သူစိမ်း (၂)

 

သို့သော် ယနေ့ညတွင် ဆေးရုံ၌ နိုက်ဂျ ူ တီ မဝင်ရဘဲ လွတ်လပ်ခွင့်ရသည့်အလျေှ ာက် စိတ်လွတ်လက်လွတ် အိပ်လိုက်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင်တွေးကြံလျှ က် ဝတ်ရချွ တ်ရလွယ်ကူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိသော နှိပ်စေ့အကျၤ ီတစ်ပတ်ရစ်လေးနှင့် စည်းလုံချ ည် အနွမ်းလေးတစ်ထည်ကိုသာ ညအိပ်ဝတ်စုံအဖြစ် ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်လျှ က်ရှိသော အတွင်းခံဟူသမျှ တို့ကိုလည်း ချွ တ်ပစ်လိုက်လေ၏။





ထို့နောက် ဒေါ်ထားထားသည် စောစောစီးစီး အိပ်ယာဝင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အထီးကျ န်အဖော်မဲ့ တစ်ကိုယ်တည်း အပျ ို ကြီး ဘဝကိုတွေးတောရင်မောလျှ က် တော်တော်နှင့်အိပ်မပျေ ာ်နိုင်သေးဘဲ အိပ်ယာထဲ၌တလူးလူးတလွန့်လွန့်ရှိလေ၏။ အတော်ကလေးကြာမှ သူမသည် အိပ်ပျေ ာ်သွားပြီး တစ်ရေးပြန်နိုးသောအခါ တိုင်ကပ်နာရီမှာ တစ်နာရီထိုးသံကိုကြားရလေသည်။





ဒေါ်ထားထားရီသည် ရေသောက်ဖို့ရာ အိပ်ယာအပြင်သို့ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည့်အချ ိန်တွင် သူမ၏ နှာခေါင်းမှ စိမ်းရွှင်ရွှင် ရနံ့တစ်မျ ို းကို ရှူ ရှိုက်မိလေသည်။ . . . .ဘာနံ့ပါလိမ့် . . .ဟု စဉ်းစားနေဆဲမှာပင် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် အားအင်ကုန်ခမ်းသကဲ့သို့ နုန်းခွေပျေ ာ့ဖတ်ကာ မလှုပ်နှိုင်မကိုင်နှိုင်ဖြစ်သွားလေတော့၏။ ပါးစပ်မှလည်း အသံမထွက်နိုင်တော့ဘဲ အိပ်ယာထက်တွင် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် အသေကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေတော့သည်။





ထိုအချ ိန်တွင် သူမ၏ အိပ်ယာထဲသို့ အသားကပ်မျ က်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူစိမ်းတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ဒေါ်ထားထားသည် လွန်စွာထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျှ က် ရုန်းကန်အော်ဟစ်ရန်ကြို းစားသော်လည်း မည်သို့မျှ အရာမရောက်ဘဲ စိတ်သွားတိုင်းကိုယ်မပါဖြစ်နေရလေသည်။





လူစိမ်းသည် ရှေးဦးစွာ သူမ၏ အကျၤ ီရင်ဘတ်ကို ဗြု တ်ကခနဲ ဆွဲဖြဲပြစ်လိုက်ပြီး လုံချ ည်ကိုလည်း ဖြည်ကာ ကွင်းလုံးဆွဲချွ တ်ပြစ်လိုက်လေသည်။ မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်းဖြစ်သွားသည့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးရှိ အလှတရားမျ ားကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ပြီးကာမှ လူစိမ်းသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ ့ကို လိုက်လံနမ်းရှုံ ့လေတော့၏။





ဒေါ်ထားထားလည်း ရှက်လွန်ကြောက်လွန်းသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်လျှ က် အသားမျ ားတဆတ်ဆတ်တုန်ကာ သူမ၏မျ က်ဝန်းအစုံမှ မျ က်ရည်မျ ားထွက်ကျ လာလေတော့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤ မျှ လောက်တုန့်ပြန်မှုထက်လည်း ပိုမို လှုပ်ရှားတုန့်ပြန်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်တော့။





ထို့နောက် ဒေါ်ထားထားသည် အမည်မသိလူစိမ်းခေါ်ဆောင်ရာ ကာမရေယာဉ်ကြောတွင် ခြေကုန်လက်ပန်းကျ သည်အထိ စုန်ချ ည် ပြန်ချ ည် ကူးခတ်လျှ က် မိမိတစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် မရောက်ဘူးခဲ့သော နယ်ပယ်ဒေသသို့ရောက်ရှိကာ မတွေ့ဘူးမခံစားဘူးခဲ့သော အထိအတွေ ့အရသာတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်တွေ ့ခံစားသိမြင်လိုက်ရပါတော့သည်။





လူစိမ်းပြန်သွားသော အချ ိန်တွင် ဒေါ်ထားထားသည် ခြေလက်တို့ ကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုသူအား ဖမ်းဆီးရန်ပြု ဖို့ရန်အပထား၍ သူမသည်ခပ်မြော့မြော့အနေအထားဖြင့် အိပ်ယာထက်ဝယ် တအင့်အင့် ရှိုက်ငိုလျှ က်ကျ န်ရစ်ခဲ့ရလေတော့သည်။





ထိုညမှ အစပြု ကာ မျ က်နှာဖုံးစွပ် အနှီလူစိမ်းသည် ဒေါ်ထားထားနိုက်ဂျ ူ တီမဝင်ရသော ညမျ ား တွင် သူမအား အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပုံစံအမျ ို းမျ ို းဖြင့် လာရောက်ကျူ းလွန် စက်ယှက်ပါတော့သည်။ လူစိမ်းသည် အစပိုင်းလေးငါးညလောက်အထိသာ စိမ်းရွှင်ရွှင် ဆေးနံ့ကို အသုံးပြု သော်လည်း တဖြေးဖြေး ဆေးအားပျေ ာ့လာသည်ကို ဒေါ်ထားထားသတိထားမိလေသည်။





မည်မျှ ပင် ဆေးအားပျေ ာ့လာသော်လည်း သူမသည် ထိုလူစိမ်းအားငြင်းဆန် ဖို့ရာမကြို းစားတော့ဘဲ ထိုသူ တောင်းဆိုသမျှ ကို မိမိကိုယ်တိုင် စိတ်လိုလက်ရလိုက်လျေ ာမိခဲ့သည်မှာ နောက်ဆုံး မည်သည့် စိတ်ပြောင်းဆေးဝါးကိုမျှ အသုံးပြု ရန်မလိုတော့သည့် အနေအထားသို့ရောက်ရှိခဲ့လေတော့သည်။ ထိုမျှ မကသေးဘဲ ဒေါ်ထားထားသည် ထိုလူစိမ်း သူမဆီသို့အလာကို စောင့်မျေှ ာ်တမ်းတနေတတ်လေပြီ။





ကျ န်းမာရေးကို အကြောင်းပြလျှ က် သူမရရှိမည့် bonus နှင့် လစာတို့ကိုလျေ ာ့ယူကာ နိုက်ဂျ ူ တီအားလုံးကိုလည်း အခြားဆြာမမျ ားထံသို့ လွှဲပြောင်းပြစ်လိုက်လေ၏။ ယင်ဖိုတောင်မသန်းဘူးသော အပျ ို ကြီး ဒေါ်ထားထားသည် လူစိမ်းပေးစွမ်းသည့် အထိအတွေ ့ ကာမတဏှာပေါ်တွင် လွန်စွာသာယာလို့နေခြေပြီ။





ဤသို့ဖြင့် နှစ်လကျေ ာ်မျှ ခန့် ဒေါ်ထားထားနှင့် မျ က်နှာဖုံးစွပ်လူစိမ်းတို့သည် ချ စ်ရည်လူးကာ မမောနိုင်မပမ်းနိုင် ပျေ ာ်ရွှင်ကြည်နူးစွာ ပေါင်းဖက်ဆက်ဆံနေထိုင်ကြပြီးနောက် ဒေါ်ထားထား၏ စိတ်ထဲတွင် အသိတရားမျ ား ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာလေသည်။





'' ငါကလည်း သူ့ကို ချ စ်တယ်။ သူကလည်း ငါ့ကိုချ စ်တယ်တဲ့။ ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ ငါမသိရသေးဘူး။ အဲ့ဒီတော့ . .



 ငါဒီတိုင်းဆက်နေလို့တော့မဖြစ်ဘူး။ မျ က်နှာဖုံးချွ တ်ပြပြီး ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်တယ် ဘယ်မှာနေတယ် ဘာအလုပ်လုပ်တယ် စသဖြင့် သူ့ကိုရှင်းအောင် ပြောပြခိုင်းပြီးမှ ငါ့ကိုတစ်ကယ်ချ စ်တာမှန်ရင် လက်ထပ်ပေါင်းသင်းဖို့ တိုက်တွန်းရမယ်. . . .'' ဟူ၍ အကြံဖြစ်ပေါ်လေသည်။





ထိုနေ့ညမှစ၍ ဒေါ်ထားထားသည် မိမိဖြစ်စေချ င်သည့်ဆန္ဒအတိုင်း ထိုသူ့အား တိုက်တွန်းပြောဆိုလေတော့၏။ ထိုလူစိမ်းကလည်း . . . .





'' ချ စ်နေဖို့သာ အဓိကပါ မမရာ . . .'' ဟုခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောကာ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်လွှဲလေ၏။





ထိုကြောင့် ဒေါ်ထားထားနှင့် သူမ၏ချ စ်သူ လူစိမ်းတို့သည် တဆထက်တဆ အခြေအတင်ဖြစ်လာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုကိစ္စပြောဆိုဆွေးနွေးကြရင်း အကြီးအကျ ယ်စကားမျ ားကြကာ . . .ဒေါ်ထားထားကလည်း





 '' ငါ့အိမ်ကို တစ်သက်လုံးမလာနဲ့တော့ '' ဟုနှင်ထုတ်လိုက်သလို . . . .၎င်းကလည်း. . . .





'' ခင်ဗျ ားထက်သာတဲ့ ထင်ဗျ ားထက်နုတဲ့ မိန်းမတွေကို ကျ ု ပ်မရ ရအောင်ရှာပေါင်းပြမယ် ''





ဟူ၍ကြိမ်းဝါးလျှ က် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။ ထို့ညမှစကာ ဒေါ်ထားထား၏ အိမ်သို့ သူမ၏ချ စ်သူ မျ က်နှာဖုံးစွပ် အမည်မသိ လူစိမ်း လာရောက်ခြင်း မရှိတော့ပါချေ . . . .။







'' မမထားရဲ ့ အကြောင်းကတော့ အဲ့ဒါပါပဲသူဇာတို့ရယ်။ ''





ဒေါ်ထားထားက သူမတွေ့ကြုံ ခဲ့သော အဖြစ်အပျ က်မျ ားကို ဒေါ်သူဇာတို့အားပြောပြပြီး ဝမ်းနည်းနေသည့် ဟန်ပေါက်လေသည်။





'' ဒါဆို အဲ့ဒီ စကားမျ ားပြီးတဲ့ ညကတည်းက မမထားဆီသူမလာတော့ဘူးလား ''





ဒေါ်သူဇာက မေးလိုက်လေရာ





'' မလာတော့ဘူး သူဇာ။ . . .ခင်ဗျ ားကြီးမကြီးကျ ယ်နဲ့ ။ ခင်ဗျ ားကို မပေါင်းရလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ခင်ဗျ ားထက်ငယ်တဲ့ ချေ ာတဲ့ မိန်းမတွေကို ကျ ု ပ်ဘယ်လိုပေါင်းလို့ရတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျ ားသိစေရမယ် . . . ဆိုပြီး ထွက်သွားတော့တာပဲ။





မမထားလည်း ကိုယ်နဲ့ အနီးကပ်ဆုံးသူအဖြစ်သုံးလလောက် ပေါင်းသင်းလာခဲ့ရတဲ့ သူဆိုတော့ သံယောဇဉ်တော့ဖြစ်မိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အားတင်းပြီး . . .သူ ငါ့ကိုတော့ စိတ်ကုန်သွားပြီ။ သူ့အပေါ်မှာတင်နေတဲ့ ငါ့ဝဋ်ကြွေး ကြေပြီ . . .လို့ပဲ စိတ်ထဲမှာ အောင့်မေ့လိုက်တော့တယ်။





နောက်နှစ်ရက်လောက်ကြာတော့ အိမ်ကို ရဲရင့်လည်းရောက်လာတော့တာပဲလေ။ အိမ်မှာ မမတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ သူလာချ င်လည်း နဲနဲတော့ခက်သွားတာပေါ့။ မမလည်း အဲ့ဒီကိစ္စတွေကို မေ့ပျေ ာက်ပြစ်နိုင်ဖို့ကိုပဲ ကြို းစားတော့တယ်။ ''





ဒေါ်ထားထားက ရည်ဝေသောမျ က်လုံးမျ ားဖြင့် အိမ်ပြတင်းပေါက်မှ အဝေးတစ်နေရာသို့ မျှော်ကြည့်လျှ က် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ ထို့နောက် သူမကပင်ဆက်လက်၍ . . . .





''မမထင်ထားတာက သူမမကို စိတ်ဆိုးပြီး အခြားခပ်ဝေးဝေမှာ သွားကျ က်စားတော့မယ်ထင်တာ။ ခုတော့ ဒီကောင်တော်တော်ယုတ်မာတယ်။ ဒီငါးလုံးတန်းထဲက လူတွေဖြစ်တဲ့ ငါ့ညီမတွေကို ပြစ်မှတ်ထားပြီးကျ ူ းလွန်တာကိုတော့ မမဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ဘူး။





ပြီးတော့ မမကို သူ့စိတ်ကြို က် ဘယ်လိုပဲ ကျ ူ းလွန်ခဲ့ကျ ူ းလွန်ခဲ့ မမအပြစ်မပြောလိုဘူး။ မမဟာလွတ်လပ်တဲ့ သူတစ်ယောက်လေ။ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်တော့ဘဲ ငါ့ညီမတို့လို အိမ်ထောင်ရှင်တွေကိုပါ ပုံမှားရိုက်ပြီး ဆော်ကားတာက တော်တော်ကို အောက်တန်းကျ ပြီး လူ့သိက္ခာမရှိတဲ့လုပ်ရပ်ပဲ။





ဒီကောင့်ကို မမ မကြေဘူး။ မမရဲ ့ဘဝကိုလည်း နင်းချေ ပြစ်သေးတယ်။ ငါ့ညီမတွေကိုလည်း ကျ ူ းလွန်ဆော်ကားသေးတယ်။ ဒီကောင်ဘယ်သူလည်းဆိုတာ မမတို့အမြန်ဆုံးဖေါ်ထုတ်ပြီး အရေးယူမှု အပြစ်ပေးမှုတစ်ခုခုတော့ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ်။





ငါ့ညီမတွေနဲ့ မမလည်း ပူးပေါင်းမယ်။ ''





ဟု စိတ်အားတက်ကြွစွာ ပြောဆိုလေ၏။





ဒေါ်သူဇာကလည်း





'' ကောင်းတာပေါ့ မမရယ်။ မမလို သူ့ရဲ ့စရိုက် သူ့ရဲ့အကျ င့်တွေကို သူဇာတို့ထက် အနီးကပ်ပိုပြီး သိရှိခွင့်ရခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ သူဇာတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလာတော့ ဒီလူယုတ်မာကို မြန်မြန်ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ပြီပေါ့ ''





ဟူ၍ ပျေ ာ်ရွှင်ဝမ်မြောက်စွာ ကြို ဆိုလိုက်လေတော့သည်။





ထိုနောက် အမျ ို းသမီးသုံးယောက်တို့လည်း သူမတို့အား ကျ ူ းလွန်စော်ကားခဲ့သည့် တရားခံကို ဖော်ထုတ်ရှာဖွေ အပြစ်ပေးရန်အတွက် ခေါင်းချ င်းဆိုင်ကာ တိုင်ပင်ကြလေတော့၏။







'' သူဇာတို့ခန့်မှန်းထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ထဲက ရဲရင့်ကို ပယ်လိုက်တော့ မောင်မောင်တစ်ယောက်ပဲကျ န်တော့တာပေါ့ ''





'' ဟုတ်တယ်. . .သူဇာ။ သူပဲဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ သူဇာနဲ့သက်မာတို့က တရားခံကို သူဇာတို့ခင်ပွန်းတွေနဲ့ လုံးတူရပ်တူလို့ထင်ကြတာ။ မမထားရဲ ့စိတ်ထဲမှာတော့ တရားခံက မောင်ကျေ ာ်သာနဲ့ ဒေါက်တာ သိန်းမြင့် တို့ထက်စာရင် နဲနဲအရပ်ပုလားလို့။ သူ့ဘာသာသူ ဒေါင်တွေ ဗလတွေတော့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်ကျေ ာ်သာတို့လောက်မဟုတ်ဘူး လို့ မမထား ထင်မိတယ်။ ''





ဒေါ်ထားထားက သူမ၏ ထင်မြင်ယူဆချ က်ကိုရှင်းပြလိုက်ရာ ဒေါ်သူဇာက . . .





'' ဟုတ်လား။ မမထားထင်တာက သူဇာတို့ထက်အမျ ားကြီး နီးစပ်နိုင်တာပေါ့ ။ သူဇာတို့က တစ်ခါပဲတွေ ့ဖူးတာလေ။ ပြီးတော့ ညကြီးမင်းကြီး မှောင်မှောင်မဲမဲ ။ ရမ်းပြောရတာ ''





ဟူ၍ သူမတို့သိပ်မသေခြာကြောင်းကို ဝန်ခံလေ၏ ။ ဒေါ်သူဇာက ဆက်လက်ပြီး





'' အင်းး ဒါကြောင့် မမထားရဲ ့အထင်မမှားဘူးဆိုရင်တော့ မောင်မောင်ဟာ တရားခံအမျ ားကြီး ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ ့အရပ်က မောင်ကျေ ာ်သာတို့နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းဆိုပေမယ့် နဲနဲနိမ့်တယ်လေ။ ပြီးတော့ မမထားအိမ်နဲ့သူ့အိမ်က တစ်အိမ်ကျေ ာ်ပဲ ဝေးတာမဟုတ်လား။ သူရဲ့အိမ်နီးတဲ့ မမထားကို သူကအားရအောင်အရင်ကြံမယ်။ မမထားနဲ့ ပြသနာဖြစ်သွားတော့ အခြေအနေမဟန်တာနဲ့ သူဇာတို့ဘက်ကို နယ်ချ ဲ့သွားပုံရတယ်။





ပြီးတော့ သူဇာတို့မပြောခင်ကတည်းက မမထားက ဒီကလေးကို သံသယရှိနေတာ။ . . . ငါနဲ့ လာလာ နေနေတာ သူဖြစ်နိုင်တယ် . . .လို့တွေးပြီး စောင့်ကြည့်အကဲခတ်မိခဲ့တယ်လေ။ ဒီသူငယ်ဟာ အင်မတန်မိန်းမပွေပုံရတယ်။ သူ့အိမ်မှာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို သွားလိုက် ပြန်လိုက်နဲ့ ညတိုင်းလိုလို အဝင်အထွက်လုပ်နေတာတွေ ့ရတယ်။





ဒါကြောင့် ဒီကောင်ဟာ မမတို့ကို မကျ ူ းလွန်ပါဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ မမနဲ့ မမကိုကျ ူ းလွန်နေတဲ့သူ ပြသနာဖြစ်သွားလို့ ရဲရင့်ရောက်လာပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဒီသူငယ် မမတို့ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက တမျ ို းပဲ။ သရော်သလိုလို ခနဲ့သလိုလိုနဲ့ ''





'' မမပြောသလိုဆိုရင်တော့ ဒီမောင်မောင်က တရားခံဖြစ်ဖို့ သေခြာသလောက်ပဲ။ မဟုတ်ဘူးလား မမသူဇာ . . .''





မသက်မာက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တော့ . . .





'' ဟုတ်တယ် သက်မာရဲ ့။ ဒါနဲ့. . .နေပါဦး ။ မမထားကို ကျူ းလွန်တဲ့သူဆီကကော သူဇာတို့ရခဲ့တဲ့ ရေမွှေးနံ့မရဘူးလား ''





'' အေးး အဲ့ဒါတော့ဟုတ်တယ်။ သူ့ဆီက ရေမွှေးနံ့ မမထားမရခဲ့ဘူး။ ''





'' ဒါဆို တရားခံက နှစ်ယောက်မျ ားဖြစ်နေမလား မမထားရယ် . . .''





မသက်မာက ငယ်ရွယ်သူပီပီ စိတ်လှုပ်ရှားမြန်နေလေပြီ။





'' အာ. . .အဲ့လိုတော့မဖြစ်နိုင်ပါဘူး သက်မာရယ်။ ရေမွှေးပဲ . . .ဆွတ်ချ င်ရင်ဆွတ်ပြီး မဆွတ်ချ င်ရင် မဆွတ်ဘဲနေလို့ရတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီကောင်က မမထားနဲ့ပြတ်ပြီးကာမှ ဒီရေမွှေးဝယ်ဆွတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ ''





ဒေါ်ထားထားက တွေးတွေးဆဆ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ ဒေါ်သူဇာက





'' သူဇာနဲ့ သက်မာ ကို ကျ ူ းလွန်ခံရတဲ့နေ့တွေတုန်းက မောင်မောင် ခရီးသွားနေတယ် ဆိုတာကကော ''





'' အို. . .ဒါကလည်း ခရီးသွားဟန်ဆောင်ပြီး လံကျ ု တ် ဇာတ်လမ်းခင်းတာနေမှာပေါ့ ''





ဒေါ်ထားထားက ထပ်မံဖြေရှင်းချ က်ပေးပြန်လေ၏။





'' အင်းးး ဒါလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘယ်တရားခံကမှတော့ ကိုယ်ကျ ူ းလွန်ခဲ့ပါတယ် ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူးလေ ''





'' ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုအနေအထားအရတော့ တရားခံဟာ ဒီကောင်အဖြစ်နိုင်ဆုံးပဲ။ အဲ့ဒီတော့ မမတို့သုံးယောက်စလုံး သူ့အျခြအနေကို စောင့်ကြည့်ကြရမယ် ''





ဒေါ်ထားထားက အဆုံးသတ်ပြောလိုက်ပြီး မောင်မောင် ဟူသော လူငယ်ကိုစောင့်ကြည့်ရန်အတွက် သုံးယောက်သား အစီအစဉ်တွေ ဆွဲကြလေတော့သည်။







ဒေါ်ထားထားလာခေါ်သဖြင့် ဒေါ်သူဇာအောင်နှင့် မသက်မာတို့ လိုက်လာကြသည်။ အချ ိန်က မှောင်ရီပျ ို းပြ ညနေ ခြောက်နာရီခွဲခန့်။ ဘိုးလေး ဦးမြညွန့်နှင့် ဖွားလေးဒေါ်သောင်းမေတို့ အိမ်ဘက်ခြမ်းရှိ ပုံနရိပ် ခြုံ ကွယ် လေးမှ မောင်မောင့်အိမ် အိမ်ရှေ ့တံခါးဝကော ဘေးဘက်ပြတင်းပေါက်ကိုပါ မြင်နေရလေသည်။





ခဏကြာတော့ အိမ်ရှေ ့တံခါးပေါက်ပွင့်လာပြီး မောင်မောင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးထွက်လာသည်။ ကလေးမလေးက အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျ င်သာ ရှိလိမ့်ဦးမည်ဖြစ်ပြီး အသားညို ညို နှင့် လုံးကြီးပေါက်လှကလေးလည်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒူးအထက်အနည်းငယ်ရောက်သည့် စကတ်တိုလေးကို အပေါ်မှ ဘလောက်အကျၤ ီအဖြူ ရောင်ကလေးဖြင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်လျှ က် ကျေ ာပိုးလွယ်အိပ်လှလှလေးတစ်လုံးကို ကျေ ာတွင်ပိုးထားလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်မှာတော့ အတိုဂုတ်ဝဲကလေးဖြစ်ကာ ပန်းပွင့်ကလစ်လေးတစ်ချေ ာင်းကိုလည်း ပန်ဆင်ထားလေသည်။





ကလေးမလေးသည် မောင့်မောင့်ကို





'' သိပ်ချ စ်တာပဲ '' ဟုဆိုလျှ က် ၎င်း၏ပါးအား '' ပြွတ် '' ခနဲ နမ်းရှုံ့လိုက်ကာ နှုတ်ဆက်လက်ပြ၍ ခုန်စွခုန်စွဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ မောင်မောင်လည်း ရယ်ကျ ဲကိျ ဲဖြင့်လက်ပြကာ ကျ န်ရစ်ခဲ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်သွားလေ၏။ ထိုနေရာတွင်ဒေါ်ထားထားက ဒေါ်သူဇာတို့ကို . . . .





'' တွေ ့လား. . . တစ်ယောက်ကတော့ ထွက်သွားပြီ။ ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဆက်ကြည့်လိုက်ကြဦး ''





ဟူ၍ လေသံတီးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်ရာ ဒေါ်သူဇာတို့ကလည်း ပြို င်တူခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကြလေသည်။





ထို့နောက် အခန်းမီးရောင်ပွင့်လာသည်ကို အိမ်ဘေးပြတင်းပေါက်မှမြင်ရပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် မိန်းမငယ်တစ်ဦးက ထိုပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်ထောက်လျှ က် လာရောက်ရပ်တန့်လေသည်။





ထိုမိန်းကလေးမှာ လည်း အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျ င့်ခန့်မျှ သာဖြစ်ပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး အသားဖြူ ဖြူ ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် ရုပ်ရည် ချေ ာမောပြေပြစ်လေသည်။ ဒေါ်ထားထားတို့ ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏နောက်သို့ မောင်မောင်ရောက်လာလေသည်။ မောင်မောင်သည် မိန်းကလေး၏ ပုခုံးသားလေးနှစ်ဘက်ကို ကိုင်လျှ က် နောက်ဖက်မှနေ၍ တတွတ်တွတ် တဖွဖွဖြင့် တစ်စုံတရာကို ချေ ာ့မော့စည်းရုံးပြောဆိုနေသည့်ဟန် ပေါက်နေလေသည်။ မိန်းကလေးကလည်း ပြန်လည်ငြင်းဆန်နေသည့်ပုံပေါ်လေသည်။





အချ ိန်အနည်းငယ်မျှ အပြန်အလှန်ပြောဆိုကြပြီးနောက် မောင်မောင်သည် မိန်းကလေး၏ နောက်တွင်ရပ်နေရာမှ ၎င်း၏ခေါင်းသည် တဖြေးဖြေးအောက်သို့နိမ့်ကျ သွားသည်ကို ဒေါ်သူဇာတို့ တွေ့မြင်နေကြရလေသည်။





ဒေါ်ထားထားတို့လည်း အခြေအနေကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေကြရာ ပြတင်းပေါက်တွင်လက်ထောက်လျှ က်ရပ်နေသော မိန်းကလေး၏ မျ က်နှာလှလှကလေးမှာ တစ်ချ က်မဲ့ သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက် ပါးစပ်ကို ချွ န်ကာ စုပ်သပ်သည့်ဟန်ပြု လိုက်ဖြင့် မချ ိမဆံ့ခံစားနေရသည့်ပုံ ဖြစ်နေလေတော့၏။ သူမသည် ခေါင်းကလေး မော့သွားလိုက် အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက် ဘယ်ညာ ဆတ်ဆတ်ခါလိုက်နှင့် လွန်စွာဗျ ာပါဆိုက်နေလေသည်။ လက်ကလေးမျ ားကလည်း ပြတင်းပေါက်ဘောက်ကို ကျ စ်ကျ စ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။





ခဏအကြာတွင် အောက်ဘက်သို့ နိမ့်ကျ သွားသော မောင်မောင်၏ ခေါင်းမှာတစ်ဖြေးဖြေးပြန်ပေါ်လာပြီး ၎င်းက ကောင်မလေးကို နောက်မှသိုင်းဖက်လိုက်လေသည်။ ကောင်မလေးကတော့ နှုတ်ခမ်းမျ ားတဆတ်ဆတ်တုန်ကာ မျ က်ရည်ဝဲလျှ က်ရှိသောမျ က်ဝန်းတို့ဖြင့် မောင်မောင့်မျ က်နှာကို လည်ပြန်မော့ကြည့်နေရှာသည်။


ထို့နောက် မောင်မောင်က ကောင်မလေး၏ ပါးပြင်ရဲရဲကလေးကို တစ်ချ က်နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး လွန်စွာအားအင်ဆုတ်ယုတ်ကာ ထော့နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသည့်ဟန်ရှိသော အနှီမိန်းကလေးကို တွဲမဖေးကူလျှ က် အိမ်အတွင်းခန်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

ဒေါ်ထားထားတို့လည်း ကြည့်ကောင်းကောင်းနှင့် ကြည့်နေရာမှ ဒေါ်သူဇာက ပြန်လည်သတိဝင်လာကာ . . . .

'' အမလေးး အမလေးးး။ မရှက်တတ်ကြပါလားး။ မကြောက်တတ်ကြပါလား။ မဟုတ်တာ လုပ်ချ င်လည်း မမြင်ကွယ်ရာ အိပ်ခန်းထဲ တန်းသွားကြပါတော့လား။ ခုတော့. . .ကြည့်ပါဦး မမထားရယ်။ ဒီဘက်အိမ်မှာ အဘိုးကြီး အဖွားကြီး နှစ်ယောက်တည်းနေတာဆိုပြီး သူတို့က ပြတင်းပေါက်မှာ ဖြစ်ချ င်တိုင်းကိုဖြစ်နေကြတော့တာ ''

'' ဟုတ်ပါရဲ ့ မသူဇာရယ်။ ဒီကောင် တကယ့်နှာဗူးကောင်ပဲ။ ကောင်မလေးကလည်း ရုပ်ကလေးချေ ာချေ ာ ဖွေးဖွေးဖြူ ဖြူ လေးနဲ့ မထင်ရဘူးနော်. . .တော်တော်မဟုတ်မဟတ်တွေလုပ်ကြတာပဲ ''

မသက်မာကပါ ဝင်ရောက် မှတ်ချ က်ပြု လေသည်။ ထိုအခါမှ ဒေါ်ထားထားက

'' အဲ့ဒါသာကြည့်ကြတော့ သူဇာနဲ့ သက်မာတို့ရေ. . . . ဒီကောင့် အကျ င့်စရိုက်နဲ့ကတော့ တို့ကို ကျ ူ းလွန်ခဲ့တဲ့တရားခံလည်း ဒီကောင်ဆိုတာ တန်းနေတာပဲ။ တော်တော်လေး အရှက်တရားကင်းမဲ့ပြီး ရမ္မက်ကြီးတဲ့ အကောင်။ ရှေ ့ဆက်ပြီး ဒီကောင့်ကို မမတို့ စောင့်ကြည့်ရမယ်။ ဒီထက်သေခြာတဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ အထောက်အထားတွေ မရရအောင်ဆွဲထုတ်ပြီး ဒီကောင့်ကို ကောင်းကောင်းပညာပြန်ပေးရမယ် ''

ဟူ၍ အဆုံးသတ်ပြောကြားလိုက်လေတော့သည်။

ဒေါ်ထားထားတို့သုံးယောက်သားသည် ဘိုးလေးဦးမြညွန့်တို့ ခြံဝင်းထဲမှနေ၍ မောင်မောင်၏အိမ်ကိုအချ ိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ထူးခြားချ က်မျှ ထပ်မံမတွေ ့ရှိရသဖြင့် မိမိတို့အိမ်မျ ားဆီသို့လှည့်ပြန်ရန် အနောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကြရာ . . . .





'' ဟင် . . . .မောင်မောင် ''





အမျ ို းသမီးသုံးယောက်တို့သည် လွန်စွာ အံ့သြထိတ်လန့်သွားလေသည်။ မောင်မောင်သည် မည်သည့်အချ ိန်က သူမတို့နောက်ကျေ ာဘက်သို့ရောက်နေသည်မသိ။ သူမတို့အဖြစ်က သူခိုးလူမိသလိုဖြစ်ချေ ပြီ။ မောင်မောင်က ပြုံ းစစမျ က်နှာပေးဖြင့် သူမတို့သုံးဦးစလုံးကို ကြည့်လိုက်ကာ . . . .





'' မမထား မမသူဇာ နဲ့ မမသက်မာ . . . မမတို့ ကျွ န်တော့်အပေါ်မှာ အထင်အကြီးအကျ ယ်လွဲနေကြတယ် ဆိုတာ ကျွ န်တော် သိပြီးပြီ။ ဒါကို မမတို့ကို ကျွ န်တော်ရှင်းပြချ င်တယ်။ အမှန်တော့ မမတို့ကြုံ တွေ ့နေရတဲ့ ပြသနာတွေနဲ့ ကျွ န်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။





ကဲ. . .လာဗျ ာ . . . မိုးလည်းချ ု ပ်လုပြီဆိုတော့ အအေးဓာတ်ကဲလာပြီ။ ဒီမှာ မိုးတိုးမတ်တတ် ပြောရတာမကောင်းပါဘူး။ ကျွ န်တော့်အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ။ ဧည့်ခန်းမှာ ကော်ဖီသောက်ရင်း ပြောကြဆိုကြတာပေါ့ . . .''







မောင်မောင်၏ အိမ် ဧည့်ခန်းအတွင်းတွင် ဒေါ်ထားထားတို့ သုံးယောက်သည် ကော်ဖီခွက်မျ ားကို ရှေ့စားပွဲပေါ်တွင်ချ ကာ မောမောင်ပြောသမျှ ကို နားထောင်နေကြလေသည်။





'' ကြာဖြူ ကို ကျွ န်တော် အိမ်ပေါက်ဝအထိ လိုက်ပို့ကတည်းက မမတို့ ကျွ န်တော့်ကို ချေ ာင်းကြည့်နေတာကို အိမ်ထဲကနေ ကေသရီ က ကြို မြင်ထားတယ်။ ကျွ န်တော့်ကိုလည်း ပြောပြတာပေါ့။ ကြာညို က ကျွန်တော့် ညီမအရင်းလေးလေ။ ဒီမြို ့ကိုလာပြီး ကျေ ာင်းတက်တာ လေးလလောက်ပဲရှိဦးမယ်။





ကျွ န်တော် ငှါးထားတဲ့ ဒီအိမ်ရှိပေမယ့် သူ့ကျေ ာင်းနဲ့က ဝေးတော့ ကျွ န်တော့ဆီမှာ လာမနေဘဲ သူ့ကျေ ာင်းနားဝန်းကျ င်မှာပဲ အဆောင်ငှါးပြီး နေဖြစ်တယ်။ တခါတလေ မုန့်ဖိုးလိုမှ ကျွ န်တော့်ဆီကို မုန့်ဖိုးလာတောင်းတာ။ ခုလည်း သူမုန့်တောင်းတဲ့ မုန့်ဖိုးထက် ကျွ န်တော်က ပိုပေးလိုက်လို့ ပျေ ာ်ရွှင်ပြီး ပြန်သွားလေရဲ ့။ ကျွ န်တော့်ကိုတောင် နမ်းရှုံ့သွားသေးတယ်။





ကေသရီကတော့ ကျွ န်တော့်ရဲ့ချ စ်သူပါ။ ကျွ န်တော့်ထက်တော့ငယ်တာပေါ့။ ကြာညို ထက်ကြီးရင် နဲနဲပဲ။ ကျွ န်တော်ကော သူကောက မာတီလယ်ဗယ် မက်ကတ်တင်းသမားတွေလေ။ အဲ့ဒီတော့ ထုံးစံအတိုင်း နယ်တကာ လှည့်ရပတ်ရ ဟောရပြောရနဲ့ အားရတယ်ကို မရှိပါဘူး။ ခရီးလည်း အမြဲတစေလို ထွက်နေရတာပေါ့။





ဒါကြောင့် ဒီငါးလုံးတန်းမှာရှိတဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ခပ်စိမ်းစိမ်းဖြစ်နေကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ဘေးအိမ်က ဘိုးလေးဦးမြညွန့်နဲ့ ဖွားလေးဒေါ်သောင်းမေတို့ကတော့ ကျွ န်တော်နဲ့ခင်ကြပါတယ်။ ကျွ န်တော့်ကို သူတို့ မြေးလို သားလို သဘောထားကြတယ်။ . . .''





ဟူ၍ မောင်မောင်က ရည်မွန်ဖော်ရွေစွာရှင်းပြလေသည်။ ဒေါ်ထားထားတို့လည်း မောင်မောင့်၏ မျ က်နှာကိုကြည့်ကာ ၎င်းပြောသမျှ ကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြလေသည်။ မောင်မောင်က ဆက်လက်ပြီး . . . .





'' ကေသရီ နဲ့ ကျွ န်တော်နဲ့က ရှေ ့နှစ်ဆို လက်ထက်ကြတော့မှာလေ။ ခု ကေသရီက ကြာညို မရောက်ခင် နာရီဝက်လောက်ကတည်းက ကျွ န်တော့်ဆီရောက်နေတာ။ ဒီနေ့ ညစာအတူတူချ က်စားမယ်လို့ ချ ိန်းထားလို့။ ပြီးတော့ သူရဲ ့ပေါင်မှာ အနာတစ်ခုပေါက်နေတာလည်း လာပြတာပေါ့။ အနာက ဝက်ခြံလိုလို အနာစိမ်းလိုလိုလေးပါ။ အထဲထဲက အဆံကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ရင် ပျေ ာက်သွားမှာ။ ဒါပေမယ့် အသားမျ ားတဲ့ ပေါင်မှာဆိုတော့ နဲနဲတော့နာမှာပေါ့။





ဒါကို သူက သိပ်အသဲငယ်ပြီး ကိုယ်တိုင်မလုပ်ရဲဘူးလေ။ ကျွ န်တော်က ညှစ်ပေးမယ်ပြောတော့လည်း မကြည့်ရဲဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ပြတင်းပေါက်မှာ မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းပြီး '' အပြင်ကရှုခင်းလေးတွေကြည့်ထား. . .သိပ်မနာပါဘူး. . . ခဏနဲ့ကောင်းသွားမယ် . .ဘာဘာညာညာတွေတော်တော်လေးပြောပြီး ချေ ာ့မော့ ညှစ်လိုက်ရတယ်လေ။ ခုတော့ ဆေးထည့်ပေးပြီး အခန်းထဲမှာ ခဏအိပ်ခိုင်းထားတာ။ တော်ကြာမှ ခေါ်ပြီး ညစာထမင်း စားခိုင်းရမှာပဲ။





ဒါတောင် မရွှေချေ ာက အဲ့ဒီလောက် နာပြီး ကြောက်နေတဲ့ကြားထဲက မမတို့သုံးယောက်ကို မြင်ဖြစ်အောင် ထပ်မြင်သွားသေးတယ်။ သူ့ကို ကျွ န်တော် အိပ်ခန်းထဲတွဲပို့တော့ မမတို့ကြည့်နေတဲ့ အကြောင်းကို တဖွဖွ ပြောနေတော့တာပဲ ''





မောင်မောင်က ယနေ့ညနေ၌ ဖြစ်ပျ က်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျ က်တို့ကို ရှင်းပြလိုက်ရာ ဒေါ်ထားထားတို့လည်း တွေးမိတွေးရာ ထင်မိထင်ရာမျ ားကို တွေးမိထင်မိကြသော သူမတို့ ၏ ပေါက်ကရတွေးထင်ချ က်မျ ားတက်တက်စင်အောင်လွဲနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြကာ ပြုံ းစိစိမျ က်နှာပေးဖြင့် တစ်ယောက်မျ က်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေတော့သည်။





ထို့နောက် မောင်မောင်က ဒေါ်ထားထား ဒေါ်သူဇာ နှင့် မသက်မာတို့ တစ်ယောက်ချ င်းစီတွေ့ကြုံ ခံစားနေရသမျှ ကို အကြမ်းဖျ င်းပြောပြလိုက်ရာ အမျ ို းသမီးသုံးဦးတို့လည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားကြလေ၏။





'' ဟင် . . .ဟင်. . .ဒါ. . .ဒါ တွေ နင်. .နင်. . .ဘယ်လို လုပ် သိလဲ . . .''





ဒေါ်သူက ထိတ်ထိတ်ပြာပြာမေးလိုက်သလို ဒေါ်ထားထားက. . .





'' ဒီကောင် ဟာ တရားခံပါလို့ မမထားပြောသားဘဲ။ တွေ ့ပြီ မဟုတ်လား သူဇာနဲ့သက်မာ . . . .''





ဟူ၍ မောင်မောင့်အား စွပ်ဆွဲလေတော့သည်။ မသက်မာကတော့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ မောင့်မောင့်ကို မျ က်ထောင့်နီကြီး ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။





မောင်မောင်လည်း ကပြာကသီလက်ကာပြပြီး





'' အထင်မလွဲကြပါနဲ့ မမတို့ရယ်။ ကျွ န်တော်ရှင်းပြပါ့မယ်။ အဖြစ်ကဒီလိုပါ. . .





မမတို့သုံးယောက် မမထားရဲ ့အိမ်မှာ ခေါင်းချ င်းဆိုင်ပြီး တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက်ရင်ဖွင့် နေကြတာကို ဖွားလေးသောင်းမေက မီးမွှေးဖို့ မမထားရဲ့အိမ်ကို မီးခြစ်လာငှားရင်း ကြားသွားခဲ့တယ်လေ။ ဒါနဲ့ ဖွားလေးသောင်းက အိမ်ထဲမဝင်တော့ဘဲ အိမ်ပေါက်ဝကနေ မမတို့ပြောဆိုနေကြတာကို ဆက်နားထောင်နေလိုက်တာပေါ့။





အဲ့ဒီမှာတင် မမတို့ အမည်မသိလူတစ်ယောက်ရဲ ့အနိုင်ကျ င့်မှုကို ခံနေရကြောင်း. . .



အဲ့ဒီလူက ကျွ န်တော်ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မမတို့ထင်မြင်နေကြကြောင်း . . ဖွားလေးသောင်းက သိသွားတော့တယ်။





အဲ့ဒါနဲ့ ဖွားလေးသောင်းက . . . ဒီငါးလုံးတန်း မိသားစုတွေကို အနိုင်ကျ င့်ခံနေရပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မမတို့ရဲ့ ပြသနာဟာ ငါးလုံးတန်းမိသားစုရဲ ့ပြသနာပဲလို့ . . . သူကတွေးမိတယ်လေ။ ပြီးတော့ ကျွ န်တော်က မမတို့ထင်သလို တရားခံဆိုတာ မဟုတ်မှန်းကို လည်း သူကသိနေတယ်လေ။





ဒီတော့ တရားခံမဟုတ်တဲ့ ကျွ န်တော့်ကို မမတို့အထင်လွဲနေကြတာကိုလည်း ဖြေရှင်းပြချ င်တယ်. . .တကယ့်တရားခံအစစ်ကိုလည်း ဖော်ထုတ်ဖမ်းဆီးချ င်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဖွားလေးသောင်းက သူရဲ ့ခင်ပွန်း ဘိုးလေးမြညွန့်နဲ့ ကျွ န်တော့်ကို ဒီကိစ္စဖွင့်ပြောပြပြီး မမတို့ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့တာပဲ . . . .''





မောင်မောင်က ဒေါ်ထားထားတို့အား နားရည်လည်အောင် သေသေခြာခြာ ရှင်းပြလိုက်လေတော့သည်။ ထိုအချ ိန်တွင် အိမ်တံခါးပွင့်လာပြီး . . . .





'' ဟုတ်ပါတယ် သမီးတို့ရယ်. . .မောင်မောင်ပြောတာကို ယုံပါ။ သူက တရားခံလုံးဝမဟုတ်ပါဘူး ။ ဘိုးလေး အာမခံပါတယ်။. . .''





ဟူ၍ အေးမြချ ို သာသော အသံနှင့်အတူ ဘိုးလေးမြညွန့်နှင့် ဘွားလေးသောင်းမေတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖေးမလျှ က် ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။ ဘိုးလေးမြညွန့် နှင့် ဖွားလေးသောင်းမေတို့သည် အသက် ၆၀ ကျေ ာ် ၇၀ ခန့်ရှိကြသော ပင်စင်စား ဝန်ထမ်းဟောင်းကြီးမျ ားဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးအသားဖြူ ပြီး တရုတ်စပ်ကပြားမျ ားဖြစ်ဟန်တူ၏။ ဘိုးလေးမြမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အားကစားလိုက်စားသောကြောင့် အသက်နှင့်မမျှ အောင် တောင့်တင်းသန်မာဆဲဖြစ်ပြီး ဖွားလေးသောင်းမှာတော့ ငယ်စဉ်က အတော်အတန် ကိုယ်ခန္ဓာလှပ ဖွံ့ဖြို းခဲ့ဟန် ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင် ဇရာ၏ဖိဆီးမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။





ဖွားလေးသောင်းကလည်း





'' ဟုတ်ပါတယ်သမီးတို့ရယ်။ မောင်မောင်ဟာ အရမ်းကို သိမ်မွှေ့ပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ကလေးပါ။ သူ့ရဲ့ဖြူ စင်ရိုးသားတဲ့ စိတ်ထားကို အဖွားသောင်းတို့ အသိဆုံးပါ ''





ဟုထပ်ဆင့်ထောက်ပြန် လိုက်ပြန်သည်။ ဒေါ်ထားထားတို့သုံးယောက်သည်လည်း ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းမသိဘဲ ဘိုးလေး မြညွန့်နှင့် ဖွားလေးသောင်းကို တလှည့် မောင်မောင့်မျ က်နှာကို တလှည့် ကြည်နေမိကြလေတော့၏။





 ၎င်းနောက် ဖွားလေးသောင်းကပင်ဆက်လက်၍ . . . .





'' ငါ့တူမတွေရဲ ့ပြသနာက ခင်ပွန်းတွေနဲ့လည်း တိုင်ပင်လ့ိုမရတော့ တိုးတိုးတိတ်တိ်နဲ့ပဲ ဖြေရှင်းရမယ့် ပြသနာမျ ို းဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူခိုးဓားပြလို လူ အကောင်အထည်ထဲကလည်းဖြစ်နိုင်သလို ဝိဉာဉ် လို မှော်လို အကောင်အထည်မမြင်ရတဲ့ နာနာဘာဝ ပယောဂ ထဲကလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲ့ဒီတော့ တို့တွေ ဒီပြသနာကို နည်းလမ်းနှစ်မျ ို းစလုံးနဲ့ ချ ဉ်းကပ်ကြည့်ကြရင်မကောင်းဘူးလား ''





ဟု ဒေါ်ထားထားတို့ကို တိုင်ပင်လေရာ ဒေါ်ထားထားက . . .





'' အဖွားသောင်းတို့ ကောင်းသလိုသာ စီစဉ်ကြပါတော့. . .ထားထားတော့ဘာမှ မတွေးတတ်တော့ဘူး. . . .''





လွန်စွာစိတ်ရှုပ်ထွေးကာ စဉ်းစားရကြပ်သော ဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေတော့သည်။ ထိုအခါ ဖွားလေးသောင်းက . . . .





'' အေးပါ။ ငါ့တူမတွေ ဒုက္ခက ဖွားလေးရဲ ့ဒုက္ခပဲပေါ့။ အဖိုးတို့ အဖွားတို့ အနေနဲ့ တူမတို့ကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပါ့မယ်။ ပြီးတော့ ဟောဒီက မောင်မောင် မြင်ထားတွေ ့ထားတာတွေလည်းရှိသေးတယ်။ မောင်မောင်ရေ မင်းမမတွေကိုပြောပြလိုက်ပါကွယ် ''





'' ဟုတ်ကဲ့ ဖွားလေးသောင်း။ ဒီလိုပါ မမတို့. . . .မမသူဇာနဲ့ မမသက်မာတို့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်တဲ့အချ ိန်မှာတော့ ကျွ န်တော်ဒီမြို ့မှာမရှိပါဘူး။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်တွေကို ခရီးထွက်နေရတာပါ။ ဒါပေမယ့် မမထား အိမ်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ အရင်ကတည်းက ကျွ န်တော့်ရဲ ့စိတ်ထဲမှာ ထင့်နေခဲ့တာပါ။





ဘာလို့လည်းဆိုတော့ . . . .ကျွ န်တော်က ဘော်ဒါတွေနဲ့ နဲနဲသောက်တတ်တော့ တခါတလေ မြို ့ထဲကနေအိမ်ကို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှ ပြန်ဖြစ်တယ်လေ။ တစ်နေ့ကျွ န်တော်အိမ်အပြန်မှာ မမထားအိမ်ဘက်ကနေ အရိပ်မဲတစ်ခုတွေ့တာနဲ့ သူခိုးမှတ်ပြီး နောက်ကလိုက်ချေ ာင်းတာ ဘုန်းကြီးကျေ ာင်းဝန်းဘက်ကို ဝင်သွားပြီး မျ က်ခြေပြတ်သွားတယ်။





ဒါနဲ့ ကျွ န်တော်လည်း နောက်နေ့တွေမှာပါ အိမ်ပြန်ရင် မမထားအိမ်ဘက်ကို သတိထားကြည့်မိတော့တာပေါ့။ အဲ့လို စောင့်ကြည့်ရင်း နောက်တစ်ပတ်လောက်ကြာတော့ အဲ့ဒီ လူကိုထပ်တွေ ့ပြန်တယ်။ အဲ့ဒီလူက မမထားရဲ ့အိမ်ပြတင်းပေါက်က ကျေ ာ်ထွက်လာတာ။ မျ က်နှာမှာလည်း မျ က်နှာဖုံးစွပ်ထားတယ်။





ကံဆိုးချ င်တော့ ကျွ န်တော်ကြည့်နေတာကို သူတွေ ့သွားပြီး ထွက်ပြေးသွားပါကော။ ကျွ န်တော်လည်းနောက်ကလိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့်မမှီပါဘူး။ ဘုန်းကြီး ကျေ ာင်းဝန်းနားမှာ မျ က်ခြေပြတ်သွားတယ်။





ဒါကြောင့် ကျွ န်တော်ထင်တာက တရားခံဟာ လူစင်စစ်သာဖြစ်ရင် ဘုန်းကြီးကျေ ာင်းထဲက ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ''





ဟူ၍ မောင်မောင်က ၎င်း ၏အတွေ့အကြုံ ကို ရှင်းပြလေသည်။





ထိုအခါ ဒေါ်ထားထားက. . .





'' သက်မာတို့ ခြံဘေးကပ်ရက်က ဘုန်းကြီးကျေ ာင်းလား ''





'' ဟုတ်တယ် မမထား. . . အဲ့ ဒီဘက်ကကို ပြေးပြီး ပျေ ာက်သွားတာပဲ ''





''' အင်းး . . .မပြောကောင်းပြောကောင်း ကိုယ်တော်ငယ်တွေထဲကမျ ားလားး ''





'' အို. . .မမထားကလည်း ကိုယ်တော်တွေထဲကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျေ ာင်းမှာနေပြီး ကျေ ာင်းလာတက်ကြတဲ့ နယ်ကကျေ ာင်းသား လေးငါးယောက်ရှိတာ သက်မာသိတယ်။ သူတို့ ထဲကဖြစ်နိုင်တယ်။ ''





မသက်မာက ဝင်ပြောလေသည်။ ဖွားလေးသောင်းကလည်း





'' အဲ့ဒီလိုဖြစ်နိုင်သလို စိတ်ယုတ်မာရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က အောက်လမ်းနည်း မှော်နည်း တွေနဲ့ နာနာရုပ်တစ်ကောင် ဖြန်တီးပြီး ဒီက မိန်းကလေးတွေကို လာကျ ူ းလွန်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဖွားလေးသောင်း သိသလောက်ကတော့ အဲ့ဒီဘုန်းကြီး ကျေ ာင်းမှာနေတဲ့ ကပ္ပိယဦးဖြူ သီးဟာ ဒါမျ ို းတွေ အနည်းနဲ့အမျ ား တတ်ပုံရတယ်။





ဦးဖြူ သီးက ကျေ ာင်းနောက်က သူ့တဲလေးမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ဆေးကုနေတာ ဟိုတခါ ဖွားလေးဆွမ်းပို့သွားရင်း အမှတ်တမဲ့ မြင်လိုက်မိတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယီနေပီး ဆုန်းပူးသလိုလို အပမှီသလိုလို ဖြစ်နေရှာတာ . . . . ''





'' ဟာ. . .ဟုတ်ပြီ။ ဦးဖြူ သီးကို သက်မာတို့လည်း မြင်ဖူးတယ်။ သူလည်း အလုံးအရပ်ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းပဲ။ သူလည်း အမျ ားကြီးဖြစ်နိုင်တယ် ''





'' အမျ ားကြီး ဖြစ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ခုကြားရတဲ့ အချ က်အလက်တွေအရဆိုရင် သူဖြစ်ကိုဖြစ်နေပြီပဲ သက်မာရဲ ့ ''





ဒေါ်ထားထားက ထိတ်ထိတ်ပြာပြာနှင့် ဝင်ပြောလေသည်။ ဒေါ်သူဇာက . . . .





'' ဒါဆို . . .သူဇာတို့ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဟင် ''





ဟူ၍ အားလုံးကိုကြံဉာဏ်တောင်းလိုက်တော့ တစ်ချ ိန်လုံးငြိမ်သက်နေတဲ့ ဘိုးလေး မြညွန့်က ဝင်ပြောလေသည်။





'' ဒီလို ငါ့တူမတို့ရဲ ့။ ဘိုးလေးအနေနဲ့ကတော့ ပြသနာကို နှစ်ပိုင်းခွဲပြီး ဖြေရှင်းစေချ င်တယ်။ တကယ်သာ တရားခံက ပညာသည်တစ်ယောက်ဆိုရင် သူ့ကို ဒီအတိုင်းနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ လက်ပူးလက်ကြပ် မမိနိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ ့စွမ်းအားကို အရင်နှိပ်ကွပ်နိုင်မှဖြစ်မယ်။





အဲ့ဒီတော့ ဒီလိုလုပ်. . . .အဖိုးနဲ့ မောင်မောင်နဲ့က ဦးဖြူ သီးကို မျ က်ချ ည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ထားမယ်။ ငါ့တူမတို့သုံးယောက်က ရေလယ်ကျွ န်းက ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်း ဆီကိုသွား။





အဘိုး မနက်စောစောထပြီး လမ်းလျေှ ာက်ရင်း ကန်ဘက်ကို မကြာခဏရောက်ဖြစ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းနဲ့ တွေ့လို့ စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြရင်း ရင်းနှီးသွားကြတယ်။ဆြာကြီးဟာ သီလ သမ္မာဓိ ပညာ အားကြီးတဲ့အပြင် သတ္တဝါတိုင်းကို မေတ္တာထားတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ငါ့တူမကြီးတို့ တွေ့ကြုံ ခဲ့ရတဲ့ ပြသနာတွေကို ဆြာကြီး ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှင်းပြပြီး ဆည်းကပ် အကူအညီတောင်းကြ။





ဆြာကြီးဟာ သီလ အားကောင်းလွန်းသူမို့ တူမတို့ရဲ ့သတင်းတွေပြန့်မှာ မပူရပါဘူး။ ဘိုးလေးမြ ဆြာကြီးအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဆြာကြီးဆီရောက်ရင်သာ ဘိုးလေးမြလွှတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောပြလိုက်။ ဒီလို မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေဆိုတာ ဆြာကြီးလို ပုဂ္ဂို လ်မျ ို းကပဲ နှိမ်နင်းဆုံးမနိုင်မှာ။





သူ့ရဲ ့စွမ်းအားတွေကို ဆြာကြီးက ထိန်းချ ု ပ်လိုက်နိုင်ပြီဆိုရင် တရားခံဟာ လုံးလုံး အားပျေ ာ့သွားမယ်။ ဒီအချ ိန်မှာ တို့က သင်းကို အလွယ်လေးဖမ်းလိုက်ယုံပဲ။ ''





ဟူ၍ အစီအစဉ်ဆွဲပေးလေသည်။ ဒေါ်ထားထားတို့ သုံးယောက်လည်း . ,





''ဟုတ်ကဲ့ . . .ဘိုးလေးမြ။ မနက်ဖြန်မနက်ပဲ ဆြာကြီးဆီကို သမီးတို့သွားလိုက်ပါ့မယ်။ ခုလို သမီးတို့ ဒုက္ခကို ဝိုင်းဝန်းဖြေရှင်းပေးကြတဲ့အတွက်လည်း အားလုံးကို သမီးတို့ ကျေ းဇူးအထူးတင်ပါတယ်. . . .''





စသဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကျေ းဇူးတင်စကား ကိုယ်စီပြောကြားလိုက်ကြလေတော့၏။







ကန်ရေပြင်က ကြည်လင်နေသည်။ ကန်ထဲတွေ ကြာဖြူ ကြာနီတို့ အပြို င်အဆိုင် ဖူးပွင့်နေကြကာ ဘေးမဲ့ပေးထားသော ရွှေငါးငွေငါးလေးမျ ားက လူးလာ ကူးခတ်နေကြလေ၏။ ကျေ းငှက်ကလေးမျ ားကလည်း ကျ ီကျ ီကြာကြာ ချ ို တေးသီလျှ က် အိပ်တန်းထကာ အစာရှာထွက်ကြလေပြီ။





ငွေနှင်းငွေမှုန်တို့ ဖွဲဖွဲကြ၍ လေပြေအေးလေးသုတ်ဖြူ းနေသော အနော်မာ ကန်တော်၏ မနက်ခင်းသည် သာယာချ မ်းမြေ့လှပေသည်။ သို့သော် သဘာဝလောကကြီး၏ အေးမြခြင်းသည်ကား ဒေါ်ထားထားတို့ မိန်းမသား သုံးဦး၏ ရင်တွင်းအပူမီးကိုတော့ ငြှိမ်းသတ်ခြင်းငှာ မစွမ်းသာနိုင်ပေ။





ယခုအခါတွင် ဒေါ်ထားထားသည်လည်း ဆေးရုံမသွားနိုင်တော့



ဆြာဝန်ကတော် ဒေါ်သူဇာအောင် သည်လည်း အိမ်တွင် ဇိမ်ဖြင့်မနေနိုင်တော့



မသက်မာသည်လည်း ကျေ ာင်းမတက်နိုင်ရှာတော့ . . . .





၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးသည် ကန်လည်ဓမ္မာရုံအတွင်းသို့ရောက်ရှိနေကြပြီး ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်း၏ ရှေ ့တွင် ရိုသေစွာ ခပ်ကျ ုံ ကျ ုံ ထိုင်နေကြကာ မျ က်နှာမကောင်းဘဲ ရှိကြကုန်၏။





ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းမှာ အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငါးဆယ်ကျေ ာ်တန်းမျှ ဖြစ်ပြီး ဥပတိရုပ်ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဆြာကြီးသည် သူမတို့ ၏ရှေ ့ ကောဇောပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ မျ က်လုံးမျ ားကို စုံမှိတ်လျှ က် အာရုံခံနေလေ၏။ ဆြာကြီး ၏ မျ က်နှာမှာ လွန်စွာခံငြားတည်ကြည်လှပြီး ငြိမ်းချ မ်းမှု မေတ္တာတရားမျ ားနှင့် ခြုံ လွှမ်းလို့နေကြောင်း သူမတို့သုံးယောက် ခံစားမိကြလေသည်။





ခဏအကြာတွင် ဆြာကြီးသည် အာရုံခံနေရာမှ မျ က်လုံးဖွင့်လာပြီး ချ ို သာအေးမြကာ အသံသြဇာ ပြည့်သော အသံဖြင့် ဒေါ်ထားထားတို့ကို အမိန့်ရှိလေသည်။





'' အင်း. . . .ငါ့သမီးတော်တို့ ကိစ္စက တော်တော်လေးမသေးဘူးကွယ့်။ တဖက်က ပညာသည်ဖြစ်တဲ့အပြင်ကို ကာမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စိတ်ဝေဒနာပါရှိပုံရတယ်။ သူ့ရဲ ့အသက်ကို စတေးပြီးတော့ကို ဒီကိစ္စကို ကြံစည်တာပဲ။





ခု ဆြာကြီး အာရုံခံလို့ရသလောက်ကတော့ တရားခံဟာ ငါးလုံးတန်းထဲကပဲ။ ''





ဒေါ်ထားထားတို့သုံးဦး မျ က်လုံးပြူ းသွားကြကာ . . . .





'' ဟင်. . .ငါးလုံးတန်းထဲက။ ဟုတ်လား '' ဟုပြို င်တူ မေးလိုက်ကြလေတော့သည်။





'' ဟုတ်တယ် သမီးတို့။ ပြီးတော့ ခုလောလောဆယ်မှာ အဲ့ဒီသူရဲ ့မိစ္ဆာစွမ်းအားက အရမ်းကိုကြီးနေတယ်။ သူက သမီးထားထားကို ကြံစည်ရတာ အားရသွားပေမယ့် ဟောဒီက သမီးငယ်တွေဖြစ်တဲ့ မသူဇာအောင်နဲ့ မသက်မာကို နောက်ထပ်နှစ်ခါတိတိ ကျ ူ းလွန်ဖို့ အစီအရင်လုပ်ထားသေးတယ် ''





ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါ်သူဇာနှင့် မသက်မာတို့သည် လွန်စွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး . . .





'' ဘယ် . .ဘယ်လို ဆြာကြီးးး။ သူ သူဇာ တို့ကို နောက်ထပ်နှစ်ခါ ကျ ူ းကျ ူ းလွန် ဦးမှာ။ ဟုတ် ဟုတ် လား ဆြာကြီး. . . . ''





ဟူ၍ ကတုန်ကယီမေးကြလေသည်။ ဆြာကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တော့





'' ကယ် . . .ကယ်ပါဦးး ဆြာ ကြီးရယ်။ အဲ့ အဲ့ဒီ တဏှာ ရူးမိစ္ဆာကို ဆြာကြီး အစွမ်းနဲ့ မြန်မြန် နှိမ်နင်းပေးလို့ မရဘူးလားဟင် ''





ဒေါ်သူဇာနှင့်မသက်မာတို့လည်း အပြို င်အဆိုင် တောင်းပန်တိုးရှိုးကြလေတော့သည်။ ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းလည်း မျ က်နှာမကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းကို ဖြေးညှင်းစွာ ခါလိုက်ပြီး . . . .





'' ဆြာကြီးလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး သမီးတို့ရယ်။ တရားခံဘယ်သူဘယ်ဝါ ဆိုတာကို ဆြာကြီး အတတ်သိနေပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ခုအချ ိန််မှာ ထုတ်ဖေါ်ပြောလို့ ဘာအကျ ို းမှမရှိနိုင်ဘူး။ သူ့ကို ဖမ်းလို့ ဆီးလို့မရသလို တိုက်ခိုက်လို့လည်းမရနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီလိုလုပ်ရင် သူက ဘေးက မဆိုင်တဲ့သူတွေကိုပါ ကောင်းကောင်းဒုက္ခပတ်ပေးတော့မှာ။ သူ့ရဲ ့မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေက အထွတ်အထိတ်ကို ရောက်နေပြီလေ။ ''





'' ဒါ ဒါဆို သူ့ သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ့်နည်းလမ်းမရှိ တော့ဘူးလား ''





''တစ်နည်းတော့ရှိတယ်။ နားနဲ့မနာ ဖဝါးနဲ့နာပါတော့ သမီးတို့ရယ်. . . . .။သမီးတို့နှစ်ယောက်ကို သူနှစ်ခါစီကျ ူ းလွန်ပြီးသွားရင်တော့ သူ့ရဲ ့အစီအရင်ပျ ယ်သွားပြီး သူစွမ်းအားတွေ လျေ ာ့သွားတော့မှာပါ။ အဲ့ဒီအခါကြရင် ဒီကောင် ဘယ်သူဆိုတာ ဆြာကြီးကိုယ်တိုင်ဖော်ထုတ်ပေးပြီး ဒီကောင့်ကို လူကိုကောင်းကောင်းဆုံးမမယ့်အပြင် ဝိဉာဉ်ကိုပါ ချ ု ပ်ထားပြီး ရုက္ခစိုးတွေလက်ထဲအပ်ပြီး ဆုံးမခိုင်းပါ့မယ်။





ဒီကြားထဲမှာတော့ သူ့ရဲ ့အစီအရင်ကို ဘယ်ဆြာကမှ ဖျ က်လို့မရတော့ဘူး။ စိတ်မကောင်းပါဘူး သမီးတို့ရယ်. . .အတိတ်က သူ့ရဲ ့ဝတ်ကြွေးပါခဲ့ကြလို့ လို့ပဲ မှတ်ကြပါတော့။ ဆြာကြီးအနေနဲ့ အကောင်းဆုံးကူညီနို်င်ကတော့ အိမ်ထောင်သည်တွေဖြစ်တဲ့ ငါ့သမီးတွေအနေနဲ့ အဆင်ပြေမယ့်အချ ိန် ငါ့သမီးတွေရဲ ့ ခင်ပွန်းအိမ်သားတွေ အိမ်မှာမရှိတဲ့ အချ ိန်မျ ို းမှာ ငါ့သမီးတို့ဆီ သူရောက်လာချ င်စိတ်ပေါက်အောင် ဆြာကြီးရဲ ့သမ္မာဓိစွမ်းအားနဲ့ သူ့ရဲ ့မနော အာရုံကိုလှမ်းပြီး ထိန်ပေးထားနိုင်တာပါပဲ။ ''





ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်းက လောလောဆယ်အနေဖြင့် ၎င်းကူညီနိုင်မည့်အပိုင်းကို စိတ်မကောင်းစွာ ပြောပြလိုက်လေတော့၏။





ဒေါ်သူဇာနှင့် မသက်မာတို့ ၏ တအင့်အင့် ရှိုက်ငိုသံမျ ားလည်း ပေါ်ထွက်လာကြလေတော့သည်။

ယနေ့ ည ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းကို ပြောပြခဲ့သည့် ရက်ချ ိန်းပြည့်ပေပြီ။ ကိုကျေ ာ်သာကတော့ မနေ့က ကတည်းက ခရီးထွက်သွားသည်မှာ ငါးရက်လောက်တော့ အနည်းဆုံးကြာလိမ့်မည်။





မသက်မှာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းခြင်း ယူကြုံ းမရဖြစ်ခြင်း မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ခြင်း တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းလည်း အနည်းငယ်မျှ ရောယှက်နေကြောင်းကို မသက်မာအနေဖြင့် မိမိကိုမိမိ ဝင်ခံရပေမည်။





မသက်မာသည် ခြင်ထောင်းအတွင်းရှိ အိပ်ယာထက်၌ သူမ၏ဘေးတွင် သားလေးကို သိပ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ဟိုဘက်မှဒီဘက် ဒီဘက်မှဟိုဘက်သို့ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လှည့်ပြောင်းလျှ က် အတွေးမျ ားဖြင့် လူးလွန့်နေလေသည်။ သက်ပြင်းမောမျ ားကိုလည်း အဖန်ဖန်ချ နေမိ၏။





နံရံတွင်ကပ်ထားသောနာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ည ၁၁ နာရီရှိလေပြီ။ ခဏအကြာတွင် အိပ်ခန်းတံခါးပွင့်လာကာ အခန်းအတွင်းသို့ ကိုကျေ ာ်သာဝင်ရောက်လာလေသည်။ မသက်မာလည်း ကိုကျေ ာ်သာကိုမြင်သည်နှင့်တပြို င်တည်း . . .ထိုသူသည် မိမိခင်ပွန်း ကိုကျေ ာ်သာမဟုတ်။ မိမိခင်ပွန်းဟန်ဆောင်လျှ က် မိမိကို ယခုည အားရအောင်ကျ ူ းလွန်တော့မည့် တရားခံတဏှာကောင်. . . ဖြစ်ကြောင်းကိုအတတ်သိလိုက်လေ၏။





'' သက်မာတို့သားမိ အစောကြီး အိပ်ယာဝင်နေကြပါလား။ သားလေးလည်း အိပ်သွားပြီထင်တယ်။ ကိုယ်လည်းကွာ ခရီးက ငါးရက်လောက်ထွက်ရမယ်ထင်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ပဲ ကိစ္စပြတ်တာနဲ့ ဟော့ဒီက ကိုယ့်မိန်းမလေးနဲ့ ချ စ်ရအောင်ပြန်လာတာ။





သက်မာတို့ အိပ်နေပြီမှန်းသိလို့ အိမ်တံခါးကို ကိုယ့်သော့နဲ့ပဲ ဖွင့်ဝင်ခဲ့တော့တာ။ အထုတ်အပိုးတွေကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ ထားထားတယ်။ မနက်ဖန်ခါ မနက်စောစောထပြီး နောက်တစ်နယ်ထပ်သွားရမယ်လေ။ သက်မာကတော့ မထနဲ့တော့ပေါ့။ အထုတ်အပိုးပြင်ပေးစရာမှမလိုတော့တာ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ထသွားလိုက်တော့မယ် . . . . . . . . ''





စသဖြင့် ထိုသူက မသက်မာကို မုသားစကားမျ ား တတွတ်တွတ် ပြောကြားနေလေသည်။ . . . .တဏှာရူးမိစ္ဆာကောင်သည် ကိုကျေ ာ်သာ၏ပုံဖမ်း၍ ညပိုင်းခရီးကပြန်ရောက်လာဟန်ဖြင့် သူမနှင့်အတူတူအိပ်မည်။ မနက် သူမမနိုးခင် ကိုကျေ ာ်သာ ခရီးပြန်ထွက်သွားဟန်ဖြင့် အိမ်မှထွက်ခွာသွားမည် . . . . ။ ၎င်းသည် ဤကဲ့သို့ မသက်မာကို အကွက်ကျ ကျ ကြံစည်လှည့်စားရန် ကြို းပမ်းလျှ က်ရှိသော်လည်း မသက်မာကတော့ ထိုအကွက်အားလုံးကို ကြို တင်တွေးတောပြီးဖြစ်ပေသည်။





မသက်မာသည် တဏှာကောင်ပြောသမျှ ကလိန်စေ့ငြမ်းဆင် စကားတို့ကို လက်ခံနားထောင်မနေတော့ဘဲ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်၍ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျ င်ဘက်ဖြစ်သော သားလေးအိပ်နေသည့်ဘက်သို့ လှည့်အိပ်လိုက်လေတော့သည်။





စောင်ကိုခြုံ လျှ က် တဖက်သို့လှဲ ့ကာ ခပ်ကွေးကွေးလှဲလျေှ ာင်းနေသော မသက်မာသည် ဒေါသ ဒေါမနဿ ဝေဒနာမျ ားနှင့် စိတ်ခံပြင်းမှုတို့ကြောင့် အသားမျ ားပင် တဆတ်ဆတ်တုန်ယီနေလေ၏။ တဏှာကောင်၏ စကားသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။





'' သက်မာ ကိုယ်မီးပိတ်လိုက်ရမလား ''





မသက်မာလည်း . . . .မီးဖွင့်ကာ လင်းလင်းထိန်ထိန်အနေအထားဖြင့် အဆော်ကားခံရခြင်းထက် မီးပိတ်ကာ မှောင်မှောင်မဲမဲထဲတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သေခြာမမြင်ရသည်က ပို၍ အရှက်သက်သာလိမ့်မည် . . . .ဟု တွေးတောမိလျှ က် ထိုသူအားစကားပြန်မပြောလိုသော်လည်း စိတ်ကိုတင်းပြီး '' အင်းး ခနဲ '' ခေါင်းတစ်ချ က် ငြိမ့်ပြလိုက်ရလေတော့၏။





'' ဖျေ ာက် . . .''





မီးခလုတ်ပိတ်သံ တစ်ချ က်ထွက်လာပြီး တစ်ခန်းလုံးအမှောင်ဖုံးသွားတော့သည်။











ကုတင်ပေါ်သို့တက်လာကာ ခြင်ထောင်မ၍ အိပ်ယာထဲသို့ဝင်လာပြီဖြစ်ကြောင်း မသက်မာ ခံစားသိရှိနေရလေ၏။





'' ကိုယ့်မိန်းမလေးက ကိုယ့်ကို ဘာတွေစိတ်ကောက်နေတယ်မသိဘူး။ ကိုယ့်အသဲလေး စိတ်ကောက်ပြေအောင် ဒီညတော့ ကောင်းကောင်းချေ ာ့ရတော့မှာပေါ့ ''





တဏှာကောင်၏ကြုံ းဝါးသံကို ကြားလိုက်ရ၍ မသက်မာ ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထသွားလေသည်။





ထိုသူသည် သူမ၏နောက်ကျေ ာဘက်သို့ ကပ်လျှ က်လှဲအိပ်ကာ. . .သူမ ခြုံ ထားသောစောင်ကိုလှပ်၍ စောင်အောက်သို့ဝင်လိုက်ပြီး . . .သွယ်ပျေ ာင်းနူးညံ့သော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုလုံးကို ၎င်း၏တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးထဲသို့ မြု ပ်ဝင်သွားမတတ် နောက်ကျေ ာဘက်မှ သိမ်းဖက်လိုက်ပါတော့သည်။











တကျွ ီ ကျွ ီ ကုတင်လှုပ်သံနှင့်အတူ ပထမပိုင်းတွင် မသက်မာသည် မျ က်ရည်မျ ားဝဲလျှ က်ရှိသော မျ က်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ သူမခြုံ လွှမ်းထားသော စောင်စကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကျ စ်ကျ စ်ပါအောင်ဆုပ်လျှ က် ပါးစပ်ဖြင့်ပါ ကိုက်ခဲထားလိုက်လေ၏။





သို့သော် အချ ိိ်န်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏နှုတ်ခမ်းပါးအစုံမှာ အလိုလို ပွင့်ဟလာပြီး ကိုက်ခဲထားသော စောင်စတို့သည်လည်း သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှ လွတ်ထွက် သွားကြလေတော့သည်။ စောင်ကို ဆုပ်ဆွဲထားသော လက်ချေ ာင်းသွယ်သွယ်တို့မှာလည်း အလိုလို အားပျေ ာ့လာကာ . . . . မသက်မာသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ဘက်ရှိ မှီသောလက်ဖြင့် မိမိအားအနောက်မှ ဖက်ကာလှုပ်ရှားလျှ က်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးကို လက်ပြန်လှမ်းကိုင်လိုက်မိပါတော့သည်။









နောက်နေ့ညတွင်လည်း တဏှာရူးမိစ္ဆာကောင်သည် ကိုကျေ ာ်သာအဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ အချ ိန်မှန် ရောက်ရှိလာပြန်လေ၏။ ယနေ့ညသည် မသက်မာအတွက် ဝဋ်ကြွေးနောက်ဆုံးည ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ တရားခံတဏှာရူးကို ဖော်ထုတ် အပစ်ပေးရန် အချ ိန်မှာ တဆထက်တဆ ပိုမိုနီးစပ်လာပြီဟူသော အဓိပ္ပါယ်လည်းဖြစ်တာမို့ မသက်မာအဖို့ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ဖြစ်ရလေ၏။





မနေ့ညက သူမကြုံ တွေ ့ခဲ့ရသော အတွေ ့အကြုံ သည် အတော်အတန် ပြင်းရှရှနိုင်လွန်းလှ၍ အချ ိန်လည်းတစ်နာရီ . . .တစ်နာရီခွဲခန့်အထိ ကြာညောင်းခဲ့သည့်အပြင် ဘေးကပ်လျှ က်တွင်လည်း သားလေးက အိပ်နေလေသောကြောင့် မသက်မာအဖို့ လွန်စွာကို အဆင်မပြေလှပေ။ တရိပ်ရိပ်တက်လာတတ်လာသော ဝေဒနာအထွေထွေတို့အတွက် တတ်နိုင်သမျှ အသံမထွက်ရလေအောင် မိမိအနေဖြင့် အချ ိန်တော်တော်ကြာကြာ ချ ု ပ်တီးအောင့်အီးလျှ က် မချ ိတင်ကဲ ခံစားခဲ့ရလေသည်။





မသက်မာသည် ယခင်နေ့က အဖြစ်အပျ က်ကို သင်ခန်းစာယူကာ အသုံးမပြု တာကြာပြီဖြစ်သော အိမ်ပေါ်ထပ်ရှိအိပ်ခန်းလေးကို ယနေ့ညအတွက်အသုံးပြု ရန် နေ့လည်ကတည်းက ကြို တင် ရှင်းလင်းထားလေတော့၏။





မှန်ပေသည် ထိုသူ့အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် စဉ်းစားစီစဉ်ခြင်းမဟုတ်သော်ငြားလည်း မိမိကိုယ်မိမိ သက်သာစေရန် လွတ်လပ်စေရန် အဆင်ပြေစေရန် မသက်မာ စဉ်းစားစီစဉ် ရပေမည်။





မသက်မာသည် ကလေးကို စောစောသိပ်ထားပြီး ထိုသူရောက်ရှိလာမည့်အချ ိန်ကို စောင့်မျေှ ာ်နေလိုက်တော့သည်။ ထိုသူရောက်ရှိလာသောအခါ သားလေးနိုးမည်ကို အကြောင်းပြပြီး အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ အသင့်ပြင်ဆင်ထားသည့် အခန်းဆီသို့ မိမိကပင် ဦးဆောင်၍ ၎င်းကို ခေါ်ယူခဲ့လေသည်။





အခန်းအတွင်းသို့ရောက်သောအခါ မသက်မာက မီးချေ ာင်းခလုတ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အခြားခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ ဖန်ချေ ာင်းအလင်းရောင်ဖြင့် တစ်ခန်းလုံးလင်းထိန်နေရာမှ ပြာလဲ့လဲ့ ညအိပ်မီးရောင်လေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလည်းသွားတော့သည်။ ထို့နောက်မသက်မာသည် ကုတင်အနီးတွင် ရပ်လျှ က် . . . .





. . . . . ငါ ပေးဆပ်ရတာတွေအတွက် ဒါနောက်ဆုံးညဘဲ။ ဒီည ကျေ ာ်လွန်သွားပြီးရင် ဒီလူလည်း ငါ့ကိုခုလိုအနိုင်ကျ င့်လို့မရတော့ဘူး။ ဒင်းကို ငါ လက်စားချေ အပြစ်ပေးဖို့ပဲ ကျ န်တော့တယ်။ အလှဲ ့ကြရင်တော့ မနွဲ ့ကြစတမ်းပေါ့ တဏှာကောင်ရယ် . . . .





ဟု စိတ်ထဲတွင်ကြုံ းဝါးကာ မဲ့ပြုံ းတစ်ချ က်ပြုံ းလိုက်လေ၏။





. . . ဒီလူယုတ်မာ ဇိမ်ခံပြီး အချ ိန်ဆွဲချွ တ်နေတာကိုတော့ ငါမခံတော့ဘူး။ မြန်မြန် ဝဋ်ကျွ တ် မြန်မြန်အေးတယ်. . .





စသဖြင့် တွေးတော အောက်မေ့ကာ မသက်မာသည် '' ဟူးးး ခနဲ '' သက်ပြင်းတစ်ချ က်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏အဝတ်အစားမျ ားကို သူမကိုယ်တိုင် ချွ တ်ချ လိုက်လေတော့သည်။





တဏှာရူး မိစ္ဆာကောင်သည်လည်း ပိတ်ပင်တားဆီးမှု အလျှ င်းမရှိတော့သော မသက်မာ၏ ပြေပြစ်သွယ်လျှ သည့် ခန္ဓာကိုယ် နောက်ပိုင်းအလှတို့ကို ညအိပ်မီးရောင်ပြာလဲ့လဲ့အောက်တွင် တွေ ့မျ င်ရကာ '' တဟီးးး ဟီးး တ ဟဲ ဟဲ '' ဖြင့် မနောခွေ့နေလေတော့၏။ ၎င်းက အခန်းတံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး . . . .





''သက်မာရယ် . . . .မင်း ဒီလို စီစဉ်လိုက်တာ သိပ်ကိုကောင်းသွားတာပေါ့။ ဒီနေ့ညတော့ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်အဖို့ စိတ်လွတ်လက်လွတ်ပဲ . . . . . ''





ဟူ၍ အာကလိအောက်သံကြီးဖြင့် ပြောဆိုလျှ က် ခြေလှမ်းကျ ဲကြီးမျ ားဖြင့် မသက်မာဆီသို့ လှမ်းလာပြီး သူမ၏ခါးကျ ဉ်ကျ ဉ်လေးကို နောက်ဘက်မှသိုင်းဖက်လိုက်လေတော့သည်။





'' အို. . . .လွှတ်ပါ . . . .။ . . . အို. . . အို. . . .ဘယ့်နှယ့်. . .ကုတင်ပေါ်ကို သွားလေ. . . .အို. . .ဘယ်လိုတွေလည်းး . . . . ''





ထိုသူသည် မသက်မာကို ကုတင်ပေါ်သို့ မတက်စေသေးဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးအား အနီးရှိစာရေးစားပွဲပေါ်သို့ ဟတ်ထိုးမှောက်ကျ သွားအောင် တွန်းဖိလိုက်ပါတော့သည်။









တဏှာကောင်နှင့် အချ ိန်ချ ိန်ကြာကြာ အတူမနေလိုသောကြောင့် ကိစ္စပြီးပြီးခြင်း အခန်းထဲက ကပြာကသီထွက်ခဲ့သော်လည်း မသက်မာသည် အဝတ်အစားမျ ားကိုပင် ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ခြင်းမပြု နိုင်သေးလောက်အောင် လွန်စွာ ပျေ ာ့ခွေနွမ်းလျှ နေလေပြီ။



သကောင့်သားကတော့ အိပ်ယာထက်တွငိ ဆက်တော်ခေါ်လျှ က် ကျ န်ရစ်ခဲ့လေ၏။ မည်သည့်အချ ိန်ရောက်ကာမှ မိမိ မသိအောင် သူ့မသာ သူ ထချ သွားမည် မပြောတတ်ပေ။





သူမသည် အဝတ်အစားမျ ားကို လက်မှာကိုင်လျှ က် အိမ်နံရံတို့ကို အားပြု ကာ ယိုင်တီးယိုင်တိုင်ခြေလှမ်းမျ ားဖြင့် အိမ်ပေါ်ထပ်မှ နောက်ဖေး ရေချ ို းခန်းရှိရာသို့ တလှမ်းခြင်းလျေှ ာက်လှမ်းနေလေသည်။ သူမအဖို့ ယနေ့ကြုံ တွေ ့ခဲ့ရသော ပထမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးအတွေ ့အကြုံ အတွက် သွားသေခြာတိုက်ကာ ပလုတ်ကျ င်း. . .ဆပ်ပြာဖြင့် မျ က်နှာသစ် ပြစ်မှ ဖြစ်ပေတော့မည်။





ထိုအချ ိန်တွင် အိမ်အောက်ထပ် အိပ်ခန်းအတွင်းမှ သားငယ်၏ ငိုသံကို မသက်မာကြားလိုက်ရလေသည်။





'' ဟင်. . . .သားလေးနိုးနေပြီ ''





မသက်မာသည် လွန်စွာ မောပမ်းနွမ်းနယ်လျှ က် ခပ်မြော့မြော့အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေရင်းမှ သားလေးကို စိုးရိမ်သော စိတ်၏ အရှိန်ဖြင့် ချ က်ခြင်းဆိုသလို အားသစ်အင်သစ်မျ ား ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး အဝတ်အစားတို့ကို ခပ်မြန်မြန်ကောက်စွပ်လိုက်ကာ သားငယ်ရှိရာ အောက်ထပ်အိပ်ခန်းဆီသို့ အပြေးကလေး သွားရောက်လိုက်လေတော့၏။





မိခင်မေတ္တာသည် အံ့မခန်းကြီးမားလှပေစွ။











မနက်အိပ်ယာ နိုးချ ိန်တွင် မသက်မာသည် စိတ်ကောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းတက်ကြွနေလေ၏။ အနှစ်နှစ်အလလ ထမ်းပိုးထားရသော ဝန်ထုတ်ကြီး မိမိပုခုံးပေါ်မှ ကျ သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တဖန် ဒေါ်သူဇာကို သတိရသွားပြန်ကာ. . . .





'' အင်းးး . .ဒီနေ့ည တော့ မမသူဇာရဲ ့ညပဲ . . .''





လို့စဉ်းစားလိုက်မိသည်။





မသက်မာသည် မိမိဘဝ၏ နာကျ င်စရာ နေ့ရက်မျ ားကို ကြာရှည်စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မေ့မေ့ပျေ ာက်ပျေ ာက်ဖြစ်စေရန် လုပ်စရာရှိသည့် အိမ်မှုကိစ္စမျ ားကို အာရုံနှစ်၍ ဆောင်ရွက်လိုက်လေတော့သည်။ ဒီဇင်ဘာ ရက်ရှည်ကျေ ာင်းပိတ်ထားသောကြောင့် ကျေ ာင်းသွားဖို့အတွက်မှာမူ ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။











'' မနေ့တုန်းက တစ်ရက်ပြီးသွားပြီ။ မသူဇာဆီက ဘာသံမှ မကြားရပုံထောက်ရင်တော့ အဆင်ပြေပုံရပါတယ်လေ။ ဒီည ပြီးရင်တော့ မသူဇာရဲ ့အလှည့်လည်း ပြီးပြီ။ ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းဆီသွားပြီး တဏှာရူးမိစ္ဆာကောင်ကို ဆုံးမခိုင်းဖို့ပဲကျ န်တော့တယ် ''





သားလေးနှင့် အိမ်ရှေ ့ဧည့်ခန်းတွင်ထိုင်ကာ ကာတွန်းကားကြည့်နေရင်း မသက်မာတွေးတောနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချ ိန်တွင် အိမ်တံခါးခေါက်သံကြားရ၍ မသက်မာက တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးနှင့်ဆောင်တစ်ထည်ကို ပွေ့ကိုင်လျှ က် အိမ်ပေါက်ဝတွင် မတ်တပ်ရပ်လျှ က်ရှိသော ဒေါ်သူဇာကို တွေ့ မြင်ရလေတော့သည်။









ဧည့်ခန်းတွင် သားလေးက ကာတွန်ကားကြည့်နေဆဲ။ နောက်ဖေး ထမင်းစားစားပွဲမှာတော့ မသက်မာနှင့် ဒေါ်သူဇာ တို့နှစ်ယောက် နွားနို့ ပူပူသောက်ကာ စကားပြောနေကြသည်။





'' သက်မာ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ။ မမယောကျ ်ားကိုသိန်းမြင့် က ဘောပွဲပဲအမြဲကြည့်နေတာ။ မမကို သိပ်စိတ်ဝင်စားတာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီတော့ မမအနေနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ မရှက်တမ်းပြောရရင် အစပိုင်းမှာ မမဟာ ကြောက်တာကော ရှက်တာကော မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်တာတွေကော. . .အဲ့ဒီခံစားချ က် ခံစားခဲ့ရပေမယ့် နောက်ပိုင်းတစ်ဖြေးဖြေးနဲ့ မမကိုယ်တိုင် ကိုက အယောင်ဆောင်ကောင်နဲ့ အလိုတူအလိုပါ ဖြစ်သွား တော့တာပေါ့။





အချ ိန်လည်း တော်တော်ကြာခဲ့သလို ကိုသိန်းမြင့် က သူ့ထုံးစံအတိုင်း အိမ်ရှေ ဧည့်ခန်းမှာ ဘောပွဲကြည့်နေတော့ လွတ်လပ်သင့်သလောက်လည်း လွတ်လပ်ခဲ့ကြတယ်လေ။





ထူးဆန်းတာက သူက မမတို့ရဲ ့ခင်ပွန်းတွေမဟုတ်မှန်း မမတို့သိနေတာကို သူရိပ်မတယ်တဲ့။ လုပ်စရရှိတာ လုပ်ပြီးသွားတော့ သူက မမကို ဖွင့်ပြောတယ်လေ။ . . . . .ဒီအစီအရင်ပြီးရင်လည်း နောက်ထပ်အစီအရင်တစ်ခုထပ်လုပ်ဦးမယ်။ ဘယ်ဆြာမှ သူ့ကိုတားလို့မရဘူး . . . .လို့ ခြိမ်းချေ ာက်သလိုလိုလည်းပြောတယ်။ မမလည်း သူ့ကိုဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ တံနှိဘာဝေပဲနေလိုက်တော့တာ။





သူက ပြောသေးတယ်။ မမနဲ့ သူ နှစ်ယောက်တည်း အိပ်ခန်းထဲမှာ တွေ ့ခဲ့ရပေမယ့် အိမ်ရှေ ့ဧည့်ခန်းမှာက ကိုသိန်းမြင့် ရှိနေလို့ သိပ်မလွတ်လပ်ဘူး. . . .တဲ့။ သူက သက်မာနဲ့ ဒုတိယနေ့တွေ ့ခဲ့တဲ့ အိမ်ပေါ်ထပ်အခန်းလေးကို သိပ်သဘောတွေ ့နေပုံရတယ်။





. . .ခု အစီအရင်က ဒီနေ့နောက်ဆုံးနေ့ဆိုတော့ အချ ိန်ကြာကြာနဲ့ အလွတ်လပ်ဆုံးတွေ ့နိုင်အောင်လို့ သက်မာတို့ အိမ်ကို ခုညလာခဲ့ဖို့ မမကို ချ ိန်းတယ်လေ။ ''





'' ဟယ်. . .ဒီ သေနာနဲ့တော့ . . . .လူပါးဝလိုက်တာ။ အဲ့ဒါနဲ့ မမက လက်ခံလိုက်ရကောလား ''





'' သက်မာရယ်. . . . . . .။ မမလည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလည်း။ ခုအချ ိန်က ကိုယ်က ဘာမှ တုန်ပြန်လို့မရသေးဘူးလေ။ ဒီကြားထဲ ဒီကိစ္စကို ကိုသိန်းမြင့် သိသွားရင် ပိုခက်ကုန်တော့မှာ။ ခုလည်း ဒီညသက်မာနဲ့စကားပြောရင်း သက်မာတို့အိမ်သွားအိပ်မယ်. . . .လို့ ကိုသိန်းမြင့်ကို လိမ်ပြောပြီး မမထွက်ခဲ့တာ။ အခုည ပြီးသွားရင်တော့ တို့လည်း ဝဋ်ကျွ တ်ပါပြီ။





အင်းးလေ. . . .ပြောသာပြောရတယ် မမကိုယ်တိုင်ကလည်းးး . . . . ''





ဟုဆိုကာ ဒေါ်သူဇာ အသံတိမ်သွားပြီး မည်သည့်စကားကိုမျှ ဆက်မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ညှို းလျေှ ာ် နွမ်းလျှ သည့်မျ က်နှာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပါတော့၏။





'' အထီးကျ န် မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ ့ ခံစားချ က်ကို သက်မာကောင်းကောင်း နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်မမရယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီ တဏှာကောင်မိစ္ဆာကိုတော့ တုန့်ပြန်အပြစ်ပေးရမှကို သက်မာတော့ကြေနပ်နိုင်မယ် မမ။ ''





'' စိတ်ချ ပါ သက်မာရယ်။ မမလည်း ဒီတစ်ညပြီးရင် ပြီးပါပြီ။ ဒီကောင့်အတွက် နောက်တစ်ခါဆိုတာ မရှိစေရတော့ပါဘူး။ ဒီညမှာ မမနဲ့သူ ဘယ်လောက်ရင်းနှီးခဲ့ ရင်းနှီးခဲ့ နောက်နေ့ကစပြီး သင်းကို အပြစ်ဒဏ်ပေးနိုင်အောင် မမကြို းစားတော့မှာပါ ''





'' သြော်. . . . .မမရယ်. . . . .''











တဏှာရူးကောင် ရောက်လာချ ိန်တွင် မသက်မာ၏သားလေးက ကာတွန်းကားပြီးလို့ အိပ်ပျေ ာ်နေချေ ပြီ။ ထိုသူသည် မသူဇာ့ယောကျ ်ားဒေါက်တာသိန်းမြင့်၏ပုံကိုသာ ဟန်ဆောင်ထားလေ၏။





ထို့နောက် အနှီသကောင့်သားသည် ပြုံ းစိစိ ပြီတီတီ မျ က်နှာပေးဖြင့် မသက်မာကို ကြည့်ကာ . . . . . .





'' သက်မာကော ခုည ပါဦးမလား ''





ဟု မေးလေသည်။ မသက်မာလည်း ထိုသူကို ရွံရှာလွန်းသဖြင့် စကားပြန်မပြောလိုသောကြောင့် အံကိုခပ်တင်းတင်းကျ ိတ်ကာ မျ က်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲနေလိုက်တော့သည်။ ထိုသူက မသက်မာ၏ အမူအရာကိုကြည့်ကာ သဘောကြဟန်ဖြင့် '' တ ဟက် ဟက် '' ရယ်မောလျှ က် မသူဇာ၏ လက်ကိုဆွဲကာ အိမ်အပေါ်ထပ်အိပ်ခန်းဆီသို့ အောင်မြင်သူတစ်ယောက်နှယ် စောင့်ကြွားစောင့်ကြွား တက်သွားလေရာ မသူဇာသည်လည်း ခံစားချ က် ကင်းမဲ့သော မျ က်နှာဖြင့် ထိုသူခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လိုက်ပါသွားလေတော့၏။











'' ဒီည တို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ ့ ဝဋ်ကြွေးကြေတဲ့ညပဲ ''





ဟု တွေးတောမိကာ မသက်မာသည် သူမ၏အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်မအိပ်တော့ဘဲ ဧည့်ခန်းတွင်တီဗီထိုင်ကြည့်ရင်း ဒေါ်သူဇာတို့၏ ဇာတ်လမ်းပြီးချ ိန််



ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တော့သည်။ ထိုအချ ိန်သည် တနည်းအားဖြင့် သူမတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ဝဋ်ကြွေးကုန်ချ ိန်မဟုတ်ပါလား။





မသက်မာသည် တီဗီကြည့်နေသော်လည်း တီဗီသို့ စိတ်သိပ်မရောက်ဘဲ အိမ်ပေါ်ထပ်ရှိ ဒေါ်သူဇာတို့ထံတွင်သာ စိတ်ရောက်လျှ က်ရှိလေသည်။





သူမထိုင်နေသော ဧည့်ခန်းသည် အိမ်ပေါ်ထပ်အိပ်ခန်း၏ အောက်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် အိမ်ပေါ်ထပ်မှ လှုပ်ရှားနေသောအသံ '' တဒုန်းဒုန်း တဒိုင်းဒိုင်း '' တို့ကို မသက်မာ အဆက်မပြတ်ကြားနေရလေသည်။ ထို့အပြင် ဒေါ်သူဇာ၏ အသံစူးစူး တို့မှာလည်း တစ်ချ က်တစ်ချ က် ထွက်ပေါ်၍လာပြန်၏။





ည တစ်နာရီထိုးကာနီးအချ ိန်တွင် အပေါ်ထပ်မှ အသံမျ ားတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် တဏှာကောင်က အိမ်အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာလေသည်။ ထိုသူသည် . . . .





'' အိမ်ပြန်ပြီး ဘောပွဲကြည့်လိုက်ဦးမယ် . . . .ဒါနဲ့ သက်မာ အပေါ်ကအသံတွေကြားတယ် မဟုတ်လား . . . .''





ဟူ၍ မသက်မာအား အရှက်တရားကင်းသောစကားတို့ကို ပြောဆိုလေ၏။ မသက်မာလည်း ထိုတဏှာကောင်အား မည်သည့်စကားကိုမျှ ခွန်းတုန့်မပြန်တော့ဘဲ အိမ်တံခါးဝသို့သွားကာ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။





ထိုသူက ပြု တ်မနူးမျ က်နှာပေးဖြင့် . . . .





'' နောက် နှစ်ပတ်လောက်ကြာရင် ပြန်တွေ ့မယ် သက်မာ။ အစီအရင်တစ်ခု စီရင်ရမယ့် အချ ိန်က ၁၀ ရက်ဆိုလုံလောက်ပြီပဲ ''





ဟု မသက်မာကို ရက်ချ ိန်းပေးသလို အပိုင်ပြောကြားလျှ က် '' တဟားး ဟားးး '' ရယ်မောကာ အိမ်ပြင်သို့ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။





မသက်မာလည်း အိမ်တံခါးကို လုံခြုံ စွာ ပြန်လည်ပိတ်ခဲ့ပြီးနောက် အိမ်ပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းဆီသို့တက်ခဲ့လေရာ ကုတင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ယီနေရှာသော မသူဇာကို တွေ ့ရသဖြင့် အနီးရှိစောင်တစ်ထည်ကိုယူကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခြုံ လွှမ်းပေးလိုက်ရလေသည်။





ထိုအခါ မသူဇာ၏ မှိတ်ထားသောမျ က်လုံးမျ ား တဖြေးဖြေးပွင့်လာ . . . .





'' သက်. . . .သက်. . . .မာ. . . .ရယ်. . . ''





ဟူ၍ လွန်စွာအားနည်းကာ လေမဆက်တော့သောအသံဖြင့် မသက်မာကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး '' တအင့် အင့် '' ရှိုက်ကာ ငိုကြွေးနေလေတော့၏။

'' မိုက်ကြတယ်. . .မိုက်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ဆြာကြီးဟာ ဒီလို ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါတော့တာ နှစ်ကိုဆယ်နဲ့ချ ီခဲ့ပါပြီ။ သူတပါးကို နိုမ်နင်းတာ ဒဏ်ခတ်တာ အပြစ်ပေးတာ စသဖြင့်ပေါ့လေ . . .ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်တွေကို ဆြာကြီး မလုပ်ချ င်တော့ဘူး။





ဒါပေမယ့်လည်း ငါ့သမီးတွေအပေါ်မှာ အနိုင်ကျ င့်နေတာကို ဆြာကြီး သိလျှ က် မြင်လျှ က် သားနဲ့ ဒီအတိုင်းမျ က်နှာလွှဲလိုက်ဖို့ကျ တော့လည်း အခက်သား။





ကဲပါလေ. . .ဒီတစ်ခါတော့ ဆြာကြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပါ့မယ်။ ဒီမိစ္ဆာကောင်ကိုလည်း ငါ့သမီးတွေကြေနပ်အောင်အထိ အပြစ်ပေးပေးမယ်။ နောက်ပြီး ငါ့သမီးတွေကို ရှေ့ဆက် ဘယ်သူကမှအနိုင်ကျ င့်လို့မရအောင် အစီအရင်ကောင်းကောင်းတွေလည်း ဆြာကြီးလုပ်ပေးခဲ့မယ်။





အင်းးး . . .ပြီးရင်တော့ ဆြာကြီးလည်း အထက်ပုဂ္ဂို လ်တွေရဲ ့ခွင့်ပြု ချ က်နဲ့ ရှမ်ဘဲလား မဟာမြို င်ကိုသွားပြီး နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း အကျ င့်မြတ်တွေကို ကျ င့်ကြံပွားမျ ားတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချ က်ချ ထားပြီးပြီ ငါ့သမီးတို့ . . . . .''





ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်းက ဖြေးဖြေးအေးအေးဖြင့် ဒေါ်ထားထားတို့သုံးယောက်လို ပြောပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါ်ထားထားက ဆြာကြီးအား လက်အုပ်ချ ီလျှ က် . . . . .





'' ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆြာကြီးရယ်။ ဆြာကြီး ဒီကနေထွက်မသွားခင်တော့ သမီးတို့ရဲ ့ ဒုက္ခတွေကို ကယ်တင်သွားပါဦးနော် . . . .''





ဟု အားကိုတကြီးပြန်ပြောလိုက်ရာ . . . .





'' မပူနဲ့ငါ့သမီး။ ဒီကာမေသုကောင်ကို မနက်ဖန်မနက်မှာ ဆြာကြီးကိုယ်တိုင် သွားဖမ်းပေးမယ်။ အဲ့ဒီအခါကြ သမီးတို့လည်း လိုက်ခဲ့ရမယ်။ ဒီမိစ္ဆာကို သမီးတို့ရှေ ့တင် ပြစ်ဒဏ်ခတ်ပြီး ဒီကနေ မိုင်တစ်ရာဝန်းကျ င် မလာနိုင်မဝင်နိုင်အောင်လို့ ဆြာကြီး နယ်နှင်ဒဏ်ပါတစ်ခါတည်းပေး ပေးပါ့မယ်။ ရဲကို တိုင်တာတောတာတော့ မလုပ်တော့ဘူးမဟုတ်လား။ ''





'' မလုပ်တော့ပါဘူးဆြာကြီးရယ်။ ဒီကောင် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခံရပြီး ဒီနယ်ကိုမလာဝံ့တော့ရင် နောက်ပြီး သမီးတို့ကို ထပ်အနိုင်ကျ င့်လို့မရတော့ရင် ကြေနပ်ပါပြီ ။ တိုင်ရယ် တောရယ်ဆို အကျ ယ်အကျ ယ်ဖြစ်မယ်လေ။ သမီးတို့ ကိစ္စက လူသိသိပ်ခံလို့မကောင်းပါဘူး ဆြာကြီးရယ် . . . . . ''





'' အေးးကောင်းတယ်ကွယ်။ တိုင်လည်း အကျ ို းမထူးပါဘူး။ သူက မိစ္ဆာကိုးးး။ ဆြာကြီးလို တတ်ကျွ မ်းနားလည်တဲ့ဆြာနဲ့ နှိမ်နှင်းမှရမှာ။ ဒီကိစ္စက ရဲတွေ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး ''





'' ဟုတ်ကဲ့ပါဆြာကြီးရယ်။ ဒါနဲ့ သမီးတို့ မနက်ဖန်မနက် ဘယ်အချ ိန်လာခဲ့ရမလဲ။ ပြီးတော့ ဘာတွေပြင်ဆင်ခဲ့ရဦးမလဲ အမိန့်ရှိပါဦး ဆြာကြီး ''





'' အေးးဟုတ်သား။ ဒီလိုလုပ်သမီးတို့ . . . . .မနက်ဖန် မနက် ခုနှစ်နာရီကို ဆြာကြီးဆီလာခဲ့ကြ။ ဒီကိုလာရင် သမီး သူဇာနဲ့ သက်မာက သမီးတို့ အမျ ို းသားတွေမှာရှိတဲ့. . . . သူတို့သိပ်ကိုတန်ဖိုးထားပြီး အခြားတွေလူမသိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုဆီယူလာခဲ့ကြ။ တရားခံဟာ သမီးတို့ အမျ ို းသားတွေဟန်ဆောင်ပြီးနေနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကြရင် အဲ့ဒီပစ္စည်းကို ဘာပစ္စည်းလည်းလို့ မေးပြီး သူမဖြေနိုင်တဲ့အခါမှ သမီးတို့အမျ ို းသားမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလို့ တခါတည်း သူ့သရုပ်အမှန်ကို ဖော်ခိုင်းရမယ်။





အင်းး ဆြာကြီးကတော့ သူဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ သိနေပြီးပါပြီလေ. . .ဒါပေမယ့် သမီးတို့ကိုလည်း သံသယရှင်းသွားအောင် ဆြာကြီး တစ်ခါတည်းလုပ်ပေးခဲ့ချ င်တယ် ''





'' ဟုတ်ကဲ့ပါဆြာကြီး။ ဆြာကြီးကောင်းသာလိုစီစဉ်ပါ။ သမီးတို့ မနက်ဖြန်မနက် ခုနှစ်နာရီ မှာ ဆြာကြီးဆီအရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်။ ဆြာကြီးမှာတာကို လည်း သမီးတို့ ယူခဲ့ပါ့မယ် ''





ဟူ၍ ဒေါ်သူဇာက ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်လေ၏။





'' အေးးး ကောင်းလေစွ ကောင်းလေစွ။ ကဲ. . .ကဲ ပြန်ကြတော့ ဆြာကြီးလည်း တရားထိုင်းပြီး သတ္တဝါတွေကို မေတ္တာပို့ရဦးမယ် . . . .''





ဒေါ်ထားထားတို့လည်း ဆြာကြီးကို ဦးသုံးကြိမ်ဝတ်ဖြည့်ပြီး ကန်လည်ဓမ္မာရုံမှ ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည်။





'' အင်းးး . . သဗ္ဗေသတ္တာဝေနေယာ ကျ မ်းမာကြပါစေ။ သတ္တဝါခပ်သိမ်း တရားကိန်း အေးငြိမ်းကြပါစေ ''





ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်း၏ မေတ္တာပို့သံက ကန်ရေပြင်တစ်လျေှ ာက် လေယူရာသို့ သာသာစွာ ပြန့်လွင့်နေလေတော့၏။











'' ကဲ. . . .လူတော့စုံပြီ။ ဆြာကြီးမှာတာတွေကော ယူလာခဲ့ရဲ ့လား သမီးတို့ ''



ဆြာအောင်မြတ်ဟိန်း က ဒေါ်သူဇာနှင့် မသက်မာ၏ ဘက်သို့လှည့်၍ မေးလိုက်လေသည်။





'' ပါပါတယ် ဆြာကြီး။ ဒီမှာပါ . . . .''





'' အေးအေး အဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဆြာကြီးကို ခဏပေးထားကွယ်. . . .''





ဟု ဆြာအောင်မြတ်ဟိန်းက လက်ဖြန့်တောင်းခံလိုက်လေရာ ဒေါ်သူဇာက သူမ၏ စလင်းဘတ်အိပ်အတွင်းမှ ဘာဂျ ာလေးတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ ဆြာကြီးလက်သို့ အပ်လိုက်လေသည်။





မသက်မာကတော့ သူမ၏လက်ထဲတွင် ဆုပ်ထားသော နီနီညို ညို အလုံးလေးတစ်ခုကို ဆြာကြီးလက်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ရာ . . . .





'' သက်မာ. . .သမီး ဟာလေးက ဘာလေးတုန်းကွယ့် ''





'' မသိပါဘူးဆြာကြီးရယ်။ ကိုကျေ ာ်သာက သူ့အဘကြီးပေးခဲ့တာဆိုပြီး အဲ့ဒါလေးကို ခဏခဏထုတ်ကြည့်တယ်။ ပြီးရင် ပြန်သိမ်းလိုက်ရတာ သူ့မှာအမော။ အဲ့ဒါလေးကို သူသိပ်မြတ်နိုးပုံရလို့ သမီးယူလာတာပါ။ ''





'' သြော်. . .ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါနဲ့ သမီးသူဇာယူလာတဲ့ ဘာဂျ ာလေးကကော ''





'' ဟုတ်ကဲ့ဆြာကြီး။ အဲ့ ဘာဂျ ာလေးက ကိုသိန်းမြင့်ရဲ ့သူငယ်ချ င်း အမေရိကန်ကို ထွက်သွားတဲ့ ဆြာဝန်တစ်ယောက် လှမ်းပို့လိုက်တာပါ။ အမေရိကန်ဒေါ်လာနဲ့ဆို ဒေါ်လာ ရှစ်ရာလောက်ပေးရတယ်ဆိုပဲ။ ကိုသိန်းမြင့်က ကျေ ာင်းကတည်းက ဘာဂျ ာအမှုတ်ကောင်းတယ်လေ။ သူက ဒီဘာဂျ ာလေးကို သိပ်မြတ်နိုးတာ ''





'' ဟုတ်ပါပြီ။ ဟုတ်ပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါလေးတွေ ဆြာကြီးကို ခဏပေးထားကွယ်။ ဖြစ်တယ်မဟုတ်လား ''





'' ဖြစ်ပါတယ်ဆြာကြီး ''





ဒေါ်သူဇာနှင့် မသက်မာက နှစ်ဟောက်သံပြို င်ဖြေကြားလိုက်ရာ ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်းလည်း ပစ္စည်းမျ ားကို ၎င်းလွယ်ထားသော သင်္ကန်းရောင်လွယ်အိတ်ပွကြီးထဲသို့ ထည့်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက် ဆြာကြီးက ၎င်း၏လက်တွင် ကိုင်တောင်ထားသော နဂါးခေါင်း တောင်ဝှေးကြီးကို ကြမ်းပြင်ဖြင့် '' ဒုန်းး '' ခနဲ မြည်အောင်ဆောင့်ကာ . . . .





'' ကဲ. . .လာသမီးတို့။ တရားခံကို ဖမ်းဆီးဆုံးမဖို့သွားကြမယ် ''





ဟူ၍ ရှေ ့မှ ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့လေရာ ဒေါ်ထားထားတို့သုံးယောက်လည်း ဆြာကြီး၏ နောက်မှ ထပ်ချ က်မကွာ လိုက်ပါခဲ့လေတော့၏။











ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်းဦးဆောင်သည့် လူတစ်စုသည် ကန်လည်ဓမ္မာရုံမှ ငါးလုံးတန်းဘက်သို့ ထွက်ခဲ့ကြပြီး ဘိုးလေးမြညွန့်တို့ အိမ်ရှေ ့သို့ရောက်သောအခါ ဆြာကြီးက ရပ်တန့်လိုက်ကာ အိမ်ပေါက်ဝကို တောင်ဝှေးဖြင့်ညွှန်ပြလျှ က် . . . .





'' ကဲ . . .ဒါ တရားခံရဲ့ အိမ်ပဲ ''





ဟု အောင်မြင့်ခံ့ငြားသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။ ဒေါ်ထားထားတို့သုံးယောက်လည်း လွန်စွာ အံ့သြသွားကြပြီး





'' ဒါ . . .ဒါ ဆို ဘိုး. . .ဘိုးလေး မြညွန့်က တ. . တ ရားခံ ပေါ့ ''





ဟူ၍ ကတုန်ကယီမေးကြလေရာ ဆြာကြီးက လွန်စွာသေခြာသော မျ က်နှာထားဖြင့် . . . .





'' ဟုတ်တယ် ဦးမြညွန့် ဟာ တရားခံစစ်စစ်ပဲ။ ဘာလည်း ငါ့သမီးတွေက ဆြာကြီးကို မယုံကြည်လို့လား ''





'' ယုံတော့ ယုံကြည်ပါတယ် ဆြာကြီးရယ်။ ဒါ. . .ဒါ ပေမယ့် ''





'' ဒါပေမယ့် မနေကြနဲ့။ ငါ့သမီးတွေ ပြောချ င်တာ ဘာလည်း ဆိုတာ ဆြာကြီးသိတယ်။ ဦးမြညွန့် က အသက်အရမ်းကြီးနေပြီ လို့ပြောချ င်တာမဟုတ်လား ''





ဒေါ်ထားထားတို့ သုံးယောက်လည်း ပြို င်တူ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။





'' ဒီလိုရှိတယ် သမီးတို့. . . .ဆြာကြီးနားလည်အောင်ရှင်းပြမယ်။ ဦးမြညွန့်ဟာ သမီးတို့အမြင်မှာ အသက်ကြီး ပေမယ့် လုံးဝမပျ က်ဆီးသေးဘူး လို့ ပြောရမယ်။ သူဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အားကစားကို ပုံမှန်လိုက်စားလာတဲ့အတွက်ကြောင့် သူရဲ ့ သက်လုံကောင်းမှုက မောင်ကျေ ာ်သာတို့ မောင်သိန်းမြင့်တို့ မောင်မောင်တို့ ထက်အမျ ားကြီးသာတယ်။





ပြီးတော့ သူဟာ မျ က်ပေါက်ကျ ဉ်းကျ ဉ်း အသားဖြူ ဖြူနဲ့ တရုတ်စပ်ဖြစ်ပုံရတယ်။ တရုတ်လူမျ ို းတွေဟာ နန်းတွင်း အကြောသန်ဆေး. . . . နှစ်တစ်ထောင်ဂမုန်းယောကျ ်ားအားဆေး . . . .ကျ ားဇာမဏီနုပျ ို အမောခံဆေး. . .စသဖြင့် အမျ ို းသားအားတိုးဆေးဘက်မှာ အထူးတလည်လေ့လာလိုက်စားလေ့ရှိတာကြောင့် ဦးမြညွန့်ရဲ ့စွမ်းဆောင်ရည်ဟာ မောင်ကျေ ာ်သာတို့. . .မောင်သိန်းမြင့်. .တို့ထက် သာလွန်နေတာပဲဖြစ်တယ်။





နောက်တစ်ခုက သူ့ရဲ ့ ခန္ဓာကိုယ်အလုံးအရပ်ကို သတိထားကြည့်လိုက်စမ်း သမီးတို့။ မောင်ကျေ ာ်သာတို့. . .မောင်သိန်းမြင့်တို့နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းတွေပဲမဟုတ်လား။ သူကတောင် နဲနဲပိုပြီးသန်မာပုံပေါက်သေးတယ် ''





ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းက လုံးစေ့ပတ်စေ့ရှင်းပြလိုက်လေရာ ဒေါ်ထားထားတို့လည်း ထိုအခါကြမှ ဘိုးလေးမြညွန့်၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို မျ က်စိထဲတွင်ပြန်လည်မြင်ယောင်လာကြ၍ . . . .





'' ဟုတ်တယ် ဆြာကြီးး။ ဆြာကြီး ပြောသလိုဆိုရင်တော့ အမျ ားကြီးဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ် ''





ဟူ၍ ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံကြလေသည်။





ထိုအခါ ဆြာကြီးက. . . .





'' ဖြစ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်ကို ဖြစ်နေတာ သမီးတို့။ သူ့ကို ဖမ်းမိတဲ့အခါကြရင် ငါသမီးတွေယုံကြည်အောင် ဆြာကြီး သက်သေထပ်ပြပေးမယ်။ ကဲ. . .ကဲ လာကြ။ တရားခံကို ဖမ်းဖို့ အချ ိန်နှောင်းလို့မဖြစ်ဘူး။





အသက်ကြီးမှ ရမ္မက်ကြီးတဲ့ အဘိုးကြီးရေ ဒီတစ်ခါတော့ ဆြာအောင်မြတ်ဟိန်းနဲ့ တွေ့ပြီဟေ့. . . .





ဟု အပိုင်ကြုံ းဝါးလျှ က် ဘိုးလေးမြညွန့်၏ အိမ်ထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။















အိမ်ထဲသို့ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းစက်တီတွင် မိန့်မိန့်ကြီးထိုင်နေသော ဘိုးလေး မြညွန့် ကို တွေ့ရလေသည်။ ၎င်းသည် မည်သူ့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုမျှ ဟန်ဆောင်မထားဘဲ မျ က်လုံးမျ ားကမူ အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသော ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်းနှင့် ဒေါ်ထားထားတို့သုံးယောက်ကို ရန်သူမျ ားပမာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေ၏။ ဒေါ်ထားထားက . . . .





'' ဘိုး. . .ဘိုးးလေးမြ တစ်. . .တစ်ယောက် တည်းးလားး။ ဖွားလေးသောင်း ကော မတွေ ့ပါလား ''





ဟု မဝ့ံမရဲ မေးမြန်း စကားစလိုက်လေရာ . . . .





'' ဘာမှဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်တွေမေးမနေနဲ့ ထားထား။ ခု ဆြာယုတ်ဆြာယောင်နဲ့ပေါင်းပြီး ညဉ်းတို့ ငါ့ကို လာဖမ်းတာမဟုတ်လား။ ရအောင်ဖမ်းကြလေ။ ငါ့မိန်းမကိုတော့ ဒီလို အရေးတွေမြင်လို့ ကြို ရှောင်ခိုင်းလိုက်ပြီး။ ကဲ ဖမ်းကြ။ ရအောင်ဖမ်းကြတော့။





ဟားး. . .ဟားး ဟားး. . .ဟားးး ''





ဦးမြညွန့်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တည့်တိုး ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်ပြီး ထိုင်ရာမှထကာ တဟား ဟား အော်ဟစ်ရယ်မောလေတော့သည်။ သူ၏ မျ က်လုံးမျ ားကလည်း ပြူ းကြောင်ကြောင်ဖြင့် မူမမှန်သည့် သဏ္ဌာန်ရှိကြလေ၏။





'' သယ်. . .အသက်ကြီးမှ ဘုရားတရားမလုပ်ဘဲ တဏှာ ပွားချ င်တဲ့ အဘိုးကြီး။ မင်းရဲ ့ မိစ္ဆာအစွမ်းတွေကို ငါဒီနေ့နှိမ်နင်းတော့မယ် ''





ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းက ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး ၎င်းလွယ်ထားသော ဘေးလွယ်အိပ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို နှိုက်ယူကာ ဦးမြညွန့်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။





'' ရွှီးး ဒုတ်. . .''





လက်ပြစ်မြှားနှင့် တူသောအရာဝတ္ထု တစ်ခုသည် ဆြာကြီးလက်မှ လျှ င်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားပြီး ဦးမြညွန့်၏ ရင်ဝသို့ စိုက်ဝင်သွားလေတော့ရာ ၎င်းသည် မတ်တပ်ရပ်လျှ က်သားအနေအထားမှ စက်တီခုံပေါ်သို့ ပြန်လည်ကာ ဖင်ထိုင်ကျ သွားလေတော့၏။ ဦးမြညွန့်သည် မြားတံစိုက်ဝင်နေသော မိမိ၏ရင်ဝကို လက်ဖြင့်ဖိ၍ ခုံပေါ်တွင် ကြောင်စီစီကြီး ဖြစ်နေစဉ်တွင် . . . .





'' ကဲ . . .ပြောစမ်း။ ဝန်ခံလိုက်စမ်းး ဒီက သမီးတွေကို ဘယ်လိုတွေ မင်းစော်ကားမော်ကားလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ''





ဆြာကြီး ကသြဇာသံအပြည့်ပါသည့် လေယူလေသိမ်းဖြင့် စစ်မေးလေ၏။





'' ဟုတ်. . .ဟုတ် ကဲ့ ဝန်. . .ဝန်ခံပါ့ ပါ့မယ် ''





ဦးမြညွန်က ရိုသေစွာ ကတုန်ကယင် ပြန်လည်ပြောကြားပြီးကာမှ ''တဟားး ဟားး '' ဟားတိုက်ရယ်လျှ က်





'' ဆြာစုတ်. . .နင့်ရဲ ့အကြံလောက်ကတော့ မြညွန့်တို့က ပျ င်းသေတယ် ''





ဟုဆိုတာ ရင်ဘတ်ကို ကာထားသော ရာဘာပြားတစ်ချ ပ်အား ၎င်း၏အကျၤ ီအတွင်းမှ နှိုက်ယူလိုက်လေသည်။ ဆြာကြီး ပြစ်ပေါက်လိုက်သော မြှားမှာလည်း ထိုရာဘာပြားတွင် စိုက်ဝင်နေလေတော့၏။





'' ဆြာစုတ် နင်ဘာတတ်နိုင်သေးလည်း။ ခု နင့်အလှည့်ပဲ. . . ''





ဦးမြညွန့်သည် ရာဘာပြားကို ပြစ်ပေါက်လိုက်ပြီး ဆြာကြီးအားကြိမ်းမောင်းလေရာ ဒေါ်ထားထားတို့သုံးဦးလည်း လွန်စွာထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့လျှ က် ဆြာကြီး ၏ နောက်သို့ တိုးဝှေ ့ကာ အကာအကွယ်ယူကြလေကုန်၏။





ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်းလည်း အခြေအနေမဟန်မှန်းသိသဖြင့် ၎င်း၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော နဂါးခေါင်းတောင်ဝှေးကိုမြှောက်လျှ က် ဦးမြညွန့်ထံပြေးရိုက်မည်အပြု တွင် ဦးမြညွန့်က အကျၤ ီ ဂျ က်ကတ်အိပ်အတွင်းမှ ခြောက်လုံးပြူ းတစ်လက်ကို လျှ င်မြန်စွာထုတ်လိုက်ပြီး ဆြာကြီးအား ထိုးချ ိန်လိုက်လေတော့သည်။





ထို့နောက် ဦးမြညွန့်က အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လေသံဖြင့်. . . .





'' မလှုပ်နဲ့ မြဒင်။ မင်းကို ပစ်ဖမ်းဖို့ ငါအမိိ်န့်ရပြီးသား။ မင်းလက်ထဲက အဆိပ်တောင်ဝှေးကို ချ လိုက် ''





ဟုဆိုလေရာ ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်းလည်း ဦးမြညွန့်ကို မျ က်ဒေါင့်နီကြီးဖြင့် အတော်ကြာကြာ ကြည့်နေပြီးကာမှ '' ဟင်း ခနဲ '' သက်ပြင်းတစ်ချ က်ချ ကာ လက်ထဲရှိတောင်ဝှေးကိုပါ လွှတ်ချ လိုက်လေတော့သည်။





ထိုအခါကြမှ အိမ်အတွင်းပိုင်းမှ မောင်မောင်နှင့် ကေသရီဟူသော မိန်းကလေး ထွက်လာပြီး ဆြာကြီးအားလက်ထိပ်ခတ်လိုက်လေ၏။





'' ဘယ်. .ဘယ်လို တွေဖြစ်ကုန်ကြတာလည်း ဘိုးလေးမြရယ် ။ ထားထား တို့ကို လည်းနားလည်အောင်ရှင်းပြကြပါဦး ''





ဖြစ်ပေါ်နေသည့် အခြေအနေတို့ကို လုံးဝနားမလည်တော့သည့် ဟန်ဖြင့် ဒေါ်ထားထားကမေးမြန်းလိုက်လေရာ . . . . .





'' ဒီလို. . .သမီးတို့ရဲ ့။ တကယ်တော့ အဘိုးဟာ ဒုရဲမှူ းကြီး ဘဝနဲ့ပင်ဆင် ယူခဲ့သူပါ။ အဘိုးငယ်စဉ် ရဲအုပ်ဘဝတုန်းက ဘိန်း လက်နက် လူ စသဖြင့် မကောင်းမှုမှန်သမျှ မှောင်ခိုလုပ်တဲ့ ပင့်ကူနက်ဂိုဏ်းရဲ ့ ဌာနချ ု ပ်ကို ဝင်စီးခဲ့ဖူးတယ်။ အဘိုးတို့ တပ်ဖွဲ ့တွေရဲ ့ ဖြို ခွင်းမှုကြောင့် ပင့်ကူနက်ဂိုဏ်းရဲ ့ ခေါင်းဆောင်တွေအားလုံးကို အသေဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပြီး တချ ို ့ဂိုဏ်းသားတွေလည်း သေတဲ့သူသေ ပြေးတဲ့သူပြေးနဲ့ ပင့်ကူနက်ဂိုဏ်းဟာ ပြို ကွဲသွားတော့တယ်။





အဲ့ဒီအချ ိန်မှာ ဟောဒီက မြဒင်ဟာ ပင့်ကူနက်ဂိုဏ်းထဲကို စဝင်ကာစ ကလေးသာသာပဲရှိဦးမှာပေါ့။ သူဟာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတဲ့ လူတွေထဲမှာ ပါသွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာလူပြန်စုလို့ ဒုစရိုက်လုပ်ငန်းတွေကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။





ဒီလိုနဲ့ အဘိုးပင်စင်ယူတဲ့အချ ိန်မှာ သူဟာ တော်တော်ကို ဆြာကြတဲ့ ထိပ်တန်းလူဆိုးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်နေပြီပေါ့။ တနေ့အဖိုးလမ်းလျေှ ာက်ထွက်ရင်း ကန်လည်ဓမ္မာရုံမှာ သူ့ကိုတွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူက ရဲတပ်ဖွဲ ့ရဲ ့လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကြောင့် သူတော်စင်ဘိုးတော်ဟန်ဆောင်ပြီး ကန်လည်ဓမ္မာရုံမှာ ခြေရာဖျေ ာက်နေတဲ့အချ ိန်ပေါ့။





အဘိုးတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပ်မမှတ်မိကြဘဲ စိတ်ထဲတထင့်ထင့် အခြေအနေလောက်ပဲရှိခဲ့ကြတာပေါ့။ အရင် ငယ်ရုပ်တွေက ဖမ်းဖို့အခက်သားလား။ အဖိုးဟာ နယ်မြေခံရဲတပ်ဖွဲ ့ကို အကြောင်းကြားပြီး သူရဲ ့ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြောပြလိုက်တော့မှ သူဟာ ရဲတပ်ဖွဲ့ကအလိုရှိနေတဲ့ သူမှန်းသေခြာသွားခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အဘိုးတို့ဟာ သူ့နောက်ကအဆွယ်အပွားတွေကိုပါ ဖမ်းဆီးနိုင်ဖို့အတွက် သူ့ကို ချ က်ခြင်းဖမ်းသေးဘဲ ကြို းရှည်ရှည်နဲ့ လှန်ထားခဲ့ကြတယ်။





ဒီကြားထဲမှာ သူက အငြိမ်အနေဘဲ သမီးတို့ကို မတော်မတရားလုပ်တော့ အဘိုးလည်းအတွေးတစ်ခုရလာတယ်။ ငါ့သမီးတွေအကူအညီနဲ့ သူ့ရဲ ့သရုပ်မှန်ကော သူ့နောက်ကအစွယ်အပွားတွေကိုပါ ဆွဲထုတ်မယ်ဆိုပြီး သမီးတို့ကို ဘိုးလေး သူ့ဆီလွှတ်လိုက်မိတာပဲ။





သူကလည်း ဘိုးလေးဒီမှာ ရှိနေတာကို သူ့စိတ်ထဲမှာ မလုံခြုံ သလို ခံစားနေရတယ်လေ။ ဒါ့ကြောင့် သမီးတို့ကို အကြောင်းပြု လို့ ဘိုးလေးကို စွပ်ဆွဲပြီး ဒီနေရာက ဖယ်ထုတ်ဖို့ကြို းစားခဲ့တာပေါ့။ ဟုတ်ရဲ ့လား ဟေ့ကောင် . . . .''





ဘိုးလေးမြက ဒေါ်ထားထားတို့ကို ရှင်းပြနေရင်း ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်း တစ်ဖြစ်လည်း မြဒင်ဆိုသူကို လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်ရာ မြဒင်က စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဘိုးလေးမြကို စူးစိုက်၍သာကြည့်နေလေသည်။ ထိုအခါ မြဒင်၏နောက်မှ မောင်မောင်က . . . .





'' ဟုတ်ပါတယ် မမတို့ရယ်။ ကျွန်တော်က အထူးထောက်လှမ်းရေးက ရဲအုပ် မောင်မောင်ထက်ပါ။ ဒါကတော့ ကျွ န်တော်နဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဘက် ကျွ န်တော့်ရဲ့ချ စ်သူ ဒုရဲအုပ် ကေသရီပါ။





ကျွ န်တော်တို့တပ်ဖွဲ ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့တာ မကြာသေးပါဘူး။ ဟော့ဒီက မြဒင်တို့အဖွဲ ့က သိပ်ဆိုးနေလို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဗဟိုကနေ သီးသန့်တာဝန်ပေးဖွဲ ့ဆီးထားတဲ့အဖွဲ့ပါ။ ဒီနယ်မြေခံရဲ စခန်းကတောင် ကျွ န်တော်တို့အဖွဲ ့ရှိမှန်းကို မသိကြပါဘူး။ ဒီရောက်တော့ ကျွ န်တော်လည်း ဟောဒီက ဘိုးလေးမြကို သတင်းပို့လို့ သူနဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တာပါ။ ''





ဟူ၍ ဝင်ရောက်ရှင်းပြပြီး ဘိုးလေးမြညွန့် ဘက်သို့လှည့်ကာ . . . .





'' အဘ ကျွ န်တော် ဒီကောင်ကိုစခန်းခေါ်သွားလို့ရပြီလား ''





ဟု ခွင့်တောင်းလေ၏။





'' အေးကွယ်။ ခေါ်သွားလိုက်တော့။ ဒီက ကလေးမတွေကိုတော့ ဘိုးလေးမြ ဖြေးဖြေးခြင်းရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ် ''





ဘိုးလေးမြက မြဒင်အားစခန်းသို့ခေါ်ဆောင်သွားရန်ခွင့်ပြု လိုက်သောအခါ မောင်မောင်နှင့်ကေသရီသည် လက်ထိပ်ခတ်ထားသော တရားခံမြဒင်ကို တွန်းထိုးဆွဲငင်လျှ က် ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။





'' မမတို့ရဲ ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို မနက်ဖန်ကြရင် စခန်းကို လာထုတ်လို့ရပါပြီ။ ခုတော့ သက်သေခံပစ္စည်းအနေနဲ့ စခန်းကို ခဏယူသွားပါရစေ ''





အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာမသွားခင် မောင်မောင်က ဒေါ်သူဇာတို့ကို ဤကဲ့သို့ပြောကြားခဲ့လေရာ ဒေါ်သူဇာတို့လည်း အသီးသီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြရသည်။





မောင်မောင်တို့ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ဒေါ်ထားထားလည်း '' ဟူးး'' ခနဲ သက်ပြင်းရှည်တစ်ချ က်ချ ကာ . . . .





'' ဘိုးလေးမြရယ်. . .ခုမှ ကိစ္စအားလုံးပြီးသွားတော့တယ် ''





'' မပြီးသေးဘူး သမီးတို့ ခုမှ ဇာတ်လမ်းကစတာ။ သမီးတို့ ဒီကနေခဏစောင့်ကြည့်နေပါ။ မြဒင်ဟာ ဘယ်လောက်ဉာဏ်မျ ားပြီး ကြောက်စရာကောင်းလည်းဆိုတာ ဘိုးလေးလက်တွေ ့ပြမယ် ''





ဘိုးလေးမြက လေးလေးပင်ပင်ပြောလိုက်ကာ စားပွဲ ပေါ်ရှိ ရေနွေးခရားထဲမှ ရေနွေးမျ ားကို အခါးရည် ပန်ကန်အတွင်းသို့ သွန်ချ နေလေတော့သည်။

ဘိုးလေးမြညွန့် ကမပြန်ခိုင်းသေးသဖြင့် ဧည့်ခန်း၌ ဒေါ်ထားထားတို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေရာ ခဏအကြာတွင် ဆြာကြီးအောင်မြတ်ဟိန်း အပါအဝင် မောင်မောင်နှင့် ကေသရီတို့ကိုပါ ရဲယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုက ဖမ်းဆီးတုတ်နှောင်လျှ က် အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။





ရှေ ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော သုံးပွင့်ဖြင့် ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ဘိုးလေးမြကို အလေးပြု လိုက်ပြီး





'' အဘ . . .ဒီကောင်တွေကို စခန်းခေါ်သွားလိုက်ရတော့မလား ''





ဟူ၍ မေးမြန်းလိုက်ရာ ဘိုးးလေးမြက





'' အေး အေး ခေါ်သွားလိုက်တော့ ''





ဟုပြန်လည်အမိန့်ပေးပြီးကာမှ





'' အဲနေဦးး . . .'' ဟုဆို၍ ထိုင်ရာမှထကာ ဆြာအောင်မြတ်ဟိန်းထံသို့သွားပြီး ၎င်း၏ လွယ်အိတ်ထဲရှိ ဒေါ်သူဇာ၏ ဘာဂျ ာလေးနှင့် မသက်မာ၏ ကျေ ာက်ကလေးတို့ကို နှိုက်ယူကာ ပိုင်ရှင်မျ ားလက်သို့ ပြန်ပေးလိုက်လေတော့သည်။





'' ဒီပစ္စည်းတွေက ဒီကလေးမလေးတွေရဲ ့ ဟာတွေပဲ။ ပိုင်ရှင်ကို ငါပြန်ပေးလိုက်ပြီ။ ကဲ ကဲ ဒီကောင်တွေကို ခေါ်သွားကြပေတော့ ''





ရဲအရာရှိလည်း ဘိုးလေးမြကို အလေးပြု ကာ တရားခံမျ ားကို ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေတော့သည်။





ဒေါ်ထားထားတို့လည်း ထပ်ကာထပ်ကာ နားမလည်တော့သည့် ဟန်ဖြင့် အထက်ပါအဖြစ်အပျ က်တွေ ကြားမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။ ထိုအခါ ဘိုးလေးမြညွန့်က





''တူမကြီးတို့နားရည် လည်သွားအောင် ဘိုးလေး လုံးစေ့ပတ်စေ့ရှင်းပြမယ်။ နားထောင်ကြ ''





ဟူ၍ အစချ ီကာ အရှုပ်တော်ပုံ ကြီးကို ဖြေရှင်းပြောကြားလေတော့သည်။





'' မြဒင်ဟာ အင်မတန် ဉာဉ်မျ ားပြီး အကွက်စေ့တဲ့ ဒုစရိုက်ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးပဲ။ ဒါ့အပြင် သူဟာ ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ အထက်လမ်းအောက်လမ်း စတဲ့ ဂမီ ္ဘရ ပညာတွေကို လည်းကျွ မ်းကျ င်နှံ ့စပ်တယ်။ တကယ်တော့ မောင်မောင်ဟာ သူ့ရဲ ့လူတစ်ယောက်ပေါ့ ''





'' ဟင်. . . .မောင်မောင်က သူ့ရဲ ့လူ။ ဟုတ်လားး '' ဒေါ်ထားထားက အံ့သြဟန်ဖြင့် စကားဖြတ်မေးလိုက်လေရာ





'' ဟုတ်တယ်သမီး။ မောင်မောင်ဟာ သူ့ရဲ ့လူပဲ။ မြဒင်ဟာ ဘယ်လောက်အကွက် စေ့သလည်းဆိုရင် သူလာပြီး ပုန်းခိုနေဖို့ကို ဒီနေရာက အန္တရာယ်ကင်းမကင်း သူမလာခင်ခြောက်လလောက်အလိုကတည်းက သူ့တပည့် မောင်မောင့်ကို ကြို လွှတ်ပြီး စနည်းနာခိုင်းခဲ့တယ်။ မောင်မောင်က အန္တရာယ်ကင်းကြောင်းအချ က်ပြတော့မှ သူဒီကိုစိတ်ချ လက်ချ ရောက်လာခဲ့တာ။





သူကံဆိုးချ င်တာက မောင်မောင်ဟာ လူငယ်နောက်တက်ထဲကဆိုတော့ ဘိုးလေးကို မသိတာပဲ။ မြဒင်ဟာ အန္တရာယ်ကင်းပြီ အထင်နဲ့ ဒီကို ရောက်လာပြီးကာမှ ဘိုးလေးနဲ့တွေ ့ပါလေကော။ ဒါ့ကြောင့် မြဒင်ဟာ ဘိုးလေးကို မျ က်ခြေမပြတ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မောင်မောင့်ကိုလည်း အထူးရဲဟန်ဆောင်ခိုင်းလို့ ဘိုးလေးကို သတင်းမှားတွေပေးဖို့ကြို းစားခဲ့တယ်။





ခု မြဒင်နဲ့ ဖိုးလေးတိုက်ခိုက်ခဲ့တာမှာလည်း မြဒင်သာလက်ဦးသွားရင် ဘိုးလေးဟာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားပြီး သူမေးသမျှ ကိုခေါင်းငြိမ့်မိတော့မှာ။ သူပစ်တဲ့ မြားမှာ ထုံထိုင်း ရူးသွပ်ဆေး ပါတယ်လေ။ အဲ့ဒီအခါကြရင် မောင်မောင်ဟာ ဆြာကြီး အောင်မြတ်ဟိန်းကို ကူညီပြီး မိစ္ဆာဖမ်းပေးသလိုလိုနဲ့ ဘိုးလေးကို တစ်နေရာခေါ်သွားကြပြီး လက်စဖျေ ာက်ပြစ်ကြဖို့ သူတို့ကြံစည်ထားကြတယ်။





ပြီးရင် သူတို့က ဒီကို ပြန်မလာတော့ဘဲ နယ်စပ်ကို ပြေးတော့မှာ။ ဒီနေရာမှာ ဘိုးလေးပြောချ င်တာက သမီး သက်မာရဲ ့ကျေ ာက်ကလေးဟာ အင်မတန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပတ္တမြားလုံးချေ ာတစ်ခုဆိုတာကိုပဲ ''





'' ရှင်. . .သ . သမီးကျေ ာက်လေးက ပတ္တမြားလုံးချေ ာ ဟုတ်လား ဘိုးလေး ''





'' ဟုတ်တယ်သမီး။ အဲ့ဒီကျေ ာက်ကလေးဟာ ခုခေတ် ငွေတန်ဈေ းနဲ့ဆို အနည်းဆုံး သိန်း ၁၀၀၀ လောက်ရနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီကျေ ာက် မောင်ကျေ ာ်သာ့ ဆီမှာ ရှိနေတာကို မြဒင်က သတင်းကြားရထားပြီး သူ့အတွက် ဆူးညှောင့်ခလုတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဘိုးလေးကိုလည်းရှင်း ကျေ ာက်ကိုလည်း ယူပြေးဖို့ကြံစည်ကြတော့တာပဲ။





ဒါပေမယ့် ဘိုးလေးက ရင်ဘတ်မှာ ရာဘာပြားခံထားတော့ သူတို့အကြံအစည် အထမမြောက်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့ မြဒင်ဟာ လက်ထဲကတောင်ဝှေးနဲ့ ဘိုးလေးကို ရိုက်ဖို့ကြံပြန်တယ်။ အဲ့ဒီတောင်ဝှေးရဲ ့ နဂါးခေါင်းထဲမှာ အဆိပ်ငွေ ့တွေထည့်ထားတယ်လေ။ ဘိုးလေးကိုမရိုက်မိတောင် အဲ့ဒီ့နဂါးခေါင်းကွဲသွားရင် အဆိပ်ငွေ ့တွေ ထွက်လာမယ်။ ဒါတွေကို ရှူ ရှိုက်မိရင် ဘိုးလေးကော သမီးတို့ပါ မူးမေ့လဲကုန်ကြပြီး သူတို့လုပ်သမျှ ခံကြရတော့မှာ။





အဲ့ဒီမှာတင် ဘိုးလေးက သေနတ်နဲ ့ထုတ်ချ ိန်ပြီး ဒီကောင့်ကို လက်နက်ချ ခိုင်းလိုက်ရတယ်။ သူတို့အရေးမသာတော့မှန်း သိတဲ့အခါမှာ အထူးရဲဟန်ဆောင်ထားတဲ့ မောင်မောင်က မြဒင်ကို ဖမ်းသယောင်ဆောင်ပြီး သူ့ဆြာကို ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ကြို းစားတော့တာပဲ။





ဒါကို ကြို သိတဲ့ ဘိုးလေးက ခြံပတ်လည်မှာ ရဲတွေကို ကင်းပုန်းဝပ်ခိုင်ထားပြီး သူတို့ထွက်အလာမှာ အားလုံးကို တစ်ခါတည်းစောင့်ဖမ်းခိုင်းလိုက်တော့တာပေါ့။ ဘိုးလေးတို့ကံကောင်းတာက လက်နက်ခဲယမ်းတွေက တရားခံတွေရဲ ့လက်ထဲကို မရောက်သေးတာပဲ။ အဲ့ဒီလို မရောက်အောင်လည်း ဘိုးလေးမြက စီမံထားခဲ့တယ်လေ။





ခုဆိုရင် ကြာညို ကို ပစ်စတို သုံးလက်အပါအဝင် ကြည်ဆံတွေနဲ့အတူ ဟိုဘက်မြို ့နယ်ရဲစခန်းက ဖမ်းထားပြီးသွားပြီ။ ဒါကလည်း ကြာညို က အဲ့ဒါတွေယူလာပြီး ဒီမှာမြဒင်တို့နဲ့ပူးပေါင်းမှာကို လမ်းကနေဖြတ်ဖမ်းလိုက်တာပဲ။ လက်နက်တွေသာ မြဒင်တို့လက်ထဲရောက်သွားရင် တော်တော်ဖမ်းဖို့ခက်သွားပြီ ''





စသဖြင့် ဘိုးလေးမြက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရှင်းပြလိုက်လေတော့သည်။ ထိုအခါမှ ဒေါ်ထားထားတို့လည်း ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိကာ. . . .





'' အမလေး ကံကောင်းလို့ပါလားအဖိုးရယ်။ သမီးတို့က တကယ့်ရာဇဝင်လူဆိုးနဲ့မှ ကြုံ ခဲ့ကြရတာကိုးး ''





ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကြလေကုန်၏။





'' ဒါနဲ့ သမီးတို့ကို ကျ ူ းလွန်ခဲ့တာက မြဒင် ခေါ် ဆြာအောင်မြတ်ဟိန်းပေါ့နော်. . .အဘိုး ''





မသက်မာက မေးလိုက်လေရာ ဘိုးလေးမြက . . . .





'' ဒါကတော့ ဘိုးလေးလည်း သေခြာမသိဘူး။ မောင်မောင်နဲ့ မြဒင် နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘိုးလေးအထင်တော့ မောင်မောင်လို့ထင်တာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကောင်လေးက မြာပွေလွန်းတယ်။ ကေသရီရော ကြာညို ပါ သူ့ရဲ ့မိန်းမတွေချ ည်းပဲ။ နားလည်မှုယူထားပြီး နှစ်ယောက် ပြို င်တူပေါင်းသင်းနေကြတာ။





မြဒင်ကတော့ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ဒုစရိုက်သမားဆိုပေမယ့် အထက်လမ်း အောက်လမ်း ဓာတ်တွေ ဘိုးတော်တွေဘက်မှာ အတော်စိတ်ဝင်စားတယ်။ သူက အဲ့ဒါတွေကလွဲရင် ကျ န်တာတွေ အာရုံထဲမှာ သိပ်မထားဘူး ''





ဟု မှတ်ချ က်ပေးလေ၏။





'' သမီးတို့ အနိုင်ကျ င့်ခဲ့တဲ့ အမှုတွေအတွက် သမီးတို့ သူတို့ကို တရားစွဲချ င်သေးလား ''





ဘိုးလေးမြက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်လေရာ. . . ဒေါ်ထားထားက





'' သမီးတို့ ဘယ်လို လုပ်ရမှန်းတောင်မသိတော့ပါဘူး အဘိုးရယ်။ အကြံပေးပါဦး ''





'' အင်းး . .ဘိုးလေးမြရဲ ့ အမြင်ကို ပြောပြရင်တော့ ဒီက တူမကြီးတို့ရဲ ့ သိက္ခာကို ထောက်ပြီး ဒီကောင်တွေကို တရားမဆွဲစေချ င်တော့ဘူး။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ တူမကြီးတို့ တရားမစွဲလည်း သူတို့ကျ ူ းလွန်ခဲ့တဲ့ အခြားအပြစ်တွေက မျ ားလွန်းတာကြောင့် ဒီကောင်တွေ ဒီတစ်သက် ထောင်က ထွက်ရဖို့ ဘိုးလေးမြ မမြင်ဘူး။ ''





ဟူ၍ အကြံပေးလေ၏။





'' ဘိုးလေးမြပြောတဲ့ အတိုင်းပဲ သမီးတို့လိုက်နာပါ့မယ် ''





ဒေါ်ထားထားတို့က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး သက်ပြင်းကိုယ်စီချ လိုက်ကြလေတော့သည်။





အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားချေ ပြီ. . . . . ။







အထက်ပါအဖြစ်အပျ က်မျ ား အပြီး တစ်နှစ်ခန့်အကြာတွင် . . . . .





အကျ ဉ်းစခန်း ရဲဘက်တစ်နေရာ





ဦးမြဒင်နှင့် မောင်မောင်တို့သည် ထမင်းစားနားချ ိန်တွင် သစ်ပင်ရိပ်၌ ဖက်ကြမ်းဖွာလျှ က် စကားတပြောပြောရှိကြလေသည်။





'' ဆြာမြဒင် ဆြာမ မသက်မာလေးက မဆိုးဘူးဗျ ။ တော်တော်လေး အိန္ဒေကြီးတယ် ကျွ န်တော်နဲ့တွေ ့တိုင်း ကျ ိတ်ကာ ငြီးကာနဲ့ပဲ ပြီးသွားတော့တာပဲ ''





'' တော်ပါတော့ နှာဗူးရာ။ မင်းကြောင့် $ ပြသနာတွေတက်ပြီး တို့ဒီထဲရောက်ခဲ့တာ ''





'' ဟာ. . . .ဆြာမြဒင်ကလည်း ကျွန်တော့်ကြောင့်ချ ည်းတော့မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးနှစ်ရက်မှာ ဒုတိယယမြောက်ရက်ကို . . .ငါ စမ်းကြည့်ချ င်တယ် .ဆိုလို့ ဆြာ့ကို ကျွ န်တော် ခွင့်ပေးလိုက်ရတယ်လေ။ ပြောပါဦး မသက်မာက မကောင်းလို့လား ''





'' အေးး မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်တော့ ဟုတ်တယ်ကွ။ ဒါပေမယ့် ငါနဲ့တွေ ့တဲ့နေ့မှာတော့ မသက်မာက တော်တော်လေးကို စိတ်ပါလက်ပါရှိခဲ့တာ။ အပေါ်ထပ်မှာဆိုတော့ လွတ်လပ်တယ်လေ ''





'' သိပါတယ် ဆြာရယ်။ ဆြာ ဒီအပေါ်ထပ်ကို ဘယ်လောက် ခရေဇီဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ။ သူဇာကြီးကို ပထမနေ့ကျွန်တော် တွေ ပြီးတော့ ဒုတိယနေ့မှာ ဆြာနဲ့တွေ ့ဖို့ မသက်မာတို့ အိမ်ပေါ်ထပ်ကို ဒီက တပည့် မောင်မောင်ပဲ ချ ိန်းပေးခဲ့ရတာပါ ''





'' အေးကွ။ အဲ့ ဒါကြီးကတော့ အတော်ထန်သား။ ခိုင်းသမျှ အကုန်လုပ်တယ်။ ငါလည်း နောက်ဆုံးနေ့ မို့ ချ စ်ကောင်းကောင်းနဲ့ မြော့ခွေသွားအောင်ကို ချ စ်ပြစ်ခဲ့တာ ''





'' ထန်မှာပေါ့ ဆြာသမားရယ်။ သူ့လင် ဆြာဝန်က ဆောက်ရူးကိုးး။ ဆော်ကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘောပွဲပဲ ကြည့်နေတာလေ။ ဆော်ကြီး ခမြာ အတော်ဆာနေတာ ''





'' ဒါနဲ့ ငါမေးပါဦးမယ် မောင်မောင်။ မင်း ထားထားကို ကြံခဲ့သေးလား''





'' မကြံဘူး ဆြာမြ ''





'' ဟင်. . .ငါလည်း မကြံဘူး။ ဒါနဲ့ ထားထားက ပြောတော့ အကြံခံရတဲ့အထဲမှာ သူပါ ပါသတဲ့။ တို့အပြင် တခြားတစ်ယောက်ရှိလိမ့်ဦးမယ်။ မြဒင်ဘဝမှာ ကုတုံးပေါ်ထိပ်ကွက်ခံရတာ ဒီတစ်ခါ ပထမဆုံးဘဲ။ နာတယ်ကွာ . . . .တောက် ''





'' ကဲ ကဲ ဆြာမြ ကျွ န်တော်တို့စကားဖြတ်မှ ။ဟိုမှာ တန်းစီးက ခရာမှုတ်တော့မယ်။ အလုပ်စရအောင်ပြင်ထားကြရအောင် ''





'' အေးပါကွာ ''







ဒေါ်ထားထားမှာ အပျ ို ကြီး တန်မဲ့ အမည်မသိ တရားခံဖြင့် ရသောကိုယ်ဝန်မှ သားယောကျ် ားလေးတစ်ယောက်ဖွားမြင်လေသည်။ ထိုကလေးကို ငါးလုံးတန်း မိသားစုမျ ားအားလုံး ဝိုင်းဝန်းထိန်းကြောင်း ချ စ်ခင်ကြ၏။ ဘိုးလေးမြညွန့်နှင့် ဘွားလေးသောင်းမေတို့ လင်မယားက အကဲဆုံးဖြစ်သည်။





တနေ့သောအခါ ဘိုးလေးမြတို့ က ဒေါ်ထားထား၏ ကလေးကို ခေါ်ထိန်းရင်း . . . . .





'' ခုမှ ပဲ ကျ ု ပ်ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျ သွားတော့တယ်။ ရှင်နဲ့ ကျ ု ပ်မှာ သားသမီးတွေရှိတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့က ကျ ု ပ်အရင် အိမ်ထောင်နဲ့ရခဲ့ကြတာမဟုတ်လား။ ရှင်နဲ့ငြားတော့ ကျ ု ပ်ရဲ ့မိန်းမရောဂါကြောင့် ရှင့်အတွက် မျ ို းရိုးချ န်ထားမပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။





အဲ့ဒါကြောင့် ကျ ု ပ်သိပ်ဝမ်းနည်းနေခဲ့ရတာ။ ရှင်တို့ ကျ ု ပ်တို့ တရုတ်လူမျ ို းဆိုတာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်မျ ို းရိုးအတွက် အနည်းဆုံး သားယောကကျ ာ်းလေးတစ်ယောက်တော့ ချ န်ထားခဲ့ရမယ် မဟုတ်လား။





ခုဆို ဒီမှာကြည့်စမ်း ရှင့်ရဲ ့ '' ရှောင် '' မျ ို းဆက်ကို ရှင်ချ န်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျ ု ပ်သိပ်ဝမ်းသာတယ်သိလား ''


ဟူ၍ ဘွားလေးသောင်းက ကလေးကို ချ ီပိုးမြှောက်တင်လျှ က် ပြောလိုက်လေရာ ဘိုးလေးမြကလည်း မိန့်မိန်ံကြီး ပြုံ း၍ နေလေတော့သည်။




ဘိုးလေးမြ၏ ထင်မြင်ချ က်လည်း တက်တက်စင်အောင် လွဲခဲ့လေပြီ။ သမ္မတဦးသိန်းစိန်သည် ၎င်းအနားမယူမှီ လူဆိုးလူမိုက် သူခိုးဂျ ပိုးမျ ားကို မိမိ၏ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့သဘောထားကာ ရေတံခွန်မှ ရေကျ သကဲ့သို့ လွတ်ငြိမ်းချ မ်းသာခွင့်ကို တဖြောဖြောပေးလေရာ ဦးမြဒင်တို့လည်း ထောင်တစ်သက်ကျ နေရာမှ ထောင်ထဲတွင် တစ်နှစ်ကျေ ာ်နှစ်နှစ်လောက်သာနေလိုက်ရပြီး ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။



ရဲရင့်ကတော့ '' ဝတ်ကျွ တ်သွားပြီ '' ဟု ဆိုရမလား။ အခြောက်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ကာ နယ်ပြန်၍ သာသနဘောင်သို့ဝင်သွားလေတော့သည်။ ၎င်းသည် သာသနဘောင်သို့မဝင်ခင် . . .



'' မြို ့ပေါ်သို့ရောက်စက အဒေါ်ဖြစ်သူဒေါ်ထားထားမသိအောင် အခြောက်ပီပီ မောင်မောင့်ကို ပရောပယီ သွားလုပ်ကြောင်း။ မောင်မောင်က ချေ ာ့မော့နှစ်သိမ်ကာ ရေမွှေးပုလင်းလေး လက်ဆောင်ပေးလွှတ်လိုက်ကြောင်း ''





ဝန်ခံသွားလေ၏။


ဦးမြဒင်မှာတော့ ထောင််မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဘိုးတော်လိုင်းသို့ တကယ်လိုက်သွားကာ သိပ်မကြာခင်မှာပင် တိုင်းမှူ းမျ ား ဗိုလ်ချ ု ပ်မျ ား ထွေအုပ်မျ ား စသည်တို့၏ ပူဇော်ခံအဆင့်သို့ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။



ကြာညို မှာမူ ထောင်မှူ းတစ်ယောက်နှင့်အကြောင်းပါသွားကာ ကေသရီမှာတော့ ရုပ်ရည်တင့်တယ်၍ အသားဖြူ သူမို့ ခရိုနီတစ်ယောက်၏ မယားငယ်ဖြစ်ကာ ချ မ်းသာသွားလေတော့၏။


မောင်မောင်မှာတော့ ရွှေဆိုင်ပိုင်ရှင် သူဌေးသမီးတစ်ဦးဖြင့် ငြားလျှ က် ရွှေဆိုင်ပေါ်တွင် အခန့်သားတက်ထိုင်ကာ ကောင်းစားနေလေတော့သည်။


၎င်းသည် အလုပ်ကို မယ်မယ်ရလုပ်စရာမလိုဘဲ Fb သုံးလိုက် ကော်ဖီသောက်လိုက်ဖြင့် အမြဲလိုလို ဇိမ်ကြနေတတ်ပြီး တခါတရံတွင် '' အမြင့်ကြောက်သောငှက် '' Acc အမည်ဖြင့် ဇာတ်လမ်းမျ ားရေးသားကာ Fb တင်လေ့ရှိလေတော့သည်။











ပြီးပါပြီ။