အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်း နှင့် လှကလျာ

 အခန်း(၁)  ဒုက္ခသည် မိန်းကလေး
                     လေတဟူးဟူးတိုက်ခတ်နေသည်။မိုးကလည်းတဖွဲဖွဲရွာသွန်းနေ၏။တိုက်ခတ်လာသောလေနှင့်အတူ
မိုးသီးမိုးပေါက်များကကြီးမားပြင်းထန်လှသည်။မိုးသီးမိုးပေါက်များသစ်ရွက်ပေါ်သို့ကြွေကျသည့်အသံသည်တဖောက်ဖောက်နှင့်
ကျယ်လောင်လှ၏။လေကကြမ်းကြမ်းတိုက်လေမိုးသီးမိုးပေါက်များကပြင်းထန်လေဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်လူတစ်ယောက်သည်တစ်စုံတစ်ခုကိုကျောတွင်ပိုး၍မိုးထဲရေထဲ၌သွားလာလှုပ်ရှားနေလေသည်။
ထူးခြားချက်မှာထိုသူသည်ယောကျာ်းရင့်မာကြီးတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲအသက်ငယ်ရွယ်သောမိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူမ၏နောက်ကျောတွင်အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကိုလွယ်ပိုးထားသည်။ထိုအထုပ်ကြီးသည်အလတ်စားအရက်အိုးများပင်ဖြစ်တော့သည်။
မိုးထဲလေထဲ၌သူမအဖို့မနားနိုင်ပါ။လေထန်မိုးထန်နေသည်ကိုလည်းဂရုမစိုက်အားပါ။ထိုအရက်အိုးများကိုတစ်စုံတစ်ယောက်ထံ
အချိန်မီရောက်ဖို့သာအရေးကြီးနေပေသည်။ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးသည် မမောနိုင်မပန်းနိုင် တောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှားတက်နေခြင်းဖြစ်ပေသည်။

              ဦးသက္ကသည်တဲအတွင်း၌ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လမ်းလျှောက်နေသည်။သူ၏မျက်စိအစုံသည်
မကြာခဏအပြင်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်နေသည်။မိုးရေစက်တို့သည်တံစက်မြိတ်အောက်မှသွယ်တန်း၍ကျနေသည်။
ဦးသက္ကသည်တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုစောင့်မျှော်လှမ်းကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။သိပ်ကြာကြာမစောင့်လိုက်ရပါ။
 အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တဲအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ဦးသက္ကသည်မိန်းကလေးကိုကြည့်ရင်းမှ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသလို ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
 ”တကယ်တော့ နင့်ကို ငါ မခိုင်းသင့်ပါဘူး။”
မိန်းကလေးက ဦးသက္ကကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်နှာထက်မှမိုးရေစက်တို့ကို လက်ဝါးနှင့်သတ်ချလိုက်လေသည်။
”ဘာဖြစ်လို့လဲဘဘ”
ဦးသက္ကသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
”နင်ဘာ့ကြောင့်ကြာနေတယ်ဆိုတာ ငါဗေဒင်မမေးပဲ ရိပ်စားမိသွားပြီ။”
ဦးသက္ကသည် ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် မိန်းကလေးယူလာသောအရက်အိုးများကို သူ့အခန်းထဲသို့ဆွဲယူသွားလေသည်။
မိန်းကလေးကလည်း အဝတ်အစားများကိုလဲလှယ်ရန် သူမ၏အခန်းထဲသို့ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
ဦးသက္ကသည် သူဖော်စပ်ထားသောဆေးများနှင့်မိန်းကလေးယူလာသောအရက်များကို ရောစပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်သူသည်ခွက်ကြီးတစ်လုံးထဲသို့ထည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်နှင့်စုံကိုင်၍ မော့ချလိုက်လေသည်။
              ဦးသက္ကသည်လူငယ်တစ်ယောက်မဟုတ်ပါ။အသက်အားဖြင့် ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော လူကြီးတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်လေသည်။
သို့သော် လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် သန်မာဖျတ်လတ်ဆဲပင်ရှိနေသေး၏။ ကျန်းမာရေးအလွန်ကောင်းသော လူကြီးတစ်ယောက်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပေသည်။ဦးသက္ကတွင်ဆေးကောင်းတစ်လက်ရရှိထားပေသည်။
ထိုဆေးမှာ စောစောက အရက်နှင့်ရောစပ်လိုက်သောဆေးတစ်မျိုးပင်ဖြစ်ပေသည်။ အရက်နှင့်ရောစပ်ထားသော ထိုဆေးများကို
 ဦးသက္ကက ရေသောက်သလို သောက်ချလိုက်သော်လည်း ဘေးမဖြစ်ပါ။
             ထိုဆေးအာနိသင်သည် အရက်နှင့်ရောစပ်လိုက်ပါမှ ပို၍သွေးလေညီညွတ်သွားသည်ဟု ဦးသက္က ကယုံကြည်ထားလေသည်။ ဦးသက္ကသည် ထိုဆေးကိုတစ်ဝကြီးသောက်ပြီးသည်နှင့်ပြတင်းပေါက်တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲဝင်သွားသော မိန်းကလေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
            ” ကလျာရေ…….”
          ”  ရှင် ဆရာ..”
            ” ခဏလာဦး။”
            ” မိုးအေးတုန်းခဏလောက်လာကူညီပါဦးကွယ်။”
”ကဲလာ……. ဒီနားကို။ ”
” အေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အကျီင်္လေးချွတ်လိုက်ပါလားကလျာ။”
            ဦးသက္ကအသံက မတင်းမာသော်လည်းအမိန့်သံဆန်နေသည်။ ကလျာဆိုသော မိန်းမပျိုလေးကလဲ စကားဆုံးသည်နှင့်မဆိုင်းမတွပင် သူမ၏သိုင်းဝတ်စုံကိုချွတ်ခွာချလိုက်သည်။ သိုင်းဝတ်စုံကျွတ်အကျတွင်တော့ ဖြူဖွေးနူးညံ့လှသောရင်နှစ်မွှာက အတားအဆီးမရှိပေါ်လာသည်။
ဦးသက္ကဆိုသောလူကြီးသည် အသက်ရှုမှားမတတ်ပင် လှပလွန်းနေသော ရင်သားဖွေးဖွေးတစ်စုံကို ငေးကြည့်မိသည်။ ထို့နောက်သူစိတ်တွေကြွလာသည်ထင့် ။ သူဝတ်ထားသောသိုင်းဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ သိုင်းဘောင်းဘီအောက်မှ ထိုးထိုးထောင်ထောင်နှင့် အကြောပြိုင်းပြိုင်း ဖြစ်နေသောလိင်တန်ကြီးက တရမ်းရမ်းနှင့်ပေါ်ထွက်လာသည်။
” ကလျာ…. ဒီနားလာ။ စုတ်ပေးပါဦးကွယ်။ ”

    မိန်းမချောလေးလည်း တင်းမာပြီးဖောင်းကားနေသောလိင်တန်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ထိန်းကိုင်ပြီး စတင်စုတ်ပေးတော့သည်။ ပထမဆုံးဒစ်ကို ပါးစပ်ဟ၍ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရင်းမှအဖျားသို့လျှာလေးနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှက်သည်။ ထို့နောက်သူကိုယ်တိုင်ပင်စိတ်ကြွလာပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကြွလိုက်ဖြင့်အားရပါးရစုတ်ပေးတော့သည်။
” အား…… ရှုး ……….. ကောင်းလိုက်တာကလျာရယ် ”
ဦးသက္ကထံမှာ ညည်းညူသံများပင်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ”ကလျာ …..  တော်တော့ကွယ်..”
” လုပ်ကြရအောင် ”
မိန်းကလေးသည် မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကိုသိနေသည့်အလား အလိုအလျောက်ပင် အနားရှိနေသော စားပွဲခုံပေါ်သို့လက်ထောက်ကာ ဖင်ကိုကုန်းပေးလိုက်သည်။
ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး ဖောင်းအိနေသည့် အဖုတ်ကြီးကပေါ်ထွက်လာသည်။ အဖုတ်အနီးတစ်ဝိုက်တွေအရည်လေးတွေထွက်နေကြောင်း ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်တွင် အရောင်တစ်လက်လက်ထွက်နေခြင်းက သက်သေခံနေသည်။ ဦးသက္ကသည် ကလျာ၏ တံတွေးများဖြင့် စိုစွတ်ကာပြောင်လက်နေသော သူ့လိင်တန်ကြီးကို ကလျာ၏အဖုတ်လေးထဲသို့ တစ်ရစ်ချင်းထိုးသွင်းလိုက်သည်။
လိင်တန်ကြီးက တင်းကြပ်နေသောအဖုတ်လေးအတွင်းသို့ တစ်ရစ်ချင်းတိုးဝင်သွားသည်။ စင်စစ်ကလျာ၏ အဖုတ်ကမသေးပါ။ သို့ရာတွင် ဦးသက္က၏ လိင်တန်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါ ကလျာ၏အဖုတ်လေးမှာလွန်စွာသေးငယ်သွားသည်ဟုထင်မှတ်ရသည်။ ဦးသက္ကသည်မျက်လုံးကို မှေးရင်း ကလျာအဖုတ်မှပေးစွမ်းသော နူးညံ့ကာကျပ်သိပ်နေသည့်အရသာကိုခံစားနေသည်။
ဆယ့်ငါးချက်ခန့် အသွင်းအထုတ်ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ ဦးသက္ကသည် သူ၏လီးကြီးကိုဆွဲထုတ်လိုက် ပြန်သွင်းလိုက်ဖြင့် ခပ်မြန်မြန်လေးလိုးနေမိသည်။ ကလျာလည်းဦးသက္က၏ ကြီးမားပြည့်ကြပ်သည့်လီးကြီး၏ အရသာကြောင့်ဖင်လေးကိုကော့ကာ ကော့ကာနှင့်နောက်ကိုပစ်ပစ်ပေးနေမိသည်။ ထို့နောက်ဦးသက္ကသည် ကလျာ၏ခါးကိုစုံကိုင်ကာ အားရပါးရပင်လိုးတော့သည်။ အချက်ငါးဆယ်ခန့် လုပ်ပြီးသောအခါ ကလျာထံမှ အသံရှည်ညည်းသံနှင့်အတူ အရည်လေးများပိုမိုစိုစွတ်ကာ ကလျာတစ်ယောက်ငြိမ်ကျသွားသည်ကိုသိလိုက်ရသည်။
  ကလျာတစ်ယောက်ပြီးသွားပေမဲ့ ဦးသက္ကကတော့မပြီးသေးပေ။ စောစောကအရက်နှင့်ရောသောက်ထားသော သူ၏ဆေးအစွမ်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင်အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်နေသော်လည်းမြေးအရွယ်သာရှိသော ကောင်မလေးကိုအားရပါးရပင်လိုးနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
        ”ကလျာပြီးသွားရင် အိပ်ခန်းထဲသွားရအောင်ကွယ်။”
ကလျာလည်း မညည်းမညူပင် အိပ်ခန်းထဲသို့ဦးဆောင်၍ဝင်သွားလိုက်သည်။ အိပ်ခန်းဆိုသော်လည်း တဲအတွင်းမှ အကာအရံရှိသောအခန်းလေးသာဖြစ်သည်။
ထိုအခန်းထောင့်တွင် တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်လေးတစ်လုံးရှိသည်။ ဦးသက္ကသည် ကလျာကို ကုတင်လေးပေါ်တွင်ပက်လက်အိပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုမကာ လက်နှင့် ထိန်းကိုင်ထားခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားမှ အမွှေးရေးရေးသာပေါက်နေသောအဖုတ်ကြီးကပေါ်လာသည်။ ဦးသက္ကလဲကလျာ၏အဖုတ်ကြီးကိုမြင်သည်နှင့် တစ်ရှုးရှုးနှာမှုတ်သံပြုကာ အတင်းပင်တက်လိုးတော့သည်။ ပြင်းထန်သောဆောင့်ချက်များကြောင့် ကလျာ၏မျက်နှာလေးမှာ ရှုံ့မဲ့နေသည်။ သို့ရာတွင် အနည်းငယ်အောင့်သော ဝေဒနာနောက်တွင် ဦးသက္က၏လီးကြီးမှပေးစွမ်းသောကာမအရသာကိုလည်းရရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ပါးစပ်အတွင်းမှတအီးအီးညီးညူသံလေးများပင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဦးသက္ကလည်း ကလျာ၏ နုနယ်သောရင်နှစ်မွှာကိုအကြောပြိုင်းပြိုင်းကျနေသောလက်ကြီးဖြင့် အားကုန်ဆွဲကိုင်ကာ တဖုန်းဖုန်းမြည်အောင်ပင်ဆောင့်လိုးတော့သည်။ အတန်ကြာ ဆောင့်ပြီးသောအခါ ကလျာတစ်ယောက်ကော့တက်သွားပြီး ကာမပန်းတိုင်ကို နောက်တစ်ကြိမ်တက်လှမ်းသွားသည်။ ကလျာ၏ အဖုတ်အတွင်းသားများမှ တရစ်ရစ်ဆုတ်ဆွဲသောကြောင့် ဦးသက္ကလည်းဘယ်လိုမှမထိန်းနိုင်တော့ပဲ ကလျာ၏အဖုတ်လေးထဲသို့ သူ၏လရည်များကို အားရပါးရပန်းထုတ်လိုက်တော့၏။ ထို့နောက်ဦးသက္ကသည် သူ၏လီးကိုအဖုတ်ထဲမှာအတန်ကြာအောင်စိမ်ထားပြီး ဇိမ်ယူနေသည်။ ဇိမ်ယူလို့ဝမှ ဦးသက္ကတစ်ယောက်ဘာမှမပြောပဲ သူ၏လီးကြီးကို ကလျာအဖုတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာအခန်းအပြင်သို့ပြန်ထွက်သွားလေသည်။
ကလျာလည်း အဖုတ်ထဲမှာစီးကျလာသော သုတ်ရည်များနှင့်သူမ၏အရည်များကို အဝတ်တစ်ခုဖြင့်သုတ်လိုက်ပြီး အဖုတ်ကိုရေဆေးရန်တဲနောက်သို့ထွက်သွားလေသည်။

           ဦးသက္ကသည် ကလျာထွက်သွားသောအခါ ပြတင်းပေါက်တံခါးကိုပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး မိုးသီးမိုးပေါက်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်စိထဲတွင် လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်က မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုသာ မြင်ယောင်နေမိတော့သည်။

…
        ဦးသက္ကသည် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် သိုင်းလောက၌ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ကျက်စားလာခဲ့သည်။ ဆယ်နှစ်လုံးလုံးလည်းသူ၏ နာမည်သည် လျှမ်းလျှမ်းတောက်ကျော်ကြားခဲ့လေသည်။ ထိုကဲ့သို့ကျော်ကြားလာသည်ကို ဦးသက္ကကလုံးဝမလိုလားပါ။ သိုင်းလောက၌ကျော်ကြားမှုများလာလျှင် ရန်ငြိုးရန်စများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းများလာသည်ဟု သူယုံကြည်ထား၏။ ထို့ကြောင့်သူသည် သိုင်းလောကကို လုံးဝစွန့်လွှတ်၍ ဆေးဝါးများဖော်စပ်သည့်ပညာကိုလိုက်စားခဲ့လေသည်။
  ဦးသက္ကသည် တောင်ပေါ်တွင်တဲတစ်လုံးဆောက်၍ ဆေးဝါးများရှာကြံကာဖော်စပ်ပြီး ရောင်းချစားသောက်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့ ဦးသက္က တောင်ပေါ်မှဆင်းလာစဉ် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုပေါ်၌ ရပ်တန့်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ဦးသက္ကက ထိုမိန်းကလေးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေသော်လည်း ယင်းမိန်းကလေးက သူ့အား မမြင်ပါ။ သူမသည် ပါးစပ်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေသည်။ ထို့နောက်မျက်စိစုံမှိတ်ကာ နက်ရှိုင်းသောချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ခုန်ချလိုက်လေသည်။
မိန်းကလေး၏ အကြံမအောင်မြင်ပါ။ ဦးသက္ကသည် မိန်းကလေး၏လက်မောင်းကို အမိအရဖမ်းဆွဲထားလိုက်လေသည်။ မိန်းကလေးသည် ဦးသက္ကကို ရုတ်တရက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက်ဘာမပြော ညာမပြောနှင့် ကြူကြူပါအောင်ငိုရှိုက်လေတော့သည်။ ဦးသက္ကသည် မိန်းကလေးငိုယိုနေသည်ကိုလုံးဝမတားပါ။
” ငိုလိုက် …..   ဝအောင်ငိုချလိုက် ”
ဦးသက္ကက ထိုကဲ့သို့ပြော၍ မိန်းကလေး၏အခြေအနေကိုစောင့်ကြည့်နေပေသည်။ အတန်ကြာတော့ မိန်းကလေးသည် အငိုရပ်သွားပြီး ဦးသက္ကကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။
” ကျွန်မသေချင်တာကို ဘဘကဘာလို့တားရတာလဲ။ ”
ဦးသက္ကက ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။
”မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ လူ့ဘဝဆိုတာ အင်မတန်ရခဲတယ်။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေချင်ရတာလဲ။”
မိန်းကလေးသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကြည်းမှု ၊ ကြေကွဲမှု ၊ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များက အပြည့်ရှိနေသည်။
” လာ……….. မိန်းကလေး ဘဘနဲ့လိုက်ခဲ့။ ”
ဦးသက္ကက ချော့မော့၍ ခေါ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးကခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။
” ဟင့်အင်း ….  ကျွန်မ မလိုက်ဘူး၊ ကျွန်မဘဝဟာ လူ့လောကမှာနေဖို့လည်းမကောင်းတော့ဘူး။ ”
 ” အကောင်းနဲ့အဆိုးဆိုတာ ဒွန်တွဲနေတာပါ။ ခုမကောင်းပေမယ့် တစ်နေ့ကောင်းလာမှာပေါ့ မိန်းကလေးရယ်။”
မိန်းကလေးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။ ဦးသက္ကသည် မိန်းကလေးကိုသေချာစွာအကဲခတ်ကြည့်မိသည်။ သူမ၏အသက်မှာ နှစ်ဆယ်ကျော်ကျော်သာရှိဦးမည်ဟုခန့်မှန်းရသည်။ ရုပ်ရည်မှာချောမောပြေပြစ်မှုရှိသည်။ စင်ရော်တောင်မျက်ခုံး ၊ နှာတံပေါ်ပေါ် ၊ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးဖြစ်သည်။ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးမှာ ယခုအခါ စိတ်ဆင်းရဲ ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲ ဒဏ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။ သိုင်းဝတ်စုံအောက်က မို့မောက်သောရင်နှစ်မွှာ နှင့် စွင့်ကားသောတင်သားများကိုမြင်ရသည်။
ဦးသက္ကသည် မိန်းကလေးကိုကြည့်၍ စိတ်မကောင်းကြီးစွာဖြစ်သွားသည်။ ဘယ်နည်းနှင့်မဆို ထိုမိန်းကလေး၏ အသက်ကိုတော့ ကယ်ဆယ်ထားမှ ဖြစ်တော့မည်ဟုလည်းစိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားလိုက်တော့သည်။

  ”သမီးနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
            ”ကလျာ ပါဘဘ”
             ”ဘယ်မှာနေလဲ”
            ကလျာသည် ဦးသက္ကကို အတန်ကြာငေးကြည့်နေပြီးမှ
             ”ကျွန်မ ရှမ်းပြည်နယ်ကပါ”
ဦးသက္က၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုက အပေါ်သို့မြင့်တက်သွားသည်။
          ”အို….. ရှမ်းပြည်နယ် ဆိုတာ အဝေးကြီးပဲ ၊ ဘယ့်နှယ် ဒီကိုရောက်လာရတာလဲ။ ”
ကလျာဆက်၍ ငိုပြန်သည်။ ဦးသက္ကသည်သူမစိတ်ဆင်းရဲမည်စိုး၍ ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ပေ။
          ”ကဲ ….  ကလျာ … အဘနဲ့လိုက်ခဲ့ ၊ တစ်နေ့သမီးဘဝပျော်သွားမှာပါ။”
            ”ဘဘက မိုးကောင်းမြို့ ကလား။”
ဦးသက္ကကပြုံး၍ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်လေသည်။
            ”ဘဘက မိုးကောင်းမြို့ကမဟုတ်ပါဘူး၊ ဟိုးတောင်ပေါ်မှာတစ်ယောက်ထဲနေတာပါ။”
ကလျာသည် ဦးသက္ကကို အတန်ကြာအောင်ငေးစိုက်ကြည့်၏။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော အဘိုးအို ဦးသက္ကကို မယုံ၍တော့မဟုတ်ပါ။ သူမစိတ်ထဲတွင် ဘယ်လိုလူမျိုးကိုမှ မဆက်ဆံချင်တော့သည့် အသွင်မျိုးဖြစ်နေသည်။
   ”ဘာလဲ ……….  သမီးကအဘကိုမယုံလို့လား။”
   ” ဘဘကသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လား ”
ဦးသက္က က  ပြုံးလိုက်လေသည်။
   ”  ဘဘက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မလိုက်ခဲ့မယ်။ ”
    ”ဟင် ….  ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ”
ဦးသက္က တအံ့တသြဖြစ်သွားသလို ပြန်မေးလိုက်၏။
” ကျွန်မ သိုင်းပညာသင်ချင်လို့ ”
ဦးသက္ကသည် ကလျာ စိတ်ချမ်းသာစေရန်အတွက် သိုင်းပညာကိုသင်ကြားပေးရသည်။ ပထမတော့ အခြေခံလောက်သာသင်ပေးမည်ဟု စိတ်ကူးထားသော်လည်း ကလျာကိုယ်တိုင်က လက်စားချေရန်စိတ်အားထက်သန်သောကြောင့် အကုန်အစင်ပင်သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ မိမိတတ်ကျွမ်းခဲ့သော သိုင်းပညာများသာမက အသစ်တီထွင်ထားသောသိုင်းကွက်ဆန်းများကိုပါသင်ကြားပေးလိုက်သည်။
ယင်းကဲ့သို့သင်ကြားပေးနေရင်းမှ သူမ၏ အတိတ်အကြောင်းများကိုမေးမြန်းသော်လည်း ကလျာသည် ယနေ့ထက်တိုင် ဦးသက္ကအား မပြောပြပါပေ။ ဦးသက္ကအနေနှင့် တိတိကျကျသိထားသည်မှာ ကလျာသည် ယောက်ျားများကို အတော်နာကြည်းနေပုံရသည်။
     ကလျာသည်တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုပြန်လည်လက်စားချေလိမ့်မည်ဟုလည်းထင်မှတ်နေသည်။ ထိုတစ်စုံတစ်ယောက်သည်လည်း ယောကျ်ားဖြစ်ရမည်ဟု ဦးသက္ကက ထင်ထား၏။
   ကလျာအား မိမိသိုင်းပညာသင်ကြားပေးမိသည်မှာ အမှားတစ်ခုကိုပြုလုပ်မိပြီလား ဟုလည်းဦးသက္ကတွေးတောနေမိသည်။ မိုးသည် သဲသဲမဲမဲ ရွာသွန်းနေဆဲပင်ရှိနေသည်။ ဦးသက္ကသည် သူ၏အတွေးများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။
    ကလျာသည် ဦးသက္က၏ သုက်ရည်များနှင့် ပေကျံနေသော အဖုတ်ကိုဆေးကြောသုတ်သင်ရင်းတွေးတောနေမိသည်။ မိမိသည် ယောက်ျားများကို အနာကြီး  နာကျည်းနေသူဖြစ်သည်။ ယောကျ်ားများသည် သူတို့ ဆန္ဒပြည့်ဝဖို့သာရှေ့တန်းတင်ထားသည်ဟုတွေးမိသည်။ ယခုလည်းကြည့် ဦးသက္ကသည် မိမိအသက်ကိုကယ်ဆယ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ စားဝတ်နေရေးတင်မက သူတတ်ကျွမ်းထားသော သိုင်းပညာများကိုလည်းမချွင်းမချန်သင်ပေးသည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဒာကိုယ်အသွေးအသားကို ပြန်လည်ပေးဆပ်နေရသည်။ သူမငြင်းပယ်မည်ဆိုလျှင် ငြင်းပယ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်ကပင် လိုလိုချင်ချင်နှင့် ဦးသက္က၏ အသုံးတော်ခံနေမိခြင်းကို တွေးတောလို့မရပေ။
    အတွေးစများက ဦးသက္ကသူမကို ပထမဆုံးလာရောက် ကာမစပ်ယှက်သောအချိန်သို့ရောက်ရှိသွားလေသည်။

   အခန်း ( ၂ )
                                                         ဦးသက္ကနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်

 ရောက်လာတာ တစ်လလောက်ကြာတော့ သူမရေချိုးပြီး ပြန်လာသည့်အချိန်တွင်
 ဦးသက္က၏ မျက်လုံးများက သူမရင်သားတစ်ဝိုက်တွင်ရစ်ဝဲနေတာ သတိထားမိသည်။
နံနက်ခင်းသိုင်းသင်တုန်းကလဲ ဓားကွက်တွေကို အနီးကပ်ပြရင်း သူမတင်ပါးသို့ ဦးသက္က၏ပေါင်ကြားမှ
အချောင်းကြီးတစ်ချောင်းလာလာထောက်မိတာကို သိသည်။ကလျာလည်း ကျေးဇူးရှင်ဆိုတော့ ဘာမှမပြောပဲ
မသိချင်ယောင်ပင်ဆောင်ထားမိသည်။ သိုင်းလေ့ကျင့်ပြီးတော့ ကလျာတစ်ယောက် တောထဲရှိ
စမ်းချောင်းလေးထဲတွင်တစ်ယောက်ထဲ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ပင်ရေချိုးမိသည်။ တစ်မနက်လုံးသိုင်းလေ့ကျင့်ရတာပင်ပန်းလှသည်။
ကလျာ တို့ လိုဖြူဖြူနုနုမိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော လူသတ်သိုင်းပညာကိုလေ့ကျင့်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
သို့ရာတွင် ရန်သူတော်များကို လက်စားခြေလိုသောကြောင့်သာ မဆုတ်မနစ်သင်ကြားနေခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်မနက်လုံးပင်ပန်းခဲ့ သမျှ စမ်းရေ အေးအေးကြောင့်လန်းဆန်းသွားသည်။
ရေချိုးရင်း ရင်သားနှစ်မွှာ ကိုပွတ်သတ်ကာဆေးကြောသည်။ ကျောပြင်ကို ပွတ်သတ် ရင်း အေးအေးဆေးဆေးချိုးမိသည်။ တောကြီးမျက်မည်းအတွင်းမှ စမ်းချောင်းလေးဖြစ်သောကြောင့် ချောင်းကြည့်မည့်လူရှိမှာကိုမပူရပေ။
 ထို့နောက် ထဘီကိုပေါင်ရင်းထိဆွဲတင်ပြီး ဝင်းမွတ်နေသောပေါင်တန်များကို ပွတ်သတ်ကာရေချိုးသည်။

ထို့နောက်ပေါင်ရင်းကိုလက်တစ်ဖက်က ပွတ်သတ်ရင်းအဖုတ်ကလေးကို ပွတ်တိုက်ဆေးကြောသည်။
အဖုတ်ကိုပွတ်ရင်း မိမိ၏ အပျိုဘဝလေး လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကြောင့် ညစ်နွမ်းခဲ့တာကိုပြန်တွေးမိသည်။
ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိပါက လူသတ်ချင်စိတ်များပေါ်လာသောကြောင့် အတွေးစများကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကမ်းပေါ်သို့တက်ကာ ရေစိုထမိန်ကို ခြေရင်းထိပုံချပြီး ရေလဲထမိန်နှင့်လဲလိုက်သည်။
 ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်ကာ ပြည့်တင်းနေသော ရင်နှစ်မွှာ ၊ မို့ဖောင်းနေသော အဖုတ်အိအိလေးနှင့်
စင်း၍သွယ်လျှနေသော ပေါင်တန်နှစ်ချောင်းတို့ ၏အလှသည်ပေါ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်၌ လူတစ်ယောက်ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေကြောင်းကိုတော့ ကလျာ တစ်ယောက်မရိပ်မိခဲ့ပါပေ။ ထိုချောင်းမြောင်းနေသောသူသည် မည်သူနည်း။
တောကြီးမျက်မည်းအတွင်းတွင် လူနှစ်ယောက်သာ ရှိသောကြောင့် ကလျာ ကိုချောင်းကြည့်နေသူသည် ဦးသက္ကသာဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။

 ရေချိုးပြီးပြန်လာတော့ ကလျာတစ်ယောက်အခန်းထဲဝင်ကာ ရေများကိုပြောင်စင်အောင်သုတ်ပြီး သေတ္တာ ထဲမှ အဝတ်အစားများကို ထုတ်နေစဉ် လူတစ်ယောက် အခန်းထဲ ရုတ်တစ်ရက် ဝင်လာသည်။ ကလျာ ထမိန်ရင်လျားအပေါ်ဘက်မှ ပေါ်နေသော ရင်ဘတ်ပိုင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကွယ်ရင်းဝင်လာသော သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
”ဟင် …….. ဘဘ … ”
”အထဲကိုဘာလာလုပ်တာလဲ။”
”သမီးရယ် ဘဘ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ဘဘကိုခွင့်လွှတ်ပါတော့။”
စကားလဲဆုံးရော မဆိုင်းမတွပင် ကလျာအနားရောက်လာပြီး သွေးကြောပိတ်လိုက်သည်။
ကလျာတစ်ကိုယ်လုံးလှုပ်လို့မရတော့ပဲ ထိုင်လျက်တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်သွားသည်။
ဦးသက္ကသည် ကလျာ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို အနီးရှိကုတင်ပေါ်သို့ ချီမ ကာခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ကလျာသည်သွေးကြောပိတ်ခံထားရသဖြင့် မည်သည့်စကားမျှ ပင်မဆိုနိုင်ပဲ ဦးသက္ကခေါ်ဆောင်ရာကုတင်ပေါ်သို့  ပုံ့ပုံ့လေးပါသွားသည်။ ကုတင်ပေါ်သို့ရောက်သောအခါ ဦးသက္ကသည် စကားပြောနိုင်သော သွေးကြောကွက် နှင့် ခန္ဒာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသွေးကြောကွက် တို့ကိုပိတ်ထားပြီး အောက်ပိုင်းကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်လှုပ်ရှားနိုင်အောင် သွေးကြောဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်ပေါင်လေးနှစ်ချောင်းကိုဆွဲကားလိုက်ပြီး ပြူကားထွက်လာသော အဖုတ်အိအိလေးကိုခေါင်းအပ်ကာ နမ်းတော့သည်။ အဖုတ်လေးမှ ယခုမှ ရေချိုးသန့်စင်စားသဖြင့် မွှေးကြိုင်သန့်ပြန့်နေသည်။ ဦးသက္ကသည် နမ်းရင်း အရှိန်ရလာပြီး အဖုတ်တစ်ခုလုံးကိုနေရာလပ်မကျန်အောင်သူ၏လျှာကြမ်းကြီးဖြင့်သိမ်း၍ယက်တော့သည်။ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား များကိုလည်းသူ့နှုတ်ခမ်းဖြင့် သကြားလုံးစုတ်သလို ဆွဲဆွဲစုတ်သည်။ ကလျာတစ်ယောက် သွေးကြောပိတ်ခံထားရလို့သာတော်တော့သည်။ သွေးကြောပိတ်မခံထားရပါက ကောင်းလွန်း၍ အခုချက်ချင်းနာနာတက်လိုးပါတော့လို့ပြောမိလောက်သည်။ထိုသို့ပြောမိပါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရှက်လုံးလုံးကွဲတော့မည်။ မိမိအပေါ် သိုင်းလဲသင်ပေး ၊ ထမင်းလည်းကျွေး ၊ နေစရာလည်းပေးသော သူတစ်ယောက်က တဏှာကြီးသောမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟုထင်သွားမည်ကိုမခံလိုပေ။ အဖုတ်ယက်ယုံနှင့်ပင် ကလျာတစ်ယောက် နှစ်ချီတောင်ပြီးသွားသည်။ လူလည်းမျော့မျော့ပဲကျန်တော့သည်။ အဖုတ်တစ်ခုလုံးလည်းအရေတွေဖြင့်ရွှဲနစ်နေသည်။ ဦးသက္ကသည် သူ၏လီးကြီးကိုတံတွေးအနည်းငယ်ဆွတ်လိုက်ပြီး အရည်တွေရွှဲကာ ဖောင်းအိနေသော ကလျာ၏ စောက်ဖုတ်ငယ်ငယ်လေးထဲသို့ ဒစ်မြုပ်ရုံထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အရည်တွေရွှဲနေသောကြောင့်သာတော်တော့သည်။ တစ်ညသာအလိုးခံဖူးသော ကလျာသည် ကာမဆက်ဆံခြင်းမပြုသည်မှာ လပိုင်းခန့်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ အဖုတ်လေးမှာ ကျဉ်းမြောင်းကာနေသည်။ ဦးသက္ကသည် ဒစ်ခေါင်းမြုပ်ရုံသာ သွင်းရသေးသော်လည်း တင်းကြပ်သောခံစားမှုနှင့် နူးညံ့သောအထိအတွေ့တို့ကြောင့် အချိန်မဆွဲတော့ပဲ ခါးကိုကော့ကာ အဖုတ်လေးထဲသို့ လီးကြီးကို တစ်ဆုံးထည့်လိုက်သည်။
‘ဗြွတ်….  ” အဖုတ်က တင်းကြပ်လှသောကြောင့် အတော်ပင်အားထည့် ကာဖိသွင်းလိုက်ရသည်။
”အား… ” ကလျာ စိတ်ထဲမှအော်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်မှာ သွေးကြောပိတ်ခံထားရသောကြောင့် အသံမထွက်နိုင်ပါပေ။ ကလျာအဖုတ်ထဲမှာ တင်းကြပ်ကာပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် လီးကြီးက အဖုတ်နံရံတစ်ခုလုံးကို ထိထိမိမိပွတ်တိုက်သွားသောကြောင့်အရသာရှိလှသည်။ ဦးသက္က အဖုတ်ယက်ပေးစဉ်ကတည်းက နှစ်ချီပြီးခဲ့သော်လည်း အဖုတ်ထဲက ယားနေသည်။ ယခုလို တိတိကျကျစောက်ဖုတ်နံရံတစ်ခုလုံးကိုပွတ်ဆွဲခံရသောအခါ အတော်လေးပင်အယားပြေသွားပြီး ခံလို့ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် အောက်မှမသိမသာ ဖင်ကိုကော့ကော့တင်ပေးသည်။ ဦးသက္ကလည်း အားဆေးအရှိန်နဲ့ ကလျာအဖုတ်လေးကို အားရပါးရပင်လိုးဆော်နေသည်။  ကလျာ့ထံမှ ငြင်းဆန်သောအမူအယာတို့ကိုမတွေ့ရတော့ပေ။ထို့ပြင် အောက်မှတင်ပါးကိုပင့်ပင့်တင်ပေးသောကြောင့် ကလျာမရုန်းတော့ဟုယူဆပြီး သွေးကြောဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလျာကို ကုတင်စောင်းမှာလေးဘက်ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။ စွင့်ကားဖြူဖွေးသော တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးကိုကြည့်ရင်း အားရပါးရဆောင့်သည်။ အဖုတ်ထဲမှ ညှစ်ညှစ်ပိုမိုညှစ်ဆွဲလာသော ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ကလျာအပြီးနှင့်ပြိုင်တူဖြစ်စေရန် စိတ်ကိုနှစ်ပြီး ဆောင့်တော့သည်။ ကလျာ့ထံမှ ” အား….. ရှူး………….  ” ဟူသော အော်သံရှည်နှင့်အတူ အဖုတ်ကလေးထဲသို့ လီးကို အဆုံးထိထိုးနှစ်ကာ အနှစ်နှစ်အလလကအောင်းထားသော သုတ်ရည်များကို ပန်းထည့်လိုက်လေသည်။
…

  အခန်း ( ၃)
                                                            ကျောင်းတော်ကရန်စ

ခိုင်းထားသော ကိစ္စတစ်ခုကြောင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ မြို့ထဲသို့ သွားသောကလျာ တော်တော်နှင့်ပြန်မလာပေ။ ဦးသက္ကတစ်ယောက် သူ့တပည့်မအပေါ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြစ်မိသည်။ ကလျာတစ်ယောက်ညနေစောင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဦးသက္ကသည် ကလျာ ပြန်ရောက်ရောက်သော အခါ ဘာမှမပြောသေးပဲ ရေချိုးကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်သည်ကိုစောင့်ဆိုင်းသည်။ အတန်ကြာသောအခါ ကလျာတစ်ယောက်ရေချိုးရာမှ ပြန်ရောက်လာသည်။
”ကလျာ”
”လာပြီဘဘ”
ကလျာသည်အဝတ်အစားလဲပြီး အခန်းထဲမှပြန်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ဦးသက္က၏ ရှေ့တွင်ရိုရိုသေသေထိုင်လိုက်သည်။ ဦးသက္ကသည် ကလျာကိုသေသေချာချာကြည့်ပြီး
”ကလျာ”
”ရှင် ”
”နင် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ရန်ဖြစ်လာပြန်ပြီလား။”
”ငါထင်တာမမှားဘူးဆိုရင်နင်ကျားနက်စံအိမ်ကလူတွေနဲ့ရန်ဖြစ်လာပြီထင်တယ်။”
” ဟုတ်တယ်  ဘဘ ”
” ဘာဖြစ်လို့သူတို့နဲ့ ရန်ညှိုးရန်စဖြစ်အောင်လုပ်တာလဲ။ ကျားနက်စံအိမ်ကလူတွေအကြောင်းနင်မသိဘူးလား။”
” ဟုတ်ကဲ့ သိပါတယ်ဘဘ သူတို့ က ကျွန်မကိုအရက်ဆိုင်ထဲမှာ ရိသဲ့သဲ့လုပ်လို့ ”
”အဲဒါနဲ့ နင်သူတို့ကိုအသေသတ်ခဲ့တယ်ပေါ့။”
”ဟုတ်ကဲ့”
ဦးသက္ကသည်ခေါင်းကိုခါယမ်း၍သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုချလိုက်သည်။
”ကျားနက်စံအိမ်အကြောင်းနင်ဘာသိလို့လဲ။”
ကလျာသည် ဦးသက္က၏အမေးကိုပြန်မဖြေပဲ အံကိုသာတင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။
ဦးသက္ကသည် စဉ်းစားရင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသလို ကလျာအားဆတ်ခနဲကြည့်၍ ….
”နင်အရင်က ကျားနက်စံအိမ်နဲ့ တစ်ခုခုပတ်သက်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
ကလျာသည်အံကိုကြိတ်မြဲကြိတ်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုချလိုက်တော့သည်။ ဦးသက္ကသည် ကလျာ အငိုရပ်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
”နင်ငါ့ဆီကိုရောက်တာ ခြောက်နှစ်ပြည့်ပြီနော်။ ”
ကလျာကခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်၏။
“နင်လိုချင်တဲ့သိုင်းပညာကိုလည်း ဘဘကသင်ပေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ နင်သိထားဖို့က သိုင်းပညာနဲ့ပတ်သက်လာရင် ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်မကြီးနဲ့ ၊ သိုင်းပညာဆိုတာတစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးမတူသလို ထက်မြက်မှုကလည်းအင်မတန်ကွာခြားတယ်။”
ဦးသက္ကက ပြောနေရင်းမှကလျာကိုတစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကလျာသည်ခေါင်းငုံ့ပြီး နားထောင်နေ၏။
“ငါဆိုလိုတာက သိုင်းပညာဘယ်လောက်ပဲတော်တဲ့လူဖြစ်ဖြစ်ခဏပဲကျော်ကြားတယ်။အချိန်ကျရင်သူ့ကိုနိုင်တဲ့လူပေါ်လာမှာပဲ။ “
”ဟုတ်ကဲ့ ဘဘပြောတာသဘောပေါက်ပါတယ်။”
“အခုနင် ကျားနက်ဂေဟာကလူကို သတ်မိခဲ့တာ ကျားနက်ဂေဟာ သခင် ရာဇာကို  စိန်ခေါ်လိုက်တာ နဲ့အတူတူပဲ။ “
ကလျာသည် ဦးသက္ကကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာ၌ ခံပြင်းမှုများက ပြည့်နှက်နေ၏။ ကလျာ၏မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်၍ သူမရင်ထဲ၌ခံစားမှုများကို ဦးသက္ကက တစ်စိတ်တစ်ဒေသခံစားမိသည်။
“ကျားနက်ဂေဟာနဲ့ပတ်သက်လို့ ဘဘကိုပြောပြပါလား။”
ကလျာသည် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ စဉ်းစားနေသည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားလိုက်တိုင်းသူမမျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အရောင်များက ဖုံးလွှမ်းသွားတတ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ ဘဘကိုပြောပြပါ့မယ်။”

…

 အခန်း  ၄
                                                    သူစိမ်း

ဦးကောင်းသာ ဆိုလျှင် ရှမ်းပြည်နယ်၌လူတိုင်းသိသည်။ သူသည် နယ်စားကြီး၏ အကြံပေး စာပေပညာရှင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကဗျာများ၊ သီချင်းများကိုကောင်းစွာရေးသားပြီးနာမည်ကျော်ကြားနေသူဖြစ်သည်။
ဦးကောင်းသာတွင် သမီးတစ်ယောက်နှင့်သားလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူ၏သားနှင့်သမီးကိုလည်း သူကဲ့သို့ပင် အနုပညာစာပေသမားဖြစ်စေချင်သည်မှာသူ၏ ဆန္ဒဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် ဦးကောင်းသာ၏ နေအိမ်သို့ မမျှော်လင့်သော ဧည့်သည်တစ်စုရောက်ရှိလာသည်။
မင်းညီမင်းသားဟန်ပန်နှင့်ခန့်ခန့်ညားညားရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်တော်များကို ဦးကောင်းသာ ကကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဧည့်ခံသည်။
ထိုသို့ အခြွေအရံများစွာနှင့်ရောက်ရှိလာသူမှာ ကျားနက်ဂေဟာသခင်ဖြစ်သူ ရာဇာပင်ဖြစ်သည်။
ရာဇာသည် ဦးကောင်းသာကိုစေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဦးကောင်းသာ၏ မိသားစုများကိုပါတစ်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဦးကောင်းသာက ရိုးရိုးသားသားပင်မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
 ” ဒါက ကျုပ်ဇနီးပါ ။ ”
ရာဇာက ခေါင်းညိမ့်ပြ၍ အပျိုမလေးကလျာကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကလျာအနီးတွင် ငါးနှစ်သားအရွယ် မင်းခန့် ရပ်နေသည်။
” ဒါကတော့ ကျုပ်ရဲ့ သမီးနဲ့သားပါပဲ။ ”
” ဟုတ်ကဲ့  တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် ”  ရာဇာကပြောပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင်အကျအနပင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
” လာတဲ့ ကိစ္စလေးသိပါရစေ။ ”
ဦးကောင်းသာ ကလေးလေးစားစားပင်မေးလိုက်သည်။
”ခင်ဗျားနာမည် ကောင်းသာနော်။”
” ဟုတ်ပါတယ်။”
” ခင်ဗျားမှာ ကျော်သာဆိုတဲ့ အကိုကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ်နော်။ ”
ကျော်သာဆိုသောနာမည်ကြားလိုက်သည်နှင့် ဦးကောင်းသာတစ်ယောက်မျက်နှာပျက်သွားသည်။
ရာဇာက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး
” ကျုပ်သိတယ် ။ နောက်ထပ်ကျုပ်သိထားတာတစ်ခုက သူ မသေခင် ခင်ဗျားကိုပေးသွားတဲ့ပစ္စည်းပဲ။ ”
” ဘာပစ္စည်းပါလိမ့်။ ကျုပ်လဲဘာမှမသိရပါလား။ ”
ရာဇာသည် ဦးကောင်းသာကို စူးရှသောမျက်လုံးအစုံဖြင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ဦးကောင်းသာရှေ့တွင်ပစ်ချလိုက်သည်။
” ဒီအိတ်ထဲမှာပါတဲ့ ငွေတွေဟာခင်ဗျားတို့ မိသားစုတစ်သက်လုံးထိုင်စားလို့ရတယ်။ ကျုပ်ကို ဦးကျော်သာပေးသွားတဲ့ အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်းထုတ်ပေးပါ။ ”
” ဘာအိပ်မက်သိုင်းကျမ်းလဲ ကျုပ်ဆီမှာလဲဘာမှမရှိပါလား။ ”
” ရတယ်လေ ။ ကျုပ်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တောင်းတာကိုခင်ဗျားကမပေးချင်ဘူးဆိုရင်။”
” လာကြစမ်း။ ဟိုကောင်မလေးကိုဖမ်းချုပ်ခဲ့ ။ ”
”ဟုတ်ကဲ့ ”
” ဒီမှာ ဦးကောင်းသာ ကျုပ်တောင်းတဲ့သိုင်းကျမ်းစာအုပ်ကိုယူခဲ့ပြီး ခင်ဗျားသမီးကိုကျုပ်စံအိမ်မှာ လာရွေးပါ။
သုံးရက်ကျော်သွားပြီဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားသမီးအတွက်ကျုပ်အဆိုးမဆိုနဲ့။ ”
…

     အခန်း ၅
                                   စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော အပျိုစင်ဘဝလေး

                တောင်သုံးလုံးမြို့၏ ကျားနက်ဂေဟာသည်ခမ်းနားကြီးကျယ်လှပေသည်။ အဆင့်မြင့်သောသိုင်းပညာရပ်များကို သင်ကြားပေးနေသည့်
ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုဆိုလျှင်လည်းမမှားပေ။
ကလျာမှာမူ ဂေဟာကြီးအတွင်းရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းတစ်ခုအတွင်းမှ လောကငရဲကိုခံစားနေရပေသည်။ ထိုအခန်းကျဉ်းထဲ၌ သူမအား ပိတ်လှောင်ထားသည်မှာ နှစ်ရက်ကျော်ကျော်ရှိပြီဖြစ်သည်။
သုံးရက်ပြည့်သောအချိန်တွင်မှ သိုင်းကျမ်းကိုလာရောက်မပေးခဲ့သော် သူမဘဝသည်မတွေးဝင့်စရာပင်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ တွေးနေစဉ် အခန်းတံခါးပွင့်သွားပြီး လူတစ်စုအခန်းထဲသို့ရောက်ရှိလာလေသည်။ ကျားနက်ဂေဟာ သခင် ရာဇာနှင့် လက်ထောက်နှစ်ယောက် အပါအဝင် သိုင်းသမားငါးယောက်ခန့်ပင်ဖြစ်သည်။ ရာဇာက ပြောသည်။ ဒီမှာမိန်းကလေး မင်းကိုငါလက်ဖျားနဲ့မတို့သေးဘူး။ အဲ…  သိုင်းကျမ်းပါလာရင်ပေါ့ ။ သိုင်းကျမ်းမရရင်တော့ မင်းရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို လက်လွှတ်ရမဲ့အပြင် အသက်ချမ်းသာရာရဖို့လဲ မစဉ်းစားနဲ့ ။ မင်းအဖေသိုင်းကျမ်းယူလာပါစေလို့သာဆုတောင်းပါ။ ကလျာရဲ့ မေးစေ့ကို ဆွဲမော့ရင်း နှုတ်ခမ်းဖျားကို လက်နဲ့ ဖျစ်ညှစ်ရင်းပြောသွားခြင်းဖြစ်သည်။
အချိန်တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်။ အချိန်သည် ချမ်းသာပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ရသူတို့အတွက် ကုန်လွယ်သော်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူအတွက်မူ လွန်စွာကြာမြင့်သည်ဟုခံစားရမြဲဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် ကလျာသည်လည်း အခန်းကျဉ်းထဲတွင်နေရင်း သေရမည့်အချိန်ကို အချိန်ကုန်ခဲစွာစောင့်မျှော်နေရသည်။ ချက်ချင်းသေရမည်ဆိုလျှင် ကလျာတစ်ယောက် ဤမျှစိတ်ဆင်းရဲမည်မဟုတ်ပေ။ ကျားနက်ဂေဟာသခင် ရာဇာ သည် ကလျာဆီရောက်လာတိုင်း ကလျာ၏ ပြည့်ဖြိုးလှသောရင်သားကြီးများနှင့်စွင့်ကားလှသောတင်သားများကို ရမက်လွှမ်းသောမျက်လုံးများဖြင့်အမြဲလိုလိုကြည့်သွားလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့အကြည့်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် မိမိကိုရက်စက်စွာဖျက်ဆီးမည်ကို သိရှိသောကြောင့် ကလျာပိုမိုကြောက်လန့်ခြင်းဖြစ်သည်။
သုံးရက်မြောက်နေ့သို့ရောက်သောအခါ…..
ဂျိန်း….
အခန်းတံခါးပွင့်သွား၏။ ရာဇာ၏ အစောင့် နှစ်ယောက်ရောက်လာပြီး ကလျာကိုဆွဲခေါ်ကာ အိပ်ခန်းတစ်ခုထဲသို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။
အခန်းထဲတွင် ကြီးမားသော ကုတင်ကြီးတစ်ခုက ကလျာကိုစောင့်ကြိုနေသည်။ ကုတင်ဘေးစားပွဲဝိုင်းတွင် အရက်သောက်နေသော ရာဇာ ကိုတွေ့သည်။ ရာဇာ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် အဆီပြန်ပြီး ရမ္မက်ခိုးများဝေနေသည်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်ပူးပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းတိုင်မှာပက်လက်လှန် ကြိုးတုတ်ထားလိုက် ။ အဝတ်တွေမချွတ်နဲ့ဦး။ ပြီးရင်သွားတော့။
ရာဇာ၏တပည့်နှစ်ယောက်က တာဝန်ကိုကျေပွန်အောင်ထမ်းဆောင်ပြီး အခန်းပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားကြသည်။ အရက်တစ်အိုးကုန်လောက်သောအခါ ရာဇာ အရက်သောက်နေရာမှထလာပြီး ကလျာ အနီးသို့ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက်  ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်အနေအထားနှင့် ကော့ကော့လေး ဖြစ်နေသော ကလျာကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ လှန်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းတန်းနှင့် ကြိုးတုတ်ထားသောကြောင့် အပျိုစင်တစ်ယောက်၏ဖွံ့ထွားစရင်အစုံကို ကော့ပြထားသလိုပင်ဖြစ်နေသည်။ ရာဇာသည် ကလျာထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အဝတ်များကို ချွတ်သည်။ ကလျာသည် ကြောက်ရွံ့လှသောကြောင့် အသံလုံးဝမထွက်မိပေ။ ရာဇာပြုသမျှကိုသာ မျက်လုံးလေးအဝိုင်းသားနှင့်ကြည့်နေမိသည်။ အပေါ်ရင်ပိုင်း အကာအဝတ် ကျွတ်သွားသောအခါ အကြမ်းပန်းကန်လုံးသာသာမျှသာရှိသော ရင်နှစ်မွှာသည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပန်းနုရောင်ရဲရဲ နို့သီးခေါင်းလေးများက အတွင်းသို့အနည်းငယ်ချိုင့်ဝင်နေသည်။ ၎င်း၏အောက်ဖက်တွင် ဗိုက်သားရှပ်ရှပ်အောက်မှ အမွှေးရေးရေးလေးသာ ပေါက်သေးသောအပျိုစင်အဖုတ်အသစ်စက်စက်လေးက လှလွန်းစွာပေါ်ထွက်လာသည်။ အဖုတ်နှှုတ်ခမ်းသားလေးနှစ်ချပ်က စေ့ကာနေသည်။ ရာဇာသည် ကာမရမ္မက်ဇောကြီးမားသူဖြစ်သည်။ထို့ပြင် သူသည် ခွန်အားကြီးမားသူပီပီ အကြမ်းပတမ်းလုပ်တတ်သူဖြစ်၏ ။ ယခုအချိန်တွင်လဲ ကလျာ၏ ဖြူဝင်းကာသေးငယ်သော အဖုတ်လှလှလေးကိုတွေ့သောအခါတွင် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန်ဆွဲချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့တက်လိုက်သည်။ အပျိုစင်ကလေးကလျာသည် ယောကျာ်းတန်ဆာကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသောကြောင့် ရာဇာ၏ လီးကြီးကိုမြင်ရသော အခါလန့်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။

”ရှင် လွှတ်နော် ။ ရှင် ခွေးကျင့်ခွေးကြံမကြံနဲ့။”

”အေး ငါက ခွေးမဟုတ်ဘူး ။ ကျားနက်ကွ ကျားနက် နင့်ကိုကျားကျင့်ကျားကြံပဲကြံမယ်။”

 စကားဆုံးသော အခါ ရာဇာသည် ကလျာ၏ပေါင်ဖြူဖြူလေးနှစ်လုံးကို ဘေးနှစ်ဖက်သို့ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အနည်းငယ်သာဟသွားသော အဖုတ်ကလေးထဲသို လီးကြီးကိုမညှာမတာထိုးသွင်းတော့သည်။ နာကျင်လှသော ဝေဒနာကို သက်သာလိုသက်သာညား ကလျာတစ်ယောက်အော်ဟစ်ငြီးငြူမိသည်။ ကလျာ၏ နာနာကျင်ကျင်ဆွဲဆွဲငင်ငင်အော်ဟစ်လိုက်သံက ရာဇာအတွက် ပိုမိုစိတ်ကြွလာစေသည်။ လီးကို အနောက်သို့အနည်းငယ်ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး အားထည့်ကာ တစ်ချက်ထဲ အဆုံးထိထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။
”ဗြွတ် …  ဖောက် …. ”
”အား….  နာတယ်…..။ ”
အပျိုမှေးပေါက်သံနှင့်အတူ ကလျာနာကျင်လွန်းသောကြောင့် အစွမ်းကုန်အော်ငြီးမိသည်။ ရာဇာက အဆုံးထိထိုးသွင်းပြီးသောအခါ အချိန်မဆွဲပဲပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး နို့လေးနှစ်လုံးကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲကိုင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် သားအိမ်ခေါင်းထိရောက်အောင် ထပ်မံဆောင့်ထည့်လိုက်သည်။ နူးညံ့လှသော နို့လေးနှစ်လုံးကိုလက်ကြမ်းကြီးဖြင့် ဖိညှစ်ဆွဲကိုင်သည့်အပြင် အဖုတ်ထဲမှလဲ လွန်စွာနာကျင်လှသောကြောင့် ကလျာမျက်လုံးတွေပြာဝေလာပြီးခေါင်းတွေပင်မူးနောက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် ရာဇာက ကလျာ၏အပျိုစင်သွေးများဖြင့်ပေကျံနေသော လီးကြီးကို အဖုတ်လေးထဲမှထုတ်ပြီး ကလျာမြင်အောင်ပြသည်။
ဒီမှာကြည့် ကောင်မလေး နင့်အပျိုစင်အဖုတ်လေးတွေပေနေတဲ့ ငါ့လီးကြီးဘယ်လောက် လှလဲဆိုတာ။ ကလျာတစ်ယောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လီးကြီးတစ်ခုလုံးသွေးချင်းချင်းနီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဘယ်လိုမှမဟန်နိုင်တော့ပဲ မေ့လဲသွားတော့သည်။ ရာဇာလည်း ကလျာမေ့လဲသွားသည်ကို ဘာမှမပြောတော့ပဲ လီးကြီးကိုသာ အဖုတ်ထဲထိုးသွင်းကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်တော့သည်။ ရာဇာသည် ကလျာမေ့မြောနေစဉ် အဖုတ်ကို သုံးချီ ၊ ပါးစပ်ကိုတစ်ချီလိုးသည်။ ပါးစပ်ကိုလိုးသောအခါ အာခေါင်ထဲထိရောက်အောင်ပင်မညှာမတာလိုးသည်။ ထို့နောကအစောင့်တစ်ယောက်ကိုခေါ်၍ သူ့လက်ရုံးတပည့် နှစ်ယောက်ကိုသွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
”သီဟ နဲ့ သူရ  မင်းတို့ နှစ်ယောက် အာရုံမတက်ခင်အထိ ဒီကောင်မလေးကိုမင်းတို့ လုပ်ချင်ရာလုပ်ကြ။ မိုးမလင်းခင် သတ်ပြီးတော့ သေမင်းတောင်ကြားမှာ သွားစွန့်ပစ်လိုက်တော့။”
”ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။”
သီဟနဲ့သူရ သည် ခေါင်းဆောင်ရာဇာ၏ ခုတင်ကြီးပေါ်တွင် ခွေခွေလေးလဲနေသော ကလျာကို သူတို့အခန်းထဲသို့ ပွေ့ချီ၍ခေါ်သွားသည်။ ကောင်မလေး၏အဖုတ်တစ်ဝိုက်တွင် သွေးစလေးများပေကျံနေသည်။ သီဟ နှင့် သူရတွင် သီဟ က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည်။ သိုင်းလဲပိုတော်သောကြောင့် ရာဇာ၏ညာလက်ရုံးဖြစ်သည်။ ရက်လဲရက်စက်သည်။ သူရ က သီဟလောက်သိုင်းမတော်ပေ။ စိတ်ထားလဲများစွာနူးညံ့သည်။ သီဟတို့ နှစ်ယောက်အခန်းထဲသို့ရောက်သော အခါ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော သီဟက ကလျာကိုအရင် လိုးသည်။ သူစိတ်တိုင်းကျလုပ်ပြီးသောအခါ ကလျာကို မိုးမလင်းခင် အစဖျောက်ရန် သူရကိုမှာပြီး သူ၏အိပ်ဆောင်သို့ သူပြန်သွားတော့သည်။ သူရသည် သနားသောကြောင့် ကလျာကို မဆက်ဆံတော့ပဲ ပေကျံနေသော သွေးစက်လေးများကို အဝတ်ရေစိုဖြင့်သန့်စင်ပေးသည်။ ထို့နောက် အသက်ကယ်ဆေးကို အနည်းငယ်တိုက်သည်။ သူရသည်အချိန်မဆွဲတော့ပဲကလျာကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့တင်ကာ သေမင်းတောင်ကြားသို့ခေါ်သွားသည်။ မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ကလျာတစ်ယောက် သတိရလာသည်။ အင်း …  အင်း….
မြင်းလှည်းနောက်ခန်းမှ ညီးညူသံကြားသော အခါ သူရက
”သတိရပြီလား မိန်းကလေး။”
”ရှင်ဘယ်သူလဲ ။ ကျွန်မဘယ်ရောက်နေတာလဲ ။”
”မင်း ကို အစဖျောက်ဖို့ ဆရာက သေမင်းတောင်ကြားကို ပို့ခိုင်းတာ။”
”ကျွန်မကိုမသတ်ပါနဲ့ အကိုရယ် ။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
ကလျာ၏ သနားစဖွယ် ငိုယိုတောင်းပန်သံကြားတွင် နဂိုအခံကပင် သနားတတ်သော သူရက လွှတ်ပေးဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
”မင်း ဘယ်တော့မှ ဒီမြို့ပေါ်ကိုပြန်မလာပါနဲ့။ တောထဲမှာပဲဇာတ်မြုပ်ပြီးနေပါ။”
”ဆင်းတော့မိန်းကလေး။” သူရသည် ကလျာကို မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းခိုင်းလိုက်ပြီး တောစပ်တွင် ချပေးကာ ထွက်သွားသည်။ ကလျာလည်းတောထဲသို့ဝင်ကာ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုပေါ်မှ ခုန်ချပြီး မိမိကိုယ်ကိုအဆုံးစီရင်ရန် တွေးနေစဉ် ဦးသက္ကနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

     အခန်း (၆)
                                           သိုင်းလောကသို့ဆင်းတော့မည်

ကလျာသည် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ဖွင့်ပြောပြီးသောအခါ ဝမ်းနည်းသွားသောကြောင့် တရှုံ့ရှုံ့ငိုကြွေးနေသည်။ ဦးသက္ကက ငိုနေသောကလျာကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ ခေတ္တကြာသောအခါ ကလျာတစ်ယောက်အငိုတိတ်သွားသည်။ ထိုအခါ ဦးသက္ကက   ”သမီး …. အခုဆိုရင် ဘဘဆီရောက်တာ ခြောက်နှစ်ကျော်ပြီ။ အတွင်းအား၊ ကိုယ်ဖော့ပညာ ၊ သိုင်းပညာတွေမှာလဲ ပညာကုန်သင်ပေးပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုလိုနေတာ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံပဲသမီး။ အဲဒီတော့ သမီးအနေနဲ့ လက်စားမချေခင် သိုင်းလောကထဲဆင်းပြီးတော့ အတွေ့အကြုံရှာပါ။ ဘယ်သိုင်းသမားကိုမဆို အသက်ကြီးကြီးငယ်ငယ် လျော့မတွက်ပါနဲ့။ အားနည်းသူကိုကူညီပါ။ တရားဥပဒေနဲ့အညီ ဘယ်အရာမဆို ကျောသားရင်သားမခွဲခြားပဲလုပ်ဆောင်ပါ။ ကိုယ်အင်အားကြီးတယ် ၊ သိုင်းတော်တယ်ဆိုပြီးတော့လဲ တခြားသူတွေအပေါ်မမောက်မာပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ပါ။ ကဲ အခုပဲသွားတော့သမီး။”
ကလျာလည်း ဦးသက္ကတစ်ယောက် ဆိုင်းမဆင့်ဘုံမဆင့် ယခုလို ချက်ချင်းလက်ငင်း သိုင်းလောကထဲသို့ ဆင်းခိုင်းမည်ဟုမထင်မိပေ။ အပြောကျယ်သော သိုင်းလောကထဲသို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးတန်မဲ့ ဆင်းရပေဦးမည်။
အဖေ ၊ အမေ နှင့် မောင်လေးတို့ရော အသက်ရှင်နေသေးလားမသိပေ။ သက်ပြင်းမောကို ကျိတ်ချရင်း အထုတ်ကလေးဆွဲကာ ဦးသက္ကကို ဂါရဝပြုပြီးတောင်ပေါ်မှဆင်းလာခဲ့သည်။

    အခန်း(၇)                
                  ညှိုးသူကလဲ့စား

တောတန်းလေးတစ်ခုလုံးသာယာလှပနေသည်။ မိုးဦးရာသီမို့ သစ်ပင်မြက်ပင်လေးများက စိမ်းစိုလှပနေသည်။ ဖားအော်သံများကလည်းတောလမ်းတစ်လျောက်ဆူညံနေသည်။ ကလျာတစ်ယောက် တောတောင်သဘာဝစိမ်းလန်းစိုပြည်မှုများကို မခံစားနိုင်ပေ။ ရင်ထဲတွင်ကြီးမားသော အာဃာတအစိုင်အခဲကြီးတစ်ခုရှိနေသည်။ ထိုအမုန်းကြွေးကိုဆပ်လို့ မပြီးသေးသ၍ မည်သည့်အရာကမှ ကလျာကိုပျော်ရွှင်အောင်ပြုလုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ကလျာတွေးမိသည်။ ယခုဆိုလျှင် ကလျာအသက်က ၂၂နှစ်ရှိပြီ။ အသက်၁၆နှစ်အရွယ် အပျိုဖော်ဝင်စကတည်းကတိုက်ခတ်ခံခဲ့ရသော ဘဝမုန်တိုင်းကို ၆နှစ်လုံးလုံးသိုင်းပညာဆည်းပူးခြင်းဖြင့် ချေဖျက်ခဲ့သည်။ ဤသွေးကြွေးကိုမြန်မြန်ဆပ်လိုက်မှ မြန်မြန်နားအေးမည်ဟု စဉ်းစားမိသောကြောင့် ကျားနက်ဂေဟာသခင်ရာဇာရှိရာ မြို့ဆီသို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်။ ကျားနက်စံအိမ်ရှေ့သို့ရောက်သောအခါ ညမှောင်စပျိုးနေပြီဖြစ်သည်။ ညဉ့်နက်မှ စံအိမ်အတွင်းသို့တိတ်တဆိတ်ဝင်သည်က ပိုကောင်းမည်ဟုစဉ်းစားမိသောကြောင့် စံအိမ်အတွင်းသို့မဝင်သေးပဲ အိမ်အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့တက်ကာအချိန်ဖြုန်းနေလိုက်သည်။
 ”ဂစ်……”
  ညဉ့်ငှက်တစ်ကောင်၏ အော်မြည်သံကိုကြားရသည်။ ကလျာ၏ကိုယ်မှအကြောအခြင်များတောင့်တင်းသွားသည်။ သွားရန်အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်က အဖြစ်အပျက်များကိုမှတ်မိသေးသောကြောင့် စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရန်နှင့် ရာဇာ၏အခန်းကိုရှာဖွေရန်မခက်ခဲလှပေ။ အစောင့် များလှည့်လည်သွားလာနေသည်ကိုကျော်ဖြတ်ရင်း ရာဇာနေထိုင်ရာ အခန်းပေါ်ရှိခေါင်မိုးပေါ်သို့သွားရောက်လိုက်သည်။ ”ဂွပ်….  ” ခေါင်မိုးအုတ်ကြွပ်ပြားကိုအသံမမြည်အောင် ခွာလိုက်ပြီးအောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်မိုးအပေါက်က ဂေဟာသခင်ရာဇာ၏ ကုတင်ကြီးနှင့်တည့်တည့်ဖြစ်နေသည်။
”အို….  ”
ကလျာတစ်ယောက်အံသြလွန်း၍ အသံတောင်ယောင်ယမ်း၍ထွက်မလိုဖြစ်သွားသည်။ ရာဇာ၏တန်ဆာကြီးကတောင်မတ်နေသည်။ မြင်ရသည့်မြင်ကွင်းကမကြည့်ရက်စရာ။ ဖြူဖွေးနုငယ်ကာချောမောလှပနေသောမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကုတင်ပေါ်တွင် ကြိုးတုတ်ထားသည်။ ခြေနှစ်ချောင်းကို နောက်လှန်ကာ ခြေထောက်တစ်ချောင်းစီကို ခေါင်းရင်းကုတင်တိုင်တစ်ခုစီနှင့်ချည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
 ခေါင်းကအောက် ခြေထောက်ကအပေါ်ဖြစ်နေသည်။လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်တွင်ထားကာပူးကပ်ချည်ထားသည်။ မိန်းကလေးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားဟူ၍မရှိ။ နို့သီးလေးများက နီနေသည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးများပင်ကောင်းကောင်မစူသေး။ တစ်တီတူးငှက်တစ်ကောင်လို ခြေထောက်ကိုမိုးမျှော်ထားသောကြောင့် ဖင်ပေါက်ကလေးကိုလဲမြင်ရသည်။ အဖုတ်ကလေးက ခြေထောက်ကိုကားချည်ထားတာတောင် ဟမနေပဲ တင်းတင်းစေ့နေသည်။

ရာဇာသည် ကလေးမကလေးကိုဖင်လိုးဖို့များကြံနေလားမသိ။ ဆီပုလင်းတစ်ခုကိုယူကာ သူ့လီးကြီးကို ပွတ်သတ်လိုက် ကောင်မလေး၏ ဖင်ပေါက်ထဲကို ဆီများထည့်၍နှိုက်လိုက်လုပ်နေသည်။ တအောင့်မျှကြာသောအခါ သူ့စိုက်ကြိုက်အနေအထားဖြစ်သည်နှင့် လီးကြီးကိုဖင်ဝတွင်တေ့ကာ ထိုးထည့်တော့သည်။ ကောင်မလေးခမျာ လက်ရောခြေထောက်ပါ ကြိုးတုတ်ခံထားရသောကြောင့် ရုန်းကန်နေသော်လည်းအရာမထင်ပေ။ ဆီလိမ်းထားသောကြောင့် မီးရောင်အောက်တွင်တောက်ပြောင်နေသောလီးကြီးကဖင်ထဲသို့ တစ်ရစ်ချင်းတိုးဝင်သွားသည်။

ဖင်ပေါက်ထဲသို့အဆုံးထိဝင်သွားသောအခါရာဇာတစ်ယောက်ဖင်ကိုမြှင့်ကာနှိမ့်ကာဖြင့်စတင်လိုးတော့သည်။ကောင်မလေးခမျာရုန်းလို့လဲမရ၊ဖင်ထဲတွင်လည်းကြီးမားသောအတန်ကြီးကအပြည့်အကြပ်ပင်နေရာယူထားသောကြောင့်အသံစူးစူးလေးနှင့်အော်နေရှာသည်။အော်သံကြားလျှင်စိတ်ပိုကြွကာပိုကြမ်းတတ်သောရာဇာအကြောင်းကိုမသိသေးလို့ဖြစ်မည်။

ရာဇာကတော့အော်သံကြားလေ၊ပိုကြမ်းလေကောင်မလေးကပိုအော်လေနှင့်မုန့်လုံးစက္ကူကပ်နေသည်။
ရာဇာရဲ့ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ချက်တွေအောက်မှာ မျက်ရည်လေးတွေကျပြီးရာဇာပြုသမျှခံနေရသည်။ ကလျာတစ်ယောက် ခေါင်မိုးပေါ်မှနေရင်းအံတင်းတင်းကြိတ်မိသည်။
သူမကိုအနိုင်ကျင့်စဉ်အခါတုန်းက အဖြစ်အပျက်များကို မျက်လုံးထဲတွင် တစ်ကွက်ချင်းစီပြန်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
ဖတ်..  ကလျာ၏ကိုယ်ဖော့ပညာစွမ်းကြောင့် အသံတိုးသဲ့သဲ့သာမည်သွားသည်။
ရာဇာသည် မိန်းမပျိုလေး၏ဖင်ကိုသာအားရပါးရလိုးနေသောကြောင့်ကလျာခေါင်မိုးပေါ်မှာဆင်းလာသည်ကိုမသိလိုက်ပေ။
 သို့သော်ကလျာသည် အနက်ရောင်သိုင်းသမားမဟုတ်ပါ။လက်စားချေစရာရှိသော်လည်းအလစ်ချောင်းလုပ်ကြံခြင်းကို မပြုလုပ်လိုပါ။ ထို့ကြောင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။
အဟမ်း.. အဟမ်း….
ချောင်းဟန့်သံကြားလိုက်သောကြောင့် ရှေ့ကိုသာမဲ၍ဆောင့်နေသောရာဇာတစ်ယောက်ရုတ်တရက်လန့်သွားသည်။
ကလျာကိုရုတ်တရက်တွေ့သောအခါ ရုတ်တရက်မို့ ရာဇာလန့်သွားသည်။ ချောမောလှပကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တင်းပြည့်ဖြိုးသောမိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ဟုသာသိသည်။

လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်ကအပျိုပေါက်ကလေးသာသာရှိသေးသောကြောင့် ယခုလိုဖွံ့ဖြိုးလှပလာသောကလျာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ မမှတ်မိခြင်းဖြစ်သည်။

”မင်းဘယ်သူလဲ။ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဧကန္တ နင်ငါ့နဲ့ ချစ်ပွဲဝင်ချစ်လို့လာခဲ့တာလား။”

 ကလျာမျက်နှာတစ်ချက်မဲ့ပြီး  ”ရှင်ဟာလူယုတ်မာပဲ။ အခုထိကျွန်မကိုမမှတ်မိသေးပဲကိုး။ လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်နှစ်တုန်းက အပျိုစင်ဘဝကိုရက်ရက်စက်စက်ဖျက်ဆီးပြီး သေမင်းတောင်ကြားမှာသတ်ဖို့ ရှင့်တပည့်တွေနဲ့ ထည့်ပေးခဲ့တဲ့ကလျာပဲ။”

”အော် …. ဦးကောင်းသာသမီးလေးကိုး။ တွေ့ရတာနဲ့အတော်ပဲ မင်းအမေတောင်ဟိုတလောကပဲ ငါ့တပည့်တစ်ယောက်နဲ့လိုက်ပြေးသွားလို့ ငါလဲ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ လိုးရတာလဲ နှစ်နဲ့ချီကြာပြီဆိုတော့ဟောင်းနေပြီလေ။ ငါနဲ့လဲသိပ်မအိပ်ဖြစ်တော့ပါဘူး။

 အဲဒါကြောင့် ငါလဲမသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးလွှတ်ထားလိုက်တယ်။”
”ဘာ…. ”ကျွန်မအမေအခုထိအသက်ရှင်နေသေးလားဟုတ်လား။ အမေနဲ့အဖေအကြောင်း ပြောပြပါ။ ပြောပြပြီးမှရှင့်ကိုကျွန်မလက်နဲ့သတ်ပြီးလက်စားချေရမယ်။
” ဟား ဟား… မင်းရဲ့သိုင်းပညာလေးမတောက်တစ်ခေါက်နဲ့ငါ့ကိုလက်စားချေပြီးသတ်မလို့လား ကလျာရယ်။ နင်သိုင်းသင်နေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာငါကလဲ သိုင်းကျမ်းတစ်ဆူရလို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်နေပြီ။ အဲဒါနင့်တို့မိသားစုရဲ့ကျေးဇူးတွေပေါ့။”

      ရာဇာသည် အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်းနောက်ကိုတကောက်ကောက်လိုက်ရင်းမမျှော်လင့်ပဲ ဝိညာဉ်နတ်သိုင်းကျမ်းကိုရရှိခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း တစ်ရာခန့်က အနက်ရောင်သိုင်းလောကမှသိုင်းရာဇာတစ်ယောက်ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူနှင့်ရင်ဆိုင်ရသူတိုင်းသည် အသက်ဆုံးရှုံးရသည်ချည်းဖြစ်သောကြောင့် လူစင်စစ်မှ ဝိညာဉ်ဖြစ်သွားသည်ကိုအစွဲပြုပြီး ဝိညာဉ်သိုင်းသမားဟုခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင်သိုင်းလောကမှထိတ်ထိတ်ကြဲသိုင်းသမားတစ်ယောက်ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်သိုင်းသမားကိုဆုံးမခဲ့သောကြောင့် ဝိညာဉ်သိုင်းသမားသေဆုံးခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲမှာပင် အနိုင်ရရန်ခက်ခဲလှသော ဝိညာဉ်သိုင်းသမားကိုဆုံးမနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ထိုသိုင်းသမားကို အိပ်မက်သိုင်းသမားဟုခေါ်ဆိုခဲ့ကြပြီး ထိုသိုင်းသမား၏သိုင်းပညာကိုလည်း အိပ်မက်နတ်သိုင်းပညာဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

”ကဲ … မိန်းကလေး ၊ မင်းငါနဲ့ အခုည ကာမဆက်ဆံမယ်ဆိုရင် မင်းသိချင်နေတဲ့ မင်းအမေ အကြောင်းနဲ့   ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မင်းရဲ့မောင်လေးအကြောင်းကိုပြောပြမယ်။ ”

”ရှင်… ရှင် မိုက်ရိုင်းလှချည်လား။”

     ကလျာတစ်ယောက်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ တစ်ဟုန်ထိုးဝင်တိုက်တော့သည်။ ရာဇာက အသာအယာရှောင်တိမ်းပြီးသိုင်းကွက်တစ်ခုဖော်ထုတ်လိုက်သောအခါ ချွမ်းကနဲ အသံမြည်ကာ ကလျာ၏လက်ထဲမှဓားသည်ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ရာဇာက ရမ္မက်လွှမ်းသောမျက်လုံးဖြင့် ကလျာတစ်ကိုယ်လုံးကိုဝေ့ကြည့်ကာ
”ဒီမှာမိန်းကလေး ။ မင်းငါ့ကိုဘယ်လိုမှနိုင်မှမဟုတ်ဘူး ။ အဲဒီတော့ ငါ့အလိုကို အသာတကြည်နဲ့ လိုက်လျောပါ။ အကြမ်းနည်းသုံးရမယ်ဆိုရင်တော့ နာတဲ့အပြင်မင်းအမေအကြောင်းလဲဘာမှသိရမှာမဟုတ်ဘူး။” ကလျာလည်းစိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သိုင်းကွက်တစ်ကွက်ထဲဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ရသည့်အပြင် မိဘနှစ်ပါးနှင့်မောင်လေးအကြောင်းလဲသိချင်သောကြောင့် ရာဇာ၏အလိုကိုလိုက်လျောလိုက်ခြင်းသာအကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်မည်ဟု စဉ်းစားကာ ရာဇာ၏ တောင်းဆိုချက်ကိုလိုက်လျောလိုက်ရတော့လေသည်။
” ကဲ ကလျာ ။ အဝတ်အစားတွေအကုန်ချွတ်လိုက်ပြီး နင့်ကြောင့် ပြန်ပျော့သွားတဲ့ငါ့လီးကြီးကို ပြန်မာလာအောင်လာစုပ်ပေးစမ်း။ ” ရာဇာသည် မိမိလက်ခုပ်ထဲမှ ရေဘဝသို့ရောက်ရှိသွားသော ကလျာကိုခပ်ရိုင်းရိုင်းပင်ပြောသည်။ ကလျာလည်း မတတ်သာသောကြောင့် အဝတ်အစားများကို တစ်ခုမကျန်ချွတ်လိုက်သောအခါ လှပဖြူဖွေးတောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာသည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ရာဇာနားသို့တိုးကပ်သွားပြီးအောက်သို့တွဲလောင်းကျကာပျော့နေသောလီးကြီးကိုအရင်းမှကိုင်ကာစတင်စုပ်ပေးတော့
သည်။ဦးသက္က၏ သင်ကြားပေးမှုကြောင့် လီးစုပ်ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သော ကလျာသည် ရာဇာ၏ လီးကြီးကို အရင်းမှအဖျားသို့ လျာအပြားလိုက်လျက်လိုက်သောအခါ ရာဇာထံမှာ ”ကျွတ်… အား… ”ဟူသော ညည်းသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကလျာသည် ဒစ်တစ်ခုလုံးကိုငုံသွင်းကာ ပါးစပ်အတွင်း အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးသည်။ ပါးစပ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသော ဒစ်ထိပ်ဖျားကိုလဲ လျှာဖြင့်သပ်ပေးသည်။ ကလျာရဲ့ ပုလွေစွမ်းအောက်တွင် ရာဇာတစ်ယောက်ပြီးချင်ချင်ဖြစ်လာသောကြောင့် ကလျာရဲ့ခေါင်းကို နောက်သို့တွန်းကာ လီးကိုပါးစပ်ထဲမှဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။
”ကဲ … ငါအခု ဟိုကောင်မလေးကိုအရင်လိုးမယ်။ ပြီးမှ နင့်အလှည့်ပေါ့ အခုတော့ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး ဟိုကလေးမအဖုတ်ကိုသွားလျက်စမ်း။ ငါက ဖင်ကိုအရင်လိုးနှင့်မယ်။”
 ကလျာတစ်ယောက်ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တစ်တီတူးလို ခြေထောင်မိုးမျှော်နေသော ကောင်မလေးရဲ့အဖုတ်ကိုသွားလျက်ရသည်။ အစေ့လေးကို ပါးစပ်ဖြင့်စုတ်ပေးလိုက်သောကြောင့် ကောင်မလေး၏မှိတ်နေသောမျက်လုံးလည်းပွင့်လာသည်။ ထို့နောက်လျှာကိုအပြားလိုက်ထားကာ အဖုတ်တစ်ခုလုံးကိုနှံ့အောင်လျက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရာဇာကလည်း ကောင်မလေး၏ဖင်ထဲသို့ လီးကြီးကိုထည့်ကာ ပြန်ထုတ်ကာဖြင့် ဆောင့်နေသည်။ ရာဇာရဲ့ဖင်လို့ ခံရခြင်းကိုခံရသော မိန်းကလေးငယ်သည်သနားဖို့ကောင်းလှသည်။ နဂိုကပင် မဆန့်မပြဲကြီးများလှသော လီးတန်ကြီးမှာ သူမ၏ စအိုပေါက်နီနီလေးထဲသို့ခပ်ကြမ်းကြမ်းဝင်ထွက်နေသည်။ ကောင်မလေးမှာ မချိမဆန့်အော်ညီးရင်း တွန့်လိန်နေရှာသည်။
 သူဇာလည်းသနားလာတာနဲ့ မိန်းကလေးငယ်အနာသက်သာအောင် အဖုတ်လေးကိုစိတ်ပါလက်ပါလျက်ပေးလိုက်သည်။
 ကောင်မလေးအနာသက်သာသွားလို့ ထင်သည်။ နာနာကျင်ကျင်အော်သံပျောက်သွားပြီး အရသာရှိလို့ ညည်းသည့် ညည်းသံလေးများသာထွက်ပေါ်လာသည်။

 ရာဇာ အပျိုဖင်လေးကို အချက်ငါးဆယ်လောက်ခပ်ခပ်ကြမ်းဆောင့်လိုးပြီးသောအခါ ဖင်ပါကင်လေးရဲ့တင်းကြပ်မှုကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ပဲ သုက်ရည်များတဗျင်းဗျင်းထွက်ကာပြီးသွားတော့သည်။

”ကဲ… ကလျာ… ဟိုအဖုတ်ကိုလျက်တာတော်တော့။ အခု ငါ့လီးကိုလာလျက်စမ်း။”
 ကလျာ နေရာကို အနည်းငယ်ရွေ့ကာ ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်နေသော ရာဇာရဲ့ ပေါင်ကြားများခေါင်းအပ်လိုက်ပြီး လီးကိုနေရာလပ်မကျန်ပြောင်အောင်လျက်ပေးရသည်။
 ရာဇာသည် သူ့ပေါင်ကြားမှာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ လီးစုတ်ပေးနေသော မိန်းမချောလေးကိုကြည့်ရင်း စကားပြောချင်လာသည်။ ပုံမှန် စကားပြောချင်သည်ဆိုခြင်းထက် ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်းတွေပြောချင်လာသည်။
 ထို့ကြောင့် စကားစသည့်အနေဖြင့် ဒီမှာ မိန်းကလေး။ မင်းကအခုလိုငါ့ကိုပြုစုပေးတော့ ငါကလဲမင်းသိချင်တာကိုပြောပြမယ်။
ထိုစကားကိုကြားတော့ လီးစုပ်ပေးနေသော ကလျာဝမ်းသာသွားသည်။
သူ့ မိဘ နှစ်ပါးနဲ့ မောင်လေးအကြောင်းကိုသိရတော့မှာမဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် လီးကိုစုပ်ရက်သားအပေါ်ကို မော့ကြည့်ရင်းခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ငြိမ့်ပြမိသည်။

”မင်းကိုဖမ်းပြီးသုံးရက်ကြာတဲ့အထိ မင်းအဖေနဲ့ အမေရောက်မလာလို့ မင်းတို့အိမ်ကိုငါသွားတိုက်ခိုက်တယ်။ မင်းအဖေကတော့တိုက်ပွဲမှာသေသွားတယ်။ မင်းမောင်လေးကတော့ မင်းတို့အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ကယ်သွားလို့မမိလိုက်ဘူး။ အဲဒီမှာ အသက်မသေတဲ့မင်းအမေကို ငါကပဲ ငါ့စံအိမ်တော်ကိုဖမ်းခေါ်လာခဲ့တယ်။ မင်းအမေကို တစ်ခါပဲ အတင်းအကြပ်ကြံစည်လိုက်ရပါတယ် မိန်းကလေးရယ်။ ပထမတစ်ကြိမ်ပြီးကတည်းက ငါ့လီးရဲ့ အရသာကိုကြိုက်လွန်းလို့ဆိုပြီး ငါထားသလိုနေ စေရာသွားမိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သွားတာပဲ။ ငါကလည်းအစပိုင်းတော့ မှန်မှန်လိုးပေးပါသေးတယ်။
 တဖြည်းဖြည်းနှစ်တွေ ကြာလာတော့လိုးချင်စိတ်မရှိတော့တာနဲ့ သိပ်မလိုးဖြစ်တော့ဘူး။ အဲဒီမှာ မင်းအမေက ငါ့တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ပြေးသွားတော့တာပါပဲ။ ”
ကလျာအတော်ပင်ငိုချင်သွားသည်။

သူ့မိခင်သည် ချောမောလှပသောစော်ဘွားသမီးတော်တစ်ပါးဖြစ်သည်။
 ဖခင်ဖြစ်သူ စာပေသမားနှင့်လက်ထပ်ပြီးကတည်းကတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်အေးအေးချမ်းချမ်းပင်ဖြစ်သည်။
 သို့သော်ရာဇာ ဆိုသောလူကြီးရဲ့နှောက်ယှက်မှုကြောင့် သူတို့မိသားစုလေးပြိုကွဲခဲ့ရသည်။ ကလျာ ရာဇာ့ကိုအလွန်ပင်နာကျည်းသွားသည်။ တစ်ချိန်ထဲမှာပင် ဝမ်းနည်းစိတ်များလည်းပေါ်ပေါက်လာသည်။ ငါ.. ငါ.. ဒီလူကြီးကိုရအောင်သတ်ရမယ်။ နာကြည်းအားငယ်သောစိတ်များဖြင့် ကလျာတစ်ယောက်ဝမ်းနည်းမျက်ရည်ကျမိသည်။ ကလျာ့မျက်လုံးမှထွက်သော မျက်ရည်တစ်စက်က လီးစုပ်ခံနေသော ရာဇာ့လီးပေါ်တောက်ခနဲကျသည်။ ရာဇာမျက်လုံးမှိတ်ပြီး လီးစုပ်တဲ့အရသာကိုခံနေရာမှ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်သည်။ ဒီကောင်မလေးငိုနေပြီ။ မျက်လုံးလေးတွေနီရဲ  နေသည်။ နှာခေါင်းနီနီလေးနှင့် မျက်ရည်တွေစီးကျနေသောကောင်မလေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆက်ဆံချင်စိတ်က တမဟုတ်ချင်းထကြွလာပြန်သည်။

 ထို့ကြောင့် ကလျာ့ဆံပင်ကိုတစ်ချက်စုကိုင်ပြီး ခေါင်းကိုထိန်းကျောင်းကာ လည်ချောင်းထဲသို့ လီးကိုခပ်နက်နက်ဝင်အောင်ဖိချသည်။
 ”အု….. အော့….. ”ကလျာပျို့တက်သည်။ မျက်ရည်တွေလဲပိုဝဲလာသည်။နာကျင်စိတ်အပြင် အာခေါင်ကိုလာလာထောက်မိသော လီးချောင်းကြီးရဲ့အထိအတွေ့ကဆိုးဝါးလှသည်။ ဆယ်ချက်လောက် ခပ်ပြင်းပြင်း အာခေါင်ထဲဆောင့်ထည့်ပြီးတော့ ရာဇာ အတော်လေးကျေနပ်သွားသည်။
ဒီကောင်မလေးကိုလဲ ကောင်းကောင်းလိုးပေးရဦးမှာပဲ။
 ကဲ… ကလျာ.. ကုတင်ဘောင်ကိုလက်ထောက်ပြီးလေးဘက်ကုန်းလိုက်။ ကလျာလည်း ဦးသက္ကနဲ့ လိင်ဆက်ဆံဖူးတဲ့အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ရာဇာ နေခိုင်းသည့်အတိုင်းနေပေးလိုက်သည်။ လှပတဲ့ တင်ပါးတစ်စုံက နောက်ကိုကော့ထွက်ပြီး ဖင်ကြားတဲ့ က အဖုတ်ကြီးက ပြူးထွက်နေသည်။ ရာဇာ နောက်ကိုပြူးထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ကို လက်နဲ့တစ်ချက် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရည်တွေအတော်ကိုစိုရွှဲနေပြီ။ ဒီကောင်မလေး ငါ့လီးစုတ်တုန်းကတည်းက စိတ်ကြွပြီးအရည်တွေထွက်နေတာဖြစ်မယ်။

”ဟိတ်… ကလျာ…. နင်တော်တော်ခံချင်နေပြီဟုတ်လား။ အရည်တွေရွှဲနေပြီ။ ”
”ပြောစမ်း…”
ကလျာ အတော်ပင်ရှက်သွားသည်။ ရန်သူတစ်ယောက်ရဲ့လီးကိုစုပ်ပေးနေရသောကြောင့် ကလျာ စိတ်ထဲတွင် လိင်ဆက်ဆံလိုစိတ်မဖြစ်မိပါ။ ရာဇာဆိုတဲ့လူကြီးကို မုန်းပြီး သတ်ချင်တာပဲရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကလျာ့အဖုတ်ကအရည်တွေတော်တော်ရွှဲနေလေပြီ။ ကလျာ့ကိုယ်ခန္ဓာက ကလျာဖြစ်ချင်တိုင်းမဖြစ်ပဲ အရည်တွေထိန်းမနိုင်သိမ်းမရထွက်နေပြီ။ ကလျာစိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရာဇာမေးတာမဖြေပဲ ခပ်မဆိတ်သာနေလိုက်သည်။
ဖြန်း…. ခပ်ကြမ်းကြမ်းရိုက်ချက်တစ်ချက်က ကလျာတင်ပါးပေါ်သို့ကျရောက်လာသည်။ ကလျာ့တင်ပါးတွင်ပူခနဲဖြစ်ပြီး နာကျင်သောဝေဒနာကိုခံစားရသည်။

 ”ငါမေးရင်ပြန်ဖြေပါကလျာ။ မဖြေရင်နင်ဒီထက်ပိုနာမယ်သာမှတ်။”
”ဟုတ်…. ဟုတ်….”
လေးဘက်ထောက်ထားသောကလျာရဲ့ဖင်ကြားထဲက ပြူးထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ဝတွင် ရာဇာ လီးကိုတေ့ကာဖိချလိုက်သည်။
ဗြွတ်…. လီးတန်ကြီးက အဖုတ်ကလေးထဲသို့ မဆန့်မပြဲတိုးကာဝင်ရောက်သွားသည်။ တစ်ချက်ထဲ အားနှင့်ဆောင့်ကာလိုးလိုက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အဖုတ်တဆုံးထိဝင်ရောက်သွားပြီး သားအိမ်ခေါင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုးမိသည်။ ကလျာ.. အင့်ကနဲဖြစ်သွားပြီး သားအိမ်ခေါင်းကိုထိမိသောကြောင့် အတော်ပင်အောင့်သွားသည်။ ရာဇာလီးကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ပြန်ထိုးထည့်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ဘောင်ကို ကိုင်ကာ ကုန်းထားသောကြောင့် စွင့်ကားပြီးဖြူဖွေးနေသော ဖင်တုံးဖွေးဖွေးနှစ်ခုကို အားရပါးရကိုင်ကာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးတော့သည်။
”အ… အင့်… ” ကလျာ့ထံမှ ညီးသံခပ်တိုးတိုးကြားရသည်။ ရာဇာကို လုပ်ကြံမည်ဟု စဉ်းစားထားသော်လည်း ရာဇာလိင်တန်ကြီးမှပေးသော ထူးကဲသော အရသာကြောင့် လုပ်ကြံမည့်အတွေးပင်မေ့လျော့သွားသလိုဖြစ်သွားသည်။ ရာဇာတစ်ချက်ဆောင့်လိုက်တိုင်း ကလျာကလည်း အားကျမခံဖင်ကိုနောက်သို့ပြန်၍ကော့ကော့ပေးနေမိသည်။
အချက်ငါးဆယ်လောက်အဆောင့်ခံပြီးချိန်တွင်တော့ ကလျာတစ်ယောက် ဖင်ကိုနောက်သို့ခပ်ကြမ်းကြမ်းကော့တင်ရင်း ပြီးသွားတော့သည်။ ရာဇာသည် ကလျာပြီးသွားချိန်မှာ ဆက်မဆောင့်သေးပဲ လိင်တန်ကို ကလျာ့ အဖုတ်လေးထဲစိမ်ထားပြီး ကလျာ့အဖုတ်ကဆွဲဆွဲညှစ်တဲ့အရသာကိုခံစားနေသည်။

တအောင့်လောက်ကြာမှ နေရာပြောင်းပြီး လုပ်ချင်စိတ်ပေါ်လာတာနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာပက်လက်အိပ်လိုက်ပြီး ကလျာကိုတက်ဆောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ချီပြီးသွားသော ကလျာတစ်ယောက် တော်တော်လေးနုန်းချိသွားပေမဲ့ ရာဇာပြောတဲ့အတိုင်း နေပေးလိုက်သည်။ ကလျာတစ်ယောက်ရာဇာ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး လိင်တန်ကိုအဖုတ်ထဲထည့်ကာ ခပ်မှန်မှန်ပင်ဆောင့်ပေးနေသည်။ ဆောင့်ပေးနေရင်းစိတ်ထဲက ရာဇာ့ကိုလုပ်ကြံနိုင်မည့်နည်းလမ်းကိုစဉ်းစားမိသည်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကာမဆက်ဆံလို့ပြီးခါနီးအချိန်ရောက်ရင် အရာရာကိုမေ့လျော့နေတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကိုငါကောင်းကောင်းအသုံးချရမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်ပြောရင်းအဝင်အထွက်မှန်မှန်လေးပင်ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။

တအောင့်လောက်ကြာတော့ရာဇာထံမှ နှာမှုတ်သံတရှုးရှုးထွက်လာပြီးအောက်ကနေခပ်ပြင်းပြင်းကော့ကော့ထိုးတာကိုတွေ့ရသည်။ကလျာလက်ဝါးတစ်လျောက်အတွင်းအားကိုအကုန်စုစည်းလိုက်သည်။အတွင်းအားကိုလက်မှာစုစည်းလိုက်သောကြောင့်ကြွက်သားများတောင့်လိုက်
သလိုဖြစ်သွားပြီး အဖုတ်အတွင်းသားများက ရာဇာ့လိင်တန်ကိုပိုမိုတင်းကြပ်စွာစုပ်ဆွဲလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။
”အား… ကောင်းလိုက်တာ”ဆိုပြီး ရာဇာတစ်ယောက် ခေါင်းကိုကြွကာကလျာ့နို့နှစ်လုံးကိုစို့ရန်ကုန်းအထကလျာလက်ဝါးစောင်းက ရာဇာ့လည်မျိုဆီသို့…  ”ဖြောင်း….  ”
 ”အား” ရာဇာ့အော်သံက ကျားနက်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးအနှံ့ဟိန်းထွက်သွားသည်။
အခန်းအပြင်မှ လူသံအချို့ကြားရသည်။
အစောင့်များက သူတို့ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့အိပ်ဆောင်သို့အခွင့်မရှိပဲဝင်ခွင့်မရသောကြောင့် အပြင်ဘက်မှသာအသံ
ပေးကြသည်။ ကလျာ အဝတ်အစားကိုကမန်းကတန်းကောက်ဝတ်လိုက်ပြီးပြတင်းပေါက်ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ရောက်တော့ ခြံထဲက အစောင့်တစ်အုပ်နဲ့တန်းတိုးသည်။
 အစောင့်များကကလျာ့ကိုမြင်တာနဲ့ဝိုင်းတိုက်ကြသည်။တိုက်ခိုက်သံတွေကအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကိုတပ်လှန့်လိုက်သလိုဖြစ်သွားပြီးကလျာ့အနီးသို့ရန်သူတွေဝိုင်းအုံလာသည်။ ကလျာအံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာဇွဲမလျော့ပဲတိုက်သည်။ တိုက်ရင်းတိုက်ရင်းမောဟိုက်လာပြီးအစောင့်တစ်ယောက်ရဲ့ဓားချက်ကညာဘက်လက်မောင်းကိုရှပ်ထိသည်။ အပေါ်ယံအရေပြားသာထိခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကလျာတစ်ယောက်ပင်ပန်းလွန်းပြီး ဓားလွတ်ကျသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်အပြေးရောက်လာပြီး ကလျာ့ကိုရုတ်တရက်ပွေ့ချီကာ
တိုက်ပွဲစည်းအပြင်သို့ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။ တိုက်ပွဲကိုရပ်ကြည့်နေသော ခေါင်းဆောင်ကြီးရာဇာရဲ့ညာလက်ရုံးဖြစ်သူ သီဟ တောက်တစ်ချက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းခေါက်မိသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးကိုလုပ်ကြံသွားတဲ့ကောင်မလေးကိုကယ်တင်သွား
သူကဘယ်လက်ရုံးဖြစ်သူ သူရ…။ဒီကောင်မလေးကိုသီဟကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်က သေမင်းတောင်ကြားမှာစွန့်ပစ်ထားခဲ့သောကလျာဆိုသောမိန်းကလေးဖြစ်သည်။ဒီကောင်မလေးအခုထိအသက်ရှင်
နေတယ်ဆိုတော့ သူရ မသတ်ပဲလွှတ်ပေးလိုက်လို့ပဲဖြစ်မည်။ အခုလည်းကယ်ထုတ်သွားပြန်ပြီ။သီဟတစ်ယောက် အံကိုခပ်တင်းတင်းကြိတ်ပြီးငယ်သားများအားလုံးကိုခေါ်ဆောင်ကာသူရနောက်ကိုအပြင်းအထန်လိုက်တော့သည်။
သူရ ကလျာကိုပုခုံးပေါ်ထမ်းပြီးအလျှင်အမြန်ပြေးလွှားနေသည်။ ညတစ်ဝက်လောက်ခရီးနှင်ပြီးရင် တောတောင်ထူထပ်တဲ့သစ်တောကြီးတစ်ခုရှိသည်။ထိုတောထဲသို့ရောက်ပြီးလျှင် နောက်ကလိုက်လာတဲ့ရန်သူတွေကိုမျက်ခြေဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။သစ်တောရှိရာကိုရောက်ဖို့လမ်းခုလတ်မှာ သေမင်းတောင်ကြားဒေသကိုဖြတ်ရမည်။ သူရအားကုန်သုံးပြီးပြေးသော်လည်းမြင်းခွာသံတွေက တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာချေပြီ။သူရပြေးတော့လဲမလွတ်တော့မဲ့အတူတူ တောအုပ်ဆီကိုမသွားတော့ပဲ သေမင်းတောင်ကြားရှိရာလမ်းသွယ်လေးဘက်ကိုချိုးကွေ့လိုက်သည်။ခဏလောက်ပြေးပြီးတော့ ရှေ့မှာပြေးစရာမြေမရှိတော့ပေ။ အသူတစ်ရာနက်လှသောချောက်ကမ်းပါးကဆီးကြိုနေသည်။ မြင်းခွာသံများကတစ်စထက်တစ်စပိုပြီးနီးကပ်လာသည်။နောက်ဆုံးမှာတော့သူရဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကိုပြတ်ပြတ်သားသားချလိုက်ပြီး ပုခုံးပေါ်မှာထမ်းထားတဲ့ကလျာကိုအောက်ကိုချကာခပ်တင်းတင်းပွေ့ဖက်ပြီး သေမင်းတောင်ကြားထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။
”ဗွမ်း….. ” မြင့်မားလှသောအကွာအဝေးမှကျလာသည့်အရှိန်နှင့် အောက်မှရေပြင်ကိုထိလိုက်သောအချိန်တွင် သူရရော ကလျာပါ လောကကြီးနှင့်အဆက်အသွယ်ပြတ်ပြီးအမှောင်ကျသွားတော့သည်။
…

   အခန်း(၈)
                                                    စစ်မှန်သောချစ်ခြင်းမေတ္တာ

သူရ သတိရလာသည်။ မျက်လုံးကိုအားယူပြီးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကုန်းပေါ်တွင်ရောက်နေသည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် ကျောက်ဂူတစ်ခုထဲသို့ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
” အကိုသတိရလာပြီလား။” သာယာသောအသံလေးကိုကြားရသည်။
”အော်… ကလျာလဲအသက်ရှင်ရက်ရှိသေးတာပဲ။” သူရစိတ်ထဲတွေးမိခြင်းဖြစ်သည်။
သူရ အသံလာရာကိုကြည့်လိုက်တော့စိုးရိမ်တဲ့မျက်ဝန်းအစုံနဲ့သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသောကလျာကိုတွေ့သည်။ သူရလူးလဲထလိုက်ပြီးအနားမှာရှိနေသောကလျာရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကိုထွေးပွေ့လိုက်သည်။
” ညီမရယ်… မသေကောင်းမပျောက်ကောင်းကွယ်။”
ဟိုတစ်ခါထဲကအကိုပြောသားပဲကျားနက်စံအိမ်နဲ့ဝေးဝေးနေပါဆိုတာကိုကွာ။
”ဘာပဲပြောပြောအကိုရယ်…ကလျာ့ဘဝမှာအမုန်းဆုံးရန်သူတော်ကြီးကိုသွေးကြွေးဆပ်နိုင်တဲ့အတွက်
ကလျာသေသွားမယ်ဆိုရင်တောင်သေပျော်ပါပြီ။”
”အော်… ညီမရယ်။”
သူရ ကလျာဆိုသောကောင်မလေးကိုမြတ်နိုးစွာကြည့်ရင်းပိုမိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထားလိုက်သည်။ ရေစိုနေသောအဝတ်အောက်မှဖွံ့ထွားသောရွှေရင်အစုံကိုခပ်ရေးရေးလေးမြင်ရသည်။
သူရအာခေါင်တွေခြောက်ကပ်လာသည်။ သူရတစ်ယောက်ကလျာ့မျက်နှာကိုရီဝေဝေကြည့်ရင်း “ချစ်တယ်ညီမရယ်။အကိုညီမကိုလွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်နှစ်ကတည်းကချစ်ခဲ့တာပါ။ အကို့အချစ်ကိုလက်ခံပါနော်။”
ကလျာလည်းသူမရဲ့အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်အပေါ်မေတ္တာရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော်သူမဘဝကသူမချစ်သူအတွက်သန့်စင်မှုမရှိပါ။
”အကိုရယ်… ညီမဘဝကအကို့အတွက်မထိုက်တန်ပါဘူးအကိုရာ… ။မချစ်ပါနဲ့နော်။”
”ညီမမသေသေးဘူးဆိုတာသိလို့အကိုညီမထွက်သွားတဲ့နေရာမှအမြဲလိုလိုလာစောင့်ခဲ့တာပါညီမရာ။
ခြောက်နှစ်လုံးလုံးပါပဲ။ပြီးတော့ရောက်လေရာနေရာတိုင်းညီမများရှိလေမလားဆိုပြီးတော့လဲစုံစမ်းခဲ့ရတာအမောပါပဲကွာ။
တွေ့မဲ့တွေ့တော့ညီမကအကို့ဆီကိုဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်လာတာပဲလေ။
အကိုတို့နှစ်ယောက်ဖူးစာပါလို့ပဲဖြစ်ရမယ်။ညီမအကို့အချစ်ကိုလက်ခံပြီးအကိုနဲ့လက်ထပ်မယ်မဟုတ်လား။”
ကလျာတစ်ယောက်သူမအပေါ်ထားရှိသောသူရရဲ့အချစ်ကိုအဆုံးစွန်အထိနားလည်လိုက်ပါပြီ။
သူရအချစ်ကဖြူစင်စစ်မှန်သောအချစ်စစ်ပင်ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့သူမအသက်ကိုလဲနှစ်ကြိမ်တိတိကယ်တင်ခဲ့သောသူရဲကောင်းဖြစ်သည်။
အစစအရာရာပြည့်စုံသောသူရအချစ်ကိုလက်မခံနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပါ။
ထို့ကြောင့်ကလျာတစ်ယောက်သူရအချစ်ကိုခပ်သွက်သွက်ပင်လက်ခံလိုက်တော့သည်။
”ချစ်ပါတယ်အကိုရယ်… ။ ညီမအကိုနဲ့လက်ထပ်ပါ့မယ်။”ကလျာခေါင်းလေးငုံ့ရင်းပြောမိသည်။
သူရအပျော်လွန်သွားပြီးကလျာ့မျက်နှာပေါ်သို့အနမ်းမိုးတွေရွာချလိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက်သူရအနမ်းတွေရဲ့လားရာကကလျာ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတစ်စုံဆီသို့။
အနမ်းတွေမရပ်မနားပေးပြီးတော့ ကလျာ့အဝတ်တွေကိုအလျင်အမြန်ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
”အို့… အကိုရယ်… သိပ်ဆိုးတာပဲ။ ဒီမှာချမ်းနေပါတယ်ဆို။”
”အကိုက ညီမကိုနွေးထွေးသွားအောင်လုပ်ပေးမလို့ပါကွာ။”
သူရဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ ကလျာ့ရင်သားထွားထွားကိုသာအငမ်းမရပင်ငုံ့ပြီးစို့လိုက်သည်။
ကလျာ့ထံမှတအင်းအင်းနဲ့ညီးညူသံလေးများပေါ်ထွက်လာသည်။
ရင်သားတစ်ဖက်ကိုစို့နေရင်းကျန်နေတဲ့အခြားရင်သားကိုလက်ကလဲအအားမနေပဲဆုတ်ကာခြေသည်။
ကလျာ့ရင်သားဖြူဖြူနုနုမှာသူရလက်ရာတွေထင်ကုန်သည်။
သူရတဖြည်းဖြည်းအောက်သို့လျောဆင်းလိုက်ပြီးကလျာ့အဖုတ်ဝမှာထောင်ထောင်လေးဖြစ်နေတဲ့
အစိလေးကိုတစ်ချက်စုပ်လိုက်သည်။
‘အ….’ ကလျာတစ်ချက်ညည်းရင်းသူူရဆံပင်တွေကိုသာအားရပါးရဆုတ်ဆွဲထားသည်။
သူရအတော်ကြာကြာလျက်ပြီးတော့အဖုတ်တစ်ခုလုံးလဲစိုရွှဲနေပြီ။
အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟုဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီးရေစိုနေတဲ့ဘောင်းဘီကိုချွတ်လိုက်တော့ခေါင်းထောင်ပြီးဖြစ်တဲ့ညီတော်မောင်ကပေါ်ထွက်လာသည်။ညီတော်မောင်ကိုဂုတ်ကကိုင်ပြီးတော့ကလျာ့အဖုတ်ဝမှာလေးငါးဆယ်ချက်လောက်အစုန်အဆန်
ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ကလျာ့တင်ပါးအစုံကကြမ်းပြင်ပေါ်မှကြွတက်လာသည်။
သူရအချိန်မဆွဲတော့ပဲညီတော်မောင်ကိုကလျာ့အဖုတ်ထဲသို့ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။
အဖုတ်အတွင်းသားများကညီတော်မောင်ကိုတရွရွဆွဲညှစ်ခြင်းဖြင့်ကြိုဆိုကြသည်။
ဆယ်ချက်လောက်ခပ်မှန်မှန်လေးလုပ်ပြီးတော့ ကလျာ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုပခုံးပေါ်ထမ်းတင်လိုက်ပြီးအားရပါးရအောင့်သည်။
ဖွတ် … ဖတ်…. ဖွတ်… ဖတ်နဲ့မြည်သံတွေနဲ့အသက်ပြင်းပြင်းရှုသံေတွေကကျောက်ဂူတစ်ခုလုံးမှာဆူညံနေသည်။
အချက်ငါးဆယ်လောက်ဆောင့်ပြီးတော့ကလျာ့ထံမှအသံရှည်ညည်းသံကြားရပြီးခြေဖျားတွေကွေးကောက်ကာငြိမ်သက်
သွားသည်။သူရလည်းအရှိန်ကိုမြှင့်ပြီးခပ်မြန်မြန်ဆောင့်လိုက်ရာမကြာခင်မှာပဲပြီးချင်လာသည်။သူရ
ပုခုံးပေါ်တင်ထားတဲ့ခြေနှစ်ဖက်ကိုဘေးကိုခွဲကားလိုက်ပြီးကလျာ့နို့ဖြူဖြူဝင်းဝင်းနှစ်လုံးကိုအားရပါးရဆွဲ၍ဆောင့်သည်။
နောက်ဆယ်ချက်လောက်ဆောင့်အပြီးတွင်တော့ကလျာ့အဖုတ်ထဲသို့လိင်တန်ကိုတဆုံးသွင်းပြီးသုတ်များကိုပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
သူရတစ်ယောက်ကလျာ့ဘေးနားမှာဝင်လှဲလိုက်ပြီးကလျာကိုသူ့လက်မောင်းပေါ်ခေါင်းအုံးပြီးအိပ်စေသည်။
”ညီမ… အကိုတို့ဘယ်လိုဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာပဲတစ်သက်လုံးနေကြမလား။
အပေါ်ကိုပြန်တက်ဖို့ကြိုးစားရဦးမယ်။ပြီးတော့စားဖို့သောက်ဖို့လဲရှိသေးတယ်။”
”စားစရာအတွက်ကတော့မပူနဲ့အကိုရဲ့။အစောကအကိုမေ့နေတုန်းကလျာဒီနားတစ်ဝိုက်ကိုပတ်ကြည့်ပြီးသွားပြီ။
စားလို့ကောင်းတဲ့အသီးတွေရှိတယ်။အပင်တွေလဲအများကြီးပဲ။
ပြီးတော့ညီမတို့ကျလာတဲ့ချောင်းထဲမှာလဲငါးတွေတွေ့တယ်။
ညီမတို့ချောက်ထဲမှာပဲနှစ်ယောက်ထဲကမ္ဘာလေးကိုတည်ဆောက်ကြရအောင်နော်။ကောင်းတယ်မဟုတ်လားဟင်။”
”ကောင်းတာပေါ့ညီမရဲ့။ပြီးတော့အကိုကလည်းညီမကိုအစောင့်တွေဝိုင်းနေတုန်းကခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့အိပ်ခန်းထဲက
အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်းကိုယူလာခဲ့တယ်။ကိုယ့်တို့သားသမီးလေးတွေမွေးလာရင်အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်းကိုသင်ပေးပြီး
သိုင်းလောကထဲပြန်ဝင်ခိုင်းမယ်။အများအကျိုးသယ်ပိုးတဲ့သိုင်းသမားကောင်းလေးတွေဖြစ်အောင်
ပြုစုပျိုးထောင်ကြမယ်ကွာ။ညီမရောဘယ်လိုသဘောရလဲ။”
”အကို့သဘောအတိုင်းပါပဲရှင်။”
”ကဲ… အကို့သဘောအတိုင်းဆိုနောက်ထပ်တစ်ခါလောက်ချစ်ကြရအောင်ကွာ။”
သူရခပ်မြန်မြန်ထလိုက်ပြီးကလျာ့ပေါင်ကြားမှာနေရာဝင်ယူလိုက်သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲသေမင်းတောင်ကြားချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိကျောက်ဂူလေးထဲမှာ
ကြင်စဦးချစ်သူနှစ်ဦးရဲ့ရယ်သံလေးများကိုကြားရတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။