သစ်တော (၂)

 မြင့်မိုလ်ခင်ရဲ့အသုဘ ရက်မလည်မခြင်း တည်ငြိမ်လည်းမအား။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစိတ်ဖြင့်ပင် မြင့်မိုလ်အိမ်ပြေးလိုက် အပြင်မှာပတ်ပြီး စီစဉ်စရာရှိတာတွေ စီစဉ်လိုက်နှင့် ရက်လည်ကိစ္စအတွက် အလုပ်တွေရှုပ်နေလေတော့သည်။





သက်ထားဖြူ ကတော့ တည်ငြိမ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေကြောင်းသိသည်ထင့်။ ခုရက်ပိုင်းခဏခဏ ပေါ်မလာဘဲ တစ်ညသာ စိတ်မကောင်းကြောင်းလာပြောသွားလေ၏။ မြင့်မိုလ်ခင်ရဲ ့ကိုယ်ရောင်ကို ကြည့်ပြီး အသက်အန္တရယ်ရှိကြောင်း ကြို ပြောနိုင်သော်လည်း လူသတ်သမားမည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကိုတော့ သူမလည်း မသိကြောင်း . . သို့သော် လူသတ်သမားကို မြင်လျှ င်တော့ ၎င်းရဲ ့ကိုယ်ရောင်ကိုကြည့်ကာ ဤသူသည်လူသတ်သမားဖြစ်သည်ဟု ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ကြောင်း ကိုပါ တောင်းတောင်းပန်ပန်ဖြင့်ပြောပြသွားသေးသည်။





ရည်လည်ဆွမ်းသွပ်ပြီးနောက် ဦးဘောဂအောင်နှင့် ဒေါ်ရွှေမိတို့လည်း ဆွေမျ ို းမျ ားရှင့်အတူ နယ်သို့ပြန်သွားကြကုန်၏။ သားဖြစ်သူ အောင်ပြည့်ကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ဝမ်းနည်းစိတ်လေနေမည်စိုးသဖြင့် ကျေ ာင်းခွင့်ရက်ရှည်တင်ကာ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ဇာတိတွင် ခေတ္တပြန်လည်နေထိုင်ရန် တပါတည်းပြန်ခေါ်သွားလေတော့သည်။ အိမ်ကိုတော့ တံခါးပိတ်ကာ သော့ကို တည်ငြိမ့်ထံတွင် အပ်ခဲ့ကြလေ၏။





ယခုမှပင် အလုပ်တွေအားသွားသဖြင့်. . . . သေဆုံးသွားသည့် မိမိအသဲနင့်အောင်ချ စ်ရသူ မြင့်မိုလ်ခင်ကို တည်ငြိမ် အတိုးချ ၍လွမ်းရပေတော့မည်။ သို့သော် ၎င်းအနေဖြင့် အချ ိန်ကြာမြင့်စွာ လွမ်းခွင့် ဆွေးခွင့် မရလိုက်ပါချေ ။ နောက်တစ်နေ့မနက် တည်ငြိမ်ကျေ ာင်းသွားဖို့ အိမ်ရှေ ့သို့ထွက်လိုက်သောအခါ Letter Box ၌ CD တစ်ချ ပ်ကိုတွေ ့ရလေသည်။ ကျေ ာင်းချ ိန်လိုသေးသဖြင့် အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်ကာ လက်တော့တွင် CD ခွေကို ထိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် မြင့်မိုလ်ခင်နှင့် လူရွယ်တစ်ဦးတို့ ပုံသဏ္ဌာန်မျ ို းစုံဖြင့် ကာမစပ်ယှက်နေကြသည့် ခိုးရိုက်ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ကြည်ကြည်လင်လင် ထင်ထင်ရှားရှားကြီး တွေ ့မြင်ရလေတော့သည်။





အံ့သြစိတ် ဝမ်းနည်းစိတ် ဒေါသစိတ် ယူကြုံ းမရစိတ် တို့ဖြင့် ထိုမူဗီကို အချ ိန်အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ် ကြောင်ကြောင်ကြီး စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်သည် အနားရှိ ဖန်ခွက်တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ





'' ဟာ. . .ကဲကွာ . . .''





ဟု ရင်ခေါင်းသံကြီးဖြင့် ရေရွတ်လျှ က် လက်တော့ သို့ပေါက်ခွဲမည်အပြု





'' စိတ်ကို ထိန်းပါ ကိုတည်ငြိမ်ရယ် . . . သူ ရှင့်အပေါ်မှာ လှည့်စားနေတယ် သစ္စာမဲ့နေတယ် ဆိုတာ အစကတည်းက ကျွ န်မ သတိပေးပြီးသားပဲ . . . သတ္တဝါတွေ မှန်သမျှ ဟာ သူတို့ပြု ခဲ့ဖူးတဲ့ ကံကို သူတို့ပြန်လည်ခံစားရတာပါရှင်ရယ် . . .''





သက်ထားဖြူ ရောက်လာ၍ ရွယ်မြှောက်ထားသည့် တည်ငြိမ်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တားမြစ်လေသည်။ တည်ငြိမ်လည်း အချ ိန်အတော်ကြာအောင် တွေတွေကြီး စဉ်းစားပြီးကာမှ ခေါင်းကိုမော့လျှ က် '' ဟူးးးး '' ခနဲ လေပူတစ်ချ က်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချ လိုက်လေတော့သည်။





'' ကျေ းဇူးပါပဲ သက်ထားဖြူ ရယ် . . .''







.



မိုးထက်၏ CB ထဲသို့ ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုတက်လာသည်။ ပေးပို့သူမှာ မိမိ မသိသော အမည်ဖြင့်။ မိုးထက်လည်း ဗီဒီယိုကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်လေရာ . . .





'' အိုးးး မြင့် မြင့် မိုလ် ခင်ပါ လားး ''





ပါးစပ်ကပင် ယောင်ယမ်းရေရွတ်မိလေတော့သည်။



.



.





ဤဗီဒီယိုဖိုင်သည် မြင့်မိုလ်ခင် တည်ငြိမ့်ကိုသစ္စာဖောက်ကြောင်း အကောင်းဆုံး သက်သေပင်ဖြစ်တော့သည်။ သို့သော် မြင့်မိုလ်ခင်လည်း သေပြီးပြီမို့ အဟောင်းတွေလည်း အသစ်မဖြစ်စေချ င်တော့. . . သေသူအကြောင်းလည်း မကောင်းပြောမနေချ င်တော့တာကြောင့် မိုးထက်လည်း ထိုကိစ္စကို မည်သူကိုမျှ အသိမပေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ချ က်ချ လိုက်လေသည်။





ဗီဒီယိုဖိုင်ကိုတော့ ဖျ က်မပစ်သေး။ မြင့်မိုလ်ခင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကော ရုပ်အဆင်းပါ ပြောစရာမလိုအောင် အစစအရာရာ လှပပြည့်စုံနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ ့ ဤကဲ့သို့ ရှယ်ဗီဒီယိုမျ ို းကိုဖျ က်ပစ်ရလောက်အောင် မိုးထက် မရူးမိုက်သေး။ ထိုကြောင့် သူလည်း ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ဒေါင်းလုတ်ဆွဲပြီး ဖုန်းထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်လေတော့သည်။





သူမ ဆီကို ရောက်လာတဲ့ CD ချ ပ်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ သေဆုံးသူမြင့်မိုလ်ခင်နှင့် အမျ ို းသားတစ်ယောက် ကာမစပ်ယှက်နေသော ခိုးရိုက် ဗီဒီယို။ ထို ဗီဒီယိုရဲ ့အောက်ခြေမှာပါတဲ့ ရက်စွဲက မြင့်မိုလ်ခင် သေဆုံးတဲ့ရက်စွဲ။ အမျ ို းသားကို မြင်ဖူးသလိုရှိသဖြင့် ဟန်နီချ ို သေခြာကြည့်လိုက်သည်။





'' ဟုတ်ပြီ။ ဒါ ဦးချ မ်းသာရဲ ့တူ ။ အိမ်မှာမနေဘဲ လွင့်နေတဲ့ ခက်မောင်ဇင် ဆိုတဲ့ သူငယ်ပဲ ''





ဦးချ မ်းသာသေဆုံးမှုမှာ ဒီကောင့်ကိုမသင်ကာလို့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ခြေရာခံလိုက်ခိုင်းထားတာ။ မြင့်မိုလ်ခင်မဆုံးခင် နှစ်ရက်လောက်က ခြေရာဖျေ ာက်ပြီး ပျေ ာက်သွားတယ်။ ခု ဗီဒီယို ဖိုင်အရဆိုရင်တော့ မြင့်မိုလ်ခင်ဟာ မသေဆုံးခင်မှာ သင်းနဲ့အတူတူရှိတာ သေခြာသွားပြီ။





အဲဒီတော့ လူသတ်တရားခံဟာ သင်းဖြစ်ရင်ဖြစ် မဖြစ်ရင် ဒီ ဗီဒီယိုကို ခိုးရိုက်ခဲ့တဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ''





ဟန်နီချ ို ဟာ ခေါင်းထဲရှိ အချ က်အလက်မျ ားကို ဆက်စပ်တွေးတော ကောက်ချ က်ချ လိုက်ပြီး ရှေ ့စားပွဲပေါ်ရှိဖုန်းခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။





'' ဟယ်လို. . .ဆြာ မြသောင်းလား ''





'' . . . . . .''





'' ခင်မောင်ဇင်ကို မတွေ ့တွေ ့အောင်ရှာပြီး ဖမ်းလိုက်တော့ . . . .''





'' . . . . . .''





ယခု လက်ရှိအခြေအနေအရ သံသယတရားခံနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးကိုတော့ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းရန် ဆြာကြီး မြသောင်းနှင့်အဖွဲ ့ကို တာဝန်ပေးလိုက်ပေပြီ။ နောက်ထပ် '' ဗီဒီယို ခိုးရိုက်သူမှာ မည်သူလဲ '' ဟူသည့် မေးခွန်းကိုတော့ သူမအနေဖြင့် ဆက်လက်အဖြေရှာရမည် ဖြစ်ပေတော့သည်။



.



.



.



အလုပ်ရှုပ်ရသည့်အထဲ ကိုမိုးထက်က တစခန်းထလာပြန်သည်။ ပြည်ဘက်ကို ကုမ္ပဏ္ဏီအလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခေတ္တသွားရမည် တဲ့။ သူခရီးကပြန်လာလျှ င် ဟိုတစ်ခါကလို ကိုတည်ငြိမ်တို့အိမ်ကို ညအိပ်သွားလည်ကြဖို့ပင် ပူဆာနေသေးသည်။





ဦးချ မ်းသာ သေဆုံးမှုမှာ ကိုမိုးထက်ကို သံသယရှိပေမယ့် သူသတ်တာပါဟု လက်ဆုပ်လိုက်ကိုင် သက်သေပြစရာ ဘာမှမရှိပေ။ ထို့အပြင် ဟန်နီချ ို သတိထားစောင့်ကြည့်ရသည့်ပုံအရ ကိုမိုးထက် နေပုံ ပြောပုံ ဆက်ဆံပုံတွေဟာ လူသတ်မှုတစ်ခုကို ကျ ူ းလွန်ထားသည့် တရားခံတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူညီဘဲ ပကတိဖြူ စင်ပွင့်လင်းမှုရှိလှသည်ဟု သူမ သုံးသပ်မိသည်။ တဖန် သူပြန်လာလျှ င် ကိုတည်ငြိမ်အိမ်သို့ သွားအိပ်ဖို့ကိစ္စကိုလည်း မိမိအား တဂျ ီဂျ ီတောင်းဆိုနေသည်မှာ သူသည်လုံးဝထွက်ပြေးမည့်သူမဟုတ်ကြောင်းကို တနည်းအားဖြင့် ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဟန်နီချ ို ယူဆမိပြန်၏။





ရဲမှူ းက အမှုတွေကို မိမိစိတ်ကြို က် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခွင့် ပေးထားသဖြင့် ဟန်နီချ ို လည်း ကိုမိုးထက်ကို ပိတ်ပင်တားဆီးမှု တစ်စုံတရာ လုပ်မနေတော့ပဲ လမ်းခရီးတွင် အစစအရာရာဂရုစိုက်ဖို့နှင့် သူမဆီသို့ အမြန်ဆုံးပြန်လာခဲ့ဖို့ရန်ကိုသာ မှာကြားလိုက်လေသည်။



ပြန်ရောက်လျှ င်လုပ်ဆောင်ရန် ၎င်းပူဆာနေသည့်အစီအစဉ်ကိုလည်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေတော့၏။



.



.



.



.



ဟန်နီချ ို လည်း သံသယတရားခံ ခင်မောင်ဇင်ကို ဖမ်းမိရန်ကိုသာ အလေးပေးကြို းပမ်းခဲ့လေသည်။ ၎င်းသည် ဦးချ မ်းသာ သေဆုံးမှုကော မြင့်မိုလ်ခင်သေဆုံးမှုတွင်ပါ တရားခံဖြစ်နိုင်ခြေအမျ ားဆုံးသူ မဟုတ်ပါလား။ သေဆုံးသူနှစ်ဦးတွင်တွေ ့ရသည့် ဒဏ်ရာအနေအထားမှာ တူညီနေသောကြောင့် တရားခံသည် တစ်ဦးတည်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဟန်နီချ ို သုံးသပ်မိလေသည်။ ထို့ကြောင့် ခင်မောင်ဇင်ကို ဖမ်းမိလျှ င် အမှုနှစ်ခုစလုံးအတွက် အကျ ို းရှိနိုင်ပေမည်။





သို့သော် ဟန်နီချ ို ၏ တွေးထင်ယူဆချ က်အားလုံးသည် လေထဲတွင်လွင့်ပြယ် ပျ က်ဆီးကာ ခဲလေသမျှ သဲရေကျ ရသည့်အဖြစ်ကို သူမရင်ဆိုင်လိုက်ရလေသည်။ တနေ့သောမနက်ခင်းတွင် ဆြာမြသောင်းတို့အဖွဲ ့က လှိုင်သာယာဘက်ချ မ်း ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ သဇင်စိုး အမည်ရသည့် ကွမ်းယာသည် မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး၏ အိမ်ထဲတွင် လည်ပင်းထိုးသွင်းဒဏ်ရာတို့ဖြင့် သေဆုံးနေကြသော ခင်မောင်ဇင်နှင့် အနှီမိန်းမငယ်ကို တွေ့ရှိရကြောင်း သတင်းပို့လာသည်။ ဟန်နီချ ို လည်း ချ က်ခြင်းပင် ထိုနေရာသို့လိုက်သွား လိုက်လေတော့၏။





ခင်မောင်ဇင်ဟူသည့် လူငယ်မှာလည်း တဏှာဗီဇကမသေး။ ၎င်းသေဆုံးနေပုံမှာ ကုတင်အောက်တွင်မှောက်လျှ က်သား ဝတ်လစ်စလစ်ကြီးဖြစ်ကာ သဇင်စိုး ဆိုသည့် ကလေးမမှာလည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဝတ်လစ်စလစ်နှင့်ပင် အသက်ပျေ ာက်နေခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မသေဆုံးခင် လိင်ဆက်ဆံနေကြသည် သို့မဟုတ် လိင်ဆက်ဆံရန်ကြံစည်နေကြသည်ဟု အကြမ်းဖျ င်းအားဖြင့်ကောက်ချ က်ချ နိုင်လေ၏။





ထို့အပြင် ဦးချ မ်းသာမှစကာ ယခု ၎င်းတို့နှစ်ဦးအထိ သေဆုံးသူအားလုံး၏ ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချ က်တို့မှာ ချွ တ်စွပ်နီးပါးတူညီမှုရှိကြပြီး တစ်ချ က်တည်းအသက်ပျေ ာက်သွားနိုင်စေရန် အသေအခြာလေ့ကျ င့်ထားသည့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ချ က်ဖြစ်ကြောင်းတွေ ့ရှိရလေသည်။





ဟန်နီချ ို လည်း နဘေးရှိစောင်ကိုယူပြီး ပိုးလိုးပက်လက် သေဆုံးနေသည့် ကလေးမလေး၏အလောင်းကိုဖုံးဖိပေးလိုက်ရင်း





'' အင်း ညို ညို ညက်ညက် သွယ်သွယ်သပ်သပ်ကလေးနဲ စွဲဆောင်မှုအတော်ရှိတဲ့ကလေးမပဲ ''





ဟု စဉ်းစားမိကာ ကလေးမလေး၏အဖြစ်ဆိုးအတွက် သက်ပြင်းမောတစ်ချ က် ချ လိုက်မိလေတော့သည်။





ယခုဆိုလျှ င် တရားခံဟု ယူဆထားသော ခင်မောင်ဇင်လည်း သေလေပြီ။ သူမအတွက် လမ်းစဟူ၍ ခင်မောင်ဇင်နှင့် မြင့်မိုလ်ခင်တို့ နေပုံထိုင်ပုံမျ ားကို တိတ်တဆိတ်ခိုးရိုက်ထားသည့် ဗီဒီယိုတစ်ခုသာကျ န်တော့လေသည်။ ထိုဗီဒီယိုကို ခိုးရိုက်သူသည်သာ တရားခံ အစစ်ဖြစ်ပေတော့မည်။





ဖြစ်နိုင်ခြေမျ ားကို ဆက်စပ်တွေးတောရင်း ဟန်နီချ ို ၏ စိတ်ထဲတွင် ဦးချ မ်းသာနှင့် ကိုမိုးထက် အကြီးအကျ ယ်ပြသနာတက်ဖူးပုံ . . .မြင့်မိုလ်ခင်သည် လွန်စွာလည်ပတ်ကြောင်း ငွေမက်သဖြင့်ကိုတည်ငြိမ့်ကိုလှည့်စားနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ကိုတည်ငြိမ်နှင့် သူမကို လုံးဝသဘောမတူဘဲ ရသည့်နည်းဖြင့်ခွဲမည်ဖြစ်ကြောင်း ကိုမိုးထက် မိမိကို မကြာခဏပြောဆိုဖူးခဲ့ပုံ . . .မျ ားကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်နီချ ို လည်း





'' လိုလို ပိုပို ပြည်ဂတ်ကို လှမ်းအကြောင်းကြားပြီး ကိုမိုးထက်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားဦးမှပါ ''





ဟုတွေးတောလျှ က် ပြည်ဂတ်သို့ဖုန်းဆက်ရန် ဖုံးကိုထုတ်လိုက်လေသည်။





ပြည်ဂတ်ဖုန်းနံပါတ် ရိုက်ထည့်မပြီးသေးခင်မှာပင် ဖုန်းရင်းတုန်းသံ မည်လာလေသည်။ ဟန်နီချ ို ကြည့်လိုက်တော့ ကိုမိုးထက်ရဲ့ဖုန်း။ သူမလည်း ဖုန်းကိုလက်ခံပြီးစကားပြောလိုက်လေသည်။





'' ဟန်နီ ချ စ် ။ ကိုယ်ပြန်လာပြီ သိလား။ ခု သာယာဝတီတောင်ကျေ ာ်လာပြီ။ နေ့လည်ဘက်လောက်ရန်ကုန်ရောက်မှာ။ အဲ့ဒါ တည်ငြိမ့်ဆီကို သွားလည်ဖို့ ညနေကျ ရင် ကိုယ်လာခေါ်လှည့်မယ် ''





ဟန်နီချ ို လည်း လွန်စွာ တွေးရကြပ်သွားလေသည်။



ပြီးခဲ့သည့် လူသတ်မှုမျ ားတွင် ဦးချ မ်းသာ ရဲ ့အမှုက လူတွေအိပ်ချ ိန် အကာလ ညအခါ။ မြင့်မိုလ်ခင် အမှုက သူမတစ်ကိုယ်တည်း အိမ်ထဲတွင် နေစဉ် ။ ယခု ခင်မောင်ဇင်နှင့် သဇင်ဖြူ တို့ အမှုကလည်း သဇင်ဖြူ ၏အိမ်သည် အခြားအိမ်မျ ားနှင့် အတော်အတန်ကွာဝေးသည့်အပြင် ညဘက်တွင်ဖြစ်ပွားပြီး မနက်ဘက်ကျ ကာမှ သဇင်ဖြူ ရဲ ့မိတ်ဆွေ နှင်းနုက စတင် တွေ ့ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအမှုမျ ားတွင် လူသက်သေဟူ၍ မယ်မယ်ရရ မပေါ်ပေါက်ခဲ့။ ထို့အပြင် လူသတ်သမားက သေခြာကြံစည် လေ့လာထားအဖြင့် ပစ္စည်းသက်သေလည်းမကျ န်ခဲ့သလောက်။





တရားခံဟု ယူဆရသူမျ ားထဲမှ ခင်မောင်ဇင်မှာ အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။ ကိုမိုးထက်ကလည်း တရားခံလက္ခဏာလုံးဝမပေါက်။ သူသာတရားခံဆိုလျှ င် ယခုကဲ့သို့ လူတွေအမျ ားကြီးသတ်ပြီးသည့်နောက် မည်သည့်အကြောင်းနှင့်မျှ ရန်ကုန်တွင်နေတော့မည်မဟုတ်။ ဝေးရာသို့ပြေးပေတော့မယ်။ သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ကိုမိုးထက်သည် အလုပ်ကိစ္စရှိ၍ အခြားနယ် မသွားမဖြစ်သွားရလျှ င်တောင် ရန်ကုန်ကိုအမြန်ဆုံးပြန်လာပြီး သူမနှင့် ချ စ်ရည်လူးရန်ကိုသာ အချ ိန်တိုင်းကြံစည်နေသူ ဖြစ်လေတော့၏။ အမှုတွေက ကောက်ရိုးပုံတွင် အပ်ပျေ ာက်ရှာမရ ဖြစ်၍နေချေ ပြီ။





နောက်ဆုံး ဟန်နီချ ို လည်း





'' ဒီတစ်ညတော့အမှုကိစ္စတွေ ခေါင်းထဲက ခဏထုတ်ပြီး ကို နဲ့ပဲ ကိုတည်ငြိမ်အိမ်ကို သွားလည်လိုက်တော့မယ် ''





ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မိုးထက်ကို စကားပြန်လိုက်လေတော့သည်။





'' ဟုတ်ကဲ့ . . .ကောင်းပါပြီ ကို ရယ်. . . .''





ပြည်ဂတ်ကိုလည်း ဖုန်းမဆက်ဖြစ်တော့။









မိုးထက်တို့စုံတွဲလည်း မြေအိုးမြီးရှည် ရှမ်းခေါက်ဆွဲ စသည့်ရှမ်းစာမျ ားအပြင် ငါးကင်တစ်ကောင်ကိုပါဝယ်ယူပြီး တည်ငြိမ့်အိမ်သို့ထွက်ခဲ့ကြလေသည်။ ညပိုင်းတွင်အပြင်ထွက်မစားကြတော့ဘဲ ဝယ်ယူလာသည့်အစားအသောက်မျ ားကိုသာ သုံးယောက်သားပျေ ာ်ပျေ ာ်ပါးပါးစားသောက်ကြလေ၏။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်က ထုံစံအတိုင်းကော်ဖီဖျေ ာ်တိုက်လေရာ အိမ်ရှေ ့ဧည့်ခန်းတွင် ကော်ဖီသောက်ရင်း အေးအေးဆေးစကားပြောကြပြီး ည ကိုးနာရီခွဲခန့်တွင်တော့ မိုးထက်တို့ စုံတွဲလည်း အိပ်ယာဝင်ရန်ပြင်ဆင်ကြလေသည်။





'' ဟေ့ကောင် မိုးထက် ဒီည ဆယ့်တစ်နာရီခွဲ ဘိုင်ယန်နဲ့ အာဆယ်နယ်ပွဲရှိတယ်။ မင်းကြည့်မယ်မဟုတ်လား။ တို့ အာကြီးကို အားပေးရမယ်လေ ''





မိုးထက်တို့ စက်တီခုံမှထာကာ အိပ်ခန်းသို့သွားမည်အလုပ် တည်ငြိမ်က လှမ်းပြောလိုက်ရာ မိုးထက်လည်း တစ်ချ က်စဉ်းစားလိုက်ပြီး





'' အေးး ကြည့်မယ်လေ။ ဧည့်ခန်းက တီဗီအကြီးမှာပဲ ကြည့်ကြမယ်မဟုတ်လား။ ငါထွက်ခဲ့မယ်။ ''





ဟု ပြန်လည်အဖြေပေးလိုက်လေသည်။





'' အေးလေ။ ဧည်ခန်းမှာပဲကြည့်ကြမယ်။ နှစ်ယောက်ဆိုတော့ အားပေးရတာ မြို င်တာပေါ့ ''





'' အေးပါ။ ငါ ဆယ့်တစ်နာရီ နှစ်ဆယ်လောက်ထွက်ခဲ့မယ် ''





'' အေး အေး ''





ထို့နောက်မိုးထက်လည်း ဟန်နီချ ို ၏ပုခုံးကိုဖက်ကာ နှစ်ယောက်သား အိပ်ခန်းဆီသို့ ထွက်ခဲ့ကြလေတော့သည်။



.



.



.



.



.



.



အခန်းထဲသို့ရောက်လျှ င်ရောက်ခြင်း မိုးထက်က တံခါးကို ခပ်မြန်မြန်ဆွဲပိတ်ကာ ချ စ်သူ ဟန်နီချ ို ကို အမှတ်မထင် ဆတ်ကနဲပွေ ့ဖက် နမ်းရှုံ့လေတော့၏။





'' အို. . .ကို့. . .အွန့် . . . . . .''





နောက်ထပ် ဘာသံမှထပ်ထွက်မလာနိုင်တော့ဘဲ ဟန်နီချ ို ခမြာ မိုးထက်၏အနမ်းကြမ်းကြမ်းမျ ားအောက်တွင် နစ်မြောသွားရလေသည်။





လေးငါးရက်ခန့် ခွဲခွာနေခဲ့ရသည်ထင့် မိုးထက်ကလည်း အရူးအမူးဖြစ်နေသလို ဟန်နီချ ို ကလည်း တောင့်တောင့်တတ ရှိနေသည့်အနေအထားပင်။ အဝတ်အစားမျ ားကို အပြန်အလှန်ချွ တ်ပစ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ် ဦးအနမ်းမိုးတွေ ချေွ ကြလေသည်။ ထို့နောက် ဟန်နီချ ို က မိုးထက်၏ရင်ဘတ်ကို ဦးအောင်ဆောင့်တွန်းလိုက်သဖြင့် မိုးထက်လည်း ကုတင်ပေါ်သို့ပက်လက်လန်ကြသွားလေတော့သည်။





မျ က်လုံးကလေးစင်းကာ နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ရင်း ဖြေးဖြေးခြင်းလှုပ်ရှားနေသည့် ချ စ်သူ ရဲမေလေး၏ မျ က်နှာလှလှလေးကို မြင်ရသည်မှာ မိုးထက်အတွက်တော့ တစ်သက်မမေ့နိုင်စရာပင် ဖြစ်၍နေပေတော့၏။









ကိုတည်ငြိမ်နှင့် ဘောပွဲကြည့်ရန် ကိုမိုးထက်က ထွက်သွားလေပြီ။ ဟန်နီချ ို လည်း အဝတ်အစားတွေပြန်မဝတ်တော့ဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ်အိပ်တော့မည်ဟု စောင်အထူကိုယူခြုံ လိုက်လေသည်။ သို့သော် မျ က်စိကြောင်နေသဖြင့် တော်တော်နှင့်အိပ်မပျေ ာ်နိုင်ပါ။ ထိုကြောင့် ဟန်နီချ ို လည်း ကိုမိုးထက် ဖုန်းအသစ်ထဲရှိ ဂိမ်းမျ ားကိုဆော့ရန် ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းကိုလှမ်းယူလိုက်လေသည်။





သူမသည် ဂိမ်းမျ ားသို့ တန်းမဝင်သေးဘဲ ဂလယ်ရီထဲရှိ ဓာတ်ပုံမျ ားကို စပ်စုသောအခါ ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုကိုပါ တွေ ့ရသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဖွင့်ကြည့်မိလေတော့သည်။





. . . . .ဦးစွာ ဟန်နီချ ို အတော်ကို အံ့သြသွားရလေသည်။ ထို့နောက် တဖြေးဖြေး ဝမ်းနည်းမိလာပြန်၏။ ဗီဒီယိုဖိုင်ထဲတွင် သူမထံသို့ တစ်စုံတစ်ဦးက CD ချ ပ်ဖြင့်ပို့ပေးလိုက်သည့် မြင့်မိုလ်ခင်တို့ ဇာတ်လမ်းကို တွေ ့မြင်နေရပေပြီ။ ဤပုံအတိုင်းဆိုလျှ င်တော့ ကိုမိုးထက်ကို ဖမ်းမှဖြစ်ပေတော့မည်။





ထိုဖုန်းသည် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကမှ ကိုမိုးထက် အင်စတော့မန့်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သော နောက်ဆုံးပေါ်အမျ ို းအစားဖြစ်လေသည်။ ဈေ းလည်း အတော်ပေးရ၏။ မြင့်မိုလ်ခင်တို့နေပုံထိုင်ပုံကို ခိုးရိုက်ထားသည့် ခိုးရိုက်ဗီဒီယိုမျ ို းကို FULL HD ကဲ့သို့ ကြည်လင်ထင်ရှားအောင် ရိုက်ကူးနိုင်မည့်ဖုန်းဟူ၍ ယခုကိုမိုးထက်၏ဖုန်းအမျ ို းအစားအပါအဝင် နောက်ထပ် အမျ ို းအစား တစ်မျ ို းနှစ်မျ ို းထက် မပိုနိုင်ပေ။





ဤဇာတ်လမ်းသည် အဘယ်အတွက်ကြောင့် ကိုမိုးထက် ဖုန်းထဲတွင် ရှိနေရသနည်း။ ကိုမိုးထက်ကိုယ်တိုင်က ဤဇာတ်လမ်းကို ရိုက်ကူးခဲ့သည့်သူလား စသဖြင့် သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းမျ ားစွာပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟန်နီချ ို လည်း သက်ပြင်းတစ်ချ က်ချ လိုက်ကာ စခန်းသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်လေတော့၏။



.



.



.



.



.



.



ချ စ်သူနှင့် ဇာတ်လမ်းကောင်းသွားသဖြင့် မိုးထက်လည်း ဘောပွဲစပြီး ငါးမိနစ်ကျေ ာ်မှ ဧည့်ခန်းသို့သွားဖြစ်တော့သည်။





'' ဆောရီးကွာ . . .ငါသူငယ်ချ င်း ခရီးကပြန်ပြန်ခြင်း ချ စ်သူနဲ့အတူတူအိပ်ချ င်မှာပေါ့။ ငါက အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိ ဘောပွဲကြည့်ဖို့ ခေါ်မိပြီ ''





တည်ငြိမ်က ရယ်ကျ ဲကျ ဲဖြင့်လှမ်းစလိုက်ရာ မိုးထက်က





'' ဟာ မင်းကလည်း. . .ငါလည်း ဘောပွဲကြို က်ပါတယ်ကွ။ အာကြီးပွဲဆို ပိုတောင်ကြို က်သေး။ မင်းမကြည့်တာင် ငါက ကြည့်မှာ ''





ဟု ပြန်ပြောလေသည်။





'' အို . . .ဒါဆို မင်းက အာကြီးပွဲကို ဟွာနဲ့ကို လည်းနိုင်တယ်ပေါ့ ''





'' ဟွာက နောက်ရက်တွေလည်း ဟွာလို့ရသေးတယ်။ အာကြီးပွဲက သူကန်တုန်းလေးကြည့်ရတာ ''





'' ဒီကောင်ကတော့လုပ်ပြီ ''





'' ဟားး းး ဟားး းး ဟားး ဟားးး းးး ''





သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက် ပြို င်တူရယ်လိုက်ကြပြီး အာကြီးပွဲကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဆက်လက်အားပေးကြလေတော့၏။





မိုးထက်တို့သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက် မည်မျှ ပင် အားပေးသော်လည်း အာဆယ်နယ်မှာမူ ပထမပိုင်းပွဲမပြီးခင်တွင်ပင် ဘိုင်ယန်မြူ းနစ်ကို ရှစ်ဂိုးရှုံးလေ၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့လည်း အာကြီးကို စိတ်ပျ က်ကာ ဒုတိယပိုင်းဆက်မကြည့်ကြတော့ဘဲ တီဗီပိတ်လျှ က် အိပ်ခန်းမျ ားအတွင်းသို့ ကိုယ်စီဝင်ခဲ့ကြလေတော့သည်။











မိုးထက်က ကုတင်ပေါ်သို့တက်လိုက်ပြီး အိပ်ပျေ ာ်နေသည့် ချ စ်သူ၏ပါးပြင်ကို နမ်းရှုံ ့လိုက်ရာ





'' ဟင် . . .ကို . . .''





ဟု အာမေဋိတ်သံလေးပြု လျှ က် ဟန်နီချ ို လူးလွန့်နိုးထလာလေ၏။ မိုးထက်လည်း ဘာမှ ပြောမနေတော့ဘဲ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားမျ ာကို ကာပြာကသီ ဆွဲချွ တ်ပြီး စောင်အောက်သို့တိုးဝင်ကာ ချ စ်သူအား အဆက်မပြတ်အနမ်းတွေ ချေွ ပြန်တော့သည်။





ဟန်နီချ ို မှာမူ သူမတွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် ဗီဒီယိုကိစ္စကြောင့် အစပိုင်းတွင် စိတ်မပါသလိုရှိသော်လည်း မိုးထက်၏ အချ စ်ရေယဉ်ကြောအောက်တွင် ကြာကြာတောင့်မခံနိုင်ရှာဘဲ တဖြေးဖြေးဖြင့်နှစ်ဝင်မြောပါသွားရလေတော့သည်။





'' ချ စ် . . .ဝမ်းလျ ားမှောက်လိုက်ကွာ . . . .''





'' အို . . .သိပ်ကဲတာပဲ ကို ရယ် . . . . . ''



.



.



.



.



.



.



မိုးထက်တို့စုံတွဲ အိမ်လာလည်သဖြင့် သက်ထားဖြူ က တည်ငြိမ့်အခန်းထဲရောက်၍နေပြန်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလည်း နားလည်မှုရသွားကြလေပြီ။ တစ်အိမ်တည်းတွင် အတူတူနေရကာ အကြောင်းသိသူချ င်း ဖြစ်သဖြင့် ရင်းနှီးမှုကလည်း ပိုမိုလာခဲ့ပြီမဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် တည်ငြိမ်က ဧည့်ခန်းသို့ထွက်မအိပ်တော့ဘဲ အခန်းထဲရှိ ဆိုဖာစက်တီမှာပင် အိပ်ရန်ပြင်ဆင်ပြီး သက်ထားဖြူ ကိုတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် နေရာပေးလိုက်လေသည်။





'' ကျွ န်မမပြောဘူးလား ရှင်တို့ အာဆယ်နယ်ကြီး ရှုံးမှာပါလို့ . . .''





သက်ထားဖြူ က မအိပ်သေးဘဲ စကားစလိုက်သည်။





'' မင်းက ဘောပွဲ အရှုံးအနိုင်လည်း ကြို ဟောနိုင်တယ်လား ''





'' မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွ န်မက အာဆယ်နယ်မကြို က်လို့ပြောတာပါ ''





တည်ငြိမ့်က ကိုယ့်နှဖူးကိုယ်ရိုက်၍





'' သေလိုက်ပါတော့ကွာ။ ငါက မင်းကြို ပြောတာမှန်လို့ မင်းမှာ ဘောပွဲခန့်မှန်းတတ်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ် ထင်နေတာ ''





'' ခိ ခိ ခိ အဲ့လိုတော့မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင်တို့ ဖင်ထောင်ပြီးစာကျ က်နေကြတဲ့ အချ ိန်ကတည်းက ကျွ န်မက ဘောပွဲကြည့်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် ပညာရေးဘက်မှာ အားနည်းတာပေါ့။ ''





'' အိုးး ဒါဆို မင်းက ဘောပွဲကြည့်တဲ့နေရာမှာ အိုးစားဗစ်ပေါ့ ''





'' ဟုတ်တယ်. . . .ဒါကြောင့်လည်း ရလဒ်ကို ရှင်တို့ထက်ကျွ န်မက ပိုခန့်မှန်းနိုင်တာပေါ့ ''





'' ဒါနဲ့ နေပါဦး . . .မင်းက လူ့ဘဝက ပုတီးစိပ် တရားထိုင်တာတွေလုပ်တာဆို . . . .





'' အို . .ရှင်ကလည်း ပုတီးစိပ် တရားထိုင်တာက သပ်သပ် ဘေးပွဲကြည့်တာက သပ်သပ် ဘာဆိုင်လို့လည်း တစ်ချ ိန်စီခွဲထားတာပေါ့ ''





'' ခုလည်း မင်း တို့နဲ့အတူတူ ဘောပွဲလာကြည့်နေတာမဟုတ်လား ''





'' ဟိ ဟိ ဟုတ်တယ်လေ။ ရှင့်ဘေးမှာ ကျွ န်မထိုင်ကြည့်နေတာ။ ရှင်တို့အာကြီးက တော်တော်ဖျ င်းပါတယ်ရှင် . . . . .''





'' အမလေး မိုးထက်မသိတာ တော်သေးတာပေါ့ ဘောပွဲဆြာမရယ်။ ခဗျ ားလေးရဲ ့ ဘောပွဲကြည့်တဲ့ ဝါသနာကိုတော့ ကျ ု ပ်က Credit ပေးပါတယ်။ ''





'' ခစ် ခစ် ခစ် . . . မသိပါဘူးရှင့် ကျွ န်မက ကိုယ်ဖျေ ာက်ထားတာကိုးး ''





ထို့နောက် တည်ငြိမ်နှင့် သက်ထားဖြူ တို့လည်း ရောက်တတ်ရာရာ စကားမျ ားကို ၁၅ မိနစ်ခန့်ပြောဖြစ်ကြပြီး အိပ်ဆက်လိုက်ကြလေတော့သည်။



.



.



.



.



.



.



မနက်ရောက်သောအခါ ဟန်နီချ ို ၏ စခန်းမှ ပုလိပ်မျ ားသည် ရပ်ကွက်လူကြီးတစ်ချ ို ့ကိုခေါ်လာကာ မိုးထက်ကို လာရောက်ဖမ်းဆီးကြလေ၏။ တည်ငြိမ်လည်း အိမ်သို့ ရဲမျ ားရောက်လာသဖြင့် တအံ့တသြဖြစ်၍နေခြေသည်။ မိုးထက်ကတော့ ဘာမှမသိသည့်ဟန်ဖြင့်





'' ဟန်နီ ကိုယ့်ကို ဘာလို့ ဖမ်းကြမှာလဲ ''





ဟု မေးခွန်းထုတ်လေရာ ဟန်နီချ ို က ဦးချ မ်းသာသေဆုံးမှု မြင့်မိုလ်ခင်သေဆုံးမှုမျ ားတွင် မည်သည့်အချ က်အလက်မျ ားက မည်ကဲ့သို့ ၎င်းအားသံသယရှိဖွယ်ရာဖြစ်နေသည့်အကြောင်းကို ဝမ်းနည်းစွာရှင်းပြလေ၏။





'' ဒါဆိုလည်း အစကတည်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြို ပြောကောပေါ့ ဟန်နီရယ် . . .''





'' ဒီလို ကြို မပြောမိလို့ ဟန်နီ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါကိုယ်ရယ်။ ဟန်နီ့ ပါစင်နယ်အနေနဲ့ ကို့ရဲ ့ချ စ်သူနေရာက တွေးတော့ ကို သာတရားခံမဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ကို့အပေါ်မှာ ဟန်နီတို့ ခုလိုသံသယဝင်နေတာကို ကိုသိရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိတ်ရှုပ်မှာ ဟန်နီစိုးတယ်။ တာဝန်အရကြပြန်တော့လည်း ကိုသာတကယ့်တရားခံဆို ဟန်နီပြောလိုက်လို့ ကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားမှာ ဟန်နီမလိုလားဘူး။ ဟန်နီကို နားလည်ပေးပါနော် ''





ဟူ၍ မျ က်ရည်မျ ားရစ်ဝဲလျှ က်တောင်းပန်ရှာလေသည်။ မိုးထက်ကတော့ ဟန်နီချ ို ကို စိတ်နာဟန်ဖြင့်





'' ရပါတယ် ရဲမေ မမရယ်။ ခဗျ ားက တာဝန်အရဆိုရင် ကိုယ့်အသဲနှလုံးကိုတောင် ကိုယ်ချ နင်းပြစ်မယ့်သူဆိုတာ အစကတည်းက ကျ ု ပ်သိပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ခုလည်း ခင်ဗျ ားတာဝန်ရှိတဲ့အတိုင်းသာ ဆက်လုပ်ပါ ''





ဟု သူမ၏မျ က်နှာကို ခပ်တင်းတင်းကြည့်ကာ နာနာကြည်းကြည်းပြောလိုက်လေ၏။ အခြေအနေတွေ တင်းမာလာသဖြင့် အံ့သြနေသော တည်ငြိမ်လည်း ပြန်လည်သတိဝင်လာကာ





'' ဒီမှာ သူငယ်ချ င်း မိုးထက်။ ဒီကိစ္စတွေ မင်းမလုပ်ဘူးဆိုတာ ငါယုံတယ်။ ဟန်နီချ ို လည်း ငါ့လိုပဲ မင်းကို ယုံကြည်မှာအမှန်ပဲလေ။ သူလည်း မင်းကို ဘယ်ဖမ်းချ င်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမယ့် ခုအချ ိန်မှာ အချ က်အလည်းတွေ တော်တော်မျ ားမျ ားက မင်းဘက်ကိုညွှန်ပြနေလို့ မင်းကို ခဏ ထိန်းသိမ်းထားရမယ့်သဘောပဲ လို့ငါနားလည်တယ်။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ''





တည်ငြိမ်က မိုးထက်ကို ဖျေ ာင်းပြပြောဆိုရင်းဟန်နီချ ို ့ဘက်ကိုပါ လှည့်မေးလိုက်လေရာ ဟန်နီချ ို လည်း





'' ဟုတ် . . .ဟုတ် ပါ ပါ တယ် ရှင် . . . .''





ဟုဆိုကာ လက်ဝါးဖြင့်မျ က်နှာကို အုပ်ကာ ကြူ ကြူ ပါအောင် ငိုကြွေးပါတော့သည်။





မိုးထက်ကတော့ အံ့ကိုကျ ိတ်လျှ က်





'' ငါ နားလည်ပါတယ် သူငယ်ချ င်းရယ်။ ငါ့ကိုတရားခံမဟုတ်ဘဲ တရားခံဆိုပြီးဖမ်းတာကို ငါစိတ်မဆိုးပါဘူး။ လူဆိုတာ ဒီလိုပဲ ကံနိမ်တဲ့အခါ စွပ်ဆွဲခံရမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ငါ ငါ အချ စ်ရဆုံးသူက ငါ့ယုံကြည်မှုကို ခုလိုအလွဲသုံးစားလုပ်တာ ငါစိတ်အထိခိုက်ဆုံးပဲ ''





ဟူ၍ ငြီးတွားလေ၏။





'' အေးပါကွာ။ ခုတော့မင်း အေးဆေးလိုက်သွားလိုက်ဦး။ မင်းအတွက် ငါအကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ တရားကို နတ်စောင့်ပါတယ် သူငယ်ချ င်းရာ။ ဟန်နီကလည်း မိုးထက်နေဖို့ထိုင်ဖို့ အားလုံးအဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးမယ်မဟုတ်လား။ ''





ဟန်နီချ ို က ငိုနေရင်း ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြရှာသည်။





''မကြာပါဘူး မင်းလွတ်မှာပါ။ မင်းတရားခံမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ အဲ့ဒီတော့ သူတို့ စစ်တာဆေးတာ တစ်ခုခုလွဲလို့ မင်းထောင်ကျ မယ်ဆိုရင် အင်္ဂလန်က စုံတောက်အဖွဲ ့ငှါးပြီးတော့ကို ဒီအမှုတွေကို ငါလိုက်ပေးမယ်။





ပြီးတော့ ငါ့ဖေဖေ့ကိုလည်း လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်လေ။ မင်းသိပါတယ် ဖေဖေလာရင် အားလုံးပြီးသွားမှာပါ။ ဘာမှစိတ်မပူနဲ့ သူငယ်ချ င်း။ ဟုတ်ပြီလား ''





'' အေးပါကွာ။ ကျေ းဇူးတင်ပါတယ် သူငယ်ချ င်းရာ ''





ထို့နောက် ရဲနှစ်ယောက်က မိုးထက်ကိုလက်ထိပ်ခတ်ကာ စခန်းသို့ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့၏။

ဦးစစ်မြို င်လည်း သား၏ ချ စ်သူကအသတ်ခံရပြီး သူငယ်ချ င်းဖြစ်သူက လူသတ်တရားခံအနေနဲ့ အဖမ်းခံရသည့်သတင်းကိုကြားသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည့်အပြင် သားအတွက်လည်း မျ ားစွာစိုးရိမ်သောကြောင့် တပည့် မောင်ပြူ းကိုခေါ်၍ ပြည်မြို ့မှ ရန်ကုန်သို့ ချ က်ခြင်းဆင်းလာလေတော့သည်။





ထို့အပြင် ယခု စွပ်စွဲခံထားရသူ မိုးထက် မှာလည်း ဦးစစ်မြို င်၏ လက်ရင်းတပည့် ဖြစ်သူ ဦးငွေမိုးနှင့် ဒေါ်သိင်္ဂ ီထက် တို့လင်မယား၏ တစ်ဦးတည်းသောသားမဟုတ်ပါလား။ မွေးကတည်းက ဦးစစ်မြို င်ရဲ ့ အရိပ်အာဝါသအောက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ ဖြစ်ပြီး ကားအက်စီးဒင့် ဖြင့် ၎င်း၏မိဘနှစ်ပါးဆုံးပါးသွားပြန်တော့လည်း ဦးစစ်မြို င်တို့ကပဲ အစစအရာရာ ထောက်ပံ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိုးထက်၏ စိတ်နေသဘောထားကို ဦးစစ်မြို င်ကောင်းကောင်းသိလေ၏။ ၎င်းသည် မဟုတ်မခံ လူဖြောင့်စိတ်ဆတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာရက်ဆက်သည့်အမှုမျ ို းကို ကျ ူ းလွန်မည့်သူမဟုတ်ပေ။



.



.



.



.



.



.



တည်ငြိမ့် စကားမှန်လေသည်။ ဦးစစ်မြို င်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး လွယ်လွယ်ကူကူဖြစ်သွားကြသည်။ မိုးထက်မှာမူ အာမခံမရသော်လည်း အချ ု ပ်ထဲ၌ ကုတင် ဆောင် ခြင်တောင် ပန်ကာ တို့ဖြင့် တင့်တောင့်တင်တယ်နေရလေတော့သည်။ အစားအသောက်ကိုလည်း လိုသလောက်ကြို က်သလောက်မှာယူစားသောက်ခွင့်ရသည့်အပြင် ဟန်နီချ ို ကလည်း မကောင်းကောင်းကြောင်းတွေ နေ့စဉ် ချ က်ပြု တ်ကျေွ းမွေးရှာလေသည်။ မိုးထက်က ပထမ နှစ်ရက်သုံးရက်တွင် ဟန်နီချ ို ကို စိတ်ခုနေသော်လည်း စိတ်တိုလွယ် စိတ်ပြေလွယ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျေှ ာ်စွာ နောက်ပိုင်းကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြန်လည်ပြောဆိုဆက်ဆံခဲ့လေသည်။





ဦးစစ်မြို င်က မိုးထက်ကိုတွေ ့သည့်အခါတိုင်း တရားကို နတ်စောင့်သည့်အကြောင်း တနေ့အမှုမှန်ပေါ်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကောင်းဆုံးရှေ ့နေကိုလည်း ငှါးထားပြီးဖြစ်ကြောင်း တူလိုသားလိုသဘောထား၍ ကိစ္စအဝဝကို မိမိအနေဖြင့် အစစအရာရာ တာဝန်ယူမည့်အကြောင်း စသဖြင့် စိတ်ဓာတ်မကြစေရန် အားပေးနှစ်သိမ့်လေသည်။ သားဖြစ်သူ တည်ငြိမ့်ကိုလည်း ချ စ်သူဆုံးပါးသွားသဖြင့် စိတ်မလေစေရန် မိမိအလုပ်ကို မိမိအကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်ကာ မိမိဘဝကိုမိမိဆက်လက်ပုံဖော်ရန် အချ ိန်ရရင် ရသလို သတိပေးဆုံးမသွန်သင်လေသည်။ ၎င်း၏ ဆုံးမ အားပေးမှုတို့သည် တည်ငြိမ်ကော မိုးထက်အတွက်ပါ အဖိုးတန်လှသော အားဆေးတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်ပေတော့၏။





ထို့အပြင် ဦးစစ်မြို င်ကိုယ်တိုင်လည်း မနက်စောစောထ ဘုရားဝတ်ပြု . . . . .လမ်းလျေှ ာက်ထွက် . . ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလုပ် . . မနက်စာစား. . .ကော်ဖီသောက်ရင်း သတင်းစာဖတ် . . .နာရီဝက် တရားပြန်ထိုင် . . . စသည့်အလုပ်မျ ားကို အချ ိန်ကိုက်လုပ်ဆောင်လျှ က် ဘဝကို အရသာရှိရှိ နှင့် အဖိုးတန်စွာ ဖြတ်သန်းနေသူ ဖြစ်လေသည်။



.



.



.



.



မိုးထက်တို့အခန်းတွင် ဦးစစ်မြို င် သက်ထားဖြူ အခန်းတွင် မောင်ပြူ း အသီးသီးနေရာယူလိုက်ကြသောကြောင့် သူမသည် တည်ငြိမ့်အခန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ရပြန်သည်။ တည်ငြိမ်လည်း သက်ထားဖြူ ရောက်လာသည့်အတွက် တစ်စုံတရာ စိတ်အနောက်အယှက်မဖြစ်သည့်အပြင် စကားပြောဖော်ပင်ရသေးသည်ဟု မှတ်ထင်မိလေ၏။ ညအိပ်သောအခါတွင်လည်း





'' ကိုတည်ငြိမ်ရယ် ရှင် စက်တီပေါ်သွားသွားအိပ်နေရတာ ကျွ န်မ သိပ်အားနာလာပြီ။ အဲ့ဒီတော့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ပါရှင်ရယ်။ ကုတင်က အကျ ယ်ကြီးပါ။ တစ်ယောက်တစ်ခြမ်းစီအိပ်ကြတာပေါ့။ ရှင့်စိတ်ထဲ တမျ ို းဖြစ်ရင် ကျွ န်မ ကိုယ်ဖျေ ာက်ထားပါ့မယ် '





ဟု သက်ထားဖြူ ကအတန်တန်ပြောသဖြင့် နောက်ဆုံး တည်ငြိမ်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒကို လိုက်လျေှ ာပြီး ကုတင်ပေါ်မှာပဲ သက်သောင့်သက်သာ အိပ်ဆက်ဖြစ်နေ လေတော့သည်။



.



.



.



.



.



.



.



ဟန်နီချ ို ၏ အထက်အရာရှိ ငမူး ရဲအုပ် မြမောင်သည် ဆေးခွင့်ယူထားရာမှ အသဲကင်ဆာဖြင့် အနိစ္စရောက်သွား၏။ ၎င်း နေရာတွင် ရဲအုပ်ဇော်ဦးဆိုသူ ရောက်လာသောကြောင့် ဟန်နီချ ို သည် သူမကိုင်တွယ်နေသော မိုးထက် အမှုကို ရဲအုပ်ဇော်ဦး ထံသို့လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရလေတော့သည်။ ရဲအုပ်ဇော်ဦးသည် နှာဗူးသွေးရှိသူပီပီ ရုပ်ရည်ချေ ာမောပြီး ကိုယ်ခန္ဓာပြေပြစ်လှပါသော ဟန်နီချ ို ကို မြင်မြင်ခြင်း မျ က်စိကျ သွားလေသည်။





ဟန်နီချ ို နှင့် မိုးထက်တို့၏ ပတ်သက်မှုကို သိသောအခါ ၎င်းသည် မိုးထက်ကို နည်းမျ ို းစုံ ပညာပြလေတော့၏။ ထို့ကြောင့် ဦးစစ်မြို င်လည်း တိုင်းရဲရုံးသို့ ထပ်မံသွားရောက်ရပြန်သည်။ ဦးစစ်မြို င် တိုင်းရဲရုံးမှ အပြန်တွင်တော့ ရဲအုပ်ဇော်ဦးလည်း ဖုန်းတစ်ကောကို ရိုသေစွာ လက်ခံစကားပြောလိုက်ရလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ခြေသုတ်ပုဆိုးမြွေဆွယ်ကျ ို းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ မိုးထက်ကို ပြသာနာရှာခြင်းလည်း နိတ္ထိတံ သွားလေတော့၏။





သို့သော် ရဲအုပ်ဇော်ဦးသည် မိုးထက်အား အငြို းအမှတ်ထားကာ အမှုမျ ားကို အစကအဆုံး ပြန်လည်စစ်ဆေးလျှ က် မရ ရသည့်သက်သေမျ ားကို စုစည်းတည်ဆောက်၍ လူသတ်တရားခံအပြစ် ရုံးတင်လိုက်လေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်နီချ ို ့အနေဖြင့် အမှုမျ ား၏ တရားခံအစစ်ပေါ်ပေါက်ေစေရန် မိမိနည်းမိမိဟန်ဖြင့် စုံစမ်းရပေတော့မည်။ ကိုမိုးထက် တရားခံမှန်လျှ င် ပြစ်ဒဏ်ခံရပေမည်။ တရားခံ မဟုတ်ခဲ့သော် ပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်ကင်းရပေမည်။ တရားဥပဒေကို ယိုယွင်းတိမ်းစောင်းမှု မဖြစ်စေရ။ ဤကဲ့သို့ သူမဆန္ဒပြု မိလေသည်။





ယခုပုံအတိုင်းဆိုလျှ င် ရဲအုပ်ဇော်ဦးသည် အမှုမှန်ပေါ်ပေါက်ရေးအတွက် အားကိုး၍ မရတော့။၎င်းသည် ကိုမိုးထက်အပေါ်တွင် မျ က်မှန်စိမ်းတပ်လျှ က် ကိုမိုးထက်ပြစ်ဒဏ်ကျ ရေးကိုသာ အားသွန်ကြို းပမ်းတော့မည်မှာမလွဲ။



ထို့ကြောင့် ဟန်နီချ ို လည်း ဦးချ မ်းသာမှ စ၍ မြင့်မိုလ်ခင် . . .ခင်မောင်ဇင်နှင့် သဇင်စိုး တို့၏ အမှုမျ ားအားလုံးကို ပိုက်စိပ်တိုက်ကာ ထပ်မံ စုံစမ်းရန်ပြင်ဆင်ရလေတော့သည်။









လွမ်းစိတ်ကို နာကြည်းစိတ်ဖြင့် ဖြေသိမ့်ခဲ့ရသော်လည်း တည်ငြိမ် မြင့်မိုလ်ခင်ကို လုံးလုံး မေ့မရသေး။ ယနေ့ထူးထူးခြားခြား သူမကို ပိုမို၍ သတိရနေမိလေသည်။ ပါတ်သက်မှုတွေကလည်း မျ ားခဲ့သလို သတိရအောင့်မေ့စရာတွေကလည်း မျ ားခဲ့တယ်မဟုတ်ပါလား။ မတော်လိုက်ရသည့် ယောက်ဖဖြစ်သူ တပည့် အောင်ပြည့်ကလည်း ခွင့်ယူသွားရာ ခုထက်ထိစာမလာသတင်းမကြားသေး။ အောင်ပြည့် ဆိုကာမှ . . . .မြင့်မိုလ်မဆုံးခင် အောင်ပြည့် မိမိဆီက စာအုပ်တစ်အုပ်ငှါးသွာတဲ့အကြောင်းကို ခေါင်းထဲပြန်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲမှ တချ ို ့အကြောင်းအရာမျ ားသည် ယခုရေးသားနေသည့် သစ်တောဆိုင်ရာ စာတန်းအတွက် ပြန်လည်မှီငြမ်းရန် လိုအပ်နေချေ ပြီ။





တည်ငြိမ်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်ကာ နယ်ရှိ အောင်ပြည့်၏အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။





'' . . . . . . . . ''





'' . . . . . . . . ''





'' . . . . . . . . ''





၎င်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ ဖုန်းလာကိုင်ပြီး အောင်ပြည့် အိမ်မှာမရှိကြောင်း . . . စိတ်ပြေလက်ပျေ ာက်ဟုဆိုကာ သူ၏ သူငယ်ချ င်းမျ ားဖြင့် အညာဘက်သို့ဘုရားဖူးထွက်သွားကြောင်း . . .



စိတ်သစ်လူသစ် ဘဝသစ် ဖြစ်စေရန် ဖုန်းအသစ် ဟန်းဆက်အသစ်ပင် ဝယ်ကိုင်သွားသေးပြီး ဖုန်းနံပါတ်လည်း ပေးမသွားကြောင်း . . . .



ရောက်ရာအရပ်မှ တစ်ခါတရံတော့ဖုန်းဆက်တတ်ကြောင်း . . . .



၎င်း၏ သူငယ်ချ င်းမျ ား၏ ဖုန်းမျ ားနှင့် ကြုံ သလိုဆက်သဖြင့် ဖုန်းနံပါတ်လည်း သေခြာမသိကြောင်း . . . .





ပြောပြလေ၏။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်နှင့် အလာဘ သလာဘ မျ ားပြောကာ အဖွားကြီးက သူ့သမီးကို သတိရလာ၍ ငိုပြန်၏။။ တည်ငြိမ်လည်း စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာမကောင်းလှပေ။ ထို့ကြောင့် ဖွားတော်ကို အားပေးနှစ်သိမ့်စကားမျ ား အတန်ကြာအောင် တတ်စွမ်းသမျှ ပြောကြားပေးလေသည်။





အားရအောင်ငိုပြီးနောက် ကျေ းဇူးတင်စကားဆိုကာ ဖွားတော် ဖုန်းချ သွားလေ၏။ မိမိစာအုပ်မှာတော့ အောင်ပြည့်ထံမှပြန်လည်ရှိဖို့ရာ လမ်းစဝေးလေပြီ။ နောက်နေ့မျ ားတွင်မှ ပန်းဆိုတန်းဘက်ရှိစာအုပ်ဆိုင်မျ ားသို့ သွားရောက်ရှာဖွေရပေတော့မည်။





'' နောက်ဆုံး ရှာမရသည့်အဆုံးတွင် ယိုဒယားသို့လှမ်းမှာရပေတော့မည် ''





ဟု တည်ငြိမ်တွေးတောလိုက်လေ၏။





ကျေ ာင်းချ ိန်ပြီးသောအခါ ကားလေးမောင်း၍ တည်ငြိမ် အိမ်သို့ပြန်ခဲ့လေသည်။ လမ်းတွင် သက်ထားဖြူ ကို သတိရ၍ စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ဝင်ကာ သူမအတွက် အဝတ်အစားသုံးစုံခန့်ဝယ်ယူခဲ့လေ၏။ ထို့အပြင် ညအခါ၌ သူမနှင့်ကော်ဖီအတူတူသောက်ရင်း စားရန် ချေ ာကလက်ကွတ်ကီးမျ ားကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ပြန်သည်။ တည်ငြိမ်သည် မိမိအနေဖြင့် သူမကို မသိမသာသံယောဇဉ်တွယ်နေမိကြောင်း သူမနှင့်စကားပြောရသည်ကို သာယာကြေနပ်နေမိကြောင်း တဖြေးဖြေးသတိထားမိလာလေသည်။





'' သြော်. . . .သက်ထားဖြူ သက်ထားဖြူ ။ လှည့်စားခြင်းမရှိ မယာကင်းစင် ပကတိရိုးသားလှတဲ့ ချ စ်စရာ့ တစ္ဆေမလေး ''





တည်ငြိမ် သက်ထားဖြူ အကြောင်းတွေးရင်း တစ်ကိုယ်တည်းပြုံ းလိုက်မိပြန်သည်။



.



.



.





အိမ်သို့ရောက်သောအခါ တည်ငြိမ်လည်း ဖေဖေ့ကိုနှုတ်ဆက်ကာ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ တန်းဝင်ခဲ့လေ၏။





'' သား . . .လက်ထဲက ဘာထုတ်တွေလဲကွ . . .''





'' အဝတ်အစားလေး နည်းနည်းပါးပါးပါ ဖေဖေ ''





ဖေဖေက လှမ်းမေးနေပြန်၍ သူသင့်အောင်ကြည့်ဖြေခဲ့ရသေးသည်။ အိပ်ခန်းထဲသို့ရောက်သောအခါ မှန်တင်ခုံတွင် ထဘီရင်လျှ ားဖြင့် အလှပြင်နေသော သက်ထားဖြူ ကို အခန့်သားတွေ ့ရသဖြင့် တည်ငြိမ်လည်း အံ့အားသင့်သွားကာ





'' အိုးးး မမက ရေမိုးချ ို းပြီးအလှတွေဘာတွေ ပြင်နေလို့ပါလား ''





ဟု ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ သက်ထားဖြူ က တည်ငြိမ့်ဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချ စ်ရာမျ က်နှာပေးလေးဖြင့် မျ က်လုံးလေးထောင့်ကပ်လျှ က်





'' ဘာဖြစ်တုန်း သူမျ ားဘာသာ သူမျ ားရေချ ို းပြီး အလှပြင်တာ ''





ဟု နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ရန်ပြန်တွေ ့လေ၏။





'' မင်း ရေချ ို းတဲ့ ရေသံတွေ ဖေဖေတို့ကြားသွားရင် ပြသနာပေါ့ကွ ''





'' အို မကြားပါဘူး။ ဒီက ရေမချ ို းခင် ဘိုးတော်ကို အကဲခတ်ပြီးသား။ သူအိမ်ရှေ ့မှာ သတင်းစာ မဲဖတ်နေတုန်း ချ ို းလိုက်တာ။ ပြီးတော့ ရှင့်ရေချ ို းခန်းက အသံလုံပါတယ်ရှင့် ဟဲ ဟဲ ''





သက်ထားဖြူ က ရယ်ကျ ဲကျ ဲဖြင့်မျ က်နှာချ ို သွေးနေပြန်သည်။





'' ဟုတ်ပါပြီ။ ဒီအလှပြင်ပစ္စည်းတွေကကော မင်းဟာတွေပဲလား ''





'' ဟုတ်တာပေါ့ရှင့်။ ဘိုးတော်မသိခင် သူနေနေတဲ့ ကျွ န်မအခန်းထဲက သွားယူထားရတာ။ ဒါတွေက ကျွ န်မ မသေခင်ကတည်းက ဟာတွေ။ အတော် ဒိတ်အောက်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွ န်မက သရဲဆိုတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလေ။ သုံးလို့တယ်။ မိန်းကလေးဆိုတာက အခက်သားလား သရဲဖြစ်နေတာတောင် တခါတလေတော့ လှချ င်ပချ င်စိတ်ကလေးက ရှိနေသေးတာ ''





သက်ထားဖြူ ရဲ ့စကားသံကိုကြားရတော့ တည်ငြိမ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားလေ၏။ ထို့ကြောင့်





'' ကဲပါ ဟုတ်ပါပြီ။ နောက်နေ့ကျ မှ အလှပြင်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ကိုယ်ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ ခုလောလောဆယ်တော့ ဒီမှာ မင်းအတွက် ဝတ်စုံသုံးစုံဝယ်လာတယ်။ မင်း ကိုယ်မဖျေ ာက်တဲ့အချ ိန်ဝတ်ပေါ့။ ''





ဟုဆိုကာ လက်ထဲရှိ အထုပ်မျ ားကို သက်ထားဖြူ းအား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။





'' ဟယ်. . .ကြည့်စမ်းး သဘောကောင်းလိုက်တဲ့ လူကြီးဟယ် ''





သက်ထားဖြူ က အဝတ်အစားမျ ားကိုထုတ်ကြည့်ရင်း ကလေးတစ်ယောက်လို ပျေ ာ်ရွှင်နေလေတော့သည်။ ပါးစပ်မှလည်း တည်ငြိမ် ပိုချေ ာလာစေရန် ကျ န်းမာချ မ်းသာစေရန် ဆုတွေ တတွတ်တွတ်တောင်းပေးလေ၏။





တည်ငြိမ်လည်း သက်ထားဖြူ ပျေ ာ်ရွှင်နေပုံကိုကြည့်၍ ပီတိဖြစ်ရလေသည်။





'' တကယ်တော့ မင်းက အလှမပြင်လည်း လှပြီးသားပါ သက်ထားဖြူ ရယ်. . . . .''



.



.



.



သက်ထားဖြူ က ၎င်းအတွက်အဝတ်အစားမျ ားကို တစ်ထည်ပြီးတစ်ထည် ဝတ်ကြည့်ပြီးနောက် တည်ငြိမ့်ကို စကားဆိုလာပြန်သည်။





'' အကို . . . .မနေ့ညက ဖေဖေ့ရဲ ့အသံကို သက်ထားကြားရတယ်။ သူ့ဆီကို လာခဲ့ပါတဲ့။ အကိုကိုလည်း ခေါ်ခဲ့ဖို့ပြောနေတယ်။ သူ့ဆီကိုလာရင် အခုဖြစ်နေတဲ့ ပြသနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ တဖက်တလမ်းက အထောက်အကူဖြစ်နိုင်တယ် လို့ သက်ထားကို ပြောတယ်။





အဲ့ဒါ သက်ထားတော့ ဖေဖေ့ဆီကိုသွားချ င်တယ်။ အစ်ကို လိုက်ပို့မယ်မဟုတ်လား။ မနက်ဖြန် တနင်္ဂနွေဆိုတော့ ကျေ ာင်းလည်းပိတ်တာပဲ ''





ဟူ၍ သက်ထားဖြူ က မှော်ဘီမြို ့စွန် တောစပ်တစ်နေရာတွင် တောရဆောက်တည်နေသည့် သူမ၏ဖခင်ဦးလှဘူး တဖြစ်လည်း ဦးဇင်းကြီး ရေဝတ ထံသို့ သွားရောက်ရန် ပူဆာလေရာ တည်ငြိမ်လည်း



အန်ကယ်ဦးလှဘူးကိုမတွေ ့ရသည်မှာ ကြာသဖြင့် တွေ ့လိုသည်ကတစ်ကြောင်း ၎င်းထံသို့လာပါက အမှုကိစ္စအတွက် အကျ ို းရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုသောကြောင့် တစ်ကြောင်း . . . .စသဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်ကာ သက်ထားဖြူ ၏ ဆန္ဒကိုလိုက်လျေ ာရန် ကတိပေးလိုက်လေတော့သည်။



.



.



.



တည်ငြိမ် ရေချ ို းပြီးသောအခါ ထမင်းစားရန်အတွက် အခန်းအပြင်သို့ထွက်ခဲ့ရာ ထမင်းစားပွဲတွင် ဖေဖေနှင့်တွေ့သဖြင့် မနက်ကျ လျှ င် ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် မှော်ဘီဘက်သို့သွားရမည့်အကြောင်းကို တခါတည်း အသိပေးလိုက်တော့သည်။ သက်ထားဖြူ ပါနေသောကြောင့် ဖေဖေ့မိတ်ဆွေ ဦးဇင်းနှင့်သွားတွေ ့မည်အကြောင်းကိုတော့ မပြောဖြစ်တော့။





ဦးစစ်မြို င်က မိမိလည်းမနက်ကျ လျှ င် သစ်တောအရာရှိဟောင်းမျ ားတွေ ့ဆုံပွဲ တက်ရောက်ရန်ရှိကြောင်း ထို့နောက် မိတ်ဆွေသူငယ်ချ င်းဟောင်းမျ ားနှင့် ပျေ ာ်ပျေ ာ်ပါးပါး နားနားနေနေတစ်နေရာရာတွင် အပန်းဖြေရန်အစီအစဉ်ရှိကြောင်း ပြန်လည်ပြောပြလေ၏။ ထို့နောက် ၎င်းကဆက်လက်၍





'' သားသွားစရာရှိတာသွားလေ။ မောင်ပြူ းကို အိမ်စောင့်ထားခဲ့ကြတာပေါ့ ''





ဟူ၍ တည်ငြိမ့်ကို သွားလိုရာသို့ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်သွားရန် တိုက်တွန်းပြန်သည်။





'' ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ ''





ထို့နောက် သားဖနှစ်ယောက်သား ထမင်းလက်ဆုံစားကြပြီး ဦးစစ်မြို င်က ဘုရားဝတ်ပြု ရန်ဘုရားခန်းသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။ တည်ငြိမ်လည်း မိမိအိပ်ခန်းသို့ပြန်ကာ သက်ထားဖြူ နှင့်တီဗီကြည့်ရင်း ကော်ဖီအတူတူသောက်ကြရန် အခန်းထဲမှာပင် စီစဉ်လိုက်လေတော့၏။





မနက်ရောက်သောအခါ ဦးစစ်မြို င်နှင့် တည်ငြိမ်သည် ကားတစ်ယောက်တစ်စီးစီဖြင့် အိမ်မှ ရှေ ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆိုသလိုထွက်ခဲ့ကြသဖြင့် မောင်ပြူ းတစ်ယောက်သာ အိမ်စောင့်ရင်း ကျ န်ခဲ့လေတော့သည်။





တည်ငြိမ့်ဘေးထိုင်ခုံတွင် သက်ထားဖြူ လိုက်ပါလာသည်ကို တည်ငြိမ်တစ်ယောက်သာ တွေ ့မြင်ရလေ၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး လှည်းတန်းတွင် ပွို င့်စောင့်နေကြစဉ် ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် တည်ငြိမ် ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ တပည့်ကျေ ာ်အောင်ပြည့်ထံမှဖြစ်၍နေချေ သည်။





၎င်းက အညာ ဘုရားဖူးအပြန် ပြည်ဘက်မှပတ်ကာ ရန်ကုန်သို့ဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း . . .ယခု အခါ တည်ငြိမ့်အိမ်နားသို့ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း . . . အဟောင်းမျ ားအသစ်မဖြစ်လို၍ မိမိအိမ်သို့မသွားတော့ဘဲ တည်ငြိမ်အိမ်၌ပင်တည်းခိုရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း . . . ပြောကြားလေ၏။





တည်ငြိမ်လည်း . . .





'' လောလောဆယ် ငါက ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ မှော်ဘီဘက်ကို သွားနေတာ။ ဒီလိုလုပ်. . .မင်းငါ့ အိမ်ကိုသွားလိုက်။ ငါမောင်ပြူ းကို ဖုန်းလှမ်းဆက်ထားလိုက်မယ်။ အိမ်မှာ ဖေဖေလည်းရောက်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ သူလည်းအိမ်မှာမရှိဘူး။ ငါပြန်မရောက်ခင် သူပြန်လာလို့ရှိရင်လည်း အကျ ို းအကြောင်းပြောပြထားလိုက်ပေါ့။ လောလောဆယ်နေဖို့ စားဖို့ ရေမိုးချ ို းဖို့ကို မောင်ပြူ းစီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်။ ညအိပ်ဖို့ကိုတော့ ငါပြန်လာမှ ကြည့်ကျ က်စီစဉ်ကြတာပေါ့ ။ ဖေဖေနဲ့လည်း မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ် ''





ဟူ၍ အစီအစဉ်ဆွဲပေးလိုက်လေတော့သည်။ တည်ငြိမ်က မိမိဆီမှ ငှါးထားသည့် စာအုပ်အကြောင်း မေးမြန်းလေရာ . . . .





'' စာအုပ်က ရန်ကုန်အိမ်က ကျွ န်တော့်စာရေးစားပွဲပေါ်မှာ ကျ န်ခဲ့တာ။ ကျွ န်တော်ကတော့ လောလောဆယ် သွားယူမပေးပါရစေနဲ့ဦး။ ကျွ န်တော့်ကိုယ်ကို ကျွ န်တော်သိတယ်။ အဲ့ဒီအိမ်ရောက်ရင် စိတ်ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငိုမိလိမ့်မယ်။





ဆြာလမ်းကြုံ ရင် ဝင်ယူလိုက်ပါလား ဆြာရယ်။ ဆြာ့မှာလည်း အိမ်သော့ပါလာတာပဲ။ တပည့်ကို ကူညီပါနော် ''





အောင်ပြည့်က တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။ တည်ငြိမ်လည်း





'' အေးပါကွာ။ ငါကြုံ ရင် ဝင်ယူလိုက်ပါ့မယ်။ ခုတော့ မင်းလည်း ခရီးပမ်းလာကောပေါ့။ ငါ့အိမ်မှာ နားနားနေနေနေဦး။ ဟုတ်ပြီလား။ အဆင်မပြေတာရှိရင် ဖုန်းလှမ်းဆက်လိုက်။ ဘာပြောဦးမလဲ ''





'' ပြောစရာမရှိတော့ပါဘူး ဆြာရယ်။ ကျေ းဇူးလည်းအရမ်းတင်ပါတယ် ''





'' ရပါတယ်ကွာ။ မင်းနဲ့ငါနဲ့က ပြောရမယ့်လူတွေမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဆို ဒါပဲနော် . . . .''





တည်ငြိမ်ကဖုန်းချ လိုက်ပြီး . . .





'' ဒီကောင် ကိုယ့်ဆီက ငှါးထားတဲ့စာအုပ်က ရန်ကုန်အိမ်က သူ့စားပွဲပေါ်မှာတဲ့ ''





ဟု စိတ်ပျ က်လက်ပျ က်အမူအရာဖြင့် သက်ထားဖြူ ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောကြားလိုက်ရာ သူမက အိမ်သော့အဆင်သင့်ပါလာလျှ င် ယခုပင်ဝင်ယူသင့်ကြောင်း . . .သူမလည်း ထိုအိမ်သို့ ရောက်ဖူးလိုကြောင်း . . .မှော်ဘီသွားဖို့မှာလည်း အချ ိန်မျ ားစွာရှိသေးကြောင်း ပူဆာသဖြင့် တည်ငြိမ်လည်း အောင်ပြည့်တို့အိမ်ဘက်သို့ ကားကို မောင်းလိုက်လေတော့သည်။



.



.



.



အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ တစ်အိမ်လုံး မှောင်မဲလျှ က်။ ဦးစွာ တည်ငြိမ်က ဖုန်းမှ Flash Light ကိုဖွင့်ကာ မိန်းရှိရာသို့သွားပြီး မိန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးချေ ာင်းခလုပ်မျ ားကို ဖွင့်လိုက်တော့မှ တစ်အိမ်လုံးလင်းထိန်သွားတော့သည်။





တည်ငြိမ်က အောင်ပြည့် အခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားကာ စားပွဲပေါ်တွင် စာအုပ်ကိုရှာဖွေလေရာ လွယ်ကူစွာပင်တွေ ့ရသဖြင့် ဘေးလွယ်အိတ်ထဲသို့ကောက်ထည့်လိုက်ပြီး အခန်းပြင်သို့ပြန်ထွက်ခဲ့လေသည်။





အခန်းအပြင်သို့ရောက်သောအခါ သက်ထားဖြူ က မြင့်မိုလ်ခင်၏အခန်းထဲမှထွက်လာလေသည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင်လည်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ထားလေ၏။





'' မင်း အဲ့အခန်းထဲဘာဝင်လုပ်တာလည်း ''





ဟု တည်ငြိမ်က သူမကိုမေးလိုက်တော့ သူမက ရယ်ကျ ဲကျ ဲဖြင့်





'' ဝင် စပ်စုတာပေါ့ . . .ဒီမှာ ဒါက အခန်းထောင့်က ဘီရိုအံဝှက်ထဲကတွေ ့တာ။ ရဲတွေဝင်စစ်တုန်းက မတွေ ့ဘဲကျ န်ခဲ့တာနေမှာပေါ့။ ရှင့် ဆော်ရဲ ့ ဒိုင်ယာရီလေ။ ရှင်မဖတ်ချ င်ဘူူလား . . .''





ဟု တည်ငြိမ့်အား စာအုပ်ကိုကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြန်ပြောလေသည်။ ထိုအခါ တည်ငြိမ်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချ က်ချ လိုက်ပြီး





'' မြင့်မိုလ်ခင်ဟာ ငါ့အပေါ် စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ မာယာတွေမျ ားပြီး သိပ်ကို လျှ ို ့ဝှက်ခဲ့တယ်။ အင်းလေ. . . ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ရရင်တော့ သူ့ကွယ်ဝှက်ထားတဲ့ သူ့ရဲ ့ဘဝမှန်ကို ငါသိရမယ်ထင်တာပဲ။ နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေးဖတ်ရမယ်။ ကျေ းဇူးပဲကွာ. . .''





ဟု သက်ထားဖြူ ကို ကျေ းဇူးတင်စကားဆိုလျှ က် စာအုပ်ကို လွယ်အိပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။





ထို့နောက် တည်ငြိမ်တို့သည် မီးပိတ် အိမ်တံခါးပြန်ပိတ်ကာ လိုရာ ခရီးသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြလေတော့၏။









ဦးဇင်းကြီးရေဝတ ရဲ ့ တောရကျေ ာင်းမှာ မှော်ဘီမြို ့ပြင်၌ရှိပြီး ရန်ကုန်မှလာလျှ င် လမ်း၏ယာဘက်ခြမ်းသိ်ု့ဝင်သွားရသည်။ မြို ့နှင့်အတော်အတန်ကွာဝေးလှပြီး ပဲခူးရိုးမတောစပ်တစ်နေရာဖြစ်ပုံရ၏။ လမ်းတွင် တောင်ကုန်းလေးမျ ား စမ်းချေ ာင်းလေးမျ ားကိုလည်း ဖြတ်သန်းသွားရသည်။





ကျေ ာင်းသင်္ခမ်းမှာမူ အတော်အတန်မြင့်ပြီးကျ ယ်ဝန်းသည့် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိလေသည်။ နွေဦးရာသီဖြစ်သော်လည်း ကျေ ာင်းသင်္ခမ်းရှိသည့် တောင်ကုန်းတဝိုက်တွင်တော့ သစ်ပင်ကြီးမျ ားဖြင့် အုံ့စိုင်းစိမ်းစိုလျှ က်ရှိသည်။ တောင်ပေါ်မှ ဘေးပတ်ဝန်းကျ င်သို့လှမ်းမျေှ ာ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွက်ဟောင်းကြွေ၍ ရွက်နုဝေစ အရိုးဖြို င်ဖြို င်သစ်ပင်မျ ားဖြင့် ချ ယ်သထားသည့် အဝါရောင် နွေပန်းချ ီကားတစ်ချ ပ်ကို တွေ ့ရမည်ဖြစ်သည်။





ဦးဇင်းကြီးရေဝတ မြို ့ကျေ ာင်းမှာနေစဉ်က ၎င်းထံသို့ တည်ငြိမ် နှစ်ခေါက်လောက်ရောက်ဖူးသည်။ တောရကျေ ာင်း ဆောက်တည်ပြီးနောက်ပိုင်း ဦးဇင်းကြီးထံသို့ ရောက်ဖူးသည်မှာ ဒီတစ်ခါ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်။ လမ်းကကြမ်းပြီး ခလုတ်ကသင်းလည်းမျ ားလှသည်။ မိမိဆလွန်းကားကို ဖေဖေ့ကို ပေး၍ ဖေဖေ ဟမ်းမားကြီး ယူခဲ့မိ၍သာတော်ပေတော့သည် ဟု တည်ငြိမ်တွေးမိလေ၏။





လမ်းကြောင်းအတွက်ကတော့ ပူစရာမလို။ သက်ထားးဖြူ ကလမ်းပြသည်။ သူနဲ့သူ့အဖေက စိတ်ခြင်းအမြဲအဆက်အသွယ် ရှိပြီး တစ်ပတ်တစ်ခါလောက် ဒီကျေ ာင်းကို သူလာဖြစ်သည်ဆိုပဲ။





တည်ငြိမ်တို့ ကျေ ာင်းသို့ရောက်ချ ိန်တွင် ဦးဇင်းကြီးကို မတွေ့ရဘဲ ၎င်း၏လက်ရင်းငယ်တပည့် ကပ္ပိယကြီး ဦးကြာစေ့ကိုသာ တွေ ့ရလေသည်။ ကပ္ပိယကြီးသည် လူပျ ို လူလွတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဦးဇင်းကြီး ဝန်ထမ်းဘဝကတည်းက တွေဆုံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကပ္ပိယကြီးက တည်ငြိမ်တို့ကို တောင်စွန်းရှိ အရိပ်ကောင်းသော ဇရပ်တစ်ခုပေါ်တွင် နေရာထိုင်ခင်းပေးပြီး ရေနွေးကြမ်းနှင့် ပြေ ာင်းဖူးခြောက်လှော်တို့ဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံလေသည်။ ၎င်းသည် သက်ထားဖြူ ကို မြင်ရပုံမပေါ်။ သို့သော် ပါလာမှန်းသိသဖြင့် ရေနွေးပန်းကန်လုံး နှစ်ခွက်ယူလာလေသည်။





ဦးဇင်းကြီးမှာ တည်ငြိမ်တို့ရောက်မလာခင် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်မှ တရားထိုင်ဝင်သွားကြောင်း . . .တစ်ခါထိုင်လျှ င် နှစ်နာရီခန့်ကြာတတ်သဖြင့် အေးအေးလူလူ အပမ်းဖြေရင်း စောင့်စားကြရန် ပြောကြားပြီး ကပ္ပိယကြီးလည်း တည်ငြိမ်တို့အနားမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။





'' တောတောင်ရှုခင်းတွေက သိပ်လှတာပဲနော်။ လေရူးလေးတွေကတိုက် ရွက်ဝါလေးတွေကကြွေပြီး သက်ထားရဲ ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို လွမ်းမော လာသလိုဘဲ။ ဒီကြားထဲ ဥသြ အော်သံလေးက တစ်ချ က်တစ်ချ က် ကြားရသေးတယ် ''





သက်ထားဖြူ က စကားစလိုက်ရာ တည်ငြိမ်ကလည်း ရီဝေလွမ်းမောသည့် ဟန်ဖြင့်





'' ဟုတ်တယ် သက်ထား။ နွေဦးရာသီဆိုတာ ဒီလိုပဲ။ သူ့ရဲ ့ဖမ်းစားမှုဟာ စိတ်မခိုင်ရင် ရူးတောင်သွားနိုင်တယ်. . .''





'' ဒီအချ ိန်မျ ို းမှာ ကို ချ စ်ရသူလေးနဲ့နှစ်ယောက်အတူတူ ဆိုရင် ဘယ်လောက်မျ ားကောင်းလိုက်မလဲ ကိုတည်ငြိမ်ရယ် . . .''





'' ခုလည်း ကိုယ်ချ စ်ရသူလေးနဲ့ နှစ်ယောက်အတူပဲလေ ''





'' ရှင် . . . . .''





''. . . .ဟုတ်တယ် သက်ထား။ ကို မင်းကို ချ စ်နေမိပြီ ''





ရာသီဥတု၏လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်လား နှလုံးသား၏လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်လား အဖြေရှာမရပဲ တည်ငြိမ်ထိုစကားကို ဘယ်လိုပြောမိလိုက်မှန်းမသိတော့။ သက်ထားဖြူ လည်း တအံ့တသြလေးဖြစ်သွားပြီးမှ





'' အို . . .ကို ရယ် . . . .သက် သက် ထား တို့က ဘဝချ င်း ခြားနားနေကြတယ်လေ ရှင်ရယ် . . . .''





ဟု ပြောကာ မျ က်နှာလေးငြို းငယ်သွားလေတော့သည်။ တည်ငြိမ်လည်း သက်ထားဖြူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမှန်းသိသဖြင့် အာရုံပြောင်းစေရန်





'' ကဲပါ . .အချ ိန်တွေရပါသေးတယ်။ ဟောဒီက သရဲမလေးကို ချ စ်တဲ့အကြောင်းတွေ နောက်မှတစ်ဝကြီးပြောပြမယ်။ ခုလောလောဆယ်တော့ ဦးဇင်းကြီးကို စောင့်ရင်း မြင့်မိုလ်ခင်ရဲ ့ ဒိုင်ယာရီ ကိုဖတ်ကြမယ် ''





ဟု ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်ကိုထုတ်ကာ သက်ထားဖြူ ကို စည်းရုံးလိုက်လေသည်။ သူမျ ားအတွင်းရေးကို စပ်စုရန်အတွက် မိန်းခလေးမျ ားသည် အချ ိန်မလင့် စိတ်ပါဝင်စားကြသည် မဟုတ်ပါလား။





သက်ထားဖြူ လည်း ပြုံ တုံ့တုံ ့မျ က်နှာပေးလေးဖြင့် တည်ငြိမ့်ကို ခပ်ကြာကြာလေး တစ်ချ က်စိုက်ကြည့်ကာ





'' အင်းးး '' ဆိုပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေသည်။





ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ထင်းခွဲနေသည့် ကပ္ပိယကြီး ဦးကြာစေ့မှာတော့ တစ်ကိုယ်တည်းစကားပြောလိုက် ရယ်လိုက်မောလိုက် လုပ်နေသည့် တည်ငြိမ့်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ခပ်လေးလေးခါရမ်းလိုက်လေတော့သည်။



.



.



.



.



.



.



.



ဟန်နီချ ို ဒီနက် ယူနီဖောင်းဝတ်ဖြင့် သဇင်စိုး တို့အိမ်ဘက်သို့ စနည်းနာထွက်ခဲ့သည်မှာ မှန်သွားခြေပြီ။ မြေနီလမ်းအတိုင်း ကြွကြွ ရွရွလေးလှမ်းလျေှ ာက်နေသော အသားဖြူ ဖြူ အရပ်မြင့်မြင့် ကိုယ်ဟန်ပြေပြစ်လှပသည့် ဟန်နီချ ို ကို ခေါ်တော တစ်သောင်းအားဖြင့်ကြည့်လျှ က် လူငယ်တစ်ဦး အနားသို့မရဲတရဲ ချ ည်းကပ်လာလေသည်။





'' မ မမ က သဇင်စိုး အမှုအတွက် လာ တာလားဟင် . . . .''





ဟန်နီချ ို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူငယ်သည် ဤအနီးဝင်းကျ င်တွင်တော့ ပိုက်ဆံအတော်အတန်ရှိသည့် ရပ်ကွက်သူဌေးတစ်ဦး၏ သားဖြစ်ပုံရ၏။ ပုံပန်းမကြလှသော ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံနှင့် ကေကို ပြောင်အောင်ဖီးထားကာ လည်ပင်းတွင်လည်း ကင်မရာ တစ်လုံး ချ ိတ်ဆွဲထားသေးသည်။





'' အင်းး ပိုတို ဂရပ်ပါ ရူးဖြစ်ပုံ ရတယ် . . . . ''





ဟု ဟန်နီချ ို တွေးလိုက်ပြီး အမှုအတွက်အထောက်အကူ ရလို့ရငြား ၎င်းကို ပြေပြေလည်လည် ဆက်ဆံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။





'' အေးး ဟုတ်တယ် မောင်လေးရဲ ့ ။ မောင်လေး မမကို ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ ''





'' ဒီ ဒီလို ပါ မမ။ အဲ့ အဲ့ သဇင်စိုး ဆိုတဲ့ မိန်းမက ဘဲ ဘဲ မျ ားတယ်။ ခု သူနဲ့အတူတူ သေသွားတဲ့ တစ်ယောက်မတိုင်ခင် အ အရင် တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသေးတယ် ''





ဟု လူငယ်က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့်ပြောပြလေ၏။ထိုအခါ ဟန်နီချ ို က





'' ဟုတ်လား မောင်လေး။ မင်း အဲ့တစ်ယောက်ကို မြင်ဘူးလား။ ဘယ်သူလည်းဆိုတာကော မောင်လေးသိလား ''





ဟု ပြန်မေးလိုက်လေရာ လူငယ်က ၎င်း၏အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံကို ဆွဲထုတ်ကာ





'' ဘယ် ဘယ် သူလည်းတော့ ကျ ကျွ န် တော် မ မသိဘူး။ ဒါ ဒါပေမယ့် အဲ့ အဲ့ လူ တစ်ခါ သဇင်စိုးကို လိုက် လိုက် ပို့တုန်း ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဓာတ်ပုံ ရိုက်ထားမိလိုက်တယ်။ အ အမှန်က ကျ ကျွ န်တော် က သူတို့နောက် က ငှက်ကလေးကို ဓာတ် ဓာတ်ပုံ လှမ်းရိုက်တာပါ။ ''





ဟုဆိုကာ ထိုဓာတ်ပုံကို ဟန်နီချ ို ့လက်ထဲသို့ ထည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေ၏။ ထွက်မသွားသေးခင်





'' ကျ ကျွ န်တော် က ဥ ဥ ပဒေ ကို ကူ ကူညီချ င်လို့ ပါ။ မ မမ ကို နှာ နှာ ဗူးလာ ထတာ မ မဟုတ်ပါဘူးး ''





ဟု ပြောသွားသဖြင့် ဟန်နီချ ို ပြုံ းလိုက်ရသေးသည်။ သူမလည်း ထိုလူငယ်ကို ကျေ းဇူးတင်ကြောင်း လှမ်းအော်ပြောလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံကိုကြည့်လိုက်ရာ သဇင်စိုးနှင့် အတူတူလူငယ်တစ်ယောက် လက်တွဲကာ လမ်းလျေှ ာက်နေသည့်ပုံကို တွေ ့ရလေတော့သည်။





'' ဟင် . . .ဒါ ဒါ . . . . .သူ သူပဲ . . . .''

မြင့်မိုလ်ခင်၏ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ဖတ်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် တည်ငြိမ်သည် မြင့်မိုလ်ခင်ကို ပိုမို အံ့သြ ရွံရှာသွားကာ





'' ဘာတွေလည်းး ကွာ . . . .''





ဟူ၍ပင် ပါးစပ်က ထုတ်ဖေါ်ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့၏။ သက်ထားဖြူ ကလည်း





'' ဒီမိန်းမဟာ ချေ ာမောလှပသလောက် သစ္စာမဲ့ပြီး အတော့်ကို တဏှာရာဂကြီးတဲ့ မိန်းမပဲ။ အကိုနဲ့ မဆုံဆည်းဖြစ်တာ အကို အရမ်းကံကောင်းတယ် ''





ဟု မှတ်ချ က်ချ လေ၏။





ထိုအချ ိန်တွင် ဦးဇင်းကြီးရေဝတ ၎င်းတို့ထိုင်နေသည့် ဇရပ်ပေါ်သို့ကြွလာသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး ပြန့်ကျ ဲနေသည့်စိတ်မျ ားကို ပြန်လည် စုစည်းကာ ဦးဇင်းကြီးကို ဝတ်ဖြည့်လိုက်ကြသည်။





'' အိမ်းးး ဒကာနဲ့ ဒကာမလေးကို ခေါ်လိုက်ရတာက ဦးဇင်းအနေနဲ့ ဒကာလေးတို့သိသင့်တယ်ထင်တာလေးတွေကို အသိပေးဖို့ပဲ။ ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောကြတာပေါ့ ။ ကျေ ာင်းပေါ်ကပူတယ်။''





ဦးဇင်းကြီးက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ခေါင်းရင်းဘက်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းကစကားဆက်ပြန်သည် . . .





'' အရင်ဆုံး ဦးဇင်းပြောလိုတာက ဒကာမလေးပဲ။ ဒကာမလေး . .ကိုယ့်မှာလည်း ကောင်းရာမွန်ရာကို သွားဖို့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေရှိနေပြီပဲ။ ဘာလို့ ဒီအိမ် ဒီနေရာကို စွဲလန်းနေဦးမှာလည်း။ ဒီအိမ်ကို သံယောဇဉ်ဖြစ်နေလို့ ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေတယ်။ ဟော. . .ခု ဒီအိမ်ကို ဒကာလေးရောက်လာတော့ ဒကာလေးနဲ ့ဆက်ပြီး သံယောဇဉ် တွယ်မိကြဦးမယ်။





ဒီလိုဆိုရင် အဲ့ဒီမကျွ တ်မလွတ်တဲ့ ဘဝကဘယ်တော့လွတ်တော့မှာလဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် စွဲလန်းမှုသံယောဇဉ်တွေ တဆထက်တဆ ကြီးထွားမလာခင် ကိုယ့်သွားရမယ့်ခရီးကို ဖြောင့်ဖြောင့်သွားပြီး ကိုယ့်လုပ်ရမယ့် အလုပ်ကိုပြတ်ပြတ်သားသားလုပ်ဖို့ ဦးဇင်းအနေနဲ့ အကြံပေးမေတ္တ္ဘာရပ်ခံပါရစေ။ ပြီးတော့ အချ ိန်လည်း စေ့တော့မယ်မဟုတ်လား ''





ဟု ဦးဇင်းကြီးက သက်ထားဖြူ ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။ သက်ထားဖြူ လည်း မျ က်လုံးအိမ်ထဲတွင် မျ က်ရည်မျ ားရစ်ဝဲလာကာ အသံလေးတုန်တုန်ယီယီဖြင့်





'' တင် တင်ပါ့ ဘုရား။ ဒီ ဒီ ပြသနာတွေ ပြီးတာနဲ့ တပည့် တော်မ သွားရမယ့် လမ်းကို ဆက်ပြီး လျေှ ာက်လှမ်းပါ တော့ မယ် ဘုရားး ''





ဟု ကတိပေးပြောကြားလိုက်ရှာလေသည်။





'' အိမ်းးး သာဓု သာဓု သာဓု။ ဒကာလေးလည်း ဒကာမလေးကို သံယောဇဉ်တွယ်မနေနဲ့တော့။ ဆုံဆည်းဖို့ကံပါလာရင် ဘဝတစ်ကွေ ့မှာ မလွဲမသွေ ထပ်မံတွေ ့ဆုံကြရဦးမှာပါ။ ဒကာလေးနဲ့ ဒကာမလေးက ရေစက်ပါပြီးသား။ ဘာလို့လည်း ဆိုတော့ ဒကာမလေးတကယ်တမ်း ကိုယ်ယောင်ပြလို့ရတာ ဦးဇင်းနဲ့ ဒကာလေးနှစ်ယောက်ပဲရှိလို့ပါပဲ။ ဒါကို ဒကာမလေးက မသိဘဲ သူကိုယ်ယောင်ပြချ င်သူအားလုံးက သူ့ကိုမြင်နိုင်တယ်လို့ အထင်မှားနေရှာတာ။ ''





စသဖြင့် ဦးဇင်းကြီးက တည်ငြိမ့်ကိုလည်း နှစ်သိမ့်အားပေးလေသည်။ တည်ငြိမ်လည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့်ပင်





'' တင်ပါ့ဘုရား. . .''





ဟု ပြောလိုက်ရလေတော့၏။





'' အင်းးး နောက်တစ်ခု ပြောချ င်တာက ဦးဇင်းရယ် ဒကာလေးဖေဖေဦးစစ်မြို င်ရယ် ဆုံးသွားတဲ့ ဒကာကြီး ဦးချ မ်းသာရယ် အဲ့ဒီသုံးယောက်အကြောင်းပဲ။ တကယ်တော့ ဒကာလေးဖေဖေနဲ့ ဦးဇင်းက ရွယ်တူ ငယ်သူငယ်ချ င်းတွေပေါ့။ သစ်တောကျေ ာင်းလည်း အတူတူပြီးခဲ့ကြတာ။ ဦးချ မ်းသာက ဦးဇင်းတို့ထက်စာရင် အသက် ၄ နှစ်လောက်ပိုကြီးတယ်။ ဦးဇင်းတို့ သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက် သစ်တောဌာနမှာ တောခေါင်းရာထူးတွေနဲ့ အတူတူ အလုပ်ဝင်ကြတော့မှ ဦးချ မ်းသာနဲ့ စတွေ့ကြရတာ။ အဲ့ဒီအချ ိန်မှာ သူက တောအုပ်ကြီးဖြစ်နပြီလေ။ ဦးဇင်းတို့က သူ့လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ကြရတာပေါ့။





ဦးချ မ်းသာဟာ လောဘကြီးတယ်။ မြာပွေတယ်။ လာဘ်စားတယ်။ အရက်သောက်တယ်။ သူမျ ားသားပျ ို သမီးပျ ို တွေကို ကြုံ ရင် ကြုံ သလို ဖျ က်ဆီးတယ်။ ပြောရရင် ဆိုးဝါးတဲ့ အမူအကျ င့်တွေ အပြည့်ရှိတဲ့သူပေါ့။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုရှိတာက ဘယ်ဘဝက သံယောဇဉ်မှန်းမသိဘဲ ဦးဇင်းတို့ သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက်အပေါ်မှာတော့ သူဟာသိပ်ကို ဂရုစိုက် ခင်တွယ်ခဲ့တယ်။ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တယ်။ သူဟာ အကျ င့်မကောင်းပေမယ့် ပညာတော်ပြီး ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူဖြစ်တာကြောင့် သူ့ဆီကနေ တောနဲ့တောင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပညာဗဟုသုတတွေ ဦဇင်းတို့ အမျ ားကြီးရခဲ့ကြတယ်။





ဒါ့အပြင် သူက ဦးဇင်းတို့ရဲ ့ အသက်ကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်။ မြွေအန္တရာယ်က တစ်ကြိမ် ကျ ားအန္တရာယ်က တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဒကာဦးစစ်မြို င်အသက်ကိုကယ်တင်ခဲ့ဖူးသလို ဦးဇင်းချေ ာက်ထဲကျ စဉ်ကလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပွန်းအပဲ့ခံပြီး ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ဟာ သူမကောင်းတာတွေ လုပ်နေမှန်းသိလျှ က်နဲ့ သူ့ကို ချ စ်ခင်လေးစားကြတာပေါ့။





အစပိုင်းတော့ တပည့်ကောင်းပီပီ သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ဦးဇင်းတို့ တားခဲ့ကြပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့်မရတဲ့အဆုံး ကိုယ့်ဆြာ ကိုယ့်အထက်လူကြီးလည်းဖြစ်နေတာကြောင့် ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရတော့တာပေါ့။ ဦးဇင်းတို့နဲ့ သူနဲ့ သုံး လေးနှစ် အလုပ်တွဲလုပ်ပြီးတဲ့ အချ ိန်မှာတော့ သူ့အကြောင်းတွေကို ဦးဇင်းတို့ မိဘတွေက သိသွားပြီး အထက်ကိုပေးကောင်းပေးရာပေးလို့ သူနဲ့ဝေးအောင် လူခွဲပြစ်လိုက်ကြတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး သူ့အဆက်အသွယ်တော့ မပြတ်ခဲ့ပါဘူး။





ဒီလိုနဲ့ အသက်တွေကြီးလာတော့ ဒကာလေးဖေဖေဦးစစ်မြို င်က ပညာတော်ပြီး အထက်လူကြီး ချ စ်တာကြောင့် သစ်တောမင်းကြီးအထိဖြစ်သွားတယ်။ ဦးဇင်းကတော့ သစ်တောဝန်ထောက်ဘဝနဲ့ပင်ဆင်ယူခဲ့ပြီး ဒကာကြီး ဦးချ မ်းသာကတော့ သစ်ခိုးမှု လာဘ်စာူမှုတွေမှာ သံသယအဖြစ်ခံရတာကြောင့် ရာထူးဆက်မတက်တော့ဘဲ တိုင်းမန်နေဂျ ာဘဝမှာပဲ လမ်းဆုံးခဲ့ရတယ်လေ။





ဦးဇင်းတို့သုံးယောက် အတူတူအလုပ်လုပ်စဉ်က ဦးချ မ်းသာဟာ အင်မတန် ရက်စက်ပြီး မလုပ်သင့်မလုပ်အပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကိုကျ ူ းလွန်ခဲ့တယ်။ ဦးဇင်းတို့ကလည်း သူ့ရဲ ့ကျေ းဇူးတွေကို ထောက်ထားပြီး အဲ့ဒီကိစ္စကို ထိန်ချ န်ထားခဲ့ကြတယ်။ ဒကာလေးတို့ကို ခုခေါ်လိုက်တာက အဲ့ဒီအကြောင်းကို ဦးဇင်းပြောပြချ င်လို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအကြောင်းအရာတွေထဲမှာ ရဟန်းနဲ့မအပ်စပ်တာတွေပါတာမို့ ဦးဇင်းကိုယ်တိုင်တော့ပြောမပြတော့ဘူး။ ကပ္ပိယကြီးက ဆက်ပြီး ဒကာလေးတို့နားလည်အောင် ပြောပြလိမ့်မယ်။





ကပ္ပိယကြီး ပြောသမျှ နားထောင်ပြီးရင်တော့ ဒကာလေးတို့လည်းပြန်ကြတော့ ဦးဇဉ်းလည်း တရားဆက်ထိုက်လိုက်ဦးမယ်။





အင်းးး သဗ္ဗေသင်္ခါရ အနိစ္စ ပါတကားးး ''





ဟု ရှည်လျှ ားစွာ မိန့်ကြားပြီး ကောက်ကာငင်ကာ ထထွက်သွားသဖြင့် တည်ငြိမ်တို့လည်း ကပြာကယာ ဝတ်ပြု လိုက်ရလေတော့သည်။



.



.



.





'' သက်ထားဖြူ ဖေဖေ အလုပ်စဝင်တော့ သက်ထားဖြူ ဘယ်အရွယ်ရှိပြီလဲ ''



ဇရပ်ဆီသို့ ဖြေးဖြေးခြင်းလှမ်းလာနေသည့် ကပ္ပိယကြီးကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်က မေးလိုက်ရာ သူမက တွေးတွေးဆဆ အမူအရာဖြင့်





'' အင်းးး ဖေဖေက အိမ်ထောင်ပြု စောပြီး အလုပ်ဝင် နဲနဲ နောက်ကျ တော့ အဲ့ဒီအချ ိန်သက်ထားက ၁၀ နှစ် ၁၁ နှစ်လောက်တော့ရှိကရောပေါ့။ ဒါပေမယ့် သက်ထားတောထဲကိုတစ်ခေါက်မှ မလိုက်ဖူးဘူး။ မြို ့က အဖိုးတွေ အဖွားတွေအိမ်မှာပဲ ကျေ ာင်းတက်ရင်း မေမေနဲ့ အတူတူ နေခဲ့ရတာ ''





ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။





'' ကိုကတော့ အဲ့ဒီအချ ိန်မှာ ၁၃ နှစ်လောက်ရှိပြီလားပဲ။ ကိုလည်း သက်ထားလိုပဲ။ ငယ်ငယ်က တောထဲကို တစ်ခါမှ မလိုက်ဖူးဘူး။ ပြည်အိမ်မှာပဲ ကျ န်ခဲ့ရတာ ''





'' ဘာဇာတ်လမ်းတွေ ကြားရဦးမလဲမသိဘူးနော် . . . .''





'' ကိုလည်း မပြောတတ်တော့ဘူး။ သေခြာတာကတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလောက်တယ်. . . . . ''









တောအုပ် ကိုချ မ်းသာ တို့တာဝန်ယူရသော ပဲခူးရိုးမအရှေ ့ခြမ်းတောတွင်းတစ်နေရာတွင် မုဆိုးအိမ်လေးတစ်လုံးရှိလေသည်။ ထိုအိမ်လေးတွင် မုဆိုးစောအယ်မောင်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ မမြရင်တို့နေထိုင်ကြကာ ၎င်းတို့တွင် ခုနှစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် သားငယ်လေးတစ်ဦးလည်းရှိလေ၏။ ထိုအရပ်ဒေသသည် ရွာနှင့်လည်း အတော်အတန်အလှမ်းကွာဝေးလှပြီး နေ့ဝက်ခရီးမျှ သွားလာရသောကြောင့် ကိုချ မ်းသာတို့ဆြာတပည့်တစ်သိုက်သည် တောစစ်သွားသည့်အခါတိုင်း ထိုအိမ်ကလေးတွင် ဝင်ရောက်နှုတ်ဆက်ကာ ရေသောက်ခြင်း ခေတ္တအနားယူခြင်းအမှုတို့ကို ပြု ကြကုန်၏။





မုဆိုးမိသားစုမှာလည်း တောသူ တောင်သားမျ ားပီပီ ရိုးသားခင်မင်တတ်သဖြင့် အချ ိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုမုဆိုးအိမ်လေးသည် ကိုချ မ်းသာတို့အတွက် စားအိမ်သောက်အိမ် သဘောမျ ို းဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။ စောအယ်မောင်သည် တောတွင်း၌နေထိုင်ကာ ဓား ဒူးလေး တို့ကို ဆွဲကိုင်သဖြင့် မုဆိုးဟုနာမည်တပ်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ မုဆိုးစစ်စစ်မဟုတ်ဘဲ ဆေးမြစ်ဆေးဥမျ ားကို ရှာဖွေတူးဖော်ကာ မြို ့ရွာမျ ားသို့ သွားရောက်ရောင်းချ ခြင်းအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သူဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အိမ်တွင် အချ ိန်ပြည့် ရှိမနေနိုင်ဘဲ တစ်ခါတလေ တောအုပ်တို့အဖွဲ ့ ရောက်ရှိလာချ ိန်တွင် မမြရင်နှင့် သားငယ်လေးကသာ ဧည့်ခံ ကျေွ းမွေးရလေ၏။





နောက်ပိုင်း ရင်းနှီးမှုပိုမိုလာသောအခါ ကိုချ မ်းသာ၏ စပ်စုမှုကြောင့် မမြရင်သည် ရွာတစ်ရွာမှ ကွမ်းတောင်ကိုင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း . . မိဘမျ ားသဘောမတူသော ချ စ်သူ စောအယ်မောင်နှင့်ခိုးရာလိုက်ပြေးသည့်ညတွင် သူမအားပိုးပမ်းနေသော သူကြီးသားပေစိကပိတ်ပင်တားဆီးသဖြင့် စောအယ်မောင်နှင့်အချ င်းမျ ားကြကာ ဓားဖြင့်ခုတ်ခဲ့မိကြောင်း. . .ထို့နောက် ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးရောက်ရှိလာကာ စောအယ်မောင်က ၎င်းတတ်ထားသည့် ဆေးပညာဖြင့် ဆေးမြစ်မျ ားတူးဖော်ပြီး သူကြီးမင်းလက်လှမ်းမမှီသော မြို ့ ရွာမျ ားသို့ သွားရောက်ရောင်းချ လျှ က် အသက်မွေးနေထိုင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း. . . . သိရှိရလေသည်။





ဤသို့ဖြင့် မုဆိုးစောအယ်မောင်တို့ မိသားစုနှင့် တောအုပ်ကိုချ မ်းသာတို့ ဆြာတပည့်သုံးဦးသည် ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်လာခဲ့ကြပြီးနောက် တစ်နေ့သောအခါတွင် တောစစ်ဝင်လာရင်း ကိုချ မ်းသာက မကြံအပ်သည့်အရာကို ကြံစည်လေတော့သည်။





'' ဟေ့. . .ငါ့တပည့်တွေ။ ဆြာကတော့ ဒီနေ့ ဟိုကောင်စောအယ်မောင် အိမ်မှာရှိမနေဘူးဆိုရင် မမြရင်ကို မရရအောင်ကြံတော့မယ်။ ဒီမိန်းမက တောထဲတောင်ထဲမှာသာနေတာ ရုပ်ရည်ကမြို ့သူရှုံးအောင်လှတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တင်းတင်းရင်းမို့မို့မောက်မောက်နဲ့ အချ ို းအဆစ်ကျ ချ က်က ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်အမေဆိုပေမယ့် ငါ့မျ က်စိထဲမှာတော့ သူမဟာ တကယ့်ကို ကာမနတ်သမီးလေးတစ်ပါးပဲ ''





ဟူ၍ ကိုချ မ်းသာသည် တဏှာရူးပီပီ ကျေွ းမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သည့်ကျေ းဇူးကိုမှမထောက် သူတပါးသားမယားကို ကျ ူ းလွန်စပ်ယှက်ဖို့ရာ အကြံကြီး ကြံစည်လေ၏။ တပည့်ဖြစ်သူ စစ်မြို င်နှင့် လှဘူး တို့သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက်လည်း . . .ထိုသို့လုပ်ရန်မသင့်ကြောင်း . . . စောအယ်မောင်တို့ကျေ းဇူးမျ ား မိမိတို့အပေါ်မှာ မျ ားစွာရှိကြောင်း . ဆန္ဒရှိပါက ရွာတိုင်းလိုလိုတွင် ဆြာ့ကဲ့သို့အရာရှိအရာခံတစ်ဦးနှင့် မေတ္တာမျှ လိုသည့်ပျ ို ဖြူ ချေ ာမျ ား မျ ားစွာရှိကြောင်း . . .ယခုကိစ္စမှာမူ သားတစ်ယောက်မိခင် သူတပါး၏သားမယားဖြစ်ကြောင်း . . . စသဖြင့် တတ်စွမ်းသမျှ နားချ ပြောကြားခဲ့ကြသော်လည်း ကိုချ မ်းသာ၏ မိုက်ရိုင်းယုတ်မာမှုတို့ကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဆြာ့အလိုကိုသာ လိုက်လျေ ာခဲ့ကြရလေတော့သည်။





'' အိမ်ထဲဝင်ကြည့်လို့ ဟိုကောင်မရှိရင် စစ်မြို င်က ကလေးကို တစ်နေရာရာ ချေ ာ့ခေါ်သွား။ လှဘူးက အိမ်နားမှာနေပြီး ဟိုကောင်ပြန်လာ မလာ ကို ကင်းစောင့်ပေး။ ပြန်လာရင် အိမ်ထရံကို ခင်ပြင်းပြင်ပုတ်လိုက်။ ကျ န်တဲ့ ဇာတ်လမ်း ငါ့ဟာငါ ကြည့်ကမယ် ''





စောအယ်မောင်၏အိမ်သို့မရောက်ခင် တောအုပ်ကိုချ မ်းသာက တပည့်မျ ားကို တာဝန်ကိုယ်စီခွဲပေးလိုက်လေသည်။





မမြရင်မှာကား ကံဆိုးလှပေသည်။ ယနေ့ စောအယ်မောင် အိမ်တွင်ရှိမနေပေ။ ကိုချ မ်းသာတို့ အိမ်ထဲသို့ဝင်လာချ ိန်တွင် သူမသည် ထမင်းချ က်ပြု တ်ရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။ သားကလေးမှာမူ ကွပ်ပြစ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဝါးရုပ်တစ်ခုဖြင့် စော့နေလေ၏။





'' စောအယ်မောင်ကြီး ဘယ်သွားလည်း ''





ကိုချ မ်းသာက နှုတ်ဆက်မေးမြန်းလိုက်ရာ





'' ဟော. . .တောအုပ်ကြီးတို့ပါလား။ လာကြ လာကြ။ ရှင်တို့ မိတ်ဆွေက ဒီမနက်တင် ဆေးမြစ်တွေရောင်းဖို့ မြို ့တက်သွားတယ် ''





ဟု မမြရင်က ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကာ ခရီးဦးကြိုပြု လေသည်။ ထိုနောက် ကိုချ မ်းသာက တပည့်နှစ်ယောက်ကို မျ က်ရိပ်ပြလိုက်ရာ စစ်မြို င်က ကလေးရှိရာသို့သွား၍





'' ဟို ဘက်နားလေးမှာ တောကြောင်ပေါက်လေးတွေ တွေ့ခဲ့တယ်။ သားသားလိုက်ကြည့်မလား ''





ဟု ဆိုကာ ကလေးကို အပြင်ဝေးရာသို့ခေါ်ထုတ်သွားပြီး လှဘူးမှာလည်း မယောင်မလည်ဖြင့် တဲအပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ စောအယ်မောင်၏ အရိပ်အခြေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်လေတော့သည်။





တပည့်မျ ားထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကိုချ မ်းသာသည် မမြင်ရင်နားသို့တိုးကပ်သွားပြီး ဆွဲပွေ့နမ်းရှုံ ့ကာ ဘလက်ကာယမှုကို စတင်ကျ ူ းလွန်ပါတော့သည်။





'' အို . . .အို . .ဘယ် ဘယ် နှယ်။ တော. . .တော အုပ်ကြီးးး



အို. . . .လွှတ် လွှတ်ပါ ။ ရှင် . . .ရှင် . . .မယုတ် မာ နဲ့ နော် . . .''





'' ချ စ်လို့ပါ မြရင်လေးရယ်။ မင်းလေးက ငါ့ကို ဆွဲဆောင် နိုင်လွန်းလှတယ် ''





'' လွှတ် လွှတ် စမ်းး ။ လူ ယုတ်မာကြီးး။ ဗြိ . .အ. . .အမလေးး ကို ရေ . . .''





'' လှ လိုက်တာ မြရင် လေးးရယ် . . . . ဖွေး ဥ နေတာပဲ ''





'' သေနာကြီး မသာကြီး ငါ့ကို ခုလွှတ် . . လွှတ်စမ်းးး ''





'' မလွှတ် ဘူးကွာ။ မလွှတ်ဘူးး။ ဒီနေ့ ငါမင်းကို မရ ရအောင်ကြံမှာ ရှင်းလားး ''





'' အီးး ဟီးးး ဟီးးးးးး ကျွ န် ကျွ န် မ ကို သ သနားး ပါ တော အုပ်ကြီး ရယ်. . . .။ ကျွ န် ကျွ န် မ က လင် လင်နဲ့ သား နဲ့ ပါ။ မ မသင့်ပါ ဘူးး ရှင် ရယ်. .ဟီးး ဟီးးး ဟင့် ''





လှဘူးလည်း တဲအတွင်းမှ အသံဗလံမျ ားကို နားထောင်ကာ ခေါင်းကို ခပ်လေးလေး ခါရမ်းလိုက်လေတော့သည်။





ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ မမြရင်၏ ရုန်းကန်အော်ဟစ် ငိုကြွေးသံမျ ားခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကိုချ မ်းသာ၏စကားသံ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။





'' လိမ္မာစမ်းပါ မြရင်ရယ်. . .လိမ္မာရင် နင့်အတွက်ချ ည်းပဲ။ ဒီကိစ္စ နင်ပြောမှ စောအယ်မောင်သိမှာပါ။ နင်မပြောရင် ဘာမှသိစရာမရှိဘူး။





နင် ငါ့အလိုကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လိုက်ရင် နင့်အတွက် အကျ ို းမယုတ်စေရပါဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ နင့်လင်ကို ဓားခုတ်မှု အပြင် သစ်ခိုးမှုနဲ့ပါ အမှုဆင်ပြီး ငါတရားစွဲမယ်။ ခု သစ်ခိုးမှုကို နိုင်ငံတော်က အရမ်းကို တင်းကျ ပ်နေတာ။ တချ ို ့တွေဆို သေဒဏ်တောင်ပေးတယ်။ ငါသာသစ်ခိုးမှုနဲ့ နင်တို့ကို တရားစွဲရင် နင့်လင်တင်မဟုတ်ဘူး နင်တို့မိသားစုတစ်စုလုံးပါမယ်။နင့်လင်နဲ့ နင်က ထောင်ကြမယ် ။ နင့်သားလေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကလေးထောင်ရောက်မယ်။ စဉ်းစားပေါ့ဟာ . .။





နောက်တစ်ခါ ငါလာရင် နင်ကြည်ကြည်ဖြူ ဖြူ ဖြစ်နေတာပဲ ငါလိုချ င်တယ်။ ငါမရက်စက်ချ င်ဘူး . . .ကြားလား ။ ကဲ. . .ငါသွားမယ် ။ ''





ထိုနောက် တောအုပ်ကိုချ မ်းသာက အပေါ်အကျၤ ီကိုပြန်ဝတ်ရင်း တဲအိမ်ကလေးထဲမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာပြီး တပည့်ဖြစ်သူ လှဘူး ဘက်သို့လှည့်ကာ





'' ကိစ္စပြီးပြီ. . .သွားကြမယ်။ စစ်မြို င်ကို ခေါ်ကွာ ''





ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။ တဲအတွင်း ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင်တော့ မမြင်ရင်သည် ပြေကျ နေသော ထဘီလေးကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့်စွဲကိုင်လျှ က် ကျ ုံ ့ကျ ုံ ့ လေးထိုင်ကာ





'' တ အင့် အင့် . . .'' ငိုရှိုက်ရင်း ကျ န်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။











နောက်ထပ် တစ်ပတ်ဆယ်ရက်ကြာသောအခါ မမြရင်တို့ထံသို့ တောအုပ်ကိုချ မ်းသာတို့ ရောက်ခဲ့ကြပြန်သည်။ သို့သော် စောအယ်မောင် ရှိနေသဖြင့် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့။ အခြေအနေတော့ ကောင်းလေသည်။ မမြရင်က စောအယ်မောင်ကို ဘာမှပြောပုံမပေါ်။ ကိုချ မ်းသာတို့လည်း စားသောက်ပြီး ပြန်ခဲ့ကြလေသည်။ သဘက်ခါတွင် တောထဲသွားမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း စောအယ်မောင်ထံမှ သိရှိခ့ဲရလေ၏။



.



.



.



ဒီတစ်ခါတော့ အပြင်းအထန် အော်ဟစ်တွန်းထိုးသံမျ ား ကိုတော့ မကြားရတော့ပေ။





'' ဖြစ်နိုင်ရင် မလုပ်ပါနဲ့လားရှင်. . .ကျွ န်မကို ချ မ်းသာပေးပါတော့နော် . . .''





'' မရဘူး မြရင်။ ကိုယ် မင်းကိုအရမ်း အရမ်းစွဲလန်းနေမိပြီလေ ဟဲ ဟဲ . . .''





'' ကျွ န်မရဲ ့ ဝတ်ကြွေးကကို ကြီးပါတယ်ရှင် . . .ဟီးးးး ဟင့် ဟင့် ဟီးးး ''





'' လာပါ မြရင် ရယ်. . .အချ ိန်တွေ ကုန်ပါတယ် . . .''





'' အ. . . .အို ဖြေး ဖြေး . . . .အမေ့ . . . .အို . . . . ''





တဲအတွင်းမှ ဆက်လက်ထွင်ပေါ်လာသော အသံမျ ားကို လှဘူး ကင်းစောင့်ရင်းကြားနေရဆဲ။ စစ်မြို င်ကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းတစ်နေရာတွင် ကလေးနှင့် ဆော့ကစားလျှ က်။



.



.



.



ဤသို့ဖြင့် တောအုပ်ကိုချ မ်းသာသည် အခွင့်သင့်ရင်သင့်သလို မမြရင်၏အသွေးအသားတို့ကို အကြိမ်ကြိမ်လာရောက်ဖဲ့ခြွေ စားသုံးနေလေတော့သည်။ တပည့်မျ ားဖြစ်ကြသည့် လှဘူးနှင့် စစ်မြို င်တို့လည်း ကိုယ့်ဆြာကို တားမရသည့်အဆုံးတွင် စောအယ်မောင်သိ၍မဖြစ်သင့်တာတွေ မဖြစ်ရလေအောင်ကိုသာ အလေးပေးလ့ို ကိုယ်စီတာဝန်မျ ားကို ကြေပြွန်စွာထမ်းရွက်လိုက်ကြလေတော့၏။





အစပိုင်း တစ်ခါနှစ်ခါတွင် မမြရင်သည် တောအုပ် ကိုချ မ်းသာ၏ အလိုကိုလိုက်ရန် ငြင်းဆိုကန့်ကွက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ တောသားလူရိုးစောအယ်မောင်ထက်စာလျှ င် မျ ားစွာမိန်းမကြမ်းကြေလှသည့် ကိုချ မ်းသာ၏ အပြု အစု အယုအယမျ ားအောက်တွင် သာယာနစ်မြောသွားရင်း စိတ်ပါလက်ပါ ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။





ထို့အပြင် မမြရင်သည် ကိုချ မ်းသာနှင့် တွေ့ဆုံစပ်ယှက်ရခြင်းကို ကြေနပ်နှစ်သက်လာသည့်အားလျေှ ာ်စွာ ၎င်းအတွက် တောကြက်ဥ နွားတို့ စသည်တို့ကို ကြို တင်စီစဉ်ပေးထားခြင်း . . . စောအယ်မောင် မည်သည့်နေ့တွင် မြို ့တက်မည် မည်သည့်နေ့တွင် တောထဲသွားမည် စသဖြင့် သတင်းမျ ားကြို ပေးခြင်း တို့ကို လုပ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။





ကိုချ မ်းသာလည်း နီးနီးကပ်ကပ် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံကြည့်သောအခါမှပင် မမြင်ရင်သည် တဏှာရမ္မက်ကြီးသော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသဖြင့် မျ ားစွာ ပီတိဖြာ၍နေလေတော့သည်။





'' တွေ ့လား. . .မင်းတို့ ဆြာ ဘယ်လောက်ပိုင်ထားလည်း ''





ဟု တပည့်မျ ားရှေ ့တွင် လက်မတထောင်ထောင်ဖြင့် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာလည်း ပြောဆိုတတ်သေး၏။



.



.



.



တစ်နေ့တွင် ကိုချ မ်းသာတို့လူစု ရောက်လာသောအခါ မမြရင်က တဲအပြင်သို့ထွက်လာပြီး ကိုချ မ်းသာနားသို့ကပ်ကာ . . .





'' စောအယ်မောင်တော့မရှိဘူး။ ဒါ ဒါ ပေမယ့် ဒီ ဒီနေ့တော့ ကျွ န်မတို့ တွေ ့ဖို့အဆင်မပြေဘူးထင်တယ်။ သား သားလေးက ဖျ ားပြီး အိပ်နေတယ် ''





ဟု ဆီးပြောလေ၏။ ထိုအခါ ကိုချ မ်းသာက . . .





'' ကလေးက အိပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား ''





'' ဟုတ်တယ် နေမကောင်းတော့ မဆူနိုင်ဘူးဖြစ်နေတာ။ အဲ့ အဲ့တာ မြရင် . . . .''





'' ကလေးရှိတော့ကော ဘာဖြစ်လည်း မြရင်ရယ်။ သားလေးက အိပ်နေတာဘဲ။ သူ ဘာမှသိမှာမဟုတ်ပါဘူးး''





'' အို. . . ခက်တော့တာပဲရှင် . . .ကျွ န်မတော့သေချ င်တာပါပဲ။ တကယ်တည်းးကိုးးး . . .''





'' မခက်ပါဘူး မြရင်ရယ် . . . လာပါ . . .ဟိုဘက် ကွပ်ပြစ်မှ ခဏတဖြု တ်လောက်တော့ ချ စ်ကြရအောင်။ ဒီက အဝေးကြီးက လာခဲ့ရတာဗျ ''





ဟု ကိုချ မ်းသာက ဇွတ်အတင်းပူဆာရင်း မမြင်ရင်၏ ပုခုံးကို သိုင်းဖက်ကာ တဲအိမ်လေးအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။





'' အို . . .ရှင်ရယ်. . .သိပ် သိပ်ကဲတာပဲ. . .အို . . .လူဆိုးကြီး . . .ခစ် ခစ် ခစ် လွှတ်ပါ . . . .အို . . .အ . . .အမေ့ ''





လှဘူးနှင့် စစ်မြို င်လည်း ကလေးထိန်းမည့် တာဝန်တစ်ခုပေါ့သွားသဖြင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ပိန္နဲပင်ကြီး အောက်သို့သွားကာ စကားပြောရင်း ကင်းစောင့်ပေးနေလိုက်တော့၏။ ကိစ္စပြီးသောအခါ ကိုချ မ်းသားတို့လည်း ကလေးအတွက် လိုအပ်သည့်ဆေးဝါးမျ ားနှင့် ငါးသေတ္တာဘူးမျ ားကိုပါ ပေးခဲ့ပြီး ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည်။









မမြရင် တစ်ယောက်တည်း တွေ ့ရလေသည်။ စောအယ်မောင်နှင့် သားလေးက မနက်အစောကြီးထကာ ဆေးမြစ်ရောင်းသွားကြလေပြီ။ ဒီတစ်ခါ မြို ့အထိတက်မည် ဆို၏။ သားလေးကိုလည်း ဆေးဝင်ပြမည် ဟုဆိုလေသည်။





ထိုသတင်းကိုကြားလိုက်ရလျှ င် တဏှာရူးတောအုပ် ကိုချ မ်းသာ၏ မျ က်နှာသည့် မှိုရသည့်သူအလား ပြုံ းရွှင်ဝင်းပသွားကာ





'' သွား သွား ငါ့တပည့်တွေ . . .။ စောအယ်မောင်က မြို ့အထိတက်မှာဆိုတော့ တစ်နေကုန်မှာ. . .ကင်းလည်းဆောင့်ပေးစရာမလိုဘူး။ ကလေးလည်း မရှိတုန်း ငါ မြရင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် တစ်ဝကြီး ချ စ်ပြစ်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့တွေ ခပ်ဝေးဝေးမှာသွား ရှောင်နေကြ ''





ဟု အရှက်တရားကင်းမဲ့စွာ မမြရင်ရှေ ့မှာပင် တပည့်နှစ်ဦးကို ပြောဆို နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။ မမြရင်ကတော့. . .





'' အို . . .တော တောအုပ်ကြီးကလည်းး။ ဘာတွေပြောနေတာလည်းရှင် ရှက်စရာကြီးး ''





ဟူ၍ အရှက်သည်းလျှ က် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ခပ်မူမူလေး လုပ်၍နေလေတော့သည်။





လှဘူးတို့ သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက်လည်း ဆြာ၏မောင်းထုတ်မှုကြောင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ တောင်သလဲပင် အောက်သို့ထွက်လာကြကာ ရောက်တတ်ရာရာစကားမျ ားပြောဆိုနေကြလေကုန်၏။ ဆြာကိုချ မ်းသာကတော့ အသားကုန်ပွဲကြမ်းနေပုံရသည်။ တဲအိမ်ကလေးနှင့် လှဘူးတို့ထိုင်နေသည့်နေရမှာ အတော်အတန်ကွာဝေးလှသော်လည်း တခါတခါထွက်ပေါ်လာသည့် မမြရင်၏ အသံစူးစူးတွေက လှဘူးတို့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။





'' ဟောင့် စစ်မြို င် အသံတွေကြားတယ်မဟုတ်လား. . . ။တို့ဆြာကတော့ အပြတ်ကို ဆွဲနေပြီ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် မဖြစ်ဘူး။ တို့ပါ စိတ်ပါလာပြီး သွားချေ ာင်းမိလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ ငါနဲ့မင်းနဲ့ စိတ်ပြေလက်ပျေ ာက်ဖြစ်သွားအောင် တောင်သလဲသီးတက်ခူးစားကြမယ် ''





လှဘူးက စစ်မြို င်ကို စည်းရုံးလေသည်။ ထိုအခါ စစ်မြို င်ကလည်း





'' အေးကွ. . .ငါလည်း အိမ်က မိန်းမကိုလွမ်းနေတာ။ ဆြာလုပ်ပုံက တစ်ခါတစ်ခါ ငါတို့ကို သိပ်အနေခက်စေတာပဲ ''





ဟု ခပ်ငြီးငြီးပြန်လည်ပြောကြားလိုက်ပြီး သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက် တောင်သလဲပင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြလေတော့သည်။



.



.



.



အော်သံဟစ်သံမျ ား သေနတ်ပစ်ဖောက်သံမျ ား ကြားရ၍ လှဘူးတို့သူငယ်ချ င်းနှစ်ယောက် သစ်ပင်ပေါ်မှ ကပြာကယာဆင်းပြီး တဲအိမ်လေးဘက်သို့ အသော့ပြေးခဲ့ကြလေတော့သည်။ တဲအတွင်းသို့ကြည့်လိုက်တော့ မြင်ကွင်းကမကောင်းလှ။





သွေးမျ ားပေကြံနေသည့် ဓားကြီးကို ကိုင်ကာ စောအယ်မောင်က တဲထရံကိုမှီပြီး အသက်ပျေ ာက်နေသည်။ နဖူးတွင်တည့်တည့်တွင်လည်း သေနတ် ကြည်ပေါက်ဖြင့်။ အိပ်ယာထက်တွင် မမြရင်က အဝတ်အစားကင်းမဲ့သော ကိုယ်ခန္ဓာဖွေးဖွေးကြီးနှင့် သွေးသံတရဲရဲ။





လှဘူးတို့လည်း ထိုအနိဋ္ဌာရုံမြင်ကွင်းမျ ားကို ကြောင်ကြည့်နေကြစဉ် တောအုပ်ကိုချ မ်းသာက အဝတ်အစားမျ ားကို ကပြာကယာကောက်လျှ ို လျှ က်





'' အ အ အမလေး ကံကောင်းလို့ ။ ငါ ငါ နဲ့ မြရင် ပွဲကောင်းနေတန်း စောအယ်မောင် ရောက်လာပြီး ဓားနဲ့ဝင်ပိုင်းတာ . . . .





တော် တော် သေးလို့။ မြ မြ ရင်က ငါ့ အပေါ်ရောက်နေတဲ့ အချ ိန်မို့လို့ ငါ့ကို မခုတ် မိဘဲ မြရင်ကို ထိသွားတာ . . . .





ငါ ငါလည်း မြရင်ကို ဘေးတွန်းချ လိုက်ပြီး အနားမှာ အသင့်ထားတဲ့ ခြောက်လုံး ပြူ းနဲ ့ ပြန်ဆော်ထည့်လိုက်တာ။ နဖူး တည့်တည့် မှန်ပြီး ဒီကောင်လည်း မသာပေါ်တော့တာပဲ . . . .





အဲ့ အဲ့ တာ ဟို ခွေးလေး သူ့ဖအေကို သွားပြောလို့ဖြစ်တာ။ ဟိုနေ့က သူ့ဘေးမှာ ငါ နဲ့ မြရင် အတူ နေတာကို ဒင်းလေးက သိ သိ သွားပုံရတယ်။ ခုနက အဲ့သေနာလေးကို ဖြတ်ခနဲမြင်လိုက်သေးတယ်။ နောက်ဖေးပေါက်က ထွက်ပြေးပြီထင်တယ်။





လာ လာ ခုလောလောဆယ် တဲ အပြင်သွားကြမယ် ''





ထိတ်ထိတ်ပြာပြာဖြင့် ပြောဆိုရှင်းပြကာ တပည့်နှစ်ယောက်ကို တဲအပြင်သို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။









ဇာတ်လမ်းစုံခင်းပြပြီး ကပ္ပိယကြီးက မောသွားသည့်ဟန်ဖြင့် ရှေ ့မှ ရေနွေးကြမ်းခွက်ကိုယူကာ ချ ို က်ခနဲ မော့ချ လိုက်လေသည်။





'' နောက်တော့ ဘာဆက်ဖြစ်ကြသေးလဲဟင် . . .''





တည်ငြိမ်က မေးလိုက်လေရာ. . . .





'' ကိုချ မ်းသာတို့က စောအယ်မောင်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်အလောင်းကို မြေမြှပ်လိုက်ကြတယ်။ အိမ်လေးကိုလည်း မီးရှို ့ပြစ်လိုက်ကြတယ်။ ကိုချ မ်းသာက အဲ့ဒီကြောင်းကို တကယ်လို့မျ ားတစ်ယောက်ယောက်သိသွားလို့ ပြသနာတက်လာမယ်ဆိုရင်လည်း သူ့ဘက်က ဘယ်လိုကာကွယ်ချေ ပရမယ်ဆိုတာလည်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပေါ့။





ဒါပေမယ့် စောအယ်မောင်တို့မိသားစု အဲ့ဒီနေရာမှာ နေတာကို သိတဲ့သူနည်းပြီး သူတို့ကလည်း အခြားသူတွေနဲ့ အဆက်အစပ် အတော်မရှိတာမို့ ဘာပြသနာမှ မတက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆြာတပည့်သုံးယောက်သား ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှမသိအောင် ဖုံးဖိထားလိုက်ကြတော့တယ် ''





ကပ္ပိယကြီးက ဆက်လက်ဖြေကြားလိုက်ပြီး





'' ဇာတ်လမ်းကတော့ ဒါပါပဲ။ ကဲ . . .ကဲ ပြန်ကြတော့။ အချ ိန်လည်း နှောင်းနေပြီ။ ဦးကြီးလည်း ဦးဇင်းကြီး ရေချ ို းဖို့ ရေခပ်ပေးရဦးမယ် ''





ဟုဆိုကာ တည်ငြိမ်တို့ကို နှင်ထုတ်လေ၏။ တည်ငြိမ်လည်း





'' ဟုတ်ကဲ့ပါ ကပ္ပိယကြီး ''





ဟု ဆိုကာ ကပ္ပိယကြီးကို ဦးသုံးကြိမ်ချ လိုက်လေတော့သည်။





'' အေး အေး သာဓုကွယ် သာဓု သာဓု ကျ န်းမာချ မ်းသာပါစေ ''





ဟူ၍ ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးရင်းမှ ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားသည့် ဟန်ဖြင့် . . .





'' သြော် . . . ပြောဖို့မေ့နေတာ။ အဲ့တာ အရေးကြီးတယ်။ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကလေးရဲ နာမည်က . . . စောချ စ်ဦး . .တဲ့ ''





ထပ်မံဖြည့်ဆွက် ပြောကြားလိုက်လေ၏။





ကပ္ပိယကြီး၏ နောက်ဆုံးပြော စကာကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင် . . . တည်ငြိမ်သည် ၎င်း၏မျ က်လုံးနှစ်လုံး ပြူ းထွက်သွားကာ ရှိသမျှ သွေးကြောမျ ား ခေါင်းသို့စုပြုံ ထိုးဆောင့်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

ဖေဖေ့ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ ဖုန်းပိတ်ထားလေသည်။ မောင်ပြူ းကိုဆက်သွယ်ရန်မှာလည်း အိမ်ကြို းဖုန်းက ပျ က်နေ၏။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းထဲတွင်ထူပူကာ အခြားဘာအကြံမှမထွက်တော့ဘဲ ကားကိုသာအလောတကြီးမောင်းပြီး အိမ်ကိုအမြန်ဆုံးရောက်ရန် အသော့နှင်ခဲ့လေတော့၏။ ဖေဖေအိမ်ပြန်မရောက်ခင် သူအရင်အိမ်ပြန်ရောက်မှဖြစ်ပေတော့မည်။





'' သက်ထားဖြူ ရယ် မင်းကဝိဉာဉ်ပဲ။ မင်းအရင်ရောက်အောင်ပြန်နှင့်လို့မရဘူးလား ''





တည်ငြိမ်က သက်ထားဖြူ ဘက်သို့လှည့်ကာ ကပြာကယာမေးလိုက်သေးသည်။





'' မရဘူးရှင့်။ အရင်နေ့တွေတုန်းကလည်း ဖေဖေ့ဆီလာချ င်ရင် ခုလိုပဲ သက်ထား ကြုံ ရာကားနဲ့ ကပ်လိုက်လာရတာ။ ဒီက ဝိဉာဉ်လေ ဈ ာန်ရတဲ့ ပုဂ္ဂို လ်မှမဟုတ်တာရှင့် ''





သက်ထားဖြူ ကပြန်ဖြေလိုက်တော့ တည်ငြိမ်လည်း သက်ပြင်းကို '' ဟူးးး '' ခနဲ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး





'' အေးပါကွာ. . .ငါက ဖေဖေ့အတွက် အစိုးရိမ်လွန်နေလို့လောမိတာပါ ''





ဟု စိတ်ပူပန်ခြင်းကြီးစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်လေတော့သည်။





ကားကိုမောင်းနေရင်းက တည်ငြိမ့် အတွေးမျ ားထဲတွင် မြင်မိုရ်ခင်၏ ဒိုင်ယာရီထဲမှ အချ ို ့စာသားမျ ားက တရေးရေးပြန်ပေါ်လာလေ၏။



.



.



.



.



. . . . အတူတူ ကြီးပြင်းလာရပေမယ့် ငယ်ငယ်ကသူနဲ့ သိပ်မတဲ့ ခဲ့ကြဘူး။



ဒါပေမယ့် ခုအရွယ်တွေရောက်လာလို့ သတိထားမိတော့ သူကယောကျ ်ားချေ ာတစ်ယောက်ဖြစ်မှန်း သိလာခဲ့ရတယ်။





မသင့်တာမှန်ပေမယ့် တို့လေ သူ့ကိုရင်ခုန်မိနေတာအမှန်ပဲ။ ဒီကြားထဲ ကျေ ာင်းတက်ကြဖို့ ရန်ကုန်အိမ်မှာ နှစ်ယောက်တည်းအတူတူနေလိုက်ကြရပြန်တော့ တို့ရင်ထဲမှာ နေ့စဉ်မချ င့်မရဲ ဖြစ်နေရပြန်တယ်။



.



.



.



ကိုယ်တော်လေးကတော့လေ တကယ့်ကို လူရိုးလေးပါ။ တို့ဘယ်လို စည်းရုံးစည်းရုံး မပါခဲ့ရှာဘူး။ သူအမြဲတမ်းပြန်ပြောတတ်တဲ့စကားက





'' မမနဲ့ကျွ န်တော်နဲ့က မောင်နှမတွေလေ။ သတိထားပါဦး မမရယ် . . .'' တဲ့။





သူအဲ့လိုလုပ်လေ တို့ရင်ထဲမှာ မရိုးမရွဖြစ်ရလေပဲ။ သိလားးး . . .။



.



.



.



သူက ရည်းစားရသွားပြီတဲ့။ ကောင်မလေး နာမည်က သဇင်စိုး ဆိုပဲ။ စုံစမ်းကြီးတော့ နွမ်းနွမ်းပါးပါးလေးထဲကပါ။ မကြီးအတွက်သိပ်ရှော့မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီသတင်းကြားရတာ မကြီးစိတ်ထဲတော့ ဘယ်ကောင်းမလည်းကွာ . . .။ မင်းက မကြီး အတွက် ရေရည်စီမံကိန်းလေးမဟုတ်လား။



.



.



.



တို့နဲ့အရင်က ရင်းနီးဆက်ဆံဖူးခဲ့တဲ့ ခင်မောင်ဇင်ဆိုတဲ့ ငနဲလေးက ဒီလိုနေရာမျ ို းမှာသိပ်တော်တာလေ. . .။ ရုပ်လည်းရှိသလို ကိုယ့်လုပ်ငန်းနဲ့ကိုယ်ဆိုတော့ အချ မ်းသာကြီးမဟုတ်တောင် လက်ဖျ ားငွေသီးပြီး သုံးနိုင်ဖြု န်းနိုင်တယ်။





သူ့အတွက်လည်း နှစ်ခါအကျ ို းရှိမယ့် ကိစ္စမျ ို းကို သူဘယ်ငြင်းပ့ါမလဲ။ တို့ဘက်က သူ့အကြို က်ဖြည့်ဆီးပေးမယ့် သူ့အတွက်ဝန်ဆောင်မှုလည်း ရမှာဖြစ်သလို အဲ့ဒီကိစ္စအောင်မြင်သွားခဲ့ရင်လည်း သဇင်စိုးရဲ ့ အသွေးအသားကို သူထပ်ရဦးမှာ မဟုတ်လား။



.



.



.



အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီလေ။ ကောင်မလေးက သူ့ကို သစ်စိမ်းချ ို း ချ ို းသွားပြီး အခြားတစ်ကာင်နဲ့ တွဲသွားပြီဆိုပဲ။ ဘယ်သူလည်းဆိုတာ တို့သိတာပေါ့။ ခင်မောင်ဇင်လေ . . .။





အဲ့ဒီနေ့ညတော့ သူအသဲကွဲလို့ဆိုပြီး သောက်လေရဲ ့။ သိပ်လည်းမသောက်နိုင်ပါဘူး။ အရိုင်းလေးဆိုတော့ သုံးပက်လောက်နဲ့တင် ဖလက်ပြသွားရှာတယ်။ တို့လည်း အသဲကွဲနေတဲ့ သူ့ကို သနားဟန်နဲ့ စိတ်ကြို က်ခွင့်ပြု ထားလိုက်တော့တယ်။ ဒီအတိုင်းတော့ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ဆေးလေးနည်းနည်း ခပ်ထားရင်းနဲ့ ပေါ့ ခစ် ခစ် . . . .



.



.



.



တို့ လိုတာရပြီလေ။ သူက အတွေ ့အကြုံ သာနုတာ။ စွမ်းဆောင်ရည်က အံ့မခန်းပါပဲ။ ဆေးရှိန်နဲ့ အရက်ရှိန်လည်း ပါမှာပေါ့လေ. . .။ အဲ့ဒီနေ့ညက မနက်သုံးနာရီထိုးမှ အိပ်ဖြစ်ကြတယ်။ လူကို ပင်ပမ်းလိုက်တာမှ မြော့ကျ သွားတာပဲ။ မနက် နိုးလာလို့ တို့က ပြတင်းလိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်တော့ အိမ်ဘေးကသစ်ပင်မှာ လင်းဆွဲငှက်တွေက အိပ်တန်းတက်နေကြပြီလေ။





သူက သူမျ ားကို ကျေ ာကာနေ လာသိုင်းဖက်ပြီး





'' မကြီး ဟိုမှာ လင်းဆွဲတွေ ''





တဲ့။ ပြီးတော့လိုက်ကာကို လှမ်းပိတ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ နေ့လည်ထမင်းစားချ ိန်ကျ မှ မောင်နှမနှစ်ယောက် အခန်းပြင်ထွက်ပြီး ထမင်းစားဖြစ်ကြတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒီညနဲ့ အဲ့ဒီမနက်ဟာ တို့အတွက်တော့ မေ့မရနိုင်တဲ့ ရင်ခုန်စရာအချ ိန်တွေရယ်ပါ . . .



.



.



.



ခင်မောင်ဇင်ကလည်း လစ်ရင်လစ်သလို လာတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေပါ။ သူကလည်း တို့အတွက် ငြီးငွေ ့စရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မောင်လေးမသိအောင်တော့ တို့က ဖုံးဖိထားရတာပေါ့။



.



.



.



မောင်လေး လေ. . .သိပ်ကဲတဲ့ ချ ာတိတ်လေးပေါ့။ အစရှိ အနောင်နောင်ဆိုသလို အရင် ကိုယ့်အစ်မဆိုပြီး သူစောင့်ထိန်းနေခဲ့သမျှ ခုကျ အတိုးချ ပြီး တို့နဲ့ အချ စ်ဇာတ်လမ်းတွေကဖို့ကို နေ့တိုင်းလိုလို အားပျ ို းနေတော့တာ။ တစ်ခါတလေ မနက်ပိုင်းမှာ ခင်မောင်ဇင်လာသွားတဲ့ နေ့မျ ို းဆိုရင် ပင်ပမ်းလွန်းလို့ တို့ကသူ့ကို တောင်းပန်တောင်ယူရတယ်။





မမကိုယ်တိုင် ပြု စုပျ ို းထောင်ခဲ့ရတဲ့ပန်ကလေးဟာ မမ ပန်ဆင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ဖူးပွင့်ဝေဆာပေးနေပြီလေ။ တစ်ချ က်တစ်ချ က် သူ့ရဲ ံအယုအယတွေအောက်မှာ တို့လေ မေ့မြောသွားလုမတတ် အောင်ပဲ ဖြစ်နေရပြီ . . .





ကောင်စုတ်လေး . . .အိမ်ကို ဖေဖေခေါ်လာတုန်းကတော့ မခုတ်တတ်တဲ့ကြောင်လေးလိုပဲ။ ခုမျ ားတော့ တို့အသွေးအသားစားတဲ့ ကြောင်ပါးကြီး ဖြစ်နေပြီလေ။





သူစရောက်တုန်းက နာမည်လေးက ရယ်ရတယ်ရှင့်။ အတော်တောဆန်တာ . .ဘာတဲ့ . . .





'' စောချ စ်ဦး ''





ဆိုလားပဲ။









မြင်မိုလ်ခင်၏ ဒိုင်ယာရီထဲ မိမိနာမည် တစ်လုံးမှမပါ။ မိမိအပေါ်တွင် မည်မျှ သံယောဇဉ်မထားကြောင်း ထင်ရှားလေ၏။ အောင်ပြည့်နှင့်သူမ မောင်နှမအရင်းမျ ားမဟုတ်ကြသည်ကိုလည်း ဤဒိုင်ယာရီအရသိရှိရပြန်သည်။





သွေးမတော်သားမစပ်သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးငြိစွန်းစပ်ယှက်နေခြင်းကို တည်ငြိမ် မအံ့သြတော့။ မြင့်မိုလ်ခင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ရမ္မက်ဆန္ဒကြီးပုံကို မိမိအနေဖြင့် သိသင့်သလောက်သိပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူမကို အချ စ်စစ်ဖြင့်ချ စ်ရန်မသင့်ကြောင်း အောင်ပြည့်က မိမိအား သတိပေးသလိုလိုဖြင့် အဘယ်အတွက် တားဆီးခဲ့သည်ကိုလည်း တည်ငြိမ်သဘောပေါက်လာမိသည်။





တည်ငြိမ့် စိတ်ထဲတွင် အံ့သြမှုနဲ့အတူ စိုးရိမ်မိသည်မှာ အောင်ပြည့်၏ ငယ်နာမည်။ ဤပုံအတိုင်းဆိုလျှ င် ထွက်ပြေးသွားသော မုဆိုးစောအယ်မောင်၏သား စောချ စ်ဦး ဆိုသည်မှာ အောင်ပြည့်ဖြစ်၍ နေခြေပြီ။ သေဆုံးသူမျ ားဖြစ်ကြသည့် ဦးချ မ်းသာ မြင့်မိုလ်ခင် ခင်မောင်ဇင်နှင့် သဇင်စိုး တို့အားလုံးမှာလည်း အောင်ပြည့်အနေနှင့် နာကြည်းချ က်ရှိနိုင်မည့်သူမျ ားသာပင်။





ထို့အပြင် တရားခံလူသတ်သမားသည် ယခု မိမိအိမ်၌ရောက်၍နေခြေပြီ။ မိမိထက်စောကာ ဖေဖေ အိမ်ကိုရင်ပြန်လာပါက ဖေဖေနှင့် အတိတ်ဇာတ်လမ်းဆိုးရှိခဲ့ဖူးသော၎င်းသည် အချ ိန်မရွေး ဖေဖေ့ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်လေသည်။





တည်ငြိမ်သည် ဆက်စပ်တွေးခေါ် စဉ်းစားရင်း စိုးရိမ်သည်ထက ်စိုးရိမ်လာကာ ကားကိုအရှိန်မြှင့်ရန်အတွက် လီဗာကို ထပ်ကာနင်းလိုက်လေသည်။ ထိုစဉ်ဖုန်းမြည်လာ၍ တည်ငြိမ့် ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်တော့ တဖက်မှ ဟန်နီချ ို ၏အသံ။





'' ကိုတည်ငြိမ် . . . .တရားခံဟာ အောင်ပြည့်ဖြစ်ဖို့မျ ားနေတယ်။ အဲ့ဒါ ကျွွ န်မ သူရှိမယ့်နေရာတွေ လိုက်စုံစမ်းနေတာ။ သူ့မိဘတွေကိုမေးတော့ ဘုရားဖူးထွက်သွားတယ်ဆိုလို့။ အဲ့ဒါ ကိုတည်ငြိမ်မြန်း သူရှိမယ့်နေရာသိမလားလို့ . . . .''





တည်ငြိမ်က ဟန်နီချ ို စကားဆုံးအောင်ပင်မဆောင့်တော့ဘဲ





'' ဟန် ဟန်နီ။ သေ သေခြာနားထောင်။ ဒီကောင် ခု ကိုယ့်အိမ်မှာ။ ဒီကောင်ဟာ တရားခံဖြစ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး တရားခံစစ်စစ်ဖြစ်နေတာ။ အဲ့ဒါတွေ ကိုယ် နောက်မှရှင်းပြမယ်။ ခုလောလောဆယ် ဟန်နီတို့ တပ်ဖွဲ့တွေ ကိုယ့်အိမ်ကို အမြန်သွားကြပါ။ အိမ်မှာ ဒီကောင်နဲ့ ဖေဖေ့တပည့်မောင်ပြူ းပဲရှိတာ။ ဖေဖေကအပြင်သွားတယ်။ ဖေဖေပြန်လာရင် ဖေဖေ့အတွက်အရမ်းအန္တရာယ်ရှိနေလို့ပါ။ ကျေ း ကျေ းး ဇူးပြု ပြီး အိမ်ကို ဖေဖေပြန်မလာခင် ရောက်အောင်သွားပေးကြပါ။ ကိုယ် ကိုယ်လည်း လမ်းမှာ . . .ခုပြန်လာနေပြီ ။ ''





ဟူ၍ အဆက်မပြတ် အရင်သလို တောင်းဆိုလေ၏။ ဟန်နီချ ို လည်း





'' ရှင် . . .'' ဟုဆိုကာ ပထမအံ့သြသွားပြီးမှ





'' ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့။ ဒါ ဒါဆို ဒါပဲနော်. . .။ ဒီ ကောင့်ကို မိဖို့အရေးကြီးတယ်။ ဟန်နီချ ို သွားဖို့ ခုပြင်လိုက်တော့မယ် . . . .''





ဟု ကပြာကယာပြန်ပြောကာ ဖုန်းချ သွားလေတော့၏။









တည်ငြိမ် ခြံရှေ ့ရောက်တော့ ဟွန်းအဆက်မပြတ်တီးလိုက်သည်။ မောင်ပြူ းကာ ပြူ းပြူ းပြာပြာဖြင့် တံခါးလာဖွင့်ပေးလေ၏။





'' ဖေဖေပြန်ရောက်ပြီလား ''





တည်ငြိမ်ကလှမ်းမေးလိုက်တော့





'' ဟုတ်ကဲ့အကိုလေး ''





မောင်ပြူ းကပြန်ဖြေလေသည်။ထို့ကြောင့် ကားကို ခြံထဲသို့မောင်းဝင်ခဲ့ပြီး စက်သတ်ကာ အိမ်ဆီသို့ စိုးရိမ်ကြီးစွာ ကပြာကယာပြေးခဲ့လေတော့၏။ အိမ်ရှေ ့အရောက်တွင် ပန်းပင်ရေလောင်းနေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို တွေ့ လိုက်ရသဖြင့် တည်ငြိမ်လည်းအတန်ငယ်စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး





'' ဖေဖေပြန်ရောက်နေတာကြာပြီလား ''





ဟု မေးမြန်းနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။





'' အေး . . .နဲနဲတော့ကြာပြီသားရဲ ့။ ရောက်ရောက်ခြင်း ရေချ ို းပြီး ပျ င်းတာနဲ့ ပန်းပင်လေးတွေ ရေထွက်လောင်းနေတာ . . .





သားလည်းရေချ ို းတော့လေ။ နောက်တောင်ကျ နေပြီ။ ရေမချ ို းခင် ရေလေးသောက်ဦးနော် ''





ဦးစစ်မြို င်က တည်ငြိမ့်အမေးကို ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး ရေချ ို းရန်ပါတိုက်တွန်းလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက တစ်ခုခုကိုသတိရသွားဟန်ဖြင့်





'' သြော် . . သား ။ အိမ်ထဲမှာ သားရဲ ့တပည့် လေးတောင်ရောက်နေတယ်။ အောင်ပြည့်တဲ့ ။ ဖေဖေနဲ့တွေ ့ပြီးသွားပြီ။ ရည်ရည်မွန်မွန်လေးပါပဲ။ သားနဲ့လည်းဖုန်းရတယ်ဆို။ ခု ဖေဖေသူ့ကို မောင်ပြူ းအခန်းမှာ နေရာချ ပေးထားတယ်။





သူလည်းရေမိုးချ ို းပြီး . . .ဖေဖေထွက်လာတော့ ဧည့်ခန်းစက်တီမှာ သတင်းစာထိုင်ဖတ်နေတယ်ထင်တယ်။ ''





ဟု အောင်ပြည့် ရောက်ရှိနေကြောင်းကိုပြောပြနေပြန်၏။ တည်ငြိမ်လည်း ဖခင်ကို အသေးစိတ်ရှင်းပြရန်အချ ိန်မရတော့သောကြောင့် ၎င်း၏ပုခုံးနှစ်ဘက်ကို စုံကိုင်လိုက်ပြီး . . .





'' ဖေဖေ . . .သားပြောတာကို သေခြာနားထောင်။ ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့မှ ဖေဖေအိမ်ထဲကိုဝင်မလာနဲ့ဦး။ အိမ်ရှေ ့မှာပဲ ဆက်နေပါ။ အိမ်ထဲမှာ အောင်ပြည့်ရှိနေတာ ဖေဖေ့အတွက် သိပ်ကိုအန္တရာယ်ကြီးတယ် . . . .။ သားဒီကောင်နဲ့ စာရင်းသွားရှင်းလိုက်ဦးမယ် ''





ဟု စိုးရိမ်တကြီးပြောကြားကာ အိမ်အတွင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ်ဝင်ခဲ့လေတော့၏။



.



.



.



ဧည့်ခန်းဆက်တီတွင် ဂျ ာနယ်တစ်စောင်ကို အခန့်သားထိုင်ဖတ်နေသော အောင်ပြည့်ကို တည်ငြိမ်တွေ ့လိုက်ရပြီး ဘယ်လိုမှ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့သည်နှင့် အိပ်ထဲမှ မြင့်မိုလ်ခင့်ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို နှိုက်ယူ၍ ၎င်းရှေ ့စားပွဲပေါ်သို့ '' ဘုန်း '' ခနဲပစ်ချ ကာ





'' မင်း လူလိမ်ပဲကွ . . .''





ဟု ဒေါနှင့်မောနှင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။





ထိုအခါ အောင်ပြည့်က '' ဆြာ ပြန်ရောက်လာပြီလား '' ဟု ဖတ်လက်စဂျ ာနယ်ကို ချ ကာ တည်ငြိမ့်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်၍ ပစ်ချ လိုက်သော ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လျှ က်





'' သြော် . . .ဆြာ ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးပြီပေါ့။ ဒါဆို ဆြာ အားလုံးသိသွားပြီပဲ။ ဟုတ်တယ် မကြီးနဲ့ ကျွ န်တော်နဲ့က ဘာမှမတော်ဘူး။ ဖေဖေမေမေ တို့က ကျွ န်တော့်ကို မွေးစားခဲ့ကြတာ။





ပြီးတော့ ဆြာသိထားသလို ကျွ န်တော်တို့နှစ်ယောက်က ဖြစ်နေကြတယ်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွ န်တော်ကလည်း ရည်းစားက သစ်သိမ်းချ ို းချ ို းတာခံလိုက်ရလို့ စိတ်လေနေတဲ့အချ ိန် ဒီမိန်းမကလည်း တဏှာက ကြီးကြီးနဲ့ဆိုတော့ . . . .ကျွ န်တော်တို့ကပုထုဇဉ်တွေပဲလေ. . .နောက်တော့လည်း ဒီကိစ္စမျ ို း သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေဆိုသလို ဆက်တိုက်ဖြစ်သွားတော့တာပေါ့။





ဒါပေမယ့် ဒီမိန်းမနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆြာ့ကို ကျွ န်တော် သတိပေးတားမြစ်ခဲ့တာကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ပါ။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ ဆြာကို ကျွ န်တော်က ကိုယ့်အကိုအရင်းတစ်ယောက်လို ခင်တယ်လေ။ အဲ့မိန်းမနဲ့ ဆြာနဲ့က လုံးဝမတန်ဘူး။ ဒီမိန်းမဟာ တဏှာရာဂကြီးသလောက် သိပ်ကို အရှက်နည်းတယ်။





ကျွ န်တော်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ကြားကကို ဆြာ့ရဲ ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို မက်မောပြီး ဆြာ့ကို မြှူ ဆွယ်သိမ်းသွင်းခဲ့တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ကျွ န်တော်က သူ့ကို အဲ့ဒီလို မလုပ်ဖို့တားသလို ဆြာ့ကိုလည်း သူနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျွ န်တော့် ကြို းစားမှုက အရာသိပ်မထင်ခဲ့ပါဘူး။ သူက ကျွ န်တော်ပြောတာကို ခပ်ပေါ့ပေါ့သဘောထားသလို ဆြာကလည်း သူ့အလှမာယာကွန်ယက်ထဲမှာ တုတ်နှောင်တွယ်ငြိနေပြီ မဟုတ်လား။





ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့တော့ သူ မရှိတုန်း သူ့အခန်းကို ဝင်စပ်စုရင်း ဒီဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ကျွ န်တော် တွေ ့ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအခါကြမှ သူက ကျွ န်တော့်အပြင် ခင်မောင်ဇင်ဆိုတဲ့ကောင်နဲ့လည်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနေသေးတာ. . .သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီးကျွ န်တော်နဲ့ သဇင်စိုးကို ပြတ်အောင်ကလန့်တာ . . .ခင်မောင်ဇင်က သစ္စာမဲ့တဲ့ မိန်းမယုတ်သဇင်စိုးနဲ့ ဆက်ပြီး ငြိစွန်းနေတာ. . . တွေကိုကျွ န်တော်သိလိုက်ရတာ။။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီတဏှာရူးမကြီးနဲ့ သူ့ကောင်ခင်မောင်ဇင်ကော သစ္စဖောက်မ သဇင်းစိုးကိုပါ ကျွ န်တော် ငရဲပြည် ပို့ပေးလိုက်တာပဲ။





ပြီးတော့ . . . အဖြစ်မှန်ကိုမသိရင် မကြီးသေသွားတဲ့အတွက် ဆြာအရမ်းသောကရောက်နေရမှာဆိုးလို့ သူ့ကိုမသတ်ခင် သူသစ္စာမဲ့ကြောင်း ဗီဒီယိုကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ရိုက်ပြီး ဆြာ့ဆီပို့ပေးခဲ့တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီဗီဒီယိုကို ဆြာကြည့်ပြီး သူ့ကိုလွမ်းစရာရှိရင်တောင် နာစရာနဲ့ ဖြေလို့ရတာပေါ့။ ''





ဟု ခပ်ဖြေးဖြေးပင် ဝန်ခံရှင်းပြလေ၏။ တည်ငြိမ်လည်း





'' . . .မင်း ဦးချ မ်းသာကို သတ်လိုက်တဲ့အမှုမှာလည်း ငါ့သူငယ်ချ င်း မိုးထက်ကို ရဲကသံသယဝင်နေမှန်းသိလို့ အဲ့ဒီဗီဒီိယိုဖိုင်ကို မိုးထက်နဲ့ သူ့ချ စ်သူ ရဲမေ ဟန်နီချ ို ဆီပို့ပေးပြီး မင်းက လမ်းကြောင်းလွှဲခဲ့တာမဟုတ်လား . . . .''





ဟု ဆက်မေးလိုက်လေရာ မိုးထက်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံ းလိုက်ပြီး





'' ဟာ . . .ဒါဆို ဆြာက ဦးချ မ်းသာကိစ္စတောင် သိနေပါလား ''





'' သိတယ်ကွသိတယ်။ မင်းဟာ ဦးချ မ်းသာကို သတ်ခဲ့တဲ့တရားခံဆိုတာကိုကော. . . မင်းနဲ့ ဦးချ မ်းသာရဲ ့အတိတ်ဇာတ်လမ်းတွေကိုကော . . .မင်းဟာ စောအယ်မောင်ရဲ ့သား ထွက်ပြေးသွားတဲ့ စောချ စ်ဦး ဆိုတာတွေကိုကော ငါအကုန်သိပြီးပြီ ''





တည်ငြိမ်က ခပ်တင်းတင်းအပိုင်ပြောလိုက်ပေမယ့် အောင်ပြည့်ကတော့ တုန်လှုပ်ဟန်မပြဘဲ အေးတိအေးစက်အမူအရာဖြင့်





'' ဆြာရယ်. . မတ်တပ်ကြီးပြောနေရတာ ညောင်းပါတယ်. . .ထိုင်ပါဦး။ ဒီအကြောင်းတွေကို အေးအေးဆေးဆေးကျွ န်တော်ရှင်းပြပါ့မယ် ''





ဟု တည်ငြိမ်ကို ထိုင်စကားပြောဖို့ရန် တိုက်တွန်းလေသည်။





'' မထိုင်ဘူး ဟေ့ကောင်။ ဒါ ထိုင်နေရမယ့်အချ ိန်မဟုတ်ဘူး။ ပြောစမ်း. . .မင်းဘာတွေ ကလိန်စေ့ငြမ်းစင်ပြီး ငါ့ကို ဆင်ခြေပေးဦးမလဲဆိုတာ နားထောင်ကြည့်ရအောင် ''





'' ကလိန်စေ့လည်း ငြမ်းမဆင်ပါဘူး။ ဆင်ခြေလည်းမပေးပါဘူး။ ဦးချ မ်းသာကို သတ်လိုက်တာ ကျွ န်တော်မှ ကျွ န်တော် အမှန်ပါပဲ။ တကယ်တော့ ဦးချ မ်းသာဟာ သေကိုသေသင့်တဲ့လူဗျ ။ သူ့ကြောင့် ကျွ န်တော့်အဖေကော အမေပါ သေခဲ့ရတယ်။ ကျွ န်တော်တို့မိသားစုလေးလည်း ပြို ကွဲခဲ့ရတယ်။ တော်သေးတာပေါ့ဗျ ာ. . .ကျွ န်တော်ခြေဦးတည့်ရာလျေှ ာက်ပြေးရင်း ကျ ားစာမဖြစ်ဘဲ သစ်စက်အလုပ်ကိစ္စနဲ့ တောစပ်ကိုရောက်နေတဲ့ ဖေဖေ ဦးဘောဂအောင်နဲ့တွေ ့လို့ ကျွ န်တော်ဒီအချ ိန်ထိ အသက်ရှင်ခဲ့ရတာ။





ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူကြီးဟာ သူတပါးရဲ ့သားပျ ို သမီးပျ ို တွေကို ဖျ က်ဆီးသေးတယ်။ သူ့ကြောင့် ဒူးနဲ့မျ က်ရည်သုတ်ခဲ့ရတဲ့ ရွာသူတွေ အမျ ားကြီး။ အဆိုးဆုံးကတော့ အဂတိလိုက်စားတာပဲ။





သစ်ပင်သစ်တောတွေဆိုတာ ဟောဒီလောကကြီးအတွက် ဘယ်လောက်အရေးကြီးကြောင်း ဘယ်လောက်အကျ ို းပြု ကြောင်း ဆြာက ကျွ န်တော့်ထက်ပိုသိပါတယ်။ သစ်ပင်သစ်တောတွေကို ဖျ က်ဆီးတာ လောကကို ဖျ က်ဆီးတာပဲ မဟုတ်လား။ ဦးချ မ်းသာဟာ သစ်ခိုးသမားတွေဆီက လာဘ်ငွေ အမျ ားအပြားယူပြီး သူတာဝန်ယူရတဲ့ အပိုင်းက သစ်တွေကို ခုတ်စေခဲ့တယ်။ ပဲခူးရိုးမအရှေ ့ခြမ်းမှာ သင်းဖြု န်းလို့ ပြု န်းတဲ့တောတွေ မနည်းဘူး။





အဲ့ဒီတော့ ကမ ္ဘာလောကကြီးကို ဖျ က်ဆီးနေတဲ့ သင်းလိုလူယုတ်မာတွေအတွက် သေဒဏ်အပြင် ဘာမျ ားရှိဦးမှာလည်း။ ဆြာကျွ န်တော့်ကို တစ်ခါပြောခဲ့ဖူးတယ်မဟုတ်လား။ လူဦးရေတိုးပွားလေ အဲ့ဒီတိုးပွားတဲ့ လူတွေရဲ ့အသုံးပြု မှုကြောင့် သစ်တောတွေ လျေ ာ့နည်းလာလေ . . .လူဦးရေတိုးတက်မှုနဲ့ သစ်ပင်သစ်တော ဆုတ်ယုတ်မှုဟာ တိုက်ရိုက်အချ ို းကြနေတယ် ဆိုတာကိုလေ။





ဒီကမ ္ဘာလေကကြီးအသက်ဆက်နိုင်ဖို့ သစ်ပင်သစ်တောတွေ လိုအပ်တယ်။ သစ်ပင်သစ်တောတွေ အသက်ဆက်ဖို့ကြတော့ တဖက်ကနေ လူဦးရေလျေ ာ့ချ ပေးဖို့လိုအပ်ပြန်တယ်လေ။





အဲ့ဒီတော့ ဘယ်လိုလူတွေကို လျေ ာ့ချ ကြမလဲလို့စဉ်းစားရင် အဖြေက ဦးချ မ်းသာလို အတ္တကြီး တဘို့တည်းသမား တဏှာရူးတွေ . . . .မကြီးလို ရာဂကြီးပြီး မာယာမျ ာတဲ့မိန်းမတွေ . . .ခင်မောင်ဇင်လို ဖွံကြောင် သစ်သူခိုး ရေပေါ်ဆီတွေ . . .သဇင်စိုး လို သစ္စာမရှိ လေယူရာယိမ်းတတ်တဲ့ မိန်းမတွေ . . . ကိုလျေ ာ့ချ ပြစ်ရမယ်လို့ အဖြေထွက်တယ်။





ခု ကျွ န်တော်သူတို့ကို သတ်လိုက်တာဟာ ကမ ္ဘာလောကကြီးရဲ ့အဖျ က်အမှောက်တွေကို ဒီလောကကြီးထဲက ရှင်းထုတ်လိုက်တာပဲ။ တနည်းစဉ်းစားရင် ဒီလူမိုက် လေးယောက်အတွက် သစ်အသုံးပြု မှု မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ သစ်တောပြု န်းတီးမှုလည်း လူလေးယောက်စာ လျေ ာ့ကျ သွားတာပေါ့။ ဘယ်လောက် ပိုင်လိုက်လည်း . . . .''





အောင်ပြည့်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ မူမမှန်တော့။ စကားတွေကလည်း သူလူတွေသတ်ရတာဟာ ကမ ္ဘာလောကကြီးကို ကယ်တင်နေသည့်အလား လျေှ ာက်ပြော၍နေခြေပြီ။ တည်ငြိမ်လည်း စိတ်လျေ ာ့ကာ သက်ပြင်းတစ်ချ က်ချ လိုက်ပြီး





'' အောင်ပြည့်။ ငါ့တပည့် မင်းအဖမ်းခံလိုက်တော့။ တော်ကြာ ဟန်နီချ ို တို့ အဖွဲ ့တွေရောက်လာတော့မယ်။ ဆြာဖုန်းဆက်ထားပြီးပြီ ''





ဟု လေသံ ဖြေးဖြေးဖြင့် ပြေပြေပြစ်ပြစ် ချေ ာ့မော့ပြောကြားလိုက်လေ၏။ ထိုအခါ အောင်ပြည့်က





'' ကျွ န်တော် အဖမ်းခံမှာပါ ဆြာ။ ဒါပေမယ့် အဖမ်းမခံခင်. . . ဦးချ မ်းသာနဲ့ ပေါင်းပြီး လောကကြီးကိုအကြည်းတန်စေတဲ့ . . .ပျေ ာ်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ကျွ န်တော်တို့မိသားစုလေးကို ဖျ က်ဆီးပြစ်ခဲ့တဲ့ တရားခံနှစ်ယောက်ကိုတော့ ဒီလောကထဲက ရှင်းပြစ်ခဲ့ချ င်သေးတယ်။ ဒီလူနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကတော့ သူ့အကုသိုလ်တွေ သူကြောက်ပြီး ဘုန်းကြီးဝတ်နေပြီ။ သူ့ကိုက နောက်မှ သွားသတ်မယ်။ ခုလောလောဆယ်တော့ . . . .''





အောင်ပြည့်က ပြောလည်းပြော ဂျ ာနယ်အောက်မှ ဓားမြောင်တစ်ချေ ာင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး . . . .





'' သားတို့ ဆြာတပည့်နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေကြတာလည်း ။ ဖေဖေ့ကို ပြောစမ်း ''





ဟု ပြောဆိုမေးမြန်းရင်း အိမ်ပေါက်ဝမှ ဝင်လာသော ဦးစစ်မြို င်ရှိရာသို့ လှမ်းပေါက်လိုက်လေတော့သည်။





'' ဖေ ဖေ းးးး . . . .''





အဖြစ်အပျ က်က မြန်ဆန်လွန်း၍ တည်ငြိမ်သည် အောင်ပြည့်၏လုပ်ရပ်ကို တားဆီးလိုက်ချ ိန်မရတော့ပေ။ ၎င်းက လည်ချေ ာင်းသံကြီးနှင့် စိုးရိမ်တကြီးအော်ဟစ်လျှ က် ဖခင်လာရာ ဘက်သို့ကြည့်လိုက်လေရာ ဦးစစ်မြို င်သည် အိမ်တံခါးဝဘေးသို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်လဲသွားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကပါ ၎င်း၏နောက်သို့ လုံးထွေးလိုက်ပါသွားသည်ကို တွေ ့ရလေ၏။





ထို့စဉ် ရဲလေးယောက် အိမ်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အောင်ပြည့်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြလေတော့သည်။ တည်ငြိမ်လည်း လဲကျ ရာမှ ကုန်း၍ထလာေသော ဖခင်ဖြစ်သူဆီသို့ သွားရောက်ကူညီဖေးမလေရာ ဖခင်၏အနီးတွင် ဟန်နီချ ို ကိုပါ ယူနီဖောင်းဝတ်ဖြင့် တွေ ့ရလေ၏။ သူမ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင်တော့ ဓားမြောင်ကစိုက်လျှ က် . . .





'' ဟန်နီတို့ နည်းနည်းနောက်ကြသွားတယ်။ အိမ်ထဲဝင်လာတော့ အန်ကယ့်ကို အောင်ပြည့်က ဓားနဲ့လှမ်းပစ်တာမြင်တာနဲ့ ကမန်းကတမ်းပြေးပြီး ဘေးကို ဆွဲဖယ်ပစ်လိုက်ရတာ။ တော်သေးတာပေါ့ . . .အန်ကယ့်အသက်ကို ကယ်နိုင်သွားလို့ . . . .''





ဟန်နီချ ို က စကားပြောရင်း ဓားစိုက်နေသည့်သူမ၏လက်ကို ကျ န်လက်တစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကိုင်လျှ က် တည်ငြိမ့်ရင်ခွင်ထဲသို့ ယိုင်လဲကျ သွားလေတော့သည်။





'' သား ဖေဖေ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ကလေးမလေးကို ဂရုစိုက်။ လာလာဆက်တီခုံပေါ် လှဲသိပ်လိုက် . . .ဟေးး မောင်ပြူ းရေ . . . Family Dactor နဲ့ ဆေးရုံကားကိုပါ ဖုန်းဆက်ပါဟ ''





ဦးစစ်မြို င်၏ အသံက ဆူညံသွားလေ၏။





ရဲတပ်ကြပ်ကြီးတစ်ယောက်က ဟန်နီချ ို ကို စောင့်ရှောက်ရန် တည်ငြိမ်တို့အိမ်တွင် ကျ န်ရစ်ခဲ့ပြီး အောင်ပြည့်ကိုတော့ ကျ န်တဲ့ ရဲသုံးယောက်က စခန်းသို့ခေါ်သွားရန် စီစဉ် ကြလေသည်။ ထိုနောက် အောင်ပြည့်သည်





'' ဆြာ . . . ရဲမေ မမကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါနော်။ သူကို ကျွ န်တော်ချ စ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဟို . . .သူနဲ့တွဲနေတဲ့ကောင်ကို ထောင်ထဲပို့ပြစ်ချ င်တာ။





ဦးစစ်မြို င်ဆိုတဲ့ လူကြီးကို မယုံနဲ့။ သူက လောကကိုဖျ က်ဆီးနေတဲ့သူကြီး။ လူယုတ်မာကြီးရဲ ့ တပည့်။ သူလည်း လူယုတ်မာပဲ . . . ''





စသဖြင့် ၎င်း၏စိတ်ထဲရှိသမျှ ရောက်တတ်ရာရာ စကားလုံးမျ ားကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလျှ က် ရဲမျ ားခေါ်ဆောင်ရာသို့ ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် ပါသွားလေ၏။ အိမ်ဝအရောက် အောင်ပြည့် နောက်ဆုံးအော်ပြောလိုက်သည့်စကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ . . . .





'' တောကြောင်ပေါက်ကလေးတွေလိုက်ပြမယ်ဆိုရင် မယုံမိစေနဲ့ဆြာ။ အဲ့ဒါ ဒီလူကြီးသက်သက်ညာနေတာ ''





ဦးစစ်မြို င်ရဲ ့ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲဖြစ်အောင်ခံစားလိုက်ရပြီး မျ က်နှာထဝယ် ချ က်ခြင်းအဆွေးရိပ်သန်းသွားကာ





'' . . .ဒီသူငယ်ဟာ စောအယ်မောင်ရဲ ့သား စောချ စ်ဦးလေးပဲကိုးး



အားလုံး ဖေဖေ့ရဲ့အမှားတွေပါကွာ။ အားလုံးဟာ ဖေဖေ့ရဲ ့အမှားတွေပါ . . . . ဖေဖေ အရမ်းကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ဖေဖေတို့ သူ့အပေါ်မှာ မတရားခဲ့ကြဘူး ''





ဟု ကြေကြေကွဲကွဲ ပြောကြားလိုက်လေတော့သည်။



.



.



'' သြော် . . .ဖေဖေရယ် . . . .''

ငါးရက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဦးစစ်မြို င်တို့သားအဖသည် သက်ထားဖြူ ကို အမှူ းထားပြီး ကွယ်လွန်ဆုံးပါးသွားကြသူ အားလုံးတို့ကို ရည်စူးကာ အလှူ အကြီးအကျ ယ်ပေးလေ၏။ တရားစခန်း မိဘမဲ့ဂေဟာ ဘိုးဘွားရိပ်သာ စွန့်အနားမကြားကျေ ာင်းမှ စ၍ နောက်ဆုံး တိရိစ္ဆာန်ရုံ ခွေးဂေဟာမျ ားအထိတိုင် ၎င်းတို့ အလှူ ဒါနသည် ပြန့်နှံ့ရောက်ရှိခဲ့လေသည်။





ထို့အပြင် ၎င်းတို့သားအဖသည် ရွှေတိဂုံစေတီတော်မြတ်ကြီး ရွှေသင်္ကန်းကပ်လှူ ရန် ရွှေစင်ရွှေသား တစ်ပိဿ ာတိတိကို သဒ္ဒါကြည်ဖြူ စွာလှူ ဒါန်းခဲ့ကြသလို အခြားတန်ခိုးကြီး ဘုရားမျ ားအတွက်လည်း ရွှေသား ၂၅ဤကျ ပ်သားစီ ပေးလှူ ခဲ့ကြလေသည်။





ထို့နောက် ၎င်းတို့၏အိမ်တွင် သံဃာတော်မျ ားပင့်ဖိတ်၍ လှူ ဒါန်းမှုအစုစုတို့အတွက် ရေစက်သွန်းချ အမျှ ပေးဝေကြကုန်၏။ ၎င်းရေစက်ချ ပွဲသို့ သက်ထားဖြူ ၏ဖခင် ဦးစစ်မြို င်၏သူငယ်ချ င်း ဦးလှဘူး တစ်ဖြစ်လည်း ဦးဇင်းကြီး ရေဝတ ပါ တက်ရောက်ချ ီးမြှင့်ခဲ့သည့် အပြင် ဦးဘောဂအောင်တို့လင်မယားလည်း ရောက်လာကာ သာဓု အနုမောဒနာ တရားမျ ားကို နားကြားကြလေ၏။





ဟန်နီချ ို က အရင် အလှူ အတန်းရက်မျ ားတွင် မလိုက်ပါနိုင်သော်လည်း ရေစက်ချ ပွဲနေတွင်တော့ လက်မှ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သက်သာလာသည်နှင့်အလျေှ ာက် သာဓုခေါ်ရန် မိုးထက်နှစ်ကိုယ်တူတွဲကာ လိုက်ပါတက်ရောက်လာလေသည်။



.



.



.



.



.



ရေစက်ချ အလှူ ပွဲ ပြီးသည့်ည . . . .





အသားဖြူ ဖြူ သွယ်သွယ်သပ်သပ်ဖြင့်ချ စ်စရာလှပလျှ က်ရှိသော တစ္ဆေမလေး။ ကံ့ကော်ပန်းလေး တစ်ပွင့်ကို ၎င်း၏နားရွက်ကြားတွင်ညှပ်ကာ ပန်ထားသေး၏။





'' သက်ထားသွားရတော့မယ် ကို ရယ် . . . . ''





'' ကိုယ် ကိုယ် လေ မင်း မင်းကို မခွဲနိုင်တော့ဘူး . . . ''





တည်ငြိမ်၏ အသံတွေက တုန်ယင်နေလေသည်။





'' ကိုယ် ကိုယ် မင်းကို အရမ်းးချ စ်တယ် . . .''





'' သက် သက်ထားလည်း ကိုယ့်ကို အရမ်းးချ စ်ပါတယ်ရှင် . . .''





ထို့နောက် လွတ်ထွက်သွားတော့မည့်အလား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျ စ်ကျ စ်ပါအောင်ဖက်လိုက်ကြပြီး တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ကာ ငိုကြွေး မိိကြလေတော့၏။ အချ ိန်အတော်ကြာ အားရအောင်ငိုကြွေးပြီးနောက် . .





'' မငိုပါနဲ့တော့သက်ထားရယ်. . .ကိုတို့တွေ ကံမကုန်သေးရင် ပြန်ဆုံကြရဦးမှာပါ။ သက်ထားရဲ ့ ဖေဖေ ဦးဇင်းကြီးကလည်း မိန့်ထားတယ်မဟုတ်လား။ ကိုယ်နဲ့သက်ထားက ရှေးရေစက်ပါရမီတွေ ရှိခဲ့ကြတယ် တဲ့ ''





တည်ငြိမ်က သတိဝင်လာပြီး သက်ထားဖြူ ကို အားပေးနှစ်သိမ့်စကားမျ ား ပြောကြားလေသည်။ ထိုအခါ သက်ထားဖြူ လည်း





'' ဟုတ်တယ်နော် ကို ။ သက်ထားတို့ ပြန်ဆုံကြရမှာပါ။ အချ စ်စစ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ကွေကွဲရိုးထုံးစံမရှိပါဘူးး။ သက်ထားမငိုတော့ဘူးနော် . . .''





ဟုဆိုကာ တ အင့် အင့်ရှိုက်ရင်း မျ က်ရည်မျ ားကို သုတ်လိုက်လေသည်။





'' ဒီလိုမှ ပေါ့ . . .သက်ထားရယ် . . .။ လာပါ ကိုယ်တို့ စုံတွေ ့ခွင့်ရတုန်းလေး ချ စ်ချ စ်ခင်ခင် နေလိုက်ကြရအောင် ''





တည်ငြိမ်က ထိုကဲ့သို့ပြောကြားပြီး သက်ထားဖြူ ၏ ခန္ဓာကိုယ် အိအိလေးကို ၎င်း၏ရင်ခွင်ကျ ယ်ကြီးထဲသို ့ ပြန်လည် ဆွဲပွေ ့ကာ အိပ်ယာထက်သို့ လှဲချ လိုက်လေတော့သည်။





ထိုညအဖို့ သက်ထားဖြူ ကိုယ်လည်းမဖျေ ာက်ဖြစ်တော့။ သူမ ခေါင်းမှာ ပန်ထားသော ကံ့ကော်ပန်းလေးလည်း ခေါင်းအုံးထက်သို့ ကြွေလွင့်ခဲ့ရသလို သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တစ်စုံတည်းသော အဖြူ ရောင်ဝတ်စုံခပ်ပါးပါးလေးမှာလည်း ကိုယ်မှလှစ်ဟာထွက်ပြေး၍ ကုတင်းခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရလေသည်. . .။





ချ စ်သူခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်ရင်း သက်ထားဖြူ သည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသေးသည့် လွန်စွာ အံ့သြထူးဆန်းဖွယ်ကောင်းသော နယ်မြေသစ်ဆီသို့ မျ က်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် တငြိမ့်ငြိမ့်မျေ ာပါ စီးဆင်းရင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီ မဟုတ်ပါလားး





'' ချ စ်လိုက်တာ သက်ထားရယ် . . . ''





'' ချ စ်တယ် ကို ကို ရ ယ် . . . .အို . . . ကို . . ကို . . အ . . . ''



.



.



.



.



.



မှန်ပြတင်းကို ဖြတ်ကာ မျ က်နှာပေါ်သို့ နေရောင်ခြည်လေးမျ ားဖြာကြလာသဖြင့် တည်ငြိမ်နိုးလာလေသည်။ ယောင်ယမ်းကာ ဘေးဘက်သို့ လက်ဖြင့်စမ်းမိတော့ သက်ထားဖြူ ရှိမနေတော့ . . .။ သူမ ညကပန်ဆင်ခဲ့သော ကံ့ကော်ပန်းလေးကို ခေါင်းအုံး၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် တွေ ့ရလေ၏။ တည်ငြိမ်လည်း ပန်းကလေးကို ကောက်ကိုင်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ အချ ိန်အတော်ကြာ ကပ်ထားလိုက်လေသည်။





ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ လက်တစ်ဖက်မှ ပန်းကလေးကိုကိုင်လျှ က် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့သွားပြီး ပြတင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြန်သည်။ နွေလေးရူးလေးက တည်ငြိမ့်မျ က်နှာကို လာရောက်တိုက်ခတ် လှေ ာင်ပြောင်သွားသည့်နှယ် . . . .ဥသြ ငှက်ရဲ ့ နွေတေးသီသံ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့က ဘယ်အရပ်ဆီကမှန်းမသိဘဲ လွင့်ပျ ံလျှ က် . . . .





တည်ငြိမ်လည်း ပန်းကလေးကိုရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်အပ်လိုက်ကာ . . . . ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ရင်း မျ က်ရည်မျ ား တပေါက်ပေါက်ကျ လာလေတော့သည်။





'' သက်ထားဖြူ ရယ် . . .





  သက်ထားဖြူ ရယ် . . .





  သက် သက် သက်ထားဖြူ လေးရယ် . . . .





မင်း မင်း ငါ့ကို ထားရစ်ခဲ့ ပြီပေါ့နော် . . . . ''





နွေမနက်သည် အထီးကျ န်ဆန်လွန်းလှပေ၏။







အောင်ပြည့်မှာ သွက်သွက်ခါအောင်ရူးသွားသဖြင့် အမှုမဆိုင်ရဘဲ ဆေးကုနေရလေသည်။





ငါးလောင်းပြို င် လေးလောင်းပြို င် စသည့် လူသတ်မှုမျ ားစွာကို မဖော်နိုင်၍ ရဲတပ်ဖွဲ ့ကြီး လွန်စွာ သိက္ခာကျ နေချ ိန်တွင် ဟန်နီချ ို သည် လူလေးယောက်ကို သတ်လိုက်သော တရားခံအား ဖမ်းဆီးပေးလိုက်နိုင်သဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံရဲတပ်ဖွဲ ့၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။ သို့သော် လက်မောင်း ဓားဒဏ်ရာက အကြောကိုထိသွားသောကြောင့် သူမ၏ညာဘက်လက်ချေ ာင်းကလေးမျ ားကောင်းစွာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သဖြင့် ဆေးခွင့်တင်ကာ နောက်ပိုင်းတွင် ရဲတပ်ဖွဲ ့မှ ထွက်လိုက်ရလေ၏။





ဦးစစ်မြို င်က သားဖြစ်သူ တည်ငြိမ်နှင့် သူရဲ့သူငယ်ချ င်း မိုးထက်တို့စုံတွဲ သုံးယောက်ပေါင်း၍ အလုပ်တစ်ခုလုပ်ကိုင်နိုင်စေရန် အရင်းအနှီးထုတ်ပေးကာ တည်ငြိမ်ကော မိုးထက်ပါ ကျွ မ်းကျ င်သည့် စိုက်ပျ ို းရေး ကုမ္ပဏ္ဏီတစ်ခု ထူထောင်ရန် အကြံပေးလေ၏။ တည်ငြိမ်မှာ ရှယ်ယာအမျ ားဆုံးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း စာသင်သောအလုပ်ကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်မည်ဖြစ်သဖြင့် ကမ္ပဏ္ဏီကို မိုးထက်တ်ို့စုံတွဲမှသာ ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်လေသည်။



.



.



.



ဦးဘောဂအောင်နှင့် ဒေါ်ရွှေမိတို့ လင်မယားမှာ သမီးကြီးဖြစ်သူကလည်းသေ မွေးစားသားကလည်း စိတ်ဖောက်ပြန်သွားတာကြောင့် တူမအရင်းတော်စပ်သူ ဆုလဲ့ရည် ဟုအမည်ရသည့်ကျေ ာင်းဆြာမလေးကို သမီးအဖြစ်ခေါ်ယူမွေးစားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ပြည်သို့သွားကြပြီး ဆုလဲ့ရည် နှင့် တည်ငြိမ့်ကို ပေးစားရန် ဦးစစ်မြို င်ထံတွင်ကမ်းလှမ်းကြပြန်ရာ ဦးစစ်မြို င်ကလည်း ကလေးမလေး၏ အရိပ်အကဲကိုကြည့်၍ သားနှင့် သင့်တော်မည်ဟုယူဆသဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေတော့သည်။





ဆုလဲ့ရည် သည် အသက် ၃၁ ခန့်ရှိပြီဖြစ်၍ တည်ငြိမ်ထက် ၂ နှစ် ၃ နှစ်ခန့် အသက်ကြီးလေ၏။ သူမ၏မျ က်နှာမှာ မြင့်မိုလ်ခင်လောက် မချေ ာမောသော်လည်း ရိုးသားအေးဆေးသည့်ဟန်ဖြင့် လွန်စွာ ကြည်လို့ကောင်းလှပေသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအချ ို းအဆစ်လှပပြေပြစ်မှုမှာတော့ မြင့်မိုလ်ခင်ထက်ပင်သာလွန်ကာ ဟန်နီချ ို နှင့် သူတင်ကိုယ်တင်ယှဉ်နိုင်သည့် အနေအထားပင်။





ဦးစစ်မြို င်ကလည်း





'' သားရယ်. . .ဖေဖေလည်းအသက်ကြီးပြီ။ သားလည်းအရွယ်က မငယ်တော့ဘူး။ ခုပဲ ၂၇ . . .၂၈ ရှိပြီမဟုတ်လား။ ဖေဖေအသက်ရှင်နေတဲ့အချ ိန်မှာ သားအိမ်ထောင်ရေးအတွက် စိတ်အေးသွားချ င်တယ်။ ခု ဆုလဲ့ရည် ဆိုတာကလည်း ဘာမှ ပြောစရာမလိုလောက်အောင် ယဉ်ကျေ းလိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးပဲ . . . .''





စသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်နားချ လေရာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်လည်း ဖခင်စိတ်ချ မ်းသာစေရန် ဆုလဲ့ရည် နှင့် လက်ထပ်ဖို့ရာ သဘောတူလိုက်လေတော့သည်။





တည်ငြိမ်နှင့် ဆြာမ ဆုလဲ့ရည်တို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို ပြည်တွင်တစ်ကြိမ် သူမတို့ဇာတိ ပဲခူးဘက်တွင်တစ်ကြိမ် ရန်ကုန်တွင်တစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အကြီးအကျ ယ် ကျ င်းပကြလေသည်။ အကြင်လင်မယားဘဝသို့ရောက်ရှိသွားကြသောအခါ ဆုလဲ့ရည်က အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်နှင့်ရန်ကုန်တွင် လိုက်နေလေ၏။ ထို့အပြင် သူမသည် တည်ငြိမ့်အပေါ်တွင် လွန်စွာချ စ်ခင်ကြင်နာပြီး မယားဝတ္တရားမျ ား ကြေပြွန်အောင် ပြု စု စောင့်ရှောက်လေသည်။





တည်ငြိမ့် အနေဖြင့် သက်ထားဖြူ ကို ရင်ထဲတွင် မေ့မရနိုင်သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ ့ဘဝ၌ ဆုလဲ့ရည်မှာ လွန်စွာ အပြု အစုအယုအယကောင်းမွန်သည့် မိန်းမကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ မိမိကိုလည်း မေတ္တာစစ်မေတ္တာမှန်ဖြင့် ချ စ်ခင်မြတ်နိုးကြောင်း သိရလေသည်။ ထို့ကြောင့် တည်ငြိမ်လည်း သူမ အပေါ်တွင် နွေးထွေးကြင်နာစွာ ပြန်လည် ဆက်ဆံခဲ့လေ၏။





၎င်းတို့လင်မယားသည် ကျေ ာင်းပိတ်ရက် ရုံးပိတ်ရက်မျ ား၌ တည်ငြိမ့် ဖခင်နေထိုင်ရာ ပြည် သို့၎င်း ဆုလဲ့ရည်၏ မွေးစားမိဘမျ ားရှိရာ ပဲခူးဖက်သို့၎င်း တလှည့်စီသွားရောက်လည်ပတ်ကြလေသည်။









တည်ငြိမ် မင်္ဂလာဆောင်သောနှစ်၌ပင် မိုးထက်တို့စုံတွဲလည်း လက်ထပ်လိုက်ကြပြီး လေးနှစ်ခန့်ကြာသောအခါ သားယောကျ ်ားလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင်လေသည်။





တည်ငြိမ်နှင့် ဆုလဲ့ရည် တို့လင်မယားမှာတော့ ၇ နှစ်ခန့် ပေါင်းသင်းနေထိုင်ပြီးမှ သမီးလေးတစ်ယောက်ရရှိခဲ့လေ၏။ သမီးလေး သုံးနှစ်အရွယ်သို့ရောက်သောအခါ ကားအက်စီးဒန့်တစ်ခုဖြင့် ဆုလဲ့ရည်က ထာဝရထွက်ခွာသွားပြန်သဖြင့် တည်ငြိမ်၏ ဘဝသည်လည်း ယခင်အတိုင်းပင် ပြန်လည်ကာ ချေ ာက်သွေ ့သွားရလေတော့သည်။





ထို့အခါ ဦးစစ်မြို င်လည်း အသက်ရလာသည်ကို အကြောင်းပြု လျှ က် ဝန်ဒါမီယာထဲတွင် ခပ်ကျ ယ်ကျ ယ်အိမ်တစ်လုံးထပ်မံဝယ်ယူလိုက်ပြီး ပြည်ရှိ၎င်း၏အိမ်ကိုပိတ်၍ ဝန်ဒါမီယာအိမ်၌ သားဖြစ်သူနှင့် အတူတကွလာရောက်နေထိုင်တော့လေသည်။





ထို့အပြင် လက်ဦး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည့် ခြံနှင့်အိမ်တွင် မိုးထက်တို့မိသားစုကိုကို ပေးနေထားရမှ . . . အဘိုးကြီးက ဝန်တာမီယာ အိမ်ကြီးသည် ကြီးလွန်းကာ ၎င်း၏မြေးမလေးတစ်ယောက်တည်းပျ င်းလွန်းနေပြီ ဟု ထင်မြင်ယူဆလျှ က် မိုးထက်တို့ မိသားစုကိုပါ ဝန်ဒါမီယာအိမ်သို့ လာရောက်နေထိုင်စေ၏။





ဤသို့ဖြင့် ဝန်ဒါမီယာ အိမ်ကြီးတွင် တည်ငြိမ် နှင့် သမီးလေး ဆုလဲ့တည်ငြိမ် . . . တည်ငြိမ့်ဖခင် ဦးစစ်မြို င် . . .မိုးထက် ဟန်နီချ ို တို့စုံတွဲနှင့် ၎င်းတို့ သားလေးဖြစ်သူ ဝေယံထက် စသဖြင့် မိသားစုမျ ား စုံညီစွာ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန် နေထိုင်သွားကြလေတော့သည်။





















၈ နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် . . . .









. . . .ပုညရှင်စေတီးအပါး . .စစ်ကိုင်း အထက်နားဆီက . .အရှေ ့တလွှား





ကြည့်လိုက်ရင်လေ . . .ဧရာဝတီ ဒုဋ္ဌဝတီ နတ်ပန်းချ ီ





ီဆေးရောင်ကွန့်သလိုပ . . .အတွန့် အတွန့် နဲ့. . .အလွန့်အလွန်





သာယာပါပေ သည် ။





တစ်နှစ်ကူးပြန်တော့ . . .အသစ်အထူးဖြစ်ရပြန်ပြီ. . .တောတောင်ရေမြေ .



. ကုန်းနေ ရေနေ . . .သက်ရှိ သက်မဲ့ သတ္တဝါတွေ . .





.လောကဓာတ်ကြီးတစ်ခုလုံးဖွင့်လိုက်ရင်ဖြင့်. . .ဒီနှစ်တွင်လည်း . . .ချ စ်ချ





စ်ခင်ခင် . . .စိုစို ပြေ ပြေ . . .။





သမိုင်း ပြောင် မညှို းပါတဲ့ စစ်ကိုင်းတောင်တော်ရိုးမှာလေ . . .မြူ





ခိုးရစ်သိုင်း အုံ့မှိုင်းပြာပြာဝေ . . .မှုန်မှုန်ရီဝေ . . . . . .



.



.



.



ကိုအံ့ကြီး၏ စစ်ကိုင်းတောင် သီချ င်းက ဘယ်ချေ ာင်ကထွက်ပေါ်လာမှန်းမသိဘဲ ခပ်တိုးတိုးပြန့်လွင့်လို့လာချေ သည်။





သူရိန်နေမင်းက မှိန်ဖြော့ဖြော့အလင်းရောင်ဖြင့် လောကကို နောက်ဆုံးနှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ချ ိန်တွင် ဆလိုက်မီးမျ ား အလှမီးသီး မီးချေ ာင်းမျ ား ထွန်းလင်းလာပြီး ဆွမ်းဦးပုညရှင် စေတီတော်ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်တောက်ပသွားလေတော့သည်။





နွေလေရူးလေးမျ ားက စေတီတော်ရှိ ဆည်းလည်းလေးမျ ားကို အဆက်မပြတ် တိုးဝှေ ့ကြည်စားနေတာကြောင့် ဆည်းလည်းသံ လေးမျ ားကို '' တချွ င်ချွ င် '' ကြားနေရလေသည်။ ဓမ္မာရုံအတွင်းမှ ဓမ္မစင်္ကြာ ရွတ်ဆိုပူဇော်သံမျ ား သံပြို င်ထွက်ပေါ်လျှ က်ရှိပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ခေါင်းလောင်းကိုထိုးလိုက်သဖြင့် ခေါင်းလောင်းသံ '' တဒူ ဒူ '' ကလည်း လေအသော့မှ ပြန့်လွင့်လို့လာပြန်သည်။





စေတီတော်ရင်ပြင်စွန်းရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် အသက် ၄၈ . . .၄၉ နှစ်ခန့်ဟု ခန့်မှန်းရသော လူကြီးတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်နေလေ၏။။ ထိုသူသည် ဆွေးမြေ့ရီဝေသော မျ က်လုံးတစ်စုံဖြင့် ဧရာဝတီမြစ်ကို ဖြတ်လျှ က် မန္တလေးဘက်ခြမ်းသို့ လွမ်းလွမ်းမောမောကြည့်၍နေလေသည်။





ဝင်ခါနီးဆဲဆဲ နေရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် လျှ ပ်စစ်မီးမျ ားလင်းထိန်စပြု နေပြီဖြစ်သော စစ်ကိုင်းတံတားကြီးနှစ်စင်း မန္တလေးမြို ့တော်ကြီးနှင့် နောက်ခံမန္တလေးတောင်တော်ရိုးတို့ကို တွေ ့မြင်နေရသည်မှာ လွန်စွာ လှပသည့် တစ်သက်မမေ့နိုင်စရာ ပန်းချ ီကားတစ်ချ ပ်ပင် မဟုတ်ပါလား။ သာယာကြည်နူးဖွယ် ကောင်းသကဲ့သို့ ဆွတ်ပြန့်လွမ်းမောဖွယ်ရာလည်း ကောင်းလှပေသည်။





ရော်ရွက်ဝါလေးတစ်ရွက်သည် လေတွင် ဘယ်ပြန် ညာပြန် လွှဲကာလွှဲကာ ဝဲပျ ံရင်း ထိုသူ၏ လက်အတွင်းသို့ ကြွေကျ လာလေ၏။ ၎င်းက ထိုရွက်ဝါလေးကို ကိုင်ကြည့်၍ ခပ်ယဲ့ယဲ့ တစ်ချ က်ပြုံ းလိုက်ပြီး လက်ခုပ်ပေါ်ကိုတင်လျှ က် ပါးစပ်ဖြင့် ပြန်လည်ကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။





ထိုအခါ ရွက်ဝါလေးလည်း ထိုသူ၏လက်ခုပ်အတွင်းမှ ဝဲပျ ံထွက်ခွာသွားပြီး ၎င်းကိုသယ်ဆောင်လာသော လေရူးစီးကြောင်းလေးမျ ား အတိုင်း ပြန်လည်စီးဆင်းမြောပါသွားလေတော့၏။





'' ကိုကို ဟာ နှာဗူးကို ထတယ် . . ဟွန့်။ ပြောစမ်းပါဦး ကိုကို့မမက ဘယ်လောင်ချေ ာလို့လည်း။ ဆုလေး လောက်ချေ ာလို့လား ။ ပြောစမ်းပါဦး. . . တကယ်တည်း ''





'' ချေ ာတယ် ဆုလေးရဲ ့ ။ သိပ်ချေ ာတယ်။ ငါ့ညီမချေ ာတာကတစ်မျ ို း။ အဲ့ဒီမမ ချေ ာတာက တစ်မျ ို း ။ မတူဘူး ညီမလေးရဲ ့။





ဆူညံဆူညံအသံမျ ားကြောင့် ဦးတည်ငြိမ် နောက်သို့လှည့်ကြည့်မိလိုက်တော့. . .သမီးဖြစ်သူ ဆုလဲ့တည်ငြိမ် နှင့် သူငယ်ချ င်းမိုးထက်၏သား အာကာထက် တို့။





'' . . . အင်း . . .သမီးလေးတောင် ဘာလိုလိုနဲ့ ဆယ့်သုံးနှစ်ကျေ ာ် ဆယ့်လေးနှစ်ထဲဝင်ပြီး အပျ ို ပေါက်ကလေးဖြစ်လာပြီပဲ။ သား အာကာထက် ဆိုလည်း ကြည့်စမ်းပါဦး ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်လို့ လူပျ ု ိကြီးဖားဖားကို ဖြစ်လို့ ။ အချ ိန်တွေတောင် အတော်နှောင်းခဲ့ပြီပဲ သက်ထားဖြူ ရယ်. . . . ''





ဦးတည်ငြိမ်သည် ကလေးတွေကိုကြည့်ရင်း ကြေကွဲစွာ တွေးလိုက်မိပြန်သည်။ ထို့နောက် အတွေးစကိုဖြတ်ပြီး





'' သားနဲ့ သမီးတို့ . . .ဘာတွေ ဖြစ်လာကြတာလည်း ''





ဟု မိမိရှေ ့သို့ရောက်လာကြသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆီးမေးလိုက်လေရာ သမီးဖြစ်သူ ဆုလေးက





'' ကိုကိုပေါ့ ဘုရားဟိုဘက်ခြမ်းမှာ ဘုရားဝတ်ပြု နေတဲ့ မမက လှသတဲ့လေ။ သူတွေ ့ဖူးသမျှ မိန်းမတွေထဲမှာ အလှဆုံးဆိုပဲ။ ကဲ ကိုကဲနေတာ . . . .





ဟု နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ တိုင်ကြားလေတော့သည်။ သား အာကာထက် ကလည်း





'' အလာကားပါ အန်ကယ်တည်ငြိမ်ရယ်. . .ဆုလေးက သူ့အစ်ကို ကို သဝန်တိုပြီး လျေှ ာက်ပြောနေတာ။ ဖေဖေနဲ ့ မေမေ က ထမင်းစားဖို့ တည်းခိုဆောင်မှာ အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီပြီ။ အဲ့ဒါ အန်ကယ့်ကို သွားခေါ်ဆိုလို့ သားတို့လာခေါ်ကြတာပါ။ ''





ဟု ပြန်လည်ဖြေရှင်းချ က်ပေးလေ၏။





'' အို . . .ကို ကို က ခုမှ ဒယ်ဒီ့ရှေ ့မှာ ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့ ။ ခုနက သူပဲ အငမ်းမရကြည့်နေပြီးတော့ . . . .''





'' မဟုတ်ပါဘူး ညီမလေးရယ်။ ဟိုက အသက် ၁၉ . . .၂၀ လောက်ရှိတော့မယ်။ ကိုကို တို့ထက်အမျ ားကြီး ကြီးပါတယ်။ ကိုကိုက ဘာလို့သွားပြီး မျ က်နှာပြောင်ရမှာလည်း ''





'' . . . . . .''





'' x x x x ''





'' . . . . . .''





'' x x x x x ''





ဦးတည်ငြိမ်လည်း





'' တော်ပါတော့ သားနဲ့သမီးရယ် ။ လာ. . .ထမင်းသွားစားကြမယ်။ သားဖေဖဖေနဲ့ မေမေလည်း စောင့်နေကောပေါ့ . . .''





ဟုဆိုကာ ၎င်း၏ရှေ ့တွင် အပြန်အလှန်ငြင်းခုန်စကားမျ ားနေကြသော ကလေးနှစ်ဦးအား တားဆီးလိုက်ပြီး ညစာထမင်းစားရန်အတွက် တည်းခိုဆောင်ဘက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့လေတော့သည်။





ထိုအခါ အာကာထက်က ကြွတကြွတ ဖြင့်ရှေ ့မှ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားပြီး ဆုလဲ့တည်ငြိမ်ကတော့ ဖခင်၏လက်ကို ဆွဲလျှ က် ပုခုံးပေါ်သို့မှီတွယ်ကာ





'' နေဦး . . .သမီး ဖေဖေ့ကိုပြမယ် ။ အဲ့ဒီမမကို . . . .''





စသဖြင့် ဖခင်ဦးတည်ငြိမ်အား တွတ်တီးတွတ်တာမျ ားကို ပြောဆိုလျှ က် လိုက်ပါခဲ့လေတော့၏။



.



.



.



.



ဘုရားထောင့်တစ်နေရာသို့ရောက်သောအခါ ဆုလေးက ဘုရားဝတ်ပြု နေသည့် အမျ ို းသမီးတစ်ဦး၏ နောက်ကျေ ာကို လက်ညှိးညွှန်လျှ က် . . .





'' အဲ့ဒီမမပဲ ဖေဖေ။ မမက သိပ်လှတာ။ ကိုကို့ ကိုမခံနိုင်ဖြစ်အောင်လို့သာ သမီးကပြောနေတာ။ တကယ်တမ်းကြ သမီးလည်း မမကို မြင်မြင်ခြင်း အရမ်း ချ စ်မိနေတာ။ မမရဲ ့မျ က်နှာလေးက ကြည်လင်ပြီး သိပ်ကျ က်သရေရှိတာပဲ ''





ဟူ၍ ဖခင်နားသို့ကပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောကြားလိုက်လေ၏။





သမီးဖြစ်သူ၏ ညွှန်းဆိုပြသမှုတို့ကြောင့် ဦးတည်ငြိမ်လည်း ထိုမိန်းကလေးကို ဂရုပြု မိလေရာ . . .





'' . . . . အင်းးး ဆံပင်ရှည်ရှည် အသားဖြူ ဖြူ ကိုယ်ခန္ဓာသွယ်သွယ်သပ်သပ်လေးနဲ့ အတော်တော့ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့ ကလေးမပေပဲ . . . .''





ဟု စိတ်ထဲမှ သုံးသပ်မိပြန်သည်။ ထိုအချ ိန်တွင် မိန်းခလေးက ဘုရားကို ဦးသုံးကြိမ်ဝတ်ပြု လိုက်ပြီး မတ်တပ်ကလေးထရပ်ကာ သူမ၏ဆံပင်ရှည်တို့ကို ပုခုံးတစ်ဖက်ပေါ်သို့သပ်တင်လိုက်ရင်း သူမအားရပ်ကြည့်နေသည့် ဦးတည်ငြိမ်တို့သားအဖရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေတော့သည်။



.



.



.



'' ဟင် . . . သက် သက် သက်ထားးးး ''





ဦးတည်ငြိမ်သည် အိနြေ္ဒပင်မဆောင်နိုင်တော့ဘဲ အသံကတုန်ကယင်ဖြင့် ထိုမိန်းခလေးကို ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး သူမရပ်နေရာသို့ အပြေးသွားလေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဘက်ကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းလျှ က်





'' သက်ထား ကိုယ့်ကို မှတ်မိလားဟင်. . .။ သက်ထား ကိုယ့်ကို မှတ်မိသေးရဲ ့လား ။ ပြောပါဦးသက်ထားရယ် . . .ပြောပါဦး . . .''





ဟူ၍ အထပ်ထပ်အခါခါ မေးမြန်နေပြန်၏။ မိန်းခလေးက ဦးတည်ငြိမ်ကို တွေတွေကြီးပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေရာမှ ခေတ္တကြာသောအခါ သူမ၏မျ က်နှာပေါ်တွင် အပြုံ းရိပ်မျ ားတဖြေးဖြေးယှက်သန်းလာပြီး





'' မှတ်မိတာပေါ့ ကိုရယ်။ သက်ထား ကို့ ကို သိပ်မှတ်မိတာပေါ့။ ဘာလို့လည်းဆိုတော သက်ထားက ကိုယ့်ကို ဘဝအဆက်ဆက် ချ စ်ခဲ့ရတဲ့သူဖြစ်နေလို့ပါပဲ ရှင်ရှယ် . . . .''





ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားကာ ဦးတည်ငြိမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ပါးထိုးအပ်လျှ က် တသိမ့်သိမ့် ရှိုက်၍ ငိုကြွေးပါတော့သည်။ ဦးတည်ငြိမ်လည်း သူမကို တင်းကြပ်စွာ ပြန်ဖက်ထားလိုက်ပြီး . . .





'' သက် သက်ထားဖြူ ရယ် . . . သက် ထား လေးရယ် . . .''





ဟု ပါးစပ်မှ တထွတ်ထွတ်ရေရွတ်လျှ က် မျ က်ဝန်းအိမ်မှ မျ က်ရည်မျ ား တလိမ့်လိမ့်စီးဆင်းကျ ၍လာပါတော့သည်။





ဆုလေးလည်း ဖခင် ၏အဖြစ်ကို တအံ့တသြငေးကြည့်ရင်း ဘာပါလိမ့် ဟု သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောအဖြေရှာနေမိလေသည်။ နောက်ဆုံး အဖြေရှာမရသည့်အဆုံးတွင်တော့ . . . .





'' . . . . ဖေဖေနဲ့ မမ ယူကြရင်လည်း ကောင်းပါတယ်လေ။ ငါလည်းအဖော်ရတာပေါ့။ ပြီးတော့ မမက သိပ်လှပြီး သိပ်သဘောကောင်းမယ့်ပုံပဲ။ ငါသူ့ကို ဖေဖေနဲ့ သဘောတူတယ် ''





ဟူ၍ တစ်ကိုယ်တည်း ပြောလိုက်လေတော့သည်။









ပြီးပါပြီ ။