို ပြောပြလိုက်သည် ။ ညိုမီလတ်က သူက ၀င်ဒါမီယာထဲက သူ့သူငယ်ချင်း



တယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ ရောက်နေတယ်..လာခေါ်မလား...လို့ မေးသည် ။





သူ ညိုမီလတ်ကို သွားခေါ်လိုက်သည် ။



ညိုမီလတ်သည် အနက်ရောင် လည်ဟိုက် လက်ပြတ် အကျၤ ီလေးနဲ့ အရမ်းတိုလွန်းတဲ့ စကပ်လေးနဲ့ မြင်တာ



နဲ့ စိတ်ဇောအဟုန်တွေ ထကြွစေတာမို့သူ့စိတ်တွေ ဆူေ၀နိုးကြွလာသည် ။





ညိုမီ စားချင်တဲ့ ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး ကျွေးသည် ။ သီးသန့်ခန်းလေးထဲ နှစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်သည် ။ သူက စား



ပြီးပြီမို့ ညိုမီ့ကိုဘဲ စားချင်တာတွေ မှာ ကျွေးသည် ။





ညိုမီက “ အန်ကယ်လ့်ကို ညိုမီ သိနေတာ တခု ပြောချင်လို့ ...” လို့ ပြောရင်း ပြုံးစိစိ လုပ်နေသည် ။



“ ဘာလဲ ညိုမီ....ပြောလေ ...” လို့ သူ မေးလိုက်တော့ ညိုမီက “ အန်ကယ်လ်နဲ့ မာမီ့အကြောင်း ညိုမီ သိနေ



တယ်..” လို့ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။





“ ဟင်...ဘာအကြောင်း သိတာလဲ...” လို့ သူ ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်မိသည် ။





“ အန်ကယ်လ်နဲ့ မာမီတို့ ငြိကြတာကိုပေါ့...လန့်မသွားပါနဲ့လေ...ညိုမီက ဒက်ဒီ့ကို ပြန်မတိုင်ပါဘူး.....” လို့ ညို



မီက ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။





“ ဘယ်လိုသိတာလဲ ညိုမီ.....”





“ အန်ကယ်လ်တို့က မွှန်ထွန်နေတာကိုး....ညိုမီ လာချောင်းနေတာကိုလည်း မသိကြဘူး...ညိုမီ အကုန်လုံး တွေ့



တယ် သိလား......”





“ ဟင် .....”





ညိုမီသည် သူ့အနားကို တိုးကပ်ပြီး ထိုင်လိုက်သည် ။





“ ညိုမီ ဒက်ဒီ့ကို မတိုင်စေချင်ရင် အန်ကယ်က ညိုမီ တောင်းတာကို ပေးရမယ်....”





“ ဘာ.....ဘာလိုချင်လဲဟင်..အန်ကယ်လ်က ညိုမီ လိုချင်တာ ဆိုရင် ဟိုး ငယ်ငယ်လေးထဲက ပေးနေကျဘဲလေ...





ညိုမီ ဘာလိုချင်လဲ......ပြော......”





“ ညိုမီ လိုချင်တာ..အန်ကယ်လ် ပေးနိုင်မှာပါ.....”





“ အင်း..ပေးမယ်....ဘာလိုချင်လဲ....”





“ ညိုမီ လိုချင်တာ.........................”





ညိုမီက စကားမဆက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလေး ချွန်စူပြီး ပြုံးနေသည် ။ မျက်လုံးလေးတွေက အရောင် တောက်ပနေသည်။





သူ့လက်ကို လာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး.....“ ပြောချင်ဘူးကွာ..ညိုမီရှက်တယ်.......” လို့ ပြောရင်း ခေါင်းလေး ငုံ့လိုက်





သည် ။ သူက ညိုမီ့လက်ကလေးကို ပြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး...“ ပြောမှ အန်ကယ်လ်က ပေးနိုင်မှာပေါ့..ညိုမီ.....ဘာ





လိုချင်လဲ....” လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ ညိုမီက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို လဲပြိုကျလာပြီး သူ့ကို ဖက်လိုက်သည် ။





ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး.နားနားကပ်ပြီး “ ညိုမီ လိုချင်တာ...အန်ကယ်လ့်ကို....” လို့ ပြောလိုက်ပါသည် ။ ကြက်သီး





ဖျန်းဖျန်း ထသွားစေတဲ့ စကားလုံးလေးတွေ ပါဘဲ ။





ညိုမီက သူ့လည်ပင်းကို နမ်းသည် ။ ညိုမီ့နှုတ်ခမ်း ဖူးဖူးလေးတွေက သူ့ကို ကြက်သီးတွေ ထစေပြီး သူ့စိတ်





တွေကို ဟုန်းကနဲ ထတောက်စေသည် ။ ပြင်းထန်တဲ့ ကာမစိတ်တွေကြောင့် ပေါင်ကြားက လက်နက်ကြီးက





ထိန်းကနဲ မတ်လာသည် ။





ညိုမီ့နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကပ် ငုံစုတ်ပစ်လိုက်မိသည် ။ ညိုမီသည် ဒါကို မျှော်လင့်နေတာ ။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို





တုံ့ပြန်စုတ်နမ်းသည် ။ ညိုမီသည် အနမ်း ကျွမ်းနေတဲ့ ကောင်မလေး ဆိုတာ သူ့လျာကလေး ကစာသွားတာ





ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိသာနေသည် ။





လက်တွေက ညိုမီ့ တင်ပါးအိအိတွေပေါ်ကို ရောက်မိသွားသလို ညိုမီ့ရင်ထွားထွားတွေကိုလည်း အကျၤ ီအပေါ်က





နေပြီး ပွတ်သပ်မိရသည် ။ အားမရဘဲ အကျၤ ီလေးကို ချွတ်ဖယ်ပစ်ချင်လာသည် ။





 စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ ဆိုတာကို သတိရလိုက်ပြီး စိတ်ထိန်းလိုက်ရသည် ။







“ အန်ကယ်လ်တို့ လွတ်လပ်တဲ့ တနေရာကို သွားကြရအောင်...” လို့ သူ ညိုမီ့ကို ပြောလိုက်မိသည် ။





“ သွားလေ..အန်ကယ်လ်..ညိုမီလည်း သွားချင်တယ်.....” လို့ ညိုမီက ဖီလင်သံလေးနဲ့ သူ့ကို ပြန်ပြောသည် ။





အစားအသောက်တွေကို မထိဖြစ် ။ မစားဖြစ် ။





ကာမစိတ်တွေက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ။ ငွေရှင်းပေးလိုက်ပြီး အနီးဆုံး ဟိုတယ် တခုကို သူတို့အမြန်ဆုံး သွားလိုက်ကြသည် ။













ဘယ်လောက်တောင် ထန်နေကြသလဲ ဆိုရင် ဟိုတယ်ကို သွားနေတဲ့ အချိန် ပူစီရဲ့လက်တဖက်က ညိုမီလတ်ရဲ့



ပေါင်တန်တွေ အပေါ်ကို ရောက်နေသည် ။ ဟိုတယ်က ရွှေဂုံတိုင်က နံမည်ကြီး ဟိုတယ် ။ လှမ်း ဖုန်းဆက်ပြီး



ချိတ်လိုက်လို့ ရတဲ့ ဟိုတယ် ။ ရှေ့ပေါက်က မ၀င်ဘဲ အနောက်ဖက်ကနေ ၀င်လို့ရသည် ။ ၀န်ထမ်း ကောင်



လေး တယောက်က အခန်းသော့နဲ့ စောင့်ပေးနေသည် ။





ဟိုတယ် အခန်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ အငမ်းမရ နမ်းစုတ်ကြရင်း ကုတင်ဆီကိုတောင် မရောက်ဘဲ ဆိုဖါကြီး ပေါ်



မှာဘဲ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်အစားတွေကို အကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်မိကြရင်း တယောက်ကို တယောက် ပွတ်သပ်ကြ



ကိုင်ဆုပ်ကြပြီး ပူစီက ညိုမီလတ်ရဲ့ ပေါင်ကြားကို မျက်နှာ ထိုးအပ်ပြီး အမွှေးရှင်းထားလို့ ပြောင်တင်း ခုံးမို့နေတဲ့



ညိုမီလတ်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို နမ်းရှုံ့လိုက်သည် ။





ညိုမီလတ်လည်း အားကျမခံ ပူစီ့ကို ပြောင်းပြန် တက်ခွပြီး ပူစီ့ တုတ်ပြီး ရှည်တဲ့ လိင်ချောင်းကြီးကို ငုံကာ စုတ်



လိုက်သည် ။ ညိုမီလတ်သည် သူ ထင်တာထက်တောင် အတွေ့အကြုံ ရှိနေပြီးတာကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ သည်



လို ကျွမ်းနေတာမျိုးကိုလည်း ပူစီက ကြိုက်သည် ။ သင်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးလေ ။





သူက ယက် ညိုမီလတ်က စုတ် ပုလွေသံ ဘာဂျာသံတွေ သောသောညံသွားသည် ။ ညိုမီလတ်ရဲ့ အင်္ဂါစပ် နှုတ်



ခမ်းသားလေးတွေကို လက်နဲ့ ဖြဲပြီး သူ့လျာကို ထိုးသွင်း မွှေနှောက်တော့ ညိုမီလတ်ကလည်း သူ့အတန်ကို တ



ဆုံး ဖမ်းငုံလိုက်သည် ။ ရှည်တဲ့ သူ့အတန်တချောင်းလုံးသည် ညိုမီလတ်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ရောက်နေ ပျောက်နေ



သည် ။ လျာလေးက ဟိုပြေးဒီပြေး ကလိပေးနေသည် ။





“ ကုတင်ပေါ် သွားစို့ ညိုမီ....”





တအား ထန်နေကြပြီမို့ တအားဘဲ ဆော်ကြတော့တာဘဲ ။ အားကုန် ဆောင့်ထည့်သလို ညိုမီလတ်ကလည်း



တုံ့ပြန်ပေးသည် ။ ပင့်ကော့ပေးသည် ။ ဖင်ကြီးတွေကို ေ၀့၀ိုက် ပေးသည် ။ ညိုမီလတ်သည် သူ့အမေ ဂျက်စီ



ထက်တောင် တဏှာအား ကြီးပြင်းသည် ဆိုတာကို တွေ့ရသည် ။





ညိုမီလတ်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်သည် အတော့ကို ကြပ်တည်းပြီး လုပ်လို့ကောင်းသည် ။ ပထမ အချီသည် တအား ထန်နေ



ကြလို့ သိပ် မကြာလိုက် ။ ပုံစံ မပြောင်းနိုင် ။ တအား ကြုံးဆောင့်ထည့်ပြီး ညိုမီလတ် ပြီးသွားတာနဲ့ သူလည်း



လိုက်ပြီးလိုက်သည် ။





“ ညိုမီ..အိုကေလား....ကောင်းလား....”





“ အင်း..အရမ်းကောင်းတယ်..အန်ကယ်လ်က တအား လုပ်နိုင်တာဘဲ ...မထင်ဘူး....”





ဒုတိယ အချီမှာတောက ပိုပြီး အရသာခံပြီး လုပ်ကြသည် ။ ညိုမီလတ်က ရည်းစား တယောက်နဲ့ အတွေ့အကြုံ



ရှိဖူးသည် လို့ ပြောပြသည် ။ ဒါပေမယ့် ညိုမီလတ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက တော်တော့်ကို အတွေ့အကြုံ စုံနေတဲ့



ပုံ ရှိသည် ။





ဒုတိယ အချီသည်လည်း အရမ်းကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းခဲ့သည် ။





တတိယအချီ မဆွဲခင်တော့ နဲနဲကြာကြာ နားဖြစ်ကြသည် ။ ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်ကနေ အစားအသောက် မှာ



စားကြပြီး ရေချိုးလိုက်ကြပြီးမှ တတိယအချီကို ဆွဲဖြစ်တာ ။





တတိယ အချီမှာ ညိုမီလတ်ကို ဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး လုပ်သည် ။ ညိုမီလတ်ကို ခပ်မှန်မှန်လေး ဆောင့်ထည့်ပြီး လုပ်



ပေးနေတဲ့ အချိန် ကုန်းပေးထားတဲ့ ဖင်ကြီးတွေကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဖင်ပေါက်ညိုညိုလေးကို လက်မနဲ့ ပွတ်ကလိ



ပေးရာက ဖင်ချချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာသည် ။





“ အန်ကယ်လ်..ဘာလို့ ဖင်ပေါက်ကို ကလိနေတာလဲဟင်....ဖင်ကို လုပ်ချင်နေလား....စောက်ပတ်ကို ဒီလောက် လုပ်နေရတာ မကျေနပ်သေးလို့လားဟင်....အန်ကယ်လ်က တကယ် ထန်တာဘဲ....နှာဘူးကြီး......”





“ အင်း...ညိုမီ့စအိုပေါက်လေးက အသဲယားစရာလေး....လုပ်ချင်တယ်...ဖြစ်တယ် မဟုတ်လား....”





“ နာမှာ ကြောက်တယ်ကွာ..လုပ်နဲ့.....”





“ မနာအောင် အန်ကယ်လ် လုပ်ပေးမှာပေါ့....ကဲပါ..နည်းနည်း စမ်းကြည့်ရအောင်....”





“ အန်ကယ်လ်က လုပ်ဖူးလို့လား.....”





“ အင်း....”





ညိုမီလတ်ရဲ့ ဖင်ပေါက်ဆီကို တံတွေး ထွေးထည့်သလို သူ့လက်ခုပ်ထဲကို တံတွေး ထွေးထည့်ပြီး တန်ဆာထိပ်



ဒစ်ဖူးကို ကျကျနန သုတ်လိမ်းပြီး ဖင်ထဲကို သွင်းထည့်သည် ။ သည်ကိစ္စကို ကျွမ်းနေသူမို့ ညိုမီလတ်ကိုလည်း



သင်ပြပေးလိုက်လို့ ဖင်ချတဲ့ ကိစ္စ သိပ် မခဲယဉ်းဘဲ အဆင်ပြေသွားခဲ့သည် ။





ဖင်ကိုဆော်လိုက် အဖုတ်ကို ဆော်လိုက်နဲ့ တ၀ကြီး စိတ်ကြိုက် ဆော်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ကျေနပ်ပြီးကြရတဲ့



တတိယ အချီပါဘဲ ။











ညိုမီလတ်ကို ပြန်ပို့တဲ့ အချိန် သူတို့အိမ်ပေါက်၀ကနေ ဂျက်စီကာ ပြေးထွက်လာသည် ။



၀မ်းသာအားရ ပြေးထွက်လာတာ ။





“ ကိုစီ.....သတင်းထူးတယ်.....သတင်းထူးတယ်.....”





“ ဘာထူးလဲ ဂျက်စီ....”





“ ရှေ့နေကြီးဦးကက်စိန် ဖုန်းဆက်တယ်..ကိုစီ.....ကိုမော် လွတ်လာတော့မယ် တဲ့.....”





ညိုမီလတ်လည်း “ ဟယ်..ဒက်ဒီ ပြန်လွတ်တော့မယ် ဟုတ်လား.....” ဆိုပြီး သူ့အမေကို ပြေးဖက်ပြီး ၀မ်းသာနေသည် ။





သူတို့ ပျော်သလို ပူစီလည်း ပျော်သည် ။ တကယ်တော့ မော်မော်လတ် တယောက် ထောင်ထဲ ရောက်သွားရတာ သူ့ကြောင့်ဘဲ လေ ။ မော်မော်လတ် ပြန်ထွက်လာတော့မယ် ဆိုတော့ ဂျက်စီကာ





နဲ့ ညိုမီလတ်ကို သူ ဖြုတ်နေတာတွေကို ရပ်တန်းက ရပ်ရတော့မည် ။





သူ့အတွက်က သူ့လိုအင်တွေကို ဖြည့်စွမ်းပေးနေတဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုး နဲ့ နော်ထရီစာတို့ ရှိနေသေးတာဘဲလေ ။





အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ ထင်ထားတဲ့ အတိုင်း နော်ထရီစာသည် မပြန်သေးဘဲ သူ့ကို စောင့်နေသည် ။ အိမ်တအိမ်လုံးကို ပြောင်လက် တောက်ပအောင် ရှင်းလင်း ထားရုံမကဘူး ။ သူပြန်လာရင် စား





ဖို့ ထမင်းဟင်း မျိုးစုံကိုလည်း အဆင်သင့် ချက်ပြုတ်ထားပေးသည် ။ ပူစီသည် ထရီစာ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းထမင်းကောင်းတွေကို စားချင်တာထက် ခါးသေးသေး အောက်က တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ဘဲ





စားချင် ဝါးချင်သလို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည် ။





“ ဟိတ်...ဘာကြည့်တာလဲ..ဆရာ....”





“ ထရီစာ တအား လှနေလို့.....”





“ အို..ဆရာက မြှောက်နေပြီ.....ထရီစာ မလှပါဘူး...”





“ လှတယ်....တောင့်လည်း တောင့်တယ်...လာအုံး..ဒီအနားကို.......”





ထရီစာ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည် ။ ထရီစာ့ကိုယ်က ဟင်းနံ့ ချွေးနံ့ မရဘဲ အကောင်းစား ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေး ရနေသည် ။ ထရီစာသည် အိမ်ရှင်း ထမင်းဟင်း ချက်အပြီး ရေချိုး အလှပြင်





ထားတာ သေချာသည် ။





ထရီစာ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စုတ်ယူလိုက်သည် ။ ထရီစာ့ မျက်တောင်ကော့ကြီးတွေ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေရာကနေ မှေးစင်းကျသွားပြီး သူ့ကို ပြန်ဖက်သိုင်း ပြန်စုတ်နမ်းသည် ။ ထရီစာသည် လိုလား





ဆာလောင်နေတာ သေချာသည် ။ သူမ လက်ကလေးတဖက်က သူ့ပေါင်ကြားကို လာစမ်းသည် ။ ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ ပွတ်နေသည် ။ သူ့ပစ္စည်းကလည်း မာကြော တောင်မတ်နေပြီ ။ အသင့်





ဖြစ်နေပြီ ။ ထရီစာက ခါးပတ်ကို ဖြုတ် ဘောင်းဘီ ဇစ်ကို ဆွဲချသည် ။





“ ဆရာ..စုတ်ပေးမယ်နော်.......” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ဘောင်းဘီ အချုပ်အနှောင်ကနေ လွတ်သွားလို့ ထိုးထိုးထောင်ထောင်နဲ့ တအားထွား တအားးမာနေတဲ့ လိင်တန်ကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည် ။





ညိုမီလတ်နဲ့ သုံးချီ ဆက်တိုက် ဆွဲလာတာတောင် ထရီစာနဲ့ တွေ့တော့ သူ့ဒုတ်သည် တအားကို ထောင်ထ သောင်းကျန်းနေသည် ။





ထရီစာ့ကို ဖင်ကုန်းခိုင်းလိုက်သည် ။





ခါးသေးတင်ကားတဲ့ ထရီစာသည် ဖင်ကုန်းလိုက်တော့ ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရသည် ။ အထူးသဖြင့် ပြူးထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ကြီးက စိတ်ကို တအား ထကြွစေသည် ။ အရင်တခါကလိုဘဲ





 ထရီစာ့ကို မှုတ်ဖြစ်သွားရပြန်သည် ။ တပ်မက်စွာနဲ့ တပြတ်ပြတ်ယက်လိုက် တပြိပြိနဲ့ စုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတဲ့ သူ့ကို ထရီစာကလည်း ပုလွေ ပြန်မှုတ်ပေးသည် ။ ခြောက်ဆယ့်ကိုး ပုံစံ





အပြန်အလှန် ယက်ပေး စုတ်ပေးကြသည် ။ စိတ်တွေ မတရားကို ထကြွ ပြင်းထန်လာရသည် ။





ဖင်ကုန်းထားတဲ့ ထရီစာ့ ဖင်အနောက်မှာ နေရာယူလိုက်ပြီး အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို သူ့လိင်တန်ထိပ်ဖူးကို နစ်မြုပ်ပစ်လိုက်မိပြီ ။





“ အီး....ရှီး......”





လိင်တန်က တထစ်ထစ်နဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲ တဆုံးထိတိုင် ၀င်သွားသည် ။ စောက်ဖုတ် အတွင်းသားတွေက လိင်တန်ကို ရစ်ပတ်ထားတာက ကြပ်လွန်းနေသည် ။ ပြန်ဆွဲအနုတ်မှာလည်း အရသာက





 ထူးသည် ။ ထိုးသွင်းလိုက် ပြန်နုတ်လိုက် ။





“ အင်း...အင်း.........အား......အင်းအင်း.........ဖြည်းဖြည်း..သိပ် ကြီးတာဘဲ......အိုး......ကောင်းတယ်...လုပ်လုပ်......အီး.......”





ထရီစာ့ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ စုံကိုင်ပြီး ခပ်မှန်မှန်လေး ထိုးဆောင့်သည် ။





“ အား......အား........”





သူ့ဂွေးစိတွေက ထရီစာ့ ဖင်ကြားကို ဆောင့်ထည့်လိုက်တိုင်း ဆီးချက်မှန်မှန်နဲ့ ရိုက်ခတ်နေသည် ။





သူ့လက်မကို တံတွေးဆွတ်လိုက်ပြီး ထရီစာ့ စအိုပေါက် ညိုညိုလေးထဲကို ဖိသွင်းလိုက်သည် ။





“ အို့....အိ.........ဘာ...ဘာလဲဟင်.....ဘာလုပ်မလို့လဲ......”





“ ထရီစာ့ ဖင်ပေါက်လေးက ကြပ်ကြပ်လေး...ချစ်လို့.......”





“ ဆရာ..ဖင်ချမလို့လားဟင်......”





“ ဘာလို့လဲ ...ထရီစာက မချစေချင်လို့လား........”





“ အို...နိုးနိုး..ဆရာ့သဘောပါ..ဆရာ လုပ်ချင်တာ အကုန် လုပ်ပါကွာ..ထရီစာက ဆရာ့သဘော........”





ညိုမီလတ်ကို သုံးချီ ဆွဲထားလို့လား မသိ ။ သည် တခါ ထရီစာကို လုပ်တာ တော်တော်နဲ့ မပြီး ။ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလုပ်ပြီး နောက်ဆုံးပိတ်မှာ ဖင်ပေါက်ကို ဆောင့်ထည့်ရင်း ပြီးသွားရသည် ။ ပြီးခါနီး





ထရီစာက သူ့ပါးစပ်ထဲကို လရည် ထည့်ပေးပါ လို့ တောင်းခံတောင်းဆိုတာကြောင့် ပြီးခါနီးမှာ အမြန် ထုတ်ပြီး ထရီစား့ ဟပေးထားတဲ့ ပါးစပ်လေးထဲ သုတ်ရည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရသည် ။





ထရီစာသည် သူ့သုတ်ရည်တွေကို တကွပ်ကွပ်နဲ့ မြိုချပစ်လိုက်ပြီး လိင်တန်၇ဲ့ ထိပ်ပေါက်မှာ ကျန်နေသေးတာလေးတွေကို လျာနဲ့ သိမ်းယက်ပြီး ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည် ။





ထရီစာ ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက် တနေကုန် လုပ်ထားလို့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေတာနဲ့ ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှဲ နားနေလိုက်သည် ။





မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားလိုက်တာ ဖုန်းသံကြောင့် သူ နိုးလာသည် ။





ဘယ်သူခေါ်တာပါလိမ့် ။





အလုပ်ကိစ္စလား ။





ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ဂျက်စီကာ ဖြစ်နေသည် ။





“ ပြော..ဂျက်စီ..ဘာထူးလဲ......”





“ ကိုစီ...ထပ် တွေ့ချင်တယ်ကွာ...ဒီည တွေ့ကြမလားဟင်.....ကိုမော် မနက်ဖန်ဆို ပြန်ထွက်လာတော့မယ်....သူ ပြန်မလာခင် နောက်ဆုံး အနေနဲ့ ကိုစီနဲ့ တွေ့ချင်သေးတယ်....”





“ အင်း..စိတ်ကတော့ ရှိတယ်..ကိုယ်လည်း တော်တော် ပင်ပန်းနေတယ်..ဂျက်စီ.....တကယ်တော့ ကိုယ်တို့က မလုပ်သင့်တာကို လုပ်ခဲ့ကြတာလေ..မော်ကြီး ကို မသိစေချင်ဘူး ....”





“ အင်းပါ..သူ ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ....ဒါက ကိုစီနဲ့ ဂျက်စီတို့ နှစ်ယောက်ထဲ သိကြတဲ့ဟာဘဲ ဥစ္စာ.....”





ဂျက်စီကာ့ကို ဖြောင့်ဖျနှစ်သိမ့်လိုက်ရသည် ။





၀ှူး.....မလွယ်ဘူး......လိင်ကိစ္စကလည်း တခါတလေလည်း တော်တော် ကြာကြာ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး ။ လုပ်ဖြစ်ရပြန်တော့လည်း မနားတမ်းဘဲ ။





ဂျက်စီကာ ဖုန်းချသွားအပြီး သူ အိမ်သာထဲကို ၀င်ပြီး သေးပေါက်သည် ။







တိတိတိတိ......တိတိတိတိ........တိတိတိတိ........





ဟာ...ဖုန်း မြည်လာပြန်ပြီ.....





ဂျက်စီ ပြန်ခေါ်တာလား မသိဘူး.....ဂျက်စီလည်း တော်တော် ယားနေသလားမသိဘူး......







ကြည့်လိုက်တော့ ယူအက်စ်က ခေါ်တာ...မေထားခင်လား...ဘရစ်တနီလား.......





“ ဟယ်လို......”





“ ဟယ်လို...မောင်လား....မေပါ....မေတို့ ကိုအောင့်ကို နေ့လည်ကဘဲ သဂြိုလ်ပြီးသွားတယ်.....မေလည်း ကိုအောင်ကလည်း ဆုံး အရမ်း အထီးကျန်တယ်...မောင်......ဘရစ်တနီကတော့ တချိန်





လုံး အနားမှာ လိုတာတွေ အကုန် ၀ိုင်းကူပါတယ်....ဒါပေမယ့်လေ...မေ......မောင့်ကို သိပ် တမ်းတနေမိတယ်...သိလား........မောင်...မေ့ဆီကို လာခဲ့ပါလားဟင်......လာမယ် မဟုတ်လား.....”





“ အင်း..လာခဲ့မယ်...မေ......မောင် လာခဲ့မယ်.......”





“ တကယ်လားဟင်...၀မ်းသာလိုက်တာ မောင်ရယ်.....”





မေထားခင်သည် ၀မ်းသာအားရနဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ဘရစ်တနီကို ပူစီ လာမယ်လို့ ပြောတဲ့အကြောင်း ပြောနေတာကို ကြားနေရသည် ။





“ ဘရစ်တနီကလည်း မောင် လာမယ် ဆိုလို့ ၀မ်းသာနေတယ်.......မေတို့ သုံးယောက် ခရီးထွက်ကြရအောင်ကွယ်.....စိတ်ပြေလက်ပျောက်ပေါ့........”





“ မေ့သဘောပါ...မေ......မေ တယောက်ထဲ ဖြစ်နေချိန် မောင် မေ့အနားကို အမြန် လာခဲ့မယ်.......”





“ ကိုအောင် ဆုံးသွားပေမယ့် မောင် ရောက်လာမယ် ဆိုလို့ မေ ကျေနပ်တယ်...အမြန်လာနော်..စောင့်နေမယ်..ဖုန်းဆက်....ဘယ်တော့ လာမယ် ဆိုတာ.......”







အင်း....မေထားခင် ဆီကို သွားရမည် ။



ကွဲကွာနေတဲ့ ချစ်သူဆီကို လိုက်သွားမည် ။





ရန်ကုန်က လုပ်ငန်းတွေ အားလုံးကို မော်ကြီးနဲ့ လွှဲထားခဲ့မည် ။ သူ ဘာတွေ လုပ်မည် ဆိုတာကို စဉ်းစားနေ



ရင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည် ။















မနေ့က ပင်ပန်းထားလို့ နေမြင့်မှ နိုးသည် ။



ဖုန်းမက်ဆေ့မှာ ဂျူလိုင်မိုးမိုး မက်ဆေ့ ထားထားတာကို တွေ့ရသည် ။





ရှေ့နေဦးကက်စိန်က မော်ကြီး ဒီနေ့ လွတ်မည် လို့ ပြောတဲ့အကြောင်း ဂျူလိုင်မိုးမိုးက သတင်းပို့တာ ။ မော်



ကြီး ထွက်လာဖို့ သူ ငွေတော်တော် ရင်းလိုက်ရသည် ။ ရင်းရကျိုးတော့ နပ်သည် ။ ဦးကက်စိန်သည် အားကိုး



ရတဲ့ ရှေ့နေတယောက်ဘဲ လို့ စိတ်ထဲမှာ ချီးကျူးမိလိုက်သည် ။





ရေပူပူနဲ့ ရေချိုး သွားကို စိမ်ပြေနပြေတိုက် ကော်ဖီခါးခါး တခွက် သောက်ပြီး အ၀တ်အစားလဲသည် ။ နော်ထရီစာ



က မနေ့ညနေထဲက မနက်ကျရင် သူ သောက်ဖို့ ကော်ဖီစက်ကို အဆင်သင့် တိုင်မာနဲ့ လုပ်ပေးခဲ့သည် ။





 ိဒီနေ့ အစိုးရပိုင်းက လူကြီးတယောက်နဲ့ သွားတွေ့ရမှာမို့ ရှပ်အဖြူ ကော်လံပြတ်..တိုက်ပုံ ရေညှိရောင်..ယောပု



ဆိုး အနက်ကို ထုတ်၀တ်သည် ။





မော်ကြီးနဲ့တွေ့ရင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာကို ၀န်လေးနေသည် ။



သူက မသိပေမယ့် ကိုယ်က သူ့မိန်းမကိုရော သမီးကိုရော ကစ်ထားသည် မဟုတ်လား ။





အင်း..ဘာဘဲ ပြောပြော မော်ကြီး အားကိုးနဲ့ သူ မေထားခင် ရှိရာကို လိုက်သွားမှာ ဖြစ်သည် ။







တိတိတိတိ..........တိတိတိတိ...........တိတိတိတိတိတိ........





ဖုန်းလာသည် ။ ဟင်...ဂျက်စီကာ ခေါ်တာပါလား . .





“ ဂျက်စီ....ဘာထူးလဲ...ပြော....”





“ ကိုစီ.....ကိုမော်က နေ့လည်၂နာရီလောက်မှ တရားရုံးကို ရောက်မယ်...တရားသူကြီး ရုံးထိုင်တာ စောင့်ရ



ရင် ညနေပိုင်း လောက်မှ ထွက်လို့ရမယ် လို့ ဦးကက်စိန်က ပြောတယ်...”





“ အိုကေ....ကိုယ် ...တရားရုံးကို လာခဲ့မယ်......”





“ ကိုစီ...အခု ခဏ တွေ့လို့ ရမလားဟင်......”





“ ဘာအတွက်လဲ.....ငွေလိုလား...ဘာလုပ်ပေးရမလဲ.....”





“ ဟွန်း..ကိုစီကလည်း...ကိုမော် ပြန်ထွက်မလာခင်..ခဏလေး...တွေ့လိုက်ရအောင်ပါ.....”





“ ဘယ်မှာ တွေ့မှာလဲ.....”





“ အခု ဂျက်စီ.........ကိုစီ့အိမ်ကို လာနေတယ်....ရောက်ခါနီးနေပြီ...”





“ ဟင်..ဟုတ်လား.....”





ဂျက်စီကာသည် သူမလိုချင်တာ ဆိုရင် မရရအောင် ယူတတ်သည် ဆိုတာကို သူအရင်ထဲက သိသည် ။





၀တ်ထားတဲ့ အ၀တ်တွေကို ပြန်ချွတ်ရသည် ။





ဂျက်စီကာ ရောက်လာတဲ့အချိန် သူ ဂျူလိုင်မိုးမိုး ဆီကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ရုံးရောက်တာ နည်းနည်း နောက်ကျမယ်





လို့ ပြောလိုက်သည် ။





ဂျက်စီသည် အိမ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ အငမ်းမရဘဲ သူ့ကို ပြေးဖက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို စုတ်သည် ။





“ ကိုစီ.....အပီ လိုးပေးကွာ.....သူလိုးတာ ဂျက်စီ...အရမ်း ကြိုက်တယ်..သိလား......”





ဂျက်စီကာက သူ့တန်ဆာကို ဆုပ်နယ်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။ ဧည့်ခန်းဆိုဖါမှာဘဲ ဂျက်စီနဲ့သူ အပီ ဗျင်းကြသည်။



ပထမ ပက်လက်..နောက်တော့ မှောက်ရက်.....ပြီးတော့ ဂျက်စီက အပေါ်က တက်သည် ။ အားရအောင် ကုန်း



သွားပြီး ဂျက်စီ ပြန်သွားသည် ။ မော်ကြီး ထွက်လာပြီးရင် ဆိုင်တဆိုင်မှာ စားကြဖို့ ဂျက်စီကာ့ လက်ထဲကို ငွေတော်တော် များများ ထည့်ပေးလိုက်သည် ။







ရေတခါ ထပ်ချိုးရသည် ။



အလုပ်ကို တော်တော်နဲ့ မရောက်ဘူး ။ လမ်းမှာ နေ့စဉ် ကြုံနေရတဲ့ လမ်းပိတ်ဆို့တာက တော်တော့်ကို ကြာသွားသည် ။





အလုပ်ကို ရောက်တော့ သူ့ကို အလုပ်ကိစ္စ တွေ့ချင်တဲ့လူတွေကို ဂျူလိုင်မိုးမိုးက မက်ဆေ့ယူထားတာတွေ အ



များကြီး တွေ့ရသည် ။





လုပ်စရာတွေ လုပ်နေပေမယ့် မော်ကြီး ထွက်လာတာကို သွားတွေ့ဖို့ကလည်း ရှိနေလို့ ကိစ္စတွေကို မြန်မြန် ဖြတ်



သည် ။ ဘရစ်တနီ ဖုန်းဆက်လာသည် ။မေထားခင်က သိချင်ပြီ ။ သူ ဘယ်တော့ လိုက်လာနိုင်မယ် ဆိုတာကို ။





ယူအက်စ်ကို သွားဖို့က သည် အတိုင်း သွားချင်တိုင်း သွားလို့မှ မရတာ ။ သံရုံးမှာ ဗီစာ ၀င်ရဦးမည် ။ ပါ့စ်ပို့



ကတော့ လက်ထဲမှာ ရှိနေသည် ။





မော်ကြီး ရှိနေမယ့် တရားရုံးကို မသွားခင်လေး ဂျူလိုင်မိုးမိုးက သူ့ကို အတွင်းခန်းကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူ့အရှေ့



ထိုင်ချရင်း သူ့ပုဆိုးကို ဖြေချွတ်ပြီး သူ့တန်ဆာကို အပီ မှုတ်ပေးသည် ။ မနက်က ဂျက်စီနဲ့ ဖြုတ်ထားလို့ သူတော်တော်နဲ့ မပြီး ။













မော်ကြီးကို တရားရုံး အချုပ်ခန်းမှာ နေ့လည်စာ ထမင်းကျွေးနေတုံး သူ သွားတွေ့သည် ။



ညနေကျရင် ထွက်ရတော့မည်လို့ သိရလို့ မော်ကြီး ပျော်နေသည် ။ ဂျက်စီကာက ထမင်းနဲ့ ဟင်းတွေကို ပလုပ်



ပလောင်း သွတ်ထည့်နေတဲ့ မော်ကြီး သောက်ဖို့ ရေခဲရေ ခွက်ကို ကမ်းပေးသည် ။ အချုပ်ခန်းစောင့် ရဲသား



တွေကို လိုင်းကြေးပေးထားလို့ မော်ကြီး အပြင်ဖက်မှာ မယားဖြစ်သူ ဂျက်စီနဲ့ အတူတူ ထိုင်စားခွင့်ရသည် ။





“ ပူစီ..ကျေးဇူးဘဲကွာ..အစစ အရာရာ အတွက် ...”



“ ရပါတယ်..သူငယ်ချင်း..ငါ့တာ၀န်ပါ.....မင်းက.....”



“ လူကြားထဲ မပြောနဲ့ သူငယ်ချင်း....”





မော်ကြီးကို မျက်နှာပူနေသည် ။





“ ကဲ သူငယ်ချင်း..ညနေကျရင်တော့ ငါ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..အလုပ်တခု ရှိနေလို့..မင်း အိမ်ပြန်ပြီး အေးဆေးနား...



လိုတာပြော..ဂျက်စီ့ကိုတော့ ငွေ အလုံအလောက် ပေးထားတယ်....”



“ ကျေးဇူးကမ္ဘာ ဘဲ..ပူစီ....အေးဆေးမှ တွေ့မယ် . . ”





ရုံးခန်းကို ပြန်လာခဲ့တော့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးက ညိုမီလတ် လာသွားတဲ့အကြောင်း ပြောပြသည် ။ ညိုမီလတ် ဘာ



ကြောင့် ရုံးခန်းကို လာပါလိမ့် ။ ဟမ်းဖုန်းကိုလည်း မဆက်ဘူး ။ ညိုမီလတ်ရဲ့ ဟမ်းဖုန်းကို သူ ခေါ်လိုက်တော့



ညိုမီလတ်က မြို့ထဲရောက်ရင်း ရှိမလားလို့ ၀င်ကြည့်တာလို့ ပြောသည် ။





“ တွေ့ချင်လို့လား...ဘာလိုလဲ...”





“ ဘာမှလိုဘူး..အန်ကယ့်ကိုဘဲ လိုအပ်နေတယ်....”





“ မင်း ဒက်ဒီ ပြန်ထွက်တော့မယ်....အန်ကယ်လ်နဲ့ မင်းနဲ့ ကိစ္စ ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်..ညိုမီ...”





“ အန်ကယ်လ့်ဖက်က ရပ်နိုင်ပေမယ့် ညိုမီ့ဖက်က မရပ်နိုင်ဘူး..အန်ကယ်လ့်ကို တညလုံး သတိရနေတယ်ကွာ..



တကယ် ပြောနေတာ....”





“ ဟုတ်လား..ညိုမီရေ.....မော်ကြီး သိသွားရင် မလွယ်ဘူးနော်..တသက်လုံး ရန်သူတွေ ဖြစ်ကုန်ကြလိမ့်မယ်...ပြီး



တော့ သူက အန်ကယ်လ့်ကို တွေ့ရာ သင်းချိုင်း ဓါးမဆိုင်းဘူး ဆိုတဲ့ စကားလို အပြတ် ခုတ်သတ် ထိုးသတ်



မှာ သေချာတယ် ...”





“ အင်းပေါ့..အန်ကယ်လ်က သူ့သမီး နုနုထွတ်ထွတ်လေးကို တအားတအား လုပ်တာကိုး.....ခိခိခိ....”





“ ရှူးတိုးတိုး..သူများ ကြားကုန်မယ်...ညိုမီ.....”





“ အံမယ်...သူက လုပ်တုံးက လုပ်ပြီးတော့.....အခုမှ...ဟင်း.....ခိခိ.....”





“ ကဲ ညိုမီ....ထပ်တွေ့ချင်လို့လား.....”





“ အင်း..ဒက်ဒီက ညနေကျမှ ထွက်လာမှာပါ...ဘယ်လိုလဲ..တွေ့မလား.....”





“ အင်း....ဘယ်မှာ တွေ့မလဲ.....”





ပူစီသည် စိမ်ခေါ်လို့ကတော့ တိမ်ပေါ်အထိ လိုက်မယ် ဆိုတဲ့ လူမိုက်တယောက်ဘဲလေ ....။





“ တာမွေ အိုးရှင်းက စောင့်နေမယ်...လာခေါ်လိုက်.....”





“ အိုကေ..ညိုမီ .....”





ညိုမီလတ်သည် တအားကို လိုချင်နေသည် ။ အရင် သွားခဲ့ဘူးတဲ့ ရွှေဂုန်တိုင်က ဟိုတယ်ကို သွားလိုက်ကြတာ



ဟိုတယ် အခန်းထဲလည်း ရောက်ရော ညိုမီလတ်သည် သူ့ကို အငမ်းမရ နမ်းစုတ်ပြီး သူ့ပုဆိုးကို ဇတ်ကနဲ ဆွဲ



ချွတ်ချလိုက်ပြီး အသဲအသန် ပုလွေကိုင်တော့တာဘဲ ။





ဒီအတိုင်းဆို ခက်ရချည်ရဲ့ ။ သူ့အဖေလည်း အပြင် ပြန်ရောက်တော့မယ် ။ ဆက် လုပ်နေရင်တော့ တနေ့ မ



ဟုတ် တနေ့တော့ မိမှာဘဲ ။





ဘယ်လက်နဲ့ လိင်ချောင်းရဲ့ အရင်းပိုင်းနားကနေ ဆုပ်ကိုင်ပြီး စုတ်..ဘယ်လက်နဲ့ ဂွေးစိနှစ်လုံးကို ပွတ်သပ် ဆုပ်နယ်ပေးနေတဲ့ ညိုမီလတ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအိအိလေးထဲကို သူမ စုတ်နေတဲ့ကြားက ကော့ထိုးမိနေသည် ။





ပြွတ်..ပြွတ် ပြွတ်....အင််း....အင်း.......အိုး.......အား.......





ပုလွေသံနဲ့ ပူစီရဲ့ ညည်းသံတွေ ဟိုတယ်ခန်းထဲ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထွက်ပေါ်နေသည် ။ သူ့လိင်ချောင်းသည် ပေါက်ကွဲထွက် လုမတတ် တင်းမာ ကြီးထွားနေသည် ။ ထန်လွန်းနေလို့ ဆက် အစုတ်မခံ



နိုင်တော့ဘဲ ညိုမီလတ်ကို ကုတင်ပေါ် ဆွဲမတင်ကာ ပက်လက်ပေါင်ဖြဲ ပုံစံနဲ့ သူ အပြတ်လိုးသည် ။ ညိုမီလတ်က



အောက်ကနေ ကော့ပေး ပင့်ပေးသည် ။ ဖင်တုန်းတွေကို ေ၀့လိုက်၀ိုက်လိုက်နဲ့ ။ အောက်ပေးကောင်းတဲ့သူ့



ကိူ သိပ်ကြာကြာ အချိန်ဆွဲ မလိုးနိုင်ဘဲ ပြီးသွားသည် ။ သူ မပြီးလိုက်မှာ စိုးလို့ မေးကြည့်တော့ နှစ်ခါတောင်



ပြီးသည် လို့ ပြောသည် ။





နှစ်ချီကောင်း ဆွဲလိုက်ပြီး တက္ကစီကား ငှားပြီး တင်ပေးလိုက်သည် ။





နောက်ထပ်တော့ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည် ။ ယူအက်စ်ကို သွားဖို့ လုပ်ရဦးမည် ။









မော်မော်လတ် ပြန်ထွက်လာပြီ ။



ရှေ့နေကြီးဦးကက်စိန်ရဲ့ အစွမ်းကတော့ လေးစားစရာပါဘဲ ။



မော်မော်လတ် ပူစီ့ကို အထူး ကျေးဇူးတင်မိသည် ။ ပူစီ့ကြောင့်ဘဲ သူ ထောင်ထဲ ၀င်လိုက်ရပေမယ့် ပူစီ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်ဘဲ သူ အခုလို ပြန်ထွက်လာနိုင်သည် ။ ပူစီသည် သူ့အတွက်



ငွေအတော်များများ အကုန်အကျ ခံခဲ့သည် ဆိုတာကို သူ သိသည် ။ သူထောင်ထဲ ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူ့မိန်းမ ဂျက်စီနဲ့ သမီးညိုမီလတ်တို့ကို လိုလေသေးမရှိ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားခဲ့သည်



ဆိုတာကို ပြန်ကြားသိရသည်လေ ။





အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ဂျက်စီက “ ရေချိုးလိုက် ..ဂျက်စီတို့..မောင် ပြန်လွတ်လာလို့ မိသားစု စားပွဲလေး လုပ်ကြမယ်......” လို့ ပြောလို့ မော်မော်လတ်လည်း ရေချိုးခန်းထဲကို ၀င်လိုက်သည် ။



တကိုယ်လုံးကို ဆပ်ပြာမွှေးမွှေးနဲ့ ပွတ်တိုက် ချေးချွတ် ရေချိုးရင်း ထောင်ထဲ ရောက်နေလို့ ငတ်ပြတ်ဆာလောင်နေရတဲ့ သူ့ဖွားဖက််တော် လက်နက်ကြီးက မာကြောထကြွလာလို့ “ ဟိတ်ကောင်ကြီး...



မင်း မကြာခင် ရတော့မှာပါ...ခဏလေး သည်းခံစောင့်ကွာ...” လို့ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။ ပုတ်လိုက်ခါမှ လက်နက်ကြီးက ဆတ်ကနဲ ခေါင်းထောင်ထလာသည် ။ အင်း..သူ တအား



တွေ့ချင်နေပြီ ။





ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ဆီးကြိုနေတဲ့ မိန်းမကို တွေ့လိုက်ရသည် ။



“ သမီးကော.....ဂျက်စီ....”



“ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ စားစရာတွေ ပြင်နေတယ် မောင်.....”



“ မောင် တအား စိတ်ထနေတယ်....”



“ အို..မောင်ရယ်....ခဏလေး သသည်းခံလိုက်ပါအုံး ..စားသောက်ပြီးတော့..ဂျက်စီတို့ လုပ်ကြတာပေါ့..မောင်...”



ဂျက်စီ့ကို ကြည့်ရတာ တအားကြည့်ကောင်းနေသည် ။ အနှစ်၂၀ကျော် ပေါင်းလာတဲ့ မိန်းမသည် ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သား လုံးလုံးကြီးတွေနဲ့ ခါးသေးသေး တင်ပါးအိအိကြီးတွေနဲ့ စိုပြေနေသည် ။





ညစာစားပွဲလေးက ဟင်းမျိုးစုံသည် ။ မော်မော်လတ် ကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေကို အထူးရှယ် ချက်ထားသည် ။ ဂျက်စီ့လက်ရာ ..ညိုမီ့လက်ရာ...ပေါ့ ။



ဘိုက်လေးမှာ စိုးလို့ မော်မော်လတ် တအားစားကောင်းပေမယ့် အရမ်း မစားလိုက် ။ ထောင်ထဲမှာ ငတ်နေခဲ့သမျှ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဇနီးချောလေးနဲ့ အပီကဲလိုက်ဖို့ ပြင်ထားတာ မဟုတ်လား ။





ခဏ ထိုင် စကားပြောကြပြီး ဂျက်စီက “ သမီး ဒက်ဒီ ပင်ပမ်းနေတာ ကြာပြီ..ဂျက်စီ.....ဒက်ဒီ့ကို နားခိုင်းလိုက်ရအောင်....” လို့ ပြောပြီး ဂျက်စီကာ့ကို နုတ်ဆက်ပြီး သူတို့ လင်မယားလည်း အိပ်ခန်း



ထဲကို ၀င်လိုက်ကြသည် ။ ဂျက်စီကာလည်း သဘောပေါက်သည် ။ သူတို့ အိပ်ခန်းတံခါးကို အတွင်းကနေ ဂျက်ချသော့ခတ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရတာမို့ သူတို့ ကဲကြတော့မယ် ဆိုတာ သေချာနေ



ပြီ ။ ဂျက်စီကာလည်း ပက်စီဘူးလေးကို မော့သောက်နေရင်း ခဏ အချိန်ပေး စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည် ။





မော်မော်လတ်လည်း အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ ဂျက်စီကာ့ကို ကိုင်တော့တာဘဲ ။ စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို စကိုင်လိုက်တာ ။ ဂျက်စီကာ က အတွင်းခံ ဘာတခုမှ ၀တ်မထား ။



“ မောင်..ဘယ်လို ဖြစ်နတာလဲ..အရမ်းကို ထန်နေပါလား...”



မော်မော်လတ်က “ အင်း..” လို့ဘဲ အသံထွက်ပြီး ဂျက်စီ့နို့ကြီးတွေကို ဘလောက်စ်ပေါ်ကဘဲ ဆုပ်ကိုင်နေပြန်လို့ ဂျက်စီက “ မောင်ရယ်....ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲ..ချွတ်ပါရစေအုံး.....” လို့ ပြောလိုက်ပြီး



ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေ အကုန်လုံးကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပါသည် ။





ညိုမီလတ်သည် သည် အချိန်လောက် ဆိုရင်တော့ ဒက်ဒီနဲ့ မာမီတို့ သူတို့ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို အကုန်လုံး ချွတ်ပစ်ကြပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ပွဲကြမ်းကြတော့မယ် ဆိုတာ သေချာပြီမို့ အိမ်အ



နောက်ဖက် တံခါးကို အသံမမြည်အောင် အသာလေး ဖွင့်လိုက်သည် ။ အပြင်မှာ ရောက်နေတဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း သိင်္ဂ ီကျော် ကို အိမ်ထဲ သွင်းလိုက်သည် ။ သိင်္ဂ ီကျော်သည် ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမ



ကာမစပ်ယှက်တာကို အရမ်းကို တွေ့ဖူးချင်နေသည် ။ အင်တာနက်က အပြာ၀က်ဆိုက်တွေမှာ ကာမစပ်ယှက်တာကို တွေ့ဖူးနေပေမယ့် အပြင်မှာ လုပ်ကြတာကို အရမ်း တွေ့ဖူးချင်နေသည် ။ ညိုမီ



လတ်ကလည်း အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းမို့ သူ့မိဘတွေ ကာမစပ်ယှက်ကြတာကို သူ ချောင်းကြည့်လေ့ရှိကြောင်း ပြောပြလိုက်လို့ သိင်္ဂ ီကျော်က သူလည်း အရမ်း ကြည့်ချင်တာဘဲ လို့ ပြောခဲ့သည် ။





ဒါကြောင့် အခုလို အဖေက ထောင်ထဲက ထွက်ထွက်ချင်း တအားကို ဆာလောင် တောင့်တနေတဲ့ အချိန် ပွဲကြီးပွဲကောင်း လုပ်ကြမယ့်အချိန် သူငယ်ချင်းကို လာချောင်းဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်တာပါ ။



သိင်္ဂ ီကျော်သည် တကယ်တမ်း ချောင်းရမယ် ဆိုတော့လည်း လက်တွေ ဒူးတွေ တုန်အောင် ကြောက်လို့နေသည် ။ ညိုမီလတ်က သူငယ်ချင်းရဲ့ လက်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ချောင်းရမယ့်နေရာကို ခေါ်သွား



လိုက်သည် ။ အခန်းထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေပြီလဲ ဆိုတာကို ညိုမီလတ်က အရင်ဆုံး ချောင်းကြည့်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့မှ သူငယ်ချင်းကို ချောင်းခိုင်းလိုက်သည် ။





“ အိုး......” သိင်္ဂ ီကျော်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အော်လိုက်မိတာပါ ။ အပြင်မှာတော့ အထဲက ညိုမီလတ်ရဲ့ မိဘတွေ ကြားသွားမှာ စိုးလို့ နှုတ်ခမ်းနှစ်မွှာကို တင်းတင်းစေံပိတ်ထားရသည် ။ မြင်ကွင်းက တအား



ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကြီး ။ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီး ပေါ်မှာ ဂျက်စီကာသည် ကိုယ်တုံးလုံးကြီး ပက်လက်အိပ် ပေါင်ကားထားနေပြီး မော်မော်လတ်က ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကြားမှာ မျက်နှာ အပ်ပြီး



ဂျက်စီကာရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို လျာနဲ့ ယက်ပေးနေသည် ။





သိင်္ဂ ီကျော်သည် စိတ်တွေ တုန်လှုပ်လွန်းလို့ သေးတွေတောင် ထွက်ကျ မတတ် ဖြစ်သွားရသည် ။ အပြာဇာတ်ကားတွေထဲက လုပ်ရပ်တွေကို လူစင်စစ်တွေနဲ့ မျက်မြင်တွေ့နေရတာ ။ အိပ်ခန်းထဲက



မီးတွေ ထိန်ထိန်လင်း ထွန်းထားတာမို့ မြင်ကွင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ရှိလှသည် ။ ဂျက်စီကာရဲ့ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းထဲကို မော်မော်လတ်ရဲ့ လျာကြီး ဖိဖိတိုး၀င်သွားတာတွေကို သေသေချာချာ



မြင်တွေ့နေရသည် ။





သိင်္ဂ ီကျော်ရဲ့ စောက်ဖုတ်သည် အရည်တွေ စိမ့်ထွက်လာတာ စောက်ဖုတ်လိုင်းကြောင်းကနေ လျံထွက်ပြီး ပေါင်ခြံတလျောက်ကို စီးကျနေပြီ ။ ကြည့်ကောင်းနေဆဲဘဲ သူတို့ စောက်ဖုတ်ယက်တာကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး မော်မော်လတ်ရဲ့ မတ်မတ်တောင်နေတဲ့ လီးတန်တုတ်ကြီးကို ဂျက်စီကာက စုတ်ပေးနေပြီ ။ သိင်္ဂ ီကျော်လည်း မော်မော်လတ်ရဲ့ လီးကြီးကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့နေရတော့ တအားကို



စိတ်တွေ ထကြွလာရသည် ။ စောက်ဖုတ်ထဲက တအားကို ယားတက်လာပြီး သည်လို လီးကြီးနဲ့ ထိုးသွင်းတာကို ခံလိုတဲ့ စိတ်တွေ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်ပေါ်လာရသည် ။ သူ့နဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို “ ဘယ်နှယ့်ရှိစ ” ဆိုတဲ့ သဘော မေးငေါ့မေးနေတဲ့ ညိုမီလတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ သိင်္ဂ ီကျော်လည်း လက်မထောင် ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်သည် ။ ကောင်းသည် အိုကေသည် ဆိုတဲ့ သဘော ။





ဂျက်စီကာ စုတ်နေတဲ့ အချိန် မော်မော်လတ်က သူ့လီးကို ဂျက်စီကာ့ ပါးစပ်ထဲကို ကော့ကော့ထိုးထည့်နေသည် ။ သည်မြင်ကွင်းက သိင်္ဂ ီကျော့် တကိုယ်လုံး တုန်ခါနေရသည် ။ ပေါင်ကြားက သူမရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို လက်နဲ့ အုပ်ကိုင်ထားမိနေသည် ။ ညိုမီလတ်သည် သူှုသူငယ်ချင်းရဲ့ အဖြစ်ကို ကြည့်ပြီး အရမ်း သဘောကျနေသည် ။







ပူစီသည် အိမ်ကို ပြန်ရောက်ပြီး ယူအက်စ်က မေထားခင် နဲ့ ဖုန်း စကားပြောပြီး သူမဆီကို လိုက်လာဖို့ ကို တိုင်ပင်သည် ။ ဒီနေ့ညနေ သူ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ နော်ထရီစာ မရှိနေ ။ သူ ဖုန်းဆက်



ကြည့်တော့ ထရီစာ အမေ နေမကောင်းလို့ နယ်ကို လိုက်သွားရသည် တဲ့ ။





သည်နေ့ညတော့ တယောက်ထဲ အေးအေးဆေးဆေး နားဖြစ်မည် ။





အလုပ်ခန်းက ကွန်ပြူတာ စားပွဲမှာ ဘီယာတပုလင်းနဲ့ ထိုင်ပြီး အီးမေးလ်တွေ စစ်နေတဲ့ အချိန် ဖုန်းမြည်လာသည် ။ ဘယ်သူများလဲ ။ ဖုန်းမှာ တွေ့လိုက်ရတာက ညီမီလတ်......တဲ့ ။











       ပူစီ အရမ်း လန့်သွားသည် ။



ညိုမီလတ် ဘာကြောင့် သူ့ကို ခေါ်သလဲ ။ မော်မော်လတ်က အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ ။ ညိုမီလတ်နဲ့ သူ ဖြစ်ပျက်တာ ပေါ်သွားပြီလား ။





“ ဟယ်လို..ညိုမီ....သမီး...ဘာဖြစ်လဲ.....”





သူ့အသံက စိုးရိမ်နေတဲ့အသံမို့ တဖက်က ညိုမီလတ်က ရယ်လိုက်တာကို ကြားလိုက်ရသည် ။





“ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး.....အန်ကယ်လ်ကလည်း.....”





“ သမီး အိမ်က ခေါ်တာလား..သမီး..ဒက်ဒီကော.....”





“ ပူမနေနဲ့ အန်ကယ်လ် ..သမီး အိမ်က ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး...အပြင်က ခေါ်တာ..ဒက်ဒီက ညိုမီ့ကိုတောင် ဂရု



စိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..မာမီနဲ့ အကြီးအကျယ် နှစ်ပါးသွား ကနေတယ်....ခိခိခိ.....”





တော်ပါသေးရဲ့ ။





“ သမီး အိမ်က တိတ်တိတ်လေး ထွက်လာတာလား...အခု ဘယ်မှာလဲ......”





“ ဟင်းဟင်း.....အန်ကယ့်အိမ်ရှေ့မှာ.....”





“ နောက်နေတာလား....ညိုမီ......”





“ မနောက်ဖူး..အတည်ပြောနေတာ...သမီး အန်ကယ်လ့်ဆီ ခဏ လာချင်လို့.....”





“ဟာ...သမီး....ညဖက်ကြီး.....မဖြစ်ဖူး ထင်တယ်...မော်ကြီး သိသွားရင် မကောင်းဘူး.....”





“မသိပါဘူး..အန်ကယ်လ်..သူတို့ တအား ကဲနေပါတယ် ဆို.....”





သူ ပြူတင်းပေါက်က အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ညိုမီလတ်ရဲ့ ကားလေးကို သူ့အိမ်ရှေ့ လမ်းမပေါ်မှာ ရှိနေတာ





တွေ့လိုက်ရသည် ။





“ အန်ကယ်လ့်ကို ညိုမီ...တခု အကူအညီ တောင်းချင်လို့.....”





“ ဟင်..ဘာလဲ.....ဘာလဲပြော..ညိုမီ.....ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ....”





“ ခဏ..ညိုမီ..ကားထဲက ခဏ ထွက်လိုက်အုံးမယ်.....”





သူ ပြူတင်းပေါက်က ကြည့်လိုက်တော့ ညိုမီသည် ကားလေးထဲက ဖုန်းပြောရင်း ထွက်လိုက်တာကို တွေ့ရသည်။





“ ညိုမီ တယောက်ထဲ မဟုတ်ဖူး..အန်ကယ်လ်..သူငယ်ချင်း ပါတယ်....သိင်္ဂ ီကျော်.....တဲ့....ညိုမီလည်း သူက ပူစာ





တာနဲ့ ဒက်ဒီနဲ့ မာမီ ပလေး တာကို ခေါ်ပြလိုက်တယ်...အဲ...ချောင်းခိုင်းလိုက်တယ် ဆိုရင် ပို မှန်မယ်....အဲဒါ အခု





ရေလည် ကွိုင်တက်နေပြီ.....”





“ ဘာ....ဘာ.......ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်.....”





“ သိင်္ဂ ီကျော်...ရေလည် အခက်တွေ့နေတယ်.....သူ...သူ.....လိုချင်နေလို့......အန်ကယ်လ့်ကို အကူအညီ တောင်းချင်လို့.......ဟိုလေ...သိင်္ဂ ီကျော့်ကို အန်ကယ်လ် တာ၀န်ယူပေးနိုင်မလားဟင်.........”





“ ဟင်.....”





“ မဟင်နဲ့....အန်ကယ်လ်......အန်ကယ်လ်် ကြိုက်မှာပါ မီး သူငယ်ချင်းက မို်က်မိုက်လေး ပါ.....”





“ ဘာ တာ၀န်ယူရမှာလဲ ညိုမီ...တော်ကြာ...”





“ ဘာမှ လန့်မနေနဲ့..ဘာမှ မဖြစ်ဖူး..အန်ကယ်လ်..သူ့ကို ဘာဂျာကိုင်ပေး....ဆက်စ်လုပ်ပေးလိုက်...”





“ ဟေ.....”





“ အခု မီးတို့ အန်ကယ်လ့်အိမ်ကို ၀င်လာတော့မယ်......”





“ အေး..အေး.....”





အိုး....ညိုမီလတ်သည် သူ့လို ဒီဇိုင်းနဲ့ ကောင်မလေး တယောက်ကို သူ့အိမ်ဆီကို ခေါ်လာနေပြီ ။ ပြူတင်းပေါက်က တွေ့နေရသည် ။ အိမ်ရှေ့ တံခါးကို ပြေးဖွင့်ပေးလိုက်သည် ။





ညိုမီလတ်သည် ပြုံးစိစိနဲ့ လျာလေး တစ်လစ် ထုတ်ပြီး အိမ်ထဲကို ၀င်လာသည် ။ သူ့နောက်က ကောင်မလေးက



တော့ ရှက်သလို မျက်နှာပေးလေးနဲ့ ၀င်လိုက်လာသည် ။





“ လာ..လာ...ထိုင်ကြ...ဘာသောက်မလဲ..ဘာစားမလဲ......”





“ ခိခိ.....စားချင်တာကတော့....ဟီး......ပြောလိုက်၇မလား..သိင်္ဂ ီ.......”





သိင်္ဂ ီကျော်က “ အို...ညိုမီကလည်း...” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရင်း ညိုမီ့လက်မောင်းလေးကို ဖတ်ကနဲ ရိုက်



လိုက်သည် ။





ဧည့်ခန်းက အီတလီလုပ် သားရေ ဆိုဖါကြီးတွေ ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကြပြီး သူက အနီရောင် ၀ိုင် ပုလင်း တ ပုလင်း



ကို ဖေါက်လိုက်ပြီး ညိုမီလတ်နဲ့ သိင်္ဂ ီကျော်တို့ကို ဖန်ခွက်လှလှ ရှည်ရှည်လေးတွေထဲ လောင်းထည့်ပြီး ပေး



သည် ။





အဝါရောင် ဒိန်ခဲတုံးလေးတွေကိုလည်း သွားကြားထိုးတံလို တုတ်ချွန်လေးတွေ စိုက်ပြီး ချကျွေးသည် ။





“ ညိုမီ..သေချာတယ်နော်....သမီး..ဒီကိုလာတာ သမီး ဒက်ဒီတို့ မသိဘူး ဆိုတာ....”





“သေချာပါတယ်..အန်ကယ်လ်ရဲ့..စိတ်မပူပါနဲ့....”





၀ိုင် တခွက်စီ ကုန်သွားပြီးတဲ့နောက် ညိုမီလတ်နဲ့ သိင်္ဂ ီကျော်တို့ တခစ်ခစ်တဟိဟိနဲ့ အရှိန်ရလာကြသည် ။



ညိုမီလတ်က “ သိင်္ဂ ီ...စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်ကွာ..ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မရှိဘူး....အန်ကယ်လ်နဲ့ ဒို့က ပျော်နေ



ကျ.....အန်ကယ်လ်က သိပ် သဘောကောင်းတာ.....သိပ်လည်း ချစ်တတ်တယ်.....ခိခိ ” လို့ သူ့သူငယ်ချင်းကို



ပြောလိုက်သည် ။





“ အဲ...သိပ် ချစ်ပေးတတ်တယ် လို့ ပြောရင် ပို မှန်လိမ့်မယ်....”





ညိုမီလတ်က ပူစီ့ကို လာဖက်ရင်း သူငယ်ချင်းကို ပြောသည် ။ ပူစီ့တဖက်တချက်မှာ ထိုင်ကြတာ ဖြစ်သည် ။



ညိုမီလတ်က ပူစီ့နှုတ်ခမ်းကို စထိတွေ့ စုတ်လိုက်သည် ။ သူတို့ နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်နေတာကို သိင်္ဂ ီကျော်က



မျက်လုံးအ၀ိုင်းသား နဲ့ ငေးစိုက်ကြည့်နေသည် ။





                ညိုမီလတ်က သိင်္ဂ ီကျော်ရဲ့ လက်ကလေးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးပူစီ့ပေါင်ကြားကို ပို့ပေးလိုက်သည် ။ ပေါင်ကြားက ဒုတ်က တအား မာကျောနေပြီ ဆိုတော့ မာမာအမြောင်းအချောင်းကြီးကို သိင်္ဂ ီကျော် ကိုင်မိစမ်းမိနေပြီ ။ သိင်္ဂ ီကျော်လည်း စစချင်းမို့ မရဲတရဲ ဟန်ကလေးနဲ့ ရှက်သလိုလို ဖြစ်နေသည် ။





 မကိုင်ချင့်ကိုင်ချင် ပုံစံလေးနဲ့ သူ့ မာမာအမြောင်းကြီးကို ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ စမ်းပွတ်နေ



သည် ။ ညိုမီလတ်နဲ့ သူနဲ့ကတော့ လျာချင်း ပွတ်လှိမ့် ကလိနေကြသည် ။ ညိုမီလတ်က ပူစီ့လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သိင်္ဂ ီကျော့် နို့တွေဆီကို ပို့ပေးလိုက်ပြန်သည် ။ ပူစီလည်း ဘရာမပါဘဲ တထပ်ထဲ ၀တ်ထားတဲ့



တီရှပ်ပွပွကြီး အပေါ်ကနေ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို စမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်သည် ။ ၀ှူး...တော်တော် ကောင်းတဲ့ စနေနှစ်ခိုင်



ပါလား.....။





သိင်္ဂ ီကျော်က မျက်လုံးတွေ မှိတ်ပြီး သူကိုင်တာကို ခံနေသည် ။ နို့သီးလုံးလေးတွေက တင်းနေသည် ။ ထောင်ထနေသည် ။ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ပွတ်ကြည့်ရင်း လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ သုံးပြီး ဆွဲချေလိုက်သည် ။ သိင်္ဂ ီကျော်နုတ်ဖျားက “ အိုး....” ဆိုတာလေး ကြားလိုက်ရပြီး ပါးစပ်လေး ဟသွားသည် ။





ညိုမီလတ်လည်း သိင်္ဂ ီကျော်နဲ့ သူ့ကို မိတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ သည်လို စလိုက်တာ ဖြစ်ပြီး အရှိန်ရလာတာနဲ့



သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆိုဖါပေါ်မှာ ချန်ထားရစ်ပြီး ရေချိုးခန်းဖက်ကို ထွက်သွားလိုက်သည် ။ ပူစီလည်း သိင်္ဂ ီကျော်



ရဲ့ တီရှပ်ပွပွကြီးကို ချွတ်ခွာလိုက်သည် ။ သိင်္ဂ ီကျော်လည်း မျက်နှာလေး ရဲတွတ်နေပြီး သူ နို့စို့သမျှကို ကျေနပ်



စွာနဲ့ ခံယူနေသည် ။ သူ့လက်ကလည်း ခပ်သွက်သွက်ဘဲ ။ ဘောင်းဘီကို အမြန် ချွတ်လိုက်ပြီး မတ်မတ်ထောင်



နေတဲ့ လီးတန်ချောင်း တုတ်တုတ်ကြီးကို သိင်္ဂ ီကျော့် လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည် ။











“ အကြီးကြီးဘဲ...”





သိင်္ဂ ီကျော်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး မရဲတရဲနဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန် ပူစီလည်း နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ညှစ်



လိုက် ပွတ်လိုက် လုပ်ပေးနေသည် ။ သိင်္ဂ ီကျော်မှာ ပိုပြီး ပွင့်လင်း ရဲတင်းလာသည် ။ လက်ကလေးနဲ့ လီးထိပ်



ကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေသည် ။ သူမအတွက် ယောကျာ်းတယောက်ရဲ့ လိင်တန်ကို ပထမဦးဆုံး ကိုင်ဖူးရတာမို့



စိတ်တွေ တအား လှုပ်ရှား နေရသည် ။ ပူစီလည်း နို့လုံးကြီးတွေကို တဖက်ပြီးတဖက် နမ်းရှုံ့ရင်း နို့သီးခေါင်း



လေးတွေကို စို့ပေးသည် ။ ထောင်ထထိုးထွက်နေတာတောင် နို့သီးခေါင်းလေးတွေက သေးငယ်လှတာမို့ သူ့



နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ညှပ်ဆွဲကာ စုတ်ပေးနေသည် ။





သိင်္ဂ ီကျော်လည်း သူလုပ်ပေးနေတာတွေကို တအိုအို တအင်အင်နဲ့ ခံယူနေပြီး လီးတန်ချောင်းကို အားမလို အားမရနဲ့ တအား ဖျစ်ညှစ်နေသည် ။ “ အန်ကယ်လ်..ဒါကြီးနဲ့ ထိုးထည့်မှာပေါ့နော်....ရပါ့မလား...သိင်္ဂ ီ့ဟာ



ထဲ ဆန့်ပါ့မလား....” လို့ ကလေးမလေးတယောက်လို ချစ်စရာ အသံလေးနဲ့ မေးလိုက်တဲ့ သိင်္ဂ ီကျော်ရဲ့ ပေါင်တန်တွေကြားထဲကို သူ ၀င်လိုက်ပြီး “ စောက်ပတ်နဲ့ လီး ဆိုတာ မတန်တာ မရှိဘူး...သိင်္ဂ ီ...ချောဆီလေး သုံးပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်ပေးရင် အလုပ် ဖြစ်တာချည်းပါဘဲ...သိင်္ဂ ီ မနာအောင်..မပြဲအောင် အန်ကယ်လ်က လုပ်ပေးမှာပေါ့....” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ရင်း အရည်တွေ ရွှဲစိုပြီး မီးရောင် အောက်မှာ ပြောင်လက်နေတဲ့ မို့ဖေါင်း



တဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို လျာနဲ့ စယက်ပေးလိုက်ပါသည် ။





ဖြူဖွေးပြီး သန့်နေတဲ့ သိင်္ဂ ီကျော့်ကို လျာနဲ့ ဖိယက်ပေးနေရင်း ခေါ်လာပေးတဲ့ ညိုမီလတ်ကို စိတ်ထဲက ကျေး



ဇူးတင်လိုက်မိသည် ။ လီးနဲ့ တခါဘူးမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့ သိင်္ဂ ီကျော်ကို သူက ပထမဆုံး ပါကင်ဖွင့်ခွင့်ရသူ တ



ယောက် ဖြစ်နေသည် ။





စောက်စိလေးကို လျာနဲ့ယက်ပေးနေတော့ သိင်္ဂ ီကျော် တအား တုန်လှုပ်နေသည်။ အိုး...အိုး.....နဲ့ ကိုယ်လေး တ



ဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေသည် ။ တချက်တချက် သူ့ခေါင်းကို လက်ကလေးနဲ့ တွန်းသည် ။ ဆံပင်တွေကို ဆွဲသည် ။





“ ကောင်းလား..သိင်္ဂ ီကျော်.....”





“ ဟုတ်..အန်ကယ်လ်....ကောင်းတယ်.....”





မောဟိုက်သံလေးနဲ့ သိင်္ဂ ီကျော်က ဖြေသည် ။





“ လီး စုတ်ဖူးလား.....”





“ ဟင့်အင်း.....”





“ အန်ကယ်လ့်လီးကို စစုတ်ကြည့်ပါလား....”





သိင်္ဂ ီကျော်က ခေါင်းလေး ညှိမ့်ပြသည် ။





သူမ ပါးစပ်နားကို သူ့လီးထိပ်ကို တိုးကပ်ပေးလိုက်သည် ။





နှုတ်ခမ်းပါးလေး ဖျတ်ကနဲ ဟလာသည် ။ သူအသာထိုးထည့်လိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းလေးထဲ လီးထိပ် ဒစ်လုံးကြီး



၀င်သွားပြီ ။





“ စုတ်..သိင်္ဂ ီကျော်..စုတ်ပေး....ဖွဖွလေး..စုတ်....”





သိင်္ဂ ီကျော့်ကို လိင် အတွေ့အကြုံတွေ တခုပြီး တခု ပို့ချ ပြသပေးနေတဲ့ အချိန် သူတို့ဆီကို ညိုမီလတ် ပြန်ရောက်လာပါသည် ။ ညိုမီလတ် သည် သူမ အ၀တ်တွေကို ရေချိုးခန်းထဲမှာ အကုန် ချွတ်ပစ်ထားခဲ့ဟန် တူ



သည် ။ သူမကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာ အ၀တ်မှ မရှိတော့ ။ ဖြူဖွေးပြီး အချိုးကျတဲ့ ညိုမီလတ်ရဲ့ မိမွေးတိုင်း အလှအပတွေကို သူ တချက် မော့ကြည့်မိသည် ။ ညိုမီလတ်နဲ့ သိင်္ဂ ီကျော်တို့သည် အလှချင်း ပြိုင်နေကြသလို



ထင်ရသည် ။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အချိုးကျတဲ့ ကိုယ်လုံးလေး တွေကို ပိုင်ဆိုင်နေကြသည် ။ ပူစီသည် သိင်္ဂ ီ



ကျော် တယောက်ထဲကိုသာ မကဘဲ ညိုမီလတ်ကိုပါ ဆန္ဒ ဖြည့်ဆည်း ပေးရတော့မည် ဆိုတာကို သဘောပေါက်



လိုက်သည် ။









မနက်ဖန် ဆိုရင် မေထားခင် ရှိတဲ့ အမေရိကန် ကို သူ လိုက်သွားတော့မည် ။





အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ။ အလုပ်တွေအားလုံးကို တတ်နိုင်သမျှ သူ ဖြတ်ခဲ့လိုက်သည် ။ ဆက်ပြီး လုပ်စရာ ရှိတာတွေကို မော်မော်လတ်နဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးတို့နဲ့ လွှဲခဲ့လိုက်ပြီးပြီမို့ သူ စိတ်ချစွာနဲ့



သွားလို့ ရပြီ ။





မေထားခင်နဲ့ ဘရစ်တနီတို့ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ကြသည် ။ သူလာတော့မယ် ဆိုလို့ သူတို့ အရမ်း ပျော်နေကြသည် ။





မော်မော်လတ်ကလည်း “ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့ သူငယ်ချင်း..ကိုယ် အားလုံး တာ၀န်ယူပြီး လုပ်ထားမယ်..သူငယ်ချင်း ပျော်သလောက်သာ နေ....အေးဆေးနေ....” လို့ သူ့ကို ပြောသည် ။ ဒီနေ့ အလုပ်ကို



မနက်ပိုင်းဘဲ ခဏ သွားပြီး မော်မော်လတ်နဲ့ ဂျူလိုင်မိုးမိုးတို့ကို အစစ အပ်လိုက်ပြီး သူ ပစ္စည်းထည့်ဖို့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည် ။





အိမ်မှာ သူ့ကို စောင့်နေတဲ့ နော်ထရီစာသည် မျက်ရည်လေး လည်ပြီး သူနဲ့ ခွဲရမှာကို ၀မ်းနည်းနေတဲ့ ပုံ နဲ့ ။



နော်ထရီစာ ကို သူသွားနေတဲ့ အချိန် သူ့အိမ်ကို စောင့်ပေးဖို့ သူ အပ်ခဲ့သည် ။ ငွေလည်း အလုံ အလောက် ပေးခဲ့သည် ။ နော်ထရီစာသည် အကြာကြီး ခွဲရမှာမို့ နုတ်ဆက်ချင်သည် လို့ ပြောပြီး



သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်ကြီး ဆီကို ဆွဲခေါ်သွားသည် ။





“ ထိုင်..ဆရာ....” လို့ သူ့ကို ကုတင်စောင်းမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ ကြမ်းပေါ်မှာ ဒူးလေးထောက်ပြီး ထိုင်ချလိုက်သည် ။





ထရီစာရဲ့ လက်ကလေးတွေက သူ့ဘောင်းဘီက ခါးပတ်ကို ဆွဲဖြုတ်နေသည် ။ ထရီစာရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက မဟတဟနဲ့ ။ ရွှန်းစို တောက်ပြောင်နေကြသည် ။ ထရီစာ ပုလွေ ဘယ်လောက် ကောင်းသည် ဆိုတာကို သူသိသည် ။ ထရီစာ့ပုလွေကို သူ ရခဲ့တာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မှန်းတောင် သူ မမှတ်မိတော့ဘူး ။ မနေ့ကတင်ဘဲ ဂျက်စီကာက မော်မော်လတ် အလစ်မှာ အမေရိကား မသွားခင် နုတ်ဆက်ပွဲလေး လုပ်ပါရစေလို့ အထပ်ထပ် တောင်းပန်တာနဲ့ သူ သွားနေကျ ရွှေဂုန်တိုင်က ဟိုတယ်လေးကို ဂျက်စီကာနဲ့ ရောက်ခဲ့ရပြန်သည်လေ ။ ဂျက်စီကာက လောဘတကြီး သူမလိုချင်တာတွေကို အရယူခဲ့သည် ။ ဂျက်စီကာ ကျေနပ်စေဖို့ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့လို့ သူသည် ကာမဆန္ဒ ပြေပျောက် တင်းတိမ်ခဲ့လို့ အခု ထရီစာက နုတ်



ဆက်ပွဲ လုပ်ချင်လို့ သူ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်နေတဲ့ အချိန် သူ့ဖွားဖက်တော် တန်ဆာချောင်းသည် ခါတိုင်းလို မာကျော တောင်မတ် မနေ ။ ထရီစာက အံ့သြသလို သူ့ကို မော့ကြည့်သည် ။ ထရီစာ



သည် စိတ်ပြင်းပြပြီး အမြဲလို လိင်တန် မာတောင့်နေတတ်တဲ့ သူ့ကို အခုလို တွေ့ရလို့ အံ့သြနေသည် ။ ဒါပေမယ့် ထရီစာသည် စိတ်ပျက်မသွား ။
သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးပြရင်း သူ့လိင်တန်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိပ်ခေါင်းကို နှုတ်ခမ်းလေးတွေနဲ့ ပြွတ်ကနဲ နမ်းစုတ်လိုက်သည် ။ လျာကလေးလည်း တစ်လစ်လေး ထွက်လာပြီး လိင်တန်ခေါင်းကို ယက်ထည့်လိုက်သည် ။ ထရီစာ့ လက်တဖက်ကလည်း သူ့ဂွေးစိနှစ်လုံးကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေသည် ။ မကြာခင်မှာဘဲ သူ့တန်ဆာချောင်းကြီးသည် ထရီစာ့ လက်ထဲမှာ တင်းတင်းမာမာနဲ့ ခေါင်းကြီး

ထောင်လာရပြီ ။ ထရီစာသည် နုတ်ဆက်ပွဲကလေးကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စတင်နေပြီ ။


ပြီးပါပြီ

အညတြ
၂၀၁၇ခုနှစ် ဂျန်နဝါရီလ ၂၀ရက်နေ့